Search this site

Η επιστροφή στις πολεμικές επιχειρήσεις με το Ιράν αποτελεί την πλέον κρίσιμη παρτίδα για τον πρόεδρο των ΗΠΑ, που έρχεται αντιμέτωπος με τεράστια προβλήματα στο εσωτερικό της χώρας του Η απόφαση του Ντόναλντ Τραμπ να επαναφέρει τον ναυτικό αποκλεισμό του Ιράν και να επιστρέψει δυναμικά στις στρατιωτικές επιχειρήσεις προκαλεί πλέον σοβαρά ερωτηματικά αναφορικά τόσο με το μέλλον της ίδιας της σύγκρουσης, όσο όμως και με τις αντανακλάσεις που θα έχει και σε πολιτικό επίπεδο. Αναλυτές ήδη επισημαίνουν πως όσα συμβαίνουν πλέον στο καυτό μέτωπο της Μέσης Ανατολής αποτυπώνουν με γλαφυρό τρόπο, μεταξύ άλλων, και το αδιέξοδο στο οποίο έχει περιέλθει η αμερικανική στρατηγική ύστερα από σχεδόν πέντε μήνες πολέμου – με τον Αμερικανό πρόεδρο να παίζει ίσως το πιο «κρίσιμο χαρτί» σε αυτό που μετεξελίσσεται σε μια από τις πιο επικίνδυνες παρτίδες της προεδρίας του. Ο Λευκός Οίκος βρίσκεται αντιμέτωπος με μια πραγματικότητα που δεν μπορεί πλέον να αποκρύψει. Παρά τις αεροπορικές επιδρομές, τις οικονομικές κυρώσεις και τη στρατιωτική υπεροχή των Ηνωμένων Πολιτειών, η Τεχεράνη εξακολουθεί να κρατά στα χέρια της το σημαντικότερο γεωπολιτικό όπλο της περιοχής, τα Στενά του Ορμούζ. Η κατάρρευση του μνημονίου κατανόησης, που είχε παρουσιαστεί τον Ιούνιο ως η βάση μιας νέας ισορροπίας ανάμεσα στις δύο χώρες, επανέφερε την κρίση σχεδόν στο σημείο όπου βρισκόταν πριν από μήνες. Η συμφωνία προέβλεπε την προσωρινή άρση μέρους των αμερικανικών κυρώσεων, οικονομική ενίσχυση προς το Ιράν και επανέναρξη της ομαλής ναυσιπλοΐας από τα Στενά του Ορμούζ. Σε αντάλλαγμα, η Τεχεράνη θα συμμετείχε σε νέες διαπραγματεύσεις για το πυρηνικό της πρόγραμμα και ταυτόχρονα θα διασφάλιζε την ελεύθερη διέλευση των εμπορικών πλοίων. Οι επιθέσεις εναντίον εμπορικών πλοίων και η ουσιαστική παρεμπόδιση της κυκλοφορίας στα Στενά έδειξαν όμως ότι το Ιράν δεν ήταν διατεθειμένο να εγκαταλείψει το σημαντικότερο διαπραγματευτικό του πλεονέκτημα. Για πρώτη φορά ύστερα από δεκαετίες απειλών, η Τεχεράνη επέλεξε να χρησιμοποιήσει στην πράξη το χαρτί του Ορμούζ. Το ερώτημα, όμως, είναι «γιατί τώρα;». Για περισσότερο από 40 χρόνια, ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές του πολέμου Ιράν – Ιράκ, ή ακόμη και κατά τις διαδοχικές κρίσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες, η ιρανική ηγεσία απέφευγε να κλείσει τα Στενά. Και ο λόγος ήταν απλός, καθώς μια τέτοια ενέργεια θα έπληττε πρώτα τα δικά της έσοδα από τις εξαγωγές πετρελαίου και θα προκαλούσε μια ευρεία στρατιωτική αντίδραση της Δύσης. Η σημερινή συγκυρία, όμως, είναι ριζικά διαφορετική. Μετά τις αμερικανικές επιθέσεις, την καταστροφή πολλών ιρανικών στρατιωτικών υποδομών και την εξόντωση κορυφαίων στελεχών του καθεστώτος, η ηγεσία της Τεχεράνης φαίνεται να θεωρεί ότι έχει πλέον περισσότερα να κερδίσει από μια στρατηγική «υψηλού ρίσκου» παρά από τη συνέχιση μιας πολιτικής αυτοσυγκράτησης. Αρκετοί αναλυτές εξηγούν αυτή τη μεταστροφή μέσα από τη «θεωρία της προοπτικής», σύμφωνα με την οποία οι ηγέτες συχνά αναλαμβάνουν μεγαλύτερα ρίσκα όταν πιστεύουν ότι βρίσκονται ήδη σε κατάσταση καταγραφής απωλειών που δύσκολα μπορούν να ελέγξουν. Υπό αυτό το πρίσμα λοιπόν, το Ορμούζ μετατρέπεται από διαπραγματευτικό εργαλείο σε μέσο αντιποίνων, αλλά και σε ισχυρό όπλο πίεσης απέναντι στις Ηνωμένες Πολιτείες και τους συμμάχους τους. Το μεγαλύτερο πρόβλημα σήμερα για την Ουάσινγκτον παραμένει το ότι, παρά τις επιτυχίες των αμερικανικών βομβαρδισμών, ακόμα δεν έχει βρει τρόπο να εξουδετερώσει το συγκεκριμένο πλεονέκτημα του Ιράν. Τρόπος Άμυνας Αμερικανοί στρατιωτικοί αναλυτές εκτιμούν ότι η πλήρης ασφάλεια της ναυσιπλοΐας στα Στενά του Ορμούζ δεν μπορεί να επιτευχθεί μόνο με αεροπορικές επιδρομές ή με τη συνοδεία εμπορικών πλοίων από το Πολεμικό Ναυτικό. Το Ιράν έχει επενδύσει επί δεκαετίες σε έναν ασύμμετρο τρόπο άμυνας: Διασκορπισμένες πυραυλικές εγκαταστάσεις, κινητοί εκτοξευτές, drones, μικρά ταχύπλοα και ναρκοπέδια, τα οποία μπορούν να ενεργοποιηθούν χωρίς κεντρικές εντολές. Αυτό σημαίνει ότι ακόμα και αν οι Ηνωμένες Πολιτείες καταστρέψουν σημαντικό μέρος των στρατιωτικών υποδομών, η Τεχεράνη διατηρεί την ικανότητα να προκαλεί σοβαρή αναστάτωση στη διεθνή ναυσιπλοΐα. Οι εκτιμήσεις πρώην στελεχών του Πενταγώνου είναι αποκαλυπτικές, καθώς αναφέρουν πως για να εξασφαλιστεί πλήρως το Ορμούζ θα απαιτούνταν χερσαία επιχείρηση με τη συμμετοχή δεκάδων χιλιάδων Αμερικανών στρατιωτών, οι οποίοι θα έπρεπε να ελέγξουν εκατοντάδες χιλιόμετρα ιρανικής ακτογραμμής και μεγάλο μέρος της ενδοχώρας. Και για ευνόητους λόγους, ένα τέτοιο σενάριο, δεν βρίσκεται καν στο τραπέζι. Κι εδώ βρίσκεται ίσως, το μεγαλύτερο πρόβλημα του Ντόναλντ Τραμπ. Ο πόλεμος έχει ήδη κοστίσει δεκάδες δισεκατομμύρια δολάρια. Ο Λευκός Οίκος έχει ζητήσει πρόσθετη έκτακτη χρηματοδότηση άνω των 67 δισεκατομμυρίων δολαρίων, ενώ η αύξηση των τιμών του πετρελαίου απειλεί να αναζωπυρώσει τον πληθωρισμό στις Ηνωμένες Πολιτείες. Κάθε νέα ένταση στα Στενά του Ορμούζ μεταφράζεται σχεδόν αυτόματα σε άνοδο των διεθνών τιμών του πετρελαίου και, τελικά, σε ακριβότερη βενζίνη και για τον Αμερικανό καταναλωτή. Πρόκειται για μια εξέλιξη με σοβαρές πολιτικές προεκτάσεις, που ο Τραμπ σαφώς και θέλει πάση θυσία να αποφύγει εν όψει των ενδιάμεσων εκλογών του Νοεμβρίου. Παράλληλα, η αμερικανική κοινή γνώμη εμφανίζεται ολοένα και πιο επιφυλακτική απέναντι σε ακόμα μία μακροχρόνια στρατιωτική εμπλοκή στη Μέση Ανατολή. Ένα σημαντικό τμήμα της εκλογικής βάσης του ίδιου του Τραμπ, άλλωστε, είχε στηρίξει την επιστροφή του στον Λευκό Οίκο ακριβώς επειδή αυτός υποσχόταν τον τερματισμό των λεγόμενων «ατελείωτων πολέμων» της προηγούμενης περιόδου. Και σήμερα κινδυνεύει να βρεθεί αντιμέτωπος με το ακριβώς αντίθετο. Παιχνίδι υπομονής με φόντο… δημοσιονομική πανωλεθρία Οι τελευταίες κινήσεις του Αμερικανού προέδρου αποτυπώνουν αυτή την πίεση που βιώνει, αλλά και τις προσπάθειες της Ουάσινγκτον να τη μεταφέρει στην απέναντι πλευρά. Και το μεγάλο ερώτημα πλέον δεν είναι τόσο το ποιος διαθέτει ισχυρότερο στρατό, αλλά ποιος θα μπορέσει να αντέξει περισσότερο. Το Ιράν γνωρίζει ότι ο αποκλεισμός των Στενών περιορίζει τις εξαγωγές πετρελαίου και στερεί πολύτιμα έσοδα από την οικονομία του. Ποντάρει, όμως, στο ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν πολύ μικρότερα πολιτικά περιθώρια για μια μακρά σύγκρουση, ιδιαίτερα όταν αυτή συνοδεύεται από αυξήσεις στις τιμές της ενέργειας, δημοσιονομικό κόστος και φθορά της δημοτικότητας του προέδρου. Από την άλλη πλευρά, ο Τραμπ δεν μπορεί εύκολα να αποδεχθεί μια συμφωνία που θα αφήνει το Ιράν να διατηρεί τον έλεγχο του Ορμούζ και το πυρηνικό του πρόγραμμα σχεδόν ανέπαφο. Μια τέτοια εξέλιξη θα ισοδυναμούσε με πολιτική ήττα, ιδιαίτερα μετά τις δεσμεύσεις του ότι θα πετύχει μια πολύ καλύτερη συμφωνία από εκείνη της κυβέρνησης Ομπάμα το 2015. Γι’ αυτό και οι τελευταίες κινήσεις του μοιάζουν περισσότερο με την προσπάθεια ενός προέδρου που παίζει το τελευταίο ισχυρό χαρτί που διαθέτει. Ο αποκλεισμός, οι βομβαρδισμοί και η οικονομική πίεση αποτελούν πλέον τα βασικά εργαλεία του για να αναγκάσει την Τεχεράνη να επιστρέψει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Το πρόβλημα είναι ότι το Ιράν δείχνει να έχει προετοιμαστεί ακριβώς για αυτή τη στιγμή. Για πόσο; Αυτό μένει να αποδειχθεί. antinews

Η πρόσφατη Σύνοδος του ΝΑΤΟ κατέδειξε με κραυγαλέο τρόπο την αναβάθμιση του γεωστρατηγικού ρόλου της Τουρκίας που καθίσταται πλέον ...«μονάκριβη» στα μάτια της Δυτικής Συμμαχίας Μέρος A': Διπλωματία με το «δόγμα ...Αλεξάνδρας!» Η πρόσφατη Σύνοδος του ΝΑΤΟ κατέδειξε με κραυγαλέο τρόπο την αναβάθμιση του γεωστρατηγικού ρόλου της Τουρκίας που καθίσταται πλέον «μονάκριβη» στα μάτια της Δυτικής Συμμαχίας. Κατέδειξε όμως και την αντίστοιχη περιθωριοποίηση της «μικράς, πλην εντίμου Ελλάδος» που διαθέτει μοναδικά γεωπολιτικά πλεονεκτήματα, αλλά παράλληλα διαθέτει σάπιους πολιτικούς, ανίκανους καιαπρόθυμους να τα αξιοποιήσουν. Δεν θα σταθώ τόσο στο «επιχειρησιακό τετελεσμένο» που δημιουργούν τα νέα στρατηγεία όσο στην εξαφάνιση από τα ραντάρ δημοσιότητας της ελληνικής αμυντικής συνεισφοράς, παρότι η χώρα μας είναι -εδώ και δεκαετίες- από τα πιο συνεπή μέλη της Συμμαχίας στις στρατιωτικές δαπάνες. Η αντικειμενική αξία στρατηγικών υποδομών της πατρίδας μας, όπως το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης,σκοπίμως υποτιμάται, ενώ την ίδια ώρα η κυβέρνηση Μητσοτάκη εξακολουθεί να πλειοδοτεί στη στήριξη του ναζιστικού καθεστώτος Ζελένσκι παραχωρώντας δωρεάν λειτουργικό εξοπλισμό των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων. Τούτων δοθέντων, ο κ. Μητσοτάκης εμφανίστηκε στη Σύνοδο ως ένα είδος happy traveller, υπό τους ήχους τουρκικών εμβατηρίων, με διαπίστευση περισσότερο παρατηρητή παρά συμμετέχοντος. Ο ίδιος επωμίζεται συνειδητά την υποβάθμιση της Ελλάδος, αφού συναίνεσε χωρίς τον παραμικρό «αστερίσκο» στη νέα επιχειρησιακή δομή. Συνήθως σε τέτοιες διεθνείς συναντήσεις όπου κλέβει την παράσταση ο Τραμπ, προσπαθεί να περάσει απαρατήρητος για να αποφεύγει τις κακοτοπιές. Στο παρελθόν προσπαθούσε να πιάσει καμιά κουβεντούλα, αλλά όταν ήρθε αντιμέτωπος με την πλήρη απαξίωση του πλανητάρχη και αναγκάστηκε να μιλάει στον εαυτό του, άλλαξε ρότα. Προχθές απέφυγε ακόμα και να συναντήσει το βλέμμα του Αμερικανού προέδρου, με τον φόβο μην του πετάξει κανένα από τα συνήθη προσβλητικά καλαμπούρια ή τον ρωτήσει τίποτα για το Αιγαίο και μπλέξει άσχημα. Η θεωρία στο σύγχρονο κράτος των Αθηνών είναι απλή και λέει ότι όπου μαζεύονται ελέφαντες και βουβάλια δεν έχουν θέση, και πολύ περισσότερο δεν πρέπει να έχουν λόγο τα βατράχια. Μπορεί από ατύχημα να ποδοπατηθούν. Πρακτικά πρόκειται για το λεγόμενο… «δόγμα Αλεξάνδρας». Αυτό που ανέπτυξε πριν από μερικά χρόνια μιλώντας εμπιστευτικά σε δημοσιογράφους η ανεκδιήγητη διπλωματική σύμβουλος του Κυριάκου, η ίδια που εσχάτως βολεύτηκε με μεταμεσονύκτια τροπολογία σε θέση… μόνιμου υπηρεσιακού υφυπουργού Εξωτερικών, όπως αυτές που υπήρχαν επί χούντας στο υπουργείο του αλησμόνητου Παναγιώτη Πιπινέλη. Η Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου, λοιπόν, η υφυπουργός, είχε πει ότι σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς η Ελλάδα πρέπει να έχει έναν και μόνο στόχο: «Να περνάει κάτω από τα ραντάρ. Απαρατήρητη». Να μην «προκαλούμε», δηλαδή. Ιδιαίτερα τους απέναντι. Και φυσικά αυτό δεν αποτελεί αντίληψη μόνο της συγκεκριμένης κυρίας και του αφεντικού της, αλλά μιας ολόκληρης κάστας πολιτικών και διανοουμένων των Αθηνών, καθηγητών, συμβούλων και μεγαλοδημοσιογράφων που «διαμορφώνουν τις γνώμες», με όχημα αναφοράς στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής το πολυθρύλητο ΕΛΙΑΜΕΠ. Τη δεξαμενή σκέψης, της οποίας μέχρι σχετικά πρόσφατα γενικός διευθυντής υπήρξε ο Θάνος Ντόκος. Ο δαιμόνιος «σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας» που παρακαλούσε τον υποτιθέμενο Ουκρανό ομόλογό του να μην έχουμε άλλο επεισόδιο με drone στα ελληνικά νησιά γιατί βρισκόμαστε σε τουριστική περίοδο, υφίσταται κίνδυνος ατυχήματος και αυτό θα είχε πολιτικό αντίκτυπο για την κυβέρνηση στις επερχόμενες εκλογές! Ο Ντόκος δεν είναι μεμονωμένη περίπτωση. Είχε προηγηθεί ο Γεραπετρίτης που παρακαλούσε τον Φιντάν να μεταθέσει την ψήφιση του νομοσχεδίου για τη «Γαλάζια Πατρίδα», ώστε να προηγηθούν οι ελληνικές εκλογές και να μη δημιουργηθεί πρόβλημα στους σχεδιασμούς του Μητσοτάκη. Αλλά οι οπαδοί του κατευνασμού και των «ήρεμων νερών» μέσω παραχώρησης εθνικών κεκτημένων δεν ανιχνεύονται μόνο στο κυβερνητικό στρατόπεδο. Υπάρχουν και αναφύονται σταθερά σε ολόκληρο το κοινοβουλευτικό φάσμα. Προχθές ένας γυρολόγος του εθνομηδενισμού που εσχάτως βρήκε στασίδι στο νέο κόμμα του Τσίπρα έψεξε τον αρχηγό του ΠΑΣΟΚ επειδή είπε πως πρέπει επιτέλους να ποντιστεί το περιβόητο καλώδιο ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας – Κύπρου, που έμεινε μετέωρο μετά τη δυναμική παρέμβαση της Τουρκίας στη Κάσο. Ο Νίκος Μπίστης Σιγοντάροντας τη γραμμή «αποφυγή έντασης με κάθε κόστος», ο Νίκος Μπίστης έφτασε να πει ότι το εύλογο αίτημα του κυρίου Ανδρουλάκη αποτελεί «ανέξοδο παλικαρισμό που αποσκοπεί στο χάιδεμα των αντιτουρκικών ρεφλέξ»! Η πρωτοφανής αυτή δήλωση, που μοιάζει να έχει γίνει από εκπρόσωπο της κυβέρνησης Ερντογάν, προκάλεσε σφοδρές αντιδράσεις, αλλά σχεδόν αυτόματα πετάχτηκε ένας άλλος αστέρας του νέου… ρόστερ Τσίπρα, ο επικεφαλής του επιστημονικού ινστιτούτου, Γιώργος Σιακαντάρης, για να πει ότι «επιτέλους βρέθηκε ένας σαν τον Νίκο Μπίστη να επαναλάβει ορισμένες αλήθειες για όσα συμβαίνουν στην εξωτερική πολιτική». Επομένως, δεν είναι μόνο το σύστημα Μητσοτάκη που αγοράζει πολιτικό χρόνο με τις παραχωρήσεις προς την Τουρκία. Είναι ένα πολύ ευρύτερο πλέγμα πολιτικών, ακαδημαϊκών και σχολιογράφων «έγκριτων εφημερίδων» που στηρίζουν τη σχολή της μειοδοσίας πάνω στο αφήγημα… καλύτερα να φινλανδοποιηθούμε παρά να αντισταθούμε. Θεμελιωτής της θεωρίας της ελληνικής «φινλανδοποίησης» που έχει γίνει πολύ «hot» το τελευταίο διάστημα και σε κύκλους του υπουργείου Εξωτερικών είναι ο βασικός επικοινωνιακός σύμβουλος του Αλέξη Τσίπρα, ο γνωστός και μη εξαιρετέος Νίκος Μαραντζίδης, που βρέθηκε πρόσφατα στο στόχαστρο με αφορμή χρηματοδότηση από περίεργες οργανώσεις του εξωτερικού «πρακτορικής» χροιάς. Ο Μαραντζίδης ήταν αυτός που πριν από μερικά χρόνια έριξε το πυροτέχνημα με τη φινλανδοποίηση, προκρίνοντάς την ως λύση για να ξεμπερδέψουμε με τις απειλητικές βλέψεις των απέναντι. Προφανώς όμως, παρότι δηλώνει ιστορικός, μάλλον δεν είχε την παραμικρή επίγνωση της ιστορικής βαρύτητας όσων πρότεινε ή, αντιθέτως, σκοπίμως προέβη σε αδόκιμες συγκρίσεις. Η Φινλανδία αναγκάστηκε να εκχωρήσει σοβαρές πτυχές της εθνικής της κυριαρχίας έπειτα από έναν πικρό πόλεμο και αφού έχασε μεγάλο τμήμα της εδαφικής της επικράτειας. Αναλογίες με τη σημερινή Ελλάδα δεν υπάρχουν. Η σχολή Μαραντζίδη μάς προτρέπει να παραχωρήσουμε εδαφική κυριαρχία χωρίς να πέσει ντουφεκιά και να δεθούμε εφ' εξής στο άρμα της ισλαμικής Τουρκίας ως πρόθυμος δορυφόρος, διευκολύνοντας και την ευρωπαϊκή της προοπτική. Ομολογουμένως ασυνήθιστη αντίληψη ισορροπιών στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Τουλάχιστον για κάποιον που δηλώνει Ελληνας… Μέρος Β': Ιστορικός αναθεωρητισμός και εθνική μειοδοσία Τον Οκτώβριο του 2020, με νωπή την ένταση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις από τα επεισόδια στον Εβρο, εξ' αιτίας της υποκινούμενης λαθροεισβολής, αλλά και τις βόλτες του « Ορούτς Ρέις» στο Αιγαίο, η εφημερίδα «Καθημερινή», γνωστή για τις «διαλλακτικές» θέσεις της στα εθνικά θέματα, δημοσίευσε ένα…καταπραϋντικό άρθρο του "ιστορικού" Νίκου Μαραντζίδη επίσης γνωστού για τη αναθεωρητική του ματιά στην ανάλυση των γεγονότων. Το άρθρο είχε τον παρελκυστικό τίτλο: «Ο Πέλκας στη Φενερμπαχτσέ», αλλά έγινε περισσότερο γνωστό για την ατάκα «Θα φινλανδοποιηθούμε λοιπόν; Ε, και;». Στο σχετικό αυτό πόνημα, ο γνωστός "καθηγητής", που το προηγούμενο διάστημα εκτελούσε χρέη αναλυτή δημοσκοπήσεων στον ΣΚΑΪ, αφού εξέφραζε με ιερή συγκίνηση τις οπαδικές του πεποιθήσεις και δήλωνε περήφανος που ένας Ελληνας παίκτης βρήκε περιθώριο μεταγραφής σε μια μεγάλη τουρκική ομάδα, επιβεβαιώνοντας τη λογική ότι «ο αθλητισμός ενώνει», καλούσε τις δύο χώρες να θάψουν επιτέλους το… τσεκούρι του πολέμου. Πώς όμως; Με την άνευ όρων πρόσδεση της Ελλάδας στο άρμα της ισλαμικής Τουρκίας που ο ίδιος, αν και ιστορικός, εντελώς ανιστόρητα, βαφτίζει με τον όρο «φινλανδοποίηση». Ο Μαραντζίδης εξηγεί ότι η Τουρκία είναι μια μεγάλη χώρα 85 εκατομμυρίων την οποία όλοι παίρνουν σοβαρά και εν ολίγοις εμείς μπροστά της δεν τα βγάζουμε πέρα και πρέπει να προχωρήσουμε σε μια αναίμακτη συνθηκολόγηση, που όμως, κατά την άποψή του, δεν θα είναι και τόσο επώδυνη… Θα φινλανδοποιηθούμε, λοιπόν; Ε, και (τι έγινε); Γράφει ο…νοήμων Μαραντζίδης, προσθέτοντας ότι δεν αξίζει να τσακωνόμαστε διαρκώς με τους γείτονες για βραχονησίδες και μερικά χιλιόμετρα βυθού που δεν ξέρουμε αν ποτέ θα αξιοποιηθούν. Ο ίδιος υποστηρίζει ότι οι Φινλανδοί, μετά την άτυπη μεταπολεμική συνθηκολόγηση που οδήγησε στην πρόσδεσή τους στο σοβιετικό άρμα, δεν πέρασαν καθόλου άσχημα. Απλώς προσάρμοσαν την εξωτερική πολιτική τους σε στάση «ευμενούς ουδετερότητας» απέναντι στη Μόσχα και έζησαν ήσυχοι τη ζωή τους. Αυτό εξηγεί είναι το (ασήμαντο κατά τη γνώμη του) τίμημα μιας μικρότερης χώρας που προσαρμόζει την εξωτερική της πολιτική έναντι μιας μεγαλύτερης γειτονικής της, υπό τον φόβο πιθανής σύρραξης, από την οποία θα είχε περισσότερα να χάσει. Το πιάσατε; Το ‘πιασε ευτυχώς τότε και ένας Φινλανδός φιλέλληνας που απάντησε στον Μαραντζίδη εξευτελίζοντάς τον κατά τον χειρότερο δυνατό τρόπο. Με άρθρο του επίσης στην «Καθημερινή», ο Τέμου Λέχτινεν, σοβαρός πολιτικός αναλυτής, κυριολεκτικά κονιορτοποιεί τα ψευτοεπιχειρήματα του "Ελληνα" "ιστορικού" με τις ποδοσφαιρικές ανησυχίες. Ο Λέχτινεν, καταγράφοντας την προσωπική του εμπειρία, εξηγεί τι συμβαίνει όταν μια χώρα διατηρεί ονομαστικά την εθνική της κυριαρχία, αλλά στην πραγματικότητα την έχει χάσει. «Είναι σα να ζεις δίπλα σε ένα θηρίο που φοβάσαι» γράφει. «Αποφεύγεις να το αναστατώσεις με κάθε κόστος. Ο φόβος διεισδύει στην κοινωνία από πάνω προς τα κάτω, και το αντίστροφο. Αλλάζει την πολιτική, τον πολιτισμό, τη δημοσιογραφία, την καθημερινή ζωή και τις σκέψεις. Τα πάντα υπαγορεύονται από τις ιδιοτροπίες που μπορεί να έχει το θηρίο – ή απ’ ό,τι πιστεύουν οι εκλεκτοί πολιτικοί στη μικρότερη χώρα ότι μπορεί να είναι οι ιδιοτροπίες του. Με την πάροδο του χρόνου, το θηρίο αναπτύσσει ισχυρό δίκτυο στο εσωτερικό της χώρας. Κι όπως συνέβη στην περίπτωση της Φινλανδίας, το θηρίο επέλεξε ποιες εμπορικές συμφωνίες ήταν καλές για τη Φινλανδία και σε ποιες οργανώσεις θα μπορούσε να ενταχθεί. Το θηρίο επέλεξε ακόμα αρχηγούς κομμάτων, κατάλληλους προεδρικού υποψηφίους, αρχισυντάκτες εφημερίδων, διευθύνοντες συμβούλους της κρατικής τηλεόρασης. Η εξωτερική κυριαρχία κερδήθηκε, αλλά η εσωτερική κυριαρχία χάθηκε» καταλήγει ο Λέχτινεν. Φανταστείτε λοιπόν τώρα τη μεταφορά στην ελληνική περίπτωση με απέναντι μια βουλιμική, νεο-οθωμανική και αλλόθρησκη Τουρκία που έχει σαφείς εδαφικές βλέψεις έναντι της χώρας μας. Γιατί, όπως ομολογεί κι ο Μαραντζίδης, στο επικό άρθρο του, εκτός από τα νησιά, λαχταρά και τη Θεσσαλονίκη, την πατρίδα του Κεμάλ, με τον ίδιο τρόπο που κι εμείς νοσταλγούμε την Κωνστατινούπολη! Στο σημείο αυτό πρέπει να τονίσουμε την ειδοποιό διαφορά που αγνοεί ο Μαραντζίδης, σε σημείο ανησυχητικό για καθηγητή ιστορίας, και μάλλον θα πρέπει να προσέχουν και αυτοί που συνυπογράφουν βιβλία μαζί του, εκτός και αν δεν πρόκειται περί άγνοιας, αλλά περί σκόπιμης παράλειψης. Η Φινλανδία ποτέ δεν παραδόθηκε αμαχητί στους Σοβιετικούς. Ούτε μια ωραία μέρα αποφάσισε ότι θα συνταχθεί με τη Μόσχα για να έχει την ησυχία της. Είχε προηγηθεί ο πολύ πικρός και δύσκολος «χειμερινός πόλεμος» του 1939-40, όπου οι Φινλανδοί αν και ηττήθηκαν χάνοντας σημαντικό τμήμα της επικράτειάς τους, στρίμωξαν πολύ άσχημα τους Σοβιετικούς προκαλώντας τους μεγάλες απώλειες και δείχνοντας ότι το τίμημα για μια ολοκληρωτική κατάληψη της χώρας θα ήταν δυσβάστακτο. Στη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, οι Φινλανδοί συνεργάστηκαν στρατιωτικά με τους Ναζί και ανέκτησαν τα χαμένα εδάφη, αλλά μετά την ήττα της Γερμανίας αναγκάστηκαν να τα επιστρέψουν. Με τη Συνθήκη Ειρήνης των Παρισίων (1947), η Φινλανδία παραχώρησε στην ΕΣΣΔ τις εδαφικές ζώνες που ο Στάλιν θεωρούσε στρατηγικής σημασίας για την ασφάλεια της Αγίας Πετρούπολης: Πρωτίστως δηλαδή τη χερσόνησο της Καρελίας και την περιοχή του Πέτσαμο. που αποτελούσε τη μοναδική διέξοδο στον Αρκτικό Ωκεανό. Στη μεταπολεμική περίοδο οι Σοβιετικοί άφησαν τους Φινλανδούς σε χαλαρή επιτήρηση ακριβώς επειδή είχαν εκπληρώσει τις εδαφικές τους επιδιώξεις. Δεν αποσκοπούσαν σε περαιτέρω επέκταση προς τη Σκανδιναβική Χερσόνησο. Γι’ αυτό τους επέτρεψαν να κινηθούν αυτόνομα, να υιοθετήσουν δικό τους οικονομικό μοντέλο και στο τέλος να μπουν στην Ευρωπαϊκή Ενωση! Αυτή είναι και η κρίσιμη διαφορά με την περίπτωση της Ελλάδας. Οι Ρώσοι πήραν ό,τι ήθελαν και άφησαν τους Φινλανδούς ήσυχους. Η Τουρκία, αντίθετα, διατηρεί ανεκπλήρωτες φιλοδοξίες για επέκταση προς δυσμάς. Θέλει να ελέγξει το Αιγαίο και θεωρεί όλα τα νησιά ανατολικότερα του 25ου μεσημβρινού δικά της. Εχει βλέψεις και στη Θράκη. Σύμφωνα με τον Μαραντζίδη δικαιούται να νοσταλγεί ακόμα και τη Θεσσαλονίκη. Επομένως η ελληνική «φινλανδοποίηση» που προτείνουν αβασάνιστα οι εγχώριοι αναθεωρητές της ιστορίας, οι ξενόδουλες δεξαμενές σκέψης τύπου ΕΛΙΑΜΕΠ και οι διάφοροι σύμβουλοι που περιστοιχίζουν τον Κυριάκο Μητσοτάκη, όσο και τον επίδοξο διάδοχό του, Αλέξη Τσίπρα, δεν αποτελεί κανενός είδους λύση. Γιατί απλούστατα το τουρκικό «θηρίο» δεν κατευνάζεται. Η ελληνική ενδοτικότητα και οι συνεχείς επικύψεις στην πράξη τού ανοίγουν την όρεξη για νέες εδαφικές αξιώσεις…

Αυτό που συνέβη είναι εφαρμοστέα μέθοδος ψυχολογικού πολέμου και εθνοκάθαρσης, γενοκτονίας... Από παιδί, μετά την εισβολή του «Αττίλα» στην Κύπρο, άκουγα στις ειδήσεις και τις συζητήσεις για τον τουρκικό κίνδυνο την ανάγκη αμυντικής θωράκισης της χώρας! Τι είναι όμως αυτό για το οποίο προετοιμαζόμαστε, αυτό για το οποίο αφιερώσαμε, η συντριπτική πλειονότητα των αρρένων, που δεν είμαστε λουφαδόροι ή υπηρετήσαντες στην Γκομενοφυλακή του Κολωνακίου; Η εξουσία, έστω και για λίγες ημέρες ή και ώρες, των Τούρκων πάνω σε αμάχους σημαίνει μόνο ένα πράγμα: δολοφονίες, βιασμοί και λεηλασία. Πρόσφατα το Ευρωκοινοβούλιο αναγνώρισε επίσημα τους βιασμούς που τέλεσαν μαζικά οι Τουρκικές Δυνάμεις εισβολής σε βάρος κοριτσιών αλλά ακόμη και γεροντισσών της Κύπρου. Δεν γνωρίζω αν υπάρχει μνεία στην έντονη συμμετοχή στα εγκλήματα αυτά κατσαπλιάδων του «σύνοικου στοιχείου», ατάκτων Τουρκοκυπρίων, οι οποίοι συνόδευαν τα στρατεύματα εισβολής, όπως οι ύαινες τα μεγάλα αρπακτικά. Πολλοί από αυτούς τους βιασμούς έγιναν μπροστά σε δεμένους πατεράδες, συζύγους, αδερφούς, παιδιά και εγγόνια των βιαζόμενων γυναικών. Σε πολλές περιπτώσεις ακολούθησε δολοφονία των θυμάτων και των σπαραζόντων αναγκαστικών θεατών της κτηνωδίας. Εχω ξαναγράψει για τον καβγά δύο Τουρκοκυπρίων, παλιών παραστρατιωτικών, σε καφενείο των Κατεχομένων γιατί ο ένας, αφού τη βίασε, έσφαξε μια όμορφη Ελληνίδα που λιμπιζόταν ο άλλος και δεν πρόλαβε να τη βιάσει κι αυτός. 'Eμεινε ρέστος ο άνθρωπος, πώς να μη θυμώσει με τον φίλο του; Ολα τα εγκλήματα πάντως έγιναν υπό την αιγίδα της Τουρκίας και των Ενόπλων Δυνάμεών της. Τούρκοι αξιωματικοί διέταξαν, τέλεσαν ή ανέχτηκαν τους φόνους, τους βιασμούς, τα βασανιστήρια και τις λεηλασίες. Η τιμή τους είναι ανύπαρκτη. Είναι θετική εξέλιξη το ψήφισμα, όμως δεν αλλάζει το γεγονός της ατιμωρησίας των δραστών. Τέτοιας τεράστιας έκτασης εγκλήματα, χιλιάδες σε έναν πληθυσμό λίγων εκατοντάδων χιλιάδων, έμειναν ατιμώρητα. Οι δράστες, ένας ένας, πεθαίνουν στα κρεβάτια τους, μερικοί περνούν τη ζωή τους κομπάζοντας για αυτά, έχουν δώσει και συνεντεύξεις. Αυτό που συνέβη δεν είναι προϊόν χαλαρής πειθαρχίας ενός Στρατού. Είναι εφαρμοστέα μέθοδος ψυχολογικού πολέμου και εθνοκάθαρσης, γενοκτονίας. Η πληροφορία πως οι Τούρκοι βιάζουν μαζικά και δολοφονούν έπαιξε τεράστιο ρόλο για τη φυγή 200.000 προσφύγων. Η φήμη, που ήταν αληθής, προκάλεσε πανικό και μαζική έξοδο των Ελλήνων της Κύπρου από τις περιοχές που πλησίαζαν τα τουρκικά στρατεύματα και οι Τουρκοκύπριοι παραστρατιωτικοί συνεργοί τους. Είναι μια μέθοδος την οποία οι Τούρκοι την εφαρμόζουν ώστε να σπάσουν το ηθικό των αμάχων του εχθρού τους, να σπείρουν πανικό. Προσθέστε και τα «αγνά ήθη» και τις διδαχές του επεκτατικού Ισλάμ, που νομιμοποιεί τους βιασμούς των γυναικών των απίστων, τους αποκεφαλισμούς αιχμαλώτων και θα διαπιστώσετε πως στην ουσία τα φαινόμενα του 1974 στην Κύπρο, πιο πρόσφατα στη Συρία και την 7η Οκτωβρίου 2023 στο Ισραήλ, είναι ένα μαζικό τελετουργικό των σουνιτών ισλαμιστών σε βάρος Χριστιανών, Γιαζίντι, Εβραίων. Οι Τούρκοι βέβαια είναι επιπλέον δειλοί και σιγουρατζήδες, γι’ αυτό «διαπρέπουν» κατά αμάχων και αιχμαλώτων, όταν και όπου τους παίρνει. Ξέρουμε λοιπόν τι θα συμβεί εάν βρεθεί στα χέρια τους, έστω για λίγο, ο πληθυσμός ενός νησιού, μιας πόλης, ενός χωριού. Επειδή γνωρίζουμε, γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο δεν πρέπει να το επιτρέψουμε ποτέ. Πρέπει να φέρουμε τον εαυτό μας σε τέτοια θέση ένοπλου έθνους, ώστε όχι μόνο να μην μπορέσουν να εφαρμόσουν τα γενοκτονικά έθη τους ούτε σε έναν Ελληνα ή Ελληνίδα αλλά να πληρώσουν και τα ατιμώρητα εγκλήματα του παρελθόντος τους, τα οποία αποτελούν στίγμα γι’ αυτούς, ως ένοχους δράστες αλλά και για εμάς ως αδρανείς και επιλήσμονες του καθήκοντός μας απέναντι στα κορίτσια, στις γυναίκες, στις μανάδες, αδερφές και κόρες αδελφών μας στην Κύπρο, απέναντι στους δολοφονημένους αμάχους, αιχμαλώτους Αξιωματικούς και Στρατιώτες μας. Επαίρονται για αυτά τα εγκλήματα οι γείτονές μας, όπως επαίρονται για τη Γενοκτονία των Χριστιανών της Μικράς Ασίας και κάθε τόσο μας απευθύνουν ειρωνικές προσβολές για κολύμπι στη θάλασσα της Σμύρνης. Είναι σαν οι Γερμανοί να επαίρονταν για το Αουσβιτς και τις εκτελέσεις αμάχων σε όλη την κατεχόμενη Ευρώπη. Δεν τολμούν, γιατί ηττήθηκαν. Αυτό λοιπόν πρέπει να σημαίνει οποιαδήποτε απόπειρα τουρκικής εισβολής στην Ελλάδα και την ελεύθερη Κύπρο: Ήττα, αφανισμός για τους εισβολείς, τιμωρία με τόκο ενός αιώνα εγκλημάτων και βαρβαρότητας.

Οι Ρώσοι κλιμακώνουν, με σκοπό να τελειώνουν με την Ουκρανία και να τη ξεδοντιάσουν εξευτελίζοντας τη Δύση! Στόχος πλέον Οδησσός και Μικολάεφ! Αναλυτές υποστηρίζουν ότι ακόμα και αν η Ουκρανία διατηρήσει ένα ελάχιστο τμήμα της επικράτειας της, η Δύση θα συνεχίσει τον πόλεμο με τη Ρωσία, χρησιμοποιώντας ακόμα και... δυτικοευρωπαϊκό έδαφος! Παράφρονες, απλά! Γίνεται πλέον ολοένα και πιο αντιληπτό μέρα με την ημέρα πως ο πόλεμος στην Ουκρανία εισέρχεται τάχιστα προς μια εξαιρετικά επικίνδυνη περίοδο… Η Μαύρη Θάλασσα μετατρέπεται στο επίκεντρο μιας μάχης που μπορεί να κρίνει πολλά περισσότερα από τον έλεγχο των θαλάσσιων οδών. Οι συνεχείς επιθέσεις της Ρωσίας σε λιμάνια και κρίσιμες υποδομές, οι σοβαρές αναταράξεις στις εξαγωγές και στις διεθνείς αγορές, αλλά και οι ολοένα πιο δραματικές εκτιμήσεις στρατιωτικών αναλυτών και διεθνών μέσων, ενισχύουν την αίσθηση ότι οι ισορροπίες αλλάζουν με ταχύτητα. Την ώρα που η Οδησσός βρίσκεται στο επίκεντρο των εξελίξεων, πληθαίνουν οι προειδοποιήσεις πως η στρατιωτική αναμέτρηση δεν αφορά πλέον μόνο το ουκρανικό μέτωπο, αλλά ενδέχεται να αποτελέσει την απαρχή μιας ακόμη ευρύτερης και πιο επικίνδυνης κλιμάκωσης, με συνέπειες που θα ξεπεράσουν τα σύνορα της σημερινής εμπόλεμης ζώνης και θα εμπλέξουν σε αυτήν μια σειρά από ευρωπαϊκά κράτη… Ήδη μάλιστα στη Ρωσία πληθαίνουν οι φωνές που απαιτούν ριζικές, αν όχι ακραίες λύσεις… Η απομόνωση Όταν το Κίεβο μαζί με τους Ευρωπαίους αποφάσισαν να επιχειρήσουν να «απομονώσουν την Κριμαία» και να «διαλύσουν τον ρωσικό ενεργειακό τομέα», το επιχείρημα ότι αυτό το παιχνίδι παίζεται από δύο έχασε απότομα την επικαιρότητά της. Από ό,τι φαίνεται, η ρωσική πολιτική και στρατιωτική ηγεσία άρχισαν την πλήρη «υγειονομική απομόνωση» της Ουκρανίας από τη Μαύρη Θάλασσα. Το γεγονός ότι οι ρωσικές δυνάμεις επιτυγχάνουν, αποδεικνύεται από τις κραυγές που ακούγονται από διάφορες ουκρανικές και δυτικές πηγές. Το Foreign Policy γράφει ότι «η Ρωσία έστρεψε την προσοχή της στη Μαύρη Θάλασσα και στοχεύει τις εμπορικές οδούς και τα λιμάνια βαθέων υδάτων, προκειμένου να πιέσει την ουκρανική οικονομία εν καιρώ πολέμου». Το Carnegie Endowment θρηνεί ότι τα μεγάλης κλίμακας πλήγματα στην Οδησσό αποτελούν καταστροφή, επειδή «πριν από τον πόλεμο το 90% των ουκρανικών αγροτικών εξαγωγών περνούσε από θαλάσσια λιμάνια και η δυνατότητα της Ουκρανίας να διατηρεί ανοιχτά τρία λιμάνια στην περιφέρεια της Οδησσού έχει ζωτική σημασία για την επιβίωση της χώρας». Η Wall Street Journal εκφράζει τρόμο, γράφοντας ότι «ο κινητήρας της ουκρανικής οικονομίας δέχθηκε αεροπορικές επιθέσεις, τις μεγαλύτερες από την εποχή των βομβαρδισμών της Ευρώπης κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο». Πού χτυπούν οι Ρώσοι Η περιφερειακή διοίκηση της Οδησσού παραπονιέται: «Ο αντίπαλος προσπαθεί σκόπιμα να καταστρέψει τις υποδομές μας, τις εξαγωγικές μας δυνατότητες και τις ζωές αμάχων». Δηλαδή, σύμφωνα με αυτή τη ρητορική, τα πλήγματα αφορούν αποκλειστικά «παιδικούς σταθμούς». Σύμφωνα με το ρωσικό Υπουργείο Άμυνας, στους εν λόγω «παιδικούς σταθμούς» περιλαμβάνονταν κέντρα εφοδιαστικής και αποθήκες, το σιδηροδρομικό δίκτυο και το τροχαίο υλικό, εγκαταστάσεις ενεργειακής υποδομής, ναυπηγοεπισκευαστικές μονάδες, λιμενικοί τερματικοί σταθμοί και λιμενικές υποδομές, επιχειρήσεις της αμυντικής βιομηχανίας και άλλες «παιδικές χαρές» που χρησιμοποιούνται προς όφελος των ουκρανικών ενόπλων δυνάμεων. Στόχος τριάντα πλοία Και φυσικά, πλοία. Σύμφωνα με το ρωσικό Υπουργείο Άμυνας, ως αποτέλεσμα ομαδικών πληγμάτων από την αρχή της εβδομάδας επλήγησαν σχεδόν τριάντα θαλάσσια σκάφη, στα οποία υποτίθεται ότι πραγματοποιούνταν παιδικές γιορτές και, κατά καθαρή σύμπτωση, μεταφέρονταν στρατηγικής σημασίας στρατιωτικά φορτία. Εξ' αιτίας των ρωσικών επιθέσεων, σύμφωνα με τους Financial Times, η αποθηκευτική δυναμικότητα στο λιμάνι της Οδησσού μειώθηκε κατά ένα τρίτο, ενώ πλοιοκτήτες από διάφορες χώρες αρνούνται να στείλουν πλοία στην περιοχή, φοβούμενοι ότι θα δεχθούν επίθεση. Παράλληλα, ορισμένες εμπορικές εταιρείες έχουν ήδη διακόψει τις δραστηριότητές τους στην Οδησσό. Μεταξύ αυτών είναι και η Kernel, η μεγαλύτερη εταιρεία εμπορίας σιτηρών στην Ουκρανία. Υπό εξαφάνιση Ταυτόχρονα, οι πλοιοκτήτες δεν παρέχουν πλέον πληροφορίες για τα ναύλα. Αυτό σημαίνει ότι η αγορά θαλάσσιων μεταφορών στην περιοχή έχει ουσιαστικά εξαφανιστεί. Τα ασφάλιστρα ορισμένων ασφαλιστικών εταιρειών αυξήθηκαν απότομα, ενώ άλλες σταμάτησαν εντελώς να ασφαλίζουν κινδύνους που σχετίζονται με ταξίδια προς ουκρανικά λιμάνια. Δεν είναι μόνο η Οδησσός Πρέπει να σημειωθεί ότι δεν γίνεται λόγος μόνο για την Οδησσό, αλλά για όλα τα ουκρανικά λιμάνια της Μαύρης Θάλασσας, συμπεριλαμβανομένων των Τσερνομόρσκ, Πιβντέννι και Ιζμαήλ. Με άλλα λόγια, κανείς δεν έμεινε χωρίς «δώρο». Οι δυτικοί επιχειρηματίες, ως γνωστόν, διαθέτουν ιδιαίτερα ανεπτυγμένη όσφρηση για τη μυρωδιά του καμένου και καλό αυτί για τον ήχο της επερχόμενης καταστροφής. Γι’ αυτό οι διεθνείς έμποροι συζητούν ήδη εντατικά τη δυνατότητα ανακατεύθυνσης των ουκρανικών σιτηρών και άλλων φορτίων μέσω των λιμανιών του Δούναβη, με μετέπειτα μεταφόρτωση στην Κωνστάντζα της Ρουμανίας. Δεν υπάρχει εναλλακτική Υπάρχει όμως ένα πρόβλημα. Σύμφωνα με την παραδοχή δυτικών ειδικών, οι χερσαίες και ποτάμιες εναλλακτικές δεν μπορούν από τη φύση τους να αντικαταστήσουν τα ουκρανικά λιμάνια βαθέων υδάτων. Η χωρητικότητα των οδικών αρτηριών και των σιδηροδρομικών τερματικών σταθμών είναι περιορισμένη, ενώ η αποδοτικότητα των χερσαίων διαδρόμων εμποδίζεται από την ανεπαρκή δυναμικότητα των συνοριακών υποδομών. Όπως υποστηρίζει το γερμανικό περιοδικό Der Spiegel, «για την Ουκρανία η εξαγωγική διαδρομή μέσω της Μαύρης Θάλασσας ουσιαστικά δεν έχει εναλλακτική λύση». Για να αντικατασταθεί ένα πλοίο μεταφοράς σιτηρών χωρητικότητας 200.000 τόνων, το οποίο μπορεί να φορτωθεί μόνο σε λιμάνι βαθέων υδάτων, απαιτούνται 10.000 φορτηγά. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο, αμέσως μετά το «μουσικό διάλειμμα» των drones τύπου Γκεράν, τα συμβόλαια μελλοντικής εκπλήρωσης σιταριού στο Σικάγο έφτασαν στο υψηλότερο επίπεδο σχεδόν δύο ετών, ενώ οι τιμές του σιταριού αρτοποιίας στο Παρίσι ανήλθαν στο υψηλότερο επίπεδο των τελευταίων 17 μηνών. Πανικός στο Κίεβο Ο πανικός στο Κίεβο και στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες είναι κατανοητός. Οι αγροτικές εξαγωγές αποτελούν περισσότερο από το μισό των εξαγωγικών εσόδων της Ουκρανίας και ξεπερνούν τα 20 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως. Ο θαλάσσιος διάδρομος παραμένει το βασικό κανάλι διακίνησής τους, αντιπροσωπεύοντας περίπου το 90% του συνολικού όγκου εξαγωγών. Τέλος στην εισροή συναλλάγματος Επομένως, η καταστροφή της λειτουργικής ικανότητας του μεταφορικού κόμβου της Οδησσού κλείνει την κύρια πηγή εισροής ξένου συναλλάγματος, το οποίο χρειάζεται το Κίεβο τόσο για τη χρηματοδότηση των στρατιωτικών δαπανών όσο και για την κάλυψη βασικών κοινωνικών υποχρεώσεων. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι η διακοπή της στρατιωτικής εφοδιαστικής μέσω θαλάσσης καταφέρει εξαιρετικά βαρύ πλήγμα στην Ουκρανία, επειδή επιβραδύνει απότομα την αναπλήρωση των οπλοστασίων της, κάτι που θα αποτυπωθεί πολύ γρήγορα στη γραμμή του μετώπου. Καταστροφή… το σχέδιο της Ουκρανίας Όπως γράφει το National Security Journal, «η Ρωσία έστρεψε το σχέδιο της Ουκρανίας μπούμερανγκ εναντίον της ίδιας», αφού «η Ουκρανία επέκτεινε τη στρατιωτική της εκστρατεία με στόχο να διαταράξει τις γραμμές ανεφοδιασμού και άλλες μορφές εφοδιαστικής που είναι ζωτικής σημασίας για τις ρωσικές δυνάμεις». Παράλληλα, δυτικοί στρατιωτικοί αναλυτές σημειώνουν ότι η ευπάθεια της Οδησσού, ως του μοναδικού ενεργού κόμβου βαθέων υδάτων, καθιστά την ουκρανική πλευρά δομικά πολύ πιο ευαίσθητη στην απώλεια πρόσβασης στη θάλασσα απ’ ό,τι τη Ρωσία στις επιθέσεις εναντίον πλοίων του πολιτικού και του λεγόμενου «σκιώδους» στόλου. Γιούρι Ιχνάτ (Ουκρανία): Γιατί η Ρωσία εντείνει τις επιθέσεις της στην Οδησσό Οι Ένοπλες Δυνάμεις της Ρωσίας έχουν εντείνει τις επιθέσεις τους στην περιοχή της Οδησσού για διάφορους λόγους, υποστήριξε ο εκπρόσωπος της Πολεμικής Αεροπορίας των Ενόπλων Δυνάμεων της Ουκρανίας Γιούρι Ιχνάτ. «Ο λόγος για τη συγκέντρωση των ρωσικών επιθέσεων στην περιοχή της Οδησσού είναι η οικονομική σημασία της περιοχής, οι λιμενικές υποδομές και η εγγύτητά της στα σύνορα των χωρών του ΝΑΤΟ», ανέφερε ο Γιούρι Ιχνάτ. Σύμφωνα με τον ίδιο, στις επιθέσεις κατά της περιοχής της Οδησσού χρησιμοποιούνται κατευθυνόμενοι αεροεκτοξευόμενοι πύραυλοι, καθώς και μη επανδρωμένα αεροσκάφη (drones) διαφόρων τύπων. Σημειώνεται πως τη νύχτα της 19ης Ιουλίου, οι ρωσικές δυνάμεις πραγματοποίησαν επιθέσεις εναντίον εγκαταστάσεων της αμυντικής βιομηχανίας και κέντρων εφοδιαστικής υποστήριξης στο Κίεβο. Σύμφωνα με το δημοσίευμα, στόχος των επιθέσεων αποτέλεσαν επίσης οι λιμενικές υποδομές στην περιοχή της Οδησσού. Ολοκληρωτικός πόλεμος Κατά την άποψη του Ρώσου ειδικού Αλεξάντερ Προχάνοφ, η «Ειδική Στρατιωτική Επιχείρηση» μετατρέπεται σε πόλεμο πλήρους κλίμακας, απορροφάται από αυτόν και χάνει τα προηγούμενα χαρακτηριστικά και τους αρχικούς της στόχους: «Πλέον ο πόλεμος δεν διεξάγεται για την Κριμαία, ούτε για το Ντονμπάς, ούτε για τη Νοβορωσία. Η Ρωσία διεξάγει πόλεμο για την ίδια της την ύπαρξη, όπως έχει συμβεί επανειλημμένα στη ρωσική ιστορία, και σκοπός αυτού του πολέμου είναι η διατήρηση της Πατρίδας», αναφέρει ο Προχάνοφ. Σε αυτό το σημείο τίθεται το ερώτημα που θέτει ο Ρώσος πολιτικός αναλυτής Σεργκέι Περεσλέγκιν. Ας υποθέσουμε ότι μέχρι το τέλος του καλοκαιριού η Ρωσία θα έχει διασπάσει την ουκρανική άμυνα στο μέτωπο του Ντονέτσκ, εκμεταλλευόμενη τα εμφανή προβλήματα των Ουκρανών σε ανθρώπινο δυναμικό. Το Σλοβιάνσκ και το Κραματόρσκ θα πέσουν, γεγονός που θα αποτελέσει την ιδανική εξέλιξη του σεναρίου. Ο ρωσικός στρατός διασχίζει τον Δνείπερο και απελευθερώνει από το καθεστώς του Κιέβου ολόκληρη την επικράτεια της πρώην Ουκρανίας, συμπεριλαμβανομένου του Λβιβ. Και τότε προκύπτει ξανά το ερώτημα: και μετά τι; «Και τότε θα αρχίσουν να μας εκδιώκουν…» Σύμφωνα με τον Σεργκέι Περεσλέγκιν, αρκεί να υπάρχει ένα μικρό προγεφύρωμα «τριών επί τριών χιλιομέτρων», το οποίο θα θεωρείται τυπικά ουκρανικό έδαφος, ώστε ο πόλεμος να συνεχίζεται. Οι επιχειρήσεις θα διεξάγονται από το έδαφος της Ρουμανίας, της Πολωνίας και των χωρών της Βαλτικής, αλλά τυπικά θα θεωρείται ότι ο πόλεμος διεξάγεται από ουκρανικό έδαφος. Κατά τον ίδιο, η Δύση έχει βασιστεί τόσο πολύ στην παραπληροφόρηση, ώστε μια τέτοια εκδοχή δεν θα της ήταν δύσκολο να υποστηρίξει. Με άλλα λόγια, ακόμη και η πλήρης κατάληψη της Ουκρανίας δεν θα σημαίνει το τέλος του πολέμου και αυτό, σύμφωνα με τον Σεργκέι Περεσλέγκιν, πρέπει να γίνει απολύτως κατανοητό. Ο πολιτικός αναλυτής χαρακτηρίζει αυτή την κατάσταση ως «παγίδα», στην οποία είναι εύκολο να εισέλθει κανείς αλλά δύσκολο να εξέλθει. Η παρέμβαση Κουστουρίτσα Ο Σέρβος σκηνοθέτης Εμίρ Κουστουρίτσα, σε συνέντευξή του, δήλωσε ότι η Ευρώπη ενδέχεται να οδηγηθεί σε πόλεμο με τη Ρωσία, εάν οι δυτικοί τραπεζίτες δεν αποκομίσουν τα αναμενόμενα κέρδη από τις επενδύσεις τους στην Ουκρανία: «Ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος θα πρέπει να θεωρείται ως η γενική πρόβα της σημερινής κλιμάκωσης. Και εάν η Δύση έχει ως στόχο την ανατροπή της νόμιμης εξουσίας στη Ρωσία, η οποία εμποδίζει τον έλεγχο της χώρας, θα επιδιώξει να το πετύχει με κάθε δυνατό τρόπο». Η «επιστροφή» των εδαφών έχει ήδη αρχίσει Σύμφωνα με Ρώσους αναλυτές, η Ευρώπη εξοπλίζεται εντατικά. Στη Βουλγαρία και τη Ρουμανία σχεδιάζεται η εγκατάσταση μονάδων παραγωγής ή γραμμών συναρμολόγησης ναυτικών συστημάτων, από μη επανδρωμένα θαλάσσια σκάφη έως συστήματα για πολεμικά πλοία. Σήμερα, η βασική απειλή για τη Ρωσία στη Μαύρη Θάλασσα θεωρούνται τα μη επανδρωμένα σκάφη των ουκρανικών ενόπλων δυνάμεων, τα οποία η Ουκρανία κατασκευάζει σε στενή συνεργασία με τη Βρετανία. Ένα ακόμη στοιχείο: Η Γερουσία των ΗΠΑ συμπεριέλαβε στο σχέδιο του αμυντικού προϋπολογισμού για το επόμενο έτος διάταξη που χαρακτηρίζει επισήμως τη Σεβαστούπολη, την Κριμαία, τις περιφέρειες Χερσώνα και Ζαπορίζια, καθώς και τις Λαϊκές Δημοκρατίες του Ντονέτσκ και του Λουχάνσκ ως «ουκρανικά εδάφη που πρέπει να επιστραφούν». Αυτό υποχρεώνει πλέον τον Υπουργό Άμυνας των ΗΠΑ να παρέχει στο Κίεβο πληροφορίες ειδικά για πλήγματα στις περιοχές που προβλέπεται να «επιστραφούν στην Ουκρανία». Αυτό, ουσιαστικά, είναι ήδη ορατό στην πράξη και παρουσιάζεται ως διαπίστωση γεγονότος: Προφανώς δεν υπάρχει πλέον τίποτε άλλο να ειπωθεί ούτε με ποιον να συζητηθεί. Πόλεμος σε άλλο έδαφος Σύμφωνα με την πολιτική αναλύτρια Σβετλάνα Βόλνοβα, η Λευκορωσία και οι χώρες της Βαλτικής εξελίσσονται στο πρώτο και σημαντικότερο θέατρο στρατιωτικών επιχειρήσεων. Σχεδόν όλες οι ασκήσεις του ΝΑΤΟ τα τελευταία χρόνια επικεντρώνονται σε αυτό το ενδεχόμενο. Για τις Βρυξέλλες είναι σημαντικό, με κάθε κόστος, να αποτραπεί η προσέγγιση του Μινσκ με την Ουάσιγκτον, ενώ, σύμφωνα με την ίδια, δεν υπάρχουν πολλοί άλλοι τρόποι για να επιτευχθεί αυτό. Ετοιμάζονται Πολωνία και Λιθουανία Επιπλέον, η Ευρώπη και οι κύριοι υποστηρικτές αυτής της πολιτικής – η Πολωνία και η Λιθουανία – προετοιμάζονται εδώ και καιρό για προκλήσεις εναντίον της Λευκορωσίας και για ενδεχόμενη σύγκρουση μαζί της. Ωστόσο, εκεί βρίσκεται ανεπτυγμένο ρωσικό τακτικό πυρηνικό οπλοστάσιο, γεγονός που μέχρι στιγμής λειτουργεί αποτρεπτικά. Παρ’ όλα αυτά, βλέποντας τις αντιδράσεις της Ρωσίας στα πλήγματα που δέχεται από το Κίεβο, θεωρείται ότι οι αντίπαλοί της πλέον τη φοβούνται πολύ λιγότερο. Αναπόφευκτος ένας μεγάλος και ολοκληρωτικός πόλεμος Κατά την ίδια εκτίμηση, ένας μεγάλος πόλεμος θεωρείται αναπόφευκτος και το μόνο ερώτημα είναι πότε θα ξεκινήσει. Στο ερώτημα πώς μπορεί να αποτραπεί, απαντά ο Ρώσος αναλυτής Κονσταντίν Μαλοφέεφ: «Γιατί δεν χρησιμοποιούμε τα πυρηνικά όπλα, τα οποία οι πρόγονοί μας δημιούργησαν και συσσώρευσαν με τεράστιες θυσίες ακριβώς για αυτόν τον σκοπό; Για να νικάμε. Για να μη διανοηθεί κανείς να πολεμήσει μια πυρηνική υπερδύναμη. Για να μην υποφέρουν οι άνθρωποί μας, οι άμαχοι πολίτες μας. Όταν πρέπει να επιλέξουμε ανάμεσα στους δικούς μας και στους άλλους, οφείλουμε να επιλέγουμε τους δικούς μας. Να προστατεύουμε αυτούς και όχι τους ξένους». Και καταλήγει με το ερώτημα: «Τι άλλο πρέπει να συμβεί; Τι περιμένουμε; Να παραδοθεί στον Βολοντίμιρ Ζελένσκι μια βρετανική πυρηνική βόμβα; Να χτυπήσει πρώτος και μόνο τότε να απαντήσουμε με όλη μας τη δύναμη;»… Είναι ένα ερώτημα πάντως που μέχρι στιγμής το Κρεμλίνο το απορρίπτει κατηγορηματικά… ΒΝ

Την ίδια στιγμή το Ιράν απειλεί με πόλεμο πλήρους κλίμακας εάν οι ΗΠΑ συνεχίσουν να βομβαρδίζουν τη χώρα Μεγάλη ισραηλινή εφημερίδα προειδοποιεί την τεράστια στρατιωτική συγκέντρωση των ΗΠΑ, η οποία σηματοδοτεί πιθανή σημαντική κλιμάκωση με το Ιράν, συμπεριλαμβανομένης και της χερσαίας επιχείρησης. Την ίδια στιγμή το Ιράν απειλεί με πόλεμο πλήρους κλίμακας εάν οι ΗΠΑ συνεχίσουν να βομβαρδίζουν τη χώρα. Ο χρόνος της αλλαγής στις αμερικανικές προετοιμασίες δεν έχει διαφύγει της προσοχής των αξιωματούχων ασφαλείας. Το Παγκόσμιο Κύπελλο που διοργανώνουν οι Ηνωμένες Πολιτείες ολοκληρώνεται την Κυριακή το βράδυ. Ορισμένοι αναλυτές πίστευαν ότι το τουρνουά επηρέασε τον χρόνο τυχόν μεγάλης κλίμακας στρατιωτικών κινήσεων και η ολοκλήρωσή του θεωρείται πλέον ως άρση ενός πιθανού περιορισμού. Το τέλος του τουρνουά σηματοδοτεί επίσης την ολοκλήρωση των εορτασμών γύρω από τα 250 χρόνια της αμερικανικής ανεξαρτησίας και τα 80ά γενέθλια του Τραμπ. Αμερικανικά αεροσκάφη ανεφοδιασμού και μαχητικά αεροσκάφη φτάνουν συνεχώς στο Ισραήλ, ενώ η Ουάσινγκτον επεκτείνει τις ταξιδιωτικές προειδοποιήσεις και ανώτεροι αξιωματούχοι σηματοδοτούν αυξανόμενη ανυπομονησία μετά τον θάνατο Αμερικανών στρατιωτών. Ο αμερικανικός στρατός εκδίδει μια ανακοίνωση στην αρχή κάθε κύματος επιθέσεων στο Ιράν και μια άλλη όταν τελειώνει η επιχείρηση. Το Ιράν απαντά εκτοξεύοντας πυραύλους και μη επανδρωμένα αεροσκάφη προς γειτονικές χώρες και ανανεώνοντας τις απειλές του. Το μοτίβο συνεχίστηκε όλη τη νύχτα και μέχρι το πρωί της Κυριακής, όταν οι σειρήνες προειδοποίησης ήχησαν στο Κουβέιτ. Ωστόσο, μια σειρά εξελίξεων τις τελευταίες ημέρες έχει οδηγήσει σε εκτιμήσεις ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες αυξάνουν το επίπεδο ετοιμότητάς τους για μια ακόμη κλιμάκωση με το Ιράν, ενδεχομένως συμπεριλαμβανομένης μιας επιστροφής σε πόλεμο πλήρους κλίμακας. Η ανάπτυξη πρόσθετων αμερικανικών δυνάμεων στην περιοχή, η άφιξη αεροσκαφών ανεφοδιασμού και μαχητικών αεροσκαφών, οι αυστηρότερες ταξιδιωτικές προειδοποιήσεις για χώρες σε όλη τη Μέση Ανατολή και οι αναφορές για επιχειρησιακές προσαρμογές που βασίζονται σε διδάγματα από την τελευταία σύγκρουση υποδεικνύουν σημαντικές προετοιμασίες. Αμερικανοί αξιωματούχοι δήλωσαν στους New York Times ότι δεκάδες στρατιώτες τραυματίστηκαν στην Ιορδανία τις τελευταίες ημέρες. Η Ουάσινγκτον δήλωσε ότι η όγδοη συνεχόμενη νύχτα επιθέσεων στο Ιράν πραγματοποιήθηκε ως απάντηση, αλλά ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ μπορεί να μην θεωρεί επαρκή αυτά τα αντίποινα. Αμερικανοί αξιωματούχοι που γνωρίζουν το θέμα δήλωσαν ότι το Ιράν είχε προσαρμοστεί στα αμερικανικά αμυντικά συστήματα και εκτόξευε εξαιρετικά γρήγορους πυραύλους ικανούς να ελίσσονται καθώς πλησίαζαν το έδαφος. Η ικανότητα του Ιράν να χτυπά ευαίσθητους στόχους έχει επίσης προκαλέσει ανησυχίες ότι το καθεστώς μπορεί να λαμβάνει βοήθεια από την Κίνα ή τη Ρωσία για την απόκτηση στόχων, σύμφωνα με την έκθεση. Η αμερικανική υπομονή φαίνεται να εξαντλείται. Οι επιθέσεις σε αμερικανικές βάσεις στη Μέση Ανατολή και η δολοφονία αμερικανικών στρατευμάτων ενισχύουν τις φωνές των γερακιών στην κυβέρνηση που υποστηρίζουν ότι έχει έρθει η ώρα να ολοκληρωθεί η δουλειά. Εν τω μεταξύ, αναφορές στις Ηνωμένες Πολιτείες δείχνουν ότι το Πεντάγωνο αντλεί διδάγματα από την τελευταία αντιπαράθεση με το Ιράν. Ο αμερικανικός στρατός φέρεται να επεκτείνει τη χρήση drones και άλλων μη επανδρωμένων συστημάτων στο πλαίσιο μιας προσπάθειας να ξεπεράσει την ιρανική αεράμυνα και να βελτιώσει την αποτελεσματικότητα των μελλοντικών επιθέσεων. Επιστροφή αεροσκαφών ανεφοδιασμού, άφιξη μαχητικών αεροσκαφών Στο πλαίσιο των προετοιμασιών για μια ακόμη κλιμάκωση, οι Ηνωμένες Πολιτείες στέλνουν αεροσκάφη ανεφοδιασμού και μαχητικά αεροσκάφη στο Ισραήλ. Σύμφωνα με την εφημερίδα The Wall Street Journal, οι Ηνωμένες Πολιτείες έστειλαν μαχητικά αεροσκάφη F-16 από την αεροπορική βάση Spangdahlem στη Γερμανία, ενώ αεροσκάφη stealth F-35 μεταφέρθηκαν από τη Βρετανία στην περιοχή. Τα αεροσκάφη θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν, μεταξύ άλλων αποστολών, για να χτυπήσουν ιρανικά συστήματα ραντάρ που υποστηρίζουν εκτοξεύσεις πυραύλων εδάφους-αέρος, ανέφερε το δημοσίευμα. Επεκτείνονται οι ταξιδιωτικές προειδοποιήσεις Μεταξύ Παρασκευής βράδυ και Σαββάτου πρωί, οι Ηνωμένες Πολιτείες εξέδωσαν ταξιδιωτική προειδοποίηση που καλύπτει το Ισραήλ και τις αραβικές χώρες σε όλη τη Μέση Ανατολή. «Λόγω των αυξημένων εντάσεων στη Μέση Ανατολή και του κινδύνου απρόβλεπτης κλιμάκωσης, το Υπουργείο Εξωτερικών προτρέπει τους πολίτες των ΗΠΑ να επανεξετάσουν όλα τα ταξίδια τους στην περιοχή», ανέφερε η προειδοποίηση. Το Ιράν έχει ήδη προχωρήσει σε κλείσιμο και έλεγχο του στρατηγικού Στενού του Ορμούζ, γεγονός που απειλεί άμεσα την παγκόσμια ροή πετρελαίου. Οι αρχές της Τεχεράνης υποστηρίζουν ότι μέχρι τώρα οι κινήσεις τους είχαν αποκλειστικά αποτρεπτικό χαρακτήρα, όμως η συνέχιση της αμερικανικής εκστρατείας ενδέχεται να πυροδοτήσει έναν γενικευμένο περιφερειακό πόλεμο. pentaspostagma

Μπαράζ αντιδράσεων από την αντιπολίτευση και τα social! Πολίτες και αντιπολίτευση βάλλουν κατά του Κυριάκου Μητσοτάκη για όσα θετικά βλέπει στο κυβερνητικό έργο! Στην ιδιαίτερα μακροσκελή κυριακάτικη ανάρτησή του ο πρωθυπουργός έκανε τον συνήθη εβδομαδιαίο απολογισμό του κυβερνητικού έργου, αναφερόμενος σε έργα υποδομής, στην επαγγελματική ασφάλιση και στην φετινή Έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για το κράτος δικαίου. «Η έκθεση επιβεβαιώνει ότι η Ελλάδα προοδεύει σταθερά και μετρήσιμα. Από το 2020 μέχρι σήμερα οι συστάσεις της επιτροπής έχουν μειωθεί από επτά σε τέσσερις, ενώ για τρίτη συνεχόμενη χρονιά καταγράφεται πρόοδος σε όλες τις συστάσεις του προηγούμενου έτους. Δέκα κράτη-μέλη έχουν φέτος περισσότερες συστάσεις από τη χώρα μας και πέντε κράτη μέλη ίδιο αριθμό συστάσεων με εμάς» αναφέρει, για να προσθέσει ότι «η Ελλάδα επομένως με βάση τα πλέον επίσημα ευρωπαϊκά συγκριτικά δεδομένα δεν είναι μια δυστοπία κακών θεσμών και ελλειμματικού κράτους δικαίου, όπως θέλει να την παρουσιάζει η αντιπολίτευση».. «Η Ελλάδα συγκαταλέγεται στις 20 καλύτερες χώρες του κόσμου στην καταπολέμηση της διαφθοράς και στη λειτουργία ισχυρών, διαφανών και αποτελεσματικών θεσμών. Γιατί μια σύγχρονη ευρωπαϊκή χώρα δεν αρκεί να αναπτύσσεται οικονομικά πρέπει να βελτιώνεται διαρκώς και στην ποιότητα της δημοκρατίας της. Και επειδή μιλάμε για το Κράτος Δικαίου, κορυφαία αρχή του είναι το τεκμήριο αθωότητας. Στην περίπτωση των στελεχών της Νέας Δημοκρατίας που ελέγχθηκαν από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία για τον ΟΠΕΚΕΠΕ αρχειοθετήθηκαν οι 9 από τις 13 υποθέσεις και αυτό αποδεικνύει ότι υπουργοί και βουλευτές της παράταξής μας στοχοποιήθηκαν και διασύρθηκαν για κομματικά οφέλη πριν ακόμη αποφανθεί η Δικαιοσύνη», αναφέρει μεταξύ άλλων ο πρωθυπουργός. Το ΠΑΣΟΚ «Κύριε Μητσοτάκη είναι ντροπή να θριαμβολογείτε για τις παραπομπές 22 κυβερνητικών στελεχών στη δικαιοσύνη», τόνισε ο εκπρόσωπος Τύπου του ΠΑΣΟΚ – ΚΙΝΑΛ, Κώστας Τσουκαλάς, απαντώντας στην Κυριακάτικη ανάρτηση του πρωθυπουργού. «Σε σχέση με την Έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για το Κράτος Δικαίου, συστήνουμε στον πρωθυπουργό να την διαβάζει και να μη μένει σε όσα του μεταφέρει το επιτελείο του. Γιατί αν την είχε διαβάσει, δεν θα έγραφε αυτά που γράφει». «Τι έχει αλήθεια να πει ο κ. Μητσοτάκης, για την πιο αιχμηρή διαπίστωση της Έκθεσης που ο ίδιος επικαλείται και αφορά στον ‘χαμηλό αριθμό διώξεων και τελεσίδικων αποφάσεων σε υποθέσεις διαφθοράς’ συμπεριλαμβανομένης της ‘διαφθοράς υψηλού επιπέδου’; Κύριε Μητσοτάκη είναι ντροπή να θριαμβολογείτε για τις παραπομπές 22 κυβερνητικών στελεχών στη δικαιοσύνη. Δεν έχετε καταλάβει πόση ζημιά έχετε κάνει στη χώρα για να θρέψετε τον πελατειακό μηχανισμό σας; Άξιζε αυτό που κάνατε στην Ελλάδα και στον πρωτογενή τομέα; Δεν διάβασε ο πρωθυπουργός το τμήμα της Έκθεσης που αποτυπώνει την αρνησιδικία και τις δραματικές καθυστερήσεις στην απονομή δικαιοσύνης, καταγράφοντας παράλληλα την απόφαση να τεθεί στο αρχείο το πολιτικό και παρακρατικό σκέλος του σκανδάλου των υποκλοπών Predator-ΕΥΠ;» Τέλος, υπογράμμισε ότι «συνειδητά λέτε στην κοινωνία πως ‘δεν έγινε και κάτι που παραπέμπονται 22 κυβερνητικά στελέχη’. Λειτουργείτε ως ο μεγάλος εκμαυλιστής που εκπαιδεύει τη χώρα στην ανοχή στη διαφθορά». Αναφερόμενος στις 72 δόσεις, ο κ. Τσουκαλάς λέει πως «ο πρωθυπουργός προσπαθεί να περιγράψει ως success story τις επιδόσεις της κυβέρνησης στους τομείς του ιδιωτικού χρέους και της υγείας. Η ρύθμιση των 72 δόσεων αφορά ελάχιστους γιατί θέτει πάρα πολλά κριτήρια και δεν προβλέπει διαγραφή προστίμων και προσαυξήσεων, ενώ ο εξωδικαστικός μηχανισμός στα έξι έτη λειτουργίας έχει ρυθμίσει ένα πολύ μικρό μέρος των ιδιωτικού χρέους. Η κυβέρνηση αρνήθηκε και τις 120 δόσεις που προτείναμε και την υποχρεωτικότητα στη συμμετοχή των πιστωτών στον εξωδικαστικό μηχανισμό και της προστασία της πρώτης κατοικίας.» Ο ΣΥΡΙΖΑ «Η κοινωνία δεν έχει ανάγκη από εβδομαδιαίες ασκήσεις επικοινωνίας, αλλά από πολιτική αλλαγή», επισήμανε ο ΣΥΡΙΖΑ, σχολιάζοντας την Κυριακάτικη ανασκόπηση του πρωθυπουργού, Κυριάκου Μητσοτάκη. «Δεν ντράπηκε να πανηγυρίζει για την πρόοδο που σημείωσε στα ζητήματα του κράτους δικαίου. Στη χώρα του μπαζώματος των Τεμπών, της αναστολής του Διεθνούς Δικαίου στο θέμα του ασύλου, λίγες ημέρες μετά την αστυνομική δολοφονία στο Άργος έχει το θράσος να αναφέρεται σε ‘πρόοδο’!», ανέφερε, μεταξύ άλλων, η Κουμουνδούρου. Ο Μητσοτάκης εμφανίστηκε ως κομματάρχης παλαιού τύπου να γράφει εκθέσεις ιδεών για το παραχθέν έργο. Λες και ζούμε σε άλλη χώρα. »Μας είπε ότι συγκρούεται με το ‘βαθύ κράτος’. Ποιο βαθύ κράτος; Αυτό που ο ίδιος διοικεί εδώ και επτά χρόνια; Το κράτος του ΟΠΕΚΕΠΕ που αποκαλύφθηκε χάρη στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία; Και σήμερα υπάρχουν βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας που αντιμετωπίζουν ποινικές διώξεις. Το κράτος των υποκλοπών που αποκαλύφθηκε χάρη στην Ευρωπαϊκή Ένωση; Και σήμερα ο πρωταγωνιστής του κρύβεται από τον καταδικασθέντα ‘ιδιώτη’; Αυτά είναι τα έργα του επιτελικού κράτους του κ. Μητσοτάκη. Για αυτά θα τον θυμάται η ιστορία. »Μας μίλησε επιπλέον για οικονομική πρόοδο. Δεν είπε όμως ούτε λέξη για την Ελλάδα των ακριβότερων ενοικίων, των καρτέλ, της αισχροκέρδειας και της διαρκούς συμπίεσης του εισοδήματος των πολιτών. Δεν ντράπηκε να πανηγυρίζει για την πρόοδο που σημείωσε στα ζητήματα του κράτους δικαίου. Στη χώρα του μπαζώματος των Τεμπών, της αναστολής του Διεθνούς Δικαίου στο θέμα του ασύλου, λίγες ημέρες μετά την αστυνομική δολοφονία στο Άργος έχει το θράσος να αναφέρεται σε ‘πρόοδο. ’Η κοινωνία δεν έχει ανάγκη από εβδομαδιαίες ασκήσεις επικοινωνίας, αλλά από πολιτική αλλαγή», καταλήγει ο ΣΥΡΙΖΑ. Το σχόλιο του ΚΚΕ για την ανάρτηση «Αντί ο κ. Μητσοτάκης να κουνάει το δάχτυλο για το τρελό φαγοπότι που στήθηκε στον ΟΠΕΚΕΠΕ με ευθύνη κυβερνητικών και κομματικών στελεχών της ΝΔ και με τις ευλογίες της πολιτικής της ΚΑΠ της ΕΕ, το λιγότερο που απαιτείται να κάνει η κυβέρνηση του είναι να επιστρέψει πίσω στους πραγματικούς δικαιούχους βιοπαλαιστές αγρότες τα κλεμμένα, μέχρι το τελευταίο ευρώ», αναφέρει σε σχετική ανακοίνωση το ΚΚΕ. «Όσο για τα έργα και τις υποδομές που διαφημίζει, αυτό που αποδεικνύουν τα Τέμπη, οι Βιολάντες και οι Ασπρόπυργοι, είναι πως η “μεγάλη εκκρεμότητα” που δεν πρόκειται ποτέ να κλείσει η κυβέρνηση της ΝΔ, όπως και καμιά κυβέρνηση που υπηρετεί τα καπιταλιστικά κέρδη, είναι τα αναγκαία έργα που έχουν ως βασική προτεραιότητα την προστασία της ανθρώπινης ζωής, την υγεία και την ασφάλεια στους χώρους δουλειάς», αναφέρει μεταξύ άλλων η ανακοίνωση του ΚΚΕ.

Η υπόθεση των υποκλοπών δεν έκλεισε. Δεν ξεχάστηκε. Δεν μπήκε οριστικά στο αρχείο, όσο κι αν κάποιοι εργάστηκαν συστηματικά για να συμβεί αυτό. Αντιθέτως, επιστρέφει στο προσκήνιο με νέα στοιχεία! Nέα στοιχεία, νέες δημόσιες τοποθετήσεις και νέα δικαστικά δεδομένα, τα οποία υποχρεώνουν πλέον τη Δικαιοσύνη να απαντήσει στο πιο κρίσιμο ερώτημα: Θα ερευνήσει μέχρι τέλους ποιος αγόρασε, ποιος εγκατέστησε, ποιος χειρίστηκε και ποιος έδωσε τις εντολές για τη χρήση του Predator ή θα αρκεστεί και πάλι σε μια βολική εκδοχή περί «ιδιωτών»; Το νέο στοιχείο από το Ισραήλ Η νέα εξέλιξη προέρχεται από το Ισραήλ. Σε αγωγή που έχει καταθέσει ενώπιον ισραηλινού δικαστηρίου κατά θύματος των παρακολουθήσεων, ο ιδρυτής της Intellexa, Ταλ Ντίλιαν, φέρεται —σύμφωνα με όσα δημοσιοποιήθηκαν από την πλευρά των θυμάτων— να μην αρνείται ότι το Predator πωλήθηκε σε ελληνικές κρατικές αρχές. Υποστηρίζει ότι η πώληση ήταν νόμιμη και αρνείται ότι συμμετείχε ο ίδιος στην παράνομη χρήση του λογισμικού. Ας είμαστε ακριβείς: Tο περιεχόμενο αυτό δεν αποτελεί ακόμη δικαστικά διαπιστωμένο γεγονός από το ισραηλινό δικαστήριο. Αποτελεί, όμως, έναν εξαιρετικά σοβαρό ισχυρισμό, καταγεγραμμένο —κατά τις δημοσιοποιημένες πληροφορίες— σε επίσημο δικαστικό δικόγραφο. Και αυτό αλλάζει τα δεδομένα. Διότι, επί χρόνια, η κυβέρνηση επιχειρεί να παρουσιάσει το Predator ως δραστηριότητα κάποιων ιδιωτών, αποκομμένη από το ελληνικό κράτος και το Μέγαρο Μαξίμου. Τώρα, όμως, ο ίδιος ο άνθρωπος που βρίσκεται στον πυρήνα της εμπορίας του λογισμικού φέρεται να υποστηρίζει ότι το πούλησε σε ελληνικές κρατικές αρχές. Σε ποιες ακριβώς αρχές; Με ποια σύμβαση; Με ποιο τίμημα; Με ποια πολιτική, υπηρεσιακή ή διοικητική έγκριση; Πού εγκαταστάθηκε το σύστημα; Ποιοι εκπαιδεύτηκαν στη λειτουργία του; Ποιοι είχαν πρόσβαση στους στόχους και στα δεδομένα που συγκεντρώνονταν; Ποιος αποφάσιζε ποιο τηλέφωνο θα παγιδευόταν; Αυτά δεν είναι κομματικά ερωτήματα. Είναι ερωτήματα εθνικής ασφάλειας, συνταγματικής νομιμότητας και δημοκρατικής λειτουργίας. Σήμερα κατατέθηκε στον Άρειο Πάγο νέο αίτημα, ώστε το ισραηλινό δικόγραφο να αξιοποιηθεί ως νέο στοιχείο, να εξεταστεί ο Ταλ Ντίλιαν και να ζητηθούν τα σχετικά έγγραφα μέσω διεθνούς δικαστικής συνδρομής. Η Δικαιοσύνη, επομένως, δεν μπορεί πλέον να ισχυριστεί ότι δεν άκουσε. Δεν μπορεί να πει ότι δεν γνώριζε. Δεν μπορεί να περιμένει παθητικά την ολοκλήρωση μιας ξένης δικαστικής διαδικασίας, όταν το ίδιο το αντικείμενο της υπόθεσης αφορά ενδεχόμενη προσβολή της ελληνικής έννομης τάξης, των θεσμών και της εθνικής ασφάλειας. Η «σφαίρα» του... αντ’ αυτού Οι εξελίξεις αυτές έρχονται λίγες μόλις ημέρες μετά την πολύωρη συνέντευξη του Γρηγόρη Δημητριάδη στον Θανάση Λάλα. Η συνέντευξη δεν προκάλεσε αντιδράσεις μόνο για το ύφος της. Προκάλεσε αντιδράσεις κυρίως για όσα ο πρώην γενικός γραμματέας του Πρωθυπουργού επέλεξε να πει — και για όσα δήλωσε ότι δεν πρόκειται ποτέ να αποκαλύψει. Ο Γρηγόρης Δημητριάδης περιέγραψε τον εαυτό του ως το «δεξί χέρι» ή τον «αντ’ αυτού» του Πρωθυπουργού και δήλωσε ότι, όταν ήρθαν τα δύσκολα, έπρεπε να «φάει τη σφαίρα για να μείνει πάνω το αφεντικό». Για το σκάνδαλο των υποκλοπών πρόσθεσε ότι ανέλαβε την πολιτική ευθύνη επειδή «κάποιος έπρεπε» να την αναλάβει, ώστε να προχωρήσει η κυβέρνηση. Και κατέληξε λέγοντας ότι δεν πρόκειται να πει τίποτε περισσότερο, επειδή θεωρεί καθήκον του να προστατεύσει το κράτος, τις μυστικές υπηρεσίες, την κυβέρνηση και την παράταξή του. Ας ξεκαθαρίσουμε κάτι, για να μην προσφέρουμε σε κανέναν εύκολες υπεκφυγές: Oι φράσεις αυτές δεν αποτελούν από μόνες τους ποινική ομολογία συμμετοχής στις παράνομες παρακολουθήσεις. Αποτελούν, όμως, μια πολιτικά εκρηκτική δημόσια παραδοχή. Όταν ένας άνθρωπος που βρισκόταν στην καρδιά του Μεγάρου Μαξίμου δηλώνει ότι «έφαγε τη σφαίρα» για να σωθεί το «αφεντικό», το ερώτημα είναι αυτονόητο: Aπό ποια ακριβώς ευθύνη έπρεπε να προστατευτεί το αφεντικό; Εάν ο Γρηγόρης Δημητριάδης δεν είχε καμία γνώση, καμία αρμοδιότητα και καμία ουσιαστική σχέση με την υπόθεση, γιατί έπρεπε να αναλάβει την πολιτική ευθύνη; Εάν όλα ήταν έργο ανεξέλεγκτων ιδιωτών, γιατί έπρεπε να θυσιαστεί ένας κορυφαίος συνεργάτης του Πρωθυπουργού για να συνεχίσει η κυβέρνηση; Και όταν δηλώνει ότι γνωρίζει πράγματα για τα οποία δεν πρόκειται να μιλήσει, ποιος αποφασίζει τι αποτελεί θεμιτό κρατικό απόρρητο και τι συγκαλυπτόμενη παρανομία; Το καθήκον πίστης ενός κρατικού λειτουργού δεν είναι πίστη προς ένα πρόσωπο, μία οικογένεια ή μία κυβέρνηση. Είναι πίστη στο Σύνταγμα και στους νόμους. Ο «κώδικας σιωπής» δεν μπορεί να υπερισχύει του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας. Ούτε η αφοσίωση στο «αφεντικό» μπορεί να αντικαταστήσει την υποχρέωση κατάθεσης της αλήθειας ενώπιον των αρμόδιων θεσμών. Το πρόβλημα δεν είναι μόνο η αργκό που χρησιμοποιήθηκε. Δεν είναι απλώς ότι οι λέξεις «σφαίρα» και «αφεντικό» παραπέμπουν σε σκοτεινούς μηχανισμούς και όχι σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Το πραγματικό πρόβλημα είναι το θεσμικό περιεχόμενο αυτών των λέξεων. Το κράτος δεν ταυτίζεται με την κυβέρνηση. Η κυβέρνηση δεν ταυτίζεται με τον Πρωθυπουργό. Και ο Πρωθυπουργός δεν βρίσκεται υπεράνω του νόμου. Η πρωτοβουλία του Αντώνη Σαμαρά Μέσα σε αυτό το ασφυκτικό θεσμικό περιβάλλον, η πρωτοβουλία του Αντώνη Σαμαρά αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία. Ο πρώην Πρωθυπουργός κατέθεσε αίτηση στην Εισαγγελία του Αρείου Πάγου, ζητώντας την πλήρη διερεύνηση της φερόμενης παγίδευσής του με το Predator. Επισήμανε ότι είχε επανειλημμένως ζητήσει από την κυβέρνηση απαντήσεις, χωρίς να λάβει ουσιαστική ανταπόκριση. Εύγε στον Αντώνη Σαμαρά. Όχι επειδή η προσφυγή ενός πρώην Πρωθυπουργού αρκεί από μόνη της για να αποκαλύψει την αλήθεια. Αλλά επειδή μετέφερε το ζήτημα από το επίπεδο των πολιτικών διαρροών στο πεδίο της θεσμικής και δικαστικής ευθύνης. Ο Αντώνης Σαμαράς δεν ζήτησε χάρη. Δεν ζήτησε κομματική προστασία. Δεν αρκέστηκε σε μία πολιτική καταγγελία. Ζήτησε επίσημη έρευνα. Και η αίτησή του αποκτά σήμερα ακόμη μεγαλύτερη βαρύτητα, καθώς δίπλα της προστίθενται το ισραηλινό δικόγραφο του Ντίλιαν, το νέο αίτημα αξιοποίησής του και οι δημόσιες δηλώσεις του ανθρώπου που υπήρξε το δεξί χέρι του Κυριάκου Μητσοτάκη. Η Δικαιοσύνη έχει πλέον μπροστά της ένα νέο σύνολο στοιχείων και ισχυρισμών. Έχει την αίτηση Σαμαρά. Έχει τις αιτήσεις των θυμάτων. Έχει την πρωτόδικη απόφαση για την υπόθεση. Έχει τη δυνατότητα να ζητήσει το ισραηλινό δικόγραφο. Έχει τις δημόσιες δηλώσεις Ντίλιαν. Έχει και τη δημόσια τοποθέτηση Δημητριάδη ότι ανέλαβε την πολιτική ευθύνη για να παραμείνει «πάνω το αφεντικό» και ότι δεν πρόκειται να πει περισσότερα. Τι άλλο χρειάζεται για να ξεκινήσει μία πραγματικά πλήρης και ανεξάρτητη έρευνα; Η ώρα του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Η ευθύνη βρίσκεται πλέον στα χέρια του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, κ. Ευάγγελου Μπακέλα. Δεν του ζητά κανείς να προκαταδικάσει την ενοχή οποιουδήποτε. Δεν του ζητά κανείς να υιοθετήσει πολιτικές καταγγελίες ή δημοσιογραφικές εκτιμήσεις. Του ζητείται να πράξει το αυτονόητο: να εξετάσει όλα τα νέα στοιχεία, να καλέσει όλους τους κρίσιμους μάρτυρες, να ζητήσει τα έγγραφα από το Ισραήλ και να ερευνήσει την αλυσίδα αγοράς, εγκατάστασης, λειτουργίας και αξιοποίησης του Predator. Ποιος το αγόρασε; Ποιος το παρέλαβε; Ποιος το χειρίστηκε; Ποιος επέλεξε τους στόχους; Πού κατέληξαν τα δεδομένα; Ποια ήταν η σχέση του παράνομου λογισμικού με τις νόμιμες επισυνδέσεις της ΕΥΠ; Δεν είναι δυνατόν να έχουν στοχοποιηθεί πολιτικοί αρχηγοί, υπουργοί, ανώτατοι αξιωματικοί, δημοσιογράφοι, επιχειρηματίες και κρατικοί λειτουργοί και η ελληνική Πολιτεία να θεωρεί ότι μπορεί να κλείσει την υπόθεση με την επίκληση μερικών «ιδιωτών». Δεν πρόκειται για μία απλή παραβίαση προσωπικών δεδομένων. Πρόκειται για ενδεχόμενη λειτουργία παράλληλου μηχανισμού εξουσίας, ικανού να συγκεντρώνει τις πιο ευαίσθητες πληροφορίες για την πολιτική, στρατιωτική και οικονομική ζωή της χώρας. Γι’ αυτό και η υπόθεση είναι, τηρουμένων των αναλογιών, βαρύτερη από ένα κοινό πολιτικό σκάνδαλο. Ακουμπά τον πυρήνα της Δημοκρατίας και της εθνικής κυριαρχίας. Προσωπική και θεσμική δήλωση Δεν συγχαίρω απλώς τον Αντώνη Σαμαρά και δεν δηλώνω μόνο την αμέριστη πολιτική και θεσμική συμπαράστασή μου. Δηλώνω δημόσια την προθυμία μου να προταθώ ως μάρτυρας ουσίας και να θέσω στη διάθεση της Δικαιοσύνης όσα έχω ήδη καταθέσει υπό μορφή αναφοράς, καθώς και κάθε στοιχείο που μπορεί να συμβάλει στην πλήρη διαλεύκανση της υπόθεσης. Δεν ζητώ την καταδίκη κανενός χωρίς αποδείξεις. Ζητώ να σταματήσει η επιλεκτική τύφλωση. Ζητώ να εξεταστούν όλοι. Να ανοιχθούν όλες οι πόρτες. Να ζητηθούν όλα τα έγγραφα. Να απαντηθούν όλα τα ερωτήματα. Η κυβέρνηση, αντί να απαντήσει δημόσια και καθαρά, ακολούθησε επί χρόνια μια πορεία άρνησης, θεσμικών εμποδίων και επικοινωνιακής υποβάθμισης. Σήμερα, όμως, η σιωπή της γίνεται ακόμη πιο βαριά. Ο Πρωθυπουργός οφείλει να απαντήσει: Eίναι ή δεν είναι ο ίδιος το «αφεντικό» στο οποίο αναφερόταν ο κ. Δημητριάδης; Ποια «σφαίρα» ανέλαβε να δεχτεί ο πρώην γενικός γραμματέας του; Ποια ακριβώς αλήθεια γνωρίζει και αρνείται να αποκαλύψει; Ποια ελληνική κρατική αρχή αγόρασε το Predator από τον Ταλ Ντίλιαν; Και, τελικά, ποιος κυβερνούσε τον μηχανισμό των παρακολουθήσεων; Η υπόθεση αυτή πρέπει να φτάσει μέχρι το τέλος. Όχι μέχρι εκεί που βολεύει μία κυβέρνηση. Όχι μέχρι εκεί που αντέχει ένα κομματικό σύστημα. Αλλά μέχρι εκεί όπου αρχίζει η αλήθεια και απονέμεται η Δικαιοσύνη. Γιατί το ερώτημα που τίθεται πλέον ενώπιον όλων μας είναι αμείλικτο.

Τούρκος αναλυτής: «Πώς ο Τούρκος ΥΠΕΞ Χακάν Φιντάν έσωσε τον Β.Πούτιν από πραξικόπημα έξι Ρώσων στρατηγών» Mια απίστευτη ιστορία, που αν αποδειχθεί αληθινη, εξηγεί με τον πιο ουσιαστικό τρόπο το γιατί ο Πούτιν...ανέχεται τους Τούρκους του Ερντογάν! Αν και γνωρίζουμε πως οι Ρώσοι το 2016 έσωσαν τον Ερντογάν από βέβαιη ανατροπή με το πραξικόπημα των στρατηγών, οι Τούρκοι δείχνουν να το ανταποδίδουν με μια αντίστοιχη πράξη προς το πρόσωπο του Πούτιν! Μια μυθιστορηματική σχεδόν αποκάλυψη, που φέρνει στο φως της δημοσιότητας άγνωστο παρασκήνιο από τις απόρρητες σχέσεις Άγκυρας-Μόσχας, εμπλέκοντας τον νυν Τούρκο Υπουργό Εξωτερικών και πρώην αρχηγό της MIT, Χακάν Φιντάν, σε μια επιχείρηση διάσωσης του Βλαντιμίρ Πούτιν, όπως αναφέρει ένας Τούρκος σχολιαστής, ο Kazım Yurdakul. Σύμφωνα με τον Τούρκο ερευνητή, η τουρκική υπηρεσία πληροφοριών (MIT), υπό την τότε ηγεσία του Χακάν Φιντάν, διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στην αποτροπή μιας εσωτερικής ανατροπής στο Κρεμλίνο. Όπως αναφέρει ο Τούρκος αναλυτής, κλιμάκιο της MIT ταξίδεψε εκτάκτως στη Ρωσία, μεταφέροντας στις ρωσικές αρχές μια άκρως απόρρητη πληροφορία: Ότι έξι Ρώσοι στρατηγοί της ανώτατης στρατιωτικής διοίκησης ετοίμαζαν άμεσα πραξικόπημα για την ανατροπή του Βλαντιμίρ Πούτιν. «Νύχτα των μεγάλων μαχαιριών» στη Μόσχα Η αντίδραση του ρωσικού «βαθέος κράτους» και των πιστών στον Πούτιν υπηρεσιών ασφαλείας (FSB) ήταν ακαριαία και αμείλικτη, όπως ισχυρίζεται πάντα ο Yurdakul. Όπως σημειώνεται χαρακτηριστικά, οι έξι επίδοξοι πραξικοπηματίες στρατηγοί βρέθηκαν όλοι νεκροί το ίδιο κιόλας βράδυ, πριν προλάβουν να θέσουν σε εφαρμογή τα σχέδιά τους. Η πληροφορία αυτή, αν επιβεβαιωθεί, ρίχνει νέο φως στο επίπεδο της πληροφοριακής διείσδυσης της Τουρκίας στη Μόσχα, αλλά και στο τεράστιο «χρέος» που δημιουργήθηκε προσωπικά από τον Ρώσο Πρόεδρο προς τον Χακάν Φιντάν και την Άγκυρα. Αυτός ο άγνωστος «λογαριασμός» εξηγεί σε μεγάλο βαθμό γιατί οι σχέσεις Πούτιν και Ερντογάν παρέμειναν όρθιες, ακόμη και στις πιο δύσκολες φάσεις των γεωπολιτικών αναμετρήσεων σε Συρία, Λιβύη και Ουκρανία...

Το καιροσκοπικό Κέντρο δεν βγάζει κυβέρνηση - Πάνω από 1,2 εκατ παραδοσιακοί Δεξιοί έφυγαν από τη ΝΔ! Οι επερχόμενες εκλογές δεν θα κριθούν στο Κέντρο και αυτό είναι η σημαντικότερη ανατροπή από την περίοδο της Μεταπολίτευσης! Τι είναι σήμερα η ΝΔ; Μήπως το παραδοσιακό κόμμα των πολιτικών θέσεων του Αβέρωφ; Μήπως το παραδοσιακό κόμμα της πατριωτικής δεξιάς; Μήπως είναι το κόμμα της μεσαίας αστικής τάξης; Είναι το κόμμα της νεολαίας; Όχι, τίποτε από αυτά δεν εκπροσωπεί. Διότι η σημερινή ΝΔ είναι ένα μεταλλαγμένο, σαπισμένο κόμμα που μετατοπίστηκε από την Δεξιά προς το κέντρο. Προσέλκυσε κάτι γελοίους, απολιτίκ τύπους από το τεχνητό "Ποτάμι" και πολλούς καιροσκόπους και ιδεολογικά μεταλλαγμένους Πασόκους, εξουσιολάτρες. Τι διδάσκει η ιστορία Στο παρελθόν, έλεγαν πολλοί όποιος πάρει το κέντρο ελέγχει την εξουσία. Αυτό ήταν αποδεκτή παραδοχή υπό ένα βασικό όρο: Η ΝΔ είχε ως βάση την δεξιά! Ο ιδεολογικός πυρήνας της ΝΔ ήταν η Δεξιά. Το 80% του πυρήνα της ΝΔ ήταν Δεξιά και το 20% οι κεντρώοι που καθόριζαν την νίκη. Όμως το 80% του πυρήνα ήταν Δεξιοί. Ας πάμε πίσω στην ιστορία. Όταν η Ελλάδα χωρίστηκε στα δύο στον εμφύλιο η μισή Ελλάδα ήταν η δεξιά και η άλλη μισή η αριστερά. Η ΝΔ π.χ. το 1989 ελάμβανε την στήριξη 2,8 εκατ ψηφοφόρων οι οποίοι σχεδόν καθολικά ήταν αυτοπροσδιορισμένοι δεξιοί. Σήμερα οι αυτοπροσδιορισμένοι δεξιοί δεν είναι στην Νέα Δημοκρατία, έχουν αποχωρήσει και αυτοπροσδιορίζονται ως πατριώτες… Από το Δεξιό νεοδημοκράτη, έως τον ψηφοφόρο της Ελληνικής Λύσης, ή τον Σαμαρά και παλαιότερα τους ψηφοφόρους της Χρυσής Αυγής όλοι αυτοί τις δεκαετίες του 1980 και 1990 ψήφιζαν ΝΔ. Η ΝΔ συγκέντρωνε από υποστηρικτές του Γιώργου Παπαδόπουλου έως ...φιλελεύθερους του Κων/νου Μητσοτάκη. Ας προσπαθήσουμε όμως να καταγράψουμε τις πολιτικές μετατοπίσεις σε απόλυτους αριθμούς. Η σημερινή πατριωτική δεξιά ή πατριωτικός χώρος που περιλαμβάνει Σαμαρά, Βελόπουλο, Κασιδιάρη, Καρυστιανού, Λατινοπούλου, Νίκη και άλλους δυνητικά συγκεντρώνουν 1 με 1,2 εκατ ψηφοφόρους. Αυτό το 1 με 1,2 εκατ των φηφοφόρων στο παρελθόν ψήφιζαν ΝΔ. Βέβαια σε σχέση με το παρελθόν στην σύγχρονη εποχή οι πολίτες δεν είναι φανατισμένοι, για τα κόμματα χωρίζονταν κοινωνίες και στις προεκλογικές περιόδους το ποιο κόμμα θα είχε την μεγαλύτερη συγκέντρωση ήταν τεράστιας σημασίας… Οι πολίτες ήταν πολωμένοι, φανατισμένοι άρα και επιρρεπής στην χειραγώγηση. Το μεταλλαγμένο 1,2 με 1,3 εκατ ψηφοφόρων της ΝΔ Η ΝΔ σήμερα αριθμεί 1,2 με 1,3 εκατ ψηφοφόρους που η πλειοψηφία αυτών δηλώνει ως πολιτική ταυτότητα φιλελεύθερος, κεντρώος, πασοκογενής αλλά όχι Δεξιός με τον παλαιό παραδοσιακό όρο. Ούτως ή άλλως ο Κ. Μητσοτάκης ως αρχηγός της ΝΔ αυτοπροσδιορίζεται κεντρώος και όχι Δεξιός. Η μεσαία αστική τάξη έχει απογοητευτεί από την ΝΔ. Το 1,2 εκατ ψηφοφόροι της ΝΔ είναι είτε εξαγορασμένοι τύπου ΟΠΕΚΕΠΕ δηλαδή πολίτες απατεώνες, είτε έχουν συμφέρον προσωπικό να στηρίζουν την ΝΔ, είτε βολεύτηκαν σε κάποια θέση. Η πλειοψηφία των 1,2 εκατ ψηφοφόρων της τωρινής ΝΔ δεν είναι ιδεολόγοι αλλά μεγάλο μέρος τους ευκαιριακοί καιροσκόποι… Στους νέους η ΝΔ τα πάει πολύ άσχημα και αυτό οφείλεται σε πλείστους λόγους αλλά σίγουρα η δύναμη των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, το internet με την ελεύθερη ενημέρωση απομάκρυναν την νεολαία από την ΝΔ. Είναι σοκαριστικό Έδιωξε τους υπερήφανους δεξιούς η ΝΔ και μάζεψε κάτι σκουπίδια από το Ποτάμι, κάτι αγύρτες καιροσκόπους, μάζεψε μέρος του σαπισμένου ΠΑΣΟΚ και μετατράπηκε σε ένα κόμμα που δεν έχει καμία σχέση με την ιστορία και τον πυρήνα της. Ο δεξιός, αντί να είναι υπερήφανος… στιγματίζεται και η σημερινή ΝΔ είναι κηλίδα στην ιστορία της δεξιάς παράταξης. Κανείς σοβαρός Δεξιός σήμερα με ιδεολογικό αυτοπροσδιορισμό δεν ψηφίζει ΝΔ. Το γεγονός λοιπόν ότι η ΝΔ μετατοπίστηκε στο κέντρο και μάζεψε όλα τα υπολείμματα του ΠΑΣΟΚ και του Ποταμιού και άλλους καιροσκόπους δεν διασφαλίζει την εξουσία… Πλέον το κέντρο δεν βγάζει πρωθυπουργό, δεν βγάζει κυβέρνηση αυτοδύναμη και αυτό οφείλεται ότι η ΝΔ έχασε τον πυρήνα της. Οι κεντρώοι δεν είναι οι αντικειμενικοί και αμερόληπτοι αλλά οι καιροσκόποι που πάντα βολεύονταν στο σύστημα… Οι εκλογές που έρχονται δεν θα κριθούν από το κέντρο. Το κέντρο δεν βγάζει κυβέρνηση ούτε για...πλάκα. Κι αυτή από μόνη της, είναι μια τεράστια πολιτική ανατροπή.

Χαμενεΐ: “Μεγάλος Σατανάς” οι ΗΠΑ!!! Οι βομβαρδισμοί συνέχισαν να είναι σφοδροί στη Μέση Ανατολή για έβδομη συναπτή νύχτα, με αμερικανικά πλήγματα να σκοτώνουν ανθρώπους στο νότιο Ιράν και την Τεχεράνη να ανταποδίδει στοχοποιώντας στρατιωτικούς στόχους στο Κουβέιτ και στην Ιορδανία, μεταξύ άλλων. Στην Ιορδανία οι Αμερικανοί μετρούν και απώλειες στρατιωτών. Δύο Αμερικανοί στρατιώτες έχασαν τη ζωή τους στην Ιορδανία, κατά τη διάρκεια επίθεσης που αποδίδεται στο Ιράν, σύμφωνα με ανακοίνωση της Centcom. Όπως ανέφερε η Κεντρική Διοίκηση των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων για τη Μέση Ανατολή οι στρατιωτικές δυνάμεις των ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους δέχθηκαν επίθεση από πυραύλους και μη επανδρωμένα αεροσκάφη (drones) του Ιράν, ενώ βρίσκονταν σε αμυντική επιχείρηση για την αντιμετώπιση των επιθέσεων. Το περιστατικό σημειώθηκε την Παρασκευή στην Ιορδανία, με τις αμερικανικές δυνάμεις να επιχειρούν να αποκρούσουν τα πλήγματα που δέχονταν. Σύμφωνα με την ίδια ανακοίνωση, ένας ακόμη Αμερικανός στρατιώτης αγνοείται, ενώ τέσσερις τραυματίστηκαν και μεταφέρθηκαν σε νοσοκομεία της Ιορδανίας για νοσηλεία. Η Centcom γνωστοποίησε τις πληροφορίες με ανάρτησή της στην πλατφόρμα Χ, χωρίς μέχρι στιγμής να δώσει περισσότερες λεπτομέρειες για τις συνθήκες της επίθεσης ή την κατάσταση του αγνοούμενου στρατιώτη. Ο ανώτατος ηγέτης του Ιράν, Μοτζτάμπα Χαμενεΐ, δήλωσε σε γραπτή ανακοίνωσή του που δόθηκε σήμερα στη δημοσιότητα ότι οι επανειλημμένες παραβιάσεις εκ μέρους των ΗΠΑ του μνημονίου συνεργασίας που είχε υπογραφεί από τους προέδρους των δύο χωρών έδειξαν ότι η υπογραφή του Τραμπ ήταν «εντελώς χωρίς αξία και στερούμενη αξιοπιστίας». Ο Χαμενεΐ δήλωσε ότι οι ΗΠΑ θα πρέπει να γνωρίζουν ότι το ιρανικό έθνος και το «μέτωπο της αντίστασης» έχουν «αξέχαστα μαθήματα» να τους δώσουν. «Τώρα που ο Αμερικανός εχθρός επιδιώκει να υποδαυλίσει τον πόλεμο (…) πρέπει να ξέρει ότι το ιρανικό έθνος και το μέτωπο της αντίστασης έχουν να του δώσουν αξέχαστα μαθήματα» ανέφερε ο αγιατολάχ. Στο μεταξύ, σε δήλωσή του μέσω Telegram, όπως αναφέρει το Axios, ο Χαμενεΐ χαρακτήρισε τις ΗΠΑ «μεγάλο Σατανά» – έναν όρο που δεν είχε χρησιμοποιήσει από την ανάληψη των καθηκόντων του (χαρακτηρισμό που χρησιμοποιούσε ο Αγιατολάχ Χομεϊνί). «Οι επανειλημμένες παραβιάσεις του μνημονίου που υπογράφηκε μεταξύ των προέδρων του Ιράν και των ΗΠΑ από τον “μεγάλο σατανά” απέδειξαν για άλλη μια φορά σε όλους πόσο άνευ αξίας και αναξιόπιστη είναι η υπογραφή του προέδρου των ΗΠΑ», έγραψε ο Χαμενεΐ και πρόσθεσε ότι «η εκφοβιστική συμπεριφορά, οι ηγεμονικές φιλοδοξίες και η βαρβαρότητα αποτελούν αναπόσπαστα στοιχεία του αμερικανικού τρόπου ζωής και της αμερικανικής δογματικής». «Ο μεγάλος σατανάς αποκάλυψε για άλλη μια φορά το αληθινό του πρόσωπο χωρίς μάσκα, έτσι ώστε αυτή η σκοτεινή εμπειρία εγκλήματος και κακής πίστης να αποτελέσει ακόμη μια ισχυρή απόδειξη της δολιότητας, της παράλογης συμπεριφοράς, της αναξιοπιστίας και της κακίας της Αμερικής», ανέφερε. Ο Χαμενεΐ ανέφερε ότι οι ΗΠΑ «επιδιώκουν να πυροδοτήσουν πόλεμο» και υποσχέθηκε ότι θα υποστούν «ακόμη βαρύτερο κόστος και μεγαλύτερη ντροπή». Μπαράζ πληγμάτων Ο αμερικανικός στρατός ανακοίνωσε μέσω X χθες Παρασκευή (σ.σ. ώρα Ουάσιγκτον· σήμερα στις 04:39 ώρα Ελλάδας) ότι «ολοκλήρωσε» νέο κύμα πληγμάτων στο Ιράν, διευκρινίζοντας ότι στοχοποίησε «εγκαταστάσεις επιτήρησης», «υποδομές στρατιωτικής επιμελητείας», «υπόγειες αποθήκες όπλων» και «ναυτικές δυνατότητες». Οι αρχές την επαρχία Ορμουζγκάν, στο νότιο Ιράν, ανακοίνωσαν ότι αμερικανικά πλήγματα είχαν αποτέλεσμα να σκοτωθούν τουλάχιστον τρεις άνθρωποι και να τραυματιστούν άλλοι οκτώ, ανέφερε το ιρανικό πρακτορείο ειδήσεων IRNAμέσω Telegram. Εκρήξεις ακούστηκαν επίσης σε διάφορες άλλες περιοχές του νότιου και κεντρικού Ιράν, σύμφωνα με ιρανικά ΜΜΕ. Σε αντίποινα, ο ιρανικός στρατός ανακοίνωσε πως στοχοποίησε αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις στην Ιορδανία (όπου υπήρξαν και απώλειες) και στο Κουβέιτ. Την προηγουμένη, οι ένοπλες δυνάμεις των ΗΠΑ είχαν αναφέρει πως έπληξαν «δεκάδες» στόχους. Στους χθεσινούς βομβαρδισμούς σκοτώθηκαν οκτώ άνθρωποι, σύμφωνα με το IRNA. Οι ιρανικές αρχές έκαναν λόγο για ζημιές στο δίκτυο ηλεκτροδότησης στον νότο και παρότρυναν τους κατοίκους να μειώσουν την κατανάλωση ρεύματος, Αναφέρθηκαν επίσης σε βομβαρδισμούς εναντίον γεφυρών, λιμανιού, αεροδρομίου, τηλεπικοινωνιακών υποδομών και σιδηροδρομικού σταθμού. Η Ουάσιγκτον δεν επιβεβαίωσε τις πληροφορίες αυτές. Ιρανικά μέσα ενημέρωσης ανέφεραν ότι πύραυλοι έπληξαν ενεργειακές εγκαταστάσεις και αντλίες αφαλάτωσης στην πόλη Τζασκ, στο νότιο Ιράν. Τοπικός αξιωματούχος δήλωσε ότι η παροχή πόσιμου νερού διακόπηκε σε χωριά της περιοχής εξαιτίας των επιθέσεων. Πλήγματα καταγράφηκαν επίσης στην παράκτια επαρχία Χορμοζγκάν, όπου, σύμφωνα με την ιρανική κρατική τηλεόραση, σκοτώθηκαν τρεις άνθρωποι και τραυματίστηκαν οκτώ. Ζημιές φέρεται να υπέστησαν δύο γέφυρες και μία οδική σήραγγα. Εκρήξεις αναφέρθηκαν ακόμη στις περιοχές Σιρίκ, Αχβάζ, Γιαζντ και Χοραμαμπάντ. Χώρες Κόλπου: “Έγκλημα πολέμου” Ο γενικός γραμματέας του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου (CCG) καταδίκασε σήμερα τις ιρανικές επιθέσεις εναντίον πολιτικών υποδομών στο Μπαχρέιν, στην Ιορδανία και στο Κουβέιτ, χαρακτηρίζοντάς τες «εγκλήματα πολέμου». «Οι ενέργειες του Ιράν συνιστούν εξαιρετικά επικίνδυνη κλιμάκωση, σοβαρή παραβίαση του διεθνούς δικαίου και του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, καθώς και εγκλήματα πολέμου (…) λαμβάνοντας υπ' όψη τη σκόπιμη στοχοθέτηση πολιτικών υποδομών και εγκαταστάσεων», ανέφερε σε μια ανακοίνωση ο Τζάσεμ Μοχάμεντ Αλ Μπουντάιουι. Όπως προαναφέρθηκε, το Ιράν εξαπέλυσε σήμερα και άλλες επιθέσεις εναντίον συμμάχων της Ουάσινγκτον στον Κόλπο και της Ιορδανίας έπειτα από πλήγματα των ΗΠΑ για έβδομη νύχτα στη σειρά σε ιρανικούς στρατιωτικούς στόχους, κλιμακώνοντας τον πόλεμο μία εβδομάδα μετά την κατάρρευση συμφωνίας κατάπαυσης του πυρός. Το Κουβέιτ τέθηκε στο στόχαστρο συνεχών επιθέσεων και επλήγη εργοστάσιο αφαλάτωσης, ενώ το Διεθνές Αεροδρόμιο του Κουβέιτ ανέστειλε τη λειτουργία του λόγω επαναλαμβανόμενων απειλών με πυραύλους και μη επανδρωμένα εναέρια οχήματα (drones). Το σώμα των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης ανακοίνωσε ότι έπληξε κέντρο υποστήριξης των ενόπλων δυνάμεων των ΗΠΑ στο Καμπ Αριφτζάν και κατέστρεψε εγκατάσταση ραντάρ στην Αεροπορική Βάση Άλι Σάλεμ. Η Kuwait Petroleum Corporation δήλωσε αργότερα ότι μία από τις πετρελαϊκές εγκαταστάσεις της επλήγη σε «επαναλαμβανόμενες ιρανικές επιθέσεις», προκαλώντας σημαντικές ζημιές και τραυματισμούς, σύμφωνα με το κρατικό πρακτορείο ειδήσεων. Οι ένοπλες δυνάμεις του Κουβέιτ δήλωσαν ότι αναχαίτισαν ιρανικούς βαλλιστικούς πυραύλους και drones νωρίς σήμερα το πρωί, προσθέτοντας πως πυροσβέστες και εργαζόμενοι στον πετρελαϊκό τομέα τραυματίστηκαν ως αποτέλεσμα επιθέσεων. Το Ιράν απαντούσε σε επιθέσεις των ΗΠΑ σε γέφυρες, ενεργειακές εγκαταστάσεις και άλλες υποδομές. «Εφ' όσον δεν υπάρχει κάποιος διεθνής θεσμός για να εμποδίσει τη βαναυσότητα των ενόπλων δυνάμεων των ΗΠΑ, δεν έχουμε άλλο δρόμο μπροστά μας από την προσταγή του Κορανίου: “Σε όποιον σας επιτίθεται, επιτεθείτε με τον ίδιο τρόπο”», ανέφεραν σε ανακοίνωση που εξέδωσαν οι Φρουροί, προειδοποιώντας τους συμμάχους των ΗΠΑ στην περιοχή να αναμένουν και άλλα πλήγματα. Το υπουργείο Υγείας του Ιράν ανακοίνωσε σήμερα ότι 50 άνθρωποι σκοτώθηκαν και περισσότεροι από 500 τραυματίστηκαν από πλήγματα των ΗΠΑ τις τελευταίες τρεις εβδομάδες, όπως μετέδωσε το ημιεπίσημο πρακτορείο ειδήσεων ILNA. Οι Φρουροί έθεσαν στο στόχαστρο εγκατάσταση στο Μπαχρέιν όπου συγκεντρώνονται αεροσκάφη μάχης των ΗΠΑ στην Αεροπορική Βάση Σεΐχης Ίσα και κέντρο δεδομένων των υπηρεσιών πληροφοριών, σύμφωνα με ιρανικά κρατικά ΜΜΕ. Οι Φρουροί δήλωσαν επίσης ότι κατέστρεψαν τουλάχιστον δύο μαχητικά αεροσκάφη των ΗΠΑ και άλλα τρία αεροσκάφη στη διάρκεια επίθεσης με πυραύλους και drones νωρίς σήμερα το πρωί στην αμερικανική βάση στην Αλ Αζράκ, στην Ιορδανία, σύμφωνα με την ιρανική κρατική τηλεόραση, χωρίς να κάνουν αναφορά για απώλειες. Το Ιράν εξαπέλυσε επίσης επιθέσεις στη Σαουδική Αραβία για πρώτη φορά σε περίπου τρεις μήνες, σύμφωνα με δύο ανθρώπους που γνωρίζουν το θέμα, προκαλώντας συναγερμούς έγκαιρης προειδοποίησης στην Αλ Χαρτζ, ανατολικά της πρωτεύουσας Ριάντ, και στη Γιάνμπου στις ακτές της χώρας στην Ερυθρά Θάλασσα. Σύμφωνα με τους ανθρώπους αυτούς, μία επίθεση είχε στόχο την Αεροπορική Βάση Πρίγκιπας Σουλτάν στην Αλ Χαρτζ, η οποία φιλοξενεί δυνάμεις των ΗΠΑ. Σαουδαραβικά ΜΜΕ δεν εξήγησαν τι προκάλεσε τους συναγερμούς και το κυβερνητικό γραφείο για τον Τύπο δεν απάντησε σε αίτημα για σχόλια. Οι Φρουροί δεν έκαναν καμία αναφορά σχετικά με επίθεση στη Σαουδική Αραβία. «Σιωπηλό πραξικόπημα» Οι πιο ακραίες φωνές του ιρανικού καθεστώτος κατηγορούν την πολιτική ηγεσία ότι επιχειρεί ένα «σιωπηλό πραξικόπημα», ενώ ο νέος ανώτατος ηγέτης, Μοτζτάμπα Χαμενεΐ, παραμένει εξαφανισμένος από τη δημόσια σκηνή. Οι αποδοκιμασίες στην κηδεία του Αλί Χαμενεΐ κατά του Ιρανού προέδρου και του ΥΠΕΞ από ομάδα μαυροντυμένων και με συνθήματα «θάνατος στους συμβιβασμένους», αποκάλυψαν το βαθύ ρήγμα. Υπάρχουν αναφορές ότι οι πολιτικοί και στρατιωτικοί ηγέτες που διαπραγματεύτηκαν και υπέγραψαν τη συμφωνία με την Ουάσινγκτον επιχειρούν ένα «σιωπηλό πραξικόπημα», απομακρύνοντας τη χώρα από τις επαναστατικές αρχές της, την ώρα που ο νέος Ανώτατος Ηγέτης, Μοτζτάμπα Χαμενεΐ, παραμένει ουσιαστικά… αόρατος. Ορισμένοι αποδίδουν την απουσία του στον φόβο νέας απόπειρας δολοφονίας, ενώ άλλοι υποστηρίζουν ακόμη και ότι ενδέχεται να έχει καταστεί ανίκανος να ασκήσει τα καθήκοντά του. Οι σκληροπυρηνικοί, που συμμετείχαν μαζικά στην κηδεία, θεωρούν ότι, αντί να εκδικηθούν τη δολοφονία του Αλί Χαμενεΐ, οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι ουσιαστικά παραδόθηκαν, υπογράφοντας συμφωνία που -όπως υποστηρίζουν- παραβιάζει τις εντολές του νέου Ανώτατου Ηγέτη. Ωστόσο, ο Μοτζτάμπα Χαμενεΐ εξακολουθεί να μην εμφανίζεται δημόσια, δεν έχει απευθυνθεί προσωπικά στο έθνος ούτε έχει επιβεβαιώσει έμπρακτα την εξουσία του, παρότι η κυβέρνηση συνεχίζει να διαπραγματεύεται στο όνομά του. Οι ακραίοι κύκλοι κατηγορούν την ορατή πολιτική ηγεσία του Ιράν ότι επιχειρεί να συγκεντρώσει την εξουσία στα χέρια της, παρακάμπτοντας τόσο το Κοινοβούλιο όσο και τον νέο Ανώτατο Ηγέτη. Λίγες ημέρες πριν από την κηδεία, ο υπερσυντηρητικός βουλευτής Μαχμούντ Ναμπαβιάν έγραψε στην πλατφόρμα X: «Προειδοποίηση προς τον λαό του Ιράν: Έρχεται πραξικόπημα;» Μετά την ταφή του Χαμενεΐ σχολίασε: «Αυτές τις στιγμές που αποχαιρετούμε τον μάρτυρα Ιμάμη, υψώνουμε τη σημαία της εκδίκησης για το αίμα του και στεκόμαστε απέναντι στο πραξικόπημα». Με τον Μοτζτάμπα Χαμενεΐ να παραμένει εκτός δημόσιας εικόνας, ο επικεφαλής των διαπραγματεύσεων και πρόεδρος της Βουλής, Μοχαμάντ Μπαγκέρ Γκαλιμπάφ, ο πρόεδρος Πεζεσκιάν και ο υπουργός Εξωτερικών Αραγτσί έχουν εξελιχθεί στα βασικά πρόσωπα της μεταπολεμικής ηγεσίας. Ο αναλυτής Άρας Αζίζι, συγγραφέας του βιβλίου What Iranians Want, δήλωσε στο CNN ότι οι σκληροπυρηνικοί, αδυνατώντας να έχουν πρόσβαση στον νέο Ανώτατο Ηγέτη, κατηγορούν πλέον τον Γκαλιμπάφ και τον Πεζεσκιάν ότι σχεδιάζουν πραξικόπημα εις βάρος του. «Η παρατεταμένη απουσία του Μοτζτάμπα σημαίνει ότι οι υπερσυντηρητικοί δεν μπορούν να έρθουν σε επαφή μαζί του, ενώ ο Γκαλιμπάφ και οι σύμμαχοί του έχουν ουσιαστικά αναλάβει τη διαχείριση της χώρας. Γι’ αυτό τους κατηγορούν ότι επιχειρούν πραξικόπημα» σημείωσε. Παρά τις συνεχείς εκκλήσεις για εθνική ενότητα, η πολυήμερη κηδεία του Αλί Χαμενεΐ μετατράπηκε σε επίδειξη ισχύος των πιο αδιάλλακτων υποστηρικτών του καθεστώτος. Τα δε αμερικανικά πλήγματα αναζωπύρωσαν τις απαιτήσεις των σκληροπυρηνικών για πλήρη εγκατάλειψη της εκεχειρίας. Λίγο πριν ξεσπάσουν εκ νέου οι εχθροπραξίες, οι υπερσυντηρητικοί είχαν ήδη στραφεί εναντίον των αξιωματούχων που υπέγραψαν τη συμφωνία με τις ΗΠΑ, ακόμα και με ευθεία απειλή κατά του Πεζεσκιάν. Στο στόχαστρο των σκληροπυρηνικών βρίσκεται και ο Μοχαμάντ Μπαγκέρ Γκαλιμπάφ, επικεφαλής των διαπραγματεύσεων με τις ΗΠΑ και πρώην διοικητής των Φρουρών της Επανάστασης. Η μακρά πολιτική και στρατιωτική του εμπειρία, του επέτρεψε να αναδειχθεί στον βασικό διαχειριστή της εξουσίας κατά τη διάρκεια του πολέμου, αποκτώντας ευρεία αποδοχή στους μηχανισμούς του καθεστώτος. Ο υπερσυντηρητικός βουλευτής Καμράν Γκαζανφαρί κατηγόρησε τη σημερινή ηγεσία ότι επιχειρεί να ενισχύσει τον ρόλο του Ανώτατου Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας, υποβαθμίζοντας τόσο τον Ανώτατο Ηγέτη όσο και το Κοινοβούλιο. «Αυτό είναι το πολιτικό πραξικόπημα που έχουν σχεδιάσει και υλοποιούν βήμα-βήμα» δήλωσε σε βιντεοσκοπημένο μήνυμα στις αρχές Ιουλίου. Την Τρίτη, ο Μαχμούντ Ναμπαβιάν απομακρύνθηκε από την Επιτροπή Εθνικής Ασφάλειας του Κοινοβουλίου μαζί με ακόμη έναν βουλευτή που αντιτασσόταν στη συμφωνία με τις ΗΠΑ. Ο ίδιος είχε συμμετάσχει παλαιότερα στην ιρανική διαπραγματευτική ομάδα, όμως στη συνέχεια στράφηκε εναντίον των συνομιλιών, φτάνοντας στο σημείο να διαρρεύσει στα μέσα ενημέρωσης το κείμενο της συμφωνίας πριν από την υπογραφή της, σε μια προσπάθεια να την υπονομεύσει. Υποστήριξε ακόμη ότι οι διαπραγματευτές παραβίαζαν τις «κόκκινες γραμμές» που είχε θέσει ο Ανώτατος Ηγέτης. Οι απόψεις του εκφράζουν και το «Τζεμπχέ-γε Παϊνταρί» (Μέτωπο Αντοχής), μια υπερσυντηρητική πολιτική παράταξη, τα μέλη της οποίας χαρακτηρίζονται συχνά από αναλυτές ως «Υπερεπαναστάτες». Οι ίδιοι θεωρούν ότι αποτελούν τους θεματοφύλακες των αρχών της Ισλαμικής Επανάστασης του 1979, η οποία ανέτρεψε τον φιλοδυτικό Σάχη και εγκαθίδρυσε το θεοκρατικό καθεστώς. Ιράν: Δεξαμενόπλοια «πήραν φωτιά» Οι Φρουροί της Επανάστασης, ο ιδεολογικός στρατός του Ιράν, ανακοίνωσαν ότι δυο δεξαμενόπλοια με πετρέλαιο «εξερράγησαν» και «πήραν φωτιά» όταν έπεσαν σε νάρκες καθώς διέσχιζαν ναρκοθετημένη περιοχή στο νότιο τμήμα του στενού του Ορμούζ. Οι αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις το διέψευσαν. Ο Ντόναλντ Τραμπ απείλησε αυτή την εβδομάδα να διατάξει να βομβαρδιστούν γέφυρες και ηλεκτροπαραγωγικοί σταθμοί στο Ιράν, αν οι ηγέτες της Ισλαμικής Δημοκρατίας δεν επιστρέψουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Η Τεχεράνη θα εισέλθει σε φάση «ολοκληρωτικής επίθεσης» αν οι αμερικανικοί βομβαρδισμοί συνεχιστούν για πάνω από «δύο-τρεις ημέρες», απείλησε χθες ο Μοχσέν Ρεζαεΐ, σύμβουλος για τις στρατιωτικές υποθέσεις του ιρανού ανώτατου ηγέτη Μοτζταμπά Χαμενεΐ. Η εξέλιξη εντείνει την πολιτική πίεση στον Τραμπ, την ώρα που το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα προσπαθεί να διατηρήσει τον έλεγχο του Κογκρέσου στις εκλογές του Νοεμβρίου. Οι Φρουροί της Επανάστασης προειδοποίησαν πως τα πλήγματά τους θα «συνεχίζονται» ωσότου «επανέλθει η ηρεμία στις νότιες (ιρανικές) ακτές και στο στενό του Ορμούζ». «Το στενό του Ορμούζ οδεύει να μετατραπεί σε παγίδα για τις δυο αντιμαχόμενες πλευρές. Η λογική της κλιμάκωσης ξεφεύγει ολοένα περισσότερο», κρίνει ο Νταβίντ Χαλφά, ειδικός για τη Μέση Ανατολή στο Ίδρυμα Ζαν Ζορές, που ανησυχεί για τον «κίνδυνο ευρύτερης περιφερειακής σύγκρουσης». Στο Κουβέιτ, ηλεκτροπαραγωγικός σταθμός όπου γίνεται επίσης αφαλάτωση ύδατος επλήγη από ιρανική επίθεση, σύμφωνα με το εμιράτο, που κάλεσε τους χρήστες «να εκλογικεύσουν» την κατανάλωση ρεύματος «σε αυτή την εξαιρετική φάση» για τη χώρα όπου το τρέχον διάστημα οι θερμοκρασίες φτάνουν ως ακόμη και τους 48 ° Κελσίου. Πλήγματα και κατά Κούρδων Εννιά ιρανοί κούρδοι μαχητές σκοτώθηκαν χθες Παρασκευή σε βομβαρδισμούς στο βόρειο Ιράκ, ενημέρωσε το κίνημά τους, αποδίδοντας την επίθεση στο Ιράν. «Στις 04:30 (τοπική ώρα και ώρα Ελλάδας) το ιρανικό καθεστώς επιτέθηκε με μη επανδρωμένα αεροσκάφη και πυραύλους σε στρατόπεδο» που ανήκει στο εξόριστο κόμμα Κομάλα, είπε στο Γαλλικό Πρακτορείο μέλος της οργάνωσης, ο Ιντρίς Κολουαζί. Τα πλήγματα, κοντά στη Σουλεϊμανίγια, είχαν αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους εννιά άνθρωποι και να τραυματιστούν άλλοι δύο, σύμφωνα με τον ίδιο. Το κόμμα εξέδωσε ανακοίνωση με την οποία «καταδίκασε» τα «άνανδρα» πλήγματα. Άλλο στρατόπεδο στοχοποιήθηκε επίσης, με αποτέλεσμα να τραυματιστούν ακόμη δυο μέλη της παράταξης, είπε ο Αμζάντ Παναχί, μέλος του κόμματος Κομάλα. Ενώ, σε χωριστό συμβάν στην ίδια περιοχή, στην αυτόνομη περιφέρεια του Κουρδιστάν του Ιράκ, αποθήκη όπλων των κούρδων ανταρτών χτυπήθηκε από πύραυλο στο βόρειο τμήμα της χώρας, σύμφωνα με πηγή προσκείμενη σε κουρδικό ένοπλο κίνημα. Από το ξέσπασμα του πολέμου στη Μέση Ανατολή την 28η Φεβρουαρίου, η περιφέρεια του Κουρδιστάν στο Ιράκ, πλούσια σε πετρέλαιο, που φιλοξενεί στρατιωτικές βάσεις των ΗΠΑ, έχει μπει επανειλημμένα στο στόχαστρο επιθέσεων, αποδιδόμενες τόσο στο ίδιο το Ιράν, όσο και σε ιρακινές ένοπλες οργανώσεις που θεωρείται πως πρόσκεινται στην Τεχεράνη. Ακόμη κι αφού ανακοινώθηκε η κατάπαυση του πυρός τον Απρίλιο, ιρανικές δυνάμεις συνέχισαν να πλήττουν δυνάμεις της εξόριστης κουρδικής αντιπολίτευσης, που η Ισλαμική Δημοκρατία κατηγορεί πως υπηρετούν αμερικανικά ή/και ισραηλινά συμφέροντα. Οι επιθέσεις που αναφέρθηκαν χθες από το Κομάλα είναι οι πιο πολύνεκρες από την κήρυξη της εκεχειρίας. Οι αντάρτες είχαν σχεδόν αδειάσει τα στρατόπεδα και τις βάσεις τους. Παράλληλα, οι δυνάμεις ασφαλείας του ιρακινού Κουρδιστάν ανέφεραν ότι ο διεθνής αντιτζιχαντιστικός συνασπισμός υπό τις ΗΠΑ αναχαίτισε οκτώ drones στους αιθέρες της Αρμπίλ, πρωτεύουσας της περιοχής, για δεύτερη φορά αυτή την εβδομάδα. Δεν υπήρξαν θύματα ή ζημιές, κατ’ αυτές. «Το σπίτι μου έτρεμε» Στο Κατάρ, χώρα που μεσολαβεί, οι Φρουροί της Επανάστασης ανέφεραν ότι στοχοποίησαν την αμερικανική βάση Αλ Ουντέιντ, καταστρέφοντας συστήματα ραντάρ και στρατιωτικά αεροσκάφη για να «τιμωρήσουν» τις ΗΠΑ. «Ήμουν στο κρεβάτι μου, είχα σχεδόν αποκοιμηθεί, όταν άκουσα τον συναγερμό», είπε στο Γαλλικό Πρακτορείο ο Αμπού Μπακέρ, 27χρονος υπάλληλος της κυβέρνησης του Σουδάν που ζει στο Κατάρ. «Ήλπιζα ότι θα ήταν πάνω από τη θάλασσα, αλλά άρχισαν να ακούγονται εκρήξεις και το σπίτι μου έτρεμε», πρόσθεσε, εκφράζοντας την ανησυχία ότι «αυτός ο πόλεμος διαιωνίζεται». Οι Ηνωμένες Πολιτείες ανακοίνωσαν ότι, στο πλαίσιο της εφαρμογής του ναυτικού αποκλεισμού, άλλαξαν την πορεία τεσσάρων εμπορικών πλοίων, ακινητοποίησαν ένα και πραγματοποίησαν έφοδο σε ακόμη ένα. Από την πλευρά τους, οι Φρουροί της Επανάστασης υποστήριξαν ότι εμπόδισαν τέσσερα πλοία να περάσουν από τα Στενά του Ορμούζ, χρησιμοποιώντας συνδυασμένη επιχείρηση πυραύλων και drones, ενώ όπως προαναφέρθηκε ανακοίνωσαν πλήγματα σε πλοία. Την ίδια ώρα, ένοπλοι κατέλαβαν άλλο πλοίο στα ανοιχτά της Υεμένης, ενισχύοντας τις ανησυχίες για την ασφάλεια και στο άλλο μεγάλο πέρασμα των ενεργειακών μεταφορών της Μέσης Ανατολής, στην είσοδο της Ερυθράς Θάλασσας. Οι Φρουροί της Επανάστασης προειδοποίησαν ότι, όσο συνεχίζεται η αμερικανική «επιθετικότητα», δεν θα μπορεί να εξαχθεί από την περιοχή ούτε «μία σταγόνα πετρελαίου και φυσικού αερίου», ούτε ακόμη και χημικά λιπάσματα. Ο Μοχσέν Ρεζαΐ, σύμβουλος της ιρανικής ηγεσίας, προειδοποίησε την Ουάσινγκτον να μην προχωρήσει σε περαιτέρω κλιμάκωση ή σε απόπειρα κατάληψης ιρανικού εδάφους. Φόβοι για ευρεία κλιμάκωση Ο Τραμπ έχει απειλήσει με ευρείας κλίμακας επιθέσεις σε υποδομές του Ιράν, χωρίς να αποκλείει το ενδεχόμενο χερσαίας επιχείρησης στις ακτές ή στα νησιά της χώρας. Αμερικανοί αξιωματούχοι ανέφεραν ότι τα πλήγματα στο νότιο Ιράν έχουν σχεδιαστεί εν μέρει ώστε να δώσουν στον πρόεδρο περισσότερες στρατιωτικές επιλογές. Μια τέτοια εξέλιξη, ωστόσο, ενδέχεται να προκαλέσει ιρανικές επιθέσεις σε κρίσιμες εγκαταστάσεις των ευάλωτων κρατών του Κόλπου και να οδηγήσει τους συμμάχους της Τεχεράνης στην Υεμένη σε νέες ενέργειες κατά της διεθνούς ναυσιπλοΐας. Παράλληλα, το ιρανικό Πολεμικό Ναυτικό φέρεται να εκτόξευσε πύραυλο Κρουζ από την ξηρά προς πλοίο που χαρακτήρισε «εχθρικό» στον βόρειο Ινδικό Ωκεανό. Σύμφωνα με την Τεχεράνη, το πλοίο αναγκάστηκε να απομακρυνθεί από την εμβέλεια του ιρανικού Ναυτικού. Ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ, Αντόνιο Γκουτέρες, εξέφρασε ανησυχία για τη διεύρυνση της σύγκρουσης και ιδιαίτερα για τις επιθέσεις εναντίον πολιτικών υποδομών στο Ιράν και στην ευρύτερη περιοχή. Εκκλήσεις του Πακιστάν Οι τιμές του πετρελαίου συνεχίζουν να αυξάνονται, εν μέσω της συνέχισης των εχθροπραξιών. Το Μπρεντ Βόρειας Θάλασσας προς παράδοση τον Σεπτέμβριο άλλαζε χέρια χθες έναντι 88,10 δολαρίων το βαρέλι (+4,60%). Το βαρέλι της αμερικανικής ποικιλίας αναφοράς WTI (West Texas Intermediate) προς παράδοση τον Αύγουστο είχε φτάσει στα 82,49 δολάρια (+4,48%). Οι υπουργοί Εξωτερικών της Κίνας και του Πακιστάν –αυτή η τελευταία χώρα μεσολαβεί επίσης στις διαπραγματεύσεις Ουάσιγκτον και Τεχεράνης– παρότρυναν τις δυο πλευρές να ξαναρχίσουν τις συνομιλίες στο πλαίσιο του «μνημονίου κατανόησης» που υπέγραψαν τη 17η Ιουνίου αλλά πλέον έχει γίνει κομματάκια. Το Ισλαμαμπάντ απηύθυνε ακόμη εκ νέου έκκληση να υπάρξει «αποκατάσταση της ομαλότητας στο στενό του Ορμούζ», που έκλεισε ξανά η Τεχεράνη το περασμένο σαββατοκύριακο. Εν είδει αντιποίνων, η Ουάσιγκτον ανακοίνωσε πως προχωρά εκ νέου στον αποκλεισμό των ιρανικών λιμανιών στον Κόλπο... SLpress

Μάρω Κοντού: Εκεί που η τέχνη της αλήθειας είναι ακόμα ιερή Μια μεγάλη μορφή του αθάνατου ελληνικού κινηματογράφου έφυγε στα 92 της χρόνια. Και οι πάντες υποκλίθηκαν στην ποιότητα αυτής της γενιάς που σχεδόν έχει αποχωρήσει σύσσωμη για την άλλη ζωή, παίρνοντας μαζί εκείνο το γλυκό άρωμα της παλιάς Ελλάδας. «Μάρω Κοντού, περαστική». Αυτό συνήθιζε να γράφει στα αυτόγραφά της η σπουδαία ηθοποιός, όταν στο βιολογικό κοντέρ πέρασε τον μισό αιώνα ζωής. Μια γενιά που ήξερε να φιλοσοφεί την αδυσώπητη ροή του χρόνου, χωρίς να μεθά με την ψευδαίσθηση της αθανασίας. Καλλιτέχνες που έμαθαν πρώτα να σκέπτονται και ύστερα να υποκρίνονται στο σανίδι τις δημιουργικές σκέψεις των άλλων. Φτωχοί σε τίτλους πτυχίων, αλλά πλούσιοι σε λαϊκή σοφία και «ψημένοι» από στερήσεις και πολέμους. Αυθεντικές περσόνες χωρίς ανάγκη να γίνουν αντίτυπα ενός εργοστασίου φήμης. Συναντώντας κάθε ηθοποιό εκείνης της εποχής, ήξερες ότι έχουν να δώσουν πολλά περισσότερα από ένα καλαίσθητο γκρο πλαν. Μεγαλωμένοι με την ωριμότητα της ολιγάρκειας, χαλυβδωμένοι με την παράδοση, σφυρηλατημένοι με τα ελληνικά γράμματα, πλαισιωμένοι από μεγάλα πνεύματα της τέχνης και του λόγου, μαθημένοι να αναγνωρίζουν το πρόσκαιρο και όχι να επενδύουν στο πρόστυχο. Με ομορφιά που η μετριοφροσύνη φρέναρε την οίηση της. Και με λάμψη που εξέπεμπε η λιτή χάρη και όχι η ορμή της επιβολής. «Η ζωή είναι πολύ ωραία σε όλες τις ηλικίες, αλλά η πιο ωραία ηλικία είναι όταν νιώθεις ελεύθερη από τα λίγα, τα φθηνά, τα κακά, τα μικρά. Έχω συνειδητοποιήσει ότι είμαι περαστική και για αυτό έχω αποβάλει πολλά πράγματα όπως φιλοδοξίες. Πέφτουν. Τι άλλο; Τα μεγάλα όνειρα και σχέδια. Όχι, το σήμερα άντε και ένα ποδαράκι στο αύριο». Πόση σοφία ζυγίζουν αυτά τα απλά λόγια της Μάρως, ένα χρόνο πριν μας αφήσει; Πόσοι σημερινοί «αστέρες» απεκδύονται με τέτοια ευκολία τις μωροφιλοδοξίες τους και πόσοι ακούνε πραγματικά τα διδάγματα της ηλικίας τους; Ποιος ζει με ένα ποδαράκι στο σήμερα και ένα στο αύριο, όταν τους βλέπεις να τρέμουν σύγκορμοι για να κατακτήσουν «αιώνια» κοσμική ζωή, και να φρίττουν στην ιδέα της φθοράς και του θανάτου; Ποιος από αυτούς εξιλεώνεται στην ιδέα ότι είναι «περαστικός»; Ελληνικός κινηματογράφος, Φίνος Φίλμ, - Η σαγήνη της εντιμότητας Και γιατί άραγε τρέφουμε τόση μεγάλη αγάπη για τις παλιές ελληνικές ταινίες κυρίως της Φίνος Φίλμ του μεγάλου Φίνου, παρά τη φτώχεια της παραγωγής τους και παρά το ότι τις ξαναβλέπουμε χρόνια και χρόνια; Είναι γιατί μας αναπαύουν την ψυχή με την απροσποίητη αλήθεια τους. Μας γοητεύουν με την απλοϊκή φινέτσα τους. Μας θυμίζουν το χαμένο ήθος τούτης της ράτσας. Μας δροσίζει μια αύρα αρμονίας, βλέποντας μια εποχή που ο άντρας σήμαινε άντρας, η γυναίκα σήμαινε γυναίκα και η οικογένεια σήμαινε οικογένεια. Η σεμνότητα δεν ήταν μουσειακό είδος χλεύης, αλλά η ακαταμάχητη γοητεία του απόρθητου. Οι ατάκες και τα αστεία δεν εκβιάζουν το γέλιο σου με φθηνές βωμολοχίες, αλλά σε κερδίζουν με την ευστροφία και σου ξυπνούν τη νοσταλγική γλύκα της αφέλειας. Σε κάθε παλιά ελληνική ταινία παρελαύνουν όλες οι θησαυροί των αρετών: η τιμή, το φιλότιμο, η ηθική αποκατάσταση, η μετάνοια, η αυτοθυσία, ο αυτοσαρκασμός, η αγνότητα και η εγκράτεια, η υπομονή, η πίστη, η αφοσίωση, η συμφιλίωση, η δικαιοσύνη. Βλέπεις την τιμή στην οικογένεια, το happy end στα σκαλιά της εκκλησίας, τον ιερό ρόλο των γονιών, την ευχή της μάνας, την εξύψωση της μητρότητας και τον σεβασμό στην αγέννητη ζωή, την ανταμοιβή της εργατικότητας, ακόμα και τον τρύγο της χαράς μέσα από τη φτώχεια. Από την άλλη, οι ταινίες μας παραθέτουν και όλες τις μορφές κακίας, με θεατρική αλλά διδακτικότατη πρόζα: Τη ματαιοδοξία (ποιος ξεχνά το «Μια ζωή την έχουμε» με τον Δημήτρη Χορν;), τη ζήλεια, την απιστία, την απάτη, την προδοσία, τον τυχοδιωκτισμό, την υπερβολική αυστηρότητα, τα πάθη του τζόγου, της χαρτοπαιξίας και της μέθης, την πολιτική διαφθορά, τη γαστριμαργία (εμβληματικό το «σου είπα θα τσιμπήσω σήμερα, δεν θα φάω, δεν έχω όρεξη», του αείμνηστου Παπαγιαννόπουλου), το ψέμα, το εύκολο κέρδος, την αθέτηση του λόγου («Ο δασκαλάκος ήταν λεβεντιά»), την έλλειψη αυτοπεποίθησης («Ο άνθρωπος της καρπαζιάς») και τόσα πολλά άλλα. Και όλα αυτά με μια κινηματογραφική «μουσικότητα» που μοιάζει με καλοκουρδισμένη χορωδία. Οι σκηνές σκεπάζουν τη ροή της ταινίας σαν χειροποίητο υφαντό, που δεν σε ελκύει για την ψυχρή αρτιότητα του – αλλά για την αυθεντικότητα του κεντήματος. Οι ακατέργαστες βελονιές εμπνέουν αλήθεια και μεράκι. Ψυχαγωγία με όλη τη σημασία της λέξης Βλέπεις μια παλιά ελληνική ταινία και νιώθεις ότι πραγματικά σε ξεκουράζει, γιατί είναι εντελώς απαλλαγμένη από ορθοπολιτικές θηλιές, ατζέντες και σκηνοθετικές εμμονές. Η άδολη καζούρα μοιάζει με αλατοπίπερο της ζωής. Όλοι οι τύποι ανθρώπων έχουν μερίδιο δοκιμασίας στη σάτιρα. Η εξωτερίκευση του πειράγματος υπερτερεί του καθωσπρεπισμού. Η σκέψη που γίνεται λόγος, υπερτερεί του λογοκριμένου λόγου που μένει φυλακισμένος στη σκέψη. Ο ψηλομυτισμός ανήκει στο φάσμα της καρικατούρας. Η ευθύτητα και η κοινωνικότητα ανταμείβονται με λύσεις παρεξηγήσεων. Άνετα θα μπορούσαμε να γράψουμε ολόκληρο βιβλίο με τα ψυχοκοινωνικά και ιστορικά οφέλη αυτών των ταινιών. Πόσες και πόσες γενιές παιδιών που μεγαλώνουν με μαύρα μεσάνυχτα για το αξιακό παρελθόν μας, το μαθαίνουν μόνο μέσα από αυτές τις ταινίες; Αλλά το πιο εντυπωσιακό είναι ότι αυτή πλευρά της Ελλάδας τους σαγηνεύει όλους, ανεξάρτητα από τις ιδεολογίες τους. Συνειδητά ή ασυνείδητα, αυτό το ελληνικό ήθος ελκύει τους πάντες. Η έλλειψη λογοκρισίας τους δείχνει μια πραγματικότητα πολύ πιο ελεύθερη από τη σημερινή υποτιθέμενη ελευθερία που είναι σκλαβιά σε τεχνητές νόρμες. Βλέπουν μια μορφή τέχνης που ενώνει αντί να χωρίζει, αναπτύσσει δεσμούς αντί να τους γκρεμίζει. Για διάφορους λόγους όμως, θαυμάζουμε μόνο μακρόθεν αυτήν την Ελλάδα, την κρατάμε ως έκθεμα του παρελθόντος που λατρεύουμε να επισκεπτόμαστε αλλά αδυνατούμε να μιμηθούμε. Ακόμα κι έτσι όμως, είναι μια απόδειξη ότι η ελληνική ψυχή μιλάει στις καρδιές όλων και δεν σταμάτησε ποτέ να θέλγει το θυμικό μας. Μια υπενθύμιση ότι οι ελευθερίες που χάνουμε είναι από εξάρτηση στα λίγα, τα φθηνά, τα κακά, τα μικρά, που έλεγε και η αείμνηστη Μάρω. Αυτή η σεμνή παρακαταθήκη του κινηματογράφου μένει πίσω και περιμένει σεμνά και αθέατα να καρπίσει, παρόλο που βρίσκεται πάντα σε κοινή θέα. Και μόνο γι’ αυτό λαμβάνουν μισθούς στον ουρανό οι καλοί μας ηθοποιοί σαν τη Μάρω Κοντού. Αιωνία της η μνήμη! Η αθάνατη και τα αθάνατα έργα (κλικ στη φώτο)

Τι συμβαίνει όταν ο "παγκόσμιος χωροφύλακας" αρχίζει να δείχνει κουρασμένος και ρεταλιασμένος και η Ελλάδα εξακολουθεί να συμπεριφέρεται σαν να ζει στο 1995; Για τριάντα χρόνια κάποιοι "σοφοί" αμερικανικής προελεύσεως, μάς έλεγαν ότι η Ιστορία τελείωσε. Ότι υπάρχει μία υπερδύναμη, ένα δόγμα, ένας πλανητάρχης και μία παγκόσμια τάξη. Μόνο που η Ιστορία κύριοι έχει ένα κακό ελάττωμα: Δεν υπακούει στους προπαγανδιστές της! Για τριάντα και πλέον χρόνια, ο πλανήτης ζούσε μέσα σε μια βεβαιότητα. Υπήρχε ένας πλανητάρχης, μία υπερδύναμη, ένας παγκόσμιος χωροφύλακας τέλος πάντων. Η Σοβιετική Ένωση είχε καταρρεύσει, το Τείχος του Βερολίνου είχε γίνει... τουριστικό αξιοθέατο και οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής εμφανίζονταν ως η αδιαμφισβήτητη κορυφή της Ιστορίας. Μας είπαν κάποια νεοταξικά "πεφωτισμένα" σκουπίδια πως η Ιστορία ...τελείωσε! Ότι τα έθνη θα παραχωρούσαν τη θέση τους στις αγορές, οι παραδόσεις θα πήγαιναν βορά στην αδηφάγα παγκοσμιοποίηση και οι λαοί σε μια νέα, "(πε)φωτισμένη" παγκόσμια τάξη πραγμάτων! Μας είπαν ότι όποιος αντιστεκόταν, θα συντριβόταν. Ότι κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει την Ουάσιγκτον. Αμ δε! Γιατί αυτά τα κουστουμάτα "πεφωτισμένα" ανθρώπινα σκουπίδια δεν έμαθαν ποτέ πως η Ιστορία έχει ένα παράξενο χούι. Δεν διαβάζει βιβλία πολιτικών επιστημόνων! Δεν υπακούει σε think tanks. Δεν ζητά άδεια από τις Βρυξέλλες ούτε από το Στέιτ Ντιπάρτμεντ. Κάνει του...κεφαλιού της γιατί...έτσι γουστάρει! Σήμερα, ο κόσμος τρίζει. Η Ρωσία παραμένει όρθια παρά τις κυρώσεις, η Κίνα γιγαντώνεται, το Ιράν φυσικά και δε γονάτισε κύριε Τράμπ, οι BRICS διευρύνονται και η...κακομοίρα η γραία Ευρώπη, παραπαίει ενεργειακά και βιομηχανικά. Και φυσικά η Αμερική, για πρώτη φορά μετά το 1991, μοιάζει να κοιτάζει τον εαυτό της στον καθρέφτη και να μη γνωρίζει ποιος την κοιτάζει πίσω! Και η Ελλάδα; Σσσσσσ...σιγά! Η Ελλάδα κοιμάται! Τη στιγμή που οι αυτοκρατορίες τρίζουν, η Αθήνα του "πεφωτισμένου" και γεμάτου διαφθορά μητσοτακισμού, εξακολουθεί να συμπεριφέρεται σαν να βρίσκεται στο 1998. Σαν να μην άλλαξε τίποτε. Σαν να είναι αιώνια δεδομένο ότι κάποιος άλλος θα λύσει τα προβλήματά της. Αλλά η Ιστορία, η δική μας Ιστορία, ουδέποτε χτυπά την πόρτα. Μπαίνει από το παράθυρο. Κι αυτό ακριβώς το "δόγμα", το έχουμε - εμείς ειδικά, οι Ρωμιοί - δει πάμπολλες φορές κι ακόμη μυαλό δε βάλαμε. Ούτε όταν έπεσε η Πόλη και όλη η αήττητη και μεγάλη Ρωμανία βάλαμε μυαλό. Αντιθέτως μάλιστα. Τα βάλαμε με το...Θεό που δε μας προστάτεψε, τη στιγμή που εμείς οι ίδιοι υπογράψαμε τη καταδίκη μας! Εκ των υστέρων πλέον μάθαμε πως... «Οι αυτοκρατορίες πεθαίνουν δύο φορές. Την πρώτη στη συνείδηση των ανθρώπων και τη δεύτερη στα βιβλία της Ιστορίας!» Η ψευδαίσθηση του Φουκουγιάμα Το 1992, λίγους μόλις μήνες μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, ο Φράνσις Φουκουγιάμα δημοσίευσε το βιβλίο που θα γινόταν το ιδεολογικό ευαγγέλιο μιας ολόκληρης εποχής: «Το Τέλος της Ιστορίας και ο Τελευταίος Άνθρωπος». Η νεοφιλελεύθερη (Νεοταξική) δημοκρατία, υποστήριζε, είχε επικρατήσει οριστικά. Δεν υπήρχε πλέον σοβαρός ιδεολογικός αντίπαλος. Ο κομμουνισμός είχε καταρρεύσει, ο φασισμός είχε ηττηθεί δεκαετίες νωρίτερα, και ό,τι απέμενε ήταν η παγκόσμια εξάπλωση των δυτικών "θεσμών", των αγορών και των νεοταξικών "αξιών". Η Ιστορία κατά την άποψη του, ως πεδίο μεγάλων συγκρούσεων ιδεών, είχε τελειώσει. Η θεωρία αυτή δεν έμεινε στα αμφιθέατρα. Έγινε η άτυπη θρησκεία της μεταψυχροπολεμικής Δύσης. Κυβερνήσεις, υπουργεία Εξωτερικών, δεξαμενές σκέψης, μέσα ενημέρωσης και διεθνείς οργανισμοί επαναλάμβαναν με θρησκευτική πίστη την ίδια αφήγηση: Η αμερικανική ηγεμονία είναι μόνιμη, η παγκοσμιοποίηση είναι μονόδρομος, και όποιος τολμήσει να αντισταθεί θα συντριβεί κάτω από το βάρος της οικονομικής και στρατιωτικής υπεροχής της Ουάσιγκτον. Για τρεις σχεδόν δεκαετίες αυτή η αφήγηση κυριάρχησε απόλυτα. Οι πόλεμοι στο Ιράκ και το Αφγανιστάν παρουσιάζονταν ως αποστολές... εκπολιτισμού! Η διεύρυνση του ΝΑΤΟ θεωρούνταν αναπόφευκτη και ...αγαθοεργή. Η άνοδος της Κίνας αντιμετωπιζόταν ως προσωρινή ανωμαλία που θα διορθωνόταν με το άνοιγμα των αγορών και την εξαγωγή δημοκρατίας (Εδώ γελάμε τρανταχτά) Ύστερα ήρθε η πραγματικότητα, σκληρή και αμείλικτη. Το αμερικανικό "Αφγανιστάν" έγινε... "Βιετνάμ Νο2" και κατέρρευσε μέσα σε λίγες ημέρες το καλοκαίρι του 2021, με τις εικόνες των Αμερικανών να εγκαταλείπουν το αεροδρόμιο της Καμπούλ να θυμίζουν τη Σαϊγκόν του 1975. Το Ιράκ παρέμεινε πεδίο χάους και σεχταριστικών συγκρούσεων. Η Συρία απέδειξε ότι η Δύση δεν μπορούσε πλέον να επιβάλει τη θέλησή της ακόμη και σε μια μεσαίου μεγέθους χώρα της Μέσης Ανατολής. Η Ουκρανία μετέτρεψε την ευρωπαϊκή ήπειρο ξανά σε θέατρο πολέμου υψηλής έντασης. Η Κίνα ανήλθε σε οικονομική και τεχνολογική υπερδύναμη που αμφισβητεί ανοιχτά την αμερικανική πρωτοκαθεδρία. Η Ρωσία, που πολλοί είχαν ήδη καταδικάσει σε περιθωριοποίηση, επέστρεψε ως στρατιωτική και ενεργειακή δύναμη ικανή να αψηφά τις δυτικές κυρώσεις. Και ξαφνικά, η «αιώνια» μονοκρατορία άρχισε να μοιάζει λιγότερο ...αιώνια! Η μεγάλη ειρωνεία είναι ότι ο Φουκουγιάμα δεν περιέγραψε ποτέ το τέλος της Ιστορίας. Περιέγραψε μια σύντομη, σχεδόν ονειρική ανάπαυλα της Ιστορίας. Μια περίοδο κατά την οποία η Αμερική βρέθηκε μόνη στην κορυφή του κόσμου και πίστεψε, όπως τόσες αυτοκρατορίες πριν από αυτήν, ότι η κορυφή της ανήκει για πάντα. Το πίστεψαν πρώτοι οι Ρωμαίοι, όταν ο Οκταβιανός Αύγουστος έκλεισε τις πύλες του ναού του Ιανού και διακήρυξε την αιώνια ειρήνη. Το πίστεψαν οι Βρετανοί όταν ο ήλιος δεν έδυε ποτέ στην αυτοκρατορία τους. Το πίστεψαν οι Σοβιετικοί όταν ο Χρουστσόφ διαβεβαίωνε ότι η ιστορία βρισκόταν με το μέρος τους. Και ασφαλώς η Ιστορία, αμείλικτη όπως πάντα, τους υπενθύμισε ότι τίποτε δεν είναι αιώνιο. Οι αυτοκρατορίες δεν πεθαίνουν από εξωτερικό χτύπημα. Πεθαίνουν όταν αρχίζουν να πιστεύουν ότι έχουν νικήσει οριστικά τον χρόνο. Ένας… χαοτικός πολυπολικός κόσμος και η Αμερική του Τραμπ τρεκλίζει Ο κόσμος που αναδύεται μπροστά μας δεν είναι ο κόσμος του Ψυχρού Πολέμου. Δεν είναι καν ο κόσμος της δεκαετίας του 1990, εκείνος ο μονοπολικός κόσμος όπου η Ουάσιγκτον μπορούσε να υπαγορεύει σχεδόν μονομερώς τους όρους. Είναι ένας χαοτικός, ρευστός, πολυπολικός κόσμος, όπου η ισχύς διαχέεται και κανείς δεν μπορεί πλέον να επιβάλει απόλυτη τάξη. Η Κίνα δεν φοβάται πλέον να αμφισβητήσει τις Ηνωμένες Πολιτείες ούτε στη Νότια Σινική Θάλασσα ούτε στην τεχνολογία ούτε στους διεθνείς θεσμούς. Η Ρωσία - ακόμη καλύτερα - επιμένει να λειτουργεί ως η δεύτερη μεγάλη δύναμη, αποδεικνύοντας ότι μπορεί να αντέξει κυρώσεις που κάποτε θεωρούνταν καταστροφικές και να συνεχίζει να διεξάγει έναν πόλεμο υψηλής έντασης. Η Ινδία διεκδικεί τον δικό της αυτόνομο ρόλο, αρνούμενη να ευθυγραμμιστεί πλήρως ούτε με τη Δύση ούτε με το Πεκίνο. Το Ιράν με τη σειρά του, επιβιώνει παρά τις μέγιστες πιέσεις και επεκτείνει την επιρροή του μέσω ενός δικτύου συμμάχων και πληρεξουσίων. Η Τουρκία; Αφήστε την αυτή, γιατί ονειρεύεται ανοιχτά την επιστροφή της ως περιφερειακής αυτοκρατορίας και ενεργεί αναλόγως, από τη Λιβύη μέχρι τον Καύκασο και τη Συρία. Μόνο που πατάει σε σάπια σανίδια που κάποια στιγμή θα σπάσουν. Και οι Ηνωμένες Πολιτείες; Παραμένουν μεν ακόμη η ισχυρότερη στρατιωτική, οικονομική και τεχνολογική δύναμη του πλανήτη (στα χαρτιά τουλάχιστον), αλλά..όχι ακόμη για πολύ. Για πρώτη φορά μετά το 1991, η ισχύς τους δεν μοιάζει απεριόριστη. Δεν μπορούν πλέον να κερδίζουν κάθε σύγκρουση με το κόστος που επιθυμούν, ούτε να επιβάλλουν τη θέλησή τους χωρίς σοβαρό αντίτιμο. Αυτό είναι το κρίσιμο σημείο που πολλοί στη Δύση αρνούνται ακόμη να δουν. Οι αυτοκρατορίες δεν καταρρέουν όταν χάνουν όλη τους τη δύναμη. Αρχίζουν να παρακμάζουν όταν οι άλλοι παύουν να πιστεύουν ότι είναι παντοδύναμες. Όταν οι σύμμαχοι αρχίζουν να υπολογίζουν εναλλακτικές. Όταν οι αντίπαλοι τολμούν να δοκιμάζουν τα όρια χωρίς να τρέμουν τις συνέπειες. Η πιο ωμή απόδειξη αυτής της παρακμής ήρθε πριν λίγους μήνες με τον πόλεμο ΗΠΑ–Ιράν. Εκεί η Αμερική τα βρήκε απίστευτα σκούρα. Παρά την τεχνολογική της υπεροχή, αποκαλύφθηκε ότι δεν διαθέτει πλέον την ικανότητα μαζικής παραγωγής οπλικών συστημάτων. Και για να το κάνω πιο λιανά, για κάθε ένα μη επανδρωμένο αεροσκάφος που κατορθώνει να κατασκευάσει η αμερικανική βιομηχανία, η Κίνα την ίδια ακριβώς στιγμή παραδίδει δύο χιλιάδες πεντακόσια. Για κάθε μία φρεγάτα που καθελκύει η Αμερική, η Κίνα καθελκύει διακόσιες τριάντα έξι. Οι διαφορές είναι ιλιγγιώδεις. Δεν πρόκειται πλέον για ανταγωνισμό. Πρόκειται για χάσμα που μοιάζει ανυπέρβλητο. Ακόμη πιο αποκαλυπτική είναι η αδυναμία του αμερικανικού στρατού να ανταπεξέλθει σε μια πραγματική χερσαία επέμβαση στο έδαφος του Ιράν. Μια χώρα ενενήντα εκατομμυρίων κατοίκων, από τους οποίους τουλάχιστον πέντε εκατομμύρια δεν είναι απλώς μάχιμοι, αλλά φανατισμένοι μουσουλμάνοι έτοιμοι να πολεμήσουν μέχρις εσχάτων. Ένας τέτοιος πόλεμος δεν κερδίζεται με πυραύλους κρουζ και drones. Απαιτεί άνδρες, αποφασιστικότητα και αντοχή που ο σημερινός αμερικανικός στρατός δεν φαίνεται να διαθέτει. Η Αμερική που παρέλαβε ο Ντόναλντ Τραμπ από τους νεοταξίτες των Ομπάμα, της Χίλαρυ και του Μπάιντεν ήταν ήδη μια μισοκατεστραμμένη χώρα. Τεράστιο εσωτερικό και εξωτερικό χρέος, μισό δημόσιο που αδυνατεί να πληρωθεί και ένα στράτευμα που θα το λυπούνταν ακόμη και οι Κινέζοι, μη πω οι Ρώσοι. Η Αμερική του Τραμπ εμφανίζεται αποφασισμένη να διατηρήσει την πρωτοκαθεδρία της με μέσα πιο ωμά, πιο συναλλακτικά και λιγότερο ιδεολογικά. Όμως ο κόσμος που καλείται να διαχειριστεί δεν μοιάζει καθόλου με εκείνον που παρέλαβαν οι προκάτοχοί του. Σήμερα κάθε γεωπολιτική κρίση θυμίζει ένα τεράστιο τραπέζι τυχερού παιχνιδιού, όπου ολοένα και περισσότεροι παίκτες διεκδικούν μάρκες, αλλάζουν συμμαχίες και μπλοφάρουν. Και σε αυτό το τραπέζι κανείς δεν έχει πλέον την πολυτέλεια να θεωρεί τον εαυτό του αποκλειστικό ιδιοκτήτη του παιχνιδιού. Η εποχή της αδιαμφισβήτητης αμερικανικής ηγεμονίας τελειώνει όχι με μια μεγάλη ήττα, αλλά με μια αργή, βασανιστική απώλεια του μονοπωλίου της πρωτοβουλίας. Η Αθήνα του μητσοτακισμού… αλλού τιρβάζει Ενώ ο κόσμος μεταβάλλεται με ιλιγγιώδη ταχύτητα, η ελληνική πολιτική ελίτ μοιάζει να κινείται με καθυστέρηση δεκαετιών, σαν να ζει ακόμη μέσα στην άνετη ψευδαίσθηση της δεκαετίας του 1990. Ο μητσοτακισμός, ως πολιτική αντίληψη και ως τρόπος άσκησης εξουσίας, επένδυσε σχεδόν ολοκληρωτικά στην ιδέα ότι η αμερικανική ηγεμονία αποτελεί μια μόνιμη, σχεδόν φυσική κατάσταση. Ότι η απόλυτη, χωρίς όρους προσκόλληση στον δυτικό παράγοντα συνιστά όχι απλώς επιλογή, αλλά εθνική στρατηγική ύψιστης προτεραιότητας. Μόνο που η προσκόλληση δεν είναι στρατηγική. Είναι εξάρτηση. Και η εξάρτηση, όταν γίνεται απόλυτη, τυφλώνει. Η εξωτερική πολιτική δεν οικοδομείται πάνω σε συναισθηματικές σχέσεις ούτε πάνω σε ηθικές κατηγορίες. Δεν υπάρχουν «καλοί» και «κακοί» στο διεθνές σύστημα με τον τρόπο που υπάρχουν στα παραμύθια. Υπάρχουν τα συμφέροντα. Η Ουάσιγκτον υπηρετεί τα αμερικανικά συμφέροντα, ακόμη και όταν αυτά συγκρούονται με εκείνα των συμμάχων της. Το Βερολίνο υπηρετεί τα γερμανικά. Το Παρίσι τα γαλλικά. Και το ερώτημα που προκύπτει, αμείλικτο και επίμονο, είναι ένα μόνο: Ποιος υπηρετεί τα ελληνικά; Η Ελλάδα δεν έχει την πολυτέλεια να λειτουργεί ως παθητικός παρατηρητής των εξελίξεων. Κι όμως, αυτό ακριβώς κάνει τα τελευταία χρόνια. Παρακολουθεί έναν κόσμο που αλλάζει συθέμελα και επιμένει να συμπεριφέρεται σαν να μην έχει αλλάξει τίποτε. Σαν η γεωπολιτική πραγματικότητα να παραμένει η ίδια με εκείνη που παρέλαβε η γενιά που διαχειρίστηκε την ένταξη στην Ευρωζώνη και το ΝΑΤΟ. Είναι σαν να ταξιδεύεις σε πλοίο που μπάζει νερά από παντού και το πλήρωμα να συζητά με πάθος το χρώμα των κουρτινών στην τραπεζαρία της πρώτης θέσης. Η αδιαφορία για την ουσία της ισχύος μεταμφιέζεται σε «υπευθυνότητα». Η στρατηγική αδράνεια βαφτίζεται «σταθερότητα». Και η χώρα συνεχίζει να κινείται σαν να έχει ακόμη την πολυτέλεια του χρόνου, ενώ γύρω της ο χρόνος τελειώνει. Το θανατηφόρο λάθος της Αθήνας: «Κήρυξε πόλεμο στη Ρωσία και άφησε την εχθρική Τουρκία να την καταπιεί» Η φράση ακούγεται σκληρή. Ίσως γιατί οι καιροί είναι σκληροί και η διπλωματική ευγένεια έχει γίνει πολυτέλεια που δεν μπορούμε πλέον να επιτρέψουμε στον εαυτό μας. Η Ελλάδα βρίσκεται αντιμέτωπη με μια χώρα που αμφισβητεί ευθέως και συστηματικά κυριαρχικά της δικαιώματα. Μια χώρα που διατηρεί ακόμη σε ισχύ το casus belli για την περίπτωση επέκτασης των ελληνικών χωρικών υδάτων. Που επενδύει μεθοδικά στην αμυντική της βιομηχανία και στη ναυτική της ισχύ. Που επιδιώκει ανοιχτά να αναδειχθεί σε περιφερειακή υπερδύναμη με λόγο και ρόλο από τη Μαύρη Θάλασσα μέχρι την Ανατολική Μεσόγειο και τη Βόρεια Αφρική. Η απειλή δεν είναι θεωρητική. Είναι διακηρυγμένη, χαρτογραφημένη και υποστηριζόμενη από συγκεκριμένες στρατιωτικές προετοιμασίες. Κι όμως, τα τελευταία χρόνια η Αθήνα έδειξε συχνά να αντιμετωπίζει ως κορυφαίο στρατηγικό της μέλημα ζητήματα που βρίσκονται χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από τα σύνορά της. Η Ελλάδα δυστυχώς, επέλεξε να ανήκει στη Δύση. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι οφείλει να λησμονεί τη γεωγραφία. Διότι η γεωγραφία είναι αμείλικτη και δεν δέχεται ιδεολογικές διορθώσεις. Η Ελλάδα δεν ανήκει...πουθενά. Γιατί είναι η χώρα-κλειδί που συνδέει την Ανατολή με τη Δύση. Η Ρωσία δεν συνορεύει με την Ελλάδα. Η Τουρκία συνορεύει. Η Ρωσία δεν αμφισβητεί την ελληνική κυριαρχία στο Αιγαίο ούτε απειλεί με «Γαλάζιες Πατρίδες». Η Τουρκία όμως το κάνει καθημερινά, με χάρτες, με δηλώσεις, με υπερπτήσεις και με στρατιωτική παρουσία. Τα έθνη που αποτυγχάνουν να ιεραρχήσουν σωστά τις απειλές τους, συνήθως καταλήγουν να πληρώνουν το τίμημα της σύγχυσής τους με αίμα και εδάφη. Και η Ιστορία, δυστυχώς, δεν συγχωρεί εύκολα τα στρατηγικά λάθη. Ιδίως η ελληνική Ιστορία. Τα καταγράφει και τα διδάσκει στις επόμενες γενιές ως παραδείγματα προς αποφυγήν. Η επιλογή να αντιμετωπίζεται η Ρωσία ως ο κύριος εχθρός, ενώ δίπλα μας αναπτύσσεται μια ολοένα πιο επιθετική και αναθεωρητική Τουρκία, δεν είναι απλώς λάθος προτεραιοτήτων. Είναι στρατηγική τύφλωση. Και η τύφλωση, όταν γίνεται πολιτική, οδηγεί αναπόφευκτα στην καταστροφή. Κι αν η Τουρκία… χτυπήσει την Ελλάδα μιμούμενη τον Τραμπ που τσαλάκωσε το διεθνές δίκαιο; Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει το μέλλον με βεβαιότητα παρά μόνο ο Θεός. Μπορεί, όμως, αυτός ο κάποιος, να θέτει ερωτήματα. Και το ερώτημα που αιωρείται πάνω από το Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο είναι απλό και τρομακτικό: Τι θα συμβεί αν μια μέρα η Άγκυρα αποφασίσει να δοκιμάσει τα όρια του διεθνούς συστήματος, ακριβώς όπως έκανε η Ουάσιγκτον όταν θεώρησε ότι τα συμφέροντά της το απαιτούσαν; Οι Άγιοι Γέροντες, όλοι ανεξαιρέτως, μίλησαν για αυτόν τον πόλεμο. Μίλησαν για τον ελληνοτουρκικό πόλεμο ως τη θρυαλλίδα των μεγάλων γεγονότων που θα οδηγήσουν στην ανάκτηση της Πόλης. Δεν μίλησαν για διπλωματικές διευθετήσεις ούτε για «ήρεμα νερά». Μίλησαν για αίμα, για ανατροπές και για θεία επέμβαση που θα αλλάξει τον χάρτη. Οι ρήσεις τους δεν είναι πολιτικές αναλύσεις. Είναι προειδοποιήσεις και υποσχέσεις ταυτόχρονα. Αν όμως ο Θεός… αλλάξει γνώμη; Αν αποφασίσει να μας αφήσει έρμαιο στα χέρια των Αγαρηνών γιατί αφεθήκαμε όλοι μας στην γλυκιά αλλά και σατανική αγκαλιά της αμαρτίας; Τότε τι; Πώς θα αντιδράσει η σημερινή Ελλάδα του μητσοτακισμού; Η κατεστραμμένη Ελλάδα που οι «πεφωτισμένοι» διαχειριστές της πούλησαν μπιρ παρά — για μια δεκάρα — στους ξένους και στα ξένα κεφάλαια; Η Ελλάδα που υπέγραψε μνημόνια φιλίας με τους Τούρκους και ύστερα στρογγυλοκάθισε επάνω τους σαν να επρόκειτο για εθνική επιτυχία; Ο Μητσοτάκης και ο συρφετός του δεν ήρθαν στην εξουσία για να σώσουν την Ελλάδα. Ήρθαν για να ολοκληρώσουν την κατεδάφιση της παλιάς, ελληνικής Ελλάδας. Για να χτίσουν πάνω στα ερείπιά της μια άλλη Ελλάδα: Νεοταξική, νεοεποχίτικη, πολυπολιτισμική, μικρότερη, χωρίς το Αιγαίο, χωρίς ενδεχομένως τη Θράκη και σε λίγο καιρό χωρίς τη Μακεδονία. Μια Ελλάδα χωρίς Θεό, χωρίς στρατό άξιο του ονόματός του, χωρίς ενότητα, χωρίς εθνική συνείδηση. Και μια τέτοια Ελλάδα είναι ήδη χαμένη, πριν καν πέσει η πρώτη σφαίρα. Οι λαοί που αναθέτουν την ασφάλειά τους αποκλειστικά σε τρίτους και ταυτόχρονα ξεπουλούν την ίδια τους την ψυχή, συνήθως ανακαλύπτουν αργά — και με οδυνηρό τρόπο — ότι η Ιστορία δεν προσφέρει εγγυήσεις. Προσφέρει μόνο μαθήματα. Και αυτά τα μαθήματα είναι πάντοτε ακριβά. Η Ελλάδα δεν έχει την πολυτέλεια να τα ξαναμάθει με τον ίδιο τρόπο. Όχι αυτή τη φορά. «Πού πάμε;» Πού πάμε, λοιπόν; Η ειλικρινής απάντηση είναι ότι κανείς δεν γνωρίζει με απόλυτη βεβαιότητα. Βαδίζουμε προς έναν κόσμο πιο αβέβαιο, πιο σύνθετο και πιθανότατα πιο επικίνδυνο από εκείνον που γνωρίσαμε τις τελευταίες τρεις δεκαετίες. Οι βεβαιότητες του χθες καταρρέουν η μία μετά την άλλη. Οι αυτοκρατορίες αμφισβητούνται. Οι συμμαχίες αναδιαμορφώνονται. Οι κανόνες που θεωρούσαμε δεδομένους αποδεικνύονται προσωρινοί. Μέσα σε αυτή τη θύελλα, η Ελλάδα καλείται να αποφασίσει ποια θέλει να είναι. Ένα κράτος που περιμένει τις εξελίξεις και ελπίζει ότι κάποιος άλλος θα το προστατεύσει; Ή ένα κράτος που προετοιμάζεται, που υπολογίζει, που ιεραρχεί σωστά τις απειλές του και ενεργεί με βάση τα δικά του ζωτικά συμφέροντα; Διότι το μεγάλο ερώτημα δεν είναι αν η Αμερική εισέρχεται σε μια περίοδο ολικής παρακμής. Αυτό ήδη συμβαίνει. Το μεγάλο ερώτημα είναι αν η Ελλάδα διαθέτει τη βούληση, την πολιτική ωριμότητα και το στρατηγικό βάθος να προσαρμοστεί στον νέο κόσμο που γεννιέται μπροστά στα μάτια μας. Οι αυτοκρατορίες δεν πεθαίνουν σε μία ημέρα. Πεθαίνουν πρώτα μέσα στο μυαλό των ανθρώπων που τις υπηρετούν και των λαών που τις εμπιστεύονται τυφλά. Και ίσως, αυτή ακριβώς τη στιγμή, να παρακολουθούμε την αρχή του τέλους μιας ολόκληρης εποχής. Η Ελλάδα δεν κινδυνεύει επειδή αλλάζει ο κόσμος. Κινδυνεύει επειδή ο κόσμος αλλάζει και εκείνη αρνείται ακόμη να ξυπνήσει... Να μετανοήσει και να ξαναγίνει ο λαός του Θεού, ο λαός που κάποτε ζούσε για το θέλημα του Θεού ως αυτοκρατορία ελέω Θεού και ο Θεός τη προστάτευε για χίλια και κάτι χρόνια. Η Ελλάδα θα πρέπει να ξαναγίνει η Ρωμιοσύνη. Να πετάξει τη κάπα του "ευρωπαίου" αιρετικού και απατεώνα και να φορέσει και πάλι το ένδυμα της αθάνατης Ρωμιοσύνης. Τότε, ακόμη κι αν δεν έχει στρατό και φουσάτα, θα κατακτήσει τα πάντα...ελέω Θεού! Πύρινος Λόγιος sergioschrys@outlook.com