"...Κι εμάς θα μας πιάσει πείνα!"

Ο Μεγάλος Πόλεμος που έρχεται σιωπηλά! Η πείνα, η ενέργεια, οι απειλές για ολικό αφανισμό, η Τουρκία και ασφαλώς... η μεγάλη Ώρα της Ρωμιοσύνης!

Όταν ο κόσμος καίγεται και το ψωμί γίνεται σπάνιο, τότε αποκαλύπτεται ποιος πραγματικά κρατά τον άνθρωπο όρθιο. Η Ιστορία μπαίνει ξανά στη φωτιά, ο πλανήτης στην αρχή του Τέλους και η Ρωμιοσύνη δοκιμάζεται πριν νικήσει!

Αντίθετα με το παρελθόν, σήμερα τα ...πάντοτε εφησυχασμένα - δυτικά - έθνη δεν καταλαβαίνουν αμέσως πως μπαίνουν σε νέα ιστορική φάση. Νομίζουν ότι παρακολουθούν ακόμη ένα «θερμό επεισόδιο», ακόμη μία περιφερειακή ανάφλεξη, ακόμη μια κρίση που θα τη διαχειριστούν οι αγορές, οι διπλωμάτες και οι τηλεοπτικοί αναλυτές. Μόνο που η Ιστορία δεν λειτουργεί έτσι. Πριν από τις μεγάλες ανατροπές, τα γεγονότα δεν εμφανίζονται πλήρη. Έρχονται σπασμένα, κομματιασμένα, σαν ψηφίδες ενός μωσαϊκού που στην αρχή μοιάζει ασύνδετο.

Ένα χτύπημα σε ενεργειακή υποδομή εδώ. Μια απόσυρση στρατευμάτων εκεί. Μια διστακτική συμμαχία που ξαφνικά παύει να είναι συμμαχία. Μια υπερδύναμη που δείχνει ισχυρή, αλλά πίσω από τη βιτρίνα τρέμει μήπως παραδεχθεί πως δεν ελέγχει την κλιμάκωση που η ίδια άνοιξε.

Σήμερα βρισκόμαστε ακριβώς σε αυτό το σημείο. Η σύγκρουση Ιράν, ΗΠΑ και Ισραήλ δεν είναι ένα ακόμη μεσανατολικό επεισόδιο. Είναι η αποκάλυψη μιας νέας ιστορικής πραγματικότητας.

Η παγκόσμια τάξη δεν τρίζει απλώς. Αποσυντίθεται.

Το διεθνές δίκαιο έχει γίνει κουρέλι στα χέρια ισχυρών ηγεσιών που το επικαλούνται όταν τις βολεύει και το πετάνε όταν τους γίνεται εμπόδιο.

Οι ενεργειακές αρτηρίες του κόσμου δέχονται πλήγματα που αρκούν για να παραλύσουν αγορές, να ανεβάσουν το κόστος ζωής, να κάνουν λαούς να αισθανθούν μέσα σε λίγες ημέρες αυτό που μέχρι χθες έμοιαζε αδιανόητο. Και μέσα σε αυτό το τοπίο, η Ελλάδα δεν στέκεται στο περιθώριο. Βρίσκεται, δυστυχώς, μέσα στην τροχιά των γεγονότων.

Το δράμα της εποχής μας δεν είναι μόνο γεωπολιτικό. Είναι προτίστως πνευματικό, το χω γράψει χιλιάδες φορές, το ξαναγράφω άλλη μία. Ο σύγχρονος άνθρωπος (το λες και συμμορία Νεοταξιτών ηλιθίων και σατανιστών) πίστεψε ότι μπορεί να χτίσει μια ανθρωπότητα χωρίς Θεό, χωρίς όρια, χωρίς αλήθεια, χωρίς μέτρο. Και τώρα βλέπει αυτό το οικοδόμημα να βγάζει ρωγμές παντού. Στην οικονομία, στην πολιτική, στην ασφάλεια, στην τροφή, στην ενέργεια, στην καθημερινότητα.

Ο πόλεμος που εξελίσσεται μπροστά μας δεν είναι μόνο αγώνας πυραύλων, βάσεων και στόλων. Είναι ταυτόχρονα και η ορατή μορφή μιας αόρατης σύγκρουσης, όπου η αλαζονεία των ισχυρών συναντά το όριο που βάζει η Ιστορία όταν οι λαοί ξεχνούν τον Θεό.

Ο Κόλπος φλέγεται και μαζί του φλέγεται η παγκόσμια οικονομία

Τα πλήγματα στη ζώνη του Κόλπου δεν είναι απλές στρατιωτικές επιχειρήσεις. Είναι χτυπήματα στην καρδιά του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος. Όταν καταστρέφονται κρίσιμες ενεργειακές υποδομές, όταν εγκαταστάσεις LNG, σταθμοί διανομής πετρελαίου, διυλιστήρια και θαλάσσιοι κόμβοι μπαίνουν στο στόχαστρο, δεν απειλείται μόνο η μία ή η άλλη χώρα.

Απειλείται μ' άλλα λόγια, ο μηχανισμός που τρέφει ολόκληρο τον πλανήτη με καύσιμα, μεταφορές, ηλεκτρισμό και αλυσίδες εφοδιασμού.

Γι’ αυτό και η φράση ότι «ανεβαίνει η βενζίνη» είναι φτωχή μπροστά στο πραγματικό μέγεθος της απειλής. Όταν η ενέργεια χτυπιέται στη μήτρα της, δεν ακριβαίνει μόνο το καύσιμο του αυτοκινήτου. Ακριβαίνει το ψωμί, το γάλα, η μεταφορά, η συσκευασία, η ψύξη, η παραγωγή, η βιομηχανία, η ναυτιλία, η αερομεταφορά, τα λιπάσματα, το ράφι του σούπερ μάρκετ, ο λογαριασμός του ρεύματος και η ίδια η δυνατότητα ενός νοικοκυριού να αναπνεύσει.

Κι όταν αυτό το σοκ πέφτει πάνω σε μια ήδη υπερχρεωμένη παγκόσμια οικονομία, η λέξη «χρεωκοπία» παύει να ακούγεται υπερβολική. Μετατρέπεται σε ρεαλιστική πιθανότητα αλυσιδωτής αποσταθεροποίησης.

Εδώ καταρρέει ένα από τα μεγαλύτερα ψέματα της εποχής μας. Μας έλεγαν εδώ και 30 χρόνια τα νεοταξικά σκουπίδια ότι οι σύγχρονοι πόλεμοι θα είναι «χειρουργικοί», «στοχευμένοι», «διαχειρίσιμοι». Ότι η παγκοσμιοποιημένη αγορά έχει απίστευτη ανθεκτικότητα. Ότι τίποτε δεν μπορεί να τη γονατίσει πραγματικά.

Και τώρα βλέπουμε πως μερικά καλά υπολογισμένα πλήγματα αρκούν για να τινάξουν την εμπιστοσύνη στον αέρα, να τρέμουν οι αγορές, να εκτοξεύονται οι τιμές και να μπαίνει ολόκληρος ο πλανήτης σε καθεστώς ασφυξίας.

Η οικονομία της παγκοσμιοποίησης αποδεικνύεται τελικά όχι αυτοκρατορία παντοδυναμίας, αλλά γιγάντιος μηχανισμός εξάρτησης. Και όταν χτυπηθεί το καύσιμο που τον κινεί, όλα τρίζουν.

Το παράδοξο του πολέμου, η κλιμάκωση του Ιράν και η παγίδα του Τραμπ

Το πρώτο μεγάλο ερώτημα που γεννιέται μπροστά στα μάτια κάθε σοβαρού παρατηρητή είναι γιατί το Ιράν, μετά τα αρχικά πλήγματα των ΗΠΑ και του Ισραήλ πριν λίγους μήνες, δεν απάντησε αμέσως με πλήρη σφοδρότητα, αλλά έδειξε σχετική αυτοσυγκράτηση, για να περάσει τώρα, μήνες μετά, σε πολύ πιο βαριά κύματα επιθέσεων.

Η απάντηση δεν βρίσκεται στον φόβο, αλλά στη στρατηγική. Η Τεχεράνη δεν λειτουργεί με τη λογική του τηλεοπτικού εντυπωσιασμού. Δεν πολεμά όπως η Δύση, που θέλει το γρήγορο σοκ, το θέαμα και το επικοινωνιακό αποτέλεσμα. Το Ιράν μετρά, χαρτογραφεί, φθείρει. Κλασσική μέθοδος της Μουσουλμανίας.

Οι πρώτες βολές είχαν χαρακτήρα δοκιμής. Ήταν μέτρηση χρόνων αντίδρασης, έλεγχος της αεράμυνας, ανίχνευση ραντάρ, καταγραφή των δυνατοτήτων αναχαίτισης και χαρτογράφηση των κενών.

Έπειτα ακολούθησε η φάση κορεσμού, δηλαδή εκείνο το στάδιο όπου δεν επιδιώκεται απαραιτήτως η απόλυτη ισοπέδωση σε μία νύχτα, αλλά η συστηματική φθορά. Χτυπήματα σε βάσεις, σε ραντάρ, σε υποδομές υποστήριξης, σε ενεργειακές εγκαταστάσεις, σε κέντρα συντονισμού.

Το Ιράν δεν προσπαθεί απλώς να σκοτώσει. Προσπαθεί να εξαντλήσει, να τυφλώσει, να αδειάσει την αυτοπεποίθηση του αντιπάλου.

Αυτό ακριβώς κάνει τη σύγκρουση τόσο επικίνδυνη. Διότι η Δύση και το Ισραήλ δεν μπήκαν σε αυτόν τον πόλεμο με την προσδοκία ενός μακρού πολέμου φθοράς. Μπήκαν με την πεποίθηση ότι το Ιράν θα λυγίσει γρήγορα, ότι θα υπάρξει εσωτερική αναστάτωση, πιθανώς αποσταθεροποίηση του καθεστώτος, ίσως και μια εσωτερική ανατροπή.

Τίποτε από αυτά δεν έγινε. Αντί για κατάρρευση, εμφανίστηκε αντοχή. Αντί για πανικό, εμφανίστηκε κλιμάκωση. Αντί για παράλυση, ήρθε συστηματική αντίδραση.

Και εδώ γεννιέται το δεύτερο, σκοτεινότερο ερώτημα. Γιατί ο Τραμπ δεν κάνει πίσω, τη στιγμή που βλέπει ότι έχει αιφνιδιαστεί, ότι ο πόλεμος φθείρει την αμερικανική θέση, ότι το Ισραήλ αιμορραγεί και ότι οι σύμμαχοι απομακρύνονται;

Η απάντηση είναι απλή και τρομακτική μαζί. Δεν κάνει πίσω γιατί ...δεν μπορεί! Στο σημείο που έφτασε, η υποχώρηση δεν διαβάζεται ως ειρηνευτική σοφία, αλλά ως ιστορική ήττα. Αν οι Ηνωμένες Πολιτείες αποσυρθούν χωρίς καθαρό αποτέλεσμα, τότε το μήνυμα προς ολόκληρο τον κόσμο θα είναι πως το Ιράν άντεξε, πως το Ισραήλ δεν είναι ανίκητο και πως η αμερικανική ισχύς έχει όρια.

Άρα ο Τραμπ είναι παγιδευμένος στην ίδια τη δυναμική που άνοιξε. Δεν συνεχίζει επειδή ελέγχει τη σύγκρουση. Συνεχίζει επειδή φοβάται το πολιτικό, γεωπολιτικό και ιστορικό κόστος της ομολογημένης αποτυχίας. Και αυτό είναι το πιο επικίνδυνο σημείο κάθε πολέμου. Όταν οι ηγεσίες δεν πολεμούν πια επειδή ξέρουν τι θέλουν, αλλά επειδή φοβούνται να σταματήσουν.

Το Ισραήλ τραυματίζεται και η Ελλάδα πληρώνει την επιπολαιότητα της ηγεσίας της

Μέσα σε αυτή τη θύελλα, η Ελλάδα δεν βρέθηκε απλώς κοντά στον ισραηλινό άξονα. Οδηγήθηκε εκεί με την χαρακτηριστική ελαφρότητα ενός καθεστώτος που δεν ασκεί εθνική στρατηγική αλλά διαχειρίζεται ξένα συμφέροντα με ύφος τοποτηρητή.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης και ο Νίκος Δένδιας δεν κινήθηκαν ως ηγεσία χώρας που γνωρίζει τα όριά της, τις απειλές της και τις υποχρεώσεις της απέναντι στον λαό της. Κινήθηκαν ως πρόθυμοι υπάλληλοι ενός γεωπολιτικού σχεδίου που θεώρησαν ότι θα τους εξασφάλιζε εύσημα, διεθνή εύνοια και μια ακόμη εικόνα «σοβαρής» Ελλάδας στα σαλόνια της Δύσης.

Μόνο που η Ιστορία δεν γράφεται με δημόσιες σχέσεις, ούτε οι πόλεμοι κερδίζονται με φωτογραφίες, δεξιώσεις και διαγγέλματα.

Το πρόβλημα δεν είναι μόνο η ηθική ή η διπλωματική διάσταση αυτής της πρόσδεσης. Είναι η εθνική της ανοησία.

Όταν δένεις τη χώρα σου πάνω σε έναν σύμμαχο που εισέρχεται σε πόλεμο πολλαπλών μετώπων, όταν στέλνεις σήματα απόλυτης πολιτικής στοίχισης χωρίς να έχεις εξασφαλίσει ούτε το παραμικρό σοβαρό αντάλλαγμα για τα δικά σου κυριαρχικά συμφέροντα, δεν κάνεις εξωτερική πολιτική. Παίζεις στα ζάρια την ασφάλεια του Ελληνισμού.

Και αυτό ακριβώς έκαναν ο Μητσοτάκης και ο Δένδιας. Παρουσίασαν ως υψηλή στρατηγική εκείνο που στην πραγματικότητα είναι επικίνδυνος επαρχιωτισμός μεταμφιεσμένος σε διεθνισμό.

Σήμερα το Ισραήλ δεν πολεμά μόνο το Ιράν. Πολεμά την εξάντληση των αποθεμάτων αναχαίτισης, την πίεση στην οικονομία του, τον φόβο του εσωτερικού πληθυσμού, την απειλή πολλαπλών μετώπων και τη συνεχιζόμενη δράση της Χεζμπολάχ στον βορρά.

Αν λοιπόν ο ισραηλινός μηχανισμός βγει από αυτή τη σύγκρουση τραυματισμένος, τότε η Ελλάδα θα έχει επενδύσει μονομερώς σε έναν άξονα που θα χρειάζεται καιρό να ανασυγκροτηθεί. Κι αυτό δεν είναι απλώς λάθος εκτίμηση. Είναι εθνική επιπολαιότητα.

Είναι το αποτέλεσμα μιας κυβέρνησης που μπέρδεψε την εξωτερική πολιτική με τον ρόλο του πειθήνιου σημαιοφόρου της παρακμάζουσας Δύσης.

Η πείνα δεν θα έρθει ως εικόνα λιμού. Θα έρθει ως ασφυξία της καθημερινότητας

Η λέξη «πείνα» συχνά παρεξηγείται από τους σύγχρονους ανθρώπους. Νομίζουν ότι αναφέρεται μόνο σε εικόνες δεκαετίας του ’40, σε άδειες αποθήκες και σε σκελετωμένα κορμιά. Όμως στην ύστερη παγκοσμιοποιημένη οικονομία η πείνα έρχεται αλλιώς.

Έρχεται πρώτα ως ακριβή τροφή, έπειτα ως δυσκολία ανεφοδιασμού, στη συνέχεια ως ελλείψεις σε επιλεγμένα αγαθά και τέλος ως μόνιμη ανασφάλεια του νοικοκυριού.

Μ' άλλα λόγια, ο άνθρωπος δεν ξυπνά ένα πρωί και βλέπει ξαφνικά μηδέν. Αρχίζει να συνειδητοποιεί ότι όσα θεωρούσε δεδομένα γίνονται σιγά σιγά πολυτέλεια.

Αυτό είναι και το αληθινό πρόσωπο του ενεργειακού πολέμου. Από την παραγωγή μέχρι το ράφι, όλα περνούν μέσα από καύσιμα, ψύξη, μεταφορές, λιπάσματα, ασφάλειες, ναύλους, αποθήκες και χρηματοδότηση. Όταν χτυπιούνται οι βασικές πηγές πετρελαίου και φυσικού αερίου, όταν το κόστος του εμπορίου ανεβαίνει, όταν οι οδοί ανεφοδιασμού γίνονται ζώνες κινδύνου, τότε η τροφική αλυσίδα μπαίνει σε καθεστώς νευρικής αστάθειας. Το πρόβλημα δεν είναι μόνο ότι όλα ακριβαίνουν. Είναι ότι το ίδιο το σύστημα τροφοδοσίας γίνεται εύθραυστο.

Η Ελλάδα είναι ιδιαίτερα ευάλωτη σε αυτή τη δοκιμασία όχι επειδή είναι «καταραμένη», αλλά επειδή αποδυναμώθηκε συστηματικά. Αποβιομηχάνιση, εξάρτηση από εισαγωγές, διάλυση παραγωγικής βάσης, ενεργειακή εξάρτηση και μια οικονομία που χρόνια τώρα ζει με δανεισμένη ανάσα.

Σε έναν παγκόσμιο κραδασμό τέτοιας έκτασης, χώρες σαν την Ελλάδα δεν έχουν τα περιθώρια αυτοπροστασίας που διαθέτουν μεγαλύτερα ή πιο αυτάρκη κράτη. Γι’ αυτό είναι απολύτως λογικό να αισθάνεται κανείς ότι το σημείο της «πείνας» μπορεί να είναι παγκόσμιο, αλλά η Ελλάδα θα το νιώσει από τις πρώτες.

Και εδώ αποκτούν συγκλονιστική βαρύτητα τα λόγια του Αγίου Παϊσίου για την πείνα που θα πλήξει την Ελλάδα για μήνες και θα συνδεθεί με τουρκική πρόκληση. Δεν έχουμε μπροστά μας τρομολαγνεία. Έχουμε πνευματική διάγνωση.

Η πείνα δεν είναι απλώς οικονομικό γεγονός. Είναι παιδαγωγία. Είναι η στιγμή που ο άνθρωπος καταλαβαίνει ότι το ψωμί δεν είναι δεδομένο, ότι η αυτάρκεια είναι ψευδαίσθηση και ότι ο κόσμος που έχτισε πάνω στην ύβρη μπορεί να στερηθεί και τα στοιχειώδη.

Η Τουρκία μυρίζεται αίμα και το ΝΑΤΟ αποδεικνύεται σκιά του εαυτού του

Η Τουρκία δεν είναι απλώς γείτονας με απαιτήσεις. Είναι κράτος με βαθύ αναθεωρητικό ένστικτο, με μνήμη "αυτοκρατορικής απληστίας" και με ηγεσία που καταλαβαίνει άριστα πότε ο αντίπαλος είναι απορροφημένος, διαιρεμένος ή πολιτικά γελοιοποιημένος.

Και σήμερα η Άγκυρα βλέπει μια Ελλάδα που δεν κυβερνάται από εθνική ηγεσία αλλά από διαχειριστές εντολών. Βλέπει έναν Μητσοτάκη που έμαθε να επιβιώνει επικοινωνιακά, όχι να αποτρέπει στρατηγικά. Βλέπει έναν Δένδια που επενδύει περισσότερο στη ρητορική εικόνα του «σοβαρού υπουργού» παρά στην πραγματική προετοιμασία μιας χώρας που απειλείται καθημερινά. Με άλλα λόγια, βλέπει πολιτικό προσωπικό βολικό, προβλέψιμο και φοβικό.

Η εικόνα του ΝΑΤΟ είναι αποκαλυπτική. Η συμμαχία δεν καταρρέει τυπικά, αλλά παύει να λειτουργεί ως αυτονόητος μηχανισμός συμπαγούς αντίδρασης. Ο καθένας μετρά το τομάρι του, το εσωτερικό του κόστος και το πολιτικό του ρίσκο. Κι εδώ ακριβώς γκρεμίζεται ένα από τα μεγαλύτερα ψέματα του μεταπολιτευτικού καθεστώτος στην Ελλάδα.

Μας έλεγαν επί δεκαετίες ότι είμαστε ασφαλείς επειδή ανήκουμε «εις την Δύσιν», επειδή έχουμε συμμάχους, επειδή ανήκουμε στις σωστές "λέσχες" και στα σωστά "κλαμπ". Τώρα αποδεικνύεται πως όταν η φωτιά ανάβει πραγματικά, οι μεγάλες λέσχες γίνονται καπνός και οι «σύμμαχοι» αναζητούν έξοδο κινδύνου.

Και τι έκανε η ελληνική ηγεσία μπροστά σε αυτή τη ζοφερή πραγματικότητα; Το αυτονόητο για έναν Μητσοτάκη και έναν Δένδια. Τίποτε που να μοιάζει με ανεξάρτητη εθνική γραμμή. Καμία στρατηγική απεμπλοκής. Καμία σοβαρή αναπροσαρμογή. Καμία δημόσια επιβολή ελληνικών όρων στη συμμαχική σχέση. Μόνο ευθυγράμμιση, μόνο υπακοή, μόνο η γνωστή μικροπρεπής αγωνία να μη δυσαρεστηθούν τα ξένα κέντρα. Αυτή η νοοτροπία είναι το πραγματικό δηλητήριο της χώρας. Όχι απλώς η ανεπάρκεια. Η δουλοπρέπεια. Διότι από την ανεπάρκεια μπορεί κάποτε να σωθείς. Από τη δουλοπρέπεια ποτέ.

Η Τουρκία το ξέρει αυτό. Γι’ αυτό και η βουλιμία της δεν είναι ρητορική, αλλά στρατηγική αναμονή. Αν αισθανθεί ότι η στιγμή ωρίμασε, δεν χρειάζεται πλήρη γενικευμένο πόλεμο για να κινηθεί. Αρκεί ένα υβριδικό τετελεσμένο, ένα νησί, μια βραχονησίδα, μια ελεγχόμενη κρίση, ένα επεισόδιο που θα παρουσιαστεί διεθνώς ως «αμφισβητούμενη ζώνη» και όχι ως ωμή εισβολή. Και τότε θα φανεί πόσο κούφιες ήταν οι βαρύγδουπες δηλώσεις εκείνων που πούλησαν στον ελληνικό λαό ψευδαίσθηση ασφάλειας, την ώρα που μετέτρεπαν τη χώρα σε παράρτημα ξένων επιλογών.

Ο Μητσοτάκης και ο Δένδιας ήθελαν να εμφανιστούν ως αρχιτέκτονες μιας νέας «ισχυρής Ελλάδας». Στην πραγματικότητα κινδυνεύουν να μείνουν στην Ιστορία ως οι άνθρωποι που, μέσα σε μια από τις πιο επικίνδυνες διεθνείς καμπές του 21ου αιώνα, πρόσδεσαν τη χώρα σε ξένες επιλογές χωρίς ασφάλεια, χωρίς εθνικό αντίβαρο και χωρίς αληθινή αποτρεπτική προετοιμασία.

Είναι η γνωστή παθολογία του μεταπρατικού ελληνικού κράτους. Πολύς θόρυβος προς το εσωτερικό, πολλή υποταγή προς το εξωτερικό. Πολύς καθωσπρεπισμός στις δηλώσεις, πολλή εθνική γύμνια στην ουσία. Και αν αύριο ο Ελληνισμός κληθεί να πληρώσει το τίμημα αυτής της πολιτικής, τότε δεν θα μιλάμε απλώς για λανθασμένες επιλογές. Θα μιλάμε για ιστορική ενοχή.

Οι Άγιοι δεν τρόμαζαν. Προειδοποιούσαν

Όταν έρχεται η ώρα των προφητειών, πολλοί μορφωμένοι - κατ’ επίφαση - άνθρωποι μειδιούν. Νομίζουν ότι οι Άγιοι μιλούσαν σαν καταστροφολόγοι αναλυτές, σαν ερασιτέχνες γεωπολιτικοί που έκαναν προβλέψεις στο περίπου. Δεν κατάλαβαν τίποτε.

Οι άνθρωποι του Θεού δεν λειτουργούν ούτε ως χρηματιστήριο φόβου ούτε ως δημοσιογραφία αποκαλύψεων. Βλέπουν την κίνηση της Ιστορίας υπό το φως της θείας οικονομίας. Βλέπουν δηλαδή πού οδηγείται ο άνθρωπος όταν αποκόπτεται από τον Θεό και πώς οι συλλογικές αμαρτίες γεννούν ...συλλογικές δοκιμασίες!

Γι’ αυτό και οι λόγοι που αποδίδονται στον Άγιο Παΐσιο, στον Άγιο Πορφύριο, στην Οσία Γαλακτεία, τον π. Σίμωνα Αρβανίτη, στον Γέροντα Εφραίμ τον Αριζονίτη και σε άλλους πνευματικούς ανθρώπους δεν πρέπει να διαβάζονται ως ημερολογιακές προβλέψεις δημοσιογραφικού τύπου. Πρέπει να διαβάζονται ως πνευματική ερμηνεία της Ιστορίας.

Όταν λέγεται ότι θα υπάρξει πείνα, αυτό δεν σημαίνει μόνο άδειο πιάτο. Σημαίνει παιδαγωγία. Σημαίνει ότι ο άνθρωπος που λάτρεψε το χρήμα, την άνεση, την τεχνολογία, τη γεωπολιτική παντοδυναμία και την ψευδαίσθηση της αυτάρκειας θα αναγκαστεί να δει πόσο εύθραυστος είναι χωρίς το έλεος του Θεού.

Ο σημερινός πόλεμος λοιπόν είναι πνευματικός ακριβώς επειδή είναι και υλικός. Δεν έχουμε απέναντί μας απλώς σύγκρουση κρατών. Έχουμε την έκρηξη μιας εποχής που έχτισε τα πάντα επάνω στην ύβρη.

Η Δύση πίστεψε ότι μπορεί να εξάγει «δημοκρατία» με βόμβες, να επιβάλλει τάξη με στραγγαλισμό λαών, να παίζει με τα σύνορα, τις αγορές και τις πρώτες ύλες σαν να είναι πιόνια σε τραπέζι.

Το Ισραήλ πίστεψε πως μπορεί να χτυπά παντού χωρίς κάποτε να φτάσει η φωτιά και στην αυλή του.

Η Αμερική πίστεψε πως κάθε πόλεμος θα είναι σύντομος, πειθαρχημένος και υπό την απόλυτη σκηνοθεσία της. Η Ευρώπη (ας μη το συζητήσουμε καλύτερα) πίστεψε ότι μπορεί να ζει με δανεική ασφάλεια, δανεική ενέργεια και ξένη στρατιωτική ομπρέλα χωρίς να πληρώσει τίποτε. Όλοι έκαναν λογαριασμό χωρίς τον Θεό. Και τώρα ο λογαριασμός έρχεται.

Αυτό ακριβώς είναι το παιδευτικό νόημα της επέμβασης του Θεού στην Ιστορία. Ο Θεός δεν χαίρεται με την οδύνη των λαών. Δεν «εκδικείται» με ανθρώπινο τρόπο. Επιτρέπει όμως δοκιμασίες για να ξυπνήσουν συνειδήσεις, να ταπεινωθούν αλαζονείες, να αποκαλυφθούν ψεύδη και να ξεχωρίσει το αυθεντικό από το σαθρό. Η δοκιμασία είναι παιδαγωγία, όσο σκληρή κι αν είναι.

Η Ρωμιοσύνη δεν θα αναστηθεί από την άνεση, αλλά από τη δοκιμασία

Το μεγάλο ερώτημα είναι τι γεννιέται μετά από αυτή την κοσμοχαλασιά. Αν όλα αυτά είναι απλώς σκότος, τότε ο κόσμος οδηγείται μόνο σε μεγαλύτερη παρακμή. Αν όμως μέσα από την κατάρρευση των ψευδαισθήσεων ανοίγει δρόμος μετανοίας, τότε η Ιστορία ετοιμάζει κάτι πολύ βαθύτερο.

Εδώ ακριβώς μπαίνει η Ρωμιοσύνη. Όχι ως φολκλορική ανάμνηση, όχι ως μουσειακή λέξη, όχι ως ρητορικό στολίδι πατριωτικών κειμένων.

Η Ρωμιοσύνη είναι ιστορικό και πνευματικό ήθος. Είναι η πίστη ότι το Γένος δεν ορίζεται μόνο από σύνορα και κόμματα, αλλά από αποστολή.

Είναι η συνείδηση ότι ο Ελληνισμός, όταν ζει μέσα στην Ορθοδοξία, δεν είναι απλώς εθνότητα. Είναι μαρτυρία.

Η σημερινή κρίση μπορεί να εξαντλήσει κράτη, κυβερνήσεις, συμμαχίες και στρατηγικά σχήματα. Μπορεί να γκρεμίσει βεβαιότητες που για δεκαετίες παρουσιάζονταν σαν αιώνιες. Μπορεί να κάνει τους ανθρώπους να φοβηθούν για το ψωμί, το σπίτι, τη θέρμανση, την ειρήνη, το αύριο των παιδιών τους.

Κι όμως, ακριβώς εκεί βρίσκεται το σημείο όπου η Ρωμιοσύνη μπορεί να ξανασηκωθεί. Όχι ως κρατική μηχανή, αλλά ως ψυχή. Ως επιστροφή στο ουσιώδες. Ως ξαναβρίσκω Θεό, πατρίδα, κοινότητα, θυσία, μέτρο, αλήθεια.

Αν η Ελλάδα περάσει περίοδο στενότητας, αν δεχθεί πίεση, αν κλονιστούν οι ψεύτικες βεβαιότητές της, τότε ίσως αυτό να είναι το σκληρό χειρουργείο μέσα από το οποίο θα αποκοπεί η μεταπολιτευτική σαπίλα. Η Ελλάδα έζησε δεκαετίες με ξένα δεκανίκια, με δανεική ισχύ, με κομματικά καθεστώτα που αντάλλασσαν εθνική κυριαρχία με πρόσκαιρη επιβίωση.

Μια τέτοια Ελλάδα δεν μπορεί να γεννήσει ξανά τη Ρωμιοσύνη. Μπορεί μόνο να ανακυκλώνει εξάρτηση. Η Ρωμιοσύνη θα αναστηθεί όταν ο λαός ξαναθυμηθεί ότι η δύναμή του δεν βρίσκεται πρώτα στις προστάτιδες δυνάμεις, αλλά στον Θεό και στην πνευματική του συνοχή.

Στο "δια ταύτα"

Ο κόσμος που έρχεται δεν θα μοιάζει με αυτόν που φεύγει. Κι αυτό είναι ίσως το μόνο βέβαιο. Οι αυτοκρατορικές βεβαιότητες ξεφτίζουν, οι αγορές τρέμουν, οι συμμαχίες αδειάζουν, τα καύσιμα γίνονται όπλα, η τροφή παύει να είναι βεβαιότητα και τα έθνη ξαναμπαίνουν στη μεγάλη σχολή της δοκιμασίας. Όποιος επιμένει να βλέπει τα γεγονότα μόνο με όρους δελτίου ειδήσεων, χάνει το βάθος τους. Αυτό που παρακολουθούμε είναι ιστορική κρίση με πνευματικό πυρήνα.

Η Ελλάδα δεν καλείται απλώς να επιβιώσει. Καλείται να διαλέξει ποια θα είναι όταν περάσει η θύελλα. Ένα φοβισμένο προτεκτοράτο που θα κοιτάζει κάθε φορά προς ξένους σωτήρες ή μια Ρωμιοσύνη που θα θυμηθεί ξανά τον εαυτό της; Αυτό είναι το καίριο ερώτημα.

Και η απάντηση δεν θα δοθεί στα τηλεοπτικά πάνελ, ούτε στα think tanks, ούτε στα διπλωματικά κοκτέιλ. Θα δοθεί μέσα στις ψυχές των ανθρώπων, στα σπίτια που θα δοκιμαστούν, στις οικογένειες που θα στενευτούν, στους πιστούς που δεν θα λυγίσουν, στους Έλληνες που θα καταλάβουν ότι η Ιστορία δεν γράφεται μόνο από ισχύ, αλλά και από χάρη.

Γι’ αυτό και δεν πρέπει να βλέπουμε την ερχόμενη δοκιμασία μόνο με φόβο. Πρέπει να τη βλέπουμε με σοβαρότητα, μετάνοια και ελπίδα. Διότι όταν ο Θεός παιδαγωγεί, δεν το κάνει για να εξαφανίσει, αλλά για να καθαρίσει. Και όταν καθαρίσει η ήρα, όταν πέσουν οι ψευδαισθήσεις, όταν απογυμνωθεί η ύβρις της εποχής, τότε μπορεί να φανεί ξανά εκείνο που πολλοί θεωρούσαν χαμένο. Η ζωντανή Ρωμιοσύνη.

Όχι ως νοσταλγία του παρελθόντος, αλλά ως αρχή του μέλλοντος, μέσα από την Ανάκτηση της Πόλης. Της πραγματικής πρωτεύουσας του Ρωμαίϊκου Ελληνισμού.

---

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ

Οι Μαρτυρίες και τα λόγια των σύγχρονων Αγίων μας για την πείνα, τη δοκιμασία και τα γεγονότα που έρχονται

Στο σημείο αυτό αξίζει να σταθούμε με δέος σε ορισμένες μαρτυρίες που έχουν διασωθεί και που, είτε τις δει κανείς ως προφητικά σήματα είτε ως πνευματικές προειδοποιήσεις, αποκτούν σήμερα μια συγκλονιστική επικαιρότητα.

Η πρώτη μαρτυρία αφορά τον Άγιο Παΐσιο. Σύμφωνα με τη μαρτυρία του Ανέστη Μαυροκέφαλου από την Αλεξανδρούπολη, όταν τον ρώτησε αν θα τους πιάσει η μπόρα εκεί πάνω, ο Άγιος απάντησε ότι "οι Τούρκοι δεν θα μπουν στην Αλεξανδρούπολη, αλλά θα κάνουν μόνο μια πρόκληση στην Ελλάδα που θα έχει σχέση με την αιγιαλίτιδα ζώνη. Και συνέχισε λέγοντας ότι "Κι εμάς θα μας πιάσει πείνα. Θα πεινάσει η Ελλάδα και επειδή αυτή η μπόρα θα κρατήσει κάποιο διάστημα, μήνες θα είναι, «θα πούμε το ψωμί, ψωμάκι». Η μαρτυρία αυτή καταγράφεται στο έργο Μαρτυρίες Προσκυνητών, Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης 1924–1994, Τόμος Α΄, 8η έκδοση, σελίδα 429.

Η δεύτερη μαρτυρία αποδίδεται επίσης στον Άγιο Παΐσιο, αυτή τη φορά προς τον Δελλιγιαννίδη Γρηγόριο από το χωριό Άραχθος Ημαθίας.

Ο Άγιος τον ρώτησε αν έχει χωράφια και, όταν εκείνος απάντησε πως έχει ένα μικρό οικόπεδο, του είπε πως όταν θα γίνουν τα γεγονότα, θα είναι καλό να καλλιεργεί τη γη και να σπέρνει ζαρζαβατικά για την οικογένειά του και να βοηθά και τον κόσμο.

Εδώ δεν έχουμε απλώς μια συμβουλή αγροτικής αυτάρκειας. Έχουμε μια προειδοποίηση για καιρούς στενότητας και ταυτόχρονα μια ηθική εντολή αλληλεγγύης. Ο άνθρωπος να φροντίζει τους δικούς του, αλλά και να μη σκληραίνει μπροστά στον πόνο του άλλου.

Η τρίτη μαρτυρία προέρχεται από τον ιερομόναχο π. Σίμωνα Αρβανίτη. Όπως αναφέρεται στο βιβλίο Η ζωή και το έργο του, Αθήνα 1996, σελίδα 388, είχε πει στην κυρία Παπαδημητρίου Σταυρούλα από το Πευκί Ευβοίας ότι θα έρθει τέτοια πείνα, που η πείνα του 1941 δεν θα είναι τίποτε μπροστά σε αυτήν που έρχεται. Και όταν ερωτήθηκε αν θα γίνει πόλεμος, απάντησε με τη φράση «Κάτι άλλο θα γίνει παιδί μου».

Η φράση αυτή είναι ανατριχιαστική. Γιατί ακριβώς δείχνει ότι η συμφορά μπορεί να μη λάβει τη μορφή ενός κλασικού πολέμου μετωπικής σύγκρουσης, αλλά μιας γενικευμένης κατάστασης ασφυξίας, αποδιάρθρωσης και απώλειας βεβαιοτήτων.

Η τέταρτη μαρτυρία αφορά τον Όσιο Εφραίμ τον Αριζονίτη. Σύμφωνα με μεταφορά καθηγουμένου ιεράς μονής του Αγίου Όρους από επίσκεψή του στην Αριζόνα τον Απρίλιο του 2015, ο Γέροντας είπε πως «Θα ξαπλώσουμε να κοιμηθούμε και όταν ξυπνήσουμε το πρωί δε θα υπάρχουν χρήματα». Και πρόσθεσε πως «Η πείνα είναι πολύ κοντά. Κάντε ό,τι μπορείτε σε τρόφιμα, φάρμακα, για λίγο έστω φωτισμό». Πόσο δίκιο είχε... Το ζούμε ήδη!

Τα λόγια αυτά περιγράφουν όχι μόνο υλική στέρηση, αλλά και αιφνίδια κατάρρευση της οικονομικής κανονικότητας. Σαν να λέει ότι ο κόσμος μπορεί να αλλάξει μέσα σε ένα βράδυ και όσα χθες φαίνονταν βέβαια, το πρωί να έχουν εξαφανιστεί σαν καπνός.

Η πέμπτη μαρτυρία, επίσης από τον Γέροντα Εφραίμ της Αριζόνας, μεταφέρθηκε από την κυρία Γκράβα Νατάσσα από τη Λουιζιάνα, η οποία αφηγήθηκε ότι τον Φεβρουάριο του 2010, όταν τον ρώτησε τι θα γίνει με την οικονομική κρίση και άκουγε για πείνα, δυστυχία και πόλεμο, εκείνος της απάντησε να πάρει λίγα τρόφιμα γιατί θα χρειαστούν και να τα έχει στο σπίτι, διότι έρχονται άσχημοι καιροί. Όταν τον ρώτησε τι εννοεί, εκείνος επικαλέστηκε την πείνα του 1941 και είπε ότι εκείνη η πείνα «ήταν η βασιλεία των Ουρανών» μπροστά σε αυτή που έρχεται. Όποιος διαβάζει αυτό το απόσπασμα σήμερα δεν μπορεί να το προσπεράσει αδιάφορα. Δεν μιλά για έναν απλό οικονομικό κύκλο. Μιλά για βίαιη ιστορική ανατροπή.

Τέλος, η έκτη μαρτυρία προέρχεται από Αγιορείτη ιερομόναχο, πνευματικό τέκνο του Αγίου Παϊσίου, ο οποίος προειδοποιούσε ότι έρχεται μεγάλη πείνα και πως είναι καλό να γίνει κατά δύναμη στοιχειώδης προετοιμασία. Συνιστούσε να υπάρχουν στο σπίτι λίγο λάδι, αλεύρι και τα απαραίτητα για την επιβίωση, να καλλιεργούνται ζαρζαβατικά και να μάθει ο άνθρωπος να ζει λιτά και απλά.

Η συμβουλή αυτή έχει διπλό βάθος. Από τη μια, μια ρεαλιστική γραμμή επιβίωσης. Από την άλλη, μια ασκητική γραμμή παιδαγωγίας. Να μάθει ο άνθρωπος τη λιτότητα πριν του την επιβάλει βίαια η Ιστορία.

Όλα αυτά τα λόγια, είτε τα δει κανείς ως προφητείες είτε ως σοφές πνευματικές προειδοποιήσεις, συγκλίνουν σε έναν άξονα. Ότι έρχονται καιροί στενότητας, ανατροπής και δοκιμασίας. Ότι η πείνα δεν είναι φαντασίωση. Ζούμε ήδη τα προεόρτια της. Ότι η αυτάρκεια δεν είναι δεδομένη. Ότι ο άνθρωπος του Θεού προετοιμάζεται όχι μόνο με τρόφιμα και πρακτική σοφία, αλλά κυρίως με μετάνοια, ταπείνωση και πίστη. Διότι τελικά το μεγαλύτερο εφόδιο στους δύσκολους καιρούς δεν είναι μόνο το γεμάτο ντουλάπι, αλλά η γεμάτη ψυχή...

Πύρινος Λόγιος sergioschrys@outlook.com