Αναζήτηση σε αυτόν τον ιστότοπο

«Να μάθουν να φροντίζουν τον εαυτό τους! Δε μπορούμε να πληρώνουμε εμείς! Οι χώρες της Βαλτικής δεν έχουν καμία σημασία ή αξία για την Αμερική! » Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντοναλντ Τραμπ έδωσε σήμα «διάλυσης» του ΝΑΤΟ δηλώνοντας ότι τα κράτη της Βαλτικής πρέπει να αρχίσουν να πληρώνουν για την άμυνά τους, σε μια περίοδο που η Εσθονία έχει «σηκώσει τον κόσμο ανάποδα» για μια ρωσική παραβίαση του εναέριου χώρου της. Ο Αμερικανός πρόεδρος δήλωσε για τις Βαλτικές χώρες ότι σταματά την στρατιωτική βοήθεια και ότι τα κράτη αυτά πρέπει να μάθουν να φροντίζουν τα ίδια για την ασφάλειά τους. Η δήλωση του Τραμπ περνά το μήνυμα ότι οι ΗΠΑ αποστασιοποιούνται από τα τεκταινόμενα στην ανατολική Ευρώπη , σε μια περίοδο που οι βαλτικές χώρες διαμαρτύρονται ότι αντιμετωπίζουν προβλήματα ασφάλειας με τη Ρωσία. « Οι χώρες της Βαλτικής δεν έχουν καμία σημασία ή αξία για την Αμερική », είπε ο Τραμπ για να συνεχίσει: « Θα ξοδέψουμε τα χρήματα που ξοδεύουμε για την άμυνά τους για δικές μας δαπάνες. Θα πρέπει να μάθουν να φροντίζουν τον εαυτό τους.» , κατέληξε. Ο Αμερικανός πρόεδρος έχει πολλές φόρες τονίσει στο παρελθόν ότι δεν επιθυμεί να δει ανάμιξη των ΗΠΑ στα θέματα ασφάλειας στην ανατολική Ευρώπη ενώ έχει επισημάνει ότι υπάρχουν πιο σοβαρά προβλήματα στο εσωτερικό των ΗΠΑ!

Μπορεί ο Ανδρουλάκης να ζητά πολιτική αλλαγή έχοντας παράλληλα κλείσει ερμητικά την πόρτα της συνεργασίας με τη ΝΔ, αλλά...μετράει μέρες πλέον Με «γαλλικό κλειδί» επιχειρεί ο Νίκος Ανδρουλάκης να ανοίξει τις πόρτες της εξουσίας. Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝ.ΑΛ., που δηλώνει ότι δεν γίνεται να παραμείνει για τρίτη τετραετία στο Μαξίμου ο Κ. Μητσοτάκης, αντιγράφει το παράδειγμα του Εμανουέλ Μακρόν, ο οποίος επέσειε το φόβητρο της Λεπέν για να εισπράττει μια αναγκαστική ψήφο, την οποία αγνοούσε επιδεικτικά την επόμενη μέρα. Το ΠΑΣΟΚ δεν θέλει να συνεργαστεί με την Αριστερά. Επιδιώκει όμως, μπροστά στο διαφαινόμενο με τα υπάρχοντα στοιχεία αδιέξοδο, να αποσπάσει εκβιαστικά την ψήφο της για να σταματήσει η αποσύνθεση της χώρας στα χέρια του Μητσοτάκη . Το είπε όσο πιο καθαρά γινόταν ο εκπρόσωπος Τύπου του κόμματος Κώστας Τσουκαλάς την περασμένη Παρασκευή (Real fm): « Όταν μπει το δίλημμα “πολιτική Μητσοτάκη ή πολιτική αλλαγή”, οι δυνάμεις που θέλουν την αλλαγή θα συσπειρωθούν γύρω από το πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ, το πολιτικό προσωπικό του ΠΑΣΟΚ, το σχέδιο του ΠΑΣΟΚ, το ψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ ». Εδώ και καιρό ήταν φανερό το στρατηγικό αδιέξοδο της Χαριλάου Τρικούπη , που ζει απομονωμένη σε ένα περίκλειστο σύμπαν , καθώς είχε κλείσει ερμητικά την πόρτα στο ενδεχόμενο συνεργασίας με την Αριστερά, ενώ για λόγους εσωκομματικών ισορροπιών δεν ξεκαθάριζε τι σκοπεύει να κάνει με τη Ν.Δ. Στη Θεσσαλονίκη, στη συνέντευξη που έδωσε στη ΔΕΘ, ο Ανδρουλάκης επιστράτευσε κάμποσες αμφισημίες προκειμένου να αποφύγει να ανοίξει τα χαρτιά του . Οι απαντήσεις του στο θέμα των συνεργασιών, όπως όλοι πρόσεξαν, κινήθηκαν «στην κόψη». Αρχικά ξεκαθάρισε ότι « η πολιτική αλλαγή περνά μέσα από την ήττα της σημερινής κυβερνητικής πολιτικής, μέσα από την ήττα της Νέας Δημοκρατίας », προσθέτοντας: « Όσον αφορά τις συνεργασίες, έχω αποδείξει ότι, όταν χρειαστεί στη Βουλή και πάντα στο προσκήνιο, είμαι έτοιμος να συνεργαστώ για να πετύχουμε συγκεκριμένους στόχους απέναντι στη Νέα Δημοκρατία, αλλά στο προσκήνιο. Το ΠΑΣΟΚ παιχνίδια παρασκηνίου δεν παίζει με κανέναν ». Αργότερα, ωστόσο, μετρίασε τη θέση του αισθητά . Στην ερώτηση με ποιες σημερινές δυνάμεις θα μπορούσε να συνεργαστεί μετεκλογικά, απάντησε χαρακτηριστικά: « Στο προσκήνιο, αλλά και με γνώση των συσχετισμών, διότι δεν μπορώ να κάνω τον Νοστράδαμο και να επινοήσω, να φανταστώ ή να περιγράψω ποιο θα είναι το εκλογικό αποτύπωμα της λαϊκής ετυμηγορίας στις επόμενες εθνικές εκλογές. Το μόνο που μπορώ να πω σήμερα είναι για εμάς, για τις δικές μας δεσμεύσεις. Όλα τα υπόλοιπα θα μας τα δείξει ο ελληνικός λαός με την ψήφο του στις επόμενες εθνικές εκλογές ». Η απάντηση αυτή, όπως σχολιάστηκε, φανερώνει τη δύσκολη θέση στην οποία βρίσκεται, καθώς το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝ.ΑΛ. είναι ένα βαθιά διχασμένο κόμμα : οι μισοί οπαδοί του υποδεικνύουν την ανάγκη κοινής πορείας του κεντροαριστερού χώρου, ε νώ οι άλλοι μισοί επιθυμούν διακαώς τη συμπόρευση με τη Ν.Δ. Αντιδράσεις Για πολλούς στο κόμμα του, που καταφεύγουν σε ερμηνείες, όλα αυτά σημαίνουν ότι ο Ανδρουλάκης αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο συμμετοχής σε μια κυβέρνηση συνεργασίας με τη Ν.Δ. ή και άλλων κομμάτων, χωρίς όμως την παρουσία Μητσοτάκη. Φυσικά αυτό προκαλεί ήδη ιδιωτικές, αλλά, κυρίως δημόσιες αντιδράσεις. Σχολιάζοντας την αναμενόμενη εν πολλοίς μετεγγραφή Λοβέρδου στη Ν.Δ., ο δήμαρχος Αθηναίων Χάρης Δούκας έστειλε ηχηρό μήνυμα στα «κεντρικά», υπογραμμίζοντας προειδοποιητικά: « Οι λογικές του πάση θυσία και χωρίς έρμα κυβερνητισμού ταλαιπώρησαν για πολλά χρόνια τον χώρο μας. Είναι οι λογικές της εξουσιολαγνείας που ήθελαν και θέλουν το ΠΑΣΟΚ δεκανίκι και παρακολούθημα του κ. Μητσοτάκη και της Ν.Δ. ». Για τον ίδιο, όπως και για το ιστορικό κανονικό ΠΑΣΟΚ, το κόμμα τους οφείλει να είναι απέναντι στη συντηρητική πολιτική. Γι’ αυτό, προσθέτει, « πρέπει να σταθούμε ενεργά απέναντι στις κινδυνολογικές ρητορείες περί “αστάθειας” που εκπορεύονται από το Μαξίμου και αποσκοπούν σε παράδοση της Κεντροαριστεράς στον κ. Μητσοτάκη. Η αυτονομία συμβαδίζει με ξεκάθαρη πολιτική ταυτότητα. Η χώρα δεν έχει ανάγκη από μια κυβέρνηση που θα συνεχίσει στον ίδιο καταστροφικό δρόμο, αλλά για αλλαγή κατεύθυνσης, με το ΠΑΣΟΚ στην πρώτη γραμμή. Αλλιώς τα φαινόμενα απαξίωσης, αποστροφής και αποχής από την πολιτική θα ενισχυθούν και θα ανοίξουν τον δρόμο για τον επικίνδυνο λαϊκισμό ». Η τακτική του Ανδρουλάκη, ο οποίος, όπως λέει ο αποκλεισμένος από όλες τις κομματικές εκδηλώσεις Χάρης Καστανίδης, « διοικεί μια φράξια και όχι κόμμα », προκαλεί δυσαρέσκειες που πολλαπλασιάζονται. Το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝ.ΑΛ. παραμένει δημοσκοπικά καθηλωμένο , τα επιτελικά όργανα εκλέχθηκαν αλλά δεν συνεδριάζουν, οι αποφάσεις λαμβάνονται σε ένα… άχρονο τοπίο κι όλα αυτά αποπνέουν, όπως παρατηρούν στα πέριξ της Χ. Τρικούπη, μια στασιμότητα όπου δεν θροΐζει άνεμος κυβερνητικής προοπτικής. Σκαλώνει το λαϊκό μέτωπο που αναζητάει ο Φάμελλος Στην ίδια στασιμότητα, στους αντίποδες, κινείται και η Κουμουνδούρου, η οποία πάντως εκτιμά ότι το αγκυροβόλιο του δημοσκοπικού 6% όπου κινείται ο ΣΥΡΙΖΑ συνιστά μια καλή αφετηρία για ανάκαμψη. Το αμετάθετο πρόβλημα εντοπίζεται βεβαίως στη διαλυτική, όπως χαρακτηρίζεται, στάση του Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος κρατά τον ΣΥΡΙΖΑ σε μια βαριά και καταθλιπτική ακινησία και υποχρεώνει την Κουμουνδούρου να τον αφήσει να… προθερμαίνεται, βάζοντας μπρος διαδικασίες για διάλογο και ενότητα στον χώρο της Ανανεωτικής Αριστεράς. Παρά τις απανωτές πόρτες που τρώει από τον Ανδρουλάκη, ο Σωκράτης Φάμελλος επιμένει ότι πρέπει « να συνεργαστούν τα αριστερά κόμματα και να έχουν προτάσεις οι οποίες να δώσουν απάντηση στην κοινωνία και να ανατρέψουν στην πράξη τα νεοφιλελεύθερα σχέδια, που καταδυναστεύουν τις ζωές όλων των Ευρωπαίων πολιτών ». Κομματικές πηγές αναφέρουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ενθαρρύνει και επιθυμεί ζυμώσεις και συναντήσεις στον χώρο της Κεντροαριστεράς . Η Νέα Αριστερά προσέρχεται με θετική διάθεση, αλλά, όπως λένε στελέχη της, που επιμένουν στη συγκρότηση λαϊκού μετώπου με ριζοσπαστική γραμμή, δεν προσφέρονται «για να ενώσουν δύο δυστυχίες»… Δημοσιεύεται στην «κυριακάτικη δημοκρατία»

Κούρδοι και Εβραίοι ενώνονται αποτελώντας τον μεγάλο τοίχο που θα στριμώξει για τα καλά τον Ερντογάν! Στις 7 Σεπτεμβρίου 2025 στο Βερολίνο διεξήχθη ένα συνέδριο με εξαιρετικό ενδιαφέρον. Κούρδοι και Εβραίοι, το θρήσκευμα που κατοικούν στη Γερμανία, αποφάσισαν να συζητήσουν στο πλαίσιο ενός συνεδρίου τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν ως κοινότητες στη Γερμανία αλλά και στην Ευρώπη και να αναζητήσουν από κοινού λύσεις. Το συνέδριο διοργάνωσαν η Κουρδική Κοινότητα της Γερμανίας (Kurdische Gemeinde Deutschland) και η Εβραϊκή Ένωση WerteInitiative, ενώ εκπροσωπήθηκαν σε αυτό η πρεσβεία του Ισραήλ στο Βερολίνο και η γερμανική κυβέρνηση. Το συνέδριο ολοκληρώθηκε με μια διακήρυξη η οποία στοχεύει όχι μόνο να φέρει κοντά τις δύο κοινότητες, αλλά και να δημιουργήσει μια κοινή σφαίρα δραστηριοτήτων και επιρροής στον πολιτικό και κοινωνικό τομέα. Το ίδιο το συνέδριο και οι προοπτικές συνεργασίας Κούρδων και Εβραίων που διανοίγονται ύστερα από αυτό θορύβησαν την Άγκυρα, σε μια περίοδο που ήδη παρατηρείται ένας διαγκωνισμός μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ για το ποιος θα προσεταιριστεί τα 40.000.000 Κούρδων που κατοικούν σε Τουρκία, Ιράν, Ιράκ και Συρία, οι οποίοι θα είναι και ρυθμιστικός παράγοντας των εξελίξεων. Τη διακήρυξη του συνεδρίου ανέλυσαν οι Dr. Muhammet Kemaloğlu και Gazi Binbaşı για το «Ινστιτούτο Τουρκία 21ος Αιώνας» (21. Yüzyıl Türkiye Enstitüsü), εντοπίζοντας στα άρθρα του «συγκαλυμμένες και άμεσες απειλές κατά της Τουρκίας». Ακολουθεί η ανάλυση που είναι βασισμένη στα άρθρα της Διακήρυξης. – «Καταπολέμηση του αντισημιτισμού και της εχθρότητας κατά των Κούρδων» : Το κείμενο του άρθρου αυτού, στο οποίο ορίζεται η Τουρκία ως κοινός εχθρός, δημιουργεί κοινό έδαφος ενώνοντας τις θεμελιώδεις ανησυχίες των δύο κοινοτήτων. Αυτή η στρατηγική επιτρέπει και στις δύο ομάδες να εκμεταλλευτούν τις διεθνείς ευαισθησίες. Επειδή η καταπολέμηση του αντισημιτισμού είναι ένα ευαίσθητο ζήτημα στη γερμανική και τη δυτική κοινή γνώμη, η αντιπαραβολή του με την υποτιθέμενη εχθρότητα προς τους Κούρδους νομιμοποιεί περαιτέρω τους στόχους της Ένωσης Κουρδικών Κοινοτήτων (KCK) στη Δύση. Αυτή η προσέγγιση παρουσιάζει το ζήτημα KCK/PKK ως ζήτημα ανθρωπίνων δικαιωμάτων και δικαιωμάτων των μειονοτήτων (σ.τ.μ. και όχι ως τρομοκρατία), ενώ χαρακτηρίζει τις πολιτικές της Τουρκίας για την καταπολέμηση της δράσης του ως «εχθρότητα» και «μίσος» εναντίον των Κούρδων. – «Σκληρή δράση κατά του ισλαμισμού και του ρατσιστικού εθνικισμού» : Αυτό το άρθρο, που στοχεύει τον τουρκικό πληθυσμό στη Γερμανία, είναι ένα από τα πιο στρατηγικά σημεία της διακήρυξης. Η στοχοποίηση των δραστηριοτήτων «αυταρχικών καθεστώτων όπως η Τουρκία» στη Γερμανία, με την άμεση αναφορά σε μια κυβέρνηση (σ.τ.μ. του Ερντογάν), καταδεικνύει ότι το κείμενο δεν είναι μόνο μια ιδεολογική στάση αλλά και μια συγκεκριμένη έκκληση για πολιτική δράση. Ο όρος «δίκτυα προπαγάνδας, ενώσεις και δομές μετώπου» αναφέρεται σε οργανισμούς και πολιτιστικούς συλλόγους με στενούς δεσμούς με την Τουρκία, όπως η Τουρκική Ισλαμική Ένωση Θρησκευτικών Υποθέσεων (DİTİB) και η Τουρκική Ομοσπονδία (Ευρωπαϊκή Τουρκική Ισλαμική Ένωση – ATİB) στη Γερμανία. Αυτό το άρθρο στοχεύει στον περιορισμό του πεδίου των δραστηριοτήτων αυτών των ιδρυμάτων στη Γερμανία, στη μείωση της χρηματοδότησής τους και στην αποδυνάμωση της κοινωνικής τους επιρροής. – «Τερματισμός των δομικών διακρίσεων κατά των Κούρδων» : Αυτό το αίτημα έχει ως στόχο την άσκηση πολιτικής πίεσης με βάση την ταυτότητα και αποτελεί μια προσπάθεια παρέμβασης στην κυριαρχία της Τουρκίας. Ζητείται η αναγνώριση της κουρδικής εθνικής ταυτότητας, ανεξαρτήτως υπηκοότητας, και στοχεύει στην παροχή στους Τούρκους πολίτες ενός ξεχωριστού καθεστώτος στη Γερμανία με βάση την εθνική τους ταυτότητα. Αυτό στοχεύει στην αποδυνάμωση της πολιτικής της Τουρκίας απέναντι στη διασπορά της, ιδίως στην Ευρώπη, και στη δημιουργία ενός νέου προηγούμενου σχετικά με την κουρδική ταυτότητα στο Διεθνές Δίκαιο. Αυτό το άρθρο αποτελεί μέρος των προσπαθειών για τη μετατροπή του αυτονομιστικού ζητήματος του PKK/KCK από εσωτερικό ζήτημα σε διεθνές ζήτημα. – «Προστασία και ένταξη των μειονοτήτων» : Η διακήρυξη, που θέτει ως προϋπόθεση ο αιτών άσυλο να επιδεικνύει αντιτουρκική στάση ως προϋπόθεση για την ένταξη, ορίζει ότι μία από τις προϋποθέσεις για την ένταξη είναι η αποφυγή των «αντισημιτικών, ισλαμιστικών και εθνικιστικών ιδεολογιών». Αυτό το άρθρο προτείνει ένα είδος «τεστ πίστης» για τους Τούρκους μετανάστες στη Γερμανία και τα άτομα με στενούς δεσμούς με την Τουρκία. Αυτή η προσέγγιση στοχεύει έμμεσα στον αποκλεισμό όσων υπερασπίζονται την Τουρκία και τις εθνικές της αξίες από τη διαδικασία ένταξης ή στην άσκηση πίεσης σε αυτές τις ομάδες. – «Εξωτερική πολιτική βασισμένη σε αξίες» : Αυτό το άρθρο αποτελεί παράδειγμα μιας ισχυρής εκστρατείας άσκησης πίεσης που στοχεύει στην επιρροή της εξωτερικής πολιτικής της Γερμανίας, με απώτερο σκοπό την αναδιαμόρφωση της σχέσης με την Τουρκία. Με την έκκληση να «μην υποκύψουμε στον εκβιασμό αυταρχικών καθεστώτων όπως η Τουρκία» απαιτείται από τη Γερμανία να υιοθετήσει πιο σκληρή στάση έναντι της Τουρκίας, ιδίως σε θέματα όπως η προσφυγική κρίση και οι οικονομικές σχέσεις. Τα αιτήματά τους, που εκφράζονται ως «διατήρηση των σχέσεων με το Ισραήλ» και «λήψη σοβαρά υπόψη των νόμιμων δικαιωμάτων των Κούρδων», αποτελούν σαφή έκφραση των προσπαθειών τόσο του Ισραήλ όσο και της ομάδας πίεσης του KCK/PKK να χειραγωγήσουν τη γερμανική εξωτερική πολιτική σύμφωνα με τα δικά τους συμφέροντα». Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν και οι προτάσεις των συντακτών της έκθεσης προς την τουρκική κυβέρνηση , που κάνουν την έκθεση να μοιάζει με ένα κανονικό υπηρεσιακό έγγραφο. Ακολουθούν οι προτάσεις: – «Στρατηγικές που πρέπει να ακολουθήσει η Τουρκία απέναντι σε αυτή την κατάσταση : Η παρούσα διακήρυξη αποτελεί μια πολύπλευρη απειλή για την εικόνα, την επιρροή και τις σχέσεις της Τουρκίας στην Ευρώπη. Είναι ζωτικής σημασίας η Τουρκία να ακολουθήσει μια προληπτική και ισορροπημένη στρατηγική ως απάντηση σε αυτήν την κατάσταση, ως εξής: – Πολύπλευρη διπλωματική απάντηση : Η Τουρκία θα πρέπει να μεταφέρει τη δυσαρέσκειά της γι’ αυτήν τη διακήρυξη στη Γερμανία μέσω επίσημων διπλωματικών οδών. Πρέπει να τονιστεί ότι τέτοιες συμμαχίες όχι μόνο βλάπτουν τις σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών, αλλά και εμβαθύνουν τις διακρίσεις και την πόλωση στην Ευρώπη. – Νομικές διαδικασίες : Οι δηλώσεις στη διακήρυξη και οι μελλοντικές δραστηριότητες αυτής της συμμαχίας πρέπει να εξεταστούν προσεκτικά για εγκληματικότητα βάσει του γερμανικού και του Διεθνούς Δικαίου. Εάν αυτές οι ομάδες διαδίδουν ρητορική μίσους κατά της Τουρκίας ή των τουρκικών κοινοτήτων, πρέπει να ληφθούν τα απαραίτητα νομικά μέτρα. – Δημόσια διπλωματία και στρατηγική επικοινωνίας : Η Τουρκία θα πρέπει να καταστήσει τη συνεισφορά των οργανώσεων της διασποράς, των τζαμιών και των ενώσεων στην ένταξη και την κοινωνική συνοχή πιο ορατή στο γερμανικό κοινό. Θα πρέπει να εξηγηθεί ότι αυτή η συμμαχία είναι μια προσπάθεια άσκησης πίεσης που στοχεύει σε συγκεκριμένες πολιτικές ατζέντες υπό το πρόσχημα των «δημοκρατικών αξιών». – Ισορροπημένη πολιτική στις σχέσεις με το Ισραήλ : Η φιλοϊσραηλινή έμφαση στη διακήρυξη δεν θα πρέπει να επηρεάζει τις σχέσεις της Τουρκίας με το Ισραήλ. Η Τουρκία θα πρέπει να διατηρήσει την υποστήριξή της για την παλαιστινιακή υπόθεση και ταυτοχρόνως να προσπαθήσει να διατηρήσει ανοιχτά κανάλια επικοινωνίας με το Ισραήλ σύμφωνα με τα στρατηγικά της συμφέροντα, χωρίς να επιτρέπει σε τέτοιες πρωτοβουλίες τρίτων να υπονομεύουν τις σχέσεις. Συμπερασματικά, αυτό το συνέδριο και η διακήρυξή του θα πρέπει να θεωρηθούν σοβαρή πρόκληση για τη θέση της Τουρκίας στη Γερμανία και την Ευρώπη.

Πλήρης Δικαίωση "Πύρινου Λόγιου" - Η Νεοταξική λαίλαπα θέλει το κεφάλι του "αποστάτη" Νετανιάχου επί πίνακι! Σοκ σε Ισραήλ και ΗΠΑ! Ολέθριο ρήγμα στη Δύση, αποσύνδεση από τις κόκκινες γραμμές των ΗΠΑ  - Σοκαρισμένοι οι Εβραίοι, απειλούν με προσάρτηση της Δυτικής Όχθης - Αυστηρή προειδοποίηση από την Σαουδική Αραβία! Την Κυριακή 21 Σεπτεμβρίου 2025, τρεις από τους πιο πιστούς συμμάχους της Δύσης – ο Καναδάς, η Βρετανία και η Αυστραλία – αναγνώρισαν επίσημα το Κράτος της Παλαιστίνης, οι οποίοι βέβαια, είναι και ταυτόχρονα ο σκληρός πυρήνας της Νέας Τάξης Πραγμάτων! Πρόκειται για ένα διπλωματικό σοκ στο Τελ Αβίβ και ταυτόχρονα για ένα σαφές σήμα στη διεθνή κοινότητα: το αφήγημα της «μοναδικής νόμιμης κυριαρχίας» στο Ισραήλ δεν είναι πλέον αποδεκτό, αδιαμφισβήτητα από την ίδια την Νεοταξική Νομενκλατούρα! Αναμφίβολα πρόκειται για μία διπλωματική πράξη, η οποία είναι αποτέλεσμα της πίεσης που άσκησαν οι κοινωνίες των χωρών αυτών με συνεχείς διαδηλώσεις για το παλαιστινιακό ζήτημα.  Ταυτόχρονα είναι ένα ηχηρό ράπισμα στους Εβραίους, που δεν έχουν σταματήσει να ισοπεδώνουν τη Γάζα.  Καναδάς: «Δεν νομιμοποιούμε την τρομοκρατία – επενδύουμε στην ειρήνη» - Οι Νεοταξίτες βγάζουν την ουρά τους απ' έξω από τη Χαμάς Ο πρωθυπουργός του Καναδά, Mark Carney, δήλωσε: «Ο Καναδάς αναγνωρίζει το Κράτος της Παλαιστίνης και προσφέρει τη συνεργασία του για την οικοδόμηση ελπίδας για ένα ειρηνικό μέλλον τόσο για την Παλαιστίνη όσο και για το Ισραήλ.» Η δήλωση, όμως, δεν σταματά εκεί. Ο Carney ήταν σαφής στους λόγους που οδήγησαν τον Καναδά σε αυτή την απόφαση: Η συστηματική υπονόμευση της λύσης των δύο κρατών από το Ισραήλ.  Η αμείλικτη πολιτική εποικισμού στη Δυτική Όχθη. Οι συνεχείς επιθέσεις στη Γάζα. Ο Καναδός πρωθυπουργός ξεκαθάρισε ότι η αναγνώριση αφορά την Παλαιστινιακή Αρχή, όχι τη Hamas , και δεν αποσκοπεί στη νομιμοποίηση της τρομοκρατίας. Και η Πορτογαλία υποστηρίζει τη λύση των δύο κρατών Η Πορτογαλία ανακοίνωσε επίσημα την αναγνώριση του Κράτους της Παλαιστίνη ς, όπως μετέδωσε το τηλεοπτικό δίκτυο SIC Notícias, επικαλούμενο δήλωση του υπουργού Εξωτερικών, Paulo Rangel. Ο Rangel τόνισε ότι η Λισαβόνα υποστηρίζει μια πολιτική επίλυσης της ισραηλινοπαλαιστινιακής σύγκρουσης μέσω της λύσης των δύο κρατών , με στόχο τη διασφάλιση της ειρήνης και της ασφάλειας για όλους στην περιοχή. Αυστραλία: «Ανεξάρτητο και κυρίαρχο Παλαιστινιακό κράτος» Η κυβέρνηση του φανατικού Νεοταξίτη Aντονυ Αλμπανέζε, με την υπουργό Εξωτερικών Penny Wong, προχώρησε επίσης στην επίσημη αναγνώριση της Παλαιστίνης. Δε φτάνει που έχει μείζονα προβλήματα με την έκρηξη της κοινωνίας που είναι εναντίον του, αναγκάζεται να προσθέσει ένα ακόμα πρόβλήμα που θα του στοιχίσει πολύ ακριβά! Η δήλωση μιλά για: «Ανεξάρτητο και κυρίαρχο Κράτος της Παλαιστίνης, ως απαραίτητο θεμέλιο για μια βιώσιμη ειρήνη στην περιοχή»! Η στάση της Αυστραλίας έχει βαρύνουσα σημασία στην περιοχή του Ινδο-Ειρηνικού, αλλά και ως μέλος της Συμμαχίας των Πέντε Οφθαλμών (Five Eyes), που παραδοσιακά διατηρεί κοινή γραμμή με τις ΗΠΑ και τη Βρετανία. Η διαφοροποίηση αυτή, λοιπόν, δείχνει ρήγματα στη Δυτική ομοφωνία. Ουσιαστικά ο Αλμπανέζε κόβει τη σχέση της Αυστραλίας με τον Λευκό Οίκο και τον Τράμπ! Ηνωμένο Βασίλειο: «Η αναγνώριση δεν είναι επιβράβευση της Χαμάς» Ο τρίτος κατά σειρά φανατικός οπαδός του Νεοταξισμού, Βρετανός πρωθυπουργός Kίρ Στάρμερ, δήλωσε πως: « Το Λονδίνο αναγνωρίζει το Κράτος της Παλαιστίνης. Αυτή η απόφαση δεν αποτελεί ανταμοιβή για τη Hamas, η οποία δεν έχει ρόλο στη διοίκηση της Παλαιστίνης » Η υποκρισία που τσακίζει κόκκαλα, λες και δεν ξέρουμε πως η Βρετανία ήταν αυτή που έχτισε το πρώτο κράτος του Ισραήλ και εξ' αυτού οι βρετανοί Εβραίοι υπήρξαν οι πρώτοι έποικοι που προκάλεσαν τη μήνη των Παλαιστινίων! Ουσιαστικά, οι Βρετανοί άνοιξαν τη πληγή στη Παλαιστίνη και τώρα που ο Νετανιάχου είναι ο κυριότερος υποστηρικτής της πολιτικής Τράμπ στις ΗΠΑ, θέλουν να τον φάνε! Η Βρετανία, ανακοινώνει ταυτόχρονα και επέκταση των κυρώσεων κατά της Hamas σε μια προσπάθεια να διαχωρίσει πλήρως με ακραία υποκριτικό τρόπο (παλιά τους τέχνη) την πολιτική αναγνώριση από τις ένοπλες οργανώσεις. Πανηγυρίζουν οι Παλαιστίνιοι: Μη αναστρέψιμο βήμα η αναγνώριση κράτους από Βρετανία, Καναδά και Αυστραλία Ο υπουργός Εξωτερικών της Παλαιστινιακής Αρχής, Varsen Agbabekian Sahin, τόνισε σε δηλώσεις του ότι οι χώρες που αναγνωρίζουν ένα παλαιστινιακό κράτος αυτή την εβδομάδα κάνουν ένα μη αναστρέψιμο βήμα που διατηρεί τη λύση των δύο κρατών και φέρνει πιο κοντά την παλαιστινιακή ανεξαρτησία και κυριαρχία. Η Βρετανία, ο Καναδάς και η Αυστραλία αναγνώρισαν επίσημα σήμερα ένα παλαιστινιακό κράτος, ενώνοντας τις δυνάμεις τους με άλλα έθνη σε μια κίνηση που στοχεύει στην αναζωογόνηση της δυναμικής για μια λύση δύο κρατών, αλλά η οποία έχει επικριθεί από το Ισραήλ και ΗΠΑ. «Τώρα είναι η ώρα. Αύριο είναι μια ιστορική ημερομηνία πάνω στην οποία πρέπει να οικοδομήσουμε. Δεν είναι το τέλος», είπε ο Sahin σε δημοσιογράφους στη Ραμάλα. Χαμάς: Αποφασιστικό βήμα η αναγνώριση παλαιστινιακού κράτους – Να απομονωθεί το Ισραήλ Η Hamas, την οποία το Ηνωμένο Βασίλειο και πολλά άλλα κράτη έχουν χαρακτηρίσει ως τρομοκρατική οργάνωση, χαιρέτισε την είδηση ότι η Βρετανία, ο Καναδάς και η Αυστραλία αναγνώρισαν επίσημα ένα παλαιστινιακό κράτος. Σε ανακοίνωσή της, η ένοπλη ομάδα και το πολιτικό κίνημα στη Γάζα αναφέρει: «Αυτή η αναγνώριση είναι ένα σημαντικό βήμα για την επιβεβαίωση του δικαιώματος του παλαιστινιακού λαού μας στη γη και τους ιερούς τόπους του, και στην ίδρυση του ανεξάρτητου κράτους του με πρωτεύουσά του την Ιερουσαλήμ». Προσθέτει όμως ότι η κίνηση «πρέπει να συνοδεύεται από πρακτικά μέτρα» που θα οδηγήσουν σε «άμεσο τερματισμό» του πολέμου στη Γάζα και θα «αντιμετωπίσουν» τα σχέδια εποικισμού στη Δυτική Όχθη. Καλεί επίσης τη διεθνή κοινότητα και τον ΟΗΕ να «σταματήσουν κάθε μορφή συνεργασίας και συντονισμού» με το Ισραήλ... Αντεπίθεση από Νετανιάχου: "Δεν θα υπάρξει Παλαιστινιακό Κράτος"! Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Benjamin Netanyahu αντέδρασε στην επίσημη αναγνώριση ενός παλαιστινιακού κράτους από το Ηνωμένο Βασίλειο, τον Καναδά και την Αυστραλία. « Δεν θα υπάρξει παλαιστινιακό κράτος », αναφέρει σε βιντεοσκοπημένη δήλωση που δημοσιεύτηκε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. « Έχω ένα σαφές μήνυμα προς τους ηγέτες που αναγνωρίζουν ένα παλαιστινιακό κράτος μετά την φρικτή σφαγή της 7ης Οκτωβρίου — δίνετε μια τεράστια ανταμοιβή στην τρομοκρατία », τόνισε ο Nετανιάχου. « Δεν θα συμβεί », πρόσθεσε, λέγοντας με έμφαση: « Δεν θα ιδρυθεί παλαιστινιακό κράτος δυτικά του Ιορδάνη ». Μάλιστα, ο Nετανιάχου καυχιέται ότι υπό την ηγεσία του, το Ισραήλ « διπλασίασε τον εβραϊκό οικισμό στην Ιουδαία και τη Σαμάρεια — και θα συνεχίσουμε σε αυτή την πορεία », συμπλήρωσε. « Η απάντηση στην πρόσφατη προσπάθεια να μας επιβληθεί ένα τρομοκρατικό κράτος στην καρδιά της γης μας θα δοθεί μετά την επιστροφή μου από τις Ηνωμένες Πολιτείες », επισήμανε ο Ισραηλινός πρωθυπουργός. Οι Νεοταξίτες αυτή τη στιγμή, παίζουν τα ρέστα τους με Νετανιάχου και Τράμπ . Δεν θα παραξενευτώ, αν η Τουρκία εκμεταλλευτεί αυτόν τον πόλεμο που ξέσπασε μέσα στον σκληρό πυρήνα του Δυτικού Νεοταξισμού ε ναντίον Τράμπ και Νετανιάχου και προκαλέσει με σκληρό τρόπο το ίδιο το Ισραήλ! Οι εξελίξεις είναι απίστευτα καταιγιστικές και ολοένα πλησιάζουμε στην μεγάλη και ιστορική στιγμή της έναρξης του Γ' Παγκοσμίου Πολέμου!

Αυστηρό μήνυμα στελεχών της ΝΔ σε Μητσοτάκη: «Φέρε πίσω τώρα τον Σαμαρά» Αυτό που απασχολεί πολύ τον Mητσοτάκη, πέρα από την επανεμφάνιση της τραγωδίας των Τεμπών – που είχε κάμψει τα ποσοστά της ΝΔ σε ιστορικά χαμηλά- είναι και τα αιτήματα βουλευτών και μεγαλοστελεχών για την επιστροφή του Αντώνη Σαμαρά στη ΝΔ Το νέο κίνημα των Τεμπών σαρώνει εδώ και μέρες την κυβερνητική σταθερότητα αναγκάζοντας το Μαξίμου να αλλάξει ρότα. Η απεργία πείνας γονέα που έχει χάσει το παιδί του στην τραγωδία των Τεμπών με το ανθρώπινο αίτημα να γίνει εκταφή της σορού του παιδιού του, έχει δημιουργήσει ένα νέο κίνημα των γονέων κατά της κυβέρνησης και όχι μόνο. Ακόμα και στην κυβέρνηση ζητάνε την εκταφή Στο χορό των αντιδράσεων έχει μπει και η αντιπολίτευση που ζητάει να εγκριθούν οι εκταφές των παιδιών ενώ την ίδια διάθεση έχουν ακόμα και υπουργοί της κυβέρνησης την στιγμή π ου το θέμα έχει απασχολήσει ακόμα και τον Αντώνη Σαμαρά μέσα από παρέμβαση που πραγματοποίησε και σύμφωνα με πηγές του ΒΝ θα το ξαναεπιχειρήσει. Το θέμα έχει πάρει πολύ μεγάλη δημοσιότητα και για έναν ακόμα λόγο. Η Μαρία Καρυστιανού, εμβληματική φιγούρα των Τεμπών που ζει το δράμα της, κινείται πλέον πολιτικά, δίνοντας συνεντεύξεις, πραγματοποιώντας συναντήσεις με κόμματα και πολιτικά πρόσωπα πέραν από τις περιοδείες που βλέπει κόσμο. Η Καρυστιανού εξετάζει τις επιλογές της Η Καρυστιανού, όπως λένε πρόσωπα που την γνωρίζουν, με κύριο όπλο τη δημοτικότητά της θέλει να προχωρήσει στην δημιουργία πολιτικού φορέα με κύριο αίτημα την δικαιοσύνη και την αλήθεια στα Τέμπη και να στριμώξει για τα καλά το σημερινό πολιτικό σύστημα. Όμως, και τα κόμματα που τώρα κάνουν πλάτες στην κ. Καρυστιανού, όταν θα τη δουν ως πολιτικό αρχηγό τότε θα αρχίσουν την κριτική. Προσώρας, όμως, φαίνεται ότι δημιουργείται ένα νέο Κίνημα, αυτών των Τεμπών, που δεν βοηθάει καθόλου την κυβερνητική σταθερότητα και την αποκόμιση ωφελημάτων από την πρόσφατη ΔΕΘ, ενώ σε λίγες μέρες έρχεται και στην δημοσιότητα η δεύτερη δικογραφία για τον ΟΠΕΚΕΠΕ. Ένας ακόμα βραχνάς… Ο Σαμαράς και οι υποστηρικτές του θέλουν ξανά προσέγγιση με τη ΝΔ και όχι νέο κόμμα Όμως, αυτό που απασχολεί πολύ τον Μητσοτάκη , πέρα από την επανεμφάνιση της τραγωδίας των Τεμπών – που είχε κάμψει τα ποσοστά της ΝΔ σε ιστορικά χαμηλά- είναι και τα αιτήματα βουλευτών και μεγαλοστελεχών για την επιστροφή του Αντώνη Σαμαρά στη ΝΔ. Πέρα από τον Μάκη Βορίδη, τον Θάνο Πλεύρη, τον Κώστα Κυρανάκη και τον Βαγγέλη Μειμαράκη που ζητούν την επαναπροσέγγιση Μητσοτάκη-Σαμαρά ώστε ο τελευταίος να επιστρέψει στη ΝΔ (και να μην επιχειρήσει νέο κόμμα), α ρκετοί βουλευτές της ΝΔ έχουν τοποθετηθεί υπέρ της επιστροφής του όπως ο Χριστόδουλος Στεφανάδης, ο Στράτος Σιμόπουλος, ο Δημήτρης Μαρκόπουλος, ο Περικλής Μαντάς και ο Γιώργος Καρασμάνης  ενώ όλοι θεωρούν ότι οι εκλογές όποτε γίνουν, πρέπει να βρουν τον Α. Σαμαρά εντός της ΝΔ ώστε «ενωμένοι να δώσουμε όλοι τον αγώνα». Το κίνημα επιστροφής του Αντώνη Σαμαρά στη ΝΔ επιτείνει και η εικόνα των δημοσκοπήσεων. Η ΝΔ έχει διαρροές προς τα δεξιά, υπάρχει ένα μεγάλο κύμα από δεξιά των δυσαρεστημένων που μένουν στην αποχή και περιμένουν μία νέα πολιτική κίνηση ενώ άλλοι στρέφονται προς την Ελληνική Λύση που κινείται εξίσου ανοδικά. Σύμφωνα με πηγές που κινούνται γύρω από το Μέγαρο Μαξίμου, η υπόθεση «Σαμαράς» - εάν αποφασιστεί επαναπροσέγγιση- θα είναι μία υπόθεση που θα την χειριστεί αποκλειστικά ο ίδιος ο Μητσοτάκης. ΒΝ

Γιατί δεν ενώνονται επιτέλους ΠΑΣΟΚ και ΝΔ να ξεμπερδεύουμε; Αφού ούτως ή άλλως, η ΝΔ του Μητσοτάκη είναι ...μισό ΠΑΣΟΚ! Γιατί λοιπόν, ζούνε...χωριστά; Μήπως για να μη χαθούν τα benefits; Ή μήπως τρέχει κάτι άλλο; Η Ελλάδα καταρρέει μέρα με τη μέρα. Ο λαός βουλιάζει στη φτώχεια, η κοινωνία σαπίζει, η χώρα γίνεται προτεκτοράτο και οι «ηγέτες» της μόνο σε ένα πράγμα είναι άριστοι: στο να παίζουν θέατρο. Δεξιά, Κέντρο, Σοσιαλδημοκρατία… όλα κουρέλια από την ίδια υφασμάτινη κουρτίνα. Και να, ο Ανδρέας Λοβέρδος. Ο άνθρωπος που μας κουνάει το δάχτυλο περί «ακεραιότητας» και «θυσίας» . Αυτός που έφτασε να στηρίζει τον Μητσοτάκη, γιατί – άκουσον άκουσον – το ΠΑΣΟΚ «εκμεταλλεύτηκε» την τραγωδία των Τεμπών! Δηλαδή, το πρόβλημα δεν ήταν ότι χάθηκαν 57 ψυχές, αλλά ότι κάποιοι τόλμησαν να ζητήσουν ...κάθαρση! Δε παίρνεις τώρα ένα δίκαννο, δε του βάζεις ντουμπλέ φυσέγγι μέσα, δε πάς, δε τον βρίσκεις και δε του αδειάζεις το όπλο στη μούρη; Εκεί μας φτάνουν, στα απόλυτα άκρα αυτά τα βρωμερά μισάνθρωπα σκουπίδια! Διαβάστε τι είπε αυτό το ελεεινό κάθαρμα τόσο για το τι τον ώθησε (sic) στο να παραιτηθεί από πρασινοΠΑΣΟΚος και να γίνει γαλαζοΝΔούλης και ...ψυχραιμία! Δε χρειάζεται να σπάστε τίποτε. Ούτε καν το κεφάλι σας, πουθενά. Ερωτηθείς γιατί επέλεξε να πάρει την απόφαση αυτή τώρα, επισήμανε: "Το τώρα, πρέπει να πάει λιγάκι πίσω και να συναντηθεί με τα γεγονότα εκείνων που τα οργάνωναν εκμεταλλευόμενοι την τραγωδία των Τεμπών. Τότε πήρα την απόφαση. Δεν πήρα την απόφαση της ένταξης, γιατί δεν είχα καμία πρόταση. Εγώ δεν μιλούσα με τον πρωθυπουργό τότε. Είχα να μιλήσω από το 2022 το καλοκαίρι, που μου τηλεφώνησε να με συγχαρεί για τη νίκη μου στη Novartis και πριν από αυτό είχαμε ανταλλάξει μηνύματα, τον είχα συγχαρεί για την εκλογική του νίκη το 2019, ανά τρία χρόνια δηλαδή επικοινωνούμε. Όταν έγιναν αυτά με την εκμετάλλευση της τραγωδίας των Τεμπών και κυριαρχούσε το σύνθημα να φύγει ο Μητσοτάκης και θα δούμε τι θα γίνει, το θα δούμε τι θα γίνει, για μένα ήταν η καμπάνα που χτύπησε, διότι μου θύμισε το 2012, το 2015, εκείνες τις πολιτικές του μηδενισμού που οδήγησαν τη χώρα σε πολύ μεγαλύτερα προβλήματα. Και είπα ότι πρέπει να στηριχτεί ο Μητσοτάκης. Και έκανα παρεμβάσεις χωρίς να έχω την παραμικρή συνεννόηση. Παρεμβάσεις για τα θεσμικά θέματα που είχαν να κάνουν με την ανακριτική διαδικασία για τα Τέμπη, τις μελέτες που περιμέναμε από το Πολυτεχνείο τότε, από τον ΕΟΔΑΣΑΑΜ και ούτω καθεξής. Τότε έκανα τις δημόσιες παρεμβάσεις, αλλά δεν είχα επικοινωνία. Αφού ολοκληρώθηκε και ο ανασχηματισμός της κυβέρνησης, κάπου τώρα μιλάμε 25η Μαρτίου, κάπου εκεί, μετά από αυτά επικοινώνησα με τον πρωθυπουργό, Του είπα ότι πρέπει να στηριχτείς κάτω κάτω. Είπαμε να συναντηθούμε. Συναντηθήκαμε αρχές Ιουνίου, τέλος Μαΐου, κάπου εκεί. Και εκεί δώσαμε τα χέρια". Αυτά είπε. Ενώ τα απομεινάρια των σκοτωμένων παιδιών, έγιναν ένα με τα μπάζα που μαζεύτηκαν την πρώτη κι όλας μέρα μετά το εθνικό αυτό έγκλημα... Οι μέρες και τα έργα του Λοβέρδου Ο Λοβέρδος δεν είναι τυχαίος. Έχτισε καριέρα μέσα στο ΠΑΣΟΚ της «εκσυγχρονιστικής» σχολής Σημίτη . Υπουργός Εργασίας και κατόπιν Υγείας, συνέδεσε το όνομά του με περικοπές, συγχωνεύσεις νοσοκομείων, φαρμακευτικά σκάνδαλα και πολιτικές που έστειλαν χιλιάδες συμπολίτες στον Καιάδα. Ήταν από τους πιο φανατικούς υποστηρικτές του Μνημονίου και των πολιτικών λιτότητας που διέλυσαν τη μεσαία τάξη. Πολιτεύτηκε με το σύνθημα της «ευθύνης» και της «σοβαρότητας» , ενώ στην πραγματικότητα απλώς εκτελούσε πιστά τις εντολές των Βρυξελλών και του ΔΝΤ. Σήμερα, αφού απέτυχε να φτιάξει δικό του κόμμα ( έφτιαξε μάλλον, αλλά πήρε 0,8% και το έκλεισε την επόμενη μέρα ) τώρα βρήκε καταφύγιο στη ...ΝΔ! Η καριέρα του είναι η ζωντανή απόδειξη της μεταγραφικής αγοράς του Ψευτορωμαίικου: από το ΠΑΣΟΚ στο Μαξίμου, κι αύριο… όπου φυσάει ο άνεμος. Το Σημιτικό ΠΑΣΟΚ: το λίκνο της σήψης Γιατί να εκπλήσσεται κανείς; Ο Λοβέρδος είναι παιδί του Σημιτισμού . Του συστήματος που έστησε το παρακράτος των εργολάβων, των «χορηγών», των Siemens και των Τσουκάτων . Του ΠΑΣΟΚ που οδήγησε την Ελλάδα στο ευρώ χωρίς δίχτυ ασφαλείας , μόνο και μόνο για να βγάζουν οι δικοί τους υπεργολάβοι δ ισεκατομμύρια από τους Ολυμπιακούς, τις υποδομές, τα εξοπλιστικά. Το ΠΑΣΟΚ του Σημίτη δεν ήταν κόμμα. Ήταν μεσιτικό γραφείο. Siemens, Χρηματιστήριο, C4I, Ολυμπιακοί Αγώνες με διπλά και τριπλά τιμολόγια. Και μετά μας έλεγαν « ισχυρή Ελλάδα ». Ισχυροί ήταν μόνο οι λογαριασμοί τους στην Ελβετία . Από εκεί ξεκίνησε η μετάλλαξη: από το ΠΑΣΟΚ των συνθημάτων «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο», φτάσαμε στο ΠΑΣΟΚ των εργολάβων και των τραπεζιτών. Η συγκυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου Κι όταν έσκασε η κρίση, οι μάσκες έπεσαν οριστικά . Το 2012, ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος έκαναν τον μεγάλο γάμο . Τρία χρόνια συγκυβέρνησης, τρία χρόνια απόλυτης εξαθλίωσης: Περικοπές μισθών, μειώσεις συντάξεων, ΕΝΦΙΑ, ξεπούλημα δημόσιας περιουσίας. Η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ ψήφιζαν μαζί ό,τι διέταζε η τρόικα. Και βέβαια, οι Λοβέρδοι της εποχής στήριζαν με πάθος την «εθνική προσπάθεια». Και ποιά ήταν...εκείνη η «εθνική προσπάθεια»; Να παραδώσουν τα κλειδιά της χώρας στους δανειστές . Να κάνουν τους Έλληνες φτωχούς και υποτελείς. Να φορτώσουν γενιές ολόκληρες με χρέος που δεν ξεπληρώνεται ποτέ. Όλα για να σωθούν οι τράπεζες και να συνεχιστεί το ίδιο πάρτι εξουσίας. Σήμερα, το ίδιο καθεστώς, με άλλη ταμπέλα Και τώρα, τ ο ίδιο έργο σε επανάληψη . Ο Λοβέρδος βρήκε καταφύγιο στον Μητσοτάκη. Η Διαμαντοπούλου το παίζει «κεντρώα» αλλά χρόνια τώρα φλερτάρει με το γαλάζιο . Ο Βενιζέλος παριστάνει τον «σοβαρό θεσμικό», έτοιμος να προσφέρει υπηρεσίες στο καθεστώς. Οι καριερίστες του πράσινου και του γαλάζιου βαράνε προσοχή σε όποιον τους δώσει καρέκλα. Η αλήθεια είναι ότι η ενοποίηση έχει ήδη συντελεστεί πρακτικά. Δεν υπάρχουν δύο κόμματα – υπάρχει ένα καθεστώς, με δύο σημαίες. Δύο λάβαρα, ένα σύστημα. Η Δεξιά και το Κέντρο δεν υπάρχουν πια (αν υπήρξαν και ποτέ), υπάρχουν μόνο οι ίδιοι μηχανισμοί εξουσίας που αλλάζουν χρώμα σαν χαμαιλέοντες. Το ερώτημα Κι ο λαός; Ο λαός ακόμη κοιτάει αποχαυνωμένος, εγκλωβισμένος στο θέατρο. Δεν βλέπει ότι το Ψευτορωμαίϊκο διαλύεται μέρα με τη μέρα. Ότι τα ίδια πρόσωπα που του έταζαν «Αλλαγή» και «Μεταρρυθμίσεις» τώρα γλείφουν τον ίδιο πρωθυπουργό. Άρα, ξαναρωτάω: Γιατί δεν ενώνονται ΠΑΣΟΚ και ΝΔ να τελειώνουμε μ’ αυτούς και την υποκρισία τους; Για δύο πολύ σημαντικούς λόγους. Πρώτον: Διότι ΔΕΝ τους αφήνει το ίδιο το ευρωπαϊκό σύστημα, που, αν και πρεσβεύουν ακριβώς τα ίδια πράγματα, τους θέλει επίτηδες "διαφοροποιημένους" ούτως ώστε να υπάρχει...πολέμερεια και ο λαός να είναι χωρισμένος στα δύο. Δεύτερον: Γιατί και οι δύο μαζί ΧΡΩΣΤΑΝΕ ένα δις ευρώ! Αυτή είναι πιο απλή, αλλά και η πιο αληθινή απάντηση στο «Γιατί δεν ενώνονται ΠΑΣΟΚ και ΝΔ;». Γιατί δεν είναι κόμματα, είναι πιστωτικές κάρτες απλήρωτες. Γιατί και τα δύο μαζί κουβαλούν χρέη που ξεπερνούν το ένα δισεκατομμύριο ευρώ! Ναι, καλά διαβάσατε. Ένα δις, χρήματα που χρωστάνε στις τράπεζες, στα «θαλασσοδάνεια» που τους χάριζαν οι δικοί τους τραπεζίτες. Ποιος άλλος πολίτης θα μπορούσε να χρωστάει τέτοια ποσά και να συνεχίζει να υπάρχει πολιτικά, να βγαίνει και να κάνει τον σωτήρα; Αν ήταν ένας απλός Έλληνας, θα του είχαν κατασχέσει σπίτι, μισθό, σύνταξη, ακόμα και το πορτοφόλι, χώρια που θα τον έχωναν σε κανά μπουντρούμι παρέα με άλλους 10 πακιστανοαφγανούς. Για τα κόμματα όμως υπάρχουν «ρυθμίσεις». Υπάρχουν νόμοι κομμένοι και ραμμένοι. ΠΑΣΟΚ και ΝΔ είναι δύο βυθισμένες ναυαρχίδες που χρωστάνε στον λαό, αλλά συνεχίζουν να παριστάνουν τα «κόμματα εξουσίας» . Να γιατί δεν ενώνονται. Γιατί τότε, θα φανεί μαζεμένο όλο το χρέος τους . Θα φανεί καθαρά ότι κυβερνούν με δανεικά, με χρήματα που ποτέ δεν θα επιστρέψουν , με τράπεζες που τους κρατάνε ζωντανούς μόνο και μόνο για να συνεχίζουν να ελέγχουν τη χώρα. Και το πιο θλιβερό; Οι ίδιοι αυτοί που πνίγηκαν στα δάνεια, κουνάνε το δάχτυλο στον Έλληνα πολίτη να «είναι συνεπής» . Οι ίδιοι που χρωστάνε ένα δις ευρώ, λ ένε σε σένα ότι πρέπει να πληρώσεις μέχρι τελευταίο σεντ την Εφορία, την τράπεζα, τον ΕΝΦΙΑ. Ιδού η απάντηση λοιπόν: Δεν ενώνονται γιατί - χώρια των άλλων λόγων - τους ενώνει ήδη το χρέος και η συνενοχή. Γιατί κι οι δύο μαζί είναι ο ορισμός της χρεοκοπίας, πολιτικής και οικονομικής. Α ρε έρμη πατρίδα... Ποιοι σε κυβέρνησαν και ποιοί σε κυβερνούν...ακόμα! Πύρινος Λόγιος

Η Πίστη, η Ελπίδα και η Αγάπη είναι ένα τρίπτυχο ευλογίας που πρέπει να συνοδεύει πάντοτε τη ζωή του κάθε χριστιανού H Aγία Σοφία με τις τρείς κόρες της: Την Πίστη, την Ελπίδα και την Αγάπη... Πίστη, Ελπίδα, Αγάπη. Αυτά ήταν τα ονόματα των τριών θυγατέρων της Αγίας Σοφίας που μαζί με τη μητέρα τους έλαβαν τα ατίμητα στεφάνια του μαρτυρίου στον καιρό του Ρωμαίου αυτοκράτορα Αδριανού (117 – 138 μ.Χ.). Οι τρεις κόρες της Αγίας Σοφίας έλαβαν τα όμορφα ονόματά τους από το μνημειώδες χωρίο του Αποστόλου Παύλου στην Α’ Επιστολή προς Κορινθίους: « Nυνὶ δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα· μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη .». Που σημαίνει: « Ώστε τώρα ισχύουν αυτά τα τρία: Η Πίστη, η Ελπίδα και η Αγάπη. Ανώτερο από όλα αυτά είναι η Αγάπη ». Σύμφωνα με τον συναξαριστή, η δωδεκάχρονη Πίστη, η δεκάχρονη Ελπίδα και η εννιάχρονη Αγάπη, απάντησαν στις φοβέρες και τα τεχνάσματα των βασανιστών τους με ακαταμάχητα χωρία της Αγίας Γραφής. Κάθε κόρη επικαλούταν ένα χωρίο που περιείχε το όνομά της. Πριν μαρτυρήσει η Πίστη αποκρίθηκε στους ειδωλολάτρες: «ἐν πίστει ζῶ τῇ τοῦ υἱοῦ τοῦ Θεοῦ τοῦ ἀγαπήσαντός με καὶ παραδόντος ἑαυτὸν ὑπὲρ ἐμοῦ» (Γαλ. 2: 20), δηλαδή «ζω με την πίστη στον Υιό του Θεού που με αγάπησε και παρέδωσε τον εαυτό του στον θάνατο για μένα». Πριν παραδώσει το πνεύμα της η Ελπίδα είπε: «ἠλπίκαμεν ἐπὶ Θεῷ ζῶντι, ὅς ἐστι σωτὴρ πάντων ἀνθρώπων, μάλιστα πιστῶν» (Α΄ Τιμοθ. 4:10), δηλαδή «στηρίξαμε την ελπίδα μας στον αληθινό Θεό, ο οποίος ενδιαφέρεται για τη σωτηρία όλων των ανθρώπων, ιδιαιτέρως των πιστών». Πριν πετάξει για τη Βασιλεία των Ουρανών και η εννιάχρονη Αγάπη είπε ότι έχει αφεθεί «εἰς τὴν ἀγάπην τοῦ Θεοῦ καὶ εἰς τὴν ὑπομονὴν τοῦ Χριστοῦ» (Β’ Θεσσαλ. 3: 5). Με τις τρεις θυγατέρες να υπομένουν ανείπωτα βασανιστήρια και να αναχωρούν τελικά για την «όντως ζωή», η περήφανη μάνα, η Αγία Σοφία, πένθησε για τρεις μέρες στα μνήματα των παιδιών της με τη σταυροαναστάσιμη παρηγοριά ότι εντάχθηκαν στη χορεία των ενδόξων μαρτύρων. Την τρίτη ημέρα ο Θεός ένωσε ξανά στους Ουρανούς αυτήν την τρισμακάρια οικογένεια, αφού η Αγία παρέδωσε το πνεύμα της δίπλα στους τάφους της Πίστης, της Ελπίδας και της Αγάπης. Τρία ονόματα – τρεις προϋποθέσεις σωτηρίας Ένα πολύ σπουδαίο δίδαγμα πηγάζει από αυτόν τον βίο. Η πίστη, η ελπίδα, η αγάπη και η σοφία είναι τέσσερεις χριστιανικές αρετές που συνδέονται άρρηκτα μεταξύ τους. Στους χαλεπούς σημερινούς καιρούς, αυτές οι τέσσερεις αρετές τείνουν προς εξαφάνιση, γι’ αυτό και ο κόσμος βουλιάζει στο χάος. Χωρίς πίστη, ελπίδα και αγάπη χάνεται κάθε λόγος να υπάρχει άνθρωπος, η ζωή γίνεται ένα μαρτύριο χωρίς νόημα, η ανθρωπότητα μετατρέπεται σε αρένα θηρίων και αυτοκαταστρέφεται. Η πίστη είναι ο θεμέλιος λίθος της σωτηρίας, είναι ο πνευματικός οφθαλμός του ανθρώπου, είναι η κινητήριος δύναμη της ύπαρξης, είναι η φρίκη των δαιμόνων, είναι η σφραγίδα των θαυμάτων, είναι το αντίδοτο για κάθε συμφορά, είναι ο όρκος συμμαχίας μας με τον Θεό, είναι το βάπτισμά μας εφαρμοσμένο στην πράξη. «Επὶ πᾶσιν, ἀναλαβόντες τὸν θυρεὸν τῆς πίστεως, ἐν ᾧ δυνήσεσθε πάντα τὰ βέλη τοῦ πονηροῦ τὰ πεπυρωμένα σβέσαι», γράφει ο Απόστολος Παύλος, καλώντας δηλαδή κάθε χριστιανό να αναλάβει την ασπίδα της πίστεως για να μπορεί να σβήσει όλα τα πύρινα βέλη του Πονηρού. Η ελπίδα είναι η ολόχαρη θυγατέρα της πίστεως. Όπως ο υπέρλαμπρος ήλιος γεννά τις ευεργετικές ακτίνες του που εκπέμπει στη γη, έτσι και η πίστη ακτινοβολεί με το φως της ελπίδας και λούζει την ανθρωπότητα με τη χαρμόσυνη προσμονή της σωτηρίας. Η ελπίδα είναι από τους εκλεκτότερους καρπούς του δέντρου της πίστεως και ποτίζεται με την παρηγορητική σιγουριά ότι ο παντοδύναμος Θεός δεν μας εγκαταλείπει ποτέ, δεν αφήνει τίποτε στην τύχη, δεν παραχωρεί τίποτα που δεν είναι προς το συμφέρον μας, δεν θα σφραγίσει ποτέ τα ώτα του στις προσευχές μας, δεν θα αποσύρει ποτέ τις επαγγελίες του, δεν θα αφήσει ασυγχώρητη καμία αμαρτία μας, δεν θα αρνηθεί ποτέ το ήμαρτον του μετανοημένου. Αν ο άνθρωπος δεν έχει πίστη και ελπίδα τότε καταβροχθίζεται από το κενό που κουβαλάει μέσα του, ζει μια επίγεια κόλαση υπαρξιακής αγωνίας ή ακόμα χειρότερα αναισθητοποιείται σκόπιμα και συμπεριφέρεται σαν τετράποδο χωρίς ανώτερο προορισμό. Για την κορυφαία αρετή της αγάπης, ο Απόστολος Παύλος έγραψε ένα κείμενο άφταστης τελειότητας στην Α’ Επιστολή προς Κορινθίους, τον εκπληκτικό ύμνο της αγάπης. «Και εάν ακόμη έχω όλη την πίστη ώστε να μετακινώ όρη, αλλά δεν έχω όμως αγάπη, δεν είμαι τίποτε», μας λέει ο Παύλος. Η αληθινή αγάπη δεν ζητεί τα δικά της συμφέροντα. Εδώ είναι πάνω απ’ όλα το σημείο – κλειδί που ορίζει ο Απόστολος, όπου σκοντάφτουν όλες οι ψευτο-αγάπες του πλανεμένου καιρού μας. Όλα τα είδη υποτιθέμενης αγάπης που επικαλείται η πονηρία του ανθρώπου, κρύβουν συμφέρον, κρύβουν σκοπό, κρύβουν ιδιοτέλεια. Δεν είναι κένωση του εαυτού όπως η αληθινή αγάπη, αλλά συγκεκαλυμμένη πλεονεξία για λογαριασμό του «εγώ» μας. Η πραγματική αγάπη είναι τόσο δυνατή αρετή που ασκεί ακαταμάχητη γοητεία στις ψυχές, δίνει φτερά στους πονεμένους, αγιάζει τους καταφρονημένους, μηδενίζει την επιρροή του κακού, διαλύει τη σκιά του θανάτου, λυγίζει και τους πιο σκληρόκαρδους χαρακτήρες, μεταμορφώνει ζωές, αποκαθιστά την ισορροπία της φύσης και της κοινωνίας, φιλιώνει τα άνισα και τα ανόμοια, εξαλείφει την αδικία, κάμπτει την οργή του Θεού, εξασφαλίζει το υπέρτατο αγαθό της ειρήνης, αλλάζει ακόμα και την ίδια τη ροή της ιστορίας. Η αγάπη δεν είναι μόνο η τελειότερη αρετή, αλλά είναι συνάμα και η γενεσιουργός αιτία της αρετής. Κάθε αρετής. Και η αγάπη του Χριστού συνυπάρχει πάντοτε με την αλήθεια, ειδάλλως δεν είναι αγάπη αλλά σκιά πλάνης. Όπως γράφει ο Ιερός Αυγουστίνος: «η αγάπη πρέπει να φωτίζεται από την αλήθεια και η αλήθεια από την αγάπη». Απαύγασμα της αγάπης, της αλήθειας, της πίστης και της ελπίδας είναι η σοφία, η κατά Θεόν ορθοφροσύνη που θωρακίζει όλες τις αρετές του χριστιανού και τον προικίζει με ένα κορυφαίο πνευματικό όπλο, εκείνο της διάκρισης. Όλες οι στεναχώριες, όλα τα άγχη, όλες οι ψυχοσωματικές παθήσεις, όλες οι λύπες και οι οδύνες φυτρώνουν σε ψυχές που στερούνται πίστης, ελπίδας και αγάπης. Αυτές οι τρεις αρετές είναι ελιξίρια σωτηρίας γι’ αυτή τη ζωή και για τη μέλλουσα. Δεμένες μεταξύ τους, όπως οι θυγατέρες της Αγίας Σοφίας, που στάθηκαν μαζί στον θάνατο – μαζί και στην αιώνια χαρά που τους περίμενε.

Τα παιχνίδια με Τράμπ και Χαφτάρ εξόργισαν την Κίνα - «Η Λιβύη θα παραμείνει στην τουρκική σφαίρα επιρροής», λένε οι Κινέζοι! Ο Tράμπ προσπάθησε να βάλει ανάχωμα στην κινέζικη επιρροή στη Λιβύη , τo Ισραήλ ρίχτηκε στη... μάχη για τον East med και η Ελλάδα βρίσκεται στη μέση Ένας γεωπολιτικός κυκλώνας με διακύβευμα τους στρατηγικούς κόμβους των εφοδιαστικών αλυσίδων έχει ξεσπάσει στην Ανατολική Μεσόγειο και φαίνεται ότι στο... μάτι αυτού βρίσκονται  η Τουρκία, το Ισραήλ, η Λιβύη και η Ελλάδα. Πιο συγκεκριμένα, το γεωπολιτικό παιχνίδι της κυβέρνησης της Βεγγάζης με την Ελλάδα φαίνεται να έχει εξοργίσει την Κίνα, αφού το Πεκίνο θεωρεί ότι η ένταξη της Λιβύης στους ενεργειακούς, στρατηγικούς σχεδιασμούς της Δύσης συνιστά σοβαρό εμπόδιο για το Εγχείρημα Belt and Road. Παράλληλα, η κινέζικη διπλωματία φέρεται αποφασισμένη να ματαιώσει την ένταξη της Λιβύης στα σχέδια για τον αγωγό Eastmed , στον οποίο συμμετέχουν μεταξύ άλλων Ελλάδα και Ισραήλ. Και αυτό διότι το Πεκίνο ερμηνεύει τις πρωτοβουλίες της Ελλάδας και του Ισραήλ ως κινήσεις που εντάσσονται στο ευρύτερο εγχείρημα του Imec - του (αμερικανικής έμπνευσης) εμπορικού διαδρόμου που ξεκινά από την Ινδία , περνάει από τη Μέση Ανατολή, καταλήγει στην Ευρώπη και θεωρείται εξόχως ανταγωνιστικός απέναντι στον κινεζικό «δρόμο του Μεταξιού». Η Λιβύη στο επίκεντρο ενός νέου Ψυχρού Πολέμου Στην ευρύτερη γειτονιά μας, περισσότερες από 700 ημέρες γενοκτονίας στη Λωρίδα της Γάζας έχουν περάσει , αλλά το μόνο που προσέφερε η διεθνής κοινότητα είναι μια ακόμα φιλότιμη προσπάθεια αποστολής ενός ακόμη πλοίου με ανθρωπιστική βοήθεια στη Γάζα. Αυτή η ντροπή είναι ορατή στον ισλαμικό κόσμο, όπου, εκτός από την παλαιστινιακή αντίσταση και τους περιφερειακούς συμμάχους της από τον Άξονα Αντίστασης, δεν υπάρχει καμία άλλη δραστηριότητα υπέρ των Παλαιστινίων. Εν τω μεταξύ,  από τη Λιβύη έρχονται ειδήσεις που συμβολίζουν την αρχή ενός νέου Ψυχρού Πολέμου στην περιοχή. Αρχικά, αρκετοί πολιτικοί από την Τρίπολη προσπαθούν να κατευνάσουν τον Tράμπ και το Ισραήλ , έπειτα οι πρώην εχθροί συναντιούνται για να βάλουν τέλος στη διαίρεση της Λιβύης, και τέλος οι περιφερειακές και παγκόσμιες δυνάμεις αποφασίζουν να κάνουν τη Λιβύη σημαντικό εφαλτήριο για τα μεγάλα τους σχέδια , κάτι που προμηνύει μελλοντικές συγκρούσεις στη Μεσόγειο... Ο Tράμπ προσπάθησε να βάλει ανάχωμα στην κινέζικη επιρροή στη Λιβύη - To Ισραήλ ρίχτηκε στη... μάχη για τον Eastmed Εκτός από το τυπικό βήμα της «ικανοποίησης» των Ρεπουμπλικανών μέσω υπηρεσιών στο καθεστώς Netanyahu , οι πολιτοφυλακές της δυτικής Λιβύης αποφάσισαν να παρέχουν στους Αμερικανούς συμβόλαια για πετρέλαιο , ενώ ο γιος του Haftar αποφάσισε να κάνει το ίδιο στην ανατολική χώρα. Αυτή η δραστηριότητα των Νεοσυντηρητικών συνδέεται με την προσπάθεια να μπει ένα ανάχωμα στην κινεζική επιρροή στη Λιβύη. Όσον αφορά το Ισραήλ, παρά την ισχυρή του επιθυμία να εκδιώξει βίαια τους Παλαιστινίους από τη γη τους και να τους στείλουν στην έρημο της Λιβύης , η πρώτη προτεραιότητα της κυβέρνησης Netanyahu είναι να εξασφαλίσει τον αγωγό EastMed στο πλαίσιο του Ινδικού Οικονομικού Διαδρόμου (αποκαλούμενου και ως IMEC ). Επομένως, η στρατιωτική παρουσία των Τούρκων στη Λιβύη και η οικονομική δραστηριότητα των Κινέζων συνιστούν πραγματική πρόκληση για τις φιλοδοξίες του Ισραήλ. Το κινέζικο Belt and Road, οι δομικές αντιφάσεις της Λιβύης και η ΑΟΖ με την Ελλάδα Μετά τη συνάντηση του Haftar με τον İbrahim Kalın , μπορεί να ειπωθεί ότι οι Αμερικανοί και οι σιωνιστές έχασαν τη μάχη για τη Λιβύη από τους Κινέζους και τους Τούρκους , αλλά εξακολουθούν να υπάρχουν παράγοντες που στηρίζουν τους Νεοσυντηρητικούς και θα μπορούσαν να αποσταθεροποιήσουν τη Λιβύη, καθυστερώντας έτσι την κατασκευή υποδομών από τους Κινέζους στο πλαίσιο του έργου One Belt, One Road. Έπειτα, ακολούθησε μία ακόμη ανατροπή με τον Έλληνα ΥΠΕΞ Γιώργο Γεραπετρίτη να αναγγέλει έναρξη νέων διαδικασιών για τη χάραξη ΑΟΖ με την Λιβύη , ενώ είχε προηγηθεί και η συνάντησή του επικεφαλής της ελληνικής διπλωματίας με τον γιο του Χαφτάρ. Επιπλέον, προκύπτουν και άλλες αντιφάσεις στην περίπτωση της Λιβύης , όπως οι εσωτερικές συγκρούσεις, η δραστηριότητα του ISIS και οι φιλοδοξίες των πολιτικών. Ωστόσο, γενικά, η διαδικασία ενσωμάτωσης μιας ενιαίας Λιβύης στον Σινο-Τουρκικό άξονα έχει ξεκινήσει και οι πλευρές κινούνται αργά προς μια στρατηγική συμμαχία, που θέτουν σοβαρά εμπόδια τόσο στα σχεδια του Ισραήλ, όσο και της συμμάχου του, Ελλάδας, στην ευρύτερη περιοχή. Οι αντιφάσεις στη Λιβύη δείχνουν... γεωπολιτική θύελλα στην Ανατολική Μεσόγειο Παρ’ όλα αυτά, οι Λίβυοι θα πρέπει να περάσουν από πολλά και δύσκολα στάδια μέχρι να βρουν μία οριστική πολιτική διέξοδο από τα δεινά που τους μαστίζουν, τόσο στη Δύση όσο και στην Ανατολή της χώρας. Η διαίρεση εντός των ενόπλων δυνάμεων της Τρίπολης σε φατριές εξακολουθεί να δημιουργεί χάος στον τομέα της ασφάλειας. Ταυτόχρονα, δύσκολα η δικτατορία των στρατιωτικών δύσκολα θα λάβει αυθεντική λαϊκή νομιμοποίηση , όπως επιθυμεί ο Haftar εδώ και καιρό. Μην ξεχνάμε, επίσης, την εξωτερική επιρροή, για παράδειγμα από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, τα οποία δεν ενδιαφέρονται για την ενίσχυση της Τουρκίας και ταυτόχρονα δεν θέλουν να εξυπηρετήσουν το Ισραήλ, πυροδοτώντας μια νέα σύγκρουση στη Λιβύη. Με λίγα λόγια , νέες προκλήσεις περιμένουν τους Λίβυους , αλλά ο δρόμος της χώρας φαίνεται να έχει καθοριστεί ήδη, στο πλαίσιο της στρατηγικής της Κίνας. Το μεγάλο ερώτημα είναι το τι θέση θα κρατήσει η Ελλάδα, όταν ξεσπάσει η μεγάλη γεωπολιτική θύελλα με επίκεντρο τη χώρα της Βόρειας Αφρικής...  Πόσο βαθιά θα εμπλακεί η ελληνική διπλωματία και, κυρίως, σε ποια πλευρά αυτής της κολοσσιαίας σύγκρουσης... bankningnews

Ή θα κερδίσει εδάφη ή θα τα χάσει όλα και θα εξαφανιστεί από τον χάρτη... Ο Ερντογάν μετέωρος, ανάμεσα στα...φλάμπουρα του!... Tο τελευταίο διάστημα ακούγονται διάφορες φωνές στην Άγκυρα, που αποτελούν αντήχηση ανάλογων εισηγήσεων που δέχεται ο Ερντογάν για τη διαχείριση των σχέσεων με το Ισραήλ. Οι φωνές αυτές έγιναν εντονότερες μετά την αεροπορική επίθεση του Ισραήλ στην Ντόχα του Κατάρ (9/9), που είχε στόχο την ηγεσία της Χαμάς , και μετά την επιχείρηση ψυχολογικού πολέμου που ξεκίνησε την ίδια ημέρα από ισραηλινά ΜΜΕ προσκείμενα στο κράτος και στην κυβέρνηση, ότι ο επόμενος στόχος είναι η Άγκυρα, ακριβώς για τους ίδιους λόγους που στοχοποιήθηκε η Ντόχα, αφού είναι παγκοίνως γνωστό ότι η Τουρκία φιλοξενεί μέρος της ηγεσίας της Χαμάς. Μια τέτοια φωνή είναι του δημοσιογράφου Αμπντουκαντίρ Σελβί, που είναι από τους βασικούς εκφραστές του «παλατιού» του Ερντογάν , ο οποίος με άρθρο του, που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Χουριέτ» με τίτλο « Η Τουρκία παρασύρεται σε μια πολεμική παγίδα με το Ισραήλ », προειδοποιεί και προτείνει τρόπο διαχείρισης της κρίσης με το Ισραήλ. Μεταξύ άλλων ο Σελβί γράφει: …Γνωρίζω τις δυσκολίες της συγγραφής αυτού του άρθρου σε μια εποχή που ο Νετανιάχου έχει ξεκινήσει μια χερσαία επιχείρηση για την κατάληψη της Γάζας και ο στολίσκος Sumud προχωρά προς τη Γάζα. Μερικές φορές, το να γράφεις αυτό που πιστεύεις είναι σαν να κολυμπάς κόντρα στο ρεύμα. Η Τουρκία παρασύρεται σε έναν πόλεμο με το Ισραήλ. Το βλέπω αυτό σαν παγίδα. Θέλω να σας προειδοποιήσω να μην πέσετε σε αυτήν την παγίδα. Στη συνέχεια παραθέτει έντεκα σημεία που πρέπει να προσέξει ο Ερντογάν, προτείνοντας ταυτοχρόνως και τρόπους χειρισμού της κρίσης: 1. Είναι σαφές ότι η Τουρκία είναι ένας από τους στόχους του Ισραήλ, το οποίο επιτίθεται σε επτά χώρες στην περιοχή μας από τις 7 Οκτωβρίου. Το κράτος μας λαμβάνει τα κατάλληλα μέτρα. 2. Η Τουρκία δεν μοιάζει με καμία άλλη χώρα. Αν αισθανθεί απειλή, θα χτυπήσει πρώτα αυτή, πριν χτυπηθεί. 3. Η Τουρκία είναι μια ανερχόμενη δύναμη στην περιοχή της και στον κόσμο. Το Ισραήλ είναι μια φθίνουσα δύναμη. Η Τουρκία πρέπει να συνεχίσει την ανοδική της πορεία (εδώ ο αρθρογράφος περιγράφει τα όνειρα του Ερντογάν και όχι την πραγματική κατάσταση). 4. Ο Χαφέζ αλ-Άσαντ χρησιμοποίησε επί χρόνια το ΡΚΚ για να αποδυναμώσει την Τουρκία. Ο γιος του, Μπασάρ αλ-Άσαντ, στράφηκε επίσης εναντίον της Τουρκίας. Ποιος τελικά κέρδισε; Το καθεστώς Άσαντ κατέρρευσε στις 8 Δεκεμβρίου με την υποστήριξη της Τουρκίας. 5. Είναι γεγονός ότι η Τουρκία και το Ισραήλ ανταγωνίζονται για τον έλεγχο της Συρίας. Ωστόσο, στη Συρία, το Ισραήλ είναι στην πλευρά των ηττημένων και η Τουρκία στην πλευρά των νικητών ( και εδώ ο αρθρογράφος παραποιεί την πραγματικότητα. Ο ιθύνων νους της ανατροπής ήταν το δίδυμο ΗΠΑ – Ισραήλ, η Τουρκία ήταν «υπεργολάβος». Στρατηγικά κερδισμένος είναι το Ισραήλ, που εξάλειψε την επιρροή του Ιράν, το οποίο αποτελούσε μείζονα απειλή και διεκδικεί την επιρροή επί της Συρίας ) . 6. Εάν ένας πόλεμος είναι αναπόφευκτος, πρέπει πρώτα να κάνετε όλες τις απαραίτητες προετοιμασίες. Εάν η Τουρκία πάει σε πόλεμο με το Ισραήλ, θα το κάνει με τους δικούς της όρους και προϋποθέσεις. Όχι στις ημερομηνίες και τις προϋποθέσεις που ορίζει το Ισραήλ. 7. Η Τουρκία πρέπει να ενισχύσει την παρουσία της στη Συρία, στο Ιράκ και στον Λίβανο και να αποφύγει τον πόλεμο τώρα. Βρεθήκαμε σε εξαιρετικά ευνοϊκή θέση να αρπάξουμε μια από τις μεγαλύτερες ευκαιρίες στην ιστορία μας και να ασκήσουμε έλεγχο στη Συρία, στο Ιράκ και στον Λίβανο. Πρέπει να ενισχύσουμε τους εαυτούς μας σε αυτές τις περιοχές για λίγο ακόμα. Η ασφάλεια της Τουρκίας δεν ξεκινά από την Άγκυρα, αλλά από τη Βηρυτό, τη Δαμασκό και τη Βαγδάτη. 8. Τώρα έρχομαι στην παγίδα που στήνεται για την Τουρκία. Η οργάνωση που ήθελε να σύρει την Τουρκία σε πόλεμο με τη Ρωσία λειτουργούσε μέσω της οργάνωσης του Γκιουλέν (FETÖ), ενός μηχανισμού της CIA. Ένας εκτελεστής της FETÖ πυροβόλησε τον Ρώσο πρέσβη στο κέντρο της Άγκυρας. Οι ίδιοι κατέρριψαν ένα ρωσικό αεροπλάνο. Αυτή ήταν η πρώτη φορά που μια χώρα-μέλος του ΝΑΤΟ κατέρριψε ένα ρωσικό αεροπλάνο. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος ξεκίνησε με τη δολοφονία του αρχιδούκα Φραγκίσκου Φερδινάνδου, διαδόχου του θρόνου της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας, από έναν τρομοκράτη που υποστηριζόταν από τη Σερβία. Μία σφαίρα πυροδότησε έναν παγκόσμιο πόλεμο. Αν δεν ήταν η οξυδερκής ηγεσία του Ερντογάν και του Πούτιν, οι δύο χώρες θα είχαν πάει σε πόλεμο. Η κατάσταση στην οποία βρίσκεται ο Ζελένσκι, ο οποίος πήγε σε πόλεμο με τη Ρωσία με την υποκίνηση των ΗΠΑ και του Ηνωμένου Βασιλείου, είναι ξεκάθαρη. 9. Τώρα, η ίδια ομάδα των γκιουλενιστών προσπαθεί να σύρει την Τουρκία σε πόλεμο με το Ισραήλ. Αυτή είναι μια παγίδα που έχει στηθεί εναντίον της Τουρκίας. Αυτός είναι ένας ψυχολογικός πόλεμος που διεξάγεται από τη Μοσάντ και τη FETÖ. 10. Λένε ότι «η μεγαλύτερη νίκη είναι αυτή που επιτυγχάνεται χωρίς πόλεμο». Αυτό επιδιώκουμε τώρα. 11. Μια τελευταία λέξη. Αν πάμε σε πόλεμο, θα το κάνουμε στον δικό μας χρόνο και υπό τις δικές μας συνθήκες. Επιπλέον, η Τουρκία δεν είναι σαν άλλες χώρες. Αν πάμε σε πόλεμο, δεν θα φύγουμε χωρίς να καταλάβουμε την Ιερουσαλήμ. Αυτά από έναν αρθρογράφο που εκφράζει το «παλάτι» και είναι ένας από τους πιο θερμούς υποστηρικτές του Ερντογάν. Τα συμπεράσματα δικά σας.

Σε τι μόνο συμφωνούν λαός και Κολωνάκι: "Φύγε αληταρά"!  Το Κτήνος μπορεί να απολαμβάνει τον πρωινό καφέ του στο " Αλφιέρε" της πλατείας Κολωνακίου, αλλά ο καφές έγινε πολύ πικρός γι' αυτόν... Δεν βαρέθηκαν τον Μητσοτάκη οι παράγοντες. Βλέπουν όμως ότι χάνει έδαφος στις απόρρητες δημοσκοπήσεις και αντιλαμβάνονται ότι ένας πρωθυπουργός χωρίς ισχύ δεν μπορεί πλέον να εξυπηρετήσει τα συμφέροντά τους... O Κυριάκος Μητσοτάκης δήλωσε προχθές πρώτη φορά στη διάρκεια της εξαετούς θητείας του ότι «πρωθυπουργό εκλέγει ο λαός και όχι οι παράγοντες». Και ότι τα σενάρια «πολιτικής κουζίνας» για αντικατάστασή του στην προεδρία της Ν.Δ. εν κινήσει ή για ορισμό τρίτου προσώπου στο αξίωμα «που διακινούν χίλιοι άνθρωποι στα καφενεία πέριξ του Κολωνακίου» δεν αφορούν τον κόσμο, ο οποίος έχει τις έγνοιες του. Ο κύριος Μητσοτάκης ήταν ακριβής. Πράγματι στο Αλφιέρε, στο Mayor (τέως JK), στη Βιβλιοθήκη, στο Da Capo, στο Dry, στη Μαντζάρου, στα καφέ των Μουσείων Μπενάκη και Θεοχαράκη, στη Λυκόβρυση, στο Perros, στο Φίλιον, τα βράδια στο Καφενείο, στο 17, στο Αμπρεβουάρ και στου Παπαδάκη (παλαιότερα στου Jimmys στη Βαλαωρίτου, στο JB Corner της Μεγάλης Βρεταννίας, στο Πρυτανείο και στο Ιντεάλ) «ζυμώνεται» όλη η πολιτική Αθήνα για τις επερχόμενες εξελίξεις. Θαμών αυτής της πλειάδας καταστημάτων καφέ και εστιάσεως, τα οποία εκτοξεύτηκαν την περίοδο του εκσυγχρονισμού (ο Γιώργος Λακόπουλος έγραψε το μυθιστόρημα «Ποιος δολοφόνησε τον πρωθυπουργό» με εξώφυλλο το Da Capo τον καιρό που συγκαλούσε εκεί πρωινές «συσκέψεις» ο Ψυχάρης), ήταν και παραμένει ο ίδιος ο κύριος Μητσοτάκης. Θαμώνες Στο Αλφιέρε της Σέκερη τον γνώρισα νέο βουλευτή το 2004 με πρωτοβουλία του Μακάριου Λαζαρίδη. Θαμώνες είναι επίσης ακόμα και σήμερα συνεργάτες του. Στου Πητ συχνάζουν ο Θανάσης Νέζης, μέχρι προσφάτως, πριν εκλεγεί πρόεδρος, και ο Νικήτας Κακλαμάνης. Στους χώρους αυτούς συναντούσε ο πρωθυπουργός ως βουλευτής και υποψήφιος αρχηγός τους περίφημους «παράγοντες» που τώρα του ξινίζουν. Μικρούς, μεσαίους και ανώτερους. Διορατικότητα Σε πολλούς από αυτούς που σήμερα χλευάζει στηρίχτηκε μάλιστα για την εκλογή του στην αρχηγία της Ν.Δ. Αυτό δεν σημαίνει βεβαίως ότι όλοι όσοι σύχναζαν και συχνάζουν στο Κολωνάκι έχουν τη διορατικότητα να προβλέψουν με ακρίβεια τις εξελίξεις. Όσο δυνατοί κι αν είναι. Όμως σε αυτούς τους χώρους του Κολωνακίου, μαζί με την πλατεία Προσκόπων στο Παγκράτι (Καραβίτης, Μουζίκ, Μαύρος Γάτος, Αερόστατο) και την Παλαιά Αγορά, του Αχιλλέα, στο Ψυχικό, όπου έχει επεκταθεί η πολιτική αγορά, μπορείς να συλλάβεις την ατμόσφαιρα. Οι παράγοντες στην πατρίδα μας ενίοτε «εκλέγουν» κυβέρνηση υπό την έννοια ότι στηρίζουν έναν αρχηγό στην προεκλογική του εκστρατεία εις βάρος άλλου (έτσι «τελείωσαν» τον Έβερτ το 1996 προς όφελος του Κώστα Σημίτη), αλλά ενίοτε δεν τα καταφέρνουν. Είναι όμως νόμος: Εάν αυτή η πολιτική αγορά αρχίσει δειλά δειλά να συζητά ψιθυριστά την αλλαγή αρχηγού στο εκάστοτε κυβερνών κόμμα εν κινήσει ή ορισμό τρίτου προσώπου στη θέση πρωθυπουργού (σε περίπτωση μη αυτοδυναμίας), αυτό σημαίνει ότι ανιχνεύει την υποχώρηση της κυβέρνησης στην κοινωνία, την εξασθένηση των ποσοστών της ως πλειοψηφούσας δύναμης και τη μείωση της ισχύος του πρωθυπουργού. Το Κολωνάκι, όπως έχουν εξελιχθεί τα πράγματα, δεν εκλέγει κυβερνήσεις. Βλέπει όμως εγκαίρως την πτώση των κυβερνήσεων. Είναι βαρομετρικό χαμηλό. Πριν «πέσουν» οι κυβερνήσεις στη Βουλή «πέφτουν» στο Κολωνάκι. Η συζήτηση που, όπως παραδέχθηκε ο πρωθυπουργός, είναι σε εξέλιξη στα καφέ του Κολωνακίου (και σε περίπτωση που δεν το έχει καταλάβει και σε όλα τα καφενεία της χώρας) γίνεται πρώτη φορά κατά την επταετή διακυβέρνηση της Ν.Δ. Το σύστημα Όσο ο πρωθυπουργός ήταν απολύτως κυρίαρχος και τα πήγαινε καλά με το σύστημα, κοινώς το εξυπηρετούσε, κανείς δεν διανοείτο να ανοίξει συζήτηση στην καρδιά του Κολωνακίου για αντικατάστασή του. Το γεγονός ότι τώρα συμβαίνει και ο ίδιος νιώθει την ανάγκη να το ειρωνευτεί δείχνει πως κάτι αλλάζει. Θα συμφωνήσουμε σε κάτι με τον κύριο Μητσοτάκη: Οι παράγοντες που ανοίγουν συζήτηση για την αντικατάσταση από το αξίωμά του προφανώς δεν το κάνουν για την ψυχή της μάνας τους. Καθείς έχει τους λόγους του. Οσμίζονται όμως την επερχόμενη αλλαγή, καταλαβαίνουν ότι δεν μπορούν να την «πνίξουν» όπως παλιά και κάνουν πολιτικό «placement» για τα συμφέροντά τους. Κοινώς: Ποντάρουν στο επόμενο «άλογο». Την αλλαγή όμως αυτή στη στάση τους δεν την αποφασίζουν μόνοι. Ιδού το μυστικό: Την επιβάλλει κατά βάθος ο κυρίαρχος λαός. Δεν βαρέθηκαν τον κύριο Μητσοτάκη οι παράγοντες. Βλέπουν όμως ότι χάνει έδαφος στις απόρρητες δημοσκοπήσεις και αντιλαμβάνονται ότι ένας αδύναμος, lame duck, πρωθυπουργός χωρίς ισχύ δεν μπορεί πλέον να εξυπηρετήσει τα συμφέροντά τους. Οι δημοσκοπήσεις λοιπόν αλλάζουν και τους μεγάλους, αλλάζουν και το Κολωνάκι, αλλάζουν και τον κύριο Μητσοτάκη τον ίδιο που ως καλός λαϊκιστής άρχισε να μοιράζει λεφτά στο «πόπολο» για να στερεωθεί και, αν χρειαστεί, θα ξαναμοιράσει. Τα πράγματα επί επτά χρόνια παρέμεναν παγωμένα. Τώρα ο συσχετισμός διαμορφώνεται από την αρχή. Είναι θέμα χρόνου η έναρξη ενός νέου πολιτικού κύκλου. Συμφωνούν σε αυτό και ο λαός και το Κολωνάκι. Δημοσιεύεται στη «δημοκρατία»

Μαθήματα διαπραγμάτευσης για τις αποζημιώσεις από τον Πολωνό πρόεδρο Στις αρχές της εβδομάδας, ο νεοεκλεγείς πρόεδρος της Πολωνίας, Καρόλ Ναβρότσκι, επισκέφθηκε το Βερολίνο. Η επίσκεψη αυτή, αν και πέρασε (τυχαία;) απαρατήρητη στην Ελλάδα, είχε άμεσο ενδιαφέρον και για τη δική μας χώρα, καθώς στο επίκεντρό της βρέθηκε το θέμα των αποζημιώσεων του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Κατά τις συναντήσεις του, ο Ναβρότσκι έκανε κάτι εντυπωσιακό: δεν έθεσε απλώς το θέμα καταβολής των αποζημιώσεων, ύψους 1,3 τρισεκατομμυρίων ευρώ, προς τη χώρα του, αλλά το συνέδεσε άμεσα με την ενίσχυση της πολωνικής στρατιωτικής παρουσίας στην ανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ! Όπως αποκάλυψε χθες το περιοδικό «Spiegel», ο Πολωνός πρόεδρος είπε τόσο στον ομόλογό του Σταϊνμάιερ όσο και στον καγκελάριο Μερτς το εξής: εάν η Γερμανία συμμορφωθεί με τις απαιτήσεις για αποζημιώσεις, « η Πολωνία θα κάνει περισσότερα στην ανατολική πλευρά του ΝΑΤΟ ». Τα δύο θέματα -οι πολεμικές αποζημιώσεις και η στρατιωτική παρουσία- δεν έχουν μεν σχέση μεταξύ τους, αλλά η σύνδεσή τους δείχνει τη στρατηγική σκέψη και την αποφασιστικότητα του Πολωνού προέδρου, που αξιοποιεί κάθε διαπραγματευτικό χαρτί προς όφελος της χώρας του. Η γερμανική απάντηση ήταν αναμενόμενα αρνητική, όμως το κρίσιμο είναι ότι το ζήτημα τέθηκε ευθέως και παραμένει ζωντανό στο τραπέζι, την ώρα που η ηγεσία του ΝΑΤΟ «καίγεται» για την περαιτέρω ανάπτυξη του προγράμματος με την ονομασία Eastern Shield (Ανατολική Ασπίδα) από την Πολωνία, με επενδύσεις δισεκατομμυρίων ζλότι κατά μήκος των συνόρων της με τη Ρωσία και τη Λευκορωσία. Ο Ναβρότσκι πήγε μάλιστα στο Βερολίνο έχοντας νωπή τη λαϊκή νομιμοποίηση: εξελέγη πρόεδρος της Πολωνίας τον Ιούνιο, με βασικό σύνθημα την ενίσχυση της εθνικής κυριαρχίας, κερδίζοντας κόντρα σε όλα τα προγνωστικά τον «φιλοδυτικό» υποψήφιο Ραφάλ Τρασκόφσκι. Να κάνουμε τώρα τη σύγκριση με την ελληνική πολιτική σκηνή; Ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης συναντήθηκε στο Βερολίνο με τον Μερτς, στις 13 Μαΐου, χωρίς να πει λέξη για το θέμα των αποζημιώσεων. Και πριν από έναν χρόνο, σε συνάντηση με τον Σταϊνμάιερ, περιορίστηκε σε μια γενική και άνευ βαρύτητας αναφορά σε «ζητήματα που παραμένουν άλυτα – ελπίζουμε κάποια μέρα να αντιμετωπιστούν». Σε μια συμβολική επανάληψη δύο λέξεων, περισσότερο ως αγγαρεία, για το ζήτημα που «παραμένει εκκρεμές», είχε αρκεστεί στη δική της συνάντηση με τον Γερμανό πρόεδρο και η τότε Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κατερίνα Σακελλαροπούλου. Ο Κ. Τασούλας δεν έχει προλάβει να ασχοληθεί ακόμη… Η διαφορά είναι προδήλως κραυγαλέα και τα συμπεράσματα ακόμη πιο εκκωφαντικά. Η Πολωνία τολμά και διεκδικεί, αξιοποιώντας κάθε διαθέσιμο εργαλείο, ενώ η δική μας ηγεσία, υποτελής, σκύβει το κεφάλι και σιωπά – έστω κι αν η Ελλάδα υπέστη συγκριτικά μεγαλύτερες καταστροφές και απώλειες, αναλογικά με το μέγεθος της χώρας και της οικονομίας της…

Η κυβέρνηση αντιλαμβάνεται ότι το πολιτικό κλίμα είναι αρνητικό για αυτή Υποτίθεται ότι όλο το προηγούμενο διάστημα η κυβέρνηση ασχολήθηκε πρωτίστως με έναν πολιτικό σχεδιασμό για να μπορέσει μετά τις θερινές διακοπές όχι μόνο να ανακτήσει τον έλεγχο του πολιτικού αφηγήματος αλλά και να διευρύνει την επιρροή της και να μπει σε τροχιά εκλογικής νίκης το 2027. Στο κέντρο αυτού του σχεδίου ήταν οι εξαγγελίες της ΔΕΘ που υποτίθεται ότι θα ήταν της μορφής «τόσο όσο», δηλαδή όχι «υπερβολικές εξαγγελίες» αλλά και ταυτόχρονα μέτρα που θα μπορούν να προβληθούν ως αυτά που θα τα κάνουν τη διαφορά για κρίσιμα τμήματα του εκλογικού ακροατηρίου. Ήδη πριν από τις εξαγγελίες το επικοινωνιακό επιτελείο προλείαινε το έδαφος επιμένοντας ότι αυτά τα μέτρα θα κάνουν τη διαφορά . Το επικοινωνιακό μπαράζ με πλήθος δημοσιεύματα για το πόσο ήδη άλλαξε το κλίμα ξεκίνησε πριν καλά καλά ο πρωθυπουργός κατέβει από το βήμα. Στο επίκεντρο η βεβαιότητα ότι οι επιλογές αυτές θα εξαργυρωθούν και δημοσκοπικά. Και όλα αυτά διανθισμένα με όλα τα απαραίτητα κλισέ του τύπου « στο Μαξίμου ήδη χαμογελούν », « οι πρώτες δημοσκοπήσεις ήδη δείχνουν αλλαγή του κλίματος », « η κυβέρνηση ξανακερδίζει όσους έχασε το προηγούμενο διάστημα ». Και μετά ήρθαν οι δημοσκοπήσεις. Στην πραγματικότητα έδειχναν ότι η κυβέρνηση δεν είχε γυρίσει το κλίμα , ότι η πλειοψηφία των πολιτών έχει αρνητική γνώμη για την κυβέρνηση , ότι η Νέα Δημοκρατία δεν έχει καμία πιθανότητα να πετύχει αυτοδυναμία , ότι η υποδοχή των μέτρων από την κοινωνία ήταν από χλιαρή έως αρνητική . Όμως, και πάλι δοκιμάστηκαν κάθε είδους παραλλαγές «δημιουργικής λογιστικής» για να « περάσει το μήνυμα ». Τα κόλπα γνωστά: αντί να επικεντρώσουν στο πόσο απείχε η Νέα Δημοκρατία από την αυτοδυναμία, υπογράμμιζαν την απόσταση από το δεύτερο κόμμα , αντί να δείξουν πόσο χαμηλή είναι η αποδοχή της κυβέρνησης και των μέτρων άθροιζαν θετικές και αρνητικές γνώμες ως θετικές και αντί να μιλήσουν για το πόσο μεγάλο τμήμα της κοινωνίας αξιολογεί αρνητικά την κυβέρνηση επικέντρωναν στο ότι ο πρωθυπουργός ήταν πιο μπροστά από τους άλλους πολιτικούς αρχηγούς ως προς τη δημοφιλία. Ακολούθησαν οι δημοσκοπήσεις που δεν έκαναν κόλπα . Ούτε σε αυτά που έλεγαν, ούτε στον τρόπο που παρουσιάζονταν. Και πλέον έχουμε την πλήρη εικόνα: τα μέτρα της ΔΕΘ δεν άλλαξαν το κλίμα . Η αγωνία για την ακρίβεια κορυφώνεται. Η εμπιστοσύνη στους θεσμούς υποχωρεί και μια αίσθηση γενικευμένης διαφθοράς κυριαρχεί. Η απαισιοδοξία για το μέλλον αυξάνεται. Το αίτημα της πολιτικής αλλαγής εντείνεται και πλέον οι πολίτες ζητούν και πρόωρες εκλογές . Ο πρωθυπουργός εξακολουθεί να χάνει κατά κράτος από τον «Κανένα». Όλα αυτά σημαίνουν ένα πολύ απλό πράγμα: ότι η κυβέρνηση και ο ίδιος ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι πια αντιμέτωποι με το τέλος του πολιτικού τους κύκλου . Η πορεία από εδώ και πέρα θα είναι καθοδική. Ότι απέναντί τους δεν έχουν – ακόμη… – πειστική εναλλακτική μπορεί να κάνει τα πράγματα πιο περίπλοκα ή ρευστά, όμως δεν αναιρεί ότι αυτή η κυβέρνηση δεν μπορεί να κερδίσει ξανά εκλογές. Βεβαίως υπάρχει το ενδεχόμενο να θεωρήσει ότι επειδή παραμένει το πρώτο κόμμα και έχει κοινοβουλευτική πλειοψηφία εξακολουθεί να μπορεί να κάνει ό,τι θέλει. Μόνο που στην πράξη αυτό σημαίνει ότι απλώς θα προσθέτει πολιτικό κόστος και φθορά. Και όταν έρθει η ώρα της κάλπης όλο αυτό το κόστος θα καταγραφεί και η αποδοκιμασία θα είναι πλέον επικυρωμένη . Ακόμη και εάν μετά ακολουθήσει αστάθεια, το σίγουρο είναι ότι αυτό που θα προκύψει δεν θα είναι ακόμη μία κυβέρνηση Μητσοτάκη. Όλα αυτά δεν διαψεύδουν μόνο το κυβερνητικό αφήγημα . Ταυτόχρονα, μεγαλώνουν και την ευθύνη να υπάρξει αντίπαλο δέος. Πολιτική αλλαγή και ένα θετικό όραμα θέλει η κοινωνία. Όχι μια παρατεταμένη κρίση όπου ο κυνισμός και ο αυταρχισμός θα εναλλάσσονται με την ακυβερνησία και την παράλυση. Η επόμενη μέρα έχει ήδη ξεκινήσει... in.gr