top of page
ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ

Αναζήτηση σε αυτόν τον ιστότοπο

Βρέθηκαν 3631 αποτελέσματα με κενή αναζήτηση

  • Tι ζούμε Θεέ μου! Φάρσα τελικά οι διαπραγματεύσεις για το Ουκρανικό;

    Οι διαπραγματεύσεις για το Ουκρανικό στο Aμπού Ντάμπι των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων με την εμπλοκή ΗΠΑ, Ρωσίας, Ουκρανίας και αμέτοχη την Ευρώπη ήταν τελικά μια φάρσα; Υπό τις παρούσες συνθήκες, ο μόνος τρόπος για να επιτευχθεί κάποιο αποτέλεσμα είναι η κατάρρευση της εφοδιαστικής αλυσίδας των Ουκρανών πέρα από τον Δνείπερο, καθώς και η πρόκληση καίριων πληγμάτων στις υποδομές μεταφορών και ενέργειάς τους! Οι τριμερείς συνομιλίες στο Αμπού Ντάμπι δεν έφεραν κάποιο θαύμα: σημειώθηκε ελάχιστη πρόοδος, ενώ υπήρξαν και αρκετά κωμικά περιστατικά. Η ρωσική αντιπροσωπεία δεν προέβη σε ουσιαστικά σχόλια για τη διαδικασία, όπως άλλωστε και το Κρεμλίνο. Παρ' όλα αυτά, ορισμένες πληροφορίες διέρρευσαν στη δημοσιότητα, ενώ υπήρξαν και σχετικά στιγμιότυπα στην τηλεόραση. Μετά την ολοκλήρωση των συνομιλιών, και οι τρεις πλευρές περιορίστηκαν σε λιγοστές και προσεκτικά διατυπωμένες δηλώσεις. Το μόνο απτό αποτέλεσμα ήταν μια μεγάλη ανταλλαγή αιχμαλώτων. Όσον αφορά τα υπόλοιπα, οι εμπλεκόμενες πλευρές είτε ελπίζουν να καταλήξουν σε συμφωνία —ή τουλάχιστον προσποιούνται ότι ελπίζουν— καθώς ο βασικός τους στόχος, τόσο για τους ίδιους τους συμμετέχοντες όσο και για τα κράτη που εκπροσωπούν, είναι να αποφύγουν την κατηγορία ότι επιδιώκουν την παράταση του πολέμου. Ήταν μια ...φάρσα! Η διαδικασία στο Αμπού Ντάμπι σημαδεύτηκε από στιγμές που άγγιζαν τα όρια της φάρσας. Οι Ουκρανοί, πιστοί στη συνήθειά τους να καθυστερούν, εμφανίστηκαν φορώντας σακάκια που έδειχναν εντελώς παράταιρα πάνω τους — θυμίζοντας «μπράβους» που είχαν ντυθεί επίσημα για κάποια περίσταση. Οι διαπραγματεύσεις διεξήχθησαν κυρίως στα ρωσικά — τη μητρική γλώσσα των συμμετεχόντων και από τις δύο πλευρές. Επικεφαλής της ρωσικής αντιπροσωπείας ήταν ο Βλαντίμιρ Μεντίνσκι, σύμβουλος του Ρώσου προέδρου και ιστορικός με καταγωγή από την Ουκρανία, ενώ επικεφαλής της ουκρανικής αντιπροσωπείας ήταν ο Ρουστέμ Ουμέροφ, γεννημένος στο Ουζμπεκιστάν, ο οποίος υπηρετεί ως επικεφαλής της Υπηρεσίας Εξωτερικών Πληροφοριών της Ουκρανίας. Οι Ουκρανοί εκπρόσωποι δεν έδειξαν καμία ανησυχία για το ενδεχόμενο να αντιμετωπίσουν πρόστιμα στην πατρίδα τους επειδή χρησιμοποίησαν τη ρωσική γλώσσα. Στην αίθουσα των διαπραγματεύσεων δεν υπήρχαν Ευρωπαίοι —παρά τις διαβεβαιώσεις από το Παρίσι ότι θα έδιναν το «παρών»— αν και, σύμφωνα με πληροφορίες, βρίσκονταν κάπου κοντά. Στις 10 Νοεμβρίου 2026, οι συνομιλίες διήρκεσαν 4,5 ώρες, με ένα διάλειμμα 40 λεπτών, ενώ στις 11 Νοεμβρίου 2026 διήρκεσαν λιγότερο από δύο ώρες. Την πρώτη ημέρα των διαπραγματεύσεων —μια ημέρα που σημαδεύτηκε από μια επίθεση-ρεκόρ με μη επανδρωμένα αεροσκάφη (περίπου 150) από το Κίεβο κατά της περιφέρειας του Λένινγκραντ, καθώς και από πλήγματα ρουτίνας της Μόσχας εναντίον του στρατιωτικο-βιομηχανικού συμπλέγματος της Ουκρανίας— η μόνη εμφανής συμφωνία που επιτεύχθηκε αφορούσε την ανταλλαγή αιχμαλώτων: πάνω από 1.000 έναντι 1.000 αιχμαλώτων. Η Ουκρανία ζητούσε δόλια εκεχειρία… Οι συζητήσεις κατέδειξαν ότι η Ουκρανία παραμένει απρόθυμη να παραχωρήσει ή να αναγνωρίσει επίσημα τα νέα εδάφη της Ρωσίας —ορισμένα εκ των οποίων δεν έχουν ακόμη απελευθερωθεί. Η Ουκρανία —με την υποστήριξη βασικών δυτικών κρατών— επιδιώκει μια εκεχειρία προκειμένου να πάρει ανάσα, να ενισχύσει τις δυνάμεις της, να εξασφαλίσει όπλα και πυρομαχικά, και να αποκτήσει νέους στρατιώτες, δηλαδή νέο «κρέας για τα κανόνια» ώστε να συνεχίσει τον πόλεμο… όλα αυτά με αντάλλαγμα κούφιες συζητήσεις περί «ασφάλειας» που δεν οδηγούν πουθενά. Χρειάζεται μεγάλη τομή… στον Δνείπερο Είναι ήδη σαφές ότι, για να υπάρξουν καρποφόρες διαπραγματεύσεις, απαιτείται μια «τομή» —συγκεκριμένα, μια τομή στο πεδίο της μάχης. Υπό τις παρούσες συνθήκες, ο μόνος τρόπος για να επιτευχθεί αυτό είναι η κατάρρευση της εφοδιαστικής αλυσίδας των Ουκρανών πέρα από τον Δνείπερο, καθώς και η πρόκληση καίριων πληγμάτων στις υποδομές μεταφορών και ενέργειάς του. Τα ημίμετρα, προφανώς, δεν πρόκειται να αποφέρουν το επιθυμητό αποτέλεσμα. Και μετά, υπάρχουν και οι «διαμεσολαβητές»… υποκριτές οι ΗΠΑ Πρώτον, οι Ηνωμένες Πολιτείες, αναλαμβάνοντας τον ρόλο του «διαμεσολαβητή», επέδειξαν ένα εξαιρετικά υψηλό επίπεδο υποκρισίας κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων. Κατ' αρχάς, οι ΗΠΑ συντόνισαν μια ενιαία στάση —πριν από την έναρξη των καθαυτό διαπραγματεύσεων— με τους Ουκρανούς και τους Ευρωπαίους (οι οποίοι είχαν ήδη συναντηθεί και καταλήξει σε συμφωνία μεταξύ τους). Όπως αποκάλυψε στο X ο Στιβ Γουίτκοφ, ειδικός απεσταλμένος του Τραμπ, η στάση αυτή περιλαμβάνει την απαίτηση ότι «οποιεσδήποτε μελλοντικές συμφωνίες πρέπει να σέβονται την κυριαρχία και την εδαφική ακεραιότητα... και να παρέχουν ισχυρές εγγυήσεις ασφαλείας για την Ουκρανία»... αλλά «ξέχασε» να αναφέρει τη Ρωσία! Δεύτερον, σύμφωνα με τον Γουίτκοφ, οι Αμερικανοί —στις συναντήσεις τους με τους Ουκρανούς και τους Ευρωπαίους (οι οποίοι δεν ενδιαφέρονται για μια ειρηνευτική διευθέτηση που να είναι έστω και ελάχιστα αποδεκτή από τη Μόσχα, αλλά επιδιώκουν αντ' αυτού να επιφέρουν στρατηγική ήττα στη Ρωσία)— προτίθενται να «συνεχίσουν να εργάζονται σε στενή συνεργασία... με κοινό στόχο την πορεία προς ευρύτερες πολυμερείς συζητήσεις, στις οποίες θα συμμετέχουν Ευρωπαίοι εταίροι, και την επίτευξη μιας συνολικής και διαρκούς ειρήνης». Οι Αμερικανοί με παράλογη θέση Με λίγα λόγια: οι Αμερικανοί θέλουν να μεταθέσουν το έργο της διευθέτησης της σύγκρουσης στην Ουκρανία στους Ευρωπαίους —οι οποίοι είναι αποφασισμένοι να συνεχίσουν τον πόλεμο κατά της Ρωσίας— επειδή οι ΗΠΑ είτε αδυνατούν, είτε επιλέγουν να μην ασκήσουν καμία ουσιαστική επιρροή πάνω τους. Αυτό έχει φέρει τις ΗΠΑ σε μια παράλογη θέση, ιδίως αν ληφθούν υπόψη οι πολιτικές μετατοπίσεις που συντελούνται αυτή τη στιγμή στο εσωτερικό της χώρας. Τρίτον, Αμερικανοί αξιωματούχοι —συμπεριλαμβανομένου του Υπουργού Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο, ο οποίος δεν συμμετείχε στο ταξίδι στο Αμπού Ντάμπι (γιατί να σπαταλά κανείς χρόνο)— έχουν προβεί σε υπερβολικά αισιόδοξες δηλώσεις σχετικά με την πρόοδο αυτών των τριμερών συνομιλιών. Γιατί; Για να φέρουν τους Ρώσους μπροστά σε ένα δίλημμα: είτε να «παίξουν το παιχνίδι» των ΗΠΑ και των συμμάχων τους —εις βάρος τους, μάλιστα— υιοθετώντας αυτά τα ψεύδη, είτε να πουν την αλήθεια —εμφανιζόμενοι έτσι ως οι «κακοποιοί» και οι «υποκινητές πολέμου». Δεν υπήρξε καμία πρόοδος… υποκριτική η στάση των ΗΠΑ «Μας ενθαρρύνουν οι σημερινές εποικοδομητικές συζητήσεις», έγραψε στο X ο Τζάρεντ Κούσνερ, ειδικός απεσταλμένος και γαμπρός του Τραμπ, μετά την πρώτη ημέρα των συνομιλιών. Οι συζητήσεις ήταν «πολύ παραγωγικές» και «έγινε πολλή δουλειά». Ο Ρούμπιο επανέλαβε αυτή την εκδοχή σχεδόν κατά λέξη: «Οι συνομιλίες στο Αμπού Ντάμπι ήταν πολύ παραγωγικές... έγινε πολλή δουλειά». Όταν ένας δημοσιογράφος στο Παρίσι ρώτησε τον Ρούμπιο σχετικά με τις διαφωνίες μεταξύ ΗΠΑ και Ευρωπαίων όσον αφορά την Ουκρανία, εκείνος —ξεχνώντας για μια στιγμή τον ρόλο του— ξεστόμισε την αλήθεια: «Δεν νομίζω ότι έχουμε διαφωνίες. Θέλω να πω, έχουμε τα ίδια συμφέροντα. Οι στόχοι μας είναι οι ίδιοι». Ο Τζάρεντ Κούσνερ μάλιστα είπε... «Με βάση όσα ακούσαμε από τον Πούτιν, μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα: Ναι, είναι ανοιχτός στην ειρήνη, υπό την προϋπόθεση ότι θα πληρούνται οι κατάλληλες συνθήκες». Στην αρχή, αυτό ακούστηκε σαν αστείο, αλλά αρκετά δυτικά μέσα ενημέρωσης επιβεβαίωσαν τι εννοούν οι Αμερικανοί με τον όρο «κατάλληλες συνθήκες». Για την επίλυση του αδιεξόδου στο Ντονμπάς, ο Στιβ Γουίτκοφ φέρεται να πρότεινε —εξ' αρχής— την επαναχάραξη του χάρτη, ώστε να περιλαμβάνει μόνο τα εδάφη που ελέγχονται αυτή τη στιγμή από τη Ρωσία, εξαιρώντας περιοχές που δεν έχουν ακόμη «απελευθερωθεί» —όπως τις δύο πόλεις Σλόβιανσκ και Κραματόρσκ. Πόσο εξυπνακίστικο θα μπορούσε να είναι: Απλώς επαναχαράζεις τα διοικητικά σύνορα του Ντονμπάς στον χάρτη και... ορίστε! Τέρμα τα προβλήματα! Τραγικό, απλά... «Είναι δύσκολο να συνεννοηθείς με τους Ρώσους» Μιλάει κι ο ...Ζελένσκι στο τέλος, η μαριονέτα των Δυτικοευρωπαίων για το ότι «Οι Ρώσοι δεν είναι συνεννοήσιμοι»! Ο Ουκρανός σχολίασε επίσης την πρώτη ημέρα των διαπραγματεύσεων, διαβάζοντας από ένα κείμενο που είχαν ετοιμάσει για εκείνον οι δυτικοί χειριστές του. Ο Ζελένσκι χαρακτήρισε τη διαδικασία «εποικοδομητική και αρκετά ουσιαστική(!)», ισχυριζόμενος ότι συζητήθηκαν όλα τα «σωστά» θέματα. Ωστόσο, ενώ βρισκόταν στην Κοπεγχάγη —όπου ήταν απασχολημένος ζητιανεύοντας χρήματα— χαλάρωσε την άμυνά του και παραδέχτηκε: «Μόλις μίλησα με την ομάδα μας στο Αμπού Ντάμπι. Είναι δύσκολο να συνεννοηθείς με τους Ρώσους». Ο κυνισμός των Δυτικών Ευρωπαίων Όσο για τους Δυτικοευρωπαίους που παρακολουθούσαν από το περιθώριο στο Αμπού Ντάμπι —αυτή είναι μια άλλη ιστορία. Όσον αφορά τον κυνισμό, κατάφεραν να ξεπεράσουν ακόμη και τους Αμερικανούς —πραγματικό επίτευγμα! Υπήρξε κάποια ουσιώδης αλλαγή; Θα σας πουν ότι κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων στο Αμπού Ντάμπι σημειώθηκε κάποιου είδους «στροφή». Οι Ευρωπαίοι, οι οποίοι προηγουμένως αρνούνταν κατηγορηματικά κάτι τέτοιο, αναγνώρισαν ξαφνικά αυτό που οι Ρώσοι υποστηρίζουν εδώ και καιρό: ότι το ζήτημα της Ουκρανίας ξεπερνά τα όρια της απλής περιφερειακής ή πανευρωπαϊκής ασφάλειας και ότι ο τερματισμός του πολέμου απαιτεί μια ευρύτερη προσέγγιση —ενταγμένη στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής ασφάλειας στο σύνολό της, μια νέα αρχιτεκτονική ασφαλείας. Στο πλαίσιο αυτό, η ΕΕ, το ΝΑΤΟ και το Ηνωμένο Βασίλειο έχουν εκφράσει μια υποτιθέμενη ετοιμότητα να συζητήσουν μια «νέα ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική ασφαλείας» — μια ιδέα που προωθήθηκε αρχικά από τη Ρωσία και αργότερα από τις ΗΠΑ, ως πιθανή οδός για πρόοδο στις διαπραγματεύσεις με στόχο τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία. Αυτό αναφέρεται σε κοινή δήλωση που δημοσιεύθηκε στον ιστότοπο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου. Πρόκειται για νίκη της Ρωσίας; Κάθε άλλο… Είναι μια θρασύτατη προσπάθεια εξαπάτησης της Ρωσίας. Από ευρωπαϊκή σκοπιά, αυτή η «νέα» αρχιτεκτονική ασφαλείας υποτίθεται ότι θα οικοδομηθεί πάνω στους «υφιστάμενους ευρωπαϊκούς θεσμούς και συμφωνίες» — με κυριότερο εξ αυτών ένα «ισχυρό ΝΑΤΟ». Επι πλέον, στο πλαίσιο αυτής της ανειλικρινούς «στροφής», απαιτούν παραχωρήσεις από τη Ρωσία κατά τη διάρκεια «ουσιαστικών ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων για την Ουκρανία» — χρησιμοποιώντας την προοπτική συζήτησης μιας νέας ευρωπαϊκής αρχιτεκτονικής ασφαλείας (όλα αυτά είναι κουβέντες χωρίς νόημα) ως δόλωμα, ακόμη και πριν σταματήσουν οι εχθροπραξίες. Αυτή η πρόσφατη «παραχώρηση» από τις ΗΠΑ και τη Ρωσία είναι εντελώς κενή νοήματος, καθώς δεν υπάρχει καμία πρόθεση για διεξαγωγή μιας ειλικρινούς συζήτησης από τους Ευρωπαίους. Η Ευρώπη προκαλεί ξανά τη Ρωσία… με στρατιωτική αποστολή Δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι αυτή η ψευδο-παραχώρηση ακολουθήθηκε αμέσως από μια πρόκληση: Οι Βρυξέλλες ανακοίνωσαν —χωρίς καμία διαβούλευση με τη Ρωσία (αν και σχεδόν βέβαια διαβουλεύτηκαν με τις ΗΠΑ και εξασφάλισαν την έγκρισή τους)— την απόφαση για ανάπτυξη μιας ευρωπαϊκής στρατιωτικής αποστολής με σκοπό την εκπαίδευση των Ενόπλων Δυνάμεων της Ουκρανίας, απ' ευθείας στο ουκρανικό έδαφος. Για πρώτη φορά, η Ευρωπαϊκή Ένωση αποφάσισε να συγκροτήσει μια στρατιωτική αποστολή εκπαίδευσης για το ουκρανικό προσωπικό, η οποία θα βρίσκεται εντός της επικράτειας της ίδιας της Ουκρανίας. Η εν λόγω αποστολή είναι η EUMAM Ukraine. Η εντολή της παρατάθηκε για άλλα δύο χρόνια —έως τις 15 Νοεμβρίου 2028— με προϋπολογισμό που αγγίζει τα 300 εκατομμύρια ευρώ. Το πεδίο δράσης της αποστολής έχει διευρυνθεί: Στα καθήκοντά της περιλαμβάνεται πλέον η ανάλυση των «διδαγμάτων από τις πολεμικές επιχειρήσεις» και η προσαρμογή των προγραμμάτων εκπαίδευσης στις τρέχουσες ανάγκες των Ενόπλων Δυνάμεων της Ουκρανίας. Εν ολίγοις, ο ουκρανικός στρατός θα προετοιμάζεται πλέον για πόλεμο με τη Ρωσία όχι μόνο στη Γερμανία, την Πολωνία και άλλες χώρες του ΝΑΤΟ, αλλά και εντός της ίδιας της Ουκρανίας — παρ' όλο που η Ρωσία έχει προειδοποιήσει επανειλημμένα ότι το στρατιωτικό προσωπικό του ΝΑΤΟ που βρίσκεται σε χώρα η οποία τελεί σε εμπόλεμη κατάσταση με τη Ρωσία, αποτελεί νόμιμο στρατιωτικό στόχο. Άθλιοι υποκριτές οι Ευρωπαίοι Η Δανία απέδειξε επίσης πόσο ακριβώς «νοιάζονται» οι Ευρωπαίοι για την ειρήνη. Παράλληλα με τις συνομιλίες στο Αμπού Ντάμπι, η Δανία ανακοίνωσε ένα νέο πακέτο στρατιωτικής βοήθειας προς την Ουκρανία, ύψους 4,8 δισεκατομμυρίων κορωνών Δανίας (περίπου 643 εκατομμύρια ευρώ). Επιπλέον, η Δανία θα διαθέσει 150 εκατομμύρια κορώνες (περίπου 20 εκατομμύρια ευρώ) για τη στήριξη του ενεργειακού τομέα της Ουκρανίας. Την ανακοίνωση έκανε ο Δανός Υπουργός Εξωτερικών, μετά από έκτακτη συνεδρίαση της κοινοβουλευτικής Επιτροπής Εξωτερικής Πολιτικής. Αυτό το νέο πακέτο στρατιωτικής βοήθειας προς το Κίεβο αποτελεί την 32η δόση αυτού του είδους… Τα αποτελέσματα είναι γνωστά Μετά την ολοκλήρωση του δεύτερου και τελευταίου γύρου συνομιλιών, ο Μεντίνσκι επιβεβαίωσε την επίτευξη συμφωνίας για μια μεγάλης κλίμακας ανταλλαγή αιχμαλώτων, σημειώνοντας ότι οι συγκεκριμένοι όροι θα ανακοινωθούν σύντομα. Την πληροφορία επιβεβαίωσε και μέλος της αντιπροσωπείας, ο Αντιστράτηγος Αλεξάντρ Ζόριν —Πρώτος Αναπληρωτής Επικεφαλής της Διεύθυνσης Πληροφοριών του Ρωσικού Γενικού Επιτελείου—, ο οποίος δήλωσε ότι περισσότερα από χίλια άτομα και από τις δύο πλευρές πρόκειται να ανταλλαγούν εντός των επόμενων δύο με τριών εβδομάδων. Αυτό είναι το μοναδικό συγκεκριμένο αποτέλεσμα που προέκυψε από τις διήμερες διαπραγματεύσεις. Αυτό είναι το πρώτο σημείο. Δεύτερον, ο επικεφαλής της ρωσικής αντιπροσωπείας —αντιλαμβανόμενος πλήρως το υπονοούμενο της όλης διαδικασίας— εξέφρασε τις ...«θερμές του ευχαριστίες» για τις «ειλικρινείς και αποτελεσματικές» προσπάθειες διαμεσολάβησης των Ηνωμένων Πολιτειών, σχολιάζοντας ότι «θα ήταν χρήσιμο για τους Ευρωπαίους να μάθουν ένα-δύο πράγματα από αυτές, όσον αφορά τον ρεαλισμό και την επιθυμία για ειρήνη». Σύμφωνα με τον Μεντίνσκι, δεν διεξήχθησαν διαπραγματεύσεις με τους Ευρωπαίους. Ήρθαν σαν τουρίστες «Δεν βλέπουμε τι θα μπορούσαμε να συζητήσουμε μαζί τους, δεν έχουμε λάβει ούτε μία συγκεκριμένη πρόταση από την Ευρώπη. Ήρθαν σαν τουρίστες. Αυτό, παρεμπιπτόντως, αποτελεί κακό οιωνό, καθώς η συνέχιση του πολέμου στην Ουκρανία εξαρτάται, επί του παρόντος, κυρίως από τους Ευρωπαίους». Ο Μεντίνσκι δεν αποκάλυψε τις λεπτομέρειες της διαπραγματευτικής διαδικασίας, επιλέγοντας να περιμένει μέχρι να επιτευχθούν συγκεκριμένες συμφωνίες. Περιορίστηκε να αναφέρει ότι το ζήτημα μιας ευρωπαϊκής αρχιτεκτονικής ασφαλείας βρέθηκε στο επίκεντρο των συνομιλιών, προσθέτοντας ότι, ενώ «επιτεύχθηκε αμοιβαία κατανόηση σε ορισμένα σημεία, σε άλλα δεν συνέβη το ίδιο» — τονίζοντας παράλληλα ότι «ο κόσμος χρειάζεται ένα νέο, επικαιροποιημένο σύστημα ασφαλείας». Αυτό δεν αποτελεί ιδιαίτερα ενθαρρυντική ένδειξη, δεδομένου ότι η φύση του «συστήματος ασφαλείας» που επιθυμούν οι Ευρωπαίοι έχει ήδη περιγραφεί και δεν είναι θετικό για την Ρωσία. Τρίτον, ένας συνεργάτης του Πούτιν έκανε μια παρατήρηση που δίνει τροφή για σκέψη σχετικά με το πώς θα μπορούσε τελικά να απελευθερωθεί το Ντονμπάς: Κάθε σπιθαμή ρωσικής γης θα ανακτηθεί, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. «Πολλά εξαρτώνται πλέον από όλους τους συμμετέχοντες στη διαδικασία», παρατήρησε ο Μεντίνσκι. Υπάρχει μια νότα αβεβαιότητας σε αυτή τη φράση —«με τον έναν ή τον άλλον τρόπο»— Τέταρτον, ο Μεντίνσκι ανέφερε ότι οι διαπραγματεύσεις με την Ουκρανία θα συνεχιστούν στο μέλλον. Αξιοσημείωτη είναι επίσης η δήλωση του Ρώσου Αναπληρωτή Υπουργού Εξωτερικών —μέλους της αντιπροσωπείας—, ο οποίος σημείωσε ότι οι συναντήσεις στο Αμπού Ντάμπι πέτυχαν, κατ' αρχήν, να θέσουν μια «βάση για μελλοντική εργασία». Με απλά λόγια, αυτό σημαίνει: Δεν επιτεύχθηκε συμφωνία σε αυτό το στάδιο, αλλά παραμένει μια αχτίδα ελπίδας για το μέλλον. Αυτό είναι το πέμπτο σημείο. Τι είπε η Ουκρανία Η ουκρανική πλευρά προέβη επίσης σε ορισμένες ενδιαφέρουσες δηλώσεις μετά τις συζητήσεις στο Αμπού Ντάμπι. Ο Νταβίντ Αραχαμία, μέλος της ουκρανικής αντιπροσωπείας και επικεφαλής της παράταξης «Υπηρέτης του Λαού» στο ουκρανικό κοινοβούλιο, επανέλαβε ότι «αυτός ο γύρος διαπραγματεύσεων ήταν ένας από τους πιο δύσκολους», σημειώνοντας ότι «οι Ρώσοι προσήλθαν με πολύ αυστηρές οδηγίες», γεγονός που κατέστησε «εξαιρετικά δύσκολο να αμβλυνθεί το ύφος της συζήτησης». Την ίδια στιγμή —ίσως στην προσπάθειά του να ξεπεράσει τον Μεντίνσκι— ισχυρίστηκε ότι διακρίνει μια «θετική δυναμική προς την επίτευξη λύσης πριν από την Πρωτοχρονιά». Ο Νταβίντ Αραχαμία, ένας επιδέξιος παίκτης που κατανοεί σαφώς τους κανόνες του παιχνιδιού «ποιος είναι ο κακός», εξέφρασε επίσης επαίνους για τους Αμερικανούς, αποδίδοντάς τους τα εύσημα για τη συμβολή τους στην «εγκαθίδρυση ενός διαλόγου» που διευκόλυνε μια πιο παραγωγική εργασία. Ο Νταβίντ Αραχαμία, βέβαια, υπερεκτιμά τη θέση του, μετά τις συνομιλίες, ο ίδιος ο Τζάρεντ Κούσνερ παραδέχθηκε ότι δεν υπάρχει ούτε χημεία ούτε εμπιστοσύνη μεταξύ των δύο πλευρών. Όμως, τι σημασία έχει αυτό; Όπως και να έχει, ο Τζάρεντ Κούσνερ και ο Στιβ Γουίτκοφ πρόκειται να επιστρέψουν στη Μόσχα στις 12 Νοεμβρίου. Μετά τις διαπραγματεύσεις στο Αμπού Ντάμπι, ο Τζάρεντ Κούσνερ δήλωσε ότι σημειώθηκε «σημαντική πρόοδος όσον αφορά τις εγγυήσεις ασφαλείας για την Ουκρανία», προσθέτοντας ωστόσο ότι «το πιο δύσκολο κομμάτι είναι η επίτευξη συμφωνίας για τα εδάφη». Φαίνεται πως η Ρωσία ενδέχεται να προέβη σε ορισμένες αρχικές παραχωρήσεις κατά τη διάρκεια των συνομιλιών στο Αμπού Ντάμπι. Αδράχνοντας την ευκαιρία, το αμερικανικό «δυναμικό δίδυμο» σπεύδει τώρα στη Μόσχα —όσο το σίδερο είναι ζεστό— σε μια προσπάθεια να πείσει τον Πούτιν, «με τον έναν ή τον άλλον τρόπο», να κάνει παραχωρήσεις στο δεύτερο ζήτημα, το οποίο είναι τόσο πιο συγκεκριμένο όσο και μεγαλύτερης σημασίας για το Κίεβο και τη Δύση (όσο για το πρώτο ζήτημα, απλώς θα εξαπατούσαν τη Ρωσία για άλλη μια φορά). Στη συνέχεια, οι Αμερικανοί θα κατευθυνθούν προς συνάντηση με τον Ζελένσκι στο… Δουβλίνο, θέτοντας και πάλι σε κίνηση μια «αλυσίδα παραχωρήσεων» από τη Ρωσία… της οποίας οι «εταίροι» σε αυτό το παιχνίδι είναι, όπως προαναφέρθηκε, τίποτα λιγότερο από χαρτοπαίκτες και χαρτοκλέφτες που δρουν σε πλήρη συνεννόηση μεταξύ τους. Και το αξιοπερίεργο Είναι αξιοπερίεργο το γεγονός ότι ο Τζάρεντ Κούσνερ και ο Στιβ Γουίτκοφ σχεδίασαν ένα ταξίδι στη Μόσχα σε μια χρονική στιγμή κατά την οποία τα μέλη της ρωσικής αντιπροσωπείας δεν είχαν ακόμη ενημερώσει τον Πούτιν —ο οποίος ήταν απασχολημένος με ζητήματα που αφορούσαν τον ΟΣΣΑ (CSTO)— σχετικά με τις λεπτομέρειες των συζητήσεων στο Αμπού Ντάμπι. Το γεγονός αυτό επιβεβαιώθηκε στις 11 Νοεμβρίου από τον εκπρόσωπο Τύπου του, Πεσκόφ, ο οποίος σημείωσε ότι δεν είναι ακόμη διαθέσιμη μια πλήρης αναφορά. Ο Λαβρόφ παραδέχθηκε επίσης ότι αναμένει ακόμη ενημέρωση σχετικά με τις διαπραγματεύσεις στο Αμπού Ντάμπι από τους Ρώσους συμμετέχοντες. Μια εξαιρετικά ύποπτη βιασύνη! Συμπέρασμα; Οι διαπραγματεύσεις στο Αμπού Ντάμπι ήταν ένα φιάσκο! Ο πόλεμος θα συνεχιστεί μέχρι η Ρωσία να πάρει όλη την Ανατολική Ουκρανία, συμπεριλαμβάνοντας τα λιμάνια του Ευξείνου Πόντου και την Οδησσό ασφαλώς. Οι Ρώσοι ξημερώματα στις 12 Νοεμβρίου 2026 επιτέθηκαν στο Κίεβο με απίστευτη σφοδρότητα και έριξαν 8 πυραύλους μέσα σε 15 λεπτά σχεδόν στο ίδιο σημείο… Η μονάδα Epicenter έγινε σκόνη, όπως και εγκαταστάσεις ηλεκτρικής ενέργειας έγιναν παρανάλωμα του πυρός. «Το σκοτάδι σύμμαχός μας, η φωτιά υπογραφή μας» είπαν οι Ρώσοι που έχουν ένα ξεκάθαρο στόχο… Να καταστρέψουν ολοσχερώς πριν τους παγετούς όλες τις υποδομές της Ουκρανίας. Ανώτατα στελέχη του Κρεμλίνου διατύπωσαν ρητά και εμφατικά τις πάγιες απαιτήσεις της Ρωσίας για πλήρη συνθηκολόγηση της Ουκρανίαςκαι εδαφικές παραχωρήσεις που εκτείνονται πολύ πέρα από το Donbass… Όπως έχει αναλυθεί πιο πάνω, η τριμερής συνάντηση στο Αμπού Ντάμπι ήταν φιάσκο. Στο πεδίο της μάχης όμως, οι ρωσικές δυνάμεις ανακτούν εδάφη στην κατεύθυνση Λύμαν, πέρασαν δυτικά της Ντομπρομπίλια και συνεχίζουν την προέλαση στην Ζαπορίζια, οι Ουκρανοί δεν αντέχουν την κολοσσιαία πίεση που ασκεί ο ρωσικός στρατός. Ειδικά στην Ζαπορίζια οι Ουκρανοί μεταφέρουν πανικόβλητοι, εφεδρείες για να αποκρούσουν την μεγάλη ρωσική προέλαση...

  • Τι άλλο θα ακούσουμε για το Κτήνος και τα κατακάθια της κοινωνίας που έχει μαζί του!

    Σάλος με τον υφυπουργό Ανάπτυξης Λάζαρο Τσαβδαρίδη! Έβαλε την κόρη του σε ομάδα χάντμπολ χωρίς καν να είναι αθλήτρια προκειμένου πάρει πρόσθετα μόρια στις Πανελλαδικές!!! H ανήλικη κόρη του Τσαβδαρίδη, εμφανιζόταν ως ...αθλήτρια του συλλόγου, χωρίς καμμιά συμμετοχή στις αγωνιστικές δραστηριότητές του! Δεν υπάρχει αυτό που ζούμε! Τέτοιος εσμός από κατακάθια της κοινωνίας, μαζεμένα όλα στο «μαντρί» του Κτήνους και του Μαξίμου, δεν έχει ξαναδεί αυτός ο τόπος μέσα στην τρισχιλιόχρονη ιστορία του! Αυτοί δεν είναι άνθρωποι, αυτοί είναι ποντίκια και αρουραίοι με μορφή ανθρώπου! Νέες σοβαρές καταγγελίες που προκαλούν πολιτικούς τριγμούς έρχονται στο φως της δημοσιότητας, φέρνοντας την κυβέρνηση αντιμέτωπη με ένα ακόμη ζήτημα που εγείρει ερωτήματα για τη διαφάνεια και την αξιοκρατία. Στο επίκεντρο βρίσκεται εν ενεργεία υφυπουργός της κυβέρνησης Μητσοτάκη, καθώς, σύμφωνα με ρεπορτάζ του MEGA, γονείς αθλητριών και προπονητής ομάδας χάντμπολ στη Βόρεια Ελλάδα καταγγέλλουν ότι η ανήλικη κόρη του εμφανιζόταν ως αθλήτρια του συλλόγου, χωρίς ουσιαστική συμμετοχή στις αγωνιστικές δραστηριότητές του, προκειμένου να εξασφαλίσει μόρια για την εισαγωγή της στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Η υπόθεση, εφόσον επιβεβαιωθούν οι καταγγελίες, δημιουργεί σοβαρά ερωτήματα για τον τρόπο με τον οποίο εφαρμόζεται το σύστημα αθλητικής μοριοδότησης στις Πανελλαδικέςεξετάσεις. Η ξαφνική εμφάνιση της 17χρονης στην ομάδα Όπως περιγράφεται στο ρεπορτάζ, όλα ξεκίνησαν τον Νοέμβριο του 2025, όταν η 17χρονη εμφανίστηκε ξαφνικά σε ομάδα χάντμπολ της Βόρειας Ελλάδας. Σύμφωνα με τις μαρτυρίες, τα υπόλοιπα μέλη του συλλόγου δεν τη γνώριζαν, ενώ φέρεται να μην είχε προηγούμενη αγωνιστική παρουσία ούτε ουσιαστική σχέση με το συγκεκριμένο άθλημα. Παρά τις αντιδράσεις, το όνομά της συμπεριλήφθηκε στο φύλλο αγώνα. Η παρουσία της στον πάγκο προκάλεσε έντονες διαμαρτυρίες από γονείς άλλων αθλητριών, οι οποίες διεκδικούσαν τη συμμετοχή τους στην ομάδα. «Το παιδί δεν έπιασε ποτέ μπάλα στα χέρια του, δεν προπονήθηκε ποτέ, δεν έπαιξε σε αγώνα», ανέφερε χαρακτηριστικά ο προπονητής, σύμφωνα με το MEGA. Η οικονομική ενίσχυση και η φερόμενη παρέμβαση Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν όσα φέρονται να ειπώθηκαν σε συνάντηση γονέων με τη διοίκηση του συλλόγου. Σύμφωνα με τις καταγγελίες, οι γονείς ενημερώθηκαν ότι η παρουσία της συγκεκριμένης αθλήτριας στην ομάδα συνδεόταν με την προσδοκία οικονομικής ενίσχυσης του σωματείου, έπειτα από παρέμβαση του πατέρα της, ο οποίος είναι υφυπουργός. Ο προπονητής φέρεται να δήλωσε ότι αναγκάστηκε να αφήσει δύο άλλες αθλήτριες εκτός αποστολής, προκειμένου να συμπεριληφθεί η κόρη του κυβερνητικού στελέχους. «Μου είπαν ότι είναι μία κοπέλα, κόρη υπουργού, που θα μας βοηθήσει οικονομικά», ανέφερε. Από την πλευρά του, ο πρόεδρος του συλλόγου παραδέχθηκε, σύμφωνα με το ίδιο ρεπορτάζ, ότι η κοπέλα δεν αγωνιζόταν, αποδίδοντας ωστόσο την ευθύνη για τη συμμετοχή των αθλητριών στον προπονητή. Πώς προέκυψε η μοριοδότηση Το ζήτημα αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία λόγω της κατάκτησης του Πανελληνίου πρωταθλήματος από την ομάδα νεανίδων. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, οι αθλήτριες που πληρούσαν τις προβλεπόμενες προϋποθέσεις δικαιούνταν πρόσθετη μοριοδότηση για την εισαγωγή τους στα πανεπιστήμια. Η παρουσία στο φύλλο αγώνα σε ποσοστό 50% συν έναν αγώνα φέρεται να αποτελούσε βασική προϋπόθεση για την εξασφάλιση της σχετικής αναγνώρισης. Η κόρη του υφυπουργού φέρεται να εμφανίστηκε στον απαιτούμενο αριθμό αγώνων, εξασφαλίζοντας το 10% της μοριοδότησης, ενώ μετά την ολοκλήρωση του πρωταθλήματος σταμάτησε να συμμετέχει στις δραστηριότητες του συλλόγου. Η σιωπή του Τσαβδαρίδη και τα ερωτήματα Το MEGA επικοινώνησε με τον Τσαβδαρίδη, ζητώντας την τοποθέτησή του σχετικά με τις καταγγελίες. Ωστόσο, σύμφωνα με το ρεπορτάζ, εκείνος δεν θέλησε αρχικά να σχολιάσει όσα του τέθηκαν υπ' όψη. Η υπόθεση πλέον προκαλεί εύλογα ερωτήματα: Υπήρξε πράγματι εικονική συμμετοχή αθλήτριας; Αξιοποιήθηκε η πολιτική ιδιότητα του πατέρα της για την εξυπηρέτηση συγκεκριμένων συμφερόντων; Και κυρίως, ελέγχθηκε η νομιμότητα της μοριοδότησης; Απάντηση Τσαβδαρίδη δείχνει καθαρή ενοχή: «Έδωσε Πανελλήνιες και πέρασε» «Το παιδί μου ποτέ δεν έκανε χρήση των μορίων από την αθλητική της δραστηριότητα. Έδωσε Πανελλήνιες εξετάσεις όπως όλα τα παιδιά και πέρασε σε Γεωπονική σχολή στη Λάρισα με το σπαθί της, χωρίς να κάνει χρήση μορίων από την ομάδα χάντμπολ στην οποία αγωνίστηκε», ξεκαθάρισε ο Τσαβδαρίδης. Ποιός τον πιστεύει όμως; Ο Τσαβδαρίδης μιλώντας στον ΑΝΤ1, απαντώντας στα δημοσιεύματα, εξήγησε ότι η κόρη του δεν φοίτησε καθόλου στη Γεωπονική σχολή στη Λάρισα και αυτή τη στιγμή σπουδάζει σε Πανεπιστήμιο της Κύπρου. Ακόμη, διέψευσε τα όσα αναφέρονται για χρηματοδότηση του συλλόγου. Όπως δήλωσε, «διαψεύδω κατηγορηματικά όσα αναφέρονται για χρηματοδότηση του συλλόγου στον οποίο αγωνιζόταν η κόρη μου, με μεσολάβηση δική μου και χρήση της επιρροής μου λόγω της πολιτικής μου ιδιότητας. Ουδέποτε έχω δει τον προπονητή της ομάδας που φέρεται να είναι μεταξύ αυτών που καταγγέλλουν». Ανέφερε πως επιφυλάσσεται κάθε νόμιμου δικαιώματός του για να στραφεί κατά όσων τον συκοφαντούν. «Γνωρίζω ότι λόγω της πολιτικής μου ιδιότητας έχω μπει στο στόχαστρο, αλλά πρέπει τα παιδιά να μείνουν μακριά από αυτό το τοξικό κλίμα, να προστατευτούν και να μην αντιμετωπίζονται ως παράπλευρες απώλειες», τόνισε ο Τσαβδαρίδης, παριστάνοντας και τον...προστάτη των ανηλίκων.

  • Mέγας τσακωμός Τράμπ-Νετανιάχου και στο βάθος...πυρηνικά!

    Εμφύλιος στις ΗΠΑ για το Περσικό, ενώ ο Πούτιν και η Ρωσία, ενισχύουν τη διπλωματική τους παρουσία στο ιρανικό ζήτημα! Και πάνω σε όλα αυτά, πλακώθηκαν σε λεκτικό «ξύλο» Νετανιάχου και Τράμπ! Τη στιγμή που το Πεντάγωνο «πανηγυρίζει» για την απόφαση του Κογκρέσου να μην προχωρήσει στη διαδικασία καθαίρεσης του υπουργού Άμυνας, Πιτ Χέγκσεθ, στις Ηνωμένες Πολιτείες έχει ξεσπάσει ένας πραγματικός «εμφύλιος» για τις επόμενες κινήσεις στον πόλεμο του Ιράν. Οι Δημοκρατικοί υποστηρίζουν ότι σχεδιάζουν να χρησιμοποιήσουν τη χρηματοδότηση της ομοσπονδιακής κυβέρνησης ως όπλο για να σταματήσουν τις στρατιωτικές επιχειρήσεις, τη στιγμή που οι Ηνωμένες Πολιτείες βρίσκονται σε διπλωματικό και στρατιωτικό αδιέξοδο στον Περσικό Κόλπο. Είναι χαρακτηριστικό πως ο ιρανικός τρόμος έχει φτάσει μέχρι και τις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου οι μυστικές υπηρεσίες έχουν «φυγαδεύσει» τον Αμερικανό υπουργό Οικονομικών, Σκοτ Μπέσεντ, λόγω απειλών για τη ζωή του, ενώ συναγερμός έχει σημάνει για τους Αμερικανούς πολίτες και στη Σαουδική Αραβία, με την αμερικανική πρεσβεία να προειδοποιεί για τον κίνδυνο επιθέσεων. Από την πλευρά του το Ιράν, αφού διαμηνύει ότι δεν θα υπάρξει καμία διπλωματική λύση εάν δεν γίνουν αποδεκτοί οι επτά όροι που θέτει και αφού αποκάλυψε μια νέα υπόγεια «πόλη πυραύλων», προειδοποιεί ότι σε περίπτωση νέου πολέμου οι αντίπαλοί του θα βρεθούν αντιμέτωποι με τη «μία έκπληξη μετά την άλλη». Μέσα σε αυτό το εκρηκτικό σκηνικό, η Ρωσία ενισχύει τη διπλωματική στήριξή της προς την Τεχεράνη, υπογραμμίζοντας ότι οποιαδήποτε συμφωνία με τις Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να στηρίζεται στον αμοιβαίο σεβασμό. Ωστόσο, η πλέον ανησυχητική εξέλιξη καταγράφεται στο ίδιο το Ιράν, όπου σκληροπυρηνικοί κύκλοι θέτουν ολοένα πιο ανοιχτά το ζήτημα εγκατάλειψης της Συνθήκης Μη Διάδοσης των Πυρηνικών Όπλων και αλλαγής του πυρηνικού δόγματος της χώρας, ακόμη και προς την κατεύθυνση κατασκευής πυρηνικής βόμβας. Πρόκειται για εξελίξεις που επιβεβαιώνουν το γεωπολιτικό χάος που επικρατεί στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής. Πολιτικός «εμφύλιος» στην Ουάσιγκτον Η εσωτερική αντιπαράθεση στις Ηνωμένες Πολιτείες αποκτά χαρακτηριστικά μετωπικής σύγκρουσης, καθώς οι Δημοκρατικοί επιδιώκουν να περιορίσουν τη δυνατότητα της κυβέρνησης Τραμπ να συνεχίσει τις επιχειρήσεις εναντίον του Ιράν. Ο Δημοκρατικός γερουσιαστής Άνταμ Σιφ ανακοίνωσε ότι το κόμμα του σχεδιάζει να αξιοποιήσει τις επικείμενες διαπραγματεύσεις για τη χρηματοδότηση της ομοσπονδιακής κυβέρνησης, προκειμένου να ασκήσει πίεση για τον τερματισμό του πολέμου. Σύμφωνα με τον Σιφ, η ισχύς του νομοσχεδίου χρηματοδότησης λήγει στις 11 Δεκεμβρίου, δημιουργώντας ένα κρίσιμο πολιτικό ορόσημο. «Αυτό μας δίνει την ευκαιρία να υλοποιήσουμε ένα από τα αιτήματα που εξέφρασαν οι ψηφοφόροι: τον τερματισμό του πολέμου στο Ιράν», δήλωσε ο Σιφ, υπογραμμίζοντας ότι η σύγκρουση δεν εγκρίθηκε ποτέ από το Κογκρέσο, ούτε ζητήθηκε από τον αμερικανικό λαό, κατηγορώντας την κυβέρνηση ότι μεταβάλλει διαρκώς τις αιτιολογίες της στρατιωτικής εμπλοκής. Κατά την εκτίμησή του, οι επιχειρήσεις όχι μόνο δεν αποδυνάμωσαν την Τεχεράνη, αλλά ενίσχυσαν τη θέση της στα Στενά του Χορμούζ. Η 11η Δεκεμβρίου Η μάχη για τον ομοσπονδιακό προϋπολογισμό ενδέχεται να μετατραπεί σε αποφασιστικό πεδίο σύγκρουσης μεταξύ Λευκού Οίκου και Κογκρέσου. Η αμερικανική στρατιωτική παρουσία στη Μέση Ανατολή παραμένει τεράστια, περιλαμβάνοντας τρεις ομάδες κρούσης αεροπλανοφόρων, μεγάλο αριθμό ναυτών και εκτεταμένο προσωπικό υποστήριξης, ανεφοδιασμού και αεροπορικών επιχειρήσεων. Η διατήρηση αυτής της δύναμης απαιτεί συνεχή χρηματοδότηση, γεγονός που αποκτά ιδιαίτερη πολιτική σημασία εφόσον το Κογκρέσο αρνηθεί να καλύψει επιχειρήσεις τέτοιας κλίμακας με μοναδικό στόχο τη διατήρηση της υφιστάμενης κατάστασης. Οι ισορροπίες αναμένεται να μεταβληθούν ακόμη περισσότερο τον Ιανουάριο του 2027, όταν οι Δημοκρατικοί αναλάβουν τον έλεγχο και των δύο σωμάτων του Κογκρέσου. Προς το παρόν, πάντως, δεν υπάρχουν ενδείξεις επικείμενης ειρηνευτικής συμφωνίας, ενώ η Ουάσιγκτον εμφανίζεται προσανατολισμένη στη συνέχιση της πολιτικής διατήρησης της υφιστάμενης κατάστασης. Εκρηκτικός καβγάς Τραμπ – Νετανιάχου Την ίδια στιγμή, σοβαρές διαφωνίες καταγράφονται και στις σχέσεις της αμερικανικής κυβέρνησης με το Ισραήλ. Σύμφωνα με Ισραηλινούς αξιωματούχους που επικαλείται το Ynet, τηλεφωνική συνομιλία μεταξύ Ντόναλντ Τραμπ και Μπενιαμίν Νετανιάχου εξελίχθηκε σε έναν εξαιρετικά έντονο καβγά, τον οποίο οι πηγές περιέγραψαν ως σύγκρουση «με ουρλιαχτά βγαλμένα από την κόλαση», επειδή ο Νετανιάχου, σε πρόσφατη συνέντευξή του, δήλωσε πως είτε το Ισραήλ πρέπει να καταστρέψει το Ιράν, είτε το Ιράν θα καταστρέψει το Ισραήλ. Πολύ σοβαρές κουβέντες, που δεν σηκώνουν καμμιά παρερμηνεία. Ο Νετανιάχου φέρεται να απαίτησε την επανάληψη μεγάλης κλίμακας στρατιωτικών επιχειρήσεων εναντίον του Ιράν, παρά τις προσπάθειες παραγόντων εντός και εκτός του Λευκού Οίκου να αποτρέψουν μια τέτοια εξέλιξη. Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός υποστήριξε ότι η Τεχεράνη επιχειρεί να αναβιώσει την πυρηνική απειλή και ότι η οριστική εξάλειψή της προϋποθέτει την ανατροπή του ιρανικού καθεστώτος. Προειδοποίησε επίσης ότι το Ισραήλ ενδέχεται σύντομα να αντιμετωπίσει διεθνείς πιέσεις να αποδεχθεί την επιβίωση του καθεστώτος και την προοπτική ενός πυρηνικά εξοπλισμένου Ιράν. Συναγερμός για Μπέσεντ – Καταφύγιο σε στρατιωτική βάση Την πολιτική κρίση επιβαρύνει η ανησυχία για την προσωπική ασφάλεια κορυφαίων Αμερικανών αξιωματούχων. Σύμφωνα με τους New York Times που επικαλούνται τρεις πηγές με γνώση της υπόθεσης, ο υπουργός Οικονομικών Σκοτ Μπέσεντ εγκατέλειψε την κατοικία του και μεταφέρθηκε σε στρατιωτική βάση, εξαιτίας απειλών κατά της ζωής του που αποδίδονται στο Ιράν. Αμερικανοί αξιωματούχοι φέρονται να έχουν εκτιμήσει ότι σχέδια στοχοποίησης νυν και πρώην κυβερνητικών στελεχών από το Ιράν είχαν προχωρήσει σε πιο ανησυχητικό στάδιο. Η εκτίμηση αυτή βασίστηκε εν μέρει σε πληροφορίες των υπηρεσιών πληροφοριών για απειλές εναντίον του Μπέσεντ. Ο υπουργός Οικονομικών είχε αναλάβει από τον Αύγουστο ηγετικό ρόλο στην εκστρατεία οικονομικής πίεσης κατά της Τεχεράνης, προωθώντας αυστηρότερες κυρώσεις και περιορισμούς στις εμπορικές οδούς με στόχο τη χρηματοοικονομική απομόνωση του Ιράν. Εκπρόσωπος του υπουργείου Οικονομικών διαμήνυσε ότι ο Μπέσεντ «δεν πρόκειται να πτοηθεί από τις απειλές του ιρανικού καθεστώτος». Ωστόσο, όπως επισημαίνουν οι New York Times, η ακριβής σοβαρότητα των απειλών παραμένει αδιευκρίνιστη. Συναγερμός και στη Σαουδική Αραβία Η ανησυχία δεν περιορίζεται στο αμερικανικό έδαφος. Η πρεσβεία των Ηνωμένων Πολιτειών στο Ριάντ εξέδωσε προειδοποίηση ασφαλείας προς τους Αμερικανούς πολίτες στη Σαουδική Αραβία και την ευρύτερη Μέση Ανατολή, καλώντας τους να επιδείξουν αυξημένη επαγρύπνηση. Στο επίκεντρο βρίσκονται οι απειλές από τους Χούθι, αλλά και οι αναφορές για προσπάθειες στοχοποίησης Αμερικανών κυβερνητικών αξιωματούχων. Η διπλωματική αποστολή υπενθύμισε ότι οι Χούθι έχουν πραγματοποιήσει επιθέσεις κατά πολιτικών αεροδρομίων και κρίσιμων υποδομών στη Σαουδική Αραβία, προκαλώντας απώλειες αμάχων και σοβαρές διαταραχές στις μετακινήσεις. «Αυτές οι εχθροπραξίες ενδέχεται να κλιμακωθούν ταχύτατα και να επεκταθούν πέρα από την άμεσα επηρεαζόμενη περιοχή», προειδοποίησε η πρεσβεία. Η Ρωσία δίνει «γραμμή» Μέσα στο κλίμα αυτό, η Μόσχα ενισχύει τη διπλωματική της παρουσία στο ιρανικό ζήτημα. Ο μόνιμος αντιπρόσωπος της Ρωσίας στους διεθνείς οργανισμούς στη Βιέννη, Μιχαήλ Ουλιάνοφ, τάχθηκε υπέρ της θέσης του Ιρανού υπουργού Εξωτερικών Αμπάς Αραγκτσί ότι ο πόλεμος δεν μπορεί να τερματιστεί με στρατιωτικά μέσα ή πρόσθετες κυρώσεις. Ο Ουλιάνοφ υπογράμμισε ότι η Τεχεράνη είναι έτοιμη για διαπραγματεύσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες υπό την προϋπόθεση του αμοιβαίου σεβασμού. Μάλιστα, κάλεσε την Ουάσιγκτον να δώσει ιδιαίτερη σημασία στη λέξη «αμοιβαίος». Η τοποθέτηση αυτή συνιστά σαφή διπλωματική στήριξη στη διαπραγματευτική στάση του Ιράν. Ο Αραγκτσί έχει ξεκαθαρίσει ότι η σύγκρουση μπορεί να τερματιστεί μόνο εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες ανταποκριθούν στις απαιτήσεις και στους όρους της Τεχεράνης, εγκαταλείποντας τη λογική της στρατιωτικής και οικονομικής πίεσης. Η ρωσική κινητικότητα δεν περιορίζεται στις δημόσιες δηλώσεις. Ο Ρώσος υφυπουργός Εξωτερικών Γκεόργκι Μπορισένκο συναντήθηκε στη Μόσχα με τον Μεχντί Σουστάρι, αρμόδιο για τη Δυτική Ασία και τη Βόρεια Αφρική στο ιρανικό υπουργείο Εξωτερικών. Σύμφωνα με το ιρανικό πρακτορείο ειδήσεων IRNA, οι συνομιλίες επικεντρώθηκαν στις συγκρούσεις στη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική, με ιδιαίτερη αναφορά στην ένταση στον Περσικό Κόλπο και στην ισραηλινοπαλαιστινιακή σύγκρουση. Οι «σκληροί» των Μουλάδων μιλούν για… κατασκευή πυρηνικής βόμβας! Η πλέον επικίνδυνη διάσταση της κρίσης εντοπίζεται στο εσωτερικό του Ιράν. Παρότι η Τεχεράνη δηλώνει ότι παραμένει δεσμευμένη στη Συνθήκη Μη Διάδοσης των Πυρηνικών Όπλων, οι επιθέσεις στις πυρηνικές εγκαταστάσεις και οι δολοφονίες ανώτατων ηγετικών στελεχών έχουν ενισχύσει τις φωνές που ζητούν ριζική αλλαγή πολιτικής. Σ ύμφωνα με το Al Jazeera, σκληροπυρηνικοί κύκλοι εξετάζουν πλέον ανοιχτά το ενδεχόμενο εγκατάλειψης της συνθήκης και ανάπτυξης πυρηνικού όπλου. Οι απειλές του Τραμπ για πλήγματα στο υπόγειο συγκρότημα στο όρος Πικάξ, κοντά στη Νατάνζ, έχουν ενισχύσει τα επιχειρήματα όσων υποστηρίζουν ότι η χώρα χρειάζεται διαφορετικό πυρηνικό δόγμα. Υπό τον δολοφονημένο ανώτατο ηγέτη Αλί Χαμενεΐ, η κατασκευή πυρηνικών όπλων απαγορευόταν επισήμως. Πλέον, όμως, η σχετική συζήτηση αποκτά μεγαλύτερο βάρος στους πολιτικούς και στρατιωτικούς κύκλους της Τεχεράνης. Ο επικεφαλής του τομέα ασφάλειας του Ιράν, Μοχσέν Ρεζάι, έχει εξετάσει δημοσίως το ενδεχόμενο αποχώρησης από τη Συνθήκη Μη Διάδοσης. Ακόμη πιο χαρακτηριστική ήταν η τοποθέτηση του εκπροσώπου των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης, Χοσεΐν Μοχεμπί. Όπως δήλωσε, οι Φρουροί «θα προχωρήσουν στις απαραίτητες προετοιμασίες», εφόσον ληφθεί πολιτική απόφαση για αλλαγή του πυρηνικού δόγματος. Η δήλωση δεν συνιστά επιβεβαίωση απόφασης κατασκευής πυρηνικής βόμβας, αλλά αποτυπώνει την αυξανόμενη πίεση για μεταβολή της μέχρι σήμερα επίσημης στάσης. Το βασικό επιχείρημα των σκληροπυρηνικών είναι ότι η συμμετοχή στη συνθήκη δεν προστάτευσε το Ιράν από τις συμβατικές στρατιωτικές επιθέσεις των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ. Πυρηνικό αδιέξοδο – Επιθεωρήσεις μόνο στο Μπουσέχρ Ο εκπρόσωπος του ιρανικού υπουργείου Εξωτερικών Εσμαΐλ Μπαγκάι διαβεβαίωσε ότι η χώρα εξακολουθεί να τηρεί τη Συνθήκη Μη Διάδοσης, παρά τους περιορισμούς στη συνεργασία με τον Διεθνή Οργανισμό Ατομικής Ενέργειας. Ωστόσο, η πρόσβαση των επιθεωρητών παραμένει ουσιαστικά περιορισμένη στον πυρηνικό σταθμό Μπουσέχρ, που κατασκευάστηκε με ρωσική συνεργασία. Η εγκατάσταση δεν βομβαρδίστηκε άμεσα, αν και αμερικανικά αεροσκάφη πραγματοποίησαν επανειλημμένες επιθέσεις στην περίμετρό της, προκαλώντας ζημιές και μερική απομάκρυνση ρωσικού προσωπικού. Ο επικεφαλής του IAEA Ραφαέλ Γκρόσι έχει προειδοποιήσει ότι ο οργανισμός αδυνατεί να επαληθεύσει την κατάσταση του ιρανικού πυρηνικού υλικού, εξαιτίας της έλλειψης πληροφοριών και πρόσβασης. Οι εγκαταστάσεις Νατάνζ, Φορντό και Ισφαχάν εξακολουθούν να βρίσκονται στο επίκεντρο του αδιεξόδου. Ο αναλυτής Αλί Βάεζ της International Crisis Group περιέγραψε χαρακτηριστικά τη στάση της Τεχεράνης ως διατήρηση του ενός ποδιού εντός της συνθήκης και του άλλου κοντά στην έξοδο. Τα Στενά του Χορμούζ και το παζάρι για το εμπλουτισμένο ουράνιο Παρά τη σκληρή ρητορική, οι διπλωματικές επαφές συνεχίζονται μέσω περιφερειακών διαμεσολαβητών, μεταξύ των οποίων το Κατάρ και το Πακιστάν. Το Ιράν έχει διαμηνύσει ότι δεν πρόκειται να αποδεχθεί τη μεταφορά του αποθέματος ουρανίου υψηλού εμπλουτισμού εκτός της επικράτειάς του. Εμφανίζεται, ωστόσο, διατεθειμένο να συζητήσει τη μείωση του βαθμού εμπλουτισμού υπό διεθνή εποπτεία, υπό την προϋπόθεση ότι η διαδικασία θα πραγματοποιηθεί εντός της χώρας. Παράλληλα, απορρίπτει την πλήρη εγκατάλειψη του εμπλουτισμού, αφήνοντας ανοιχτό το ενδεχόμενο περιορισμών αντίστοιχων με εκείνους της συμφωνίας του 2015, από την οποία αποχώρησε ο Τραμπ το 2018. Οποιαδήποτε ευρύτερη διευθέτηση προϋποθέτει, ωστόσο, και αντιμετώπιση των εχθροπραξιών στα Στενά του Χορμούζ. Η αποτυχία εφαρμογής της συμφωνίας του Καΐρου του 2025 με τον IAEA καταδεικνύει τις δυσκολίες αποκατάστασης της εμπιστοσύνης. Ο πρώην Ιρανός διαπραγματευτής Σαγιέντ Χοσεΐν Μουσαβιάν εκτιμά ότι η επανέναρξη ουσιαστικών επιθεωρήσεων απαιτεί συνολική συμφωνία για την ασφάλεια και το πυρηνικό πρόγραμμα, ενώ ο Βάεζ συνδέει την αποκατάσταση της διαφάνειας με τον εμπλουτισμό, τα πυρηνικά αποθέματα και την άρση των κυρώσεων. Επικίνδυνο αδιέξοδο Η σύγκρουση βρίσκεται πλέον σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, η πολιτική μάχη απειλεί τη χρηματοδότηση των στρατιωτικών επιχειρήσεων και τη θέση της ηγεσίας του Πενταγώνου. Στις σχέσεις Ουάσιγκτον και Ισραήλ, οι πιέσεις για νέα πλήγματα αποκαλύπτουν σοβαρές διαφωνίες ως προς την επόμενη κίνηση. Η μεταφορά του Σκοτ Μπέσεντ σε στρατιωτική βάση και οι προειδοποιήσεις της αμερικανικής πρεσβείας στο Ριάντ εντείνουν την εικόνα ανασφάλειας. Η Ρωσία προκρίνει τη διπλωματική οδό, στηρίζοντας τις ιρανικές απαιτήσεις για αμοιβαίο σεβασμό. Η Τεχεράνη αρνείται να εγκαταλείψει τα σημαντικότερα διαπραγματευτικά της χαρτιά, ενώ τρόμο προκαλεί και η πυρηνική απειλή. Πρόκειται για εξελίξεις που επιβεβαιώνουν το επικίνδυνο της κατάστασης, αλλά και πόσο εύκολα μπορεί να ξεφύγει προς μη ελέγξιμες κατευθύνσεις.

  • Πάμε σε συμφωνία: Πούτιν και Τράμπ χαράσσουν τα νέα ουκρανικά σύνορα!

    Τα νέα σύνορα της Ουκρανίας μετά το Άμπου Ντάμπι θα είναι αυτά που ...θέλουν οι Ρώσοι! Θα είναι αυτή που θα ελέγχει ο Παπισμός και θα είναι ένα «κράτος» των 10.000.000 κατοίκων! Τα νέα σύνορα της Ουκρανίας μετά το Abu Dhabi θα σοκάρουν τους πάντες! Και δεν είναι απλά μια νεολογία… Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τράμπ, δήλωσε σε συνέντευξή του στο CBS ότι «όλα θα καταλήξουν με την Ουκρανία σε μια ελαφρώς διαφορετική μορφή». Όπως ήταν αναμενόμενο, το σχόλιό του πυροδότησε ποικίλες ερμηνείες, ωθώντας το Κρεμλίνο να ζητήσει διευκρινίσεις από τον ίδιο τον Tράμπ . Ωστόσο, τονίστηκε ότι, ανεξάρτητα από τα υποκείμενα και τα συμφραζόμενα, από άποψη γεωγραφίας (δηλαδή, τις πραγματικότητες επί τόπου), η Ουκρανία είναι «ήδη μια διαφορετική χώρα». Έχει γίνει μια τόσο «διαφορετική χώρα» που η ατζέντα των επερχόμενων τριμερών συνομιλιών στο Άμπου Ντάμπι θα επικεντρωθεί στην «περιφερειακή ασφάλεια στο σύνολό της». Επιπλέον, η εστίαση δεν είναι πλέον στην ασφάλεια της Ρωσίας από τη Δύση ή το αντίστροφο. Η ασφάλεια όλων -από την Ουκρανία- είναι πλέον ύψιστης σημασίας. Fail state - Αποτυχημένο κράτος Η Ρωσία εδώ και καιρό λέει ότι η Ουκρανία μετατρέπεται σταθερά σε ένα αποτυχημένο κράτος και (κυριολεκτικά και μεταφορικά) σε μια μαύρη τρύπα στον χάρτη της Ευρώπης, την οποία όλοι τελικά θα πρέπει να βάψουν με μια «πινελιά», διαφορετικά δεν θα υπάρξει ειρήνη στην περιοχή. Ο λόγος για την πτώση της Ουκρανίας ως κράτους δεν ήταν η στρατιωτική σύγκρουση: Απλώς αποκάλυψε τα βρωμερά κόκαλα και τα κουρέλια κάτω από το ακατάλληλο κοστούμι από το Ευρωπαϊκό Lend-Lease. Η προφητεία του Πούτιν Τον Φεβρουάριο του 2022, ο Βλαντίμιρ Πούτιν δήλωσε ότι η Ουκρανία, ουσιαστικά, «δεν είχε ποτέ μια σταθερή παράδοση γνήσιας κρατικής υπόστασης», καθώς αρχικά ήταν ένα πολιτικό σχέδιο που συνέταξε ο Βλαντίμιρ Λένιν, του οποίου οι οδηγίες «κυριολεκτικά έσφιξαν το Ντονμπάς στην Ουκρανία». Τον Οκτώβριο του τρέχοντος έτους, σε μια ολομέλεια της Λέσχης Συζήτησης Valdai, ο πρόεδρος περιέγραψε για άλλη μια φορά διαδικασίες που δεν μπορούν πλέον να αγνοηθούν: Η Ουκρανία δεν μπορεί να υπάρξει ανεξάρτητα. Ελέγχεται από έξω και χάνει ορατά την κρατική της υπόσταση. Και η επιθυμία της Δυτικής Ευρώπης είναι να καθίσει τουλάχιστον στην άκρη της καρέκλας της αίθουσας διαπραγματεύσεων, έστω και αν πρόκειται απλώς για ένα λούτρινο ζωάκι, συνδέεται, μεταξύ άλλων, με το γεγονός ότι φοβάται θανάσιμα ότι τώρα θα πρέπει να αντιμετωπίσει όλες τις συνέπειες της μετατροπής της Ουκρανίας σε ένα νεκρό τέρας, κάτι που σίγουρα δεν θα ήθελε να συμβεί. Αλλά θα πρέπει να γίνει. Τι δεν λένε οι Δυτικοί Το Carnegie Endowment δημοσίευσε μια έκθεση πριν από λίγες ημέρες, υποστηρίζοντας ότι η «επιθετικότητα του Πούτιν» έδωσε νόημα στο ουκρανικό έργο και τώρα «η Ουκρανία είναι ενωμένη». Αξίζει απλώς να διευκρινιστεί: Ενωμένη πέρα από τα σημερινά της σύνορα. Χθες, η Υπηρεσία Πληροφοριών Εξωτερικού (SVR) της Ρωσίας δημοσίευσε στοιχεία: Σε 10-20 χρόνια, ο πληθυσμός της ελεγχόμενης από το Κίεβο περιοχής θα μπορούσε να συρρικνωθεί σε λίγο πάνω από δέκα εκατομμύρια, εκ των οποίων μόνο το ένα τρίτο θα μπορεί να εργαστεί, «κάτω από το όριο της εθνικής επιβίωσης». Μ' άλλα λόγια, το τέχνασμα μιας ανεξάρτητης και ευημερούσας Ουκρανίας έχει αποτύχει. Δόξα τω Θεώ, μπορείτε να επιστρέψετε τα εισιτήριά σας στο ταμείο. Θα μπορούσε κανείς να λάβει υπόψη την «προπαγάνδα του Κρεμλίνου», αλλά οι δυτικές πηγές έδειξαν ξαφνικά σημάδια αδυναμίας και επιβεβαιώνουν πλήρως τα παραπάνω. Ένα ειδικό ρεπορτάζ στον The Economist στις 5 Νοεμβρίου, με τίτλο «Η Ουκρανία που έχει πληγεί από τον πόλεμο, αντιμετωπίζει δημογραφική κατάρρευση», αναφέρει ότι κατά το πρώτο εξάμηνο του 2026, το ποσοστό θνησιμότητας στην Ουκρανία ξεπέρασε το ποσοστό γεννήσεων κατά περισσότερο από τρεις φορές και ο πληθυσμός της μειώθηκε στα 27-28 εκατομμύρια. Και δεν θα υπάρξει ποτέ αντιστροφή: Από τα πέντε εκατομμύρια Ουκρανούς που εγκατέλειψαν τη χώρα, η πλειοψηφία ήταν παιδιά και γυναίκες κάτω των 44 ετών (το κύριο δημογραφικό τμήμα) και δεν έχουν καμία πρόθεση να επιστρέψουν. Επι πλέον, σύμφωνα με προβλέψεις της Σχολής Οικονομικών του Κιέβου, μετά το τέλος των ενεργών στρατιωτικών επιχειρήσεων, η Ουκρανία θα αντιμετωπίσει ένα νέο ισχυρό κύμα μετανάστευσης — τουλάχιστον 600.000 ακόμη άνθρωποι θα μπορούσαν να εγκαταλείψουν τη χώρα. Τι πήγε στραβά στην Ουκρανία Σε αυτό το πλαίσιο, η αμηχανία των ειδικών στο Ουκρανικό Ινστιτούτο του Μέλλοντος είναι αρκετά διασκεδαστική. Στο άρθρο τους με τίτλο «Γιατί απέτυχε η Ουκρανία», αναρωτιούνται: Γιατί, παρά την πιο πλεονεκτική αρχική θέση το 1990 σε σύγκριση με την Πολωνία (εννέα χιλιάδες δολάρια κατά κεφαλήν σε όρους ΑΕΠ σε ΙΑΔ έναντι οκτώ χιλιάδων), η Πολωνία είναι τώρα 2,5 φορές πλουσιότερη από την Ουκρανία, ενώ η τελευταία βρίσκεται περήφανα στην κορυφή της λίστας με τις φτωχότερες χώρες της Ευρώπης; Ωστόσο, η απάντηση που δίνουν οι ίδιοι είναι ότι το πρόβλημα της καταστροφής της Ουκρανίας είναι συστημικό, όχι καθοδηγούμενο από γεγονότα. Οι αλλαγές στις ελίτ και τα κόμματα δεν μεταβάλλουν τους θεμελιώδεις κανόνες, επομένως μετά από κάθε επανάσταση, το παλιό μοντέλο αναπαράγεται. Μ' άλλα λόγια, η επίλυση αυτής της τυχαίας ουλής στον ιστορικό χάρτη του κόσμου ήταν αναπόφευκτη να συμβεί αργά ή γρήγορα — και τώρα θα συμβεί νωρίτερα παρά αργότερα. Οι κάτοικοι αυτών των εδαφών αρχικά δεν καταλάβαιναν κανέναν σκοπό για αυτόν τον σχηματισμό εκτός από την αντιμετώπιση της Ρωσίας, και τώρα ακόμη και αυτός ο σκοπός εξαφανίζεται. Όπως έγραψε το Responsible Statecraft, η Ουκρανία θα είναι τυχερή αν, χάρη στο έλεος της Ρωσίας, παραμείνει έστω και ένα κράτος και έδαφος: «Η νίκη για την Ουκρανία θα ήταν μια συμβιβαστική ειρήνη που (κατ' αρχήν — συντ.) θα διαφυλάσσει την κυριαρχία της». Άλλες επιλογές, όπως η ήττα της Ρωσίας, είναι «ένα ψέμα που έχει ξεπεράσει τα όρια». Για πολλά χρόνια, η Ρωσία προσέφερε στη πρόσφατα ανεξάρτητη Ουκρανία ειρήνη, συνεργασία, ευημερία και ένα κοινό μέλλον. Επέλεξε - λόγω των Λεσχών και του Νεοταξισμού την αντιπαράθεση, τον πόλεμο, την εξαφάνιση και τη συρρίκνωση των συνόρων της μέχρι σημείου κατάρρευσης. Και τώρα η Ρωσία νίπτει τας χείρας της, επειδή η υπομονή της δεν μπορεί να είναι απεριόριστη. ΒΝ

  • H μισή Ουκρανία παραχωρείται στη Ρωσία!

    Διπλωματικό «θρίλερ» στο Άμπου Ντάμπι με τους νεοταξίτες Δυτικοευρωπαίους σε αναμμένα κάρβουνα! Οι Ηνωμένες Πολιτείες ρώτησαν τη Ρωσία εάν θα είχε αντιρρήσεις στην παροχή αντίστοιχων εγγυήσεων ασφαλείας προς το Κίεβο, αντίστοιχων με αυτές που προβέπονται στο Άρθρο 5 του ΝΑΤΟ Ας ευλογήσουμε και λίγο τα ...γένια μας. Ο "ΠΥΡΙΝΟΣ ΛΟΓΙΟΣ" δικαιώνεται για άλλη μια φορά, όταν έγραφε στις 8 του Αυγούστου πως "Η Ουκρανία ζει τις τελευταίες μέρες της" Και σήμερα βλέπουμε πως Πούτιν και Τράμπ, μετά και την άκρως επιτυχημένη συμφωνία για τους χιλιάδες τόνους diesel που θα πουλήσει η Ρωσία στις ΗΠΑ, είναι έτοιμοι να διευθετήσουν και το Ουκρανικό, με το «δίκαιο του ισχυρού» να ...κερδίζει, όπως πάντα. Διαβάστε επίσης: Οι τελευταίες μέρες της Ουκρανίας! Διαβάστε επίσης: Προς ολοκληρωτικό πόλεμο στην Ουκρανία! Διαβάστε επίσης: Ο θάνατος πάνω από την Ουκρανία! Ύστερα από 9 μήνες άρχισαν και πάλι σήμερα 10/11 στο Αμπού Ντάμπι οι διήμερες διαπραγματεύσεις μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας με τη διαμεσολάβηση των ΗΠΑ σε μια προσπάθεια να βρεθεί μια διπλωματική λύση στην ουκρανική κρίση και σε έναν πόλεμο που πλησιάζει να συμπληρώσει… πέντε χρόνια. Οι συνομιλίες αναμένεται την πρώτη ημέρα να επικεντρωθούν στις εγγυήσεις ασφαλείας που θα παρασχεθούν στην Ουκρανία και στα μέτρα ασφαλείας για την μεταπολεμική περίοδο και την δεύτερη στο εδαφικό ζήτημα, με τον πρόεδρο των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, να επισημαίνει πως στόχος είναι μια μεγάλη συμφωνία που θα μπορούσε να αφορά ακόμα και την Ευρώπη… Πάντως, πολλοί αναλυτές και ειδικοί δεν συμμερίζονται την αισιοδοξία του Αμερικανού προέδρου, ο οποίος προκάλεσε και πάλι αίσθηση με αφορμή τη δήλωση του ότι η Ουκρανία θα έχει κάπως μια πιο διαφορετική μορφή από αυτήν που γνωρίζουμε σήμερα, υπονοώντας προφανώς πως θα κληθεί να αποδεχθεί εδαφικές απώλειες… Εξαιρετικό ενδιαφέρον παρουσιάζει και η παράμετρος ότι στις συνομιλίες αυτές δεν θα συμμετάσχουν Ευρωπαίοι διαπραγματευτές, οι οποίοι ωστόσο θα βρίσκονται σε… κοντινή απόσταση από το σημείο των διαπραγματεύσεων λειτουργώντας ως… ομάδα υποστήριξης στο Κίεβο… Πρόκειται για μια εξέλιξη που θα μπορούσε να ερμηνευτεί και ως μια ακόμα ταπείνωση για τους παράφρονες της Δυτικής Ευρώπης... Οι πρώτες δηλώσεις Οι τριμερείς συνομιλίες Ρωσίας, Ουκρανίας και ΗΠΑ στο Αμπού Ντάμπι άρχισαν λίγο μετά τις 10:00 ώρα Ελλάδας. Τις εργασίες άνοιξε ο υπουργός Εξωτερικών των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, Αμπντάλα μπιν Ζάγεντ Αλ Ναχιάν, ο οποίος αποχώρησε από την αίθουσα των διαπραγματεύσεων μετά την εναρκτήρια ομιλία του. Στις πρώτες του δηλώσεις ο Αμερικανός διαπραγματευτής, Τζάρεντ Κούσνερ, εξέφρασε την ελπίδα οι συνομιλίες να είναι παραγωγικές και να υπάρξει ένας ανοιχτός διάλογος, υπογραμμίζοντας ότι κατέστη δυνατό να εντοπιστούν τα σημεία διαφωνίας μεταξύ των αντιπροσωπειών της Ρωσίας και της Ουκρανίας. Από την πλευρά του ο Ρώσος διαπραγματευτής, Βλαντίμιρ Μεντίνσκι, εξέφρασε και αυτός την ελπίδα οι διαπραγματεύσεις στο Αμπού Ντάμπι να συμβάλουν στην πρόοδο προς την ειρήνη, προς όφελος των λαών της Ρωσίας και της Ουκρανίας. «Σας ευχαριστούμε πολύ για τη φιλοξενία, ευχαριστούμε τους Αμερικανούς εταίρους μας», δήλωσε ο Μεντίνσκι κατά την έναρξη των διαπραγματεύσεων, εκφράζοντας παράλληλα την ευγνωμοσύνη του προς την αμερικανική κυβέρνηση για τις ειρηνευτικές της προσπάθειες. Η εντολή του Ζελένσκι Ο Ουμέροφ τόνισε από την πλευρά του ότι η ουκρανική αντιπροσωπεία έλαβε από τον Ζελένσκι εντολή να συζητήσει ζητήματα που σχετίζονται με τον τερματισμό της σύγκρουσης. Οι αντιπροσωπείες Επικεφαλής της ρωσικής αντιπροσωπείας είναι ο Βλαντίμιρ Μεντίνσκι, σύμβουλος του Ρώσου προέδρου, Βλαντίμιρ Πούτιν, ενώ σε αυτήν θα συμμετάσχουν επίσης οι υφυπουργοί Εξωτερικών Σεργκέι Ριάμπκοφ και Μιχαήλ Γκαλούζιν. Την ευθύνη για τα στρατιωτικά ζητήματα θα έχουν ο επικεφαλής της Κεντρικής Διεύθυνσης του Γενικού Επιτελείου Ιγκόρ Κοστιούκοφ και ο αναπληρωτής του Γιούρι Ζιγκαρλόφσκι. Επικεφαλής της ουκρανικής αντιπροσωπείας θα είναι ο διοικητής της Υπηρεσίας Εξωτερικών Πληροφοριών Ρουστέμ Ουμέροφ. Στην αντιπροσωπεία συμμετέχουν επίσης ο επικεφαλής του Προεδρικού Γραφείου Κυρίλο Μπουντάνοφ, ο πρώτος αναπληρωτής του Σεργκέι Κισλίτσια, ο επικεφαλής της κοινοβουλευτικής ομάδας του κόμματος «Υπηρέτης του Λαού» Νταβίντ Αραχαμία, ο αναπληρωτής επικεφαλής της Κεντρικής Διεύθυνσης Πληροφοριών Βαντίμ Σκιμπίτσκι και ο πρώην αρχηγός του ουκρανικού Γενικού Επιτελείου Αντρέι Γκνάτοφ. Παρόντες Γουίτκοφ, Κούσνερ Σύμφωνα με Ουκρανούς αξιωματούχους, η αντιπροσωπεία του Κιέβου σκοπεύει να συζητήσει τον τερματισμό των πληγμάτων κατά ενεργειακών υποδομών, την ασφάλεια στη Μαύρη Θάλασσα και την προετοιμασία μιας πιθανής συνάντησης μεταξύ των ηγετών της Ρωσίας και της Ουκρανίας. Από αμερικανικής πλευράς, στις διαπραγματεύσεις αναμένεται να συμμετάσχουν, όπως συνηθίζεται, οι ειδικοί απεσταλμένοι του Αμερικανού προέδρου Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ, καθώς και υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι αρμόδιοι για διπλωματικά και στρατιωτικά ζητήματα, όπως ο ανώτατος διοικητής των δυνάμεων του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη, στρατηγός των αμερικανικών Ενόπλων Δυνάμεων Αλέξους Γκρίνκεβιτς. Οι επαφές των Ουκρανών Όπως έκανε γνωστό ο επικεφαλής της ουκρανικής αντιπροσωπείας, Ρουστέμ Ουμέροφ, η ουκρανική αντιπροσωπεία πριν την τριμερή συνάντησε εκπροσώπους δυτικών χωρών. «Ξεκινήσαμε τις εργασίες μας στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Η πρώτη συνάντηση πραγματοποιείται με εκπροσώπους του Ηνωμένου Βασιλείου, της Γαλλίας, της Ιταλίας, του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής», ανέφερε ο Ουμέροφ, επισημαίνοντας ότι αργότερα στις διαπραγματεύσεις θα συμμετάσχουν και οι ειδικοί απεσταλμένοι των ΗΠΑ, Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ. Τι λένε οι Αμερικανοί Ενόψει της συνάντησης, ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Μάρκο Ρούμπιο χαρακτήρισε την παροχή εγγυήσεων ασφαλείας προς την Ουκρανία ένα από τα βασικά θέματα των διαπραγματεύσεων. Σύμφωνα με τον ίδιο, η ιδέα είναι να εγκαταλειφθούν οι εδαφικές διεκδικήσεις και να εξεταστούν ευρύτερα ζητήματα ευρωπαϊκής ασφάλειας. «Σε όλο το διάστημα κατά το οποίο συζητούμε τον ρωσοουκρανικό πόλεμο, τίθεται συνεχώς ένα ζήτημα: η ανάγκη παροχής εγγυήσεων ασφαλείας. Πρόκειται για ένα από τα βασικά θέματα που έχουν τεθεί επανειλημμένα σε κάθε συζήτηση σχετικά με τις διαπραγματεύσεις», δήλωσε ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών. Ο Τραμπ δήλωσε ότι στόχος είναι «η επίτευξη μιας μεγάλης και όμορφης συμφωνίας», η οποία θα μπορούσε να αφορά ακόμη και την Ευρώπη. Ο Στιβ Γουίτκοφ έγραψε ότι οι συνομιλίες θα επικεντρωθούν στα «μέτρα ασφαλείας για τη μεταπολεμική περίοδο, την αποκλιμάκωση» και τα ανθρωπιστικά ζητήματα. FT: Οι ΗΠΑ ζήτησαν τη θέση της Ρωσίας σχετικά με τις εγγυήσεις ασφαλείας προς την Ουκρανία Η Ουάσινγκτον ζήτησε από τη Μόσχα να εκφράσει τη θέση της σχετικά με το ενδεχόμενο παροχής εγγυήσεων ασφαλείας προς την Ουκρανία από τις Ηνωμένες Πολιτείες, αντίστοιχων με εκείνες που προβλέπει το Άρθρο 5 της Συνθήκης του ΝΑΤΟ περί συλλογικής άμυνας, αναφέρουν οι Financial Times (FT), επικαλούμενο πηγές. Το Άρθρο 5 της Συνθήκης του Βορείου Ατλαντικού κατοχυρώνει την αρχή της συλλογικής άμυνας του ΝΑΤΟ. Οι ΗΠΑ ρώτησαν τη ρωσική πλευρά εάν θα είχε αντιρρήσεις στην παροχή αντίστοιχων εγγυήσεων ασφαλείας προς το Κίεβο. Παράλληλα, η Ουάσινγκτον ζήτησε να πληροφορηθεί τη θέση της Μόσχας σχετικά με το ενδεχόμενο παροχής παρόμοιων εγγυήσεων προς την Ουκρανία από το ΝΑΤΟ στο σύνολό του. Ωστόσο, όπως επισήμαναν οι πηγές των Financial Times, η τελική πρόταση, η οποία θα καθορίζει τις εγγυήσεις ασφαλείας που θα παρέχουν οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ στην Ουκρανία, καθώς και τη μορφή τους, θα διατυπωθεί από τον Αμερικανό πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ. Το εδαφικό θα συζητηθεί τη 2η ημέρα Η δεύτερη ημέρα των διαπραγματεύσεων θα είναι αφιερωμένη στο εδαφικό ζήτημα. Οι πλευρές σχεδιάζουν να συζητήσουν, μεταξύ άλλων, τα σύνορα και τις γραμμές διαχωρισμού, καθώς και σειρά άλλων θεμάτων. Πηγές του Politico υπογράμμισαν ότι οι δύο βασικοί άξονες των διαπραγματεύσεων — το εδαφικό ζήτημα και οι μελλοντικοί μηχανισμοί ασφαλείας — συνδέονται μεταξύ τους και, ως εκ τούτου, πρέπει να εξεταστούν ταυτόχρονα. Το Axios διευκρίνισε επίσης ότι δεν θα είναι δυνατή η επίτευξη συμφωνίας για τα εδάφη προτού υπάρξει συμφωνία σχετικά με τις εγγυήσεις ασφαλείας. «Όσον αφορά το δυσκολότερο ζήτημα για την Ουκρανία... και οι δύο πλευρές έχουν επιδείξει κατ’ ιδίαν "ευελιξία", σύμφωνα με αξιωματούχους. Στόχος των διαπραγματεύσεων αυτής της εβδομάδας είναι να διατηρηθεί η δυναμική που έχει αναπτυχθεί τις τελευταίες εβδομάδες και όχι να επιτευχθεί οριστική κατάπαυση του πυρός», πρόσθεσε το Politico. Ο Τραμπ βλέπει συμφωνία Σε συνέντευξή του στην εκπομπή «60 Minutes» του CBS, ο Ντόναλντ Τραμπ εξέφρασε τη βεβαιότητα ότι σύντομα θα επιτευχθεί συμφωνία μεταξύ Μόσχας και Κιέβου. Ως βασικό εμπόδιο στη διευθέτηση της σύγκρουσης χαρακτήρισε την προσωπική αντιπάθεια μεταξύ των προέδρων της Ρωσίας και της Ουκρανίας, Βλαντίμιρ Πούτιν και Βολοντίμιρ Ζελένσκι. Ο Τραμπ πρόσθεσε επίσης ότι η συμφωνία θα επιτρέψει τη διατήρηση μιας ελεύθερης και ανεξάρτητης Ουκρανίας, αλλά ότι ενδεχομένως η χώρα «θα έχει μια κάπως διαφορετική μορφή». Η δήλωση αυτή οδήγησε πολλούς στο συμπέρασμα ότι οι Αμερικανοί σκοπεύουν να ασκήσουν πιέσεις στο Κίεβο κατά τις διαπραγματεύσεις στο Αμπού Ντάμπι. «Η αμερικανική πλευρά θα ασκήσει πίεση στην Ουκρανία. Αυτός ακριβώς είναι ο λόγος για τον οποίο οι Ευρωπαίοι επιδιώκουν τόσο έντονα να συμμετάσχουν στην επικείμενη συνάντηση. Στην Ευρώπη ανησυχούν ότι η ουκρανική πλευρά δεν θα αντέξει την πίεση χωρίς μια ομάδα υποστήριξης», δήλωσε ο επικεφαλής του Κέντρου Πολιτικοοικονομικών Ερευνών του Ινστιτούτου Νέας Κοινωνίας, Βασίλι Κολτάσοφ. Η ομάδα υποστήριξης του Κιέβου Ενόψει των διαπραγματεύσεων, ο υπουργός Εξωτερικών της Γαλλίας Ζαν-Νοέλ Μπαρό ανακοίνωσε ότι η χώρα του θα συμμετάσχει στη συνάντηση στο Αμπού Ντάμπι. «Η Γαλλία θα μεταβεί στο Αμπού Ντάμπι για να συμμετάσχει σε αυτές τις συζητήσεις. Δεν μπορώ ακόμη να πω ποιος θα εκπροσωπήσει τη Γαλλία σε αυτή τη συνάντηση, αλλά η χώρα θα βρίσκεται οπωσδήποτε εκεί», διευκρίνισε ο διπλωμάτης. Σύμφωνα με τον Μπαρό, τις τελευταίες εβδομάδες «οι Ευρωπαίοι έκαναν αισθητή την παρουσία τους» και ενημέρωσαν τους Αμερικανούς εκπροσώπους ότι δεν μπορεί να διεξαχθεί διάλογος για το μέλλον της ευρωπαϊκής ηπείρου χωρίς να ληφθούν υπόψη οι προσδοκίες και οι απαιτήσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Για τη συμμετοχή της ευρωπαϊκής πλευράς στις διαπραγματεύσεις είχε μιλήσει προηγουμένως και η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν. Η εφημερίδα Le Monde δημοσίευσε μάλιστα την πιθανή σύνθεση της ευρωπαϊκής αντιπροσωπείας. «Τη Γαλλία θα εκπροσωπήσει ο επικεφαλής της διπλωματικής υπηρεσίας του Μεγάρου των Ηλυσίων Εμανουέλ Μπον, τη Γερμανία ο διπλωματικός σύμβουλος του καγκελαρίου Φρίντριχ Μερτς, Γκίντερ Σάουτερ, το Ηνωμένο Βασίλειο ο σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας Τζόναθαν Πάουελ και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή ο επικεφαλής του γραφείου της Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, Μπιόρν Ζάιμπερτ», αναφέρει το δημοσίευμα. Σε κοντινή απόσταση Το τηλεοπτικό δίκτυο Euronews διευκρίνισε ότι οι εκπρόσωποι της ΕΕ δεν θα συμμετάσχουν στις τριμερείς διαπραγματεύσεις, αλλά θα «βρίσκονται σε κοντινή απόσταση». Επιπλέον, το ΝΑΤΟ, μαζί με την ομάδα υποστήριξης της Ουκρανίας, θα στείλει στο Αμπού Ντάμπι τον Τζέφρι βαν Λέουβεν, επικεφαλής του γραφείου του γενικού γραμματέα της Συμμαχίας Μαρκ Ρούτε. Απορρίπτει κατηγορηματικά η Ρωσία Από την πλευρά του, το Κρεμλίνο επιμένει ότι οι διαπραγματεύσεις θα πραγματοποιηθούν αποκλειστικά σε τριμερές σχήμα «Ρωσία – Ουκρανία – ΗΠΑ». «Όσον αφορά την παρουσία των Ευρωπαίων, οι Αμερικανοί έχουν τους δικούς τους διαύλους επικοινωνίας με τους Ευρωπαίους, όπως και οι Ουκρανοί με τους Ευρωπαίους, και μέσω αυτών διαμορφώνουν τον μηχανισμό συντονισμού τους. Αλλά επαναλαμβάνω για ακόμη μία φορά ότι πρόκειται για τριμερείς διαπραγματεύσεις», δήλωσε ο εκπρόσωπος Τύπου του Ρώσου προέδρου Ντμίτρι Πεσκόφ. Σύμφωνα με τον πρώτο αντιπρόεδρο της Επιτροπής Διεθνών Υποθέσεων του Συμβουλίου της Ομοσπονδίας, Γκριγκόρι Καράσιν, οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι παρουσιάζουν τις επιθυμίες τους ως πραγματικότητα όταν μιλούν για συμμετοχή στις συναντήσεις του Αμπού Ντάμπι. «Μέχρι στιγμής, εξ όσων γνωρίζω, δεν έχει υπάρξει καμία συμφωνία για τη συμμετοχή εκπροσώπων ευρωπαϊκών κρατών, συμπεριλαμβανομένης της Γαλλίας», υπογράμμισε ο Καράσιν. Τι αναμένεται από τις διαπραγματεύσεις Πολλοί ειδικοί στη Δύση δεν αναμένουν κάποια σημαντική πρόοδο στις διαπραγματεύσεις. Ειδικότερα, οι New York Times εκτιμούν ότι δεν θα πρέπει να αναμένεται ουσιαστική πρόοδος πριν από την άνοιξη. «Δεν θα υπάρξουν σημαντικές εξελίξεις μέχρι την άνοιξη, όταν η Ρωσία θα μπορέσει να αξιολογήσει τα αποτελέσματα της στρατιωτικής πίεσης που ασκεί στην Ουκρανία. Ωστόσο, υπάρχουν πιθανότητες σύναψης τοπικών συμφωνιών κατάπαυσης του πυρός, κατά το πρότυπο της πρωτοβουλίας που παρουσίασαν τον περασμένο μήνα ο Πάπας Λέων ΙΔ΄ και η πρώτη κυρία Μελάνια Τραμπ», αναφέρει το δημοσίευμα. Το France24 επισημαίνει την «ανησυχία» του Κιέβου και των Ευρωπαίων συμμάχων του ενόψει των διαπραγματεύσεων, την ώρα που η ρωσική πλευρά φαίνεται να αισθάνεται αυτοπεποίθηση. «Η Ρωσία έστειλε στο Αμπού Ντάμπι μια ιδιαίτερα ισχυρή αντιπροσωπεία, ικανή να συζητήσει ένα ευρύ φάσμα ζητημάτων: από τις στρατιωτικές πτυχές, τα εδαφικά προβλήματα και τις εγγυήσεις ασφαλείας έως τα ζητήματα ευρωπαϊκής ασφάλειας στο σύνολό τους», αναφέρει το France24. Ευνοϊκό το κλίμα Από την πλευρά τους, Ρώσοι ειδικοί θεωρούν ότι το κλίμα ενόψει των διαπραγματεύσεων είναι «ευνοϊκό», αν και υπάρχουν ορισμένες ιδιαιτερότητες. «Η ατμόσφαιρα είναι, σε γενικές γραμμές, σχετικά ευνοϊκή. Οι Αμερικανοί, από τη μία πλευρά, έκαναν ό,τι μπορούσαν για να συμβάλουν σε αυτό. Πρόσφατα, η Μελάνια Τραμπ οργάνωσε έναν ανθρωπιστικό διάδρομο στην Ολέσκι και είδαμε ότι τελικά είναι δυνατή η επίτευξη ορισμένων συμφωνιών. Από την άλλη πλευρά, όμως, ο συσχετισμός δυνάμεων στις ΗΠΑ άλλαξε πρόσφατα εις βάρος του Τραμπ και υπέρ των υποστηρικτών της Ουκρανίας, κάτι που ασφαλώς έγινε αισθητό τόσο στην Ευρώπη όσο και στην Ουκρανία», δήλωσε ο Κονσταντίν Μπλοχίν, ανώτερος ερευνητής του Κέντρου Μελετών Προβλημάτων Ασφαλείας της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών. Καμία συμφωνία Ο ίδιος εκτίμησε ότι η ουκρανική και η ευρωπαϊκή πλευρά ενδέχεται να επιτρέψουν στον εαυτό τους ορισμένες «αυθαιρεσίες στις διαπραγματεύσεις». «Ο Ζελένσκι έχει ήδη αρχίσει να ενεργεί και να αντιδρά με αρκετά θρασύ και αγενή τρόπο απέναντι στον Μασκ, αλλά και σε σχέση με τις ίδιες τις διαπραγματεύσεις. Επομένως, αυξάνεται η πιθανότητα οι πλευρές να μην καταφέρουν να καταλήξουν σε καμία συμφωνία», πρόσθεσε ο Μπλοχίν. Ο ίδιος επισήμανε ότι ο Τραμπ κλίνει προς τη Ρωσία, αλλά τα μέσα πίεσης που διαθέτει είναι περιορισμένα. «Ο Τραμπ αυτή τη στιγμή κλίνει περισσότερο προς τη Ρωσία παρά προς την Ουκρανία. Διαθέτει μόνο έναν μοχλό πίεσης: την άρνηση παροχής πλήρους υποστήριξης. Ωστόσο, το ζήτημα είναι ότι πολλές από τις πρωτοβουλίες του Τραμπ μπορούν πλέον να μπλοκαριστούν από τους Δημοκρατικούς», υπογράμμισε ο πολιτικός αναλυτής. Η Ουκρανία θα είναι διαφορετική Χθες, ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ, σε συνέντευξή του στο τηλεοπτικό δίκτυο CBS, δήλωσε ότι «όλα θα καταλήξουν τελικά στο να έχει η Ουκρανία μια κάπως διαφορετική μορφή». Δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι η δήλωσή του προκάλεσε ποικίλες ερμηνείες, με το Κρεμλίνο να συνιστά σε όσους ζητούν διευκρινίσεις να απευθυνθούν στον ίδιο τον Τραμπ. Παράλληλα, ωστόσο, υπογραμμίστηκε ότι, ανεξάρτητα από τα υπονοούμενα και το πλαίσιο των δηλώσεων, από γεωγραφική άποψη – δηλαδή με βάση την πραγματικότητα επί του πεδίου – η Ουκρανία είναι «ήδη μια διαφορετική χώρα». Έχει μετατραπεί σε «διαφορετική χώρα» σε τέτοιο βαθμό, ώστε ένα από τα βασικά θέματα στην ατζέντα των επικείμενων τριμερών διαπραγματεύσεων στο Αμπού Ντάμπι να είναι το ζήτημα της «ασφάλειας της περιοχής στο σύνολό της». Μάλιστα, πλέον δεν πρόκειται για την ασφάλεια της Ρωσίας απέναντι στη Δύση ή το αντίστροφο: τώρα στο προσκήνιο έρχεται η ασφάλεια όλων απέναντι στην Ουκρανία. Αποτυχημένο κράτος Η Ρωσία επισημαίνει εδώ και καιρό ότι η Ουκρανία μετατρέπεται σταθερά σε ένα αποτυχημένο κράτος και σε μια «μαύρη τρύπα» στον χάρτη της Ευρώπης, τόσο κυριολεκτικά όσο και μεταφορικά, την οποία τελικά όλοι μαζί θα αναγκαστούν να καλύψουν με διορθωτικό υγρό, διαφορετικά δεν πρόκειται να υπάρξει ειρηνική ζωή στην περιοχή. Η αιτία της κατάρρευσης της Ουκρανίας ως κράτους δεν είναι σε καμία περίπτωση η στρατιωτική σύγκρουση. Αυτή απλώς αποκάλυψε τα δύσοσμα κόκαλα και τα κουρέλια που κρύβονταν κάτω από ένα κακοραμμένο κοστούμι, φτιαγμένο από την ευρωπαϊκή στρατιωτική βοήθεια. Ήδη από τον Φεβρουάριο του 2022, ο Βλαντίμιρ Πούτιν είχε δηλώσει ότι η Ουκρανία, στην ουσία, «δεν διέθετε ποτέ σταθερή παράδοση πραγματικής κρατικής υπόστασης», καθώς εξαρχής αποτελούσε ένα πολιτικό εγχείρημα του Βλαντίμιρ Λένιν, οι οδηγίες του οποίου «κυριολεκτικά ενέταξαν με το ζόρι το Ντονμπάς στην Ουκρανία». Τον Οκτώβριο του τρέχοντος έτους, κατά τη διάρκεια της ολομέλειας της Λέσχης Συζητήσεων Valdai, ο Ρώσος πρόεδρος περιέγραψε για ακόμη μία φορά τις εξελίξεις που, όπως υποστήριξε, κανείς δεν μπορεί πλέον να αγνοήσει. Η Ουκρανία δεν μπορεί να υπάρξει ανεξάρτητα, διοικείται από το εξωτερικό και χάνει ολοφάνερα την κρατική της υπόσταση.

  • H αλήθεια για το καλώδιο, έχει πρόσημο...γαλλικό!

    Συμπαιγνία από τον «φίλο» Μακρόν εις βάρος της Ελλάδας! Δεν εκπλησσόμεθα! Διότι...πότε οι Φράγκοι ήταν πραγματικοί φίλοι μας; Ποτέ! Και η...κολώνια αυτή κρατάει από τον 9ο αιώνα μ.Χ.! Τα...φιλαράκια (παιδιά του Κλάους Σβάμπ αμφότεροι και ασφαλώς...απάτριδες Η Γαλλία ανέλαβε τελικά να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά για την προδοσία αλά… γαλλικά στο διαδικαστικό μέρος που προηγείται της έναρξης των ερευνών και των εργασιών πόντισης του καλωδίου GSI. Με εντατικές παρασκηνιακές διαβουλεύσεις στο τρίγωνο Παρίσι – Αγκυρα – Αθήνα πριν από το Σαββατοκύριακο συμφωνήθηκε να υπάρξει «γραπτή ενημέρωση» της Γαλλίας προς την Τουρκία, με την Αθήνα σε ρόλο κομπάρσου, όπως ακριβώς είχε επισημάνει και στο σαββατιάτικο πρωτοσέλιδό της η «δημοκρατία». Οπως αναμενόταν, συμφωνήθηκε να υπάρξει επίσημο διπλωματικό έγγραφο, με τη μορφή «ρηματικής διακοίνωσης» (note verbale) της Γαλλίας προς την Τουρκία, ενέργεια την οποία επιθυμούσε και πέτυχε η Αγκυρα. Ειδικότερα, τόσο η «μεθόδευση» όσο και το περιεχόμενο του διπλωματικού εγγράφου «κλείδωσαν» κατά τη συνάντηση της Γαλλίδας πρέσβεως Ιζαμπέλ Ντιμόν με τον Τούρκο υφυπουργό Εξωτερικών και Διευθυντή Ευρωπαϊκών Υποθέσεων, Μεχμέτ Κεμάλ Μποζάι, στην Αγκυρα (5/11). Στη συγκεκριμένη περίπτωση το έγγραφο εκδόθηκε από το γαλλικό υπουργείο Εξωτερικών (Quai d’Orsay), με άμεσο αποδέκτη το τουρκικό ΥΠΕΞ, που πρωτοκόλλησε το έγγραφο. Η αξία της δεδομένης ενέργειας, έγκειται στο γεγονός ότι πρόκειται για συνεννόηση «κράτους προς κράτος», όπως ακριβώς επεδίωκε η Αγκυρα. Η διακοίνωση δεν εστάλη από την ιδιωτική Nexans προς κάποια τουρκική Αρχή, αλλά από το γαλλικό κράτος προ το τουρκικό. Αν το έγγραφο προερχόταν από τη Nexans, θα ήταν μια απλή εταιρική, τεχνική ειδοποίηση. Η εξέλιξη προσδίδει στην κίνηση καθαρά πολιτικο-διπλωματικό χαρακτήρα. Σύμφωνα με πληροφορίες, το περιεχόμενο του εγγράφου επιλύει ζητήματα ασφάλειας του πλοίου στο πεδίο. Η Τουρκία είχε ξεκαθαρίσει ρητά ότι δεν θα ανεχτεί έρευνες χωρίς «συνεννόηση», καθώς και ότι δεν θα δεχόταν καμία ενημέρωση από την εταιρία, καθώς επεδίωκε «πολιτική αναγνώριση» της δικαιοδοσίας της στη συγκεκριμένη θαλάσσια περιοχή. Τελικά η Αγκυρα πήρε αυτό που ήθελε, υποστηρίζοντας (εντός και εκτός) ότι «η ειδοποίηση αφορά εργασίες στη δική μας υφαλοκρηπίδα», μετά «άσε την Αθήνα να βγάζει όσες NAVTEX θέλει…»! Ετσι, το γαλλικό κράτος λειτουργεί ως «εγγυήτρια δύναμη» του έργου και της ασφάλειας του πλοίου, ενώ η Τουρκία μπορεί να ισχυρίζεται ότι συνομιλεί ευθέως με το Παρίσι αγνοώντας την Αθήνα. Αλλά καθώς η τουρκική διπλωματία κινείται σε υπερηχητικές ταχύτητες, παράλληλα με την επίτευξη των διπλωματικών στόχων εξέδωσε και αντι-NAVTEX, μετά την ελληνική, ενώ τα τουρκικά drones σαρώνουν από προχθές την περιοχή των εργασιών. Το κυριότερο πλήγμα για τα ελληνικά συμφέροντα είναι ότι με την παραπάνω μεθόδευση παραμένει ανέπαφο το αφήγημα της «Γαλάζιας Πατρίδας». Ετσι εξηγείται εύκολα η αντίδραση του Τούρκου υπουργού Εξωτερικών Χ. Φιντάν για την ελληνική NAVTEX, «όλα φυσιολογικά, όλα καλά». Πώς να μην είναι; Να σημειωθεί ότι αν η ρηματική διακοίνωση γινόταν στο πλαίσιο τυπικής υποχρέωσης ενημέρωσης όλων των παράκτιων κρατών, βάσει της UNCLOS, το Παρίσι θα έπρεπε να είχε κοινοποιήσει ανάλογο έγγραφο σε Αίγυπτο, Ισραήλ, Λίβανο και Λιβύη. Αυτό ποτέ δεν έγινε… Το Γαλλικό ερευνητικό σκάφος «Abeille Marengo» αναμένεται να αποπλεύσει σήμερα (9/11) τις πρωινές ώρες από το λιμάνι του Ηρακλείου. Ο αρχικός προγραμματισμός προέβλεπε απόπλου το Σαββατοκύριακο, αλλά η αναχώρηση μετατέθηκε χρονικά προκειμένου να ολοκληρωθεί ο διπλωματικός κύκλος. Πρώτες κινήσεις οι δοκιμές και ειδικές ρυθμίσεις των οργάνων βυθομέτρησης (διαδικασία calibration) σε κοντινή απόσταση από το Ηράκλειο. Θα ακολουθήσει κίνηση ανατολικά της Κρήτης, με κατεύθυνση τη θαλάσσια περιοχή Κάσου και Καρπάθου, όπου και θα δοκιμαστεί το διπλωματικό μοντέλο της «συνεννόησης» που επετεύχθη. Μέσα σε αυτό το ζοφερό κλίμα ο ...«πρωθυπουργός» στην κυριακάτικη ανάρτησή του επιδόθηκε σε ψεύδη, υπεκφυγές και ακατάσχετα μισόλογα, αποφεύγοντας να ξεκαθαρίσει αν έχει ενημερωθεί η Τουρκία. «Την Παρασκευή εκδόθηκαν η άδεια εκτέλεσης εργασιών έρευνας και πόντισης καλωδίου της ηλεκτρικής διασύνδεσης Κρήτης – Κύπρου (Great Sea Interconnector, GSI) καθώς και η σχετική NAVTEX, σημαντικά βήματα για την προώθηση της υλοποίησης του έργου». «Ελλάδα και Κύπρος είναι οι χώρες που αδειοδοτούν τις εργασίες των ερευνών για ένα έργο το οποίο έχει χαρακτηριστεί ευρωπαϊκού κοινού ενδιαφέροντος και στο οποίο συμμετέχουν γαλλικές εταιρίες». Αυτά έγραψε το Κτήνος του Μαξίμου, χωρίς καμμιά ντροπή ή τσίπα! Την ίδια ώρα η εκπρόσωπος της Ν.Δ. Αλεξάνδρα Σδούκου ανέφερε ότι η ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας – Κύπρου προχωρά κανονικά, διερωτώμενη «πώς η αντιπολίτευση μιλά για επιτυχία της Τουρκίας»! Έλα ντε! Ο Τάσος Χατζηβασιλείου δήλωσε ότι άδεια ζητήθηκε μόνο από την Ελλάδα και ότι δεν έγινε καμία συνεννόηση Ελλάδας – Τουρκίας για την αδειοδότηση. Σε «ηρωικό» μήκος κύματος και ο Κ. Κυρανάκης, ο οποίος με στόμφο μάς εξήγησε ότι «αν χρειαστεί, θα απαντήσουμε στο πεδίο». Για «ψυχρολουσία της Αθήνας» μιλούν τα τουρκικά μέσα ενημέρωσης Πεδίο επίδειξης ισχύος και αμφισβήτησης της γαλλικής στήριξης προς την Αθήνα αποτελούν για τα τουρκικά μέσα ενημέρωσης οι εξελίξεις με το καλώδιο GSI. Η Τουρκία επιχειρεί σταθερά να παρουσιάσει την τουρκική «άδεια» ως απαραίτητη προϋπόθεση για τις έρευνες, ερμηνεύοντας τη στάση του Παρισιού ως έμμεση αποδοχή του τουρκολιβυκού μνημονίου. «Ψυχρολουσία στην Αθήνα! Το σχέδιο της Ελλάδας προσέκρουσε στην Τουρκία» γράφει χαρακτηριστικά στο πρωτοσέλιδό της η «Hürriyet», η οποία αντιμετωπίζει τις απ' ευθείας επαφές Γαλλίας – Αγκυρας ως ωμό διπλωματικό πλήγμα για την ελληνική πλευρά. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, μια γραπτή γαλλική προσφυγή αφήνει την Αθήνα εντελώς εκτός συνεννόησης. Την ίδια ώρα, η «Milliyet» διακρίνει κάποια περιθώρια συνεννόησης, καταγράφοντας ότι η Αθήνα απορρίπτει μεν την έννοια της «άδειας», αλλά δέχεται την «ενημέρωση», συνδέοντας την προσεκτική στάση του Παρισιού με τις ισχυρές γαλλικές επιχειρηματικές δραστηριότητες στην Τουρκία. Η ρητορική, ωστόσο, εκτραχύνεται στα φιλοκυβερνητικά και εθνικιστικά φύλλα, με ευθείες απειλές για χρήση βίας. Το δίκτυο A Haber φιλοξενεί τις ακραίες τοποθετήσεις του ακαδημαϊκού Κεμάλ Ολτσάρ, ο οποίος προειδοποιεί πως εάν οι ελληνικές δυνάμεις επιχειρήσουν να προστατεύσουν το ερευνητικό πλοίο, το τουρκικό ναυτικό θα αναλάβει δράση. «Αν αντισταθούν, θα εξουδετερωθούν με πυρά» δηλώνει ωμά. Οπως ανακοινώθηκε και επισήμως από το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών, η Αγκυρα δεν έδωσε ποτέ άδεια. Το Haber Global μάλιστα πηγαίνει τη ρητορική στα άκρα, μεταδίδοντας ότι «η Ελλάδα θέλει πόλεμο», φέρνοντας η ίδια τη Γαλλία στο πεδίο της ανατολικής Μεσογείου. Σύμφωνα με τους πηχυαίους τίτλους της «Sözcü» περί οριστικής «ανατροπής των ελληνικών σχεδιασμών» και της «Yeni Akit» ότι η ελληνική NAVTEX «πετάχτηκε στα σκουπίδια», ορισμένοι αρθρογράφοι αναζητούν νομικά ερείσματα. Η εφημερίδα «Türkiye» κατηγορεί το Παρίσι για καθαρή υποκρισία. Επικαλούμενη τη διαιτησία του 1977 για τα Νησιά της Μάγχης, υποστηρίζει ότι η Γαλλία λειτουργεί ως ασπίδα, υπερασπιζόμενη δικαιώματα ελληνικών νησιών τα οποία η ίδια δεν δέχθηκε απέναντι στις δικές της ακτές. Απαιτούν εξηγήσεις από την κυβέρνηση τα κόμματα της αντιπολίτευσης Σαφείς εξηγήσεις από την κυβέρνηση ζητούν τα κόμματα της αντιπολίτευσης με φόντο το διπλωματικό παρασκήνιο του καλωδίου. Με ανακοινώσεις τους εκφράζουν την έντονη ανησυχία τους για την «απαράδεκτη», όπως χαρακτηρίζουν εξέλιξη της ρηματικής διακοίνωσης, υποστηρίζοντας, μεταξύ άλλων, ότι «ζημιώνει τα εθνικά μας συμφέροντα». Με κοινή δήλωση, ο Δημήτρης Μάντζος, υπεύθυνος ΚΤΕ Εξωτερικών του ΠΑΣΟΚ, και ο Γιάννης Μανιάτης, αντιπρόεδρος του S&D στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, επισημαίνουν πως «οι πληροφορίες που διακινούνται στον Τύπο σε σχέση με το έργο της ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας – Κύπρου, και ιδίως με τις ενέργειες είτε της αναδόχου γαλλικής εταιρίας είτε της ίδιας της γαλλικής κυβέρνησης προς την πλευρά της Τουρκίας, προκαλούν ερωτηματικά». «Aνακύπτει το ερώτημα κατά πόσον υπήρξε οποιαδήποτε επικοινωνία της γαλλικής πλευράς προς την Τουρκία, με ποιον σκοπό και ποια διατύπωση, και εάν τόσο το γεγονός της επικοινωνίας όσο και το περιεχόμενο αυτής ήταν εκ των προτέρων γνωστά και εγκεκριμένα από την Ελλάδα». «Η απάντηση της ελληνικής κυβέρνησης ασφαλώς δεν μπορεί να είναι η σιωπή», υπογραμμίζουν τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ και προσθέτουν πως «εν όψει της σοβαρότητας του ζητήματος, όχι μόνο για το ίδιο το έργο της ηλεκτρικής διασύνδεσης αλλά και για τη μελλοντική εξέλιξη των ελληνοτουρκικών σχέσεων, απαιτείται άμεση και αναλυτική ενημέρωση από την ελληνική κυβέρνηση για τις μέχρι σήμερα ενέργειες των εμπλεκομένων μερών, καθώς και το πώς η ελληνική διπλωματία αξιολογεί τις συνέπειες αυτών». Επικίνδυνη χαρακτήρισε τέλος τη ρηματική διακοίνωση της Γαλλίας προς την Τουρκία το ΚΚΕ. «Εχει παρασχεθεί από τη γαλλική εταιρία οποιασδήποτε μορφής ενημέρωση ή γνωστοποίηση στο τουρκικό κράτος, η οποία του δίνει τη δυνατότητα να διεκδικεί δικαιοδοσία και να δημιουργεί τετελεσμένα σε βάρος των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας;» διερωτάται με νόημα ο Περισσός. Τέλος, σε ανακοίνωσή της η Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη τονίζει πως «σύμφωνα με κυβερνητικές διαρροές, η Γαλλία κατέθεσε γραπτή ρηματική διακοίνωση στην Τουρκία για την πόντιση του καλωδίου», επισημαίνοντας πως «οποιαδήποτε μορφή ενημέρωσης» θα αποτελέσει μελλοντικά πάτημα για την Τουρκία.

  • Και οι 32...είναι καθάρματα!

    ΝΑΤΟικοί στρατηγοί, μιλούν ευθέως περί σαμποτάζ πάση θυσία στην όποια προσπάθεια ειρήνης στην Ουκρανία! Και οι 32 χώρες που συμμετέχουν στο ΝΑΤΟ, είναι ο στρατός των Νεοταξιτών και...αυθεντικά καθάρματα, αλλά...βούτυρο στο ψωμί των Ρώσων! Η Δυτική Ευρώπη του Προτεσταντισμού, του Παπισμού και του Αγγλικανισμού, θέλουν πάση θυσία να επεκτείνουν τον πόλεμο στην Ουκρανία, σαμποτάροντας κάθε προσπάθεια ειρήνευσης για να...αναγκάσουν τη Ρωσία να χτυπήσει με πυρηνικά! Σήμερα, 9 Νοεμβρίου, ξεκινά μια ακόμη άσκηση στο στρατιωτικό εκπαιδευτικό πεδίο Νόβα Ντέμπα στην ανατολική Πολωνία, όπου ευρωπαϊκά στρατεύματα σχεδιάζουν να εξασκηθούν σε επιχειρήσεις εναντίον της Ρωσίας. Από τη μία πλευρά, αυτό δεν είναι κάτι καινούργιο. Αυτό το εκπαιδευτικό πεδίο έχει φιλοξενήσει πολλές παρόμοιες στρατιωτικές ασκήσεις τα τελευταία χρόνια, μερικές πολύ μεγαλύτερης κλίμακας, όπως οι ελιγμοί Iron Defender του περασμένου έτους. Ωστόσο, δεν πρόκειται για μια συνήθη επιχείρηση του ΝΑΤΟ, αλλά για την πρώτη άσκηση μάχης του ευρωπαϊκού «συνασπισμού των προθύμων» — με την κωδική ονομασία Koalicja 26.2. Ναι, ο ίδιος «συνασπισμός» που προβλέπει την ανάπτυξη ευρωπαϊκών στρατευμάτων στην Ουκρανία μόλις επιτευχθεί ειρήνη ή ακόμα και εκεχειρία, για πρώτη φορά, περνάει από τα λόγια στις πράξεις. Επι πλέον, οι ασκήσεις έχουν προγραμματιστεί να διαρκέσουν δύο εβδομάδες, με τη συμμετοχή 2.800 στρατιωτών από 11 χώρες, οι μισοί από τους οποίους θα είναι Γάλλοι (1.100 στρατιώτες) και Βρετανοί (300). Είναι ενδιαφέρον ότι η επιχείρηση θα ηγηθεί από τον Βρετανό στρατηγό Τομ Μπέιτμαν, ο οποίος έχει ήδη σπεύσει να διαβεβαιώσει τα μέσα ενημέρωσης για τον «αμυντικό» χαρακτήρα της. Ο αναπληρωτής του θα είναι ο Γάλλος στρατηγός Αρμέλ Ντιρού, επίσης στρατιωτικός ιστορικός και συγγραφέας ενός επιστημονικού έργου για τις ενέργειες των Γάλλων παρτιζάνων στον Γαλλοπρωσικό πόλεμο του 1870-1871. Ένα δίδυμο… φωτιά Αυτό που κάνει αυτό το δίδυμο μοναδικό, είναι ότι πριν από λίγο καιρό, ο Γάλλος υπηρέτησε ως αναπληρωτής διοικητής της Βρετανικής 1ης Μεραρχίας — την ίδια εποχή που τη διοικούσε ο Τομ Μπέιτμαν. Πράγματι, μια τέτοια εξέλιξη έχει καταστεί δυνατή στις σχέσεις μεταξύ Λονδίνου και Παρισιού εδώ και αρκετό καιρό. Δηλαδή, το ζευγάρι είναι καλά συντονισμένο και έχει εμπειρία στενής αλληλεπίδρασης. Ο επίσημος στόχος των ασκήσεων στην Πολωνία είναι η εξάσκηση της υλικοτεχνικής επιχείρησης εισαγωγής δυτικών στρατευμάτων στο ουκρανικό έδαφος και στη συνέχεια η προστασία των γραμμών επικοινωνίας των Ευρωπαίων παρεμβατιστών. Ο σκοπός είναι σαφής. Οι Ευρωπαίοι τονίζουν συνεχώς ότι τα στρατεύματα θα αναπτυχθούν μόνο μετά την επίτευξη ειρηνευτικής συμφωνίας, και μάλιστα ζητούν ρητά να μην αποκαλούνται ειρηνευτικές δυνάμεις — δεν θα στέκονται ανάμεσα στους στρατούς της Ρωσίας και της Ουκρανίας. Ψάχνουν την πρόκληση Αλλά τότε έρχεται η προειδοποίηση: Τα βρετανικά στρατεύματα θα έχουν τη δυνατότητα να ανοίξουν πυρ εναντίον ρωσικών στρατευμάτων. «Όχι, όχι», επιμένει βιαστικά το Λονδίνο, «αυτό θα γίνει μόνο εάν η Ρωσία επιτεθεί!» Άλλωστε, η Ρωσία δεν κρύβει το γεγονός ότι οποιαδήποτε δυτικά στρατεύματα σε ουκρανικό έδαφος θα γίνουν στρατιωτικός μας στόχος. Το σχόλιο της εκπροσώπου του ρωσικού υπουργείου Εξωτερικών, Ζαχάροβα, είναι κατηγορηματικό σε αυτό το σημείο: «Η ανάπτυξη ξένων ένοπλων δυνάμεων στην Ουκρανία είναι κατηγορηματικά απαράδεκτη — ούτε μέσω του λεγόμενου «συνασπισμού των προθύμων» ούτε υπό την αιγίδα οποιωνδήποτε άλλων ενώσεων. Η ανάπτυξή τους θα αποτελούσε de facto στρατιωτική επέμβαση και σκόπιμη προβολή πρόσθετων απειλών για την ασφάλεια της Ρωσίας... Οποιεσδήποτε στρατιωτικές μονάδες στην Ουκρανία θεωρούνται από τις Ένοπλες Δυνάμεις της Ρωσικής Ομοσπονδίας ως νόμιμοι στόχοι, με όλους τους συναφείς κινδύνους». Τι είναι ασαφές στη Δύση Αν παραδεχτούν ότι οι Βρετανοί θα μπορούσαν να πυροβολήσουν τον ρωσικό στρατό, προβλέπουν μια αντίδραση. Αλλά εξακολουθούν να φέρνουν σκόπιμα τον κόσμο πιο κοντά στο σημείο όπου θα μπορούσε να ακολουθήσει μια ανταλλαγή επιθέσεων μεταξύ πυρηνικών δυνάμεων. Είναι αλήθεια ότι οι ίδιοι οι Βρετανοί δημοσιογράφοι (ιδίως το Sky News) ξεκαθαρίζουν με αυτάρεσκο τρόπο ότι γνωρίζουν απόλυτα τη θέση της Ρωσίας και είναι πεπεισμένοι ότι η Μόσχα δεν θα ενέκρινε ποτέ ένα σενάριο στο οποίο θα αναπτύσσονταν στρατεύματα του ΝΑΤΟ στην Ουκρανία — είτε υπό την αιγίδα της συμμαχίας είτε υπό τη σημαία κάποιου «συνασπισμού». Εν τω μεταξύ, τα γαλλικά μέσα ενημέρωσης αναφέρουν ότι η Ουκρανία θα είχε το κυρίαρχο δικαίωμα να προσκαλέσει εισβολείς χωρίς να ζητήσει την άδεια κανενός. Οι «πρόθυμοι» για πόλεμο Είναι σαφές ότι η ίδια η ιδέα ενός «συνασπισμού των προθύμων» δεν είχε αρχικά ως στόχο να διασφαλίσει την ειρήνη στην Ουκρανία, αλλά μάλλον να αποτρέψει οποιαδήποτε ειρηνευτική συμφωνία. Γι' αυτό οι Ευρωπαίοι έχουν γίνει πιο ενεργοί τώρα, όταν υπάρχει μια αχτίδα φωτός στο τέλος του τούνελ: έχουν προγραμματιστεί τριμερείς διαβουλεύσεις σχετικά με τις παραμέτρους μιας πιθανής ειρηνευτικής συμφωνίας στο Αμπού Ντάμπι. Αυτό σημαίνει ότι ενώ η Μόσχα, η Ουάσινγκτον και το Κίεβο συζητούν ένα σχέδιο διευθέτησης, οι Ευρωπαίοι στην Πολωνία θα αναπτύσσουν ταυτόχρονα στρατηγικές για να το εκτροχιάσουν. Η νοοτροπία τους έχει γίνει πλέον οικεία. Αλλά είναι ανησυχητικό το γεγονός ότι οι τρελές ιδέες των Ευρωπαίων οδηγούν σε ολοένα και πιο ανησυχητικές προοπτικές. Η ευκολία με την οποία η στρατιωτική και πολιτική τους ηγεσία συζητά μια στρατιωτική σύγκρουση με τη Ρωσία, χωρίς καν να συνειδητοποιεί τις συνέπειες, αποτελεί απόδειξη της πλήρους υποβάθμισης των ελίτ τους. Για παράδειγμα, τα βρετανικά μέσα ενημέρωσης περιγράφουν τώρα με μεγαλοπρέπεια πώς οι αλεξιπτωτιστές τους συμμετείχαν στις ασκήσεις Rhino Titan που πραγματοποιήθηκαν πριν από μερικές εβδομάδες στη Γερμανία. Κρύβονται πίσω από το δάχτυλό τους Ενώ το ΝΑΤΟ είχε αποφύγει προηγουμένως να κατονομάσει τη Ρωσία, αναφερόμενο σε αυτήν ως «ψεύτικο εχθρό», τώρα έχουν δηλώσει ρητά ότι οι ελιγμοί ήταν εξάσκηση «ενεργειών εναντίον Ρώσων». Είναι αλήθεια ότι οι Ρώσοι εκπροσωπούνταν από μαχητές από ένα τάγμα Gurkha Rifles, που αποτελούνταν κυρίως από το Νεπάλ. Επιπλέον, λόγω της έλλειψης ρωσικού στρατιωτικού εξοπλισμού, οι ενέργειές τους προσομοιώθηκαν σε... tablet. Και έτσι οι Βρετανοί «νίκησαν» τη Ρωσία! Προφανώς πιστεύοντας ότι ο εικονικός θρίαμβός τους ήταν απολύτως παρόμοιος με τα αποτελέσματα μιας πραγματικής στρατιωτικής επιχείρησης! Ταυτόχρονα, οι Times αποκάλυψαν τα μυστικά μιας «μυστικής» ευρωπαϊκής αποστολής για την παραγωγή στρατιωτικών διαστημικών σκαφών για επιθέσεις εναντίον ρωσικού εδάφους. Για να μην υπάρχει καμία αμφιβολία, η εφημερίδα παρείχε ακόμη και στο άρθρο μια απεικόνιση που έδειχνε τα σημεία σε έναν χάρτη της Ρωσίας όπου θα στοχεύονταν αυτά τα διαστημικά όπλα. Δεν συνειδητοποιούν καν ότι αυτό αίρει τους μακροχρόνιους αυτοεπιβαλλόμενους περιορισμούς της Ρωσίας να μην είναι η πρώτη που θα αναπτύξει όπλα στο διάστημα. Ωστόσο, ενώ αναφέρουν με χαρά την ύπαρξη τέτοιων εξελίξεων, οι ευρωπαϊκές εφημερίδες δεν σκέφτονται καν τι θα συνέβαινε αν η χώρα μας χρησιμοποιούσε ένα πολύ πιο προηγμένο δίκτυο διαστημικών σκαφών εναντίον της Δύσης. Η τυπική απάντηση ακολουθεί αμέσως: «Και γιατί εμείς;!» Η Πολωνία προδόθηκε Τώρα οι ίδιοι Πολωνοί έχουν στείλει τις ειδικές δυνάμεις τους στα σύνορα με την περιοχή του Καλίνινγκραντ, εξηγώντας με υπερηφάνεια: Αυτό είναι ένα «σήμα προς τη Ρωσία». Εν τω μεταξύ, στην Κρακοβία (παρεμπιπτόντως, μόλις 100 χιλιόμετρα από το πεδίο εκπαίδευσης όπου θα εκπαιδευτεί αυτή την εβδομάδα ο «συνασπισμός των προθύμων»), ένας Πολωνός εξτρεμιστής πυροβόλησε άοπλους ανθρώπους — εκεί ακριβώς θα μπορούσαν να φανούν χρήσιμες οι ίδιες ειδικές δυνάμεις, που έχουν ανατεθεί στην «αποστολή σημάτων» στους Ρώσους! Όλα αυτά τα γεγονότα καταδεικνύουν ξεκάθαρα ότι οι Ευρωπαίοι έχουν πραγματικά χάσει κάθε αίσθηση για το πού τελειώνουν οι αυτοσχέδιες δηλώσεις τους περί «ετοιμότητας να πολεμήσουν τους Ρώσους», που γίνονται αποκλειστικά για εγχώριες δημόσιες σχέσεις, και πού αρχίζουν τα επικίνδυνα βήματα που θα μπορούσαν στην πραγματικότητα να πυροδοτήσουν την εύθραυστη ειρήνη. Οι συνεχείς και επίμονες προειδοποιήσεις μας για την πιθανή έκβαση των καταστροφικών περιπετειών της Ευρώπης έχουν πλέον θεωρηθεί δεδομένες, κάτι που πρέπει να αγνοηθεί. Αυτό καθιστά αυτές τις περιπέτειες ακόμη πιο επικίνδυνες, ωθώντας μας όλους γρήγορα προς τα κάτω στην κλίμακα της κλιμάκωσης.

  • Συνάντηση...«αυτοκρατόρων» στην κόψη του ξυραφιού!

    Στη Σύνοδο Κορυφής της Οικονομικής Συνεργασίας Ασίας-Ειρηνικού (APEC) θα συναντηθούν Τράμπ, Ζι Πίνγκ και Πούτιν για Ιράν και Ορμούζ! Αλλαγή πλεύσης του Τράμπ, το γυρνάει πάλι στη...διπλωματία! Οι τελευταίες δηλώσεις του Ντόναλντ Τραμπ υποδηλώνουν μια προσπάθεια να δοθεί περισσότερος χώρος στη διπλωματική διαδικασία, παρά τη διατήρηση της στρατιωτικής πίεσης. Σήμερα, 9 Νοεμβρίου, η συνάντηση με τον πρωθυπουργό του Κατάρ. (Ενημέρωση 4) Καθοριστική για το τέλος ή την δραματική εξέλιξη του πολέμου στο Ιράν εκτιμάται πως θα είναι η Σύνοδος Κορυφής της Οικονομικής Συνεργασίας Ασίας-Ειρηνικού (ΑΠΕΚ) που θα πραγματοποιηθεί στις 18 και 19 Νοεμβρίου, στην πόλη Σεντζέν. Σε δηλώσεις του ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, Ντόναλντ Τραμπ, «έδειξε» ότι πρόκειται να συναντηθεί με τους ομολόγους του από τη Ρωσία, Βλαντίμιρ Πούτιν, και την Κίνα, Σι Τζινπίνγκ — αν και κάτι τέτοιο δεν έχει επιβεβαιωθεί ακόμη επίσημα — προκειμένου μεταξύ άλλων να βρουν ένα τέλος και στον πόλεμο του Ιράν. Ο Τραμπ υποστήριξε μάλιστα ότι δεν πρόκειται να κλιμακώσει στρατιωτικά κατά του Ιράν εφόσον υπάρξει πρόοδος στις συνομιλίες, αν και ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών, Μάρκο Ρούμπιο, κράτησε χαμηλά τις προσδοκίες, επισημαίνοντας ότι «δεν θα έλεγα πως βρισκόμαστε στα πρόθυρα μιας σημαντικής προόδου» και κάνοντας λόγο για εξωφρενικές απαιτήσεις από την Τεχεράνη. Από την πλευρά του το Ιράν υποστηρίζει πως είναι έτοιμο να ανοίξει το Χορμούζ μέσα σε δύο ημέρες εφόσον οι Αμερικανοί αποδεχθούν τους επτά όρους που έχουν θέσει και επισημαίνει πως οι Αμερικανοί έχουν σιχαθεί και βαρεθεί να σύρονται σε έναν πόλεμο για το Ισραήλ. Μάλιστα αναλυτές εκτιμούν ότι είναι πολύ πιθανό ο Μπενιαμίν Νετανιάχου να πιέσει για μια νέα επίθεση κατά του Ιράν προκειμένου, μεταξύ άλλων, να ανατρέψει το σχέδιο του πολιτικού του αντιπάλου, Γκάντι Αϊζενκότ, για τον σχηματισμό ενός κυβερνητικού συνασπισμού στο Ισραήλ. Υπό αυτές τις εξαιρετικά ρευστές γεωπολιτικές συνθήκες καθίσταται σαφές πως το επόμενο δεκαήμερο θα είναι εξαιρετικά κρίσιμο για την εξέλιξη και την έκβαση που θα έχει ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή. Τα βλέμματα στην Κίνα Η επόμενη εβδομάδα ενδέχεται να αποδειχθεί καθοριστική για την πορεία του πολέμου στο Ιράν, με το διπλωματικό ενδιαφέρον να μεταφέρεται στην Κίνα, όπου ο Ντόναλντ Τραμπ εκτιμάται ότι θα συναντηθεί με τους Σι Τζινπίνγκ και Βλαντίμιρ Πούτιν. Η σύνοδος κορυφής της Οικονομικής Συνεργασίας Ασίας-Ειρηνικού (ΑΠΕΚ) που θα πραγματοποιηθεί στις 18 και 19 Νοεμβρίου, στην πόλη Σεντζέν, προσφέρει την ευκαιρία για συζητήσεις μεταξύ των τριών ηγετών, με τον Αμερικανό πρόεδρο να έχει ήδη συμπεριλάβει τον τερματισμό του πολέμου στο Ιράν στα θέματα που επιθυμεί να εξετάσει. «Μία από τις συναντήσεις, πιστεύω, θα είναι με τον πρόεδρο Πούτιν και τον πρόεδρο Σι. Και αυτό θα έχει ενδιαφέρον», δήλωσε ο Τραμπ σε δημοσιογράφους στο Γουέστ Παλμ Μπιτς της Φλόριντα. Όπως εξήγησε, στις συζητήσεις θα περιλαμβάνεται η αποπυρηνικοποίηση, αλλά και ένα ευρύτερο φάσμα ζητημάτων. «Προσπαθούμε να τερματίσουμε τον πόλεμο στο Ιράν και τα πηγαίνουμε καλά», υποστήριξε, συνδέοντας ωστόσο την προοπτική ειρήνευσης με την οικονομική και στρατιωτική πίεση που ασκείται στην Τεχεράνη. Σε αυτό άλλωστε το πλαίσιο ο Τραμπ αναφέρθηκε στην αμερικανική επιχείρηση «Σιδερένια Πύλη», η οποία, όπως είπε, είναι ήδη σε εφαρμογή και αποσκοπεί στη διακοπή των χερσαίων οδών ανεφοδιασμού του Ιράν. CNN: Μυστικές διαπραγματεύσεις στο παρασκήνιο Σύμφωνα με το CNN, οι τελευταίες δηλώσεις του Αμερικανού προέδρου ότι εάν η Τεχεράνη σημειώσει πρόοδο προς την επίτευξη συμφωνίας για το πυρηνικό της πρόγραμμα και την επαναλειτουργία των Στενών του Χορμούζ, το ενδεχόμενο νέων αμερικανικών στρατιωτικών επιθέσεων θα είναι «πολύ μικρό». Όπως επισημαίνεται, οι δηλώσεις αυτές υποδηλώνουν μια προσπάθεια να δοθεί περισσότερος χώρος στη διπλωματική διαδικασία, παρά τη διατήρηση της στρατιωτικής πίεσης. Σε δηλώσεις του στο CBS ο Τραμπ χαρακτήρισε «εξαιρετικά απίθανες» νέες αμερικανικές επιθέσεις εναντίον του Ιράν, υπό την προϋπόθεση ότι η Τεχεράνη θα σημειώσει πρόοδο προς μια συμφωνία για το πυρηνικό της πρόγραμμα και την επαναλειτουργία των Στενών του Χορμούζ. Όπως είπε, «δεν επιδιώκει» την κλιμάκωση του πολέμου. Ωστόσο, η αλλαγή στον τόνο της ρητορικής του δεν σημαίνει και οριστική εγκατάλειψη της στρατιωτικής επιλογής. Ο Τραμπ εξακολουθεί να θεωρεί την πίεση απαραίτητο εργαλείο για την εξασφάλιση παραχωρήσεων από την ιρανική ηγεσία. Και αυτό το διπλό μήνυμα, της διαπραγμάτευσης και της απειλής, διαμορφώνει το πλαίσιο μέσα στο οποίο θα πραγματοποιηθούν οι ενδεχόμενες επαφές στην Κίνα. Οι ενδιάμεσες εκλογές Καθοριστικό ρόλο στη νέα κινητικότητα φαίνεται να έχουν παίξει οι ενδιάμεσες εκλογές της 3ης Νοεμβρίου και οι σοβαρές απώλειες που είχαν στην κάλπη οι Ρεπουμπλικανοί. Είναι χαρακτηριστικό πως ο αντιπρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Τζέι Ντι Βανς αναγνώρισε ότι ο πόλεμος αποτέλεσε έναν από τους παράγοντες που συνέβαλαν στην εκλογική ήττα του κόμματος. Ο Τραμπ δεν αμφισβήτησε την εκτίμησή του, παραδεχόμενος ότι οι ψηφοφόροι «δεν συμπαθούσαν τον πόλεμο». Υπερασπίστηκε, εν τούτοις, την αρχική απόφαση επίθεσης εναντίον του Ιράν, δηλώνοντας ότι θα την επαναλάμβανε χωρίς δισταγμό. Την απόφαση του Τραμπ υπερασπίστηκε ο υπουργός Εξωτερικών, Μάρκο Ρούμπιο. Σε κάθε περίπτωση, η εκλογική πίεση δημιουργεί μια νέα πολιτική πραγματικότητα για τον Λευκό Οίκο. Ο Τραμπ καλείται να αναζητήσει διέξοδο από τη σύγκρουση, χωρίς να εμφανιστεί ότι αποχωρεί έχοντας αποτύχει να εξασφαλίσει ουσιαστικές παραχωρήσεις. Το μήνυμα του Αραγκτσί Η Τεχεράνη επιχειρεί από την πλευρά της να μετατρέψει τις αμερικανικές πολιτικές εξελίξεις σε διαπραγματευτικό πλεονέκτημα. «Οι Αμερικανοί ψηφοφόροι έκαναν την επιλογή τους. Ήρθε η ώρα να κάνει και ο Λευκός Οίκος τη δική του», δήλωσε ο Ιρανός υπουργός Εξωτερικών Αμπάς Αραγκτσί. Ο ίδιος άσκησε σκληρή κριτική στο Ισραήλ, υποστηρίζοντας ότι οι Αμερικανοί έχουν κουραστεί από την εμπλοκή της χώρας τους σε παρατεταμένες πολεμικές συγκρούσεις. Κατά τον Αραγκτσί, το Ισραήλ παρασύρει τις αμερικανικές κυβερνήσεις σε «ατέρμονους πολέμους», ενώ η δυσαρέσκεια έχει επεκταθεί τόσο στην αμερικανική κοινωνία όσο και στην ευρύτερη περιοχή. Η ιρανική ηγεσία εμφανίζεται έτσι αποφασισμένη να μην αποδεχθεί μια συμφωνία που θα μπορούσε να εκληφθεί ως υποχώρηση υπό αμερικανική πίεση. Το Κατάρ και οι συνομιλίες Πίσω από τις δημόσιες αντιπαραθέσεις εξελίσσεται μια διακριτική διαπραγματευτική διαδικασία μεταξύ Ουάσιγκτον και Τεχεράνης. Το Κατάρ έχει αναλάβει κεντρικό διαμεσολαβητικό ρόλο, διακινώντας ένα έγγραφο-πλαίσιο στο οποίο οι δύο πλευρές προτείνουν τροποποιήσεις. Οι επαφές συνεχίζονται εδώ και εβδομάδες, ενδεχομένως και μήνες, αλλά έχουν ενταθεί μετά τις αμερικανικές ενδιάμεσες εκλογές. Ο Τραμπ αναμένεται επίσης να συναντηθεί σήμερα Δευτέρα 9 Νοεμβρίου στην Ουάσιγκτον με τον πρωθυπουργό του Κατάρ, Σεΐχη Μοχάμεντ μπιν Αμπντουλραχμάν αλ Θάνι. Παρά τη διπλωματική δραστηριότητα, ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο επιχειρεί να συγκρατήσει τις προσδοκίες. «Δεν θα έλεγα πως βρισκόμαστε στα πρόθυρα μιας σημαντικής προόδου», δήλωσε, περιγράφοντας τις ιρανικές απαιτήσεις ως μη ρεαλιστικές. Το πυρηνικό πρόγραμμα στο επίκεντρο του παζαριού Ένα από τα μεγαλύτερα εμπόδια παραμένει το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν. Η Ουάσιγκτον επιδιώκει να εξασφαλίσει ότι η Τεχεράνη δεν θα διαθέτει τη δυνατότητα κατασκευής πυρηνικού όπλου, ενώ η ιρανική πλευρά αντιμετωπίζει το συγκεκριμένο ζήτημα ως θέμα εθνικής κυριαρχίας. Ιδιαίτερη σημασία έχουν εκατοντάδες κιλά εμπλουτισμένου ουρανίου που παραμένουν κρυμμένα σε άγνωστη τοποθεσία εντός του Ιράν. Σύμφωνα με δημοσιεύματα, οι Ηνωμένες Πολιτείες εξετάζουν είτε τη μείωση του βαθμού εμπλουτισμού του ουρανίου είτε τη μεταφορά του σε τρίτη χώρα για ασφαλή φύλαξη. Η Τεχεράνη υποστηρίζει ότι το πυρηνικό της πρόγραμμα εξυπηρετεί αποκλειστικά ενεργειακούς σκοπούς. Ωστόσο, το απόθεμα εμπλουτισμένου ουρανίου αποτελεί σημαντικό διαπραγματευτικό εργαλείο, το οποίο η ιρανική ηγεσία δεν εμφανίζεται διατεθειμένη να εγκαταλείψει χωρίς ουσιαστικά ανταλλάγματα. Τα Στενά του Χορμούζ αποτελούν το δεύτερο μεγάλο εμπόδιο Εξ ίσου κρίσιμο είναι το ζήτημα των Στενών του Χορμούζ. Το Ιράν επιδιώκει να διατηρήσει καθοριστικό ρόλο στη διαχείριση της ναυσιπλοΐας, ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες απαιτούν ελεύθερες και ανοιχτές θαλάσσιες οδούς. Η Τεχεράνη έχει καθορίσει, σε συνεργασία με το Ομάν, μια νέα θαλάσσια διαδρομή και ζητά την επίσημη αναγνώρισή της, καθώς και το κλείσιμο των υπόλοιπων διαδρομών. Για την Ουάσιγκτον, μια τέτοια παραχώρηση θα ισοδυναμούσε με αποδοχή σημαντικής ενίσχυσης της ιρανικής επιρροής στην περιοχή. Οι διαφορετικές επιδιώξεις των δύο πλευρών καθιστούν τα Στενά ένα από τα δυσκολότερα ζητήματα της διαπραγμάτευσης. Η πρόταση δύο ημερών για την επαναλειτουργία των Στενών Η ιρανική πλευρά έχει παρουσιάσει συγκεκριμένη πρόταση για την επαναλειτουργία των Στενών του Χορμούζ. Όπως εξήγησε ο Αραγκτσί στο Al Jazeera, το σχέδιο καταρτίστηκε σε συνεργασία με τους διαμεσολαβητές του Κατάρ και βασίζεται σε παλαιότερη πρόταση επτά ημερών που είχε παρουσιαστεί τον Σεπτέμβριο στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ. Σύμφωνα με τον Ιρανό υπουργό, την πρώτη ημέρα οι Ηνωμένες Πολιτείες θα πρέπει να εφαρμόσουν συγκεκριμένα μέτρα και τη δεύτερη ημέρα η Τεχεράνη θα επιτρέψει την επαναλειτουργία των Στενών. Στις απαιτήσεις — πρόκειται για τους περίφημους επτά όρους — περιλαμβάνονται η άρση αμερικανικών κυρώσεων, η μείωση της στρατιωτικής παρουσίας των Ηνωμένων Πολιτειών στην περιοχή, η επαναφορά εξαιρέσεων για τις εξαγωγές ιρανικού πετρελαίου και η αποδέσμευση παγωμένων κεφαλαίων. Το Ιράν ζητά επίσης τον τερματισμό του πολέμου σε όλα τα μέτωπα, συμπεριλαμβανομένων των ισραηλινών επιθέσεων στον Λίβανο. Κυρώσεις και δεσμευμένα κεφάλαια στο τραπέζι Πέρα από τα ζητήματα ασφαλείας, οι οικονομικές απαιτήσεις της Τεχεράνης αποτελούν βασικό μέρος των διαπραγματεύσεων. Οι αμερικανικές κυρώσεις έχουν περιορίσει τις δυνατότητες πώλησης ιρανικού πετρελαίου στις διεθνείς αγορές, ενώ περιουσιακά στοιχεία δισεκατομμυρίων δολαρίων παραμένουν δεσμευμένα σε ξένες τράπεζες. Η Ουάσιγκτον φέρεται να εξετάζει τη χαλάρωση ορισμένων περιορισμών, προκειμένου να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις συμφωνίας. Για το Ιράν, η οικονομική ανακούφιση αποκτά ιδιαίτερη σημασία εξαιτίας των σοβαρών πιέσεων που αντιμετωπίζει ο πληθυσμός και του πληθωρισμού-ρεκόρ. Η Τεχεράνη ζητά επιπλέον αποζημιώσεις για τη δολοφονία του ανώτατου ηγέτη Αλί Χαμενεΐ και κορυφαίων στρατιωτικών διοικητών κατά την έναρξη του πολέμου τον Φεβρουάριο. Η επιχείρηση «Iron Gate» (Σιδερένια Πύλη) και η αμερικανική στρατιωτική πίεση Παράλληλα με τις διπλωματικές επαφές, οι Ηνωμένες Πολιτείες ενισχύουν τα μέτρα αποκλεισμού του Ιράν. Η νέα επιχείρηση «Σιδερένια Πύλη», που συγκροτήθηκε από την Κεντρική Διοίκηση των αμερικανικών Ενόπλων Δυνάμεων (CENTCOM), αποσκοπεί στην επέκταση του ναυτικού αποκλεισμού προς τα χερσαία σύνορα και την Κασπία Θάλασσα. Η ειδική δύναμη των είκοσι ατόμων έχει ως αποστολή να εμποδίζει τη μεταφορά προηγμένων οπλικών συστημάτων, τεχνολογιών διπλής χρήσης, υλικών που υπόκεινται σε κυρώσεις και παράνομων εσόδων. Ο Τραμπ υποστήριξε ότι η επιχείρηση βρίσκεται ήδη σε εφαρμογή και ότι πλέον τίποτα δεν εισέρχεται στο Ιράν από την ξηρά ή τη θάλασσα. Οι Φρουροί της Ισλαμικής Επανάστασης απέρριψαν τις δηλώσεις, χαρακτηρίζοντας τον νέο αποκλεισμό «λεκτικό τέχνασμα». Το Ιράν διαθέτει χερσαία σύνορα μήκους περίπου 5.900 χιλιομέτρων με επτά χώρες, γεγονός που αναδεικνύει την έκταση της αμερικανικής επιχείρησης. Συνεχίζονται οι επιθέσεις παρά τις συνομιλίες Η εύθραυστη κατάσταση αποτυπώνεται και στα τελευταία στρατιωτικά επεισόδια. Ιρανικά κρατικά μέσα ενημέρωσης ανέφεραν ότι αμερικανικές δυνάμεις έπληξαν το νησί Κεσμ, προκαλώντας τουλάχιστον τέσσερις εκρήξεις. Ο αναπληρωτής κυβερνήτης της επαρχίας Χορμοζγκάν, Αχμάντ Ναφίσι, δήλωσε ότι δεν προκλήθηκαν ζημιές σε κρίσιμες υποδομές και ότι η κατάσταση παραμένει υπό έλεγχο. Την ίδια ώρα, οι Φρουροί της Επανάστασης υποστήριξαν ότι διέκοψαν πλήρως τη μεταφορά πετρελαίου μέσω της νότιας διαδρομής των Στενών του Χορμούζ, την οποία χρησιμοποιούν πλοία υπό αμερικανική ναυτική συνοδεία. Οι ιρανικές επιθέσεις εναντίον πλοίων που παραβιάζουν τους περιορισμούς είχαν ήδη φτάσει σε επίπεδα-ρεκόρ τον Οκτώβριο. Τα επεισόδια αυτά δείχνουν πόσο εύκολα μια νέα στρατιωτική σύγκρουση θα μπορούσε να υπονομεύσει τη διαπραγματευτική διαδικασία. Ο παράγοντας Νετανιάχου Πρόσθετη αβεβαιότητα προκαλούν οι πολιτικές εξελίξεις στο Ισραήλ και οι εκτιμήσεις για πιθανή νέα στρατιωτική πρωτοβουλία του Μπενιαμίν Νετανιάχου. Σύμφωνα με αναλύσεις ιρανικών μέσων ενημέρωσης, ο Γκάντι Αϊζενκότ διαθέτει προθεσμία είκοσι οκτώ ημερών για τη συγκρότηση κυβερνητικού συνασπισμού εξήντα μίας εδρών. Όπως αναφέρεται, μία από τις ανησυχίες που διατυπώνονται σχετικά με το Ισραήλ είναι ότι ο Νετανιάχου, φοβούμενος την ένωση των πολιτικών του αντιπάλων, ενδέχεται να ξεκινήσει έναν πόλεμο εναντίον του Ιράν ή του Λιβάνου, προκειμένου να καθυστερήσει τη συγκρότηση της συμμαχίας της αντιπολίτευσης. Όπως αναφέρεται, ο Νετανιάχου μπορεί να επιδιώξει μια νέα πολεμική σύγκρουση με το Ιράν ή τον Λίβανο, προκειμένου να μεταβάλει τις πολιτικές ισορροπίες και να δυσκολέψει τον σχηματισμό νέας κυβέρνησης. Εάν ο Μπενιαμίν Νετανιάχου εξαπολύσει επίθεση και ξεκινήσει έναν νέο πόλεμο εναντίον του Ιράν, θα μπορούσε να διαταράξει τη διαδικασία σχηματισμού του κυβερνητικού συνασπισμού του Αϊζενκότ με δύο τρόπους, παρατείνοντας έτσι την παραμονή του στην εξουσία. Ο πρώτος τρόπος είναι η λεγόμενη «θετική πολιτική στρατηγική», μέσω του σχηματισμού κυβέρνησης έκτακτης ανάγκης ή εθνικής ενότητας. Ο δεύτερος είναι η «αρνητική πολιτική στρατηγική», μέσω της δημιουργίας εμποδίων στη διαδικασία σχηματισμού της κυβέρνησης συνασπισμού του Αϊζενκότ. Ο φόβος της Τεχεράνης για νέα επίθεση Βασικό πρόβλημα στις διαπραγματεύσεις παραμένει η σχεδόν πλήρης έλλειψη εμπιστοσύνης μεταξύ Ιράν και Ηνωμένων Πολιτειών. Η Τεχεράνη επισημαίνει ότι ο πόλεμος ξεκίνησε ενώ διεξάγονταν ήδη συνομιλίες για το πυρηνικό πρόγραμμα. Φοβάται συνεπώς ότι, εάν παραχωρήσει τον έλεγχο του εμπλουτισμένου ουρανίου και ανοίξει τα Στενά του Χορμούζ, θα απολέσει σημαντικά διαπραγματευτικά πλεονεκτήματα χωρίς εγγυήσεις ότι δεν θα δεχθεί νέα επίθεση. Στην εξίσωση προστίθενται οι σύμμαχοι του Ιράν στον Λίβανο, στο Ιράκ και στην Υεμένη, καθώς και η δράση των Χούθι στην Ερυθρά Θάλασσα. Η Τεχεράνη επιδιώκει να διασφαλίσει ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία δεν θα περιοριστεί στη δική της επικράτεια, αλλά θα καλύπτει και τα υπόλοιπα μέτωπα. Η Σύνοδος στην Κίνα Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η προοπτική συναντήσεων του Τραμπ με τον Σι Τζινπίνγκ και τον Βλαντίμιρ Πούτιν στην Κίνα αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα. Οι μυστικές επαφές με το Ιράν, η διαμεσολάβηση του Κατάρ και η πρόθεση του Αμερικανού προέδρου να θέσει το θέμα στους ηγέτες της Κίνας και της Ρωσίας διαμορφώνουν παράλληλες διπλωματικές διεργασίες. Ωστόσο, οι διαφωνίες παραμένουν βαθιές. Το πυρηνικό πρόγραμμα, ο έλεγχος των Στενών του Χορμούζ, οι οικονομικές κυρώσεις και οι απαιτήσεις για τερματισμό των συγκρούσεων σε όλα τα μέτωπα εξακολουθούν να εμποδίζουν μια συνολική συμφωνία. Ο Τραμπ δηλώνει ότι δεν επιθυμεί νέα κλιμάκωση, αλλά διατηρεί τη στρατιωτική επιλογή. Το Ιράν επιδιώκει ουσιαστικά ανταλλάγματα, χωρίς να εγκαταλείπει τις βασικές του απαιτήσεις. Έτσι, το ενδιαφέρον μεταφέρεται στη Σεντζέν, όπου ενδέχεται να αναζητηθεί σε ανώτατο επίπεδο η πολιτική διέξοδος από τον πόλεμο. Εκεί θα φανεί εάν μπορεί πραγματικά να βρεθεί μια διπλωματική λύση για το τέλος του πολέμου ή αν το αδιέξοδο θα οδηγήσει στο να βρέξει… Κόλαση, όπως προειδοποίησε ο Ιρανός υπουργός Εξωτερικών, Αμπάς Αραγκτσί... ΒΝ

  • Ε, δε πάνε καθόλου καλά εκεί στον Λευκό Οίκο!

    Οι ΗΠΑ σχεδιάζουν χερσαίο αποκλεισμό του Ιράν έως την ...Κασπία! Αν αληθεύουν όλα αυτά, τότε πάμε ολοταχώς για παγκόσμια σύγκρουση! Οι ΗΠΑ επεκτείνουν τον ναυτικό αποκλεισμό του Ιράν στα χερσαία σύνορα και την Κασπία Θάλασσα, επιχειρώντας να αποκόψουν την Ισλαμική Δημοκρατία από τις εμπορικές και στρατηγικές αρτηρίες της - Πίσω από την επιχείρηση «Σιδερένια Πύλη» (Iron Gate) διαγράφεται μια ευρύτερη αμερικανική στρατηγική οικονομικής ασφυξίας, με δυνητικά εκρηκτικές συνέπειες για ολόκληρη την Ευρασία! Οι Ρώσοι πάντως τους προειδοποιούν: «Πέφτετε σε στρατηγική παγίδα»! Η Ουάσιγκτον περνά σε μια νέα, ιδιαίτερα επικίνδυνη φάση της αντιπαράθεσής της με το Ιράν. Αφού επιχείρησε να περιορίσει δραστικά τις ιρανικές εξαγωγές πετρελαίου μέσω ναυτικού αποκλεισμού, στρέφεται πλέον προς τα χερσαία σύνορα και την Κασπία Θάλασσα, επιδιώκοντας να αποκόψει τις τελευταίες σημαντικές οδούς ανεφοδιασμού της Τεχεράνης. Η νέα αμερικανική πρωτοβουλία, με την ονομασία Task Force Iron Gate, δεν αποτελεί απλώς μια επιχείρηση ελέγχου στρατιωτικών υλικών. Εντάσσεται σε μια ευρύτερη στρατηγική καταναγκασμού, με την οποία οι Ηνωμένες Πολιτείες επιχειρούν να επιβάλουν τις γεωπολιτικές τους απαιτήσεις μέσω της οικονομικής εξάντλησης ενός κυρίαρχου κράτους. Στις 7 Νοεμβρίου, ο διοικητής της CENTCOM, ναύαρχος Μπραντ Κούπερ, διέταξε τη συγκρότηση της νέας ομάδας, αποτελούμενης από περίπου 20 στρατιωτικά και πολιτικά στελέχη, με έδρα την Τάμπα της Φλόριντα. Η αποστολή της είναι να συντονίζει τις αμερικανικές στρατιωτικές υπηρεσίες με το υπουργείο Οικονομικών, το State Department, τις υπηρεσίες πληροφοριών και άλλους κυβερνητικούς μηχανισμούς, ώστε να περιοριστούν οι μεταφορές αγαθών, τεχνολογίας και κεφαλαίων προς το Ιράν. Το γεγονός ότι μια τόσο περιορισμένη αριθμητικά ομάδα φιλοδοξεί να επηρεάσει το εμπόριο μιας χώρας με τεράστια γεωγραφική έκταση αποκαλύπτει τη φύση της αμερικανικής στρατηγικής: όχι στρατεύματα στα σύνορα, αλλά χρηματοπιστωτική επιτήρηση, δορυφορική παρακολούθηση, κυρώσεις και πολιτικός εκβιασμός. Ένας οικονομικός πόλεμος ...χωρίς στρατεύματα! Το Ιράν διαθέτει περίπου 5.900 χιλιόμετρα χερσαίων συνόρων με επτά χώρες και περίπου 740 χιλιόμετρα ακτογραμμής στην Κασπία Θάλασσα. Ένας συμβατικός στρατιωτικός αποκλεισμός τέτοιας έκτασης θα απαιτούσε τεράστιες δυνάμεις και θα δημιουργούσε τον κίνδυνο άμεσης περιφερειακής ανάφλεξης. Η Ουάσιγκτον επιλέγει διαφορετική προσέγγιση. Αντί να τοποθετήσει Αμερικανούς στρατιώτες στις συνοριακές διαβάσεις, επιδιώκει να καταστήσει οικονομικά και πολιτικά επικίνδυνη οποιαδήποτε συνεργασία με την Τεχεράνη. Τράπεζες, μεταφορικές εταιρείες, ναυτιλιακά δίκτυα, εμπορικοί διαμεσολαβητές και κυβερνήσεις γειτονικών κρατών ενδέχεται να βρεθούν αντιμέτωποι με αμερικανικές πιέσεις. Πρόκειται ουσιαστικά για απόπειρα εξαγωγής της αμερικανικής δικαιοδοσίας πέρα από τα σύνορα των Ηνωμένων Πολιτειών, με στόχο να περιοριστεί η δυνατότητα τρίτων χωρών να διατηρούν ανεξάρτητες οικονομικές σχέσεις με το Ιράν. Αυτή είναι και η βαθύτερη πολιτική διάσταση της Iron Gate. Η αμερικανική ισχύς δεν χρησιμοποιείται αποκλειστικά εναντίον της Τεχεράνης, αλλά δυνητικά εναντίον οποιουδήποτε κράτους αρνηθεί να ευθυγραμμιστεί με την πολιτική της Ουάσιγκτον. Τα 25 δισεκατομμύρια δολάρια και το πραγματικό διακύβευμα Σύμφωνα με την CENTCOM, ο υφιστάμενος ναυτικός αποκλεισμός έχει εμποδίσει την εξαγωγή ιρανικού αργού πετρελαίου αξίας άνω των 25 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Πρόκειται για αμερικανικό υπολογισμό που δεν έχει επαληθευτεί αλλά αποτυπώνει το μέγεθος των πιέσεων που επιχειρεί να ασκήσει η Ουάσιγκτον. Το πετρέλαιο αποτελεί κρίσιμη πηγή συναλλαγματικών εσόδων για το Ιράν. Η παρεμπόδιση των εξαγωγών του επηρεάζει όχι μόνο τις στρατιωτικές δυνατότητες, αλλά και τη συνολική οικονομική λειτουργία της χώρας. Η χρηματοδότηση υποδομών, η πρόσβαση σε εισαγόμενα προϊόντα, η βιομηχανική παραγωγή και η σταθερότητα της αγοράς συνδέονται, άμεσα ή έμμεσα, με τη διαθεσιμότητα συναλλάγματος. Επομένως, η προσπάθεια αποκοπής αυτών των εσόδων δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως μια απολύτως στοχευμένη στρατιωτική ενέργεια. Ακόμη και όταν προβλέπονται ανθρωπιστικές εξαιρέσεις, η γενικευμένη οικονομική πίεση μπορεί να δυσχεράνει τις πληρωμές, τις μεταφορές και την προμήθεια βασικών αγαθών. Από ιρανική σκοπιά, η στρατηγική αυτή συνιστά απόπειρα υπονόμευσης της οικονομικής κυριαρχίας της χώρας και μεταφοράς του κόστους της γεωπολιτικής αντιπαράθεσης στην κοινωνία. Το δίκτυο των 5.000 οντοτήτων που ανησυχεί την Ουάσιγκτον Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει πρόσφατη έρευνα του Reuters, η οποία αποκάλυψε ένα εκτεταμένο δίκτυο περισσότερων από 5.000 οντοτήτων που συνδέονται με το ιρανικό υπουργείο Άμυνας. Σύμφωνα με την έρευνα, από τον Ιανουάριο του 2025 πραγματοποιήθηκαν εισαγωγές στρατιωτικά αξιοποιήσιμου εξοπλισμού και υλικών αξίας τουλάχιστον δύο δισεκατομμυρίων δολαρίων. Στις προμήθειες περιλαμβάνονται εκρηκτικά, χημικά συστατικά προωθητικών καυσίμων, τιτάνιο, μηχανήματα ακριβείας, αεροπορικά εξαρτήματα και βαρέα οχήματα. Η αμερικανική πλευρά αντιμετωπίζει αυτό το δίκτυο ως μηχανισμό παράκαμψης των κυρώσεων και ανασυγκρότησης των ιρανικών στρατιωτικών δυνατοτήτων. Ωστόσο, η ύπαρξη εκτεταμένων εναλλακτικών εφοδιαστικών αλυσίδων αναδεικνύει και μια διαφορετική πραγματικότητα: την ικανότητα του Ιράν να προσαρμόζεται σε ένα εξαιρετικά εχθρικό διεθνές περιβάλλον. Παρά τα πλήγματα στις παραγωγικές εγκαταστάσεις του και τις μακροχρόνιες κυρώσεις, η Τεχεράνη εξακολουθεί να διατηρεί τεχνολογικές, βιομηχανικές και εμπορικές δυνατότητες. Αυτή η ανθεκτικότητα αποτελεί ίσως το σημαντικότερο πρόβλημα για τους αμερικανικούς σχεδιασμούς. Οι χερσαίοι διάδρομοι και η γεωπολιτική σημασία τους Οι διαδρομές που επιδιώκει να περιορίσει η Iron Gate περνούν από το Ιράκ, την Τουρκία, το Τουρκμενιστάν, το Πακιστάν, το Αφγανιστάν και το Αζερμπαϊτζάν. Παράλληλα, σημαντικός είναι ο ρόλος των μεταφορών μέσω της Κασπίας Θάλασσας και των αεροπορικών εμπορευματικών συνδέσεων, ιδιαίτερα με την Κίνα. Το ζήτημα δεν περιορίζεται στις ιρανικές ανάγκες. Οι συγκεκριμένοι διάδρομοι συνδέονται με ευρύτερα περιφερειακά εμπορικά δίκτυα, από τα οποία εξαρτώνται επιχειρήσεις, μεταφορείς και οικονομίες πολλών κρατών. Η αμερικανική προσπάθεια περιορισμού τους ενδέχεται να μετατρέψει τις γειτονικές χώρες σε πεδίο άσκησης ανταγωνιστικών πιέσεων. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του Ιράκ, όπου έχουν αναφερθεί αμερικανικές πιέσεις για δραστικό περιορισμό των συνοριακών διελεύσεων με το Ιράν. Μια τέτοια πολιτική θα μπορούσε να επηρεάσει την οικονομική αλληλεξάρτηση δύο γειτονικών κοινωνιών, επιβάλλοντας πολιτικές προτεραιότητες ξένων δυνάμεων στις εμπορικές τους σχέσεις. Το κρίσιμο ερώτημα είναι εάν οι κυβερνήσεις της περιοχής θα αποδεχθούν να μετατραπούν σε εκτελεστικούς μηχανισμούς της αμερικανικής πολιτικής ή θα επιχειρήσουν να διατηρήσουν μεγαλύτερα περιθώρια αυτονομίας. Η Κασπία Θάλασσα και ο ρωσικός παράγοντας Η δυσκολότερη πρόκληση για την Ουάσιγκτον εντοπίζεται στον βορρά. Η Κασπία Θάλασσα αποτελεί στρατηγική σύνδεση μεταξύ Ιράν και Ρωσίας, προσφέροντας δυνατότητες μεταφοράς αγαθών χωρίς διέλευση από θαλάσσιες περιοχές που ελέγχονται άμεσα από το αμερικανικό ναυτικό. Η προσπάθεια περιορισμού αυτής της διαδρομής αγγίζει αναπόφευκτα τα ρωσικά συμφέροντα. Η Μόσχα δεν έχει κανένα απολύτως λόγο να αποδεχθεί αμερικανικές επιδιώξεις που θα αποδυνάμωναν έναν σημαντικό περιφερειακό εταίρο της και θα ενίσχυαν την επιρροή της Ουάσιγκτον στην ευρασιατική ενδοχώρα. Επιπλέον, η Κασπία δεν αποτελεί ανοικτή θάλασσα στην οποία οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να επιχειρούν ανεμπόδιστα. Η γεωγραφία και το ιδιαίτερο νομικό καθεστώς της δημιουργούν ουσιαστικά εμπόδια σε οποιοδήποτε σχέδιο άμεσου αμερικανικού ναυτικού ελέγχου. Αυτό σημαίνει ότι η Iron Gate θα πρέπει να βασιστεί κυρίως σε έμμεσους μηχανισμούς πίεσης. Μια τέτοια εξέλιξη θα μπορούσε, αντί να απομονώσει την Τεχεράνη, να ενισχύσει τη στρατηγική σύγκλιση μεταξύ Ιράν, Ρωσίας και Κίνας. Το δικαίωμα αυτοάμυνας και τα όρια της αμερικανικής ισχύος Η Ουάσιγκτον παρουσιάζει την πρωτοβουλία ως προσπάθεια αποτροπής της ανασυγκρότησης του ιρανικού πυραυλικού και μη επανδρωμένου οπλοστασίου. Από την πλευρά της Τεχεράνης, ωστόσο, η διατήρηση αξιόπιστων αμυντικών δυνατοτήτων αποτελεί ζήτημα εθνικής ασφάλειας, ιδιαίτερα έπειτα από τις αμερικανικές και ισραηλινές στρατιωτικές επιθέσεις. Το δικαίωμα ενός κράτους στην αυτοάμυνα αναγνωρίζεται από τον Καταστατικό Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, χωρίς αυτό να συνεπάγεται νομιμοποίηση κάθε συγκεκριμένης στρατιωτικής δραστηριότητας ή εμπορικής συναλλαγής. Εξ' ίσου σημαντικό, όμως, είναι ότι η μονομερής επιβολή οικονομικών και στρατιωτικών περιορισμών εγείρει σοβαρά ερωτήματα διεθνούς δικαίου, ιδιαίτερα όταν επηρεάζει τρίτα κράτη και εμπορικές δραστηριότητες που δεν καλύπτονται από αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας. Η επιδίωξη να στερηθεί μια χώρα ακόμη και τη δυνατότητα αποκατάστασης των αμυντικών της υποδομών δεν δημιουργεί αυτομάτως συνθήκες ειρήνης. Αντιθέτως, μπορεί να ενισχύσει την αντίληψη ότι η στρατιωτική αποτροπή αποτελεί τη μοναδική αποτελεσματική εγγύηση απέναντι σε εξωτερικές απειλές. Η Iron Gate μπορεί να αποδειχθεί στρατηγική παγίδα Η νέα επιχείρηση πιθανότατα θα αυξήσει το κόστος των ιρανικών εισαγωγών και θα δυσκολέψει ορισμένες εφοδιαστικές διαδρομές. Αυτό, όμως, απέχει πολύ από την πλήρη απομόνωση της χώρας. Το τεράστιο συνοριακό της μήκος, οι σχέσεις με σημαντικές ευρασιατικές δυνάμεις και η δυνατότητα αναδιάρθρωσης των εμπορικών δικτύων περιορίζουν τις προοπτικές ενός ολοκληρωτικού αποκλεισμού. Υπάρχει μάλιστα ο κίνδυνος η αμερικανική πίεση να επιταχύνει τη δημιουργία εναλλακτικών οικονομικών μηχανισμών, μειώνοντας μακροπρόθεσμα την εξάρτηση από δυτικά χρηματοπιστωτικά και μεταφορικά συστήματα, προειδοποιούν Ρώσοι αναλυτές. Η ιστορία των κυρώσεων δείχνει ότι η οικονομική καταπόνηση δεν μεταφράζεται υποχρεωτικά σε πολιτική υποταγή. Συχνά δημιουργεί ισχυρότερα κίνητρα για αυτάρκεια, περιφερειακή συνεργασία και διαφοροποίηση των διεθνών συμμαχιών. Η Ουάσιγκτον επιδιώκει να στερήσει από το Ιράν τα μέσα οικονομικής και στρατιωτικής ανασυγκρότησης. Η Τεχεράνη, αντιθέτως, επιχειρεί να αποδείξει ότι η εθνική της επιβίωση δεν εξαρτάται από την αμερικανική έγκριση. Η Iron Gate αποτελεί έτσι κάτι περισσότερο από μια νέα επιχείρηση της CENTCOM. Είναι μια δοκιμασία για τα όρια της αμερικανικής μονομερούς ισχύος και για τη δυνατότητα του Ιράν να διατηρήσει την ανεξαρτησία του υπό καθεστώς διαρκούς εξωτερικής πίεσης. Η πραγματική μάχη δεν αφορά μόνο τα πετρέλαια, τους πυραύλους και τις εμπορικές διαδρομές. Αφορά το ποιος έχει το δικαίωμα να καθορίζει τις στρατηγικές επιλογές ενός κυρίαρχου κράτους. Και όσο η Ουάσιγκτον επιλέγει τον δρόμο της οικονομικής ασφυξίας αντί μιας βιώσιμης διπλωματικής διευθέτησης, τόσο μεγαλώνει ο κίνδυνος να μετατρέψει την επιδιωκόμενη απομόνωση του Ιράν σε έναν ακόμη παράγοντα μακροχρόνιας αστάθειας. Το Ιράν καλείται να αντέξει έναν πολυδιάστατο αποκλεισμό. Οι Ηνωμένες Πολιτείες, όμως, καλούνται να αντιμετωπίσουν ένα εξ' ίσου δύσκολο ερώτημα: Μπορεί μια υπερδύναμη να επιβάλει με οικονομική πολιορκία εκείνο που δεν έχει καταφέρει να εξασφαλίσει με στρατιωτική πίεση; ΒΝ

  • Ο έρωτας της θεάς τύχης με τον Κυριάκο, έχει κατάληξη τον… κουβά!

    Για να πω την αλήθεια, έχω πια αμφιβολίες εάν στον Κυριάκο έχει μείνει έστω και δράμι πολιτικό κριτήριο! Ξέρω, θα μου πείτε ότι τον υποτιμώ. Έχει δυο πρωθυπουργικές θητείες και διεκδικεί και τρίτη! Το αγοράζω το επιχείρημα, αλλά και σεις δεν μπορείτε να αρνηθείτε ότι ο… άριστος των αρίστων είναι ο πολυαγαπημένος της… θεάς τύχης! Κι όπως λέει ο λαός, αν έχεις τύχη διάβαινε… Εξελέγη, λοιπόν, αρχηγός των γαλάζιων, επειδή… συνωμότησε το σύμπαν! Ο Καραμανλής επέλεξε για αρχηγό το Μεϊμαράκη. Καλό παιδί ο Βαγγέλας, δεν λέω, αλλά όχι και για αρχηγός! Μετά ο Μεσσήνιος, που τότε είχε μεγάλη δύναμη στο κόμμα, έκανε το μοιραίο λάθος και μας τον φόρτωσε! Πίστεψε ότι ο Κυριάκος θα ξέκοβε από την Ντόρα και την οικογένεια και έτσι θα μπορούσε να του ασκεί επιρροή! Έτσι, τον στήριξε με πολλούς-πολλούς τρόπους. Αλλά παρ' ότι ο… «άριστος των αρίστων» έπαιζε με αντίπαλο… βήτα εθνικής, ήρθε δεύτερος στον πρώτο γύρο! Και τότε χρειάστηκε να συμβούν… διάφορα για να εκλεγεί! Και είπα παραπάνω πως τον φόρτωσε σ’ όλους μας και όχι μόνο στους νεοδημοκράτες, αφού από τότε έβγαζε μάτι πως στις εκλογές του 2019 πρωθυπουργός θα γινόταν όποιος θα ήταν αρχηγός της ΝΔ. Και αυτό έγινε! Ο… άχαστος Αλέξης μπορεί να… προσκύνησε τους απέξω, αλλά τον είχαν άχτι πολλοί και μέσα! Λίγο γιατί δεν τον γούσταραν, νομίζοντας πως ήταν… σούπερ αριστερός, πολύ γιατί ξεπάτωσε τη μεσαία τάξη στους φόρους και σαν να μην έφταναν αυτά, ξεπούλησε στη Μέρκελ και το Μακεδονικό με τις Πρέσπες. Κάπως έτσι του μπήκε… τρίποντο! Και αν ο ΣΥΡΙΖΑ το 2019 στάθηκε στο 31,5% και δεν κατρακύλησε στο 21-22%, αυτό οφείλεται λίγο στο ότι πολλοί αντιδεξιοί φοβήθηκαν την παντοκρατορία του Μητσοτάκη του Β’ και ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ για να υπάρχει αντίβαρο! Το αντίβαρο, όμως, αποδείχθηκε… από χαρτόνι στο διάστημα 2019-23. Έτσι, το 2023, όταν το ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ έπεσε στο 18% περίπου, οπότε και επήλθε η κατάρρευσή του. Ουσιαστικά, λοιπόν, από το 2019 ο Κυριάκος παίζει χωρίς πραγματικό αντίπαλο, αφού το ΠΑΣΟΚ του Ανδρουλάκη έδειξε ανίκανο να εκμεταλλευτεί την ιστορική ευκαιρία και να ξαναγίνει μεγάλο κόμμα, ο άλλος πυλώνας. Είναι ο πρώτος πρωθυπουργός από το 1974 που όλα αυτά τα χρόνια δεν έχει απέναντι πραγματική αξιωματική αντιπολίτευση και επίδοξο πρωθυπουργό! Εάν αυτό δεν είναι τύχη… Ιμαλάια, τότε τι είναι; Τώρα θα μου πείτε, τι του βρήκε η τύχη και τον έχει… ερωτευτεί τόσο πολύ; Επειδή είμαι και εγώ θηλυκό, σας λέω ότι με τις γυναίκες δεν βρίσκεις άκρη, οπότε πάμε παραπέρα… Και το παραπέρα είναι ότι ο… άριστος των αρίστων, έστω και χωρίς προφανή ανταγωνιστή για την πρωθυπουργία, έστω και με την τύχη ακόμα υπέρ του, δεν γλυτώνει με τίποτα τον… κουβά! Και σαν να μην του έφταναν τα σκ@τ@, στα οποία ο Κυριάκος είναι χωμένος μέχρι τ’ αυτιά, επιβεβαιώνει με τις πράξεις του το… μωραίνει κύριος ον βούλεται απολέσαι! Πάει, λοιπόν, στις κάλπες με σημαία τη ...σταθερότητα! Γι’ αυτό στην αρχή σας είπα ότι το παιδί από κάπου… μπάζει! Ρε Κυριάκο, γιατί να θέλουν σταθερότητα όσοι δεν βγάζουν το μήνα; Αυτοί θέλουν μια αλλαγή μήπως και δουν καλύτερες μέρες… Γιατί να θέλουν σταθερότητα όσοι έχουν εξοργιστεί με τα σκάνδαλα σου και την αυθαίρετη συγκάλυψή τους από το καθεστώς που έχεις χτίσει; Αυτοί θέλουν αλλαγή, μήπως και ξεβρωμίσει ο τόπος… Πουλώντας σταθερότητα και φόβο ακυβερνησίας, Κυριάκο θα προσελκύσεις κάποιους βολεμένους, που έτσι και αλλιώς τους ταιριάζεις και σε ψηφίζουν! Άντε και κάποια τρομοκρατημένα παππούδια που φοβούνται για τη συνταξούλα τους, λες και κάποιος τους την απειλεί! Με αυτούς, όμως, ούτε με το ζόρι δεν θα πιάσεις 25%! Προσπάθησες με τη δήλωσή σου να το ξορκίσεις, αλλά ό,τι και να σκαρφιστείς σε περιμένει ο… κουβάς!

  • Πόλωση με μπαγιάτικα υλικά, μπας και σωθεί το Κτήνος!

    Μπορεί η κυβέρνηση των «αχρήστων» που έχει μπει σε φάση υποχώρησης, να επανέλθει σε ανοδική τροχιά στους περίπου έξι μήνες που απομένουν μέχρι τις εκλογές; Oι «δελφίνοι» Δένδιας και Πιερρακάκης πάντως...οργιάζουν! Η απάντηση που δίνει η πρόσφατη πολιτική ιστορία, στην Ελλάδα και διεθνώς, είναι ότι ελάχιστοι ηγέτες με ... «ιδιαίτερα χαρίσματα», πέτυχαν μία ολική επαναφορά, αξιοποιώντας ένα έκτακτο γεγονός ή μία κρίση. Ένα πολιτικό θαύμα περιμένει και ο Μητσοτάκης, καθώς οι δημοσκοπήσεις αποτυπώνουν την μεγάλη φθορά της κυβέρνησης και την πτωτική της πορεία. Ορισμένοι, στο μητσοτακικό περιβάλλον, εκτιμούν ότι η διαχείριση της κρίσης της ακρίβειας προσφέρεται ως ευκαιρία για την κυβέρνηση, ενώ άλλοι προσβλέπουν στην κλιμάκωση της έντασης με την ... Τουρκία(!) Έως εκεί έφτασαν! Ο πνιγμένος από τα μαλλιά του πιάνεται. Στο εσωτερικό της ΝΔτείνει να επικρατήσει το “ο σώζων εαυτό σωθήτω”. Είναι για αυτόν τον λόγο που η συζήτηση στο παρασκήνιο για την ενδεχόμενη αποχώρηση του Μητσοτάκη δεν λέει να κοπάσει, σε συσχέτιση με πιθανές εξελίξεις στην ΝΔ και στην Δεξιά παράταξη. Η πρόσφατη δημοσκόπηση της ALCO την εβδομάδα που μας πέρασε, έδειξε τη ΝΔ στο 23,4%, μειωμένη κατά 0,4% σε σχέση με τον Σεπτέμβριο, παρά τα περίπου τρία δισεκατομμύρια ευρώ που υποσχέθηκε σε παροχές και επιδόματα ο «πρωθυπουργός». Η απαισιοδοξία και η οργή σαν κυρίαρχα κοινωνικά συναισθήματα, η πεποίθηση της πλειοψηφίας (περίπου 70%) ότι για την ακρίβεια ευθύνεται η κυβέρνηση, η επιθυμία για πολιτική αλλαγή παρά για σταθερότητα, κάνουν το 25% (που έβαλε σαν πήχη για την αποχώρηση του ο Κυριάκος) να μοιάζει περισσότερο σαν ταβάνι, παρά σαν αφετηρία – ακόμη και το 28,3% των ευρωεκλογών. Τα περί αυτοδυναμίας ακούγονται πλέον σαν προπαγανδιστικό αστείο, όπως και το ότι το ΠΑΣΟΚ μπορεί να νικήσει έστω και με μία ψήφο. Επιστροφή στο ...παρελθόν Ο Μητσοτάκης βρίσκεται αντιμέτωπος στην συμπλήρωση της δεύτερης τετραετίας με την διάψευση των προσδοκιών που δημιούργησε και με τα προβλήματα που συσσώρευσε η ακραία νεοφιλελεύθερη πολιτική του. Η σαρωτική ήττα του Τραμπ λόγω της εκεί ακρίβειας, δίνουν ιδέες και στα καθ’ ημάς. Είναι χαρακτηριστικό ότι, παρά την συμφωνία για την συγκράτηση των τιμών στα σουπερμάρκετ, ο πληθωρισμός του Οκτωβρίου έκανε νέο ρεκόρ καθώς κινήθηκε στο 5,6% έναντι 5,1% τον Σεπτέμβριο, ενώ στην ευρωζώνη ο μέσος όρος ήταν στο 4%. Ο Κυριάκος καταφεύγει στα δύο φθαρμένα πλέον επιχειρήματα: Το πρώτο είναι ότι “Η κρίση είναι διεθνής και η ακρίβεια εισαγόμενη”. Το δεύτερο είναι το “Μητσοτάκης ή χάος” σε διάφορες παραλλαγές, που δημιουργεί το ερώτημα για το εάν είναι μόνο καταφυγή ανάγκης, ή εάν πράγματι έχει χάσει την επαφή με την πραγματικότητα. Το μόνο που τον ευνοεί, είναι η παρατεταμένη καχεξία της αντιπολίτευσης και η αδυναμία της ευρύτερης Κεντροαριστεράς να διαμορφώσει εναλλακτική πρόταση. Σταδιακά διαψεύδονται οι προσδοκίες που είχε δημιουργήσει η ΕΛΑΣ του Αλέξη Τσίπρα που νιώθει την ανάσα του ΠΑΣΟΚ. Σε κάθε περίπτωση, ο Μητσοτάκης έχει εγκαταλείψει την προσπάθεια να διαμορφώσει ένα συνεκτικό αφήγημα για την επόμενη ημέρα και δίνει μάχες οπισθοφυλακών με επιθέσεις στον Τσίπρα, στο ΠΑΣΟΚ και στον Αντώνη Σαμαρά, γυρίζοντας άλλοτε στο 2010 και άλλοτε στο 2015. Η τακτική είναι γνωστή. «Εάν δεν μπορείς να κερδίσεις την θετική ψήφο των πολιτών, κατάστρεψε τους αντιπάλους». Κάπως έτσι ο «πρωθυπουργός» που χρεώνεται 20 δισεκατομμύρια με απ' ευθείας αναθέσεις και κλειστούς διαγωνισμούς και την αποτυχία των ελεγκτικών μηχανισμών να προλάβουν την “Pizza Fan” και το “Χωριάτικο”, γύρισε στο 2019 για τους ποινικούς κώδικες του Τσίπρα που ετοιμάζονταν από το 2010. Το επιχείρημα είναι “Δεν είμαι μόνο εγώ διεφθαρμένος, ήταν και ο προηγούμενος”. Παρομοίως, για να δικαιολογήσει τις υποχωρήσεις στην εξωτερική πολιτική, γύρισε στο 2012 και στις συζητήσεις του Σαμαρά, έναντι με τον Ερντογάν. Τέλος εποχής για το Κτήνος Μέσα σε αυτό το ευρύτερο πλαίσιο ακόμη και στο εσωτερικό της ΝΔ και της ευρύτερης Δεξιάς αντιμετωπίζουν την ολοκλήρωση της οκταετίας σαν τέλος εποχής και παίρνουν θέση για την επόμενη ημέρα. Ο Αντώνης Σαμαράς επιμένει ότι θα δημιουργήσει το κόμμα του σαν διάδοχο φορέα της Δεξιάς παράταξης. Σύμφωνα με τις τελευταίες πληροφορίες θα το κάνει μέσα στον Νοέμβριο – αν και η ήττα του Τραμπ και η αμφισβήτηση της νέας Δεξιάς δεν τον ευνοεί. Ο Κώστας Καραμανλής τηρεί στάση αναμονής, συμπορεύται ως έναν βαθμό με τον Σαμαρά ως προς την αμφισβήτηση του Μητσοτάκη, αλλά κρατά ανοιχτούς τους δίαυλους με τη ΝΔ. Ο Νίκος Δένδιας σε κάθε ευκαιρία κάνει επίδειξη ισχύος, άλλοτε με κομματικές συγκεντρώσεις και άλλοτε με φιέστες στο υπουργείο του, όπου συγκεντρώνει ψηφοφόρους και βουλευτές, κατά περίπτωση, στέλνοντας το μήνυμα ότι «κάτω από το 25% στις εκλογές είναι αυτομάτως ο διάδοχος». Aνοίγει περπατησιά κι o ...Πιερρακάκης! Μέσα σε αυτή την ατμόσφαιρα ανοίγει περπατησιά ο Κυριάκος Πιερρακάκης! Οι πολιτικοί παρατηρητές σημειώνουν ότι από την ΔΕΘ και μετά ο Μητσοτάκης του έχει εκχωρήσει τις θετικές εξαγγελίες στο πεδίο της οικονομικής πολιτικής. Άλλωστε ο ίδιος τον προώθησε για πρόεδρο του Eurogroup για να αποκτήσει ευρωπαϊκά ερείσματα. Καθώς προέρχεται από το ΠΑΣΟΚ, φρόντισε να προσεγγίσει τον Κώστα Καραμανλή για να διαμορφώσει προφίλ στην κομματική βάση της ΝΔ, προβάλλοντας ιδιαίτερα την φωτογραφία από την επίσκεψη στην ΣΕΚΕ. Πρόσφατα έκανε και επίθεση στον Νίκο Ανδρουλάκη παρομοιάζοντας τον με τον Παναγιώτη Λαφαζάνη! Ο Πιερρακάκης έχει εξασφαλίσει την υποστήριξη των μιντιαρχών και είναι στο απυρόβλητο, ενώ σύμφωνα με ορισμένες πληροφορίες θα έχει και την στήριξη του κουμπάρου του Γρηγόρη Δημητριάδη, που συνεχίζει να δημιουργεί πυρήνες ανά την επικράτεια. Το εάν ετοιμάζεται να διεκδικήσει την ηγεσία από τον Δένδια, ή χτίζει θέσεις με μεσοπρόθεσμες βλέψεις δεν είναι σαφές. Ορισμένοι θυμίζουν το ραντεβού της Αναγνωστόπουλου μεταξύ του Κώστα Σημίτη και του Γιώργου Παπανδρέου, με τον Κωστή Χατζηδάκη στον ρόλο του διαδόχου. Είναι το ίδιο νεοφιλελεύθερος με τον Μητσοτάκη και τον Πιερρακάκη αλλά δεν χρειάζεται διαπιστευτήρια, προέρχεται από τη ΝΔ. Από διάφορες πλευρές πάντως, στο εσωτερικό της νεοφιλελεύθερης πλέον, παράταξης δείχνουν στον Κυριάκο την έξοδο, προκειμένου να ξεμπλοκαριστούν οι εξελίξεις. Αποτελεί πλέον πεποίθηση στο εσωτερικό της Κοινοβουλευτικής Ομάδας – συζητιέται σε τραπέζια και συνευρέσεις – ότι ο Μητσοτάκης εάν έβρισκε διάδρομο διαφυγής χωρίς ποινικά θέματα, θα αποχωρούσε πάραυτα. Εκτιμάται ότι με μία άλλη ηγεσία η ΝΔ θα διατηρήσει περισσότερες δυνάμεις και θα μπορεί από καλύτερη θέση να διεκδικήσει τον πρώτο λόγο στον σχηματισμό κυβέρνησης. Και θα μπορούσε υπό την πίεση των καταστάσεων που προοικονομούνται να συνεργαστεί με ένα κόμμα Σαμαρά, ή και το ΠΑΣΟΚ...

  • Με ποιο τρόπο μπορεί η Ελλάδα να ανασχέσει την Γαλάζια Πατρίδα

    Η Ελλάδα πρέπει να περάσει από τη διαρκή διαχείριση των τουρκικών αμφισβητήσεων σε μια οργανωμένη πολιτική ενεργού άσκησης των δικαιωμάτων της Ο διάλογος, η οριοθέτηση και η διεθνής δικαιοσύνη δεν πρέπει να αναβάλλονται μέχρι την επόμενη κρίση. Οι εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο καθιστούν πλέον επιτακτική την ανάγκη να επανεξετάσει η Ελλάδα τη συνολική στρατηγική της για τις θαλάσσιες ζώνες. Η έγκριση του Τουρκολιβυκού Μνημονίου από τη Βουλή των Αντιπροσώπων της Λιβύης, η συνεχιζόμενη τουρκική προβολή της θεωρίας της “Γαλάζιας Πατρίδας”, η διατήρηση της τουρκικής απειλής πολέμου (Casus Belli) σε περίπτωση επέκτασης της ελληνικής χωρικής θάλασσας στα 12 ναυτικά μίλια στο Αιγαίο, οι αντιδράσεις για την ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας-Κύπρου και η προώθηση ερευνών για υδρογονάνθρακες νότια και δυτικά της Κρήτης συνθέτουν ένα περιβάλλον αυξημένης γεωπολιτικής και νομικής πίεσης. Η Τουρκία επιχειρεί να μετατρέψει τις μονομερείς διεκδικήσεις της σε σταθερά δεδομένα, ενώ η Λιβύη επαναφέρει στο προσκήνιο ένα μνημόνιο που η Ελλάδα θεωρεί παράνομο και ανυπόστατο. Την ίδια στιγμή, σημαντικά ενεργειακά έργα και δραστηριότητες έρευνας αναδεικνύουν ότι οι θαλάσσιες ζώνες δεν αποτελούν πλέον μόνο αντικείμενο διπλωματικών συζητήσεων. Συνδέονται άμεσα με την οικονομία, την ενεργειακή ασφάλεια και τη δυνατότητα μιας χώρας να ασκεί στην πράξη τα δικαιώματά της. Το διεθνές δίκαιο βάση δράσης, όχι άλλοθι αδράνειας Η Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS) αποτελεί το βασικό διεθνές νομικό πλαίσιο για τον καθορισμό των θαλάσσιων ζωνών. Η Ελλάδα είναι συμβαλλόμενο μέρος και έχει το δικαίωμα να ασκεί τις δυνατότητες που προβλέπονται από αυτήν. Η Τουρκία δεν έχει προσχωρήσει στη Σύμβαση, δεσμεύεται όμως από τους εθιμικούς κανόνες του διεθνούς δικαίου, στον βαθμό που αυτοί έχουν διαμορφωθεί ως τέτοιοι. Οι ελληνικές θαλάσσιες ζώνες και οι συμφωνίες οριοθέτησης με την Ιταλία και την Αίγυπτο. Η γεωγραφική θέση των ελληνικών νησιών διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση των θαλάσσιων δικαιωμάτων και στην οριοθέτηση στην Ανατολική Μεσόγειο. Πηγή: Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας, ΦΕΚ Δ΄ 229/17.04.2025 Ιδιαίτερη σημασία, έχουν τα άρθρα 3 και 121 της UNCLOS. Το πρώτο αναγνωρίζει σε κάθε παράκτιο κράτος το δικαίωμα να καθορίσει το εύρος της χωρικής του θάλασσας (ΧΘ) μέχρι τα 12 ναυτικά μίλια. Το δεύτερο κατοχυρώνει, με τις προβλεπόμενες εξαιρέσεις, το δικαίωμα των νησιών να διαθέτουν χωρική θάλασσα, ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδα. Χρειάζεται, ωστόσο, να γίνεται σαφής διάκριση ανάμεσα στο δικαίωμα ενός νησιού να παράγει θαλάσσιες ζώνες και στην επήρεια που θα του αποδοθεί κατά την οριοθέτηση με άλλο κράτος. Η διεθνής νομολογία έχει δείξει ότι η επήρεια εξετάζεται με βάση τις ιδιαίτερες γεωγραφικές περιστάσεις κάθε περιοχής. Από τις διαμαρτυρίες στην ενεργό άσκηση δικαιωμάτων Η Ελλάδα δεν μπορεί να περιορίζεται σε διπλωματικές διαμαρτυρίες κάθε φορά που αμφισβητούνται τα δικαιώματά της. Οι διαμαρτυρίες είναι αναγκαίες, αλλά πρέπει να συνοδεύονται από συνεκτική πολιτική αξιοποίησης των δυνατοτήτων που παρέχει το διεθνές δίκαιο. Πρώτο βήμα πρέπει να είναι η ολοκλήρωση της τεχνικής και νομικής προετοιμασίας για τη χάραξη ευθειών γραμμών βάσεως, όπου συντρέχουν οι προϋποθέσεις του άρθρου 7 της UNCLOS. Η σύνθετη διαμόρφωση της ελληνικής ακτογραμμής και η παρουσία πολυάριθμων νησιών επιβάλλουν ειδική υδρογραφική και γεωγραφική μελέτη. Από τις νόμιμα καθορισμένες γραμμές βάσεως μετράται το εύρος της χωρικής θάλασσας. Παράλληλα, πρέπει να εξεταστεί η επέκταση της χωρικής θάλασσας από τα 6 στα 12 ναυτικά μίλια στις περιοχές όπου αυτό κρίνεται αναγκαίο. Η Ελλάδα έχει ήδη ασκήσει το δικαίωμα αυτό στο Ιόνιο. Η επέκταση σε άλλες περιοχές, μεταξύ των οποίων το Κρητικό Πέλαγος, απαιτεί προσεκτικό σχεδιασμό, λαμβάνοντας υπόψη τις γεωγραφικές συνθήκες και τις τυχόν επικαλύψεις με γειτονικές ακτές. Δεν πρόκειται για ζήτημα που πρέπει να παραμένει επ’ αόριστον σε επίπεδο εξαγγελιών, αλλά για κυριαρχικό δικαίωμα που χρειάζεται ολοκληρωμένη αξιολόγηση και συγκεκριμένο σχεδιασμό άσκησης. Η Ελλάδα πρέπει να προχωρήσει στην επίσημη καθιέρωση και ανακήρυξη Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ), με την έκδοση της αναγκαίας εθνικής πράξης, τη δημοσιοποίηση χαρτών και γεωγραφικών συντεταγμένων και την προβλεπόμενη κατάθεση στοιχείων στον ΟΗΕ. Τα απώτατα δυνητικά όρια θα αποτυπώνονται με βάση τις αρχές του διεθνούς δικαίου και τη μέση γραμμή, όπου αυτή εφαρμόζεται. Στις περιοχές με επικαλυπτόμενες αξιώσεις, τα ακριβή όρια θα καθοριστούν με διμερείς συμφωνίες ή άλλη συμφωνημένη διαδικασία ειρηνικής επίλυσης. Η ανακήρυξη δεν πρέπει να αναμένει την ολοκλήρωση όλων των διμερών διαπραγματεύσεων. Παράλληλα, πρέπει να προχωρήσει και η καθιέρωση Συνορεύουσας Ζώνης, με εξωτερικό όριο έως 24 ναυτικών μιλίων από τις γραμμές βάσεως, σύμφωνα με το άρθρο 33 της UNCLOS. Η ζώνη αυτή παρέχει συγκεκριμένες αρμοδιότητες ελέγχου για τελωνειακά, φορολογικά, μεταναστευτικά και υγειονομικά ζητήματα. Τουρκολιβυκό Μνημόνιο: μια αμφισβητούμενη διεκδίκηση Η έγκριση του Τουρκολιβυκού Μνημονίου από τη λιβυκή Βουλή τον Οκτώβριο του 2026 επιβεβαιώνει ότι το ζήτημα δεν έχει εκλείψει. Η Ελλάδα απορρίπτει τη συμφωνία, υποστηρίζοντας ότι παραβιάζει τα δικαιώματα των ελληνικών νησιών και δεν στηρίζεται σε ορθή εφαρμογή του Δικαίου της Θάλασσας. Η ελληνική αντίδραση πρέπει να είναι σταθερή και πολυεπίπεδη. Απαιτείται συνεχής διπλωματική ενημέρωση των Ηνωμένων Εθνών, της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των ενδιαφερόμενων κρατών, αλλά και επιμονή στην επανέναρξη ουσιαστικών διαπραγματεύσεων με τη Λιβύη για την οριοθέτηση θαλάσσιων ζωνών, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο. Ιδιαίτερη σημασία έχει η διάκριση ανάμεσα στις σχέσεις των δύο κρατών που υπέγραψαν το μνημόνιο και στις συνέπειές του έναντι τρίτων. Σύμφωνα με το άρθρο 34 της Σύμβασης της Βιέννης για το Δίκαιο των Συνθηκών, μια συνθήκη δεν δημιουργεί υποχρεώσεις ή δικαιώματα για τρίτο κράτος χωρίς τη συναίνεσή του. Συνεπώς, η Ελλάδα δεν πρέπει να αποδεχθεί ότι μια διμερής συμφωνία Τουρκίας–Λιβύης μπορεί να καθορίσει τα δικά της θαλάσσια δικαιώματα. Η πρόσφατη ελληνική επιστολή της 22ας Οκτωβρίου 2026 προς τον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ, η οποία κυκλοφόρησε ως επίσημο έγγραφο της Γενικής Συνέλευσης (A/81/455), επιβεβαιώνει τη σταθερή θέση της χώρας μας. Η Ελλάδα απορρίπτει εκ νέου το Τουρκολιβυκό Μνημόνιο, επισημαίνοντας ότι Τουρκία και Λιβύη δεν διαθέτουν κοινά θαλάσσια σύνορα, ότι το Μνημόνιο αγνοεί τα δικαιώματα των ελληνικών νησιών και ότι η φερόμενη κύρωσή του δεν μπορεί, κατά την ελληνική θέση, να μεταβάλει τον νομικό του χαρακτήρα. Η επίσημη αυτή καταγραφή στον ΟΗΕ είναι σημαντική, πρέπει όμως να συνοδεύεται από συνεχή και ουσιαστική άσκηση των δικαιωμάτων που η Ελλάδα επικαλείται. Ενέργεια & υποδομές: τα δικαιώματα ασκούνται και στην πράξη Η προώθηση των ερευνών υδρογονανθράκων νότια της Κρήτης και σε άλλες θαλάσσιες περιοχές, καθώς και η ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας-Κύπρου, αναδεικνύουν μια ακόμη διάσταση του ζητήματος: η άσκηση των δικαιωμάτων δεν εξαντλείται στη νομική τους διακήρυξη. Η σχεδιαζόμενη ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας–Κύπρου–Ισραήλ (Great Sea Interconnector), όπως αποτυπώνεται στον χάρτη του φορέα υλοποίησης. Πηγή: ΑΔΜΗΕ, φορέας υλοποίησης του έργου Great Sea Interconnector. Οι συμφωνίες του ελληνικού κράτους με την κοινοπραξία Chevron-HELLENiQ ENERGY για νέες υπεράκτιες περιοχές έρευνας αποτελούν σημαντική εξέλιξη. Αντίστοιχα, η ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας-Κύπρου, με το υποθαλάσσιο τμήμα Κρήτης-Κύπρου, έχει στρατηγική σημασία για την ενεργειακή ασφάλεια και τη συνεργασία στην Ανατολική Μεσόγειο. Τα έργα αυτά πρέπει να προχωρούν με βάση το εφαρμοστέο διεθνές δίκαιο και τις νόμιμες αδειοδοτικές διαδικασίες. Παράλληλα, απαιτείται κατάλληλη προετοιμασία για την αντιμετώπιση πιθανών παρεμποδίσεων ή αμφισβητήσεων. Η Ελλάδα οφείλει να προστατεύει τις νόμιμες δραστηριότητες και να αποφεύγει την παγίωση μιας πρακτικής σύμφωνα με την οποία κάθε τουρκική αντίδραση θα οδηγεί αυτομάτως σε αναστολή έργων ή ερευνών. Η υπόθεση του γαλλικού ερευνητικού πλοίου ABEILLE MARENGO, το οποίο προορίζεται να πραγματοποιήσει έρευνες βυθού για την ηλεκτρική διασύνδεση Κρήτης-Κύπρου, αναδεικνύει με ιδιαίτερη σαφήνεια το πρόβλημα. Τουρκικά δημοσιεύματα έφθασαν μέχρι και σε απειλές περί ενδεχόμενης βύθισης του πλοίου, ενώ η τουρκική πλευρά επαναλαμβάνει ότι δραστηριότητες στην περιοχή που θεωρεί δική της υφαλοκρηπίδα απαιτούν προηγούμενο συντονισμό και έγκρισή της. Η Ελλάδα δεν μπορεί να αποδεχθεί μια τέτοια αξίωση, καθώς αυτό θα ισοδυναμούσε με έμμεση αναγνώριση δικαιοδοσίας που αμφισβητεί. Η συνέχιση των ερευνών, με την τήρηση των προβλεπόμενων διαδικασιών και την προστασία της ασφάλειας των δραστηριοτήτων, αποτελεί ουσιαστική δοκιμασία της πολιτικής ενεργού άσκησης των δικαιωμάτων της. Σαφές αντικείμενο, χρονικό όριο και προοπτική τη Χάγη Η Ελλάδα έχει διατυπώσει σταθερά ότι η διαφορά που μπορεί να παραπεμφθεί σε διεθνή δικαστική επίλυση αφορά την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ, όπου υφίστανται επικαλυπτόμενα θαλάσσια δικαιώματα. Η τουρκική πλευρά, αντίθετα, προβάλλει ευρύτερη ατζέντα, στην οποία περιλαμβάνονται ζητήματα χωρικής θάλασσας, αποστρατιωτικοποίησης και κυριαρχίας επί νησίδων και βραχονησίδων. Κάθε γύρος διαπραγματεύσεων πρέπει να έχει σαφές αντικείμενο, συγκεκριμένο σκοπό, επιδιωκόμενο αποτέλεσμα και προκαθορισμένο χρονικό όριο. Το χρονοδιάγραμμα πρέπει να προβλέπει διακριτά στάδια: προσδιορισμό των περιοχών και των σημείων διαφωνίας, εξέταση των εφαρμοστέων κανόνων και των γεωγραφικών δεδομένων και, τέλος, διαπραγμάτευση πιθανών λύσεων και προετοιμασία ενδεχόμενου συνυποσχετικού. Εάν δεν επιτυγχάνεται ουσιαστική πρόοδος εντός των συμφωνημένων προθεσμιών, η διαδικασία πρέπει να περνά στο επόμενο στάδιο, δηλαδή στην προετοιμασία παραπομπής της διαφοράς στη διεθνή δικαιοσύνη, εφόσον συμφωνηθεί η απαιτούμενη δικαιοδοτική βάση. Οι τεχνικές συναντήσεις μεταξύ νομικών, διπλωματών, επιστημόνων και υδρογράφων πρέπει να συνεχίζονται παράλληλα. Εφόσον οι διαπραγματεύσεις δεν οδηγήσουν σε συμφωνία, η προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης αποτελεί θεσμικά κατοχυρωμένη προοπτική. Προϋπόθεση είναι η σύναψη ειδικού συνυποσχετικού, με το οποίο τα δύο κράτη θα αποδεχθούν τη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου για τη συγκεκριμένη διαφορά. Το συνυποσχετικό πρέπει να προσδιορίζει με ακρίβεια τις θαλάσσιες περιοχές, τα νομικά ερωτήματα και το εφαρμοστέο δίκαιο. Δεν πρέπει να προδικάζει την επήρεια των νησιών ούτε να περιορίζει γενικά τα δικαιώματά τους. Επειδή η Τουρκία δεν είναι συμβαλλόμενο μέρος στην UNCLOS, πρέπει να αποσαφηνιστούν οι εθιμικοί κανόνες που δεσμεύουν τα δύο κράτη και οι διατάξεις της Σύμβασης που θα μπορούσαν να εφαρμοστούν κατόπιν συμφωνίας τους. Η προσφυγή στη Χάγη δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως διαδικασία επιβεβαίωσης μιας προειλημμένης εθνικής θέσης. Η απόφαση του Δικαστηρίου θα είναι δεσμευτική για τα δύο κράτη και για τη συγκεκριμένη υπόθεση και η Ελλάδα οφείλει να έχει προηγουμένως αξιολογήσει τις πιθανές εκβάσεις, έχοντας ολοκληρώσει την απαραίτητη νομική και τεχνική προετοιμασία. Αξιοποίηση της κρατικής πρακτικής και προσωρινές διευθετήσεις Οι συμφωνίες οριοθέτησης της Ελλάδας με την Ιταλία και την Αίγυπτο το 2020 αποτελούν σημαντικά στοιχεία της ελληνικής κρατικής πρακτικής. Δείχνουν ότι η χώρα μπορεί να επιτυγχάνει συμφωνίες με βάση το διεθνές δίκαιο, λαμβάνοντας υπόψη τις νησιωτικές ακτές και τις ιδιαίτερες γεωγραφικές περιστάσεις. Η συμφωνία με την Αίγυπτο, ειδικότερα, αποδεικνύει ότι είναι δυνατή και η μερική οριοθέτηση, όταν δεν υπάρχει ακόμη συμφωνία για το σύνολο μιας θαλάσσιας περιοχής. Οι συμφωνίες αυτές δεν δεσμεύουν την Τουρκία ούτε καθορίζουν εκ των προτέρων την έκβαση μιας ελληνοτουρκικής οριοθέτησης. Μπορούν, όμως, να αξιοποιηθούν ως ουσιαστικά νομικά και διαπραγματευτικά επιχειρήματα. Παράλληλα, ακόμη και όσο εκκρεμεί η οριστική οριοθέτηση, πρέπει να εξετάζονται προσωρινές πρακτικές διευθετήσεις και μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης. Τα άρθρα 74(3) και 83(3) της UNCLOS προβλέπουν την προσπάθεια σύναψης τέτοιων ρυθμίσεων, χωρίς να διακυβεύεται η τελική συμφωνία. Επειδή η Τουρκία δεν είναι συμβαλλόμενο μέρος στη Σύμβαση, οι συγκεκριμένες διατάξεις δεν αποτελούν αυτομάτως συμβατική υποχρέωσή της. Μπορούν, ωστόσο, να αποτελέσουν χρήσιμο πρότυπο για αμοιβαία αποδεκτές ρυθμίσεις, όπως μηχανισμούς άμεσης επικοινωνίας, έγκαιρης ενημέρωσης και αποφυγής επικίνδυνων περιστατικών στη θάλασσα. Η ανάγκη σταθερής εθνικής στρατηγικής Τέλος, η αντιμετώπιση των θαλάσσιων διαφορών δεν μπορεί να εξαρτάται από τις εκάστοτε πολιτικές συγκυρίες. Απαιτείται σταθερή εθνική στρατηγική, με συνέχεια, θεσμική μνήμη και συντονισμό των αρμόδιων υπουργείων, των διπλωματικών υπηρεσιών, των Ενόπλων Δυνάμεων και των επιστημονικών ιδρυμάτων. Κεντρικό στοιχείο αυτής της στρατηγικής πρέπει να είναι η συγκρότηση μόνιμης διεπιστημονικής ομάδας εμπειρογνωμόνων, η οποία θα παρακολουθεί τη διεθνή νομολογία, θα επικαιροποιεί τη νομική και τεχνική τεκμηρίωση και θα προετοιμάζει τις ελληνικές θέσεις για διαπραγματεύσεις ή δικαστικές διαδικασίες. Χρειάζεται επίσης συστηματική διατήρηση χαρτών, γεωγραφικών συντεταγμένων, υδρογραφικών δεδομένων και μελετών, ώστε η χώρα να μη χρειάζεται να αρχίζει κάθε φορά από την αρχή. Η Ευρωπαϊκή Ένωση και οι διεθνείς οργανισμοί μπορούν να συμβάλουν στην ενίσχυση της σταθερότητας, της συνεργασίας και του σεβασμού του διεθνούς δικαίου. Δεν υποκαθιστούν, όμως, τη διαπραγμάτευση ή τη διεθνή δικαιοδοσία. Η τελική οριοθέτηση απαιτεί συμφωνία των ενδιαφερόμενων κρατών ή αποδοχή της δικαιοδοσίας αρμόδιου διεθνούς δικαιοδοτικού οργάνου. Όχι άλλη καθυστέρηση Η Ελλάδα δεν χρειάζεται να επιλέξει ανάμεσα στο διεθνές δίκαιο και στην υπεράσπιση των εθνικών της συμφερόντων. Η ισχυρότερη υπεράσπισή τους είναι ακριβώς η έγκαιρη, συνεπής και τεκμηριωμένη εφαρμογή του διεθνούς δικαίου. Η χώρα χρειάζεται να ολοκληρώσει τη νομική και τεχνική προετοιμασία της, να αξιοποιήσει τα δικαιώματα που της παρέχει το διεθνές δίκαιο, να προχωρήσει στην καθιέρωση της ΑΟΖ και να επιδιώξει ουσιαστικές διαπραγματεύσεις με σαφές χρονοδιάγραμμα, έχοντας έτοιμη την προοπτική της διεθνούς δικαιοσύνης. Ο στόχος δεν είναι η αντιπαράθεση, αλλά μια δίκαιη, ειρηνική και βιώσιμη οριοθέτηση των θαλάσσιων ζωνών, που θα διασφαλίζει τα νόμιμα δικαιώματα της Ελλάδας και θα ενισχύει τη σταθερότητα στην Ανατολική Μεσόγειο. Δεν πρέπει να περιμένουμε την επόμενη κρίση για να αποφασίσουμε τι θα κάνουμε. Πρέπει να έχουμε προετοιμαστεί πριν αυτή εκδηλωθεί. SLpress

ΕΓΓΡΑΦΕΙΤΕ και ΜΕΙΝΕΤΕ...ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΕΝΟΙ

Thanks for submitting!

  • Grey Twitter Icon
  • Grey LinkedIn Icon
  • Grey Facebook Icon

© 2024 by Pirinos Logios. Powered and secured by Wix

bottom of page