Search this site

Δεν τον μειώνει εμμονικά το Κτήνος του Μαξίμου και ο κόσμος ...δεν κυκλοφορεί! Τα έσοδα από ειδικούς φόρους κατανάλωσης υστερούν του στόχου που έχει θέσει το υπουργείο Οικονομικών επειδή απλούστατα οι Έλληνες δεν έχουν πλέον χρήματα για να μετακινούνται. Στο επτάμηνο του 2026 εισπράχθηκαν 3,964 δισ. ευρώ από ΕΦΚ, 224 εκατ. λιγότερα από όσα είχαν προβλεφθεί. Τον Ιανουάριο η εικόνα ήταν ακόμη πιο ωμή: Τα έσοδα από τον ΕΦΚ συνολικά υποχώρησαν 27,6% σε σχέση με τον Ιανουάριο του 2025. Η βενζίνη έφερε 63 εκατ. ευρώ λιγότερα. Το πετρέλαιο κίνησης 44 εκατ. λιγότερα. Το πετρέλαιο θέρμανσης 16,7 εκατ. λιγότερα. Δεν πρόκειται για λογιστική λεπτομέρεια. Είναι η αγορά που λέει στην κυβέρνηση του Κτήνους πως δεν αντέχει άλλο. Η αιτία είναι απλή και δεν χρειάζεται πολλές εξηγήσεις. Η αμόλυβδη κινείται πάνω από τα 2,20 ευρώ το λίτρο. Το πετρέλαιο κίνησης κοντά στα 2,22. Το πετρέλαιο θέρμανσης απειλεί να ανοίξει ακόμη και στα 2 ευρώ χωρίς κρατική παρέμβαση. Όταν το γέμισμα κοστίζει όσο μισό μεροκάματο, ο πολίτης δεν «αλλάζει συνήθειες μετακίνησης». Κόβει διαδρομές και αφήνει το αυτοκίνητο σταθμευμένο. Η κατανάλωση συρρικνώνεται. Μαζί της συρρικνώνονται και τα έσοδα που το κράτος είχε συνηθίσει να θεωρεί δεδομένα. Το παράδοξο είναι ότι η ίδια πολιτική που αδειάζει το ρεζερβουάρ παρουσιάζεται ως μονόδρομος. Από τον ΕΦΚ καυσίμων το Δημόσιο εισπράττει περίπου 4,1 δισ. ευρώ τον χρόνο: 2,1 δισ. από τη βενζίνη, 1,515 δισ. από το πετρέλαιο κίνησης, σχεδόν 300 εκατ. από το πετρέλαιο θέρμανσης. Πάνω στον ΕΦΚ κάθεται και ο ΦΠΑ με 24%. Φόρος πάνω στον φόρο. Μαζί, καύσιμα και ΦΠΑ πλησιάζουν τα 7 δισ. ευρώ. Για τον προϋπολογισμό είναι «φλέβα» χρυσού καθώς η χώρα δεν παράγει τίποτα. Για το νοικοκυριό είναι φόρος στην ίδια την κίνηση. Μία κίνηση που είναι υποχρεωμένο να κάνει. Η Ευρώπη δεν είναι το άλλοθι που παρουσιάζεται. Τα ευρωπαϊκά κατώτατα όρια είναι 359 ευρώ ανά 1.000 λίτρα στην αμόλυβδη και 330 ευρώ στο πετρέλαιο κίνησης. Η Ελλάδα επιβάλλει 700 και 410 ευρώ αντίστοιχα. Μπορεί να κατεβάσει τον ΕΦΚ κατά 34,1 λεπτά στην αμόλυβδη και κατά 8 λεπτά στο πετρέλαιο κίνησης χωρίς να παραβιάσει κοινοτικούς κανόνες. Δεν χρειάζεται μ' άλλα λόγια άδεια των Βρυξελλών για να μειώσει τον φόρο. Χρειάζεται απόφαση να δεχτεί μία απώλεια εσόδων. Αυτό ακριβώς αρνείται. Το Κτήνος του Μαξίμου το είπε καθαρά: Ο προϋπολογισμός «δεν αντέχει» να κοπεί ο ΕΦΚ τώρα. Αν η Ένωση έδινε ειδική άδεια ώστε η μείωση να μην μετρά στις οροφές δαπανών, τότε «βεβαίως» θα το έκανε προσωρινά. Μέχρι να έρθει αυτή η άδεια, μένει η γνωστή συνταγή: Υψηλοί φόροι στην αντλία, στοχευμένες επιδοτήσεις και ευχές ότι το πετρέλαιο θέρμανσης θα βγει στις 15 Οκτωβρίου κάτω από 1,75 ευρώ. Οι αριθμοί του επταμήνου δείχνουν το αντίθετο από σταθερότητα. Δείχνουν ότι ο φόρος έχει ήδη αρχίσει να τρώει τον...εαυτό του. Η εμμονή έχει λογική μόνο αν κάποιος κοιτάζει το ταμείο και όχι την αντλία. Όσο η τιμή μένει στα ύψη, ο όγκος πέφτει. Όσο ο όγκος πέφτει, πέφτουν και τα έσοδα. Τότε η κυβέρνηση καλείται να καλύψει την τρύπα είτε με άλλους φόρους είτε με περικοπές. Ο πολίτης πληρώνει και στις δύο περιπτώσεις: Πρώτα στο βενζινάδικο και μετά τον λογαριασμό του κράτους. Η μείωση του ΦΠΑ ή του ΕΦΚ θα συγκρατούσε την κατανάλωση στα ίδια επίπεδα με πριν. Η άρνηση τη σκοτώνει σιγά σιγά και μαζί σκοτώνει τη βάση του ίδιου του φόρου. Όταν τα ρεζερβουάρ μένουν μισά, η κυβέρνηση ανακαλύπτει έκπληκτη ότι και το ταμείο μένει μισό. Αυτό το καταλαβαίνει όποιος γεμίζει ακόμα το ντεπόζιτο. Όχι όμως όποιος σχεδιάζει τον προϋπολογισμό πάνω σε τιμές που ο κόσμος δεν μπορεί να πληρώσει. Είναι πρόβλημα αυτό: Τους νόμους και τους προϋπολογισμούς τους γράφουν άνθρωποι που δεν αντιμετωπίζουν οικονομικά προβλήματα και δεν έχουν αναγκαστεί να ζήσουν σε συνθήκες πραγματικής πίεσης, για να καταλάβουν τι λειτουργεί πραγματικά και τι όχι στην αληθινή ζωή...

Οι «κεντρώες» παρατάξεις που πρόσκεινται στην Νεά Τάξη Πραγμάτων της Παγκοσμιοποίησης στην Ευρώπη κλυδωνίζονται με αφετηρία το 2015 και την κρίση της Ευρωζώνης, αλλά μετά από μία δεκαετία, τα τραύματα οξύνονται ειδικά στις τρείς μεγαλύτερες χώρες, την Βρετανία, την Γαλλία και την Γερμανία Οι συγκεκριμένες εισέρχονται σε κάθε νέο έτος με αδύναμες και μη δημοφιλείς κυβερνήσεις που πολιορκούνται από την λαϊκή δεξιά και την λαϊκή αριστερά σε συνδυασμό με την στάση της αμερικανικής κυβέρνησης και τα ευθυγραμμισμένα με τις απόψεις της μέσα κοινωνικής δικτύωσης που απεργάζονται τις καταρρεύσεις τους. Σε καμία από τις τρείς μεγάλες χώρες της Ευρώπης οι κυβερνήσεις δεν ολοκληρώνουν την κατά το σύνταγμα προβλεπόμενη θητεία τους, πλήν όμως και οι τρείς διακινδυνεύουν στην καλύτερη περίπτωση την παράλυσή τους και στην χειρότερη την αποσταθεροποίησή τους. Κάποιοι ηγέτες μάλλον θα απομακρυνθούν επιδεινώνοντας τις ήδη έκρυθμες συνθήκες, με αποτέλεσμα να εξαφανίζονται οι δυνατότητες περιορισμού και ελέγχου των συνεπειών. Η ικανότητα της Ευρώπης να αντιμετωπίσει την οικονομική της δυστοκία, να αναπληρώσει τα κενά ασφαλείας που δημιουργούνται από την σταδιακή αποχώρηση των Αμερικανών και να συνεχίσει να υποστηρίζει την Ουκρανία, πρόκειται να δοκιμασθεί αποφασιστικά. Οι δημοτικές εκλογές του Μαΐου του 2026 στην Βρετανία αποδεικνύονται μία από τις χειρότερες δοκιμασίες για το εργατικό κόμμα, αλλά και για το συντηρητικό, με το REFORM UK του Nάιτζελ Φάρατζ να σημειώνει νέα εκλογικά οφέλη που πιστοποιούν πως το προβάδισμά του στις περισσότερες εθνικού επιπέδου αναμετρήσεις για την κάλυψη εδρών του 2025, δεν αποτελούν τυχαία συμβάντα. Στις δημοτικές εκλογές κερδίζει 400 θέσεις δημοτικών συμβούλων στην Αγγλία, Ουαλία και Σκωτία, εξέλιξη που προκαλεί καταπληξία στο εργατικό κόμμα, που σημειώνει απώλειες 260 θέσεων. Τα νέα δεδομένα αποτελούν σχεδόν πλήρη αντιστροφή της νικηφόρας πορείας του στις εθνικές εκλογές του Ιουλίου του 2024 και σηματοδοτούν παγίωση της θέσης του Reform UK, ανακλώντας ταυτόχρονα την απογοήτευση του εκλογικού σώματος με τα παραδοσιακά κόμματα, κυρίως σε θέματα σχετικά με την μετανάστευση και το κόστος διαβίωσης. Το βασικό ερώτημα που προβάλλει αφορά το γεγονός ότι κατά πόσον τα ήδη ευνοϊκά αποτελέσματα θα προσελκύσουν και νέους ψηφοφόρους. Πάντως ένα ισχυρό Reform UK θα επισφραγίσει τον κατακερματισμό της βρετανικής πολιτικής κονίστρας, προσφέροντας στον Nάιτζελ Φάρατζ την απαιτούμενη ορμή, ώστε στις επόμενες εθνικές εκλογές να εκπαραθυρώσει τους εργατικούς και τους συντηρητικούς από το κεντρώο χώρο. Ο Βρετανός τέως πρωθυπουργός Kίρ Στάρμερ αποδεικνύεται ανίκανος να επιβιώσει μετά το πρώτο εξάμηνο, από την στιγμή που η οποιαδήποτε δημοφιλία του εξαϋλώνεται και θεωρείται περισσότερο από βέβαιο ότι η πρόκληση κατά της ηγεσίας του αναμένεται να προέλθει κυρίως από την αριστερή πλευρά των εργατικών, με συνέπεια να ανακοινώσει την παραίτησή του. Ο διάδοχός του Άντυ Μπέρνχαμ θα αποδειχθεί περισσότερο ανίσχυρος, κλίνοντας προς τα αριστερά, αλλά όπως και αν εξελιχθούν οι καταστάσεις η αδύναμη εντολή μετά την κατά άλλα “συντριπτική” εκλογική νίκη, που επιτυγχάνεται με μόλις το 33% των ψήφων, δεν προσφέρει καμία ασφάλεια στο εργατικό κόμμα. Η συντηρητική παράταξη από την άλλη πλευρά υφίσταται ήδη το φαινόμενο της ενδόρρηξης, με αλλαγές τριών πρωθυπουργών κατά το 2022, με το δικομματικό σύστημα που καθορίζει επί έναν αιώνα την βρετανική πολιτική να αποσυντίθεται. Η άνοδος του Άντυ Μπέρνχαμ στον πρωθυπουργικό θώκο, με τον κύριο αντίπαλό του, τον βουλευτή των εργατικών Ντάρρεν Τζόουνς να υποχωρεί διστακτικός για να διεκδικήσει την πρωθυπουργία σε πείσμα του γεγονότος ότι του ασκούνται ισχυρές πιέσεις. Προς το παρόν οι κύριοι τομείς των διαφορών του Burnham από τον Starmer, εστιάζονται στην μετατόπιση της ισχύος σε τοπικό επίπεδο, από την στιγμή που εμφανίζεται πεπεισμένος ότι οι τοπικές αρχές διακυβέρνησης διαθέτουν μεγαλύτερες δυνατότητες και αποδεικνύονται περισσότερο υπεύθυνες στην αντιμετώπιση των κατά τόπους προβλημάτων. Υπάρχει επίσης το ζήτημα της εκλογικής μεταρρύθμισης και η πεποίθηση ότι επιβάλλεται να δοθεί μεγάλη προσοχή στα εσωτερικά ζητήματα της χώρας, ίσως με μεγαλύτερες φιλοδοξίες σε σχέση με τις εκτιμώμενες από τους επενδυτές και τους πολιτικούς αναλυτές, κυρίως σε θέματα κοινωνικής πολιτικής. Γαλλία Η Γαλλία κινείται ήδη ακυβέρνητη και έως τον Οκτώβριο του 2025 ανακυκλώνει τρείς πρωθυπουργούς σε ένα δωδεκάμηνο, με κανέναν να έχει την δυνατότητα να επιτύχει την υπερψήφιση του προϋπολογισμού του κράτους. Πρόκειται για το δεύτερο συνεχόμενο έτος χωρίς καταληκτική συμφωνία για τον προϋπολογισμό, γεγονός άνευ προηγουμένου για την Πέμπτη Δημοκρατία και τον πρόεδρο Εμανουέλ Μακρόν να προσπαθεί παραπαίοντας να ολοκληρώσει το τρέχον δωδεκάμηνο χωρίς άλλα προβλήματα το 2026. Όμως εάν η κυβέρνηση του πρωθυπουργού Σεμπαστιέν Λεκορνί καταρρεύσει εντός του τρέχοντος έτους, οι πιέσεις προς τον Γάλλο πρόεδρο για την διάλυση του κοινοβουλίου και την προκήρυξη πρόωρων εκλογών θα καταστούν αφόρητες. Η παράταξη «Εθνικός Συναγερμός» της Μαρίν Λεπέν αναμφίβολα θα αυξήσει τις έδρες της, επιδεινώνοντας το κοινοβουλευτικό αδιέξοδο ή ίσως να αποκτήσει και την πλειοψηφία. Εάν η παράταξή της διασφαλίσει 250 έδρες, τότε ο μόλις 30 ετών Ζορντάν Μπαρντελά, θα ανελιχθεί στον πρώτο πρωθυπουργό της λαϊκής δεξιάς στην σύγχρονη ιστορία της χώρας, υποχρεώνοντας σε μία ασταθή συγκατοίκηση τον ήδη σοβαρά τραυματισμένο πολιτικά Εμανουέλ Μακρόν και προκαλώντας ένα σοβαρό σχίσμα στην γαλλική πολιτική σκηνή. Ακόμα πάντως και αν αποφευχθούν οι συγκεκριμένες εξελίξεις η Γαλλία θα παραμείνει παράλυτη, ανίκανη να υπερψηφίζει προϋπολογισμούς, να προωθεί μεταρρυθμίσεις ή να ηγείται στην Ευρώπη. Στην ήδη συγκεχυμένη εικόνα προστίθενται τα μεγάλα οικονομικά της προβλήματα με το έλλειμμα να υπερβαίνει το 6,5%, υπερδιπλάσιο του ορίου του 3% που θέτει η Ευρωζώνη και το επιτόκιο του δεκαετούς ομολόγου να κινείται προς το απαγορευτικό επίπεδο του 5% για ανακύκλωση του δανεισμού. Σε αδρές γραμμές η Γαλλία θυμίζει την Ελλάδα του 2009 και μάλλον σε χειρότερη κατάσταση, με το οικονομικό της μέγεθος να απειλεί ευθέως την Ευρωζώνη. Γερμανία Η Γερμανία έχει τον Σεπτέμβριο πέντε εκλογικές αναμετρήσεις σε ισάριθμα ομόσπονδα κρατίδια, αν και δύο κρίνονται αποφασιστικής σημασίας, της Σαξωνίας και του Μεκλενβούργου-Δυτικής Πομερανίας. Καταλαμβάνοντας την δεύτερη θέση στις ομοσπονδιακές εκλογές του τελευταίου Φεβρουαρίου, η παράταξη της λαϊκής δεξιάς Εναλλακτική για τη Γερμανία, ηγείται πλέον στις ομοσπονδιακές δημοσκοπήσεις και καρπώνεται την πλειοψηφία στα ανατολικά ομόσπονδα κρατίδια. Πρόκειται για ένα σπάνιο επίτευγμα σε μία χώρα, όπου οι συνασπισμοί αποτελούν τον κανόνα για την διακυβέρνησή της, αλλά δεν διαφαίνονται πλέον πιθανοί. Η ισχυροποιημένη «Εναλλακτική για τη Γερμανία» σε συνδυασμό με την εξασθένιση των Σοσιαλδημοκρατών του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος Γερμανίας, εντείνει τις πιέσεις στους συντηρητικούς Χριστιανοδημοκράτες της Χριστιανοδημοκρατικής Ένωσης να εγκαταλείψουν την τακτική του αποκλεισμού της λαϊκής δεξιάς από οποιαδήποτε κυβέρνηση συνασπισμού μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, ειδικά στην ανατολική πλευρά της χώρας. Μία κίνηση της συγκεκριμένης μορφής ίσως αποδειχθεί τοξική σε ομοσπονδιακό εθνικό επίπεδο και θανατηφόρα για τους ομοσπονδιακούς εταίρους της Χριστιανοδημοκρατικής Ένωσης στις κυβερνήσεις συνασπισμού. Η συμμαχία του Καγκελλαρίου Φρίντριχ Μερτς με το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα Γερμανίας ήδη πλήττεται και θραύεται από τις διαμάχες για τις συντάξεις, τις μεταρρυθμίσεις στο πεδίο των κοινωνικών επιδοτήσεων και τις δαπάνες, οπότε η εγκατάλειψη αποκλεισμού της λαϊκής δεξιάς, σε συνδυασμό με νέες εκλογικές απώλειες για το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα Γερμανίας, απειλεί να διαλύσει τον κυβερνητικό συνασπισμό. Η πρόσφατη συντριπτική νίκη της «Εναλλακτικής για τη Γερμανία» μάλιστα στην Σαξωνία με 43,8% και στο Μεκλενβούργο-Δυτική Πομερανία με 38,2%, επιταχύνει τις εξελίξεις με νέα ώθηση των κινήσεων για την απομάκρυνση του Φρίντριχ Μερτς από την καγκελλαρία. Όμως και τα αποτελέσματα του Βερολίνου όπου η αριστερά εκπαραθυρώνει τους Σοσιαλδημοκράτες του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος Γερμανίας, με την Εναλλακτική για τη Γερμανία να σημειώνει επίσης μεγάλη άνοδο, αλλά και τα επόμενα εκλογικά αποτελέσματα δεν πρόκειται να ευνοήσουν την κυβερνητική συμμαχία. Πολυετείς ζυμώσεις Καμία από τις συγκεκριμένες εξελίξεις δεν προκύπτει εν μία νυκτί, από την στιγμή που ο πολιτικός κεντρώος χώρος παραπαίει επί μία δεκαετία, με την κρίση του 2015, το Μπρέξιτ, την κατάληψη της ηγεσίας του εργατικού κόμματος, την ενδόρρηξη των γαλλικών παραδοσιακών παρατάξεων και την σταθερή άνοδο της Εναλλακτικής για τη Γερμανία να σηματοδοτεί μία μη αντιστρεπτή τάση. Όμως τα τραύματα οξύνονται σε επικίνδυνο βαθμό και στις τρείς χώρες ταυτόχρονα, με τις βρετανικές εκλογές του 2024 να εμφανίζουν το χαμηλότερο ποσοστό ψήφο για το άθροισμα εργατικών και συντηρητικών από το 1910. Η νίκη του Εμανουέλ Μακρόν το 2017 στην Γαλλία συγκαλύπτει και δεν αντιστρέφει την κατάρρευση των σοσιαλιστών και των κεντρώων Ρεπουμπλικάνων, ενώ και το κίνημά του εισέρχεται σε φαινόμενο ενδόρρηξης, με το κοινοβούλιό του να παραλύει λόγω της κυριαρχίας της λαϊκής δεξιάς και της λαϊκής Αριστεράς. Οι γερμανικές εκλογές του Φεβρουαρίου του 2025 αποδεικνύουν πως η Χριστιανοδημοκρατική Ένωση και το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα Γερμανίας καταγράφουν την χειρότερη επίδοσή τους αθροιστικά, από την εποχή της γερμανικής ενοποίησης. Οι πολιτικές δυνάμεις που ωθούν προς τον κατακερματισμό αποδεικνύονται οι ίδιες, ήτοι οργή για τις ανεξέλεγκτες ροές μεταναστών, αποτελμάτωση και επιδείνωση των συνθηκών διαβίωσης, αποβιομηχάνισηκαι ένα διευρυνόμενο συνεχώς χάσμα μεταξύ της εισοδηματικά ανώτερης αστικής τάξης έναντι όλων των υπολοίπων, όπου προστίθεται και η ενεργειακή κρίση. Ειδικά οι νεαροί ψηφοφόροι απογοητεύονται με το κατεστημένο και εμφανίζονται δεκτικοί στις εναλλακτικές λύσεις που προωθούν η λαϊκή δεξιά και η λαϊκή αριστερά. Ο παράγοντας Τραμπ Επιπλέον η πίεση από τον ευρωσκεπτικιστικό Λευκό Οίκο διευρύνει τις ήδη σοβαρές ρωγμές, με την κυβέρνηση του Ντόναλντ Τραμπ να επιθυμεί μία περισσότερο κατακερματισμένη και αποκεντρωμένη Ευρώπη, με συνέπεια να υποστηρίζει και επίσημα την λαϊκή δεξιά, που θα προσφέρει το προσδοκώμενο αποτέλεσμα. Είτε και αν οι ΗΠΑ προκαλούν την κυριαρχία της Ευρώπης με το ζήτημα της Γροιλανδίας (που λήγει υπέρ των Αμερικανών), ή με τις απειλές κυρώσεων εναντίον των Ευρωπαίων αξιωματούχων που ελέγχουν τις ρυθμιστικές αρχές που επιβλέπουν την καινοτόμο αμερικανική τεχνολογία και την διακηρυγμένη ανάμειξη του Λευκού Οίκου στις εκλογές στις χώρες της Ευρώπης, παραμένει αμφίβολο το εάν θα επιτύχουν τον σκοπό τους ή θα προκαλέσουν μεγάλες αντιδράσεις. Όμως η πρόθεση, ειδικά όταν οι ΗΠΑ αποσύρουν δυνάμεις από την ανατολική Ευρώπη και αρνούνται να συμμετάσχουν στις δαπάνες για την Ουκρανία, αλλά και για το ΝΑΤΟ, αντιστοιχίζονται με ένα στοίχημα εναντίον του κεντρώου πολιτικού χώρου στην Ευρώπη και ειδικά στην ΕΕ. Το τελικό αποτέλεσμα εστιάζεται στο γεγονός ότι υπάρχουν προς το παρόν τρείς κυβερνήσεις στις ανάλογες μεγάλες χώρες της Ευρώπης, χωρίς δυνατότητες διακυβέρνησης. Ο Άντι Μπέρνχαμ, αντιμετωπίζει την πρόκληση να εστιασθεί στην αποσαφήνιση και στην ερμηνεία των στόχων του για την χώρα και να διασφαλίσει ότι όλες οι εκλογικές περιφέρειες θα παραμείνουν συντονισμένες στην πορεία του. Ο Εμανουέλ Μακρόν θα προσπαθήσει με βάση τις πολιτικές του εμπειρίες να παρατείνει για ένα οκτάμηνο την παραμονή του στην εξουσία, παρά τις αποτελματωμένες συνθήκες και οι εταίροι του Φρίντριχ Μερτς μάλλον δεν έχουν κάποιον άλλον για να στραφούν. Όμως η επιβίωση δεν αποτελεί διακυβέρνηση και ακόμα και αν διατηρήσουν κακήν κακώς την εξουσία, παραμένουν εξαιρετικά ανίσχυροι για οτιδήποτε άλλο εκτός από την διαχείριση της πτώσης τους. Οδυνηρές συνέπειες για την Ευρώπη Οι επιπλοκές σοβούν στο εσωτερικό των τριών μεγάλων της Ευρώπης, από την στιγμή που η αποφασιστική δράση για την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας, των επενδύσεων και της παραγωγικότητας, καθίσταται αδύνατη όταν οι κυβερνήσεις προσπαθούν απλώς να επιβιώσουν. Οι συγκεκριμένες δεν πρόκειται να οδηγήσουν την ανάπτυξη της Ευρώπης, αλλά θα την καθηλώσουν, από την στιγμή μάλιστα που Βρετανία και Γαλλία αντιμετωπίζουν συνεχώς διογκούμενο χρέος, χωρίς προοπτική να εφαρμόσουν τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις για να το αντιμετωπίσουν. Η εγκατάλειψη του κεντρώου πολιτικού χώρου στην Βρετανία και η πιθανότητα νέων εκλογών στην Γαλλία, τρομοκρατούν τις αγορές ομολόγων και κάθε αποτυχία του συγκεκριμένου χώρου να εισφέρει κάποιες λύσεις, ενισχύει την πεποίθηση πως μόνον παρατάξεις εκτός του τραυματισμένου συστήματος έχουν την δυνατότητα να το αποκαταστήσουν. Η συγκεκριμένη πεποίθηση εδραιώνει την ανοδική τάση κυρίως της λαϊκής δεξιάς και όχι σε βραχυχρόνιο ορίζοντα, αλλά οι τρείς μεγάλες χώρες της Ευρώπης αποτελούν τον πυρήνα της και όσον θα αδυνατίζει ο κεντρώος πολιτικός χώρος, θα αδυνατίζει ολόκληρη η ήπειρος. Η αδυναμία ευθυγράμμισης της γαλλικής και της γερμανικής πρωτεύουσας, διαχέει την σύγχυση στις Βρυξέλλες, υπονομεύοντας την ικανότητα της Ευρώπης να προχωρεί σε συναινέσεις, προκαλεί περιπλοκές στην εμπορική πολιτική και δυσχεραίνει τις διαβουλεύσεις για τον επόμενο προϋπολογισμό της. Οι ευρωπαϊκές προσπάθειες για τον συντονισμό σε θέματα άμυνας, εμπορίου, ρυθμιστικών αρχών ή στην χρηματοοικονομική πολιτική δεν πρόκειται να αντιμετωπίσουν μόνον την εσωτερική παράλυση, αλλά και την ενεργή εχθρότητα των ΗΠΑ. Η δυνατότητα της Ευρώπης να αναπληρώσει το κενό που δημιουργεί η αμερικανική αποχώρηση εξαρτάται κυρίως από την ύπαρξη μίας στιβαρής εξουσίας στις τρείς μεγάλες της χώρες, δεδομένο που αποκλείεται για το 2026. Η Ουκρανία θα παραμείνει εκτεθειμένη, παρά τις διαβεβαιώσεις περί του αντιθέτου, από την στιγμή που η υποστήριξή της απαιτεί πολιτική βούληση και δαπάνες, που οι ανίσχυρες κυβερνήσεις θα αγωνισθούν απεγνωσμένα να διασφαλίσουν, αντιμετωπίζοντας όμως τις σφοδρές αντιδράσεις κυρίως της λαϊκής δεξιάς. Προς το παρόν η βοήθεια για το 2026 διαφαίνεται εξασφαλισμένη, αλλά η πολιτική αποσταθεροποίηση στις τρείς μεγάλες χώρες της Ευρώπης, προοιωνίζει σκοτεινές εξελίξεις για το Κίεβο, που δεν διαθέτει τις απαιτούμενες αντοχές για να ανταπεξέλθει. Το κενό ηγεσίας στην Ομάδα των Επτά ή «Ομάδα των Μηδέν», όπως χαρακτηρίζεται το 2013 από τον γνωστό οργανισμό ανάλυσης και διαχείρισης απειλών και κινδύνων EURASIA GROUP για την αδυναμία διαμόρφωσης στιβαρών κοινών αποφάσεων, στον πυρήνα της διεθνούς πολιτικής, διευρύνεται. Μάλιστα ο Λευκός Οίκος επιταχύνει την διεύρυνση του κενού αντί να αντιστέκεται, με τον Ντόναλντ Τραμπ να δηλώνει δημόσια την αντίθεσή του με τους τρείς μεγάλους της Ευρώπης σε βαθμό δραστικά μεγαλύτερο σε σχέση με την Ρωσσία, με συνέπεια να ενθαρρύνει την Μόσχα. Η αδύναμη πλέον ομάδα των τριών μεγάλων δεν διαθέτει πλέον την πολυτέλεια να βασίζεται στις ΗΠΑ για την διάσωση της Ουκρανίας και παραμένει εκτεθειμένη στις υβριδικές απειλές της Ρωσίας. Εάν επιπλέον ο Ντόναλντ Τραμπ εμπλακεί ανοικτά στις εκλογικές αναμετρήσεις στην Ευρώπη και σε θέματα εδαφικής ακεραιότητας, η διατλαντική σχέση εισέρχεται σε αχαρτογράφητα πεδία, με συνέπεια το ήδη καταταλαιπωρημένο μεταπολεμικό πλαίσιο της συμμαχίας, να κινδυνεύει να διαρραγεί...

Έτσι εξηγείται και αυτό το ...περίεργο και εμμονικό μίσος του εναντίον της Ρωσίας, πράγμα που τον οδήγησε σε εξευτελιστική ήττα στις περιφερειακές εκλογές της Γερμανίας Tον Ιούνιο 2026 το πεδίο μάχης ήταν η Ουκρανία αλλά ο πόλεμος ήταν μεταξύ Ευρώπης και Ρωσίας. Η ΕΕ όχι μόνο ενεθάρρυνε και υποβοηθούσε την Ουκρανία, αλλά και αποθάρρυνε κάθε μορφή διπλωματίας! Η ρωσική στρατηγική αυτοσυγκράτηση, απέναντι στα ουκρανικά πλήγματα μέσα στην επικράτεια της Ρωσίας τα οποία ενορχήστρωνε η Ευρώπη, αντιμετωπίσθηκε από τους Ευρωπαίους ηγέτες ως αδυναμία της Ρωσίας. Παράλληλα, οι διαρκείς επιχειρήσεις του Ζελένσκι, όπως οι επιθέσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη (drones) και πυραύλους βαθιά στο ρωσικό έδαφος το καλοκαίρι του 2026, αποσκοπούσαν στην εκμετάλλευση της ρωσοφοβικής στάσης των Ευρωπαίων ηγετών και των Βρυξελλών ώστε η σύγκρουση να επεκταθεί στην δυτική Ευρώπη. Κι ενώ η Ουκρανία δεν μπορούσε να αντέξει τις πολεμικές δαπάνες της, η Ευρώπη αιμορραγούσε οικονομικά για να την στηρίξει. Και πιθανόν, αυτό ακριβώς να ήταν το ρωσικό στρατηγικό σχέδιο «φθοράς», δηλαδή η μεγιστοποίηση του πολεμικού κόστους της Ουκρανίας και ταυτόχρονα η χρεοκοπία της ΕΕ με τα πακέτα στήριξης προς το Κίεβο εν μέσω οικονομικής της κρίσης. Η 51η Σύνοδος Κορυφής των G7 (15-17 Ιουνίου 2026) στο Εβιάν της Γαλλίας, είχε στόχο να αποκαταστήσει την ενότητα της Δύσης που είχε διαταραχθεί λόγω μονομερούς πολιτικής του Tράμπ στην Μέση Ανατολή και λόγω εμμονικής ρωσοφοβίας των Ευρωπαίων ηγετών. Ο Ζελένσκι, που ήταν επίσημα προσκεκλημένος στην σύνοδο, συμμετείχε και στο δείπνο εργασίας με τους 32 ηγέτες κρατών/μελών του ΝΑΤΟ. Κι εκεί ο Αμερικανός Πρόεδρος Tράμπ έκανε σαφή στροφή υπέρ της Ουκρανίας, παρ' όλη την προσπάθειά του να επιδείξει ισχύ. Oι G7 επέδειξαν ενότητα με την απόφαση να αυξήσουν την στήριξή τους προς την Ουκρανία, χωρίς να σκεφθούν τα πιθανά ρωσικά αντίποινα κατά των χωρών που παρέχουν χρήματα, τεχνολογία, προσωπικό, και πληροφορίες στόχευσης στους Ουκρανούς. Κλιμάκωση και αιμορραγία Επίσης στην 36η Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα (7-9 Ιουλίου 2026) οι Ευρωπαίοι και ο Καναδάς δεσμεύθηκαν να δώσουν στην Ουκρανία 70 δισ. ευρώ το 2026, και ανάλογο ποσό το 2027. Ο Πρόεδρος Tράμπ έδωσε άδεια (license) για να κατασκευάζει η Ουκρανία τους πυραύλους Patriot. Όμως παρ' όλη την άδεια που δόθηκε στην Ουκρανία, η άμεση κατασκευή των αναχαιτιστικών πυραύλων θα ήταν αδύνατη στο έδαφός της, και η Γερμανία θα αναλάμβανε την αρχική παραγωγή Patriot, σύμφωνα με δημοσίευμα των New York Times. Την επόμενη της συνόδου, ο ΥΠΕΞ της Ρωσίας Λαβρόφ δήλωσε ότι η Ρωσία δεν πιστεύει πλέον την Δύση όσον αφορά διαπραγματεύσεις για ειρήνη, και ότι τα περιθώρια καλής πίστης έχουν εξαντληθεί πλήρως. Κι έμοιαζε πλέον απίθανο να συμφωνήσουν οι ΗΠΑ με την Ρωσία σε μια νέα αρχιτεκτονική ευρωπαϊκής ασφάλειας, όπως έλπιζε ο Πούτιν. Οι ευρωπαϊκές χώρες επιβεβαίωσαν την αύξηση των αμυντικών τους δαπανών στο 5% του ΑΕΠ έως το 2035, και την ενίσχυση της αμυντικής τους βιομηχανίας. Τον Ιούλιο 2026, όλα έδειχναν ότι η Ευρώπη ετοιμαζόταν για πόλεμο με την Ρωσία. Στο πλαίσιο της «ειδικής επιχείρησης 40 ημερών» του Ζελένσκι από τις 25 Ιουνίου 2026 έως τις 4 Αυγούστου 2026, η Ουκρανία πραγματοποίησε περισσότερα από 100 πλήγματα βαθιά μέσα στην ρωσική επικράτεια, σε ρωσικές εγκαταστάσεις συμπεριλαμβανομένων διυλιστηρίων και ενεργειακών υποδομών. Σε απάντηση η Ρωσία εξαπέλυσε πλήγματα κατά ουκρανικών ενεργειακών εγκαταστάσεων. Επι πλέον, η απάντηση στα τρομοκρατικά χτυπήματα της Ουκρανίας, με πλήγματα εναντίον Ρώσων αμάχων, ήταν ο ναυτικός και εμπορικός αποκλεισμός της Μαύρης Θάλασσας από την Ρωσία τον Αύγουστο 2026. Με την Ρωσία να ελέγχει στρατιωτικά την ακτογραμμή της Αζοφικής και να έχει αποκλείσει τα ουκρανικά λιμάνια στην Μαύρη θάλασσα, η Ουκρανία ήταν πλέον σχεδόν περίκλειστη, δηλαδή χωρίς σημαντική διέξοδο στην θάλασσα. Συνέπεια του αποκλεισμού ήταν η κατάρρευση των εξαγωγών σιτηρών της Ουκρανίας κατά τις πρώτες εβδομάδες του Αυγούστου 2026 κατά 75%. Στις 28 Αυγούστου 2026 ο διευθυντής του Γραφείου του Προέδρου της Ουκρανίας, Κύριλλος Μπουντάνοφ, αποκάλυψε ότι οι Ένοπλες Δυνάμεις της Ουκρανίας χρειάζονταν 30.000 άνδρες κάθε μήνα για να αναπληρώσουν τις απώλειές τους. Ο πρώην υπουργός Άμυνας της Ουκρανίας Μιχαΐλο Φεντόροφ, σε συνέντευξή του στο πρακτορείο Reuters στις 24 Αυγούστου 2026, δήλωσε ότι η Ουκρανία «χάνει σταδιακά, αργά» τον πόλεμο, ενώ αναφέρθηκε στην εσωτερική διαφθορά και στην απαραίτητη διεξαγωγή εκλογών την οποία αποφεύγει ο Ζελέκσκι από τον Μαΐο 2024 που έληξε η πενταετής θητεία του. Και στις 2 Σεπτεμβρίου 2026 ξέσπασε ανταλλαγή πυρών ανάμεσα στους δύο μηχανισμούς ασφαλείας, την SBU (Υπηρεσία Ασφαλείας της Ουκρανίας) και την GUR (Διεύθυνση Πληροφοριών του Υπουργείου Άμυνας της Ουκρανίας). Επομένως, το καλοκαίρι του 2026 η Ουκρανία αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα. Η Γερμανία… τρίζει Αίσθηση προκάλεσε η διπλωματική κρίση καθώς και η μεγάλη δημοσιότητα που δόθηκε σε ένα Drone άγνωστης προέλευσης, που βρέθηκε στο αεροδρόμιο της Λειψίας στην Γερμανία (4–5 Αυγούστου 2026). Και ο Mέρτς κορύφωσε την πολεμοχαρή ρητορική του εναντίον της Ρωσίας εξ αιτίας του Drone άγνωστης προέλευσης, το οποίο απέδωσε αυτόματα στην Ρωσία χωρίς αποδείξεις. Κι αυτό το επιχείρησε, καθόλου τυχαία, εποχή έντονης εσωκομματικής αμφισβήτησής του, εποχή που η δημοτικότητά του βρισκόταν στο 14% ενώ η αντίστοιχη του AfD στο 30%. Και παρ' όλο που ο Mέρτς, πρώην τραπεζικό στέλεχος της BlackRock, καθώς και ενεργό μέλος της Τριμερούς Επιτροπής (Trilateral Commission) που εξυπηρετεί τα συμφέροντα μιας παγκόσμιας ελίτ αντί για το δημόσιο συμφέρον, κατέγραψε το χαμηλότερο ποσοστό αποδοχής από κάθε άλλον Γερμανό ηγέτη στη ιστορία της χώρας του, και παρ' όλο που οδήγησε την χώρα του στα πρόθυρα της καταστροφής, δήλωσε ότι αρνείται να παραιτηθεί. Κι ενώ επί της καγκελαρίας του επιχειρήσεις έκλειναν, Γερμανοί έχαναν τις δουλειές τους και το βιοτικό επίπεδο έπεφτε διαρκώς, ο Mέρτς προσπαθούσε τυφλά να αντισταθεί σε μια «επιθετική Ρωσία», χωρίς να παρουσιάζει αποδείξεις. Αν κάτι μάλιστα, πριν από την αντιρωσική του φρενίτιδα, η Ρωσία έδινε αέριο στην Γερμανία φθηνότερο από το αμερικανικό που αντικατέστησε το ρωσικό. Είχαν σκοτωθεί 20 εκατ. Ρώσοι για να απαλλαγεί η Γερμανία από τους Ναζί. Η Ρωσία βοηθούσε την Γερμανία την εποχή covid, όπως και σε κατάσβεση πυρκαγιών και θεομηνιών. Και διερωτάτο κανείς, ποιες ήταν οι ενδείξεις και τα επιχειρήματα του Mέρτς ότι οι Ρώσοι ήταν εχθροί της Γερμανίας. Και πράγματι, οι κρατιδιακές εκλογές της Γερμανίας τον Σεπτέμβριο 2026 ανάδειξαν κατάρρευση του κυβερνώντος Χριστιανοδημοκρατικού κόμματος CDU του καγκελάριου Merz, και ισχυρή άνοδο του AfD και του Die Linke. Αναλυτικότερα, το AfD έλαβε 44,5% στην Σαξονία-Άνχαλτ, και 38% στο Μεκλεμβούργο-Δυτική Πομερανία επιτυγχάνοντας εντυπωσιακή άνοδο. Το κόμμα Die Linke έλαβε 25,7% στο Βερολίνο επιτυγχάνοντας την πρώτη νίκη της Αριστεράς στην πρωτεύουσα. Το κόμμα του Mέρτς υπέστη σαρωτική ήττα στην Σαξονία και κινδυνεύει να μείνει εκτός τοπικής βουλής στο Μεκλεμβούργο (όριο 5%). Κατά συνέπεια, οι Γερμανοί ψηφοφόροι έδειξαν την βαθιά δυσαρέσκειά τους στην πολιτική του κυβερνώντος κόμματος του Mέρτς. Αντίθετα, την ίδια εποχή οι Ρώσοι ψηφοφόροι έδειξαν την ισχυρή υποστήριξή τους στην πολιτική Πούτιν. Συγκεκριμένα, στις Βουλευτικές Εκλογές του Σεπτεμβρίου 2026, όταν οι ψηφοφόροι εξέλεξαν τα μέλη της κάτω βουλής του ρωσικού κοινοβουλίου (Κρατικής Δούμα) για 5ετή θητεία, το κόμμα του Πούτιν «Ενωμένη Ρωσία» κατέγραψε σαρωτική νίκη. Εξασφάλισε 57,83% των ψήφων, δηλαδή 355 από τις 450 έδρες, με σημαντική άνοδο από τις προηγούμενες εκλογές του 2021 που είχε λάβει το 49,8%. Σχετικά με την ευθύνη της ΕΕ, οι Βρυξέλλες ακολουθώντας την πολιτική των ΗΠΑ του Biden παρουσίασαν τον πόλεμο Ρωσίας-Ουκρανίας ως πάλη μεταξύ Δυτικής «δημοκρατικής» διακυβέρνησης και Ανατολικής αυταρχικής απολυταρχικής επιθετικότητας, αποκρύπτοντας το ιστορικό της σύγκρουσης. Η αφήγηση των Βρυξελλών ήταν τόσο επιθετική και άκαμπτη που η αντιστροφή της θα αμφισβητούσε τις ηθικές αξίες της ηγεσίας της, μιας ηγεσίας η οποία δεν μπορεί να παραδεχθεί σφάλματα. Μάλιστα, για να στηρίξουν την ακαμψία τους οι Βρυξέλλες υιοθέτησαν την αντιρωσική στάση των χωρών της Βαλτικής περί κινδύνου επίθεσης της Ρωσίας εναντίον της Ευρώπης. Βρυξέλλες και πολιτικοί ηγέτες Γαλλίας και Γερμανίας, παγιδευμένοι σε δεσμεύσεις εξοπλισμού της Ουκρανίας και αποκλεισμού της ΕΕ από την φθηνή ρωσική ενέργεια, φοβόντουσαν την κατάρρευση της εξουσίας τους. Γνώριζαν ότι η Ουκρανία δεν θα μπορούσε να κερδίσει τον πόλεμο και ότι η φιλοπολεμική τους πολιτική δεν είχε αντίκρισμα, όμως δεν είχαν την ευελιξία να το αποδεχθούν στους ευρωπαίους πολίτες, έχοντας παγιδευτεί σε αδιέξοδο λόγω ματαιοδοξίας και πολιτικού καιροσκοπισμού. Και με την φιλοπολεμική τους αδιαλλαξία ΕΕ και ΝΑΤΟ απειλούνται με διάλυση. Η ώρα της κρίσης για την Ουκρανία Χαρακτηριστικά, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή υπό την Φον ντερ Λάιεν, κι αυτη επιφανέστατο μέλος της Τριμερους Επιτροπής, πρότεινε την ενεργοποίηση του άρθρου 122 της Ευρωπαϊκής Συνθήκης, προκειμένου (1) Να υποχρεώσει το Βέλγιο να παγώσει μόνιμα/επ’αόριστον ως εγγύηση τα ρωσικά περιουσιακά στοιχεία κατατεθειμένα στην βελγική ιδιωτική εταιρεία Euroclear, και (2) Να υποχρεώσει όλες τις χώρες της Ευρώπης να εγγυηθούν για το εν λόγω δάνειο. Δηλαδή η μαντάμ Φον ντερ Λάιεν ζητούσε αποφάσεις πλειοψηφίας, με κατάργηση του βέτο, παραβιάζοντας τα κυριαρχικά δικαιώματα των κρατών/μελών της ΕΕ που δεν επιθυμούσαν να εγγυηθούν για την χρήση των ρωσικών κονδυλίων για δάνειο στην Ουκρανία. Καταλήγοντας, στην ιστορία θα καταγραφεί το επίπεδο ευθύνης (1) Του ΝΑΤΟ για την επέκταση ανατολικά και μάλιστα σε γειτονικές χώρες της Ρωσίας, (2) Της Ρωσίας για την εισβολή στην Ουκρανία, (3) Της Ουκρανίας για το μποϊκοτάζ των συμφωνιών του Μινσκ 2014 και 2015, (4) Της Γερμανίας και της Γαλλίας που υποτίθεται ότι εγγυήθηκαν την αποστρατιωτικοποίηση και αυτονομία του Ντονμπάς και αντ΄αυτού προσπάθησαν να μετατρέψουν την Ουκρανία σε βάση για Δυτικές στρατιωτικές δυνάμεις, και (5) Του βαθέως κράτους των Βρυξελλών που ενορχήστρωσε την αντιρωσική πολεμοχαρή στρατηγική της ΕΕ. Και είναι απορίας άξιο γιατί η Δύση θεωρούσε ότι η επέκταση της «αμυντικής» συμμαχίας του ΝΑΤΟ στην Ουκρανία θα ενίσχυε την ασφάλεια των κρατών/μελών του ΝΑΤΟ. Και είναι ηλίου φαεινότερο ότι η Ουκρανία, θα έπρεπε να ακολουθήσει το παράδειγμα της Αυστρίας μεταπολεμικά. Η Αυστρία ήταν υπό την κατοχή ΕΣΣΔ, ΗΠΑ, Βρετανίας και Γαλλίας επί μία δεκαετία μετά τον Β΄ ΠΠ. Το 1955 η Αυστρία απαλλάχθηκε από την τετραμερή κατοχή, έγινε πάλι κυρίαρχο κράτος εγκαθιδρύοντας την «Δεύτερη Δημοκρατία», με τον όρο ότι θα παρέμενε ουδέτερη και ποτέ δεν θα εντάσσετο στο NATΟ. Επί 71 έτη (1955-2026), η Αυστρία ακολούθησε πορεία σταθερότητας και ευημερίας τηρώντας τον όρο ουδετερότητας/μη-ένταξης στο ΝΑΤΟ. Ελένη Σαββιδάκη - SLPress

Ένα ... «αόρατο» χέρι κάνει στάχτη τα πυρομαχικά του ΝΑΤΟ για την Ουκρανία και ο Ζελένσκι βρίσκεται σε απόγνωση Από την Πολωνία έως την Ιταλία και από τη Βουλγαρία έως την Εσθονία, πυρκαγιές και εκρήξεις πλήττουν εγκαταστάσεις που συνδέονται με την παραγωγή πυρομαχικών και drones που προορίζονται για την Ουκρανία! Η Ευρώπη αυξάνει με ταχύτητα την παραγωγή όπλων και πυρομαχικών για την Ουκρανία, την ώρα που μια σειρά από πυρκαγιές, εκρήξεις και περιστατικά ασφαλείας σε στρατιωτικές εγκαταστάσεις δημιουργούν ένα νέο και ιδιαίτερα ανησυχητικό ερώτημα: πρόκειται για οργανωμένη εκστρατεία δολιοφθοράς ή για το αποτέλεσμα της απότομης επανεκκίνησης μιας αμυντικής βιομηχανίας που είχε περάσει επί δεκαετίες σε καθεστώς υποεπένδυσης; Από την Πολωνία και τη Βουλγαρία έως την Ιταλία, τη Σλοβακία και την Εσθονία, εγκαταστάσεις που συνδέονται άμεσα ή έμμεσα με τον εφοδιασμό της Ουκρανίας έχουν βρεθεί στο επίκεντρο περιστατικών. Το «ρωσικό χέρι» είναι η πρώτη εξήγηση που κυκλοφορεί σε τμήμα των δυτικών μέσων ενημέρωσης. Στο παρασκήνιο, όμως, εξετάζονται και άλλα σενάρια: ουκρανικές επιχειρήσεις, αυτόνομες ριζοσπαστικές ομάδες, στρατολόγηση εκτελεστών μέσω Telegram ή, πολύ πιο απλά, ανθρώπινα λάθη και τεχνικές αστοχίεςσε εργοστάσια που καλούνται πλέον να λειτουργήσουν σε ρυθμούς πολεμικής οικονομίας. Από τη Βαλτική έως τη Μεσόγειο – Η «αλυσίδα φωτιάς» στα ευρωπαϊκά εργοστάσια Το 2026 η γεωγραφία των περιστατικών έχει διευρυνθεί. Στην Πολωνία, πυρκαγιά με εκρήξεις σημειώθηκε τον Αύγουστο σε εγκατάσταση της EC Engineering στο Μίελετς, όπου βρίσκονται παραγωγικές δυνατότητες της ουκρανικής Antonov για εξαρτήματα drones. Το συγκεκριμένο εργοστάσιο είχε συμπεριληφθεί από το ρωσικό υπουργείο Άμυνας σε κατάλογο 27 ευρωπαϊκών επιχειρήσεων που η Μόσχα χαρακτήρισε «στρατιωτική υποδομή» της Ουκρανίας. Ο Ντμίτρι Μεντβέντεφ είχε μάλιστα χαρακτηρίσει τις εγκαταστάσεις αυτές «δυνητικούς στόχους». Στην Ιταλία, στο Κολεφέρο, έκρηξη και πυρκαγιά σημειώθηκαν σε μονάδα συμπίεσης πυρίτιδας της KNDS Ammo Italy, παραγωγού πυρομαχικών πυροβολικού, μεταξύ άλλων και βλημάτων των 155 χιλιοστών. Στη Βουλγαρία, στην Μπελίτσα, σειρά εκρήξεων σημειώθηκε σε αποθήκες της EMCO, εταιρείας που παράγει βλήματα διαμετρημάτων 122 και 152 χιλιοστών σοβιετικού τύπου. Δεν πρόκειται για μεμονωμένο προηγούμενο: ανάλογα περιστατικά είχαν καταγραφεί στην ίδια εταιρεία το 2022 και το 2023. Στη Σλοβακία, μεγάλη πυρκαγιά έπληξε εγκατάσταση της ZVS Holding, μέλος του ομίλου Czechoslovak Group, όπου παράγονται σώματα για βλήματα 155 χιλιοστών. Και στην Εσθονία, η Milrem Robotics, παραγωγός μη επανδρωμένων επίγειων συστημάτων για την Ουκρανία, βρέθηκε αντιμέτωπη με εμπρησμό, σύμφωνα με τις τοπικές αρχές, οι οποίες προχώρησαν και σε συλλήψεις. Το κοινό στοιχείο είναι προφανές. Πρόκειται για εγκαταστάσεις που έχουν στρατηγική σημασία για την ευρωπαϊκή προσπάθεια ενίσχυσης της Ουκρανίας. Το εάν υπάρχει και κοινός δράστης, όμως, παραμένει αναπόδεικτο. Το «ρωσικό χέρι» και η θεωρία του υβριδικού πολέμου Βρετανικά και γερμανικά μέσα ενημέρωσης, μεταξύ αυτών η The Telegraph και η DW, έχουν αναφερθεί σε αύξηση των περιστατικών δολιοφθοράς σε ευρωπαϊκές αμυντικές υποδομές. Σύμφωνα με δυτικές πηγές που επικαλούνται τα συγκεκριμένα δημοσιεύματα, ρωσικές υπηρεσίες φέρονται να στρατολογούν τοπικά «εγκληματικά» στοιχεία μέσω Telegram και να πραγματοποιούν πληρωμές σε κρυπτονομίσματα. Ο στόχος, σύμφωνα με αυτή την εκδοχή, δεν είναι μόνο η καταστροφή υλικού. Είναι και η δοκιμή των ορίων του ΝΑΤΟ. Πότε ένα σαμποτάζ θεωρείται απλώς εγκληματική ενέργεια και πότε μετατρέπεται σε «ένοπλη επίθεση», ικανή να ενεργοποιήσει πολιτικά και στρατιωτικά το Άρθρο 5; Το ερώτημα αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία όσο η Ευρώπη μετατρέπεται σε βασικό κόμβο παραγωγής και μεταφοράς στρατιωτικού υλικού προς την Ουκρανία. Ρώμη και Σόφια κρατούν αποστάσεις από το «ρωσικό σενάριο» Η εικόνα, ωστόσο, δεν είναι ενιαία. Οι επίσημες έρευνες σε αρκετές περιπτώσεις δεν έχουν εντοπίσει στοιχεία ξένης παρέμβασης. Ο τότε υπουργός Εσωτερικών της Βουλγαρίας Ιβάν Ντεμερτζίεφ είχε δηλώσει μετά τις εκρήξεις του Αυγούστου ότι δεν είχαν εντοπιστεί ίχνη ξένης εμπλοκής. Ανάλογη ήταν η τοποθέτηση του Ιταλού υπουργού Άμυνας Γκουίντο Κροσέτο, ο οποίος δήλωσε ότι η Ρώμη δεν διέθετε στοιχεία για ρωσική συμμετοχή. Η διαφοροποίηση είναι πολιτικά σημαντική. Ενώ Βαρσοβία και Ταλίν αντιμετωπίζουν με μεγαλύτερη καχυποψία το ενδεχόμενο ρωσικών επιχειρήσεων, Ρώμη και Σόφια εμφανίζονται σαφώς πιο επιφυλακτικές. Και αυτό αποκαλύπτει μια ευρύτερη δυσκολία της Ευρώπης: να διαχωρίσει τις πραγματικές υβριδικές απειλές από τις πυρκαγιές και τα ατυχήματα που μπορεί να οφείλονται στην ίδια την κατάσταση των βιομηχανικών υποδομών. Σενέζ: Η ρωσική μονάδα που βρίσκεται στο επίκεντρο Μία από τις πιο συζητημένες εκδοχές αφορά το Σενέζ, ρωσικό κέντρο ειδικών επιχειρήσεων που, σύμφωνα με δυτικές αναφορές, συνδέεται με τη Διεύθυνση Ειδικών Αποστολών της GRU. Η Wall Street Journal έχει υποστηρίξει ότι η συγκεκριμένη δομή δημιουργήθηκε το 2023, ως απάντηση στη δυτική υποστήριξη προς την Ουκρανία. Δυτικές υπηρεσίες πληροφοριών έχουν συνδέσει τη συγκεκριμένη δομή με σειρά περιστατικών στην Ευρώπη. Μεταξύ αυτών περιλαμβάνονται εκρήξεις σε εγκαταστάσεις της DHL στη Γερμανία, τη Βρετανία και την Πολωνία το 2024, φερόμενο σχέδιο δολοφονίας του Άρμιν Πάπεργκερ, επικεφαλή της Rheinmetall, καθώς και περιστατικά δολιοφθοράς στο πολωνικό σιδηροδρομικό δίκτυο το 2025. Πρόκειται για σοβαρές καταγγελίες, οι οποίες ωστόσο πρέπει να διαχωρίζονται από αποδεδειγμένα δικαστικά γεγονότα. Υπάρχει και το «ουκρανικό ίχνος» Στην άλλη πλευρά της εξίσωσης βρίσκεται μια εκδοχή που συζητείται πολύ λιγότερο στη Δύση: η πιθανότητα εμπλοκής ουκρανικών υπηρεσιών. Ο Σεργκέι Γκοντσαρόφ, πρόεδρος της Ένωσης Βετεράνων των ειδικών δυνάμεων «Άλφα», είχε υποστηρίξει τον Οκτώβριο του 2025 ότι ουκρανικές υπηρεσίες θα μπορούσαν να βρίσκονται πίσω από εκρήξεις σε διυλιστήρια της Ουγγαρίας και της Ρουμανίας. Το επιχείρημά του ήταν γεωπολιτικό. Η Ουγγαρία του Βίκτορ Όρμπαν διατηρούσε πιο ανεξάρτητη ενεργειακή πολιτική απέναντι στη Ρωσία και αντιστεκόταν σε ορισμένες από τις πιέσεις για πλήρη απεξάρτηση από τις ρωσικές ενεργειακές προμήθειες. Με βάση αυτή την εκδοχή, η διατάραξη των ροών πετρελαίου θα μπορούσε να ασκήσει οικονομική πίεση στη Βουδαπέστη. Και εδώ, όμως, πρόκειται για υπόθεση που δεν έχει τεκμηριωθεί ως γεγονός. Το Παρντούμπιτσε δείχνει ότι υπάρχουν και άλλοι παίκτες Η υπόθεση του Παρντούμπιτσε στην Τσεχία περιπλέκει ακόμη περισσότερο την εικόνα. Τον Μάρτιο του 2026 πυρκαγιά εκδηλώθηκε σε εγκατάσταση της LPP Holding, εταιρείας που συνεργάζεται με την ισραηλινή Elbit Systems στην παραγωγή drones. Μια άγνωστη μέχρι τότε ομάδα, η «Σεισμική Φράξια», ανέλαβε την ευθύνη και υποστήριξε ότι στόχος της ήταν η ισραηλινή αμυντική βιομηχανία. Οι πολωνικές αρχές συνέλαβαν τρεις Πολωνούς πολίτες στο πλαίσιο έρευνας για εμπρησμό με τρομοκρατικά χαρακτηριστικά. Το περιστατικό δείχνει ότι η ευρωπαϊκή αμυντική βιομηχανία μπορεί να αποτελέσει στόχο διαφορετικών ομάδων και κινήτρων, όχι μόνο κρατικών υπηρεσιών. Και αν τελικά δεν είναι δολιοφθορά; Εδώ βρίσκεται ίσως το πιο άβολο ερώτημα για την Ευρώπη. Μπορεί τα περιστατικά να μην αποτελούν τμήμα μιας ενιαίας επιχείρησης. Μπορεί να είναι το αποτέλεσμα ενός συνδυασμού τεχνικών αστοχιών, ανθρώπινων λαθών, ελλείψεων προσωπικού, παλαιού εξοπλισμού και απότομης αύξησης της παραγωγής. Ο απόστρατος στρατηγός της FSB Αλεξάντρ Μιχαΐλοφ αμφισβητεί την υπόθεση μιας συντονισμένης εκστρατείας σαμποτάζ. Κατά την εκτίμησή του, η μεγάλη δημοσιότητα γύρω από κάθε νέο περιστατικό δημιουργεί ένα φαινόμενο «μιντιακής χοάνης», δηλαδή όταν ένα συμβάν γίνεται είδηση, και στη συνέχεια πολλά ακόμη παρόμοια περιστατικά παρουσιάζονται ως τμήματα της ίδιας τάσης. Το βασικό πρόβλημα, σύμφωνα με τη συγκεκριμένη προσέγγιση, είναι ότι δεν υπάρχουν επαρκή στοιχεία που να αποδεικνύουν συντονισμένη εκστρατεία. Η Ευρώπη επανεξοπλίζεται – αλλά έχει ξεχάσει πώς να παράγει Ακόμη πιο αιχμηρή είναι η θέση του απόστρατου αντιστράτηγου και βουλευτή Αντρέι Γκουρουλιόφ. Κατά την άποψή του, η Ευρώπη έχει χάσει σημαντικό μέρος της παραγωγικής της κουλτούρας. Για δεκαετίες, μεγάλο μέρος της ευρωπαϊκής αμυντικής βιομηχανίας λειτουργούσε με χαμηλότερη παραγωγή, περιορισμένες επενδύσεις και εκτεταμένο outsourcing. Τώρα η κατάσταση αλλάζει απότομα. Η ζήτηση για πυρομαχικά, drones και άλλα στρατιωτικά συστήματα αυξάνεται, οι παραγγελίες διογκώνονται και οι εγκαταστάσεις πρέπει να λειτουργήσουν σε πολύ υψηλότερους ρυθμούς. Αυτό δημιουργεί ένα πρόβλημα που δεν είναι γεωπολιτικό αλλά καθαρά βιομηχανικό. Όσο αυξάνεται η παραγωγή, αυξάνεται και η έκθεση σε ατυχήματα εάν δεν αυξάνονται ταυτόχρονα οι επενδύσεις στην ασφάλεια. Και αυτή είναι ίσως η πιο δύσκολη παραδοχή για την Ευρώπη, δηλαδή η επανεκκίνηση της αμυντικής βιομηχανίας δεν απαιτεί μόνο χρήματα και παραγγελίες. Απαιτεί προσωπικό, τεχνογνωσία, υποδομές, ελέγχους ασφαλείας και χρόνια για να αποκατασταθούν παραγωγικές δυνατότητες που είχαν εγκαταλειφθεί. Το πραγματικό κόστος για την ευρωπαϊκή άμυνα Είτε πρόκειται για δολιοφθορά είτε για ατυχήματα, το αποτέλεσμα είναι οικονομικά και στρατηγικά το ίδιο. Πυρομαχικά που καταστρέφονται δεν φτάνουν στην Ουκρανία. Drones που χάνονται δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν στο μέτωπο. Εργοστάσια που σταματούν την παραγωγή δημιουργούν νέα bottlenecks σε μια ήδη πιεσμένη ευρωπαϊκή αλυσίδα εφοδιασμού. Και κάθε νέο περιστατικό αυξάνει το κόστος ασφάλειας των εγκαταστάσεων. Η Ευρώπη βρίσκεται έτσι μπροστά σε ένα παράδοξο. Αυξάνει θεαματικά τις αμυντικές δαπάνες, αλλά ταυτόχρονα καλείται να αντιμετωπίσει τις αδυναμίες μιας βιομηχανικής βάσης που δεν είχε σχεδιαστεί για παρατεταμένη πολεμική παραγωγή. Το ΝΑΤΟ απέναντι στον «γκρίζο» πόλεμο Το ζήτημα αποκτά ακόμη μεγαλύτερη βαρύτητα σε επίπεδο ΝΑΤΟ. Το Άρθρο 5 έχει σχεδιαστεί για την αντιμετώπιση ένοπλης επίθεσης. Μια πυρκαγιά σε ένα εργοστάσιο, μια έκρηξη σε αποθήκη, ένας εμπρησμός ή μια κυβερνοεπίθεση κινούνται σε διαφορετική νομική και πολιτική ζώνη. Αυτό ακριβώς δημιουργεί χώρο για τον λεγόμενο υβριδικό ή «γκρίζο» πόλεμο. Ο αντίπαλος μπορεί να προκαλέσει οικονομική ζημιά και διαταραχή χωρίς να δώσει στην άλλη πλευρά ένα καθαρό γεγονός που να επιτρέπει την ενεργοποίηση των μηχανισμών συλλογικής άμυνας. Για το ΝΑΤΟ, αυτή είναι μια από τις δυσκολότερες προκλήσεις της νέας εποχής. Το μεγάλο ερώτημα δεν είναι μόνο «ποιος το έκανε» Η Ευρώπη έχει κάθε λόγο να διερευνήσει το ενδεχόμενο ξένης δολιοφθοράς. Αλλά έχει εξ' ίσου σοβαρό λόγο να διερευνήσει τις δικές της αδυναμίες. Εάν οι πυρκαγιές οφείλονται σε σαμποτάζ, απαιτείται αποτελεσματικότερη προστασία των αμυντικών υποδομών. Εάν οφείλονται σε ατυχήματα, απαιτείται επανεξέταση των κανόνων ασφαλείας και των επενδύσεων. Εάν συνυπάρχουν και οι δύο παράγοντες, τότε το πρόβλημα είναι ακόμη μεγαλύτερο. Γιατί η Ευρώπη δεν αντιμετωπίζει μόνο έναν εξωτερικό αντίπαλο. Αντιμετωπίζει και τις συνέπειες δεκαετιών αποβιομηχάνισης και υποεπένδυσης στην άμυνα. Η Ευρώπη μπαίνει σε μια νέα εποχή Τα βλήματα των 155 χιλιοστών και τα drones που καταστράφηκαν δεν θα φτάσουν ποτέ στο ουκρανικό μέτωπο. Το ποιος ευθύνεται για κάθε περιστατικό θα πρέπει να αποδειχθεί από τις έρευνες και όχι από τις πολιτικές εκτιμήσεις ή τα δημοσιεύματα. Το σενάριο του Σενέζ και της ρωσικής δολιοφθοράς παραμένει στο επίκεντρο της δυτικής συζήτησης. Η εκδοχή της ουκρανικής εμπλοκής παραμένει πολύ πιο περιορισμένη και αμφισβητούμενη. Η δράση αυτόνομων ριζοσπαστικών ομάδων αποτελεί επίσης υπαρκτό σενάριο σε ορισμένες υποθέσεις και η εξήγηση των τεχνικών αστοχιών και της απώλειας παραγωγικής τεχνογνωσίας δεν μπορεί να απορριφθεί χωρίς πραγματική διερεύνηση. Το βέβαιο είναι ένα πάντως. Η ευρωπαϊκή αμυντική βιομηχανία εισέρχεται σε μια νέα εποχή, στην οποία η παραγωγική ικανότητα, η ασφάλεια των εργοστασίων και η προστασία των εφοδιαστικών αλυσίδων αποκτούν την ίδια στρατηγική σημασία με τα ίδια τα όπλα που παράγονται. Και όσο η Ευρώπη επιταχύνει τον επανεξοπλισμό της, τόσο πιο κρίσιμο θα γίνεται το ερώτημα εάν μπορεί να προστατεύσει τις εγκαταστάσεις στις οποίες βασίζεται η νέα ευρωπαϊκή πολεμική οικονομία.

Χαοτική παραμένει η κατάσταση στον Περσικό κόλπο και στην ευρύτερη κατάσταση της Μέσης Ανατολής! Το Ορμούζ μένει κλειστό με διαταγή Ιράν και οι Χούθι κλείνουν και την Ερυθρά Θάλασσα! Ο κόσμος κρατά την ανάσα του! Χαοτική παραμένει η κατάσταση στον Περσικό κόλπο και στην ευρύτερη κατάσταση της Μέσης Ανατολής, κάτι άλλωστε που αντανακλάται και στις παγκόσμιες τιμές του πετρελαίου που κινούνται άνω των 105 δολαρίων το βαρέλι. Η αβεβαιότητα που επικρατεί γύρω από το Στενό του Ορμούζ, με τις τελευταίες πληροφορίες για «παράθυρο» ενός deal μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν να μην πείθουν ιδιαίτερα τους αναλυτές, αλλά και οι τελευταίες στρατιωτικές εξελίξεις στην Υεμένη με τους Χούθι, οι οποίοι ελέγχουν πλήρως το έτερο κρίσιμο πέρασμα του Μπαμπ ελ-Μάντεμπ στην Ερυθρά Θάλασσα, έχουν σημάνει παγκόσμιο συναγερμό. Είναι ενδεικτικό ότι στη Σαουδική Αραβία συνέρχονται εκτάκτως στρατιωτικοί αξιωματούχοι από την Τουρκία και το Πακιστάν προκειμένου στο πλαίσιο του συμφώνου κοινής άμυνας, να εξετάσουν τις πιθανές απαντήσεις απέναντι στις επιθέσεις των Χούθι σε σαουδαραβικές ενεργειακές υποδομές και εγκαταστάσεις… Η Μέση Ανατολή βρίσκεται ένα βήμα πριν από μια νέα, γενικευμένη κρίση, με τα Στενά του Ορμούζ και το Μπαμπ ελ-Μάντεμπ να έχουν μετατραπεί σε δύο άκρως επικίνδυνους γεωπολιτικούς κόμβους που απειλούν να συμπαρασύρουν στην… άβυσσο ενέργεια, ναυτιλία, εμπόριο και παγκόσμια οικονομία. Θέλουμε συμφωνία Ο Ιρανός πρόεδρος Μασούντ Πεζεσκιάν δήλωσε την Πέμπτη ότι η κυβέρνησή του είναι πρόθυμη να συνάψει συμφωνία με τις ΗΠΑ για τον τερματισμό του πολέμου πριν οι Αμερικανοί προσέλθουν στις κάλπες τον Νοέμβριο. «Δεν θέλουμε να φτάσουμε μέχρι τις ενδιάμεσες εκλογές», δήλωσε ο Πεζεσκιάν σε σύντομη συνάντηση με το NBC News και άλλα μέσα ενημέρωσης, στο περιθώριο της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ. «Θα θέλαμε οι Αμερικανοί να επιστρέψουν στο μνημόνιο κατανόησης πριν από τις ενδιάμεσες εκλογές», πρόσθεσε ο Πεζεσκιάν, αναφερόμενος στο MOU μεταξύ των ΗΠΑ και του Ιράν, το οποίο προέβλεπε προσωρινή κατάπαυση του πυρός. Η συμφωνία, που είχε υπογραφεί τον Ιούνιο, τελικά κατέρρευσε. Τραμπ: Περιμένουν τις εκλογές, θα έχουμε συμφωνία Οι δηλώσεις του Πεζεσκιάν έγιναν δύο ημέρες αφότου ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ, σε ομιλία του προς παγκόσμιους ηγέτες στον ΟΗΕ, είπε ότι πιστεύει πως το ιρανικό καθεστώς δεν θα συμφωνήσει σε διευθέτηση της σύγκρουσης παρά μόνο μετά τις φθινοπωρινές εκλογές. «Πιστεύω ότι θα κάνουμε συμφωνία αμέσως μετά τις εκλογές, γιατί δεν έχει νόημα να μην το κάνουν», δήλωσε ο Τραμπ. «Περιμένουν να δουν πώς θα τα πάω στις ενδιάμεσες εκλογές». Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι οι Δημοκρατικοί έχουν πλεονέκτημα ενόψει των εκλογικών αναμετρήσεων του Νοεμβρίου. Η πιο πρόσφατη δημοσκόπηση του NBC News Decision Desk έδειξε ότι το 31% των ερωτηθέντων εγκρίνει τον τρόπο με τον οποίο ο Τραμπ χειρίζεται τον πόλεμο με το Ιράν, ενώ το 69% τον αποδοκιμάζει. Το σχέδιο για άνοιγμα του Ορμούζ Ο Ιρανός υπουργός Εξωτερικών Αμπάς Αραγτσί δήλωσε σε ομάδα δημοσιογράφων, σε ξεχωριστή ενημέρωση στη Νέα Υόρκη την Πέμπτη, ότι κατά τις συνομιλίες αυτής της εβδομάδας παρουσιάστηκε μέσω διαμεσολαβητών στους Αμερικανούς αξιωματούχους ένα σχέδιο που θα μπορούσε να οδηγήσει στο άνοιγμα των Στενών του Ορμούζ και στην επανέναρξη των συνομιλιών έπειτα από επτά ημέρες. Ο Αραγτσί είπε ότι το σχέδιο μπορεί να τεθεί σε εφαρμογή μόλις συμφωνήσουν οι ΗΠΑ και υποστήριξε ότι δεν υπερβαίνει όσα προβλέπονταν στη συμφωνία που είχε υπογράψει ο Τραμπ τον Ιούνιο, η οποία αναφέρεται συνήθως ως μνημόνιο κατανόησης. «Έχουμε παρουσιάσει στις Ηνωμένες Πολιτείες, μέσω των διαμεσολαβητών, ένα σχέδιο βάσει του οποίου, εφόσον εκπληρωθούν ορισμένες προϋποθέσεις, τα Στενά του Ορμούζ θα ανοίξουν στο τέλος επτά ημερών και οι συνομιλίες θα επαναληφθούν», είπε ο Αραγτσί. Οι όροι «Οι όροι που ζητήσαμε από τις ΗΠΑ να εκπληρώσουν δεν είναι κάτι νέο, ούτε κάτι περισσότερο από όσα περιλαμβάνονταν ήδη στη συμφωνία της Ισλαμαμπάντ, την οποία υπέγραψε ο πρόεδρος των ΗΠΑ». Ο Αραγτσί επισήμανε ότι μία από τις προϋποθέσεις του σχεδίου είναι οι ΗΠΑ να αποδεχθούν μια θαλάσσια οδό διέλευσης από τα Στενά του Ορμούζ, για την οποία έχουν συμφωνήσει το Ιράν και το Ομάν. Ο Λευκός Οίκος δεν απάντησε άμεσα σε αίτημα για σχόλιο. Σάιρους Σαγέγκ (αναλυτής): Τίποτα δεν έχει αλλάξει πραγματικά νέα πρόταση του Ιράν για τα Στενά του Ορμούζ υποδηλώνει ότι οι διπλωματικές προσπάθειες μεταξύ των ΗΠΑ και του Ιράν δεν σημειώνουν ουσιαστική πρόοδο, υποστηρίζει ο Σάιρους Σαγέγκ, καθηγητής διεθνούς ιστορίας και πολιτικής στο Ινστιτούτο Μεταπτυχιακών Σπουδών της Γενεύης. «Νομίζω ότι πρόκειται μόνο για μια πολύ μικρή ένδειξη, επειδή ουσιαστικά τίποτα δεν έχει πραγματικά αλλάξει», δήλωσε ο Σαγέγκ στο Αλ Τζαζίρα. Όπως λέει, το Ιράν, από την πλευρά του, «εξακολουθεί να επιμένει ότι θέλει να διατηρήσει την πρόσθετη ισχύ που απέκτησε κατά τη διάρκεια του πολέμου και ότι το μνημόνιο του Ιουνίου εξακολουθεί ουσιαστικά να αποτελεί κεντρικό στοιχείο του οδικού χάρτη για την πορεία προς τα εμπρός». Όσον αφορά τις ΗΠΑ, αυτές «εξακολουθούν ουσιαστικά να αρνούνται να αποδεχθούν αυτή τη συζήτηση περί οδικού χάρτη». Η πρόταση αυτή, σύμφωνα με την οποία τα Στενά του Ορμούζ θα ανοίξουν ξανά σε επτά ημέρες, πριν - κατά πάσα πιθανότητα - επιστραφούν ιρανικά περιουσιακά στοιχεία ή αρθούν οι κυρώσεις, δείχνει ότι οι Ιρανοί ήταν διατεθειμένοι να κάνουν μια μικρή παραχώρηση. Ωστόσο, παραμένει ασαφές αν αυτό θα είναι αρκετό για τους Αμερικανούς. Τα κράτη του Κόλπου διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο στο να φέρουν τις δύο πλευρές πιο κοντά, δήλωσε ο Σαγέγκ, αν και θα χρειαστεί να «εδραιώσουν τη θέση τους» απέναντι και στις δύο χώρες. Ωστόσο, «πέρα από αυτό, δεν πιστεύω ότι θα δούμε κάποια εξέλιξη σύντομα, και σίγουρα όχι πριν από τις ενδιάμεσες εκλογές στις Ηνωμένες Πολιτείες», κατέληξε ο Σαγέγκ. Συναγερμός στη Σαουδική Αραβία – Έκτακτη σύσκεψη με Τουρκία, Πακιστάν Η Σαουδική Αραβία, η Τουρκία και το Πακιστάν ανακοίνωσαν ότι σχεδιάζουν επείγουσα συνάντηση των αρχηγών των ενόπλων δυνάμεών τους, προκειμένου να συζητήσουν τρόπους στήριξης του βασιλείου στο πλαίσιο της Κοινής Συμφωνίας Άμυνας της Μέκκας. Η ανακοίνωση ακολούθησε συνάντηση που πραγματοποιήθηκε την Πέμπτη στη Νέα Υόρκη μεταξύ του υπουργού Εξωτερικών της Σαουδικής Αραβίας, πρίγκηπα Φαϊζάλ μπιν Φαρχάν Αλ Σαούντ, του αναπληρωτή πρωθυπουργού και υπουργού Εξωτερικών του Πακιστάν, Ισάκ Νταρ, και του υπουργού Εξωτερικών της Τουρκίας, Χακάν Φιντάν, σύμφωνα με το Σαουδαραβικό Πρακτορείο Ειδήσεων. Η ανακοίνωση δεν διευκρίνισε πότε ακριβώς θα συναντηθούν οι στρατιωτικοί αρχηγοί ούτε τι είδους υποστήριξη θα μπορούσε να εξεταστεί. Ωστόσο, είναι γνωστό ότι η συνάντηση είναι προγραμματισμένη για σήμερα Παρασκευή 25/9. Τι προβλέπει η κοινή συμφωνία άμυνας Η Σαουδική Αραβία, η Τουρκία και το Πακιστάν υπέγραψαν στις 7 Αυγούστου την Κοινή Συμφωνία Άμυνας της Μέκκας, με στόχο την ενίσχυση της συλλογικής αποτροπής και τη διεύρυνση της αμυντικής συνεργασίας. Η συμφωνία προβλέπει ότι επίθεση εναντίον μίας από τις τρεις χώρες θεωρείται επίθεση εναντίον όλων. Έκτοτε, οι τρεις χώρες έχουν αρχίσει να δημιουργούν μηχανισμούς στο πλαίσιο της συμφωνίας. Οι υπουργοί Εξωτερικών και Άμυνας και οι στρατιωτικοί αρχηγοί τους συναντήθηκαν στην Κωνσταντινούπολη στις 31 Αυγούστου για την πρώτη συνεδρίαση της Στρατηγικής Πολιτικής και Αμυντικής Επιτροπής, όπου συμφώνησαν να δημιουργηθεί γραμματεία στη Σαουδική Αραβία και να εμβαθύνουν τη στρατιωτική συνεργασία. Η συνάντηση των υπουργών Εξωτερικών την Πέμπτη καταδίκασε επίσης τις επιθέσεις που είχαν ως στόχο τη Μέκκα, καθώς και πολιτικές και οικονομικές εγκαταστάσεις στη Σαουδική Αραβία, και επιβεβαίωσε το δικαίωμα του βασιλείου να αμυνθεί βάσει του Άρθρου 51 του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ. Νέο κύμα επιθέσεων Οι διπλωματικές κινήσεις σημειώθηκαν ενώ η Σαουδική Αραβία ανέφερε νέο κύμα επιθέσεων από την Υεμένη. Η Σαουδική Αραβία ανακοίνωσε ότι η αεράμυνά της κατέρριψε την Πέμπτη έξι βαλλιστικούς πυραύλους που είχαν εκτοξευθεί προς την Ταΐφ και τη Γιανμπού. Ο στρατηγός Τούρκι αλ-Μάλκι, εκπρόσωπος του συνασπισμού, δήλωσε ότι οποιαδήποτε περαιτέρω κλιμάκωση από τους Χούθι θα «αντιμετωπιστεί με αποφασιστικότητα». Οι αρχές Πολιτικής Άμυνας της Σαουδικής Αραβίας είχαν εκδώσει προειδοποιήσεις σε αρκετές περιοχές, πριν ανακοινώσουν αργότερα ότι ο κίνδυνος είχε παρέλθει. Ευαίσθητος στόχος Οι Χούθι, από την πλευρά τους, υποστήριξαν ότι εξαπέλυσαν επιθέσεις με πυραύλους και μη επανδρωμένα αεροσκάφη εναντίον «ευαίσθητου στόχου» στο Ριάντ και εγκαταστάσεων της Σαουδικής Αράμκο στη Γιανμπού. Η Γαλλία προσφέρθηκε επίσης να παράσχει αμυντική υποστήριξη στη Σαουδική Αραβία. Ο πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν δήλωσε ότι το Παρίσι θα στείλει στρατιωτικά μέσα για να βοηθήσει στην προστασία της Γιανμπού. «Θα στείλουμε στρατιωτικά μέσα, δηλαδή στρατιώτες, ραντάρ και αμυντικά συστήματα, για την προστασία αυτής της εγκατάστασης», δήλωσε ο Μακρόν σε συνέντευξή του στο TF1 την Πέμπτη. Αυξάνονται οι απώλειες Οι διασυνοριακές επιθέσεις συνέπεσαν με ορισμένες από τις σφοδρότερες μάχες που έχουν σημειωθεί στο εσωτερικό της Υεμένης από τότε που οι εχθροπραξίες κλιμακώθηκαν εκ νέου. Οι μάχες σε πολλά μέτωπα της Υεμένης στοίχισαν τη ζωή σε τουλάχιστον 150 μαχητές των Χούθι και μέλη δυνάμεων που πρόσκεινται στην κυβέρνηση κατά το 24ωρο έως την Παρασκευή, σύμφωνα με απολογισμό του πρακτορείου ειδήσεων AFP. Ο απολογισμός του AFP περιλάμβανε 98 μαχητές από την κυβερνητική πλευρά και 52 από τους Χούθι, ενώ αναφέρθηκαν συγκρούσεις γύρω από τα όρη Καχμπούμπ και σε περιοχές μεταξύ Λαχτζ και Ταΐζ, που δεσπόζουν πάνω από το στενό Μπαμπ ελ-Μάντεμπ. Τεράστιος οικονομικός κίνδυνος Οι Χούθι έχουν επίσης επεκτείνει την παρουσία τους κατά μήκος της ακτής της Ερυθράς Θάλασσας στην Υεμένη, καταλαμβάνοντας μεταξύ άλλων το λιμάνι της Μόκα και στρατηγικής σημασίας νησιά. Τα εδαφικά αυτά κέρδη έχουν ενισχύσει τη θέση της οργάνωσης γύρω από το Μπαμπ ελ-Μάντεμπ, έναν από τους πιο πολυσύχναστους θαλάσσιους διαδρόμους του κόσμου. Σύμφωνα με το AP, περίπου το 12% του παγκόσμιου εμπορίου διέρχεται συνήθως από αυτή την υδάτινη οδό. Η διεθνώς αναγνωρισμένη κυβέρνηση της Υεμένης έχει ζητήσει μεγαλύτερη διεθνή εμπλοκή, προειδοποιώντας στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ ότι ο έλεγχος των Χούθι γύρω από το στενό ενέχει ευρύτερο οικονομικό κίνδυνο. Ο αντιπρόεδρος Αμπντουλάχ Αμπντουλκαντέρ Αλ Αλίμι-Μπάουζερ κατηγόρησε τους Χούθι ότι χρησιμοποιούν την ελευθερία της ναυσιπλοΐας ως μοχλό πίεσης, λέγοντας ότι οι ενέργειές τους «κρατούν όμηρο ολόκληρη την παγκόσμια οικονομία». Εκτοπισμός πληθυσμού Οι συγκρούσεις έχουν αναγκάσει περισσότερους από 230.000 ανθρώπους να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους από τις αρχές Σεπτεμβρίου, σύμφωνα με την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, καθώς οι μάχες εξαπλώνονται σε πολλαπλά μέτωπα. Η υπηρεσία ανέφερε ότι ο τελευταίος αυτός εκτοπισμός προστίθεται στους περίπου 5,2 εκατομμύρια ανθρώπους που ήταν ήδη εσωτερικά εκτοπισμένοι στην Υεμένη. Η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες ανέφερε ότι οικογένειες έχουν εκτοπιστεί σε πολλές επαρχίες, μεταξύ των οποίων οι Χοντέιντα, Ταΐζ, Λαχτζ, Άντεν, Αμπιάν, Μαρίμπ, αλ-Νταλέα και Σάμπουα, με πολλούς ανθρώπους να εγκαταλείπουν τις εστίες τους εσπευσμένα και έχοντας μαζί τους ελάχιστα υπάρχοντα. Στέγαση, τρόφιμα, καθαρό νερό, υγειονομική περίθαλψη και υπηρεσίες προστασίας συγκαταλέγονται στις πιο επείγουσες ανάγκες, ενώ τόσο οι κοινότητες υποδοχής όσο και οι χώροι φιλοξενίας εκτοπισμένων υφίστανται ολοένα μεγαλύτερη πίεση. Ελέγχουν 5.400 τετραγωνικά χιλιόμετρα Οι εξελίξεις στο πεδίο κατά τις τελευταίες εβδομάδες κατά μήκος της δυτικής ακτής της Υεμένης και η εδραίωση του στρατιωτικού ελέγχου των Χούθι σε μια έκταση άνω των 5.400 τετραγωνικών χιλιομέτρων στις επαρχίες Ταΐζ και Χοντέιντα καταδεικνύουν μια θεμελιώδη ποιοτική μεταβολή στη φύση της σύγκρουσης και τη μετάβασή της από έναν τοπικό ασύμμετρο πόλεμο σε καθοριστικό παράγοντα της περιφερειακής ισορροπίας ισχύος. Η διαδοχική κατάληψη κομβικών στρατηγικών σημείων, όπως το λιμάνι και το αεροδρόμιο της Μόκα, η παράκτια περιοχή Ντουμπάμπ, τα στρατηγικά νησιά Μαγιούν (Πέριμ) και Χανίς και, κυρίως, τα δεσπόζοντα υψώματα Καχμπούμπ, έχουν δημιουργήσει μια νέα αμυντική γεωγραφία στη νότια είσοδο της Ερυθράς Θάλασσας. Αυτό το τοπογραφικό πλεονέκτημα, ιδίως η εγκατάσταση στα υψώματα Καχμπούμπ, που επιτρέπει παρατήρηση και άμεση καθοδήγηση πυρών πάνω στις χερσαίες οδούς επικοινωνίας και στους διαύλους ναυσιπλοΐας του Μπαμπ ελ-Μάντεμπ, σε συνδυασμό με την ταχεία κατασκευή μηχανικών οχυρώσεων και πολυεπίπεδων αμυντικών γραμμών βόρεια του αλ-Αράντι, έχει στην πράξη στερήσει από τον κυβερνητικό συνασπισμό της Υεμένης κάθε δυνατότητα ανάκτησης των θέσεων από ξηράς. Με αυτόν τον τρόπο, οι Χούθι έχοντας θέσει υπό τον έλεγχό τους βασικές παράκτιες υποδομές αξίας εκατοντάδων εκατομμυρίων δολαρίων και έχοντας αποκτήσει πλήρη έλεγχο της εισόδου στο στενό, όχι μόνο έχουν μεταβάλει υπέρ τους την ισορροπία στο πεδίο της Υεμένης, αλλά έχουν επίσης εδραιώσει υπό την άμεση κυριαρχία τους τα μέσα επιτήρησης και φυσικής άρνησης πρόσβασης σε έναν από τους πιο ευαίσθητους θαλάσσιους διαύλους του κόσμου. Σοκ στην παγκόσμια οικονομία \Από την οπτική της γεωοικονομίας της ενέργειας, αυτή η εδαφική μεταβολή έχει επανακαθορίσει τη δομή ευπάθειας της παγκόσμιας ροής υδρογονανθράκων και έχει θέσει υπό αμφισβήτηση την παραδοσιακή θεωρία ασφάλειας των ενεργειακών διαδρομών. Η άνοδος της τιμής του Brent στην περιοχή των 110 δολαρίων ανά βαρέλι αποτελεί εμφανή έκφραση της ενεργοποίησης του φαινομένου της «γεωγραφικής συμπίεσης του κινδύνου» στην αρχιτεκτονική διαμετακόμισης ενέργειας της Μέσης Ανατολής. Αυτό σημαίνει ότι το στενό Μπαμπ ελ-Μάντεμπ δεν λειτουργεί πλέον ως ένα μεμονωμένο σημείο συμφόρησης, αλλά σε οργανική σύνδεση με τα Στενά του Ορμούζ και τις χερσαίες υποδομές μεταφοράς. Η αναποτελεσματικότητα ή η ευπάθεια των εναλλακτικών διαδρομών, όπως ο αγωγός αργού πετρελαίου East – West της Σαουδικής Αραβίας, με ημερήσια δυναμικότητα 4 εκατομμυρίων βαρελιών και κατάληξη σε λιμάνια της Ερυθράς Θάλασσας ώστε να αποφεύγονται οι κρίσεις του Περσικού Κόλπου, έδειξε ότι η παράκαμψη μιας θαλάσσιας οδού χωρίς διασφάλιση σταθερότητας στην οδό προορισμού δεν είναι παρά ψευδαίσθηση. Η ταυτόχρονη έκθεση των τριών βασικών σημείων συμφόρησης - των Στενών του Ορμούζ, των αγωγών που διασχίζουν την Αραβική Χερσόνησο και του στενού Μπαμπ ελ-Μάντεμπ - στην εμβέλεια πυρός και στους μοχλούς πίεσης των Χούθι έχει επιβάλει στην αγορά ενέργειας ένα μόνιμο και δύσκαμπτο «γεωπολιτικό ασφάλιστρο κινδύνου», οι πληθωριστικές συνέπειες του οποίου πλήττουν άμεσα τις βιομηχανικές οικονομίες της Ασίας και της Ευρώπης. Τεράστιο κόστος Παράλληλα με τις διακυμάνσεις της αγοράς πετρελαίου, το διεθνές εμπορικό δίκτυο ναυσιπλοΐας και οι παγκόσμιες αλυσίδες εφοδιασμού έχουν επίσης υποστεί ένα άνευ προηγουμένου δομικό σοκ, οι συνέπειες του οποίου υπερβαίνουν κατά πολύ τους καθαρά στρατιωτικούς υπολογισμούς. Η μείωση κατά 50% της ημερήσιας κίνησης πλοίων από το πέρασμα του Μπαμπ ελ-Μάντεμπ, δηλαδή από 30 σε 15 πλοία, και η εκθετική αύξηση του κόστους «ασφάλισης πολεμικού κινδύνου» από διεθνή ναυτιλιακά συνδικάτα έχουν αναγκάσει τους κολοσσούς των θαλάσσιων μεταφορών να επιλέξουν μεταξύ της αποδοχής θανάσιμων κινδύνων και της δαπανηρής αλλαγής πορείας προς το Ακρωτήριο της Καλής Ελπίδας. Η προσθήκη 10 έως 14 ημερών ναυσιπλοΐας και χιλιάδων επιπλέον μιλίων στις διαδρομές των πλοίων μεταφοράς εμπορευματοκιβωτίων έχει διαταράξει την έννοια της διαχείρισης εφοδιαστικής αλυσίδας «just-in-time» στις εμπορικές ανταλλαγές μεταξύ Ανατολικής Ασίας και Δυτικής Ευρώπης και έχει προκαλέσει κύμα καθυστερήσεων στην εκτελώνιση εμπορευμάτων, συσσώρευση κόστους καυσίμων και μείωση της ενεργού δυναμικότητας της εμπορικής ναυτιλίας σε διεθνές επίπεδο. Από την άλλη πλευρά, η ανακατάληψη σημαντικών υποδομών στη Μόκα, μεταξύ των οποίων λιμενικά έργα, μονάδα ηλεκτροπαραγωγής ισχύος 60 μεγαβάτ και αεροδρομιακές εγκαταστάσεις, έχει ενισχύσει την οικονομική βάση των Χούθι και έχει αποκόψει τις αποκλειστικές αρτηρίες της αντίπαλης πλευράς για τη διαχείριση των νότιων και δυτικών ακτών. Ρήγμα στο Συμβούλιο Ασφαλείας Στο διπλωματικό πεδίο και στις διεθνείς σχέσεις, οι έκτακτες συνεδριάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ αποκάλυψαν ένα βαθύ δομικό ρήγμα μεταξύ των μπλοκ ισχύος ως προς τη διαχείριση της κρίσης και κατέστησαν εμφανή τη διάβρωση της δυτικής αποτροπής. Ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Μεγάλη Βρετανία και οι ευρωπαίοι εταίροι τους, επικαλούμενοι ψηφίσματα όπως τα 2216 και 2722 και βασιζόμενοι σε επιχειρήσεις όπως οι «Ασπίδες», επιμένουν στην ανάγκη καταστολής των μέσων που απειλούν τη ναυσιπλοΐα και αντιμετώπισης της περιφερειακής επιρροής του Ιράν, η πιο προσεκτική στάση ανατολικών δυνάμεων όπως η Κίνα και η Ρωσία - οι οποίες δίνουν έμφαση στην ανάγκη κατανόησης των βαθύτερων αιτίων της σύγκρουσης, στον σεβασμό της εδαφικής ακεραιότητας της Υεμένης και στην αποφυγή βεβιασμένων στρατιωτικών ενεργειών - έχει παραλύσει τον μηχανισμό διεθνούς συναίνεσης. Ταυτόχρονα, η αδυναμία του περιφερειακού συνασπισμού να εξασφαλίσει τη στρατιωτική συμμετοχή δυνάμεων όπως η Αίγυπτος, η οποία λόγω ιστορικών εμπειριών και γεωπολιτικών προτεραιοτήτων αποφεύγει να εμπλακεί στο τέλμα της δυτικής ακτής, καθώς και η απροθυμία χωρών όπως το Πακιστάν και η Τουρκία να εμπλακούν άμεσα, σε συνδυασμό με τις συνεχιζόμενες αεροπορικές και ανθρώπινες απώλειες, καταδεικνύουν το βαθύ αδιέξοδο των στρατιωτικών επιλογών απέναντι στους Χούθι. Σημείο καμπής Οι εξελίξεις του τρέχοντος μήνα αποτελούν σημείο καμπής στην ιστορία της γεωπολιτικής της Νοτιοδυτικής Ασίας, καθώς οι Χούθι κατάφεραν να αναβαθμίσουν τη γεωστρατηγική τους θέση από έναν τοπικό παραστρατιωτικό δρώντα σε έναν «παράγοντα εξισορρόπησης που δεν μπορεί να παρακαμφθεί» στη γεωμετρία της παγκόσμιας ασφάλειας. Ο ενιαίος έλεγχος του στενού Μπαμπ ελ-Μάντεμπ, του νησιού Μαγιούν και των δεσποζόντων υψωμάτων Καχμπούμπ έχει επιβάλει στις δυτικές και περιφερειακές πρωτεύουσες την αναπόφευκτη πραγματικότητα ότι η εποχή κατά την οποία η ασφάλεια της ναυσιπλοΐας στην Ερυθρά Θάλασσα μπορούσε να διαχωριστεί από τις πολιτικές και κυριαρχικές εξισώσεις της Υεμένης έχει τελειώσει. Η γεωγραφία απέδειξε για ακόμη μία φορά το εγγενές πλεονέκτημά της έναντι των εξωτερικών μηχανισμών ελέγχου, και οποιαδήποτε μελλοντική αρχιτεκτονική ασφάλειας, οικονομική διευθέτηση ή μηχανισμός σταθεροποίησης σε αυτή τη ζωτικής σημασίας αρτηρία θα είναι αδύνατος χωρίς να λαμβάνονται υπόψη τα στρατηγικά συμφέροντα και χωρίς να αναγνωρίζεται το γεωπολιτικό βάρος των Χούθι. ΒΝ

Η Ευρώπη έχει αρχίσει να προετοιμάζεται για το πεδίο της μάχης - Το ερώτημα που μένει ανοιχτό, είναι εάν έχει προετοιμαστεί εξ ίσου για όσα θα συμβούν εκατοντάδες ή και χιλιάδες χιλιόμετρα πίσω από αυτό! Η Ευρώπη δεν προετοιμάζεται πλέον για το ενδεχόμενο μιας μεγάλης σύγκρουσης με τη Ρωσία μόνο αγοράζοντας όπλα. Προετοιμάζει νοσοκομεία για μαζικές απώλειες, ενισχύει γέφυρες ώστε να αντέχουν άρματα μάχης, αναβαθμίζει σιδηροδρόμους και λιμάνια για τη μεταφορά στρατευμάτων, οχυρώνει τα ανατολικά της σύνορα και επαναφέρει στο προσκήνιο ακόμη και καταφύγια της εποχής του Ψυχρού Πολέμου. Από τη Γερμανία, που καλείται να λειτουργήσει ως ο μεγάλος κόμβος μετόπισθεν του ΝΑΤΟ, μέχρι την Πολωνία, τη Βαλτική και τις σκανδιναβικές χώρες, διαμορφώνεται σταδιακά μια νέα αρχιτεκτονική «ολικής άμυνας», στην οποία ο πόλεμος δεν αφορά πλέον μόνο τις ένοπλες δυνάμεις αλλά ολόκληρη την οικονομία και την κοινωνία. Υπάρχει όμως μια κρίσιμη αντίφαση που απειλεί να δοκιμάσει ολόκληρο αυτόν τον σχεδιασμό: Την ώρα που η Ευρώπη οργανώνεται για μια κρίση η οποία θα απαιτούσε τεράστιες ποσότητες καυσίμων, ηλεκτρικής ενέργειας, μεταφορικών μέσων και κρατικών πόρων, οι ενεργειακές αγορές εμφανίζουν ξανά σημάδια πίεσης. Τα χαμηλότερα αποθέματα φυσικού αερίου, η στενότητα στο ντίζελ και οι δυσκολίες ανεφοδιασμού που καταγράφηκαν στη Γαλλία δείχνουν πόσο γρήγορα μια ενεργειακή αναταραχή μπορεί να μετατραπεί σε πρόβλημα στρατηγικής ανθεκτικότητας. Και εκεί βρίσκεται ίσως το πραγματικό τεστ της ευρωπαϊκής πολεμικής ετοιμότητας. Διότι σε μια μεγάλη κρίση δεν θα αρκεί να υπάρχουν στρατεύματα, αεροσκάφη και πυρομαχικά.Θα πρέπει ταυτόχρονα να λειτουργούν τα νοσοκομεία, οι βιομηχανίες, οι σιδηρόδρομοι, τα λιμάνια και τα δίκτυα ηλεκτρισμού — ενώ πολίτες και στρατός θα διεκδικούν τα ίδια καύσιμα, τις ίδιες υποδομές και τους ίδιους πόρους. Η Ευρώπη χτίζει ήδη τις υποδομές ενός πιθανού πολέμου. Το ερώτημα είναι εάν οι οικονομίες και οι κοινωνίες της μπορούν να αντέξουν όσα θα συμβούν πολύ μακριά από την πρώτη γραμμή. Η Γερμανία μετρά τους τραυματίες ενός υποθετικού πολέμου Η εικόνα που διαμορφώνεται στην Ευρώπη απέχει πλέον πολύ από εκείνη των πρώτων μεταψυχροπολεμικών δεκαετιών. Οι κυβερνήσεις δεν περιορίζονται στην αγορά νέων οπλικών συστημάτων ή στην αύξηση των αμυντικών προϋπολογισμών. Προετοιμάζουν νοσοκομεία, αναβαθμίζουν γέφυρες και σιδηροδρομικές γραμμές, ενισχύουν σύνορα, επανεξετάζουν αποθήκες καυσίμων και σχεδιάζουν τον τρόπο με τον οποίο εκατοντάδες χιλιάδες στρατιώτες και τεράστιες ποσότητες υλικού θα μπορούσαν να κινηθούν προς την ανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ. Στην καρδιά της νέας ευρωπαϊκής προετοιμασίας βρίσκεται η Γερμανία. Η Μπούντεσβερ έχει επεξεργαστεί σενάρια σύμφωνα με τα οποία, σε περίπτωση μεγάλης σύγκρουσης του ΝΑΤΟ με τη Ρωσία, έως και 1.000 τραυματίες ή νεκρούς στρατιώτες θα μπορούσαν να φθάνουν καθημερινά στη χώρα. Η Γερμανία διαθέτει μόλις πέντε στρατιωτικά νοσοκομεία και, σύμφωνα με τον σχεδιασμό, τα πολιτικά νοσοκομεία θα έπρεπε πολύ γρήγορα να αναλάβουν μεγάλο μέρος του φορτίου. Δεν πρόκειται για θεωρητική συζήτηση. Σε ολόκληρη τη χώρα οι αρχές εξετάζουν την αντοχή των υγειονομικών υποδομών, τις διαθέσιμες κλίνες, τις αλυσίδες προμήθειας φαρμάκων και τον βαθμό συνεργασίας στρατιωτικών και πολιτικών νοσοκομείων. Νέα στρατηγική Ήδη από τον Μάρτιο δοκιμάστηκε μια στρατηγική σύμφωνα με την οποία, σε περίπτωση πολέμου, οι υγειονομικές μονάδες της Μπούντεσβερ θα προσφέρουν βοήθεια στους τραυματίες στρατιώτες στην πρώτη γραμμή και στη συνέχεια θα τους μεταφέρουν στο εσωτερικό της χώρας, όπου οι κρατικές υπηρεσίες θα τους διοχετεύουν σε πολιτικά νοσοκομεία. Ένα από τα σημεία υποδοχής των «300άρηδων», δηλαδή των τραυματιών, θα πρέπει να είναι το στρατιωτικό νοσοκομείο στην Ουλμ και το ιατρικό καταφύγιο που βρίσκεται κάτω από αυτό, το οποίο λειτουργούσε κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Το τελευταίο σχεδιάζεται να επανενεργοποιηθεί. Έλλειμμα εξειδικευμένων γιατρών Οι αρχές σχεδιάζουν να ενισχύσουν τις αλυσίδες εφοδιασμού ιατρικών προϊόντων, να βελτιώσουν τον συντονισμό μεταξύ στρατιωτικών και πολιτικών νοσοκομειακών συστημάτων και να εκπαιδεύσουν ειδικούς μέσω μαθημάτων για χειρουργούς σχετικά με την αντιμετώπιση περιστατικών μαζικών απωλειών και τη θεραπεία τραυμάτων μάχης. Το τελευταίο είναι ιδιαίτερα σημαντικό, επειδή η Γερμανία σήμερα απλώς δεν διαθέτει επαρκή αριθμό έμπειρων στρατιωτικών γιατρών.Υπάρχουν μερικές εκατοντάδες ειδικοί σε ολόκληρη τη χώρα — και μάλιστα εκπαιδευμένοι με παλαιότερες μεθόδους. Στρατιωτική Σένγκεν Η γεωγραφία εξηγεί γιατί η Γερμανία βρίσκεται στο κέντρο αυτού του σχεδιασμού. Σε μια μεγάλη κρίση στην ανατολική πτέρυγα, στρατεύματα, άρματα, πυρομαχικά, καύσιμα και ιατρικό υλικό από τη δυτική Ευρώπη θα πρέπει να περάσουν μέσα από τη Γερμανία προς την Πολωνία και τις χώρες της Βαλτικής. Αυτό σημαίνει ότι λιμάνια, αυτοκινητόδρομοι, σιδηρόδρομοι, γέφυρες και σήραγγες παύουν να αξιολογούνται αποκλειστικά ως πολιτικές υποδομές. Οι Βρυξέλλες διαμορφώνουν ένα ενιαίο σύστημα στρατιωτικής κινητικότητας. Η Κομισιόν έχει εντοπίσει περίπου 500 σημεία συμφόρησης και έργα στρατηγικής σημασίας πάνω στους βασικούς στρατιωτικούς διαδρόμους. Πρόκειται, μεταξύ άλλων, για γέφυρες που πρέπει να αντέχουν μεγαλύτερα φορτία, σήραγγες που χρειάζονται διεύρυνση, λιμάνια, αεροδρόμια και σιδηροδρομικές εγκαταστάσεις. Για την περίοδο μετά το 2028 έχει προταθεί ευρωπαϊκή χρηματοδότηση 17,65 δισ. ευρώ για στρατιωτική κινητικότητα. Η λογική είναι απλή: Ακόμη και ένας πολύ ισχυρός στρατός, έχει περιορισμένη αξία εάν δεν μπορεί να μετακινηθεί γρήγορα εκεί όπου χρειάζεται. Γι’ αυτό και ένα μεγάλο μέρος του πολιτικού δικτύου μεταφορών μετατρέπεται σταδιακά σε υποδομή «διπλής χρήσης» — κατάλληλη τόσο για την καθημερινή οικονομία όσο και για μεγάλης κλίμακας στρατιωτικές μετακινήσεις. Έως το 2027 σχεδιάζεται η δημιουργία ενός ενιαίου χώρου στον οποίο στρατεύματα, στρατιωτικός εξοπλισμός και φορτία θα μπορούν να κινούνται με κοινούς κανόνες μέσω αυτοκινητοδρόμων, σιδηροδρόμων, λιμανιών και αεροδρομίων. Στη Δύση, το πρόγραμμα αυτό αποκαλείται «στρατιωτική Σένγκεν», κατ’ αναλογία με το πολιτικό καθεστώς Σένγκεν. Το σχέδιο προβλέπει απλοποιημένη έκδοση αδειών για διασυνοριακές στρατιωτικές μεταφορές, πρόσβαση κατά προτεραιότητα των ευρωπαϊκών στρατών στις υποδομές και τροποποίηση των συνήθων κανόνων μεταφορών. Στο συγκεκριμένο σενάριο, η Γερμανία θα λειτουργεί κυρίως ως κόμβος μετόπισθεν και διαμετακόμισης: μέσω αυτής θα πρέπει να μεταφέρονται ενισχύσεις από τη Δυτική Ευρώπη προς τις χώρες της Βαλτικής και την ανατολική πτέρυγα. Ετοιμάζεται και η Πολωνία Παράλληλα, στην Πολωνία αναπτύσσεται ένα δίκτυο 115 υποδομών σε 12 τοποθεσίες.Το πρόγραμμα περιλαμβάνει τον εκσυγχρονισμό αεροδρομίων ώστε να μπορούν να χρησιμοποιούνται ως προωθημένες βάσεις των συμμάχων, οπλοστασίων για την αποθήκευση πυρομαχικών, ανταλλακτικών και καυσίμων, καθώς και την επέκταση υφιστάμενων στρατιωτικών εγκαταστάσεων για τη φιλοξενία δυνάμεων συμμαχικών χωρών. Στα ανατολικά σύνορα της Πολωνίας και των χωρών της Βαλτικής κατασκευάζονται αντιαρματικές τάφροι, αντιαρματικά εμπόδια, καταφύγια, δίκτυα χαρακωμάτων και κέντρα διοίκησης σε οχυρωμένα καταφύγια. Μόνο η Πολωνία έχει ανακοινώσει την πρόθεσή της να οχυρώσει 260 χιλιόμετρα των κρατικών της συνόρων. Ολική άμυνα Οι σκανδιναβικές χώρες επίσης δεν μένουν στο περιθώριο. Η Φινλανδία, η Σουηδία και η Νορβηγία επιστρέφουν στο μοντέλο της «ολικής άμυνας», στο οποίο για μια στρατιωτική κρίση δεν προετοιμάζεται μόνο ο στρατός, αλλά και η κυβέρνηση, οι επιχειρήσεις, οι μεταφορές, ο ενεργειακός τομέας και ο άμαχος πληθυσμός.Ήδη από τον Μάρτιο του 2026, οι χώρες της Βόρειας Ευρώπης υιοθέτησαν κοινή στρατηγική ετοιμότητας του συστήματος μεταφορών. Αυτή προβλέπει τη διατήρηση της λειτουργίας αυτοκινητοδρόμων, σιδηροδρόμων, γεφυρών και θαλάσσιων διαδρομών υπό συνθήκες ένοπλης σύγκρουσης.Οι συγκεκριμένες κατευθύνσεις σε αυτό το τμήμα της δυνητικής γραμμής του μετώπου είναι οι εξής: Ενίσχυση του φινλανδικού στόλου παγοθραυστικών, εκσυγχρονισμός των σιδηροδρομικών γραμμών ευρωπαϊκού εύρους στις διαδρομές Χαπαράντα — Τόρνιο — Κέμι και Τόρνιο — Όουλου — Ροβανιέμι, επισκευή του οδικού άξονα Ε8 από το Τόρνιο προς το Κίλπισγιάρβι και ανάπτυξη λιμανιών, διαβάσεων και γεφυρών. Πιθανότατα, από αυτή την κατεύθυνση σχεδιάζεται να πληγούν η Αγία Πετρούπολη, το Μούρμανσκ, το Σεβερομόρσκ και άλλες κρίσιμες στρατιωτικές εγκαταστάσεις στη βορειοδυτική Ρωσία. Εκσυγχρονισμός καταφυγίων Παράλληλα εκσυγχρονίζονται τα υπόγεια καταφύγια και η πολιτική άμυνα: Η Φινλανδία και η Σουηδία έχουν διατηρήσει από την εποχή του Ψυχρού Πολέμου ένα ανεπτυγμένο δίκτυο καταφυγίων, ενώ η Νορβηγία το 2026 πραγματοποιεί τακτικά μεγάλης κλίμακας στρατιωτικές και πολιτικές ασκήσεις. Επιπλέον, το Ελσίνκι άρχισε να παραλαμβάνει από τις ΗΠΑ μαχητικά πέμπτης γενιάς F-35. Όπως αναφέρεται, οι παραδόσεις αυτές έχουν σαφώς αντιρωσικό προσανατολισμό, καθώς, από γεωγραφικής άποψης, η Φινλανδία δεν έχει άλλον πιθανό αντίπαλο. Ο πόλεμος θα είναι πυρηνικός και… σύντομος Η ευρωπαϊκή προετοιμασία εξακολουθεί να αντιμετωπίζει προβλήματα ανομοιογένειας. Οι χώρες διαθέτουν διαφορετικούς κανόνες αδειοδότησης, διαφορετικά πρότυπα για γέφυρες και σιδηροδρόμους, διαφορετικά επίπεδα αποθεμάτων και διαφορετικό βαθμό ενσωμάτωσης των πολιτικών υπηρεσιών με τις ένοπλες δυνάμεις. Ακόμη και στην ΕΕ αναγνωρίζεται ότι οι στόχοι για τη δημιουργία ενός ενιαίου χώρου στρατιωτικής κινητικότητας απαιτούν περαιτέρω εναρμόνιση διαδικασιών και επενδύσεις. Επιπλέον, ο εκσυγχρονισμός γεφυρών, λιμανιών και σιδηροδρόμων είναι μια μακροχρόνια διαδικασία.Ωστόσο, ακόμη κι αν η διαδικασία αυτή ολοκληρωθεί επιτυχώς, είναι απίθανο η ΕΕ να μπορέσει να επικρατήσει σε μια πιθανή σύγκρουση με τη Ρωσία. Ένας πόλεμος με την Δυτική Ευρώπη θα οδηγούσε αναπόφευκτα στη χρήση πυρηνικών όπλων — τόσο τακτικών όσο και στρατηγικών. Σε ένα τέτοιο σενάριο, όλα τα σχέδια των Βρυξελλών θα κατέρρεαν πολύ γρήγορα. Για κάποιο λόγο, στις Βρυξέλλες ξεχνούν ότι η χώρα με την οποία ετοιμάζονται να πολεμήσουν διαθέτει το μεγαλύτερο πυρηνικό οπλοστάσιο στον κόσμο. Ο παράγοντας που μπορεί να ανατρέψει τα σχέδια κι αυτος είναι η ...ενέργεια Εδώ εμφανίζεται η δεύτερη μεγάλη ευρωπαϊκή πρόκληση.Ένας στρατός μεγάλης κλίμακας καταναλώνει τεράστιες ποσότητες καυσίμων. Τα άρματα, τα φορτηγά, τα αεροσκάφη, οι γεννήτριες, οι εφοδιοπομπές και οι μηχανισμοί πολιτικής προστασίας απαιτούν συνεχή ενεργειακό ανεφοδιασμό. Η ίδια η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αναγνωρίζει στα έγγραφα για τη στρατιωτική κινητικότητα ότι η ασφαλής πρόσβαση σε καύσιμα αποτελεί πρόκληση για τις στρατιωτικές μεταφορές και ότι οι ενεργειακές υποδομές πρέπει να ενταχθούν στον σχεδιασμό ανθεκτικότητας των ευρωπαϊκών δικτύων. Και αυτό συμβαίνει ακριβώς τη στιγμή που η διεθνής αγορά ντίζελ βρίσκεται ξανά σε σοβαρή πίεση. Η νέα στενότητα στο ντίζελ Οι αναταράξεις στις διεθνείς ενεργειακές αγορές έχουν μειώσει τα διαθέσιμα αποθέματα ντίζελ σε Ευρώπη, Αμερική και Ασία.Αναλυτές της αγοράς εκτιμούν ότι η στενότητα μπορεί να συνεχιστεί μέσα στο 2027, καθώς οι συγκρούσεις στη Μέση Ανατολή και ο πόλεμος στην Ουκρανία διαταράσσουν παραδοσιακές ροές προϊόντων και διατηρούν χαμηλά τα αποθέματα. Για την Ευρώπη αυτό είναι ιδιαίτερα ευαίσθητο ζήτημα, καθώς το ντίζελ παραμένει κρίσιμο για τις εμπορευματικές μεταφορές, τη γεωργία, τις κατασκευές και φυσικά τη στρατιωτική εφοδιαστική. Παράλληλα, τα αποθέματα φυσικού αερίου της Ευρώπης βρίσκονται σε χαμηλότερα επίπεδα από τον εποχικό μέσο όρο.Στα μέσα Σεπτεμβρίου βρίσκονταν περίπου στο 69% της χωρητικότητας, έναντι πενταετούς μέσου όρου περίπου 85%, με τη Γερμανία και την Ολλανδία να φιλοξενούν μεγάλο μέρος της αποθηκευτικής δυναμικότητας της ΕΕ. Γαλλία: Όταν τα προβλήματα φθάνουν στην αντλία... Η Γαλλία αποτελεί την πιο ορατή εκδήλωση της πίεσης. Στις 20 Σεπτεμβρίου, περίπου το 15% των γαλλικών πρατηρίων αντιμετώπιζε έλλειψη τουλάχιστον ενός τύπου καυσίμου, από 11% δύο ημέρες νωρίτερα, σύμφωνα με στοιχεία του γαλλικού υπουργείου Οικονομίας. Η εικόνα όμως χρειάζεται προσοχή. Η γαλλική κυβέρνηση επιμένει ότι δεν πρόκειται για γενικευμένη εθνική έλλειψη καυσίμων. Στις 16 Σεπτεμβρίου ανέφερε ότι περίπου εννέα στις δέκα περιπτώσεις προβληματικών πρατηρίων αφορούσαν το δίκτυο της TotalEnergies, όπου οι χαμηλότερες τιμές είχαν προσελκύσει πολύ περισσότερους οδηγούς και είχαν δημιουργήσει τοπικές δυσκολίες ανατροφοδότησης. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι το ευρύτερο πρόβλημα είναι αμελητέο. Οι τιμές παραμένουν υψηλές, η γαλλική κυβέρνηση έχει επεκτείνει τα μέτρα στήριξης για οδηγούς και ενεργοβόρους κλάδους, ενώ οι αρχές δηλώνουν ότι παρακολουθούν στενά την ασφάλεια των προμηθειών. Ο Μακρόν ζητά χαλάρωση των ευρωπαϊκών κανόνων Η πίεση αποτυπώνεται και στις κινήσεις του Εμμανουέλ Μακρόν. Ο Γάλλος πρόεδρος ζήτησε από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή μεγαλύτερη προσωρινή ευελιξία σε ενεργειακούς και περιβαλλοντικούς κανόνες, μεταξύ άλλων σε προδιαγραφές που επηρεάζουν την παραγωγή ντίζελ και κηροζίνης, με στόχο να αυξηθεί η δυνατότητα παραγωγής σε μια περίοδο περιορισμένης προσφοράς. Παράλληλα, ζήτησε αναβολή ορισμένων νέων υποχρεώσεων για τις εκπομπές μεθανίου στις εισαγωγές πετρελαίου και φυσικού αερίου.Η εξέλιξη είναι πολιτικά και οικονομικά σημαντική. Δείχνει πόσο γρήγορα η ενεργειακή ασφάλεια μπορεί να αποκτήσει προτεραιότητα όταν οι αγορές πιέζονται.Και αποκαλύπτει ένα ευρύτερο ευρωπαϊκό δίλημμα: πώς μπορούν τα κράτη να χρηματοδοτούν ταυτόχρονα εξοπλισμούς, στρατιωτικές υποδομές, ενεργειακή μετάβαση και κοινωνική στήριξη απέναντι στην ακρίβεια; Η διπλή ευπάθεια της Γερμανίας Για τη Γερμανία η πρόκληση είναι ακόμη πιο σύνθετη. Η χώρα καλείται να μετατραπεί στον βασικό κόμβο μετόπισθεν μιας πιθανής σύγκρουσης στην ανατολική Ευρώπη, ενώ ταυτόχρονα πρέπει να προστατεύσει μια τεράστια βιομηχανική οικονομία που εξαρτάται από σταθερές και ανταγωνιστικές ενεργειακές προμήθειες. Η νέα αύξηση των τιμών φυσικού αερίου και πετρελαϊκών προϊόντων επιβαρύνει μια οικονομία που ήδη έχει περάσει από την απότομη αποσύνδεση από μεγάλες ποσότητες ρωσικού φυσικού αερίου μετά το 2022. Έτσι, η Γερμανία βρίσκεται αντιμέτωπη με δύο παράλληλες απαιτήσεις. Να αυξήσει δραστικά την ανθεκτικότητα του κράτους σε περίπτωση πολέμου και, ταυτόχρονα, να διατηρήσει την ενεργειακή και βιομηχανική της βάση σε λειτουργία. Σε συνθήκες πραγματικής σύγκρουσης αυτές οι δύο ανάγκες θα ανταγωνίζονταν για τους ίδιους πόρους. Καύσιμα, μεταφορικά μέσα, ηλεκτρική ενέργεια, προσωπικό και δημόσια χρηματοδότηση. Ο πόλεμος δεν αρχίζει στο μέτωπο Αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο συμπέρασμα της ευρωπαϊκής προετοιμασίας. Η αντοχή μιας χώρας σε έναν σύγχρονο πόλεμο δεν μετριέται μόνο από τον αριθμό των αρμάτων ή των αεροσκαφών της. Μετριέται από το αν λειτουργούν τα νοσοκομεία της, αν υπάρχουν επαρκή φάρμακα, αν οι γέφυρες αντέχουν στρατιωτικά φορτία, αν τα τρένα μπορούν να κινηθούν, αν υπάρχει ηλεκτρισμός και, κυρίως, αν υπάρχουν καύσιμα. Αυτό είναι άλλωστε το μήνυμα που έχει μεταφέρει η Ουκρανία σε Ευρωπαίους και Αμερικανούς. Η Ευρωπαϊκή Ένωση επιχειρεί τώρα να μετατρέψει αυτή τη διαπίστωση σε συγκεκριμένη πολιτική. Από τους περίπου 500 κόμβους στρατιωτικής κινητικότητας έως τα σχέδια για πολιτικά νοσοκομεία και τις οχυρώσεις στην ανατολική πτέρυγα, η Ευρώπη χτίζει μια υποδομή πολεμικής ετοιμότητας που πριν από λίγα χρόνια θα έμοιαζε πολιτικά αδιανόητη. Αυτό δεν σημαίνει ότι ένας πόλεμος ΝΑΤΟ–Ρωσίας θεωρείται αναπόφευκτος. Ο γερμανικός σχεδιασμός βασίζεται σε σενάρια κινδύνου, ενώ το ΝΑΤΟ χαρακτηρίζει την ενίσχυση της ανατολικής πτέρυγας αμυντική και αποτρεπτική. Σημαίνει όμως ότι οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις δεν θεωρούν πλέον υπεύθυνο να αγνοούν το ενδεχόμενο. Πράγματι, αναλυτές εκτιμούν ότι ο πόλεμος στην Ουκρανία δεν πρόκειται να τελειώσει με μια απλή συμφωνία, καθώς οι στόχοι των εμπλεκόμενων μερών είναι τόσο διαφορετικοί που μια ειρηνευτική φόρμουλα δεν αρκεί για να τους γεφυρώσει. Εκτός και αν μια ή περισσότερες πλευρές εγκαταλείψουν βασικές επιδιώξεις τους — κάτι που προς το παρόν δεν φαίνεται έτοιμες να το κάνουν. Συνεπώς, για να συμβεί αυτό, θα πρέπει να υπάρξει κάποια τεράστια εξέλιξη… ίσως κάποια στρατιωτική επίθεση της Ρωσίας στα μετόπισθεν της Ουκρανίας, στα οποία περιλαμβάνεται και η Δυτική Ευρώπη. Και ίσως αυτός είναι ο λόγος που η Ευρώπη έχει κυριευτεί από ένα πολεμικό αμόκ, παρά το γεγονός ότι η Μόσχα διαμηνύει πως δεν έχει καμία πρόθεση να επιτεθεί σε κράτος-μέλος του ΝΑΤΟ. Το πραγματικό τεστ για την Ευρώπη Η μεγάλη αντίφαση είναι ότι η Ευρώπη προετοιμάζεται για μια κατάσταση στην οποία θα απαιτηθούν πολύ περισσότερη ενέργεια, πολύ μεγαλύτερες μεταφορικές δυνατότητες και τεράστια κρατική κινητοποίηση, την ώρα που ήδη αντιμετωπίζει ενδείξεις πίεσης στις ενεργειακές αγορές. Οι διαταραχές στα γαλλικά πρατήρια δεν αποτελούν από μόνες τους απόδειξη γενικευμένης ενεργειακής κατάρρευσης. Είναι όμως ένα χρήσιμο προειδοποιητικό παράδειγμα για το πόσο γρήγορα μπορεί να πιεστεί ένα σύστημα διανομής όταν η προσφορά στενεύει, οι τιμές εκτινάσσονται και οι καταναλωτές συγκεντρώνονται εκεί όπου το καύσιμο είναι φθηνότερο. Σε καιρό ειρήνης, τέτοια προβλήματα αντιμετωπίζονται με περισσότερα βυτιοφόρα, προσωρινές ρυθμιστικές εξαιρέσεις και οικονομική στήριξη. Σε συνθήκες μεγάλης στρατιωτικής κρίσης, όμως, οι ίδιες δεξαμενές, τα ίδια φορτηγά και οι ίδιοι σιδηρόδρομοι θα πρέπει να εξυπηρετούν ταυτόχρονα πολίτες, βιομηχανίες και ένοπλες δυνάμεις. Και εκεί βρίσκεται ίσως ο μεγαλύτερος κίνδυνος για χώρες όπως η Γερμανία και η Γαλλία. Όχι απλώς στο ενδεχόμενο μιας στρατιωτικής αναμέτρησης, αλλά στο κατά πόσο οι οικονομίες και οι κοινωνικές τους υποδομές μπορούν να αντέξουν τις απαιτήσεις της. Η Δυτική Ευρώπη έχει αρχίσει να προετοιμάζεται για το πεδίο της μάχης.Το ερώτημα που μένει ανοιχτό είναι εάν έχει προετοιμαστεί εξ ίσου για όσα θα συμβούν εκατοντάδες ή και χιλιάδες χιλιόμετρα πίσω από αυτό. Ρεπορτάζ

Aνάξιοι, απάτριδες, ιερόσυλοι, συμφεροντολόγοι και ψεύτες! Από τον Νατσιό και τον Κατσαδιώτη μέχρι τον Μητσοτάκη, απόσταση μισού βήματος!... Η Ελλάδα πραγματικά και κυριολεκτικά, βρίσκεται στην πιο δεινή και μαύρη χρονική περίοδο. Το Φώς που κάποτε εξέπεμπε ως χώρα και ως πολιτισμός, έχει μετατραπεί σε έρεβος. Ένα μαύρο σκοτάδι την σκεπάζει και η βρώμα που αναδύεται πνίγει όλους όσους έχουν ακόμη απομείνει που να φέρουν τον εθνικό τίτλο "Ελληνες"... Γράφει ο Πύρινος Λόγιος Ειλικρινά, στα 13τόσα χρόνια που έχω διανύσει μαχόμενος από τούτο το μετερίζι, ουδέποτε θα μπορούσα να φανταστώ ότι η χώρα μου, η πατρίδα μου, οι συμπατριώτες μου, ο λαός μας, θα έφτανε σε τούτη τη κατάντια. Μια κατάντια που είναι τριπλά χειρότερη απ' ό,τι θα περιέγραφε ο κορυφαίος Ντάντε στην περίφημη "Κόλαση" του. Μετά από τόσα που είδα και έζησα μέσα σ' αυτά τα χρόνια της οργής, απ' τα μνημόνια και τις πολιτικές ανωμαλίες, προχτές με το ξέσπασμα μιας απίστευτης βλασφημίας, κατάλαβα, εμπέδωσα καλύτερα, το βάθος της εθνικής μας σήψης. Η πατρίδα μας, αυτή η τρισχιλιοδόξαστη Ελλάδα, σήμερα κείται καταγής και σφαδάζει από τον πόνο που της προκαλεί το δηλητήριο που την πότισαν οι καταραμένοι απ' τον Θεό Φράγκοι, που από τότε που κατάλαβαν τον εαυτό τους, πασχίζουν να την εξαφανίσουν από προσώπου γης. Ναί, αυτά τα καταραμένα μιάσματα, αυτός ο βάρβαρος γερμανικός οχετός από τον οποίο απαρτίζεται αυτό που λέμε "Δύση", είναι η αιτία που φτάσαμε εμείς, αυτός ο περιούσιος λαός που επιλέχθηκε από τον Θεό να δοξάσει το όνομα Του, αυτό το περίκλεο Γένος των Ελλήνων, στον πλέον αηδή οχετό που μόνο η Κόλαση μπορεί να έχει. Το ότι ζούμε την τελευταία φάση του "Ψευτορωμαίϊκου", αυτό το έχω δηλώσει πάμπολλες φορές τόσο στο πρόσφατο, όσο και στο απώτερο παρελθόν. Ήξερα ότι είναι κοντά πλέον η πτώση του, από την ώρα που άκουσα πως στην προεδρία της ΝΔ αναδείχτηκε ένα βδέλυγμα της ερημώσεως, ένας γόνος της πιο αναίσχυντης οικογένειας που έβγαλε ποτέ ετούτος ο τόπος. Ο γιός ενός πολιτικού "βρυκόλακα", ο γόνος μιας αναθεματισμένης φαμίλιας. Ένα Κτήνος με μορφή ανθρώπου. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Το φώναζα ότι αυτός θα είναι ο τελευταίος και πιο βδελυρός, αλλά εις μάτην! Κανείς δε μου έδινε σημασία. Και γιατί να μου δώσει άλλως τε. Εγώ είμαι απλά ένας ασήμαντος, ένα τεταρτημόριο χαμένο στην άλλη άκρη της γής... Το φώναζαν όμως οι προφητείες των Αγίων Γερόντων, που προειδοποιούσαν για τα έσχατα, ότι στην εποχή αυτή θα κυβερνούν την Ελλάδα απάτριδες και βλάσφημοι. Η αλήθεια είναι ότι ακόμη κι εγώ, υπήρχαν φορές που αμφισβητούσα κάτι τέτοιο, λέγοντας στον εαυτό μου ότι "μάλλον υπερβάλλουν" οι γέροντες. Στις μέρες που ζούμε, κατάλαβα το μέγεθος της απιστίας μου. Και προχτές το πρωί, είδα κατά πρόσωπο την πραγματική μας υπόσταση. Ένας λαός ξεπεσμένος, μεταλλαγμένος, ανήμπορος να ξεφύγει από τα δίχτυα της αμαρτίας και για να μη πεθάνει από απελπισία, χώνει βαθιά το κεφάλι του στην άμμο... Είναι όμως όντως όλος ο λαός έτσι; Όχι ευτυχώς! Υπάρχει κι εκείνο το λαϊκό ποτάμι που ξεχύθηκε στα συλλαλητήρια του Γενάρη και του Φλεβάρη, που διψά για δικαιοσύνη, ελευθερία και πατρίδα. Κι αν αυτοί πλημμυρίσουν τις εκκλησιές και πάλι, τότε έχουμε σοβαρή πιθανότητα να μας λυπηθεί ο Θεός και να μας συγχωρέσει... Αυτοί που κυβερνούν σήμερα την Ελλάδα, είναι ακριβώς το σημερινό προσωπείο μιας μεγάλης μερίδας της κοινωνίας, που ακόμη και σήμερα τους στηρίζει, γιατί καλύπτουν όλοι αυτοί τα μικροσυμφέροντα τους, τις δάπιες ιδεολογίες τους, τον ευρωπαϊσμό τους, το "ανήκωμεν εις την Δύσιν" τους . Δεν ήθελα να το πιστέψω. Δεν ήθελα καν να το θέσω ως πραγματική σταθερά. Μέχρι που είδα τη Μενδώνη, να αναρτά στην Εθνική Πινακοθήκη, μια από τις πλέον βλάσφημες και βδελυρές εικόνες, βαφτίζοντας τες ως..."Εθνική πολιτισμική έκθεση νέου Έλληνα καλλιτέχνη" που από το πρόσωπο του κανείς, όχι καλλιτέχνη δεν θα τον έλεγε, αλλά αντίθετα, θα τρόμαζε από την ασχήμια του. Οι περισσότεροι εξ ημών, λένε πως ένα πρόσωπο και μόνο, μπορεί να μαρτυρήσει την ποιότητα της ψυχής του. Και το πρόσωπο του Χριστόφορου - Θε μου συγχώρα με - Κατσαδιώτη, μαρτυρά από το πρώτο κι όλας βλέμμα, μια ψυχή μαύρη. Τόσο μαύρη, που ακόμη και το έρεβος ωχριά μπροστά του. Το πρόσωπο ενός βλάσφημου και το πολιτικό και μιντιακό σύστημα Τον Κατσαδιώτη ως τα χτές, δεν τον ήξερε όχι ο καλλιτεχνικός κόσμος, αλλά ούτε καν ο γείτονας του. Κι αυτό διότι ...δεν ζούσε καν στην Ελλάδα. Πού ζούσε; Μα φυσικά στη μήτρα του Φραγκισμού, στο αμαρτωλό και ξεπεσμένο ηθικά, εδώ και αιώνες Παρίσι! Στη πόλη δηλαδή όπου γεννήθηκε αυτό που ονομάζουμε - και μάλιστα με...υπερηφάνια - "Διαφωτισμός"! Αυτόν τον "Διαφωτισμό" που ο ίδιος ο Εθνικός μας Άγιος, ο ισαπόστολος Κοσμάς ο Αιτωλός, χαρακτήρισε ως... "Κατάρα Θεού", λέγοντας πως "Το Κακό θα έρθει από τους "μορφωμένους"! Και που σήμερα μόλις, καταλαβαίνουμε πόση αλήθεια έκρυβαν τα θεία λόγια του. Στο Παρίσι λοιπόν, ζούσε αυτό το τέρας με μορφή ανθρώπου. Και τι έκανε; Τίποτα περισσότερο από να κάνει...έργα που τα ...θαύμαζε αυτός κι ένας περίγυρος από άθεους λαθρο-κουλτουριάρηδες ξυπόλητους, οι οποίοι στο άκουσμα της λέξης "Χριστιανός" πεταγόταν απ' τη θέση τους σαν να τους τσίμπησε οχιά. Μ' άλλα λόγια δηλαδή, ένας πλήρως αποτυχημένος περιθωριακός "καλλιτέχνης", που αποζητούσε να ...φτάσει στα επίπεδα του... Φρανσίσκο Γκόγια(!) τον οποίο επικαλείται συνεχώς. Άσχετα αν ο ίδιος ο Γκόγια από κεί που βρίσκεται, του ρίχνει φάσκελα με το κιλό. Το ότι είναι επίσης και απατεώνας εκτός όλων των άλλων, αυτό συνάγεται κι από το γεγονός ότι ισχυρίζεται πως ο Γκόγια, υπήρξε...βλάσφημος κι ότι διώχθηκε και από την...Ιερά Εξέταση(!) για τον λόγο αυτό. Οποίο ψεύδος! Ο Γκόγια, όχι μόνο ΔΕΝ ήταν βλάσφημος, αλλά το αντίθετο, είχε ανακηρυχθεί και...«Ζωγράφος της Αίθουσας του βασιλιά» σε μια Ισπανία του 18ου αιώνα τόσο πουριτανική! Αν ήταν βλάσφημα τα έργα του, όχι μόνο δεν θα έπαιρνε τέτοιες θέσεις, αλλά θα σάπιζε και στη φυλακή. Αντίθετα όμως, μέσα από το έργο του, σύντομα εξελίχθηκε σε έναν από τους διασημότερους και πιο πετυχημένους ζωγράφους της εποχής του και διορισμένος Διευθυντής Ζωγραφικής της Ακαδημίας της Ισπανίας! Οσον αφορά την...Ιερά Εξέταση που αναφέρει αυτός ο απατεώνας, πράγματι συνέβη αυτό αλλά όχι για έργα βλάσφημα ως προς τη χριστιανική θρησκεία, αλλά...για δυό πίνακες του όπου περιείχαν γυναικείο γυμνό! Πρόκειται για τους πίνακες "Η γυμνή Μάχα" και η "Ντυμένη Μάχα" (φώτο αριστερά), που παρουσίαζαν ο ένας μια γυναίκα ξαπλωμένη στο κρεββάτι σε θέση που να υπονοεί ότι περιμένει τον εραστή της και ο άλλος την ίδια γυναίκα επίσης ξαπλωμένη στο κρεββάτι με την ίδια στάση και αυτό θεωρήθηκε ως...σκάνδαλο από τους ιεροεξεταστές. Αθωώθηκε όμως και ΔΕΝ καταδικάστηκε, όπως ισχυρίζεται ο Κατσαδιώτης, επειδή στο τέλος ο ανακριτής ιεροεξεταστής δεν βρήκε τίποτε το μεμπτό (ούτως ή άλλως το γυναικείο ημίγυμνο ήταν θέμα μεγάλων ζωγράφων της Αναγέννησης) και απλά τον απήλλαξε από τις κατηγορίες. Είναι λοιπόν ηλίου φαεινότερο, ότι ο Κατσαδιώτης στην προσπάθεια του - μέσω της συνεργασίας των "πετσωμένων" ΜΜΕ - να πείσει την ελληνική κοινή γνώμη μέσω τηλεόρασης και ηλεκτρονικού τύπου πως το έργο του είναι...εφάμιλλο με έργα διασήμων ζωγράφων, καταφεύγει στο ψέμμα και στην απάτη, θεωρώντας ότι απευθύνεται σε ανιστόρητο κοινό που είναι έτοιμο να φάει τον "σανό". Η Μενδώνη από την άλλη, είχε μάθει για το "έργο" του Κατσαδιώτη μέσω τρίτων και προφανώς με εντολή του Μητσοτάκη (τίποτε δεν έχει γίνει στον πολιτιστικό τομέα χωρίς την έγκριση του και η Μενδώνη, η οποία είναι διορισμένη κι όχι ψηφισμένη από τον λαό είναι πειθήνιο όργανο του) τον έφερε στην Ελλάδα για να εκθέσει τα τερατουργήματα του στην...Εθνική Πινακοθήκη. Ο Μητσοτάκης ήξερε ότι θα μπορούσε να προκληθεί σάλος. Κι όμως, το επέτρεψε διότι από τη μία πόνταρε στο γεγονός ότι αν υπάρξει αντίδραση αφ' ενός θα πνιγεί άμεσα μέσω της γνωστής ταμπέλας του "Αναρχοφασισμού" που θα κολλούσε και πάλι στους αντιδρώντες και αφ' ετέρου διότι ΜΙΣΕΙ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ περισσότερο από κάθε τι και προσπαθεί κάθε φορά με οποιονδήποτε τρόπο - έχοντας βεβαίως μαζί του συνεργάτιδα και μια πλήρως άθεη, νεοταξίτισσα και μισέλληνίδα διορισμένη από το σημιτικό ΠΑΣΟΚ (αρχικά ως Γ.Γ. Υπουργείου Πολτισμού από 1999-2004 με εντολή Σημίτη και 2009-2015 με εντολή Βενιζέλου) την οποία διόρισε με το που ανέβηκε στην εξουσία το 2019 ως σήμερα Υπουργό Πολιτισμού - να πλήξει για άλλη μια φορά το ιστορικό και θρησκευτικό υπόβαθρο της ελληνικής κοινωνίας, πράγμα που δείχνει να τα καταφέρνει εν μέρει. Την ανάρτηση αυτή με τα βλάσφημα κατασκευάσματα, ουδείς εκ των πολιτικών ταγών ή ακόμη και από το κοινό που επισκεύτηκε την έκθεση στο μεταξύ, δεν βρέθηκε να τη καταγγείλει. Είτε από φόβο, είτε από άγνοια, σχεδόν 4.000 επισκέπτες - Έλληνες και ξένοι - δεν κούνησαν ούτε το μικρό τους δακτυλάκι ως δείγμα αντίδρασης. Το πέρασαν έτσι απλά, ως ...καλλιτεχνική αδεία! Διότι, λένε, η τέχνη σήμερα είναι ...ελεύθερη και προστατεύεται από...λογοκρισία! Δεν το είπαν τα "πετσωμένα" ΜΜΕ. Το είπαν οι επισκέπτες! Ανάμεσα στους οποίους υπήρχαν δάσκαλοι, καθηγητές και...μαθητές σχολείων! Ο Νίκος Παπαδόπουλος, ήρωας και μάρτυς Χριστού Ο Μητσοτάκης και η Μενδώνη, δεν περίμεναν με τίποτε την εξέλιξη που ακολούθησε. Γιατί έχουν αυτοί τα δικά τους σχέδια, αλλά ο Θεός έχει κι αυτός τα δικά Του! Απο εκεί που δεν το περίμενε κανείς, ένας ακέραιος άνθρωπος, γιατρός στο επάγγελμα, θωρακοχειρούργος στην ειδικότητα και εσχάτως βουλευτής του ελληνικού κοινοβουλίου με το κόμμα ΝΙΚΗ του Νατσιού, είδε τα εκθέματα και έφριξε! Δεν ήθελε εξ αρχής να προκαλέσει σάλο. Δεν είναι του χαρακτήρος του. Αρκέστηκε απλά στο να καταγγείλει την βλάσφημη έκθεση μέσω της δύναμης που του παρέχει το βουλευτικό του αξίωμα αλλά και το ίδιο το Σύνταγμα που ορκίστηκε να προστατεύει. Έστειλε δύο φορές επιστολή διαμαρτυρίας προς τη Μενδώνη και την κυβέρνηση. Ανέβηκε στο βήμα της Βουλής επίσης δύο φορές και κατήγγειλε την τρομερή ασέβεια. Απάντηση δεν πήρε ποτέ. Έστειλε και πάλι εξώδικο διαμαρτυρίας στην Μενδώνη κι αυτή το πέταξε στο καλάθι των αχρήστων. Αυτού του είδους η περιφρόνηση και η απαξίωση ήταν που η γεμάτη ευσέβεια καρδιά του, φούσκωσε από θυμό. Και ο θυμός αυτός μετετράπη σε οργή ψυχής. Πήρε λοιπόν μαζί του και τον γραμματέα του, τον δικηγόρο Σαράκη και πήγε στην Εθνική Πινακοθήκη. Πλήρωσε κανονικά εισιτήριο, δεν επικαλέστηκε τη βουλευτική του ιδιότητα για να πάρει το "ελευθέρας", μπήκε μέσα, κατευθύνθηκε προς τα βλάσφημα εκτρώματα του Κατσαδιώτη και ... τα άρπαξε και τα πέταξε καταγής, καταστρέφοντας μάλιστα δύο από αυτά. Η σκηνή όπου ο Νίκος Παπαδόπουλος γκρεμίζει τα βδελύγματα οργισμένος στην Εθνική Πινακοθήκη Εκείνη τη στιγμή, πραγματικά ενήργησε ΟΠΩΣ ΑΚΡΙΒΩΣ είχε ενεργήσει και ο ίδιος ο Κύριος, όταν οργισμένος μπήκε στο Ναό του Σολομώντος λίγες μέρες πριν το Πάσχα και βλέποντας τους σαράφηδες και τους διάφορους εμπόρους που είχαν απλώσει τη πραμάτεια τους πάνω σε πάγκους στον περίβολο του Ναού, όρμηξε εναντίον τους, αναποδογύρισε όλους τους πάγκους και με τη βοήθεια του μαστιγίου τους πέταξε όλους έξω από τον ιερό χώρο ουρλιάζοντας "Υποκριτές! Ο Οίκος μου είναι Οίκος προσευχής κι εσείς τον καταντήσατε άντρο ληστών " (Κατά Ματθαίον, 20,12-14) H σκηνή του Ναού! Ο Χριστός (τον υποδύεται συγκινητικά ο Αλεσσάντρο Ντιόγκο Moργκάδο στην ταινία "Ο Υιός του Θεού") αναποδογυρίζει οργισμένος τους πάγκους των εμπόρων και των χρυσοχόων Συμπερασματικά, ο Νίκος Παπαδόπουλος, υπήρξε το "Χέρι του Θεού" και στον "Οίκο" όπου εκτείθεται η εθνική μας κληρονομιά, έκανε αυτό που "ο Θεός τον πρόσταξε" εκείνη την ώρα να κάνει. ΓΚΡΕΜΙΣΕ ΟΛΑ τα βδελύγματα, που έβριζαν τον Ίδιο, την Μητέρα Του και τους Αγίους Του! Κι όμως! Αυτός ο στρατιώτης του Χριστού, χλευάστηκε από τις τηλεπερσόνες τύπου Καινούργιου (η χαριτωμένη "πορνίτσα" όπως την αποκαλούν οι "συνάδελφοί" της) και Κουσουλού (ο οποίος επέτρεψε να υπάρχει στο πάνελ ο ίδιος ο Κατσαδιώτης και ο γκέι δικηγόρος του που βλαστημούσαν με ψέμματα και στρεψοδικίες το πρόσωπο του Νίκου Παπαδόπουλου), απαξιώθηκε από τον ίδιο τον Νατσιό, τον αρχηγό του κόμματος της "ΝΙΚΗΣ" που - υποτίθεται - ότι στηρίζει την Ορθοδοξία και τη Πατρίδα καθώς και από κάποιους από τους βουλευτές του, κατακρεουργήθηκε από την Μενδώνη και τον συρφετό των δήθεν "προοδευτικών" κνώδαλων του Μητσοτάκη αλλά...ΚΕΡΔΙΣΕ ΜΕ ΤΟ ΣΠΑΘΙ ΤΟΥ τον Παράδεισο! Το δίκαιο πέρα για πέρα παράπονο του όμως, φρόντισε να το κοινοποιήσει σε όλους μας, γράφοντας σε ανάρτηση του στο Facebook τα εξής: Αγαπητές φίλες, Αγαπητοί φίλοι, Ανέμενα από τους συνοδοιπόρους στην κοινοβουλευτική ομάδα της ΝΙΚΗΣ να σταθούν ξεκάθαρα και χωρίς μισόλογα δίπλα μου στην υπεράσπιση των Ιερών Προσώπων της Πίστεως μας και εν γένει της θρησκείας μας. Δεν μπορούσα να διανοηθώ ότι άνθρωποι με τους οποίους συμπορευτήκαμε όλα αυτά τα χρόνια με βάση το τρίπτυχο Ορθοδοξία, Πατρίδα, Οικογένεια, θα επέλεγαν τον ρόλο του Ποντίου Πιλάτου, νίπτοντας τας χείρας τους, υποδυόμενοι τους δήθεν θεσμικούς, όταν προσωπικά ενήργησα απόλυτα θεσμικά καταρχήν, με ερωτήσεις προς τους αρμόδιους Υπουργούς. Εδώ, πρέπει να εξαιρέσω και δεν πρέπει να παραλείψω να ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΣΩ τον μαχητικό συνάδελφο και βουλευτή της ΝΊΚΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟ ΒΡΕΤΤΟ που σχεδόν από την πρώτη στιγμή βρέθηκε στο πλευρό μου, διαλλαλώντας τις αξίες της ΝΙΚΗΣ για Ελλάδα και ορθοδοξία. Στέκομαι ιδιαίτερα προβληματισμένος απέναντι σε τέτοιες «διπλωματικές» συμπεριφορές, τις οποίες απαξιώνει και αποδοκιμάζει η συντριπτική πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας, η οποία εναγωνίως αναζητά φορέα έκφρασης συντηρητικών, ελληνορθόδοξων απόψεων. Δηλώνω παρών στον υπέρ πάντων αγώνα υπέρ της ΝΙΚΗΣ της πατρίδας μας. Ο βρώμικος ρόλος του Νατσιού Για τον Νατσιό, έχω εκφραστεί στο παρελθόν με λόγια όχι και τόσο κολακευτικά γι' αυτόν κι επειδή το έπραξα, ομολογώ ότι κάποιοι από τους συνοδοιπόρους μου σε τούτον τον άγονο αγώνα, θίχτηκαν και θύμωσαν. Και η αιτία ήταν εκτός των άλλων ατοπημάτων του, και η απαράδεκτη θέση του κόμματος του για τα Gay Party των ανώμαλων, όπου ο εκπρόσωπος του δικηγόρος σε ερώτηση δημοσιογράφου δήλωσε "ότι...αφού έχει τις νόμιμες(!) άδειες για να διεξάγει την εκδήλωση η ομάδα των ΛΟΑΤΚΙ, η "ΝΙΚΗ" δεν έχει...αντίρρηση!" Να όμως που το σημερινό του φέρσιμο, εδραίωσε με τη συμπεριφορά του όσα του έχω προσάψει. Ο Νατσιός, με την ως τώρα συμπεριφορά του ως "κόμμα της Ορθοδοξίας και του πατριωτισμού", μας έχει πείσει για το εντελώς αντίθετο. Ότι ούτε την Ορθοδοξία έχει ως αρωγό, ούτε η πατρίδα στην ουσία τον ενδιαφέρει. Είναι πολύ...χλιαρός και υπέρ του δέοντος συγκαταβατικός για...στρατιώτης του Χριστού, μέσα στο άντρο της ανομίας, όπως έχει καταντήσει ο πάλαι ποτέ "Οίκος της Δημοκρατίας", δηλαδή η Βουλή των Ελλήνων. Ο Νατσιός πήρε την απόφαση να ιδρύσει κόμμα, έχοντας προηγουμένως δημιουργήσει μέσω των φλογερών κειμένων του αλλά και της συμπεριφοράς του ως Δάσκαλος σε σχολείο στο Κιλκίς ένα προφίλ καθαρού πατριώτη και Χριστιανού. Δεν είχε όμως ΤΑ ΚΑΤΑΛΛΗΛΑ προσόντα γι' αυτή την αποστολή. Κατ' αρχάς, δεν είχε καθαρή συνείδηση. Η άστοχη - τουλάχιστον - απόφαση του στο να εμβολιαστεί μαζί με τη γυναίκα του, τη στιγμή μάλιστα που εξαπέλυε μίδρους εναντίον του Μητσοτάκη και της κυβέρνησης του και το γεγονός ότι προσπάθησε να το κρατήσει επτασφράγιστο μυστικό, ήταν μία από τις αιτίες που η κάθοδος της ΝΙΚΗΣ στις εκλογές του 2023 δεν έπεισαν τον πατριωτικό κόσμο στο να του δώσει ώθηση και αέρα μεγάλης πορείας. Ίσα που μπήκε στη Βουλή με ένα πενιχρό 3,1% και που μέχρι τώρα προσπαθεί να το διατηρήσει με νύχια και δόντια ο ίδιος, κάνοντας... εκνευριστικά χλιαρή αντιπολίτευση ενάντια στην πλέον σάπια και βρώμικη κυβέρνηση που γνώρισε ποτέ ο τόπος. Από το 2023 ως σήμερα, η ΝΙΚΗ δεν έχει πάρει ούτε έναν ψηφοφόρο παραπάνω από την δεξαμενή της δεξιάς πτέρυγας της ΝΔ κι αυτό δεν είναι καθόλου, ούτε περίεργο, ούτε και παράξενο. Είναι απλά το αποτέλεσμα των ενεργειών του και της...ήρεμης αντιπολίτευσης που διεξάγει, ψηφίζοντας κατά συρροή νομοσχέδια του μητσοτακισμού, που - όπως λέει - είναι ...επωφελή για τη πατρίδα. Ψεύδεται και μάλιστα ασυστόλως. Δεν έχει καμμιά δουλειά η - όποια ωφελιμότητα - κάποιων νομοσχεδίων "επωφελών", ανάμεσα σε αυτόν τον ορυμαγδό των αντιλαϊκών, αντι-πατριωτικών και προς το συμφέρον του Μητσοτάκη και της Νεοταξίας νομοσχεδίων και τροπολογιών. Ο Νατσιός αν είχε πράγματι αυτού του είδους τα φλογερά αισθήματα τόσο για την Ορθοδοξία, όσο και για την Πατρίδα που κάθε μέρα κατακρεουργούν οι Ψευτο-ρωμιοί από ίδιον όφελος με τις άτοπες και ποταπές ενέργειες τους, θα έπρεπε να είχε...ξεσηκώσει τους πάντες! Θα έπρεπε να πρωτοστατεί στις εκδηλώσεις οργής του κόσμου. Θα έπρεπε να είχε ξεσηκώσει όλο το χριστιανικό ποίμνιο και να το κατεβάσει στους δρόμους. Θα έπρεπε ο αντιπολιτευτικός του λόγος, να είναι κόλαφος για τον μητσοτακισμό. Πέραν του δέοντος καταγγελτικός, πέραν των ορίων στηλιτευτικός. Επί της ουσίας δηλαδή, η παρουσία του στη Βουλή περνάει από όλους, εχθρούς και φίλους, σχεδόν απαρατήρητη. Τότε γιατί βρίσκεται εκεί που βρίσκεται; Προχθές, στην κυριολεξία ο Θεός του...χαμογέλασε, μέσα από την ενέργεια του βουλευτή του Νίκου Παπαδόπουλου. Υπήρξαν παράλληλα και σχετικά άρθρα στις από δω πλευράς εφημερίδες, με θέμα του πώς θα μπορέσει να διαχειριστεί ο Νατσιός αυτό το...θείο δώρο! Μάλιστα! Τι έκανε αντί αυτού ο Νατσιός; Το μόνο απίστευτο! ΑΠΟΣΤΑΣΙΟΠΟΙΗΘΗΚΕ πλήρως από τις - πλήρως δικαιολογημένες - ενέργειες του βουλευτή του Νίκου Παπαδόπουλου και μάλιστα, λόγω αυτής της ενέργειας, οι υπόλοιποι της "συμμορίας του Ψευτορωμαίϊκου (ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, Νέα Αριστερά, Πλεύση Ελευθερίας) του κουνούσαν και το...δάκτυλο(!) γιατί λέει, δεν τιμωρεί...παραδειγματικά τον ήρωα βουλευτή του! Ούτε φυσικά προσπάθησε να αποκρούσει όλους αυτούς που κατηγορούσαν τον βουλευτή Νίκο Παπαδόπουλο ως περίπου...Βάνδαλο, εφ' όσον χαρακτήρισαν τη πράξη του ως ...βανδαλισμό! Ούτε βέβαια πέρασε από το νού του Νατσιού, ότι η δειλία που δείχνει απέναντι στο - υπό σήψη - βρώμικο και βδελυρό πολιτικό και κοινωνικό σύστημα, είναι και...τεράστιο αμάρτημα - κατά τον Άγιο Γρηγόριο Παλαμά ("Επιστολή Α' προς Ακίνδυνον", συμβουλές για τις αιρέσεις του Βαρλαάμ, 1336 μ.Χ.) Εξ' άλλου, ο ίδιος ο Κύριος μάλιστα είχε στηλιτεύσει τους "χλιαρούς" λέγοντας ότι "τους ξερνάει" και δεν τους αποδέχεται. Η δειλία του Νατσιού στο να αντιμετωπίσει την πρόκληση αυτή, είναι παροιμιώδης. Με τη συμπεριφορά του, έδειξε ότι ο Θεός δίκαια δεν τον "προώθησε", παρά τις δεήσεις και τις προσευχές των μοναχών Γερόντων του Αγίου Όρους, από τους οποίους ζήτησε ευλογία και παρά τη συμμετοχή στο κόμμα του από συγγενείς του Αγίου Παϊσίου, οι οποίοι είχαν ήδη την ευλογία του Αγίου. Ο Θεός ξέρει απ' έξω κι ανακατωτά τις ψυχές ολονών μας. Και ιδίως αυτών που υποτίθεται ότι Τον υπερασπίζονται απέναντι στον "Αντίδικο" και τους ανθρώπους του. Μ' άλλα λόγια, ο Νατσιός προχθές, μας έδειξε ΤΟΝΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΤΟΥ εαυτό. Δεν είναι άξιος ούτε καν να προχωρήσει έστω κι ένα βήμα παραπέρα, πόσω δε μάλλον να...ηγηθεί του αγώνα εναντίον των εχθρών του Εθνους. "Θέλει αρετήν και τόλμην η Ελευθερία" κύριε Νατσιέ! Κι εσείς, ούτε τόλμην έχετε, ούτε πίστην, ούτε καν τη δύναμη να τιθασεύσετε τα δικά σας πάθη. Ελπίζω πως ο Νίκος Παπαδόπουλος θα πάρει τη θέση σας κάποια στιγμή. Γιατί εσείς προσωπικά, είστε - με το συμπάθιο κι όλας - ΓΙΑ ΤΑ ΜΠΑΖΑ! Δεν ξέρουν με τι δυνάμεις έχουν μπλέξει Τόσο ο Μητσοτακισμός, όσο και οι παρατρεχάμενοι του που όχι μόνο ανέχθηκαν, αλλά και επικύρωσαν ως ...μορφή τέχνης τα βλάσφημα και εμετικά αυτά κατασκευάσματα αλλά και ο ίδιος ο Κατσαδιώτης προσωπικά, δεν έχουν ιδέα με τι είδους δυνάμεις τα έβαλαν. Τσάντισαν πάρα πολύ τόσο τον ίδιο τον Κύριο, όσο - και ιδιαίτερα, το τονίζω αυτό - την ίδια τη Μητέρα Του, την - κατά τα άλλα υπερβολικά φιλεύσπλαχνη και στοργική μας Μάνα. Κι όταν αυτή η ίδια η Μάνα μας προσβάλλεται, ο θυμός της είναι πιο μεγάλος από τον θυμό που έχει ο Γιός Της! Ολοι έχουμε δει το τι επακολούθησε εκείνες τις μέρες του θριάμβου των Ελλήνων στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο, εξ αιτίας της μεγάλης προσβολής που Της έγινε, όταν οι Ιταλοί χτύπησαν με δόλο τη φρεγάτα "Ελλη". Ο θυμός Της μάλιστα, έγινε αισθητός ακόμη και στους πιστούς που βρέθηκαν εκείνη τη μαύρη μέρα του Δεκαπενταύγουστου του '40 στη Τήνο. Οι μαρτυρίες που καταγράφονται στο βιβλίο "Τα Θαύματα της Παναγίας στην εποποιΐα του '40" είναι ξεκάθαρες. Η προσβεβλημένη Παναγιά, οδηγούσε βήμα προς βήμα το ελληνικό στράτευμα και που έκανε τον Μουσολίνι σε εκείνη τη κρίσιμη μάχη στο ύψωμα 737 αναγκάζοντας τον να πεί το αμίμητο: "Ποιός Θεός προστατεύει τους Έλληνες", επειδή καμμιά βολή του πυροβολικού των Ιταλών δεν εύρισκε...στόχο! Και από το βιβλίο του Rizzo "Ο Πικρός Πόλεμος 1940-41" μαθαίνουμε πως το πλήρωμα του υποβρυχίου που έριξε τις δυό τορπίλες στην "Ελλη" δεν είχε καθόλου καλό τέλος. Ο κυβερνήτης Νικολό Μπεστούνι πέθανε τρείς μήνες μετά από ανίατη αρρώστια (πιθανόν φυματίωση) ενώ πέντε από τους 16 ναύτες και αξιωματικούς του πληρώματος, είτε σκοτώθηκαν είτε πέθαναν κι αυτοί από ...περίεργες αρρώστιες. Μ' άλλα λόγια, πλήρωσαν με τις ζωές τους την προσβολή αυτή. Κι αυτή τη φορά η Παναγιά τσαντίστηκε πολύ. Και ειλικρινά δε ξέρω, τι είναι ικανή να κάνει, μεγάλη η Χάρη Της. Απλά, λυπάμαι ειλικρινά όλους αυτούς οι οποίοι χλέυασαν τον Παπαδόπουλο με τα χειρότερα λόγια, υπερασπιζόμενοι με αλλόκοτο θα έλεγα, πάθος μια τόσο βλάσφημη και σιχαμερή έκθεση τερατουργημάτων, βαφτίζοντας την ως...τέχνη(!) και διαλαλώντας κατά την υπεράσπιση αυτή, ότι ..."δεν ζούμε στον μεσαίωνα" ή ότι "η Τέχνη δεν λογοκρίνεται" ή ακόμη ότι "Ο βανδαλισμός έργων τέχνης είναι η...βλασφημία"! Μαζί μ' αυτούς και την Μενδώνη που έδωσε την άδεια με σφραγίδες και υπογραφές του ελληνικού κράτους κομπορρημονώντας ότι "Η Τέχνη απ' όπου κι αν προέρχεται, είναι άξια σεβασμού"! Όταν θα φας τα βαριά χαστούκια της Παναγιάς στη μούρη σου κυρά-Μενδώνη, θα σου πω εγώ τι θα πει...τέχνη και πόσο άξια σεβασμού είναι! Πάλι καλά που δε σε πλάκωσε και στις γρήγορες ο Παπαδόπουλος, γιατί λένε, δεν ήσουν εκεί. Αν σε είχα εγώ μπροστά μου, δε θα γλύτωνες το μαυρόξυλο κι ας με κλείνανε μέσα ισόβια! Δεν έχω να γράψω τίποτε άλλο, παρά μόνο δυό λόγια ακόμα: Ζούμε τις πλέον ιστορικές στιγμές για τη πατρίδα μας. Βλέπουμε όλοι μας, όσοι τουλάχιστον από εμάς που πιστεύουμε πατρίδα και Χριστό, ότι ...όλα μας οδηγούν στην απόλυτη πτώση, αλλά συνάμα και στην απόλυτη ΑΝΑΣΤΑΣΗ. Τα κτήνη του Ψευτορωμαίϊκου, με όλες αυτές τις πράξεις τους, επιταχύνουν - όσο κι αν αυτό ακούγεται υπερβολικό - την πτώση του. Δεν το λέω εγώ, οι δημοσκοπήσεις το λένε. Ο Μητσοτάκης δεν έχει γλυτωμό. Μπορεί να ανακατεύει τη τράπουλα για πολλοστή φορά (λέγε με και ανασχηματισμό) αλλά αυτή τη φορά η τράπουλα δείχνει ξεφτισμένη και τα χέρια του Μητσοτάκη τρεμάμενα. Όλοι οι αναλυτές, ακόμα και της απο κεί πλευράς, δείχνουν μέσα από τα κέιμενα τους ότι οδηγούμαστε σε μεγάλες αλλαγές και ανακατατάξεις. Και όχι φυσικά με τη συμμετοχή του Μητσοτάκη. Η πατρίδα μας, έτσι όπως τη κατάντησε το Βδέλυμα της Ερημώσεως, δεν είναι ικανή ούτε τα πόδια της να κινήσει. Κείται πεσμένη στο γκρεμό, εκεί όπου την οδήγησαν τα μιάσματα του Νεοταξισμού, αλλοιώνοντας την ταυτότητα του λαού της. Σήμερα, η πατρίδα μας είναι χωρισμένη στα δύο. Από τη μια μεριά οι ευρωπαϊστές μεταλλαγμένοι Έλληνες κι απ την άλλη οι πατριώτες και χριστιανοί Ορθόδοξοι που παλεύουν κάθε μέρα με τα θεριά, στην προσπάθεια τους να επιβιώσουν. Πολλοί επίσης αναλυτές ανεξαρτήτως παρατάξεως, κρούουν καθημερινά το καμπανάκι του κινδύνου λόγω της επιθετικότητας των Τούρκων αλλά και της παράνοιας για την κόντρα που συνεχίζουν οι άφρονες Ψευτο-Ρωμιοί με τη Ρωσία αλλά και με τις ΗΠΑ. Το πού θα οδηγήσουν όλα αυτά, θαρρώ πως το ξέρουμε. Στην βίαιη και τρομακτική έκρηξη που θα συμβεί με την πτώση του Ψευτορωμαίϊκου και το χάος που θα ακολουθήσει. Ολα είναι προφητευμένα και γραμμένα στο Βιβλίο της Ζωής του Χριστού. Αυτό που θέλω να πω είναι τώρα, ετούτες τις άγιες μέρες της Σαρακοστής, ας πάμε όλοι μας να γεμισουμε τις εκκλησιές. Να παρακαλέσουμε τη Παναγιά να συγχωρέσει όλους αυτούς που τη πρόσβαλλαν (αμφιβάλλω αν θα το καναι αλλά ας το ζητήσουμε εμείς για το δικό μας συμφέρον), να διώξει το Κακό απ΄τα χώματα μας, να σώσει τους αδελφούς μας Ρωμιούς της Συρίας και να μας οδηγήσει, όπως Εκείνη υποσχέθηκε, σε μια Νέα Ελλάδα, όπου θα κυβερνούν άνθρωποι που θα έχουν σέβας στη Πίστη μας, αγάπη για τη Πατρίδα, αγάπη για τον λαό της. Να διώξει το καταραμένο μίασμα του Φραγκισμού, να μας απαλλάξει από την επιβολή του Παπισμού, να ενώσει την Εκκλησία του Χριστού και να οδηγήσει την Ελλάδα εκεί που ήθελε και θέλει Εκείνη. "ΘΑ κάνω την Ελλάδα μεγάλη", είχε πει σε κάποιους στρατιώτες του αλβανικού μετώπου, τότε στον μεγάλο πόλεμο. Είθε Παναγιά μου, Μάνα ολονών μας, να γίνει το θέλημα Σου!...

Όπως έδειξαν τα γεγονότα η συμφωνία ΗΠΑ-Ιράν για προσωρινή παύση των εχθροπραξιών δεν έφερε την ειρήνη. Και δεν μπορούσε να την φέρει Ο πρώτος λόγος είναι το Ισραήλ, το οποίο πίεζε με όλους τους τρόπους τις ΗΠΑ να συνεχίσουν τους βομβαρδισμούς. Ήταν ο Νετανιάχου, άλλωστε, που είχε παρασύρει τον Τραμπ σ’ αυτή την περιπέτεια. Ο δεύτερος λόγος είναι ότι το Ιράν ένοιωσε νικητής από εκείνη τη σύγκρουση. Προφανώς, υπέστη μεγάλες ζημιές από τους βομβαρδισμούς, αλλά άντεξε και κυρίως κατάφερε να προκαλέσει σοβαρά πλήγματα στις αμερικανικές βάσεις στον Κόλπο και στην Ιορδανία, αλλά και στις αραβικές μοναρχίες που τις φιλοξενούν. Ο Τραμπ δεν ανέμενε να λάβει τέτοια τροπή ο πόλεμος. Για την ακρίβεια, παρά τις προειδοποιήσεις και του αντιπροέδρου Βανς και της στρατιωτικής ηγεσίας, είχε πειστεί από το Νετανιάχου πως η όλη επιχείρηση θα κρατούσε μερικές ημέρες και θα έφερνε ως αποτέλεσμα την αλλαγή καθεστώτος στην Τεχεράνη. Έτσι, μετά την ανώμαλη προσγείωση, προσπάθησε να απεμπλακεί, αλλά οι Ιρανοί είχαν κλείσει τα στενά του Ορμούζ και έθεταν όρους. Ο Λευκός Οίκος αποδέχθηκε αρκετές από τις ιρανικές απαιτήσεις και έκλεισε την αρχική συμφωνία, αλλά στην πραγματικότητα δεν μπορούσε να τηρήσει τα συμφωνηθέντα, επειδή εάν τα τηρούσε θα ήταν ομολογία ήττας. Αυτό δεν μπορούσε να το αντέξει πολιτικά, όταν το αμερικανικό κατεστημένο κι όχι μόνο είναι σκληρά εναντίον του ισλαμικού καθεστώτος. Έτσι, άρχισαν οι παραβιάσεις, οι οποίες οδήγησαν σ’ αυτό που ζούμε από τότε: Ούτε ειρήνη, ούτε πόλεμος! Κάθε τόσο έχουμε ιρανικά πυρά εναντίον δεξαμενόπλοιων, τα οποία επιχειρούν να περάσουν το Ορμούζ χωρίς συνεννόηση με την Τεχεράνη. Σ’ αυτά τα πυρά, οι Αμερικανοί απαντούν με στοχευμένους βομβαρδισμούς για αντίποινα. Κι αυτή η κατάσταση αναμένεται να διατηρηθεί, μέχρι και τις ενδιάμεσες εκλογές για το Κογκρέσο το Νοέμβριο. Μετά από αυτές, όλα δείχνουν πως ο Τραμπ θα επιχειρήσει να κλείσει το ανοικτό αυτό μέτωπο. Το δίλημμα του Τραμπ Από τη στιγμή που η Ουάσινγκτον έχει αποκλείσει το ενδεχόμενο μίας χερσαίας επίθεσης με σκοπό την αλλαγή καθεστώτος στο Ιράν, δεν έχει εύκολη λύση. Ή θα επιλέξει να κλείσει μία συμφωνία, η οποία θα είναι εκ των πραγμάτων πλησιέστερα στις θέσεις της Τεχεράνης, ή θα κλιμακώσει τους μαζικούς βομβαρδισμούς, με την προσδοκία ότι θα γονατίσει τους Ιρανούς. Αυτή η προσδοκία, ωστόσο, δεν είναι βάσιμη. Όπως απέδειξαν τα γεγονότα, η Τεχεράνη το εννοεί όταν λέει “ή ειρήνη για όλους, ή ειρήνη για κανέναν”. Με αυτή τη θέση εννοεί πρώτα από όλους τους Άραβες γείτονές της. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι δεν θα διστάσει να τους πλήξει ακόμα και σε κρίσιμες υποδομές (πετρελαιοπηγές, σταθμούς φόρτωσης, ακόμα και μονάδες αφαλάτωσης). Ουσιαστικά δηλαδή να διαλύσει τις υποδομές τους, σε βαθμό που να θέσει ζήτημα επιβίωσης. Σ’ ένα δεύτερο επίπεδο, η Τεχεράνη εννοεί τη ροή πετρελαίου, φυσικού αερίου, διυλισμένων προϊόντων και λιπασμάτων προς τις διεθνείς αγορές. Το πρόβλημα για το διεθνές θαλάσσιο εμπόριο καθίσταται ακόμα οξύτερο μετά την προέλαση των Χούθι στην Υεμένη, οι οποίοι σήμερα ελέγχουν το δεύτερο κρίσιμο στενό, το Μπαμπ ελ Μαντέμπ, που συνδέει τον Ινδικό με την Ερυθρά Θάλασσα, το Σουέζ και τη Μεσόγειο. Κι όχι μόνο αυτό: Οι Χούθι έθεσαν με drones εκτός λειτουργίας και τον αγωγό που μεταφέρει το πετρέλαιο από το εσωτερικό της Σαουδικής Αραβίας στην Ερυθρά, ακριβώς για να αποφύγει το Ορμούζ. Η Τεχεράνη μπορεί πλέον να ελέγχει τη ροή όχι μόνο του 20% περίπου της παγκόσμιας προσφοράς πετρελαίου, αλλά – λόγω των στενών δεσμών της με τους σιίτες Χούθι – και τη ροή του διεθνούς εμπορίου από την Ασία προς την Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική. Το γεγονός αυτό της δίνει ένα ισχυρό πλεονέκτημα στη σύγκρουσή της με την Ουάσινγκτον. Επιπροσθέτως, ο πόλεμος άλλαξε την αντίληψη για τα όρια της αμερικανικής στρατιωτικής ισχύος και ειδικότερα για την ικανότητα των ΗΠΑ να προστατεύουν τις αραβικές μοναρχίες του Κόλπου. Το ναυάγιο του στρατιωτικού εξαναγκασμού Το δίδυμο Ισραήλ-ΗΠΑ ξεκίνησαν τους μαζικούς βομβαρδισμούς στο Ιράν, θεωρώντας ότι λόγω της συντριπτικής αεροπορικής υπεροχής τους και της αδύναμης ιρανικής αεράμυνας, θα επέβαλαν όρους στην Τεχεράνη, ακόμα κι αν δεν επετύγχαναν την αλλαγή καθεστώτος. Πρόκειται για τη λογική του στρατιωτικού εξαναγκασμού. Οι μεγάλες καταστροφές που προκάλεσαν στο Ιράν, ωστόσο, δεν στάθηκαν ικανές να γονατίσουν το ισλαμικό καθεστώς. Στον πόλεμο, το ουσιώδες δεν είναι το μέγεθος των καταστροφών που προκαλούνται στον αντίπαλο. Το ουσιώδες είναι εάν η στρατιωτική δράση παράγει το επιδιωκόμενο πολιτικό αποτέλεσμα. Και σ’ αυτό το επίπεδο το δίδυμο Ισραήλ-ΗΠΑ απέτυχε. Το ισλαμικό καθεστώς, όχι μόνο δεν κατέρρευσε, αλλά –όπως προανέφερα– προκάλεσε μεγάλο κόστος στους αντιπάλους του. Η περίπτωση του Ιράν επιβεβαίωσε ότι οι αεροπορικοί βομβαρδισμοί μπορούν να επιφέρουν καταστροφές στον αντίπαλο, αλλά δεν τον οδηγούν υποχρεωτικά σε πολιτική υποταγή. Το Ιράν είναι μεγάλη χώρα, με πληθυσμό πάνω από 90 εκατομμύρια, με στρατηγικό βάθος και με κρατικές δομές που έχουν προσαρμοστεί επί δεκαετίες για να αντιμετωπίσουν τη διαρκή εξωτερική πίεση (κυρώσεις κλπ). Η επίθεση των ΗΠΑ-Ισραήλ όχι μόνο δεν επέφερε αλλαγή καθεστώτος, αλλά έφερε και το αντίθετο αποτέλεσμα. Η ιρανική κοινωνία, παρά τις έντονες εσωτερικές αντιθέσεις της, θεώρησε ότι δέχεται επίθεση ως έθνος, με αποτέλεσμα να συσπειρωθεί γύρω από το κράτος. Οι πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές δυσαρέσκειες δεν εξαφανίστηκαν, αλλά προσωρινά υποχώρησαν. Η στροφή του Τραμπ από την κλιμάκωση προς την κατάσταση «ούτε πόλεμος ούτε ειρήνη» εξηγείται από τη συνειδητοποίηση του κόστους και των κινδύνων. Η στρατιωτική υπεροχή των ΗΠΑ δεν ακύρωσε τη δυνατότητα του Ιράν να ανταποδίδει σκληρά πλήγματα, μεταφέροντας τον πόλεμο και στο γήπεδο των αντιπάλων του. Ούτε ακύρωσε τον ιρανικό έλεγχο επί του Ορμούζ, ο οποίος ωθεί τις τιμές του πετρελαίου και του φυσικού αερίου προς τα πάνω. Ένας μακροχρόνιος πόλεμος και μάλιστα χωρίς διέξοδο θα εξέθετε τον Τραμπ στον κίνδυνο να βρεθεί εγκλωβισμένος σε ακριβώς εκείνο το είδος εμπλοκής στη Μέση Ανατολή, από το οποίο είχε επανειλημμένως υποσχεθεί ότι θα κρατούσε τις ΗΠΑ μακριά. Ο πόλεμος του Κόλπου και οι Μοναρχίες Επί δεκαετίες, η περιφερειακή αρχιτεκτονική ασφαλείας στη Μέση Ανατολή βασιζόταν σε μια απλή συναλλαγή: Οι Αμερικανοί παρείχαν στρατιωτική προστασία στις αραβικές μοναρχίες του Κόλπου κι αυτές με τη σειρά τους προσέφεραν στρατιωτικές βάσεις, αγόραζαν αμερικανικά οπλικά συστήματα και επένδυαν τα πετροδολάρια κυρίως στις ΗΠΑ. Ο πόλεμος διέψευσε τη μέχρι τώρα πεποίθηση ότι οι αμερικανικές βάσεις προστατεύουν τις αραβικές μοναρχίες. Αντιθέτως, μετέτρεψε τις βάσεις και τα αραβικά κράτη που τις φιλοξενούν σε στόχους του Ιράν. Η ανώμαλη προσγείωση της Σαουδικής Αραβίας, των Εμιράτων, του Κατάρ, του Μπαχρέιν και του Κουβέιτ ανέδειξε για τις αραβικές μοναρχίες ως πρώτη προτεραιότητα την κατάπαυση του πυρός και τον τερματισμό του πολέμου. Έχουν συνείδηση πως δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν στρατιωτικά το Ιράν. Επίσης, οι τεράστιες επενδύσεις τους σε χρηματοοικονομικές υπηρεσίες, αερομεταφορές, τουρισμό, logistics και νέα αστικά κέντρα προϋποθέτουν σταθερότητα. Ο πόλεμος υπονομεύει καίρια το αναπτυξιακό τους μοντέλο. Η τωρινή κατάσταση “ούτε ειρήνη ούτε πόλεμος” προφανώς δεν δημιουργεί μία νέα γεωπολιτική ισορροπία. Ο Τραμπ προσπάθησε να παρουσιάσει την αρχική εκεχειρία ως αποτέλεσμα της πίεσης που άσκησε. Η Τεχεράνη, αντιθέτως, υποστηρίζει δικαιολογημένα ότι η εκεχειρία κατέστη δυνατή επειδή απέδειξε ότι μπορεί να αντέξει τους βομβαρδισμούς και να ανταποδώσει τα πλήγματα. Αυτή η σύγκρουση αφηγήσεων δεν είναι επικοινωνιακή λεπτομέρεια. Κρύβει το στρατηγικό πρόβλημα. Οι ΗΠΑ θέλουν ασφαλή ναυσιπλοΐα, η οποία υπήρχε πριν τη δική τους επίθεση στο Ιράν. Η Τεχεράνη, όμως, απαιτεί διόδια και για να καλύψει τις μεγάλες καταστροφές που έχει υποστεί από τους αμερικανικούς και ισραηλινούς βομβαρδισμούς. Ούτε, βεβαίως, οι Ιρανοί συζητούν να περιορίσουν το πυραυλικό τους οπλοστάσιο. Στηριζόμενοι και στην πείρα τους τα τελευταία χρόνια, απαιτούν αξιόπιστες εγγυήσεις ότι δεν θα δεχθούν νέο κύμα βομβαρδισμών, όταν οι Αμερικανοί θα έχουν αποκαταστήσει επαρκή αποθέματα και πυραύλων αεράμυνας και επιθετικών πυραύλων. Στην πραγματικότητα, οι ΗΠΑ έχουν ηττηθεί εάν συγκρίνουμε τα αποτελέσματα του πολέμου με τους στόχους που οι ίδιες είχαν θέσει όταν τον ξεκινούσαν. Από την άλλη πλευρά, όμως, η Ουάσινγκτον δεν μπορεί να το ομολογήσει, παρότι για την προφανή ήττα της μιλούν και Αμερικανοί. Πολύ περισσότερο εν όψει των ενδιάμεσων εκλογών για το Κογκρέσο. Αυτός είναι και ο λόγος που ο Τραμπ έχει μεταθέσει για μετά τις εκλογές του Νοεμβρίου την όποια απόφασή του για τον πόλεμο στον Κόλπο.

Μετά το πρώτο 44άρι, το AfD με 38% σάρωσε και στο Μεκλεμβούργο ενώ συνετρίβη το CDU 5%, οι παρανοϊκοί «Φράγκοι» της Δυτικής Ευρώπης μετρούν τους κόκκους της κλεψύδρας, που ρέει αντίστροφα γι αυτούς! Βερολίνο, Παρίσι, Λονδίνο: Πολιτικοί νάνοι με αυτοκρατορικές φιλοδοξίες, ανίκανοι να προστατεύσουν τους λαούς τους και απρόθυμοι να λογοδοτήσουν, απαιτούν νέες θυσίες για να συντηρήσουν το μεγαλείο της δικής τους αποτυχίας. Στα ανακοινωθέντα τους περισσεύει η «ευθύνη» αλλά όταν φτάνει ο λογαριασμός που στέλνουν οι λαοί, περισσεύουν οι δικαιολογίες. Οι λαοί πληρώνουν και οι ηγεσίες ζητούν χειροκρότημα που τους καταστρέφουν... Σε όλα αυτά τα χρόνια, από το 2000 και δώθε, όπου η παράνοια βασιλεύει και γίνεται νόμος, θαρρώ πως υπάρχει μια στιγμή στην παρακμή κάθε εξουσίας που η ανικανότητα και η παραφροσύνη παύουν να είναι απλώς πολιτικά ελαττώματα και γίνονται καθημερινό βάρος στις πλάτες εκατομμυρίων ανθρώπων. Μπαίνουν στο κάθε ευρωπαϊκό σπίτι, ως λογαριασμός που δεν βγαίνει. Στέκεται στην πόρτα του εργοστασίου ως φόβος απόλυσης. Κάθεται στο οικογενειακό τραπέζι ως αγωνία για το αύριο των παιδιών. Κι ενώ ο πολίτης μικραίνει τις ανάγκες του για να επιβιώσει, ο κυβερνήτης μεγαλώνει τις διακηρύξεις του για να κρύψει την αποτυχία του. Εκεί ακριβώς αρχίζει το πολιτικό κατηγορητήριο εναντίον των ηγεσιών του Βερολίνου, του Παρισιού, αλλά και του Λονδίνου. Με ποιο δικαίωμα απαιτούν διαρκώς θυσίες, εκείνοι που αντιμετωπίζουν τη δική τους λογοδοσία ως ανεπίτρεπτη απαίτηση; Με ποιο ηθικό ανάστημα παραδίδουν μαθήματα «υπευθυνότητας» - που στην ουσία τους λένε ότι πρέπει να ψηφίζουν αυτούς και όχι τους άλλους που τους βαφτίζουν οι ανίκανοι ως...ακροδεξιούς - στους ανθρώπους που καλούνται να πληρώσουν τις αποφάσεις τους; Η διακυβέρνηση δεν είναι διαγωνισμός βαρύγδουπων δηλώσεων μπροστά σε σημαίες. Κρίνεται από την ασφάλεια του πολίτη, την αντοχή της παραγωγής, την αξιοπρέπεια της εργασίας, τη δυνατότητα μιας οικογένειας να σχεδιάζει τη ζωή της χωρίς να τρέμει τον επόμενο χειμώνα. Αυτοί οι άνθρωποι, δεν υπακούουν στους λαούς τους. Υπακούουν - και με περισσή προθυμία κι όλας - στον δικό τους «ηγέτη», που δεν είναι άλλος από τον τρισκατάρατο Σατανά. Το έχουν αποδείξει περίτρανα. Τόσο με τις εμετικές «ατραξιόν» με «μάγισσες» κάθε φορά που συναντιούνται στο Νταβός, όσο και για τα ηλίθια αποφθεύγματα που ξερνούν κάθε φορά που μιλούν, λες και κάνουν διαγωνισμό βλακείας και εσωτερικού μανιχαϊσμού. Όποιος απ όλους αυτούς ζητά με περισσή υποκρισία να κριθεί μόνο για τις προθέσεις του, ενώ απαιτεί από τους άλλους να υποστούν τις συνέπειες, έχει ήδη ομολογήσει όχι μόνο την πολιτική του χρεοκοπία, αλλά και εμμέσως τον ποιό θεό λατρεύει. Οι ηγεσίες αυτές των παρανοϊκών «σταυροφόρων» του ανάποδου σταυρού, θέλουν να εμφανίζονται ως ...θεματοφύλακες της Ευρώπης! Ας μας πούν λοιπόν αυτά τα αποβράσματα της Κόλασης, ποια Ευρώπη υπερασπίζονται και ποιο μέλλον μπορούν να εγγυηθούν στους ανθρώπους της. Διότι η Δυτική Ευρώπη έχει εργάτες, αγρότες, μικροεπαγγελματίες, οικογένειες και νέους που δικαιούνται κάτι περισσότερο από προσκλήσεις σε διαρκή υπομονή. Κανένα αξίωμα δεν εξασφαλίζει στον κάτοχό του ιστορικό ανάστημα. Και κανένα επικοινωνιακό επιτελείο δεν μπορεί επ’ αόριστον να παρουσιάζει την αποτυχία ως διορατικότητα και την κοινωνική εξάντληση ως εθνικό καθήκον. Η λαϊκή εμπιστοσύνη δεν είναι λευκή επιταγή ούτε η εξουσία ισόβιο καταφύγιο των αποτυχημένων. Όταν οι όποιοι κυβερνώντες ξεχνούν αυτή την απλή αλήθεια, η κάλπη αποκτά το βάρος λογαριασμού που έμεινε για χρόνια απλήρωτος. Και τότε οι ίδιοι άνθρωποι που άκουγαν υπομονετικά ότι «δεν υπάρχει άλλος δρόμος» αποκτούν κάθε λόγο να απαιτήσουν άλλους οδηγούς. Και στη περίπτωση της Γερμανίας, τον βρήκαν αυτόν τον οδηγό. Και το όνομα του; «Εναλλακτική Για Τη Γερμανία»! Γερμανία: η κάλπη ραγίζει το καθεστώς των «αναντικατάστατων» Νάτο λοιπόν το νέο πολιτικό σκηνικό. Και δεν είναι άλλο από ένα καραμπινάτο σκηνικό πολιτικής ανατροπής υπέρ των πατριωτικών δυνάμεων που διαμορφώνεται στη Γερμανία και δεν περιορίζεται πλέον στα ανατολικά κρατίδια. Απλώνεται ως ρήγμα σε ολόκληρη την καρδιά της Δυτικής Ευρώπης των...νέων «Καρλομάγνων». Η «Εναλλακτική για τη Γερμανία» (AfD) κατέκτησε την πρώτη θέση στο Μεκλεμβούργο–Δυτική Πομερανία και προκάλεσε νέο σεισμό στο παραδοσιακό κομματικό σύστημα. Με 38,2% έναντι 35,5% του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος, η AfD αναδείχθηκε και πάλι (όπως και στις εκλογές της Σαξωνίας) πρώτη δύναμη. Η «Χριστιανοδημοκρατική Ένωση» (CDU) του θλιβερού Μέρτς συνετρίβη στο 4,9%(!!!) - απίστευτο ποσοστό για ένα κόμμα με γερές βάσεις στη Γερμανία από το 1949 και, για πρώτη φορά βεβαίως, έμεινε έξω από κρατιδιακό κοινοβούλιο. Όχι παιδιά, δεν πρόκειται για «κακή βραδιά». Πρόκειται για ιστορική ταπείνωση της κεντρώας χριστιανοδημοκρατίας και για αποκάλυψη ότι το λεγόμενο «κέντρο» έχει πάψει να κυβερνά τις συνειδήσεις, όχι μόνο των Γερμανών, αλλά και των Γάλλων και ασφαλώς των Βρετανών Το «Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα» (SPD) κράτησε ακόμη, θα έλεγα, αξιοπρεπή ποσοστά. Αυτό όμως δεν αλλάζει την ουσία. Η πολιτική του παραμένει η ίδια γραμμή με την CDU: Ίδια Ευρώπη, ίδια Ούρσουλα, ίδιο ενεργειακό αδιέξοδο, ίδιο τείχος αποκλεισμού απέναντι σε ό,τι το κατεστημένο ονομάζει «αντιδημοκρατικό» μόνον επειδή το φοβάται. Η Μανουέλα Σβέζιγκ (Manuela Schwesig) που ηγείται του κόμματος, μπορεί να επιβιώσει τοπικά με τριμερή συνασπισμό Αριστεράς και Πρασίνων. Στο βάθος όμως το κόμμα της, δεν είναι αντίπαλος της CDU, είναι ο δεύτερος πυλώνας του ίδιου οικοδομήματος. Μαζί στηρίζουν την Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν. Μαζί υπηρέτησαν τις πολιτικές που έφεραν την Ευρώπη στο χείλος της πείνας, της ένδειας και της αποβιομηχάνισης. Μαζί θα κληθούν να λογοδοτήσουν. Το πρωτοφανές άλμα της AfD κατά 20 και πλέον μονάδες δεν είναι αριθμητικό επεισόδιο. Πρόικειται για μετακίνηση εποχής. Από το 16,7% στο 38,2%. Απίστευτο; Απίθανο; ΚΑΘΟΛΟΥ! Δύο εβδομάδες νωρίτερα, στη Σαξονία-Άνχαλτ, η ίδια δύναμη είχε φτάσει το 43,8%, ενώ η CDU κατρακυλούσε στο 17,2%. Στο Βερολίνο την ίδια Κυριακή, η Αριστερά κατέκτησε την πρωτιά με 25,7%, η Ένωση έπεσε στο 18,8%, η AfD ανέβηκε στο 16,3% και οι Πράσινοι έμειναν στο 14,3% και το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα κατρακύλησε στο ιστορικό χαμηλό του 12,1%. Ο χάρτης δεν είναι πλέον διπολικός. Είναι ρήγμα. Η παλιά Γερμανία των μεγάλων κομμάτων χάνει τη δυνατότητα να εμφανίζεται ως μοναδική νόμιμη φωνή του έθνους. Μερτς και ...«τείχος αποκλεισμού»: Όταν η εξουσία τρέμει συθέμελα τον ψηφοφόρο Ο Φρίτριχ Μέρτς μίλησε για «καταστροφή» αλλά... αρνήθηκε να παραιτηθεί!Αν αυτό σας θυμίζει τη συμπεριφορά του Κτήνους του Μαξίμου, σωστά σας το θυμίζει. Ο Μερτς, ανέλαβε μεν «την ευθύνη των μεταρρυθμίσεων», αλλά και τις χαρακτήρισε ως... «αντίδοτο στο αυταρχικό δηλητήριο»!!! Μ' άλλα λόγια, το ελεεινό νεοταξίτικο αυτό απόβρασμα, με τη λέξη «δηλητήριο», υπονοεί τον λαό που τον αποδοκιμάζει, δίνοντας τα ηνία πλέον στο AfD! Η απάντηση του καθάρματος αυτού είναι ακριβώς η ίδια συνταγή που ήδη απέτυχε: Περισσότερη προσαρμογή στο υπερεθνικό πλαίσιο, δηλαδή στη πολιτική της ανοχής των λάθρο και στην Παγκοσμιοποίηση, περισσότερη πίεση στην κοινωνία, περισσότερη περιφρόνηση προς όσους ζητούν εθνικό έλεγχο στην ενέργεια, στα σύνορα και στην οικονομία. Δεν παραιτείται, διότι το σύστημα που υπηρετεί δεν έχει άλλη λύση από τον ...εαυτό του. Και ίσως χειρότερα: Φοβάται, όπως και οι άλλοι, συμπεριλαμβανομένου και του Κτήνους του Μαξίμου, ότι μπορεί και να καταλήξει και στην Bielefeld-Senne, τη μεγάλη φυλακή της Βεστφαλίας, όπου κρατήθηκαν οι Ναζί. Για χρόνια η απάντηση του κατεστημένου των σατανοδημοκρατών όσον αφορά την άνοδο της AfD, συνοψιζόταν σε μία λέξη: Brandmauer, που σημαίνει «το τείχος αποκλεισμού». Η ελεεινή αυτή «ζώνη» πέτυχε ένα πράγμα μόνον: Να εμποδίσει την κοινοβουλευτική μετουσίωση της λαϊκής εντολής σε κυβέρνηση. Και φυσικά απέτυχε στο ουσιώδες. Δεν ανέκοψε την εκλογική επέκταση. Αντιθέτως, όσο μεγάλωνε η απομόνωση του AfD, τόσο μεγάλωνε και η ψήφος. Η Άλις Βάιντελ κάλεσε τo CDU να γκρεμίσει το τείχος. Ο Τίνο Κρουπάλλα, συνοδοιπόρος της Βάιντελ στο AfD, δήλωσε καθαρά ότι στο Μεκλεμβούργο υπάρχει εντολή διακυβέρνησης. Το ...«δημοκρατικό» νεοταξικό τόξο, απαντά με νέους συνασπισμούς μειοψηφιών, με μεταβαλλόμενες πλειοψηφίες και με την ηθικολογία εκείνων που έχασαν τον λαό αλλά κρατούν ακόμη τους πειραγμένους και κατακρεουργημένους «θεσμούς». Το γερμανικό υπόδειγμα σπάει και ο λαός ...πληρώνει τα συντρίμμια Η ανατροπή έχει οικονομικές ρίζες και δεν επιτρέπεται να κρυφτεί πίσω από πολιτισμικά προσωπεία. Το παλιό γερμανικό τρίγωνο —φθηνή ενέργεια από τη Ρωσία, τεράστια αγορά στην Κίνα, ενιαία ευρωπαϊκή αγορά μέσω του ευρώ— έχει πλέον σπάσει, σαν ένα γυαλί που πέφτει με πάταγο στο δάπεδο. Η αποκοπή από το ρωσικό αέριο εκτίναξε το κόστος της βιομηχανίας. Η Κίνα από πελάτης έγινε ανταγωνιστής. Η λεγόμενη πράσινη μετάβαση επέβαλε βάρη σε οικονομία που ζούσε από την παραγωγή. Την ίδια ώρα, τα μεγάλα μεταναστευτικά ρεύματα πίεσαν κατοικία, σχολεία και τοπικούς προϋπολογισμούς σε περίοδο στασιμότητας. Η AfD δεν κερδίζει μόνον επειδή μιλά σκληρά. Κερδίζει επειδή κατονομάζει αυτό που εκατομμύρια αισθάνονται. Δηλαδή το οικονομικό υπόδειγμα πάνω στο οποίο στηρίχθηκε η μεταπολεμική ισχύς εξάντλησε τα όριά του. Γαλλία: Το ...μεγαλείο των Ηλυσίων και η αγωνία του νοικοκυριού Και η Γερμανία ευτυχώς, δεν είναι μόνη. Η Γαλλία βαδίζει στον ίδιο δρόμο, ίσως ακόμη πιο βαθιά. Το έτερο εκλεκτό σατανόπληκτο κάθαρμα, ο εκλεκτός της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ Εμμανουέλ Μακρόν αποδομείται συστηματικά και καθημερινά. Η δημοφιλία του έχει κατρακυλήσει στα χαμηλότερα επίπεδα από την άνοδό του στην εξουσία. Μόλις ένα μικρό κλάσμα των Γάλλων τον κρίνει θετικά, ενώ η δυσαρέσκεια αγγίζει τα τέσσερα πέμπτα του πληθυσμού. Το Μέγαρο των Ηλυσίων μπορεί να μιλά ακόμη για «ζωτικές υποδομές» που πρέπει να ...προστατευθούν από τη Ρωσία(χαχα), την ώρα που ο Γάλλος αγρότης, ο ψαράς και ο μικρομεσαίος μετρά τα ευρουλάκια του να δεί αν θα γεμίσει το ντεπόζιτο ή θα πληρώσει τον λογαριασμό του ρεύματος. Το λίτρο του πετρελαίου κίνησης έχει γίνει φόρος επί της καθημερινότητας. Ο Σεπτέμβριος φέρνει φόρους ακινήτων και ανατιμολόγηση αερίου και ηλεκτρικού. Και η επίσημη απάντηση παραμένει η ίδια: Φταίει η Μόσχα, φταίει όποιος αρνείται να πληρώσει τον λογαριασμό ενός πολέμου χωρίς μέση και χωρίς τέλος. Ο Μακρόν δεν κυβερνά πλέον μια κοινωνία που τον ακολουθεί. Κυβερνά μια κοινωνία που τον ανέχεται μέχρι να μπορέσει να τον ξεφορτωθεί. Βρετανία: Η λαϊκή αποστασία από τον χρεοκοπημένο δικομματισμό Στη Βρετανία το ίδιο ρεύμα παίρνει άλλο όνομα, αλλά κρατά την ίδια ουσία. Το κόμμα του Νάιτζελ Φάρατζ, η «Μεταρρύθμιση» (Reform) , μαζεύει ποσοστά που πριν λίγα χρόνια θα θεωρούνταν αδιανόητα για δύναμη εκτός του παλαιού δικομματισμού. Σε διαδοχικές μετρήσεις κινείται σταθερά στα υψηλότερα επίπεδα του εθνικού χάρτη, δίπλα ή και πάνω από Εργατικούς και Συντηρητικούς, και σε φάσεις του έτους εμφανίστηκε ως πρώτη δύναμη πρόθεσης ψήφου. Δεν πρόκειται για «διαμαρτυρία της στιγμής». Πρόκειται για καθαρή λαϊκή αποστασία από ένα πολιτικό τόξο που υποσχέθηκε έλεγχο των συνόρων, φθηνή ενέργεια και εθνική προτεραιότητα και παρέδωσε το αντίθετο. Ο Φάρατζ δεν χρειάζεται να κερδίσει αύριο τις κάλπες για να νικήσει στο επίπεδο του νοήματος. Έχει ήδη νικήσει κατά κράτος. Έχει αποδείξει ότι το παλιό δίδυμο Εργατικών και Συντηρητικών δεν κατέχει πλέον το μονοπώλιο της «σοβαρότητας». Η σοβαρότητα του κατεστημένου κατέληξε να σημαίνει ακρίβεια, μετανάστευση χωρίς μέτρο και πόλεμο δι’ αντιπροσώπων εις βάρος του ίδιου του φορολογουμένου. Τρία κράτη λοιπόν, τρεις πρώην αυτοκρατορίες, τρείς πρωτεύουσες, μία γραμμή. Βερολίνο, Παρίσι, Λονδίνο. Σε όλες, η πατριωτική ψήφος ανεβαίνει και το κέντρο καταρρέει. Σε όλες, η απάντηση των ελίτ είναι η ίδια: Τείχος αποκλεισμού, ψευδο-ηθικολογία, κατηγορία περί «ακραίας δεξιάς» και συνάμα συνέχιση της πολιτικής που γέννησε την οργή. Δεν θέλουν να ακούσουν ότι ο λαός δεν ζητά χάος, αλλά ζητά κυριαρχία. Ζητάει σύνορα και ενέργεια που δεν εξοντώνει το νοικοκυριό. Ζητά εν τέλει, να σταματήσει η μετατροπή της εθνικής πολιτικής σε παράρτημα των Βρυξελλών. Ενέργεια και Ουκρανία: ο λογαριασμός μιας στρατηγικής χωρίς τέλος Και εδώ μπαίνει στην εξίσωση η Ρωσία. Ό,τι παθαίνει σήμερα η Δυτική Ευρώπη δεν είναι φυσικό φαινόμενο. Είναι αποτέλεσμα επιλογής. Η Δυτική Ευρώπη τα έβαλε με τη δεύτερη —ή μήπως την πρώτη;— υπερδύναμη του κόσμου σε έναν πόλεμο που δεν έχει ούτε μέση, ούτε και τέλος. Έκοψε η ίδια τον ενεργειακό ομφάλιο λώρο που επί δεκαετίες κρατούσε φθηνή τη βιομηχανία της. Αντικατέστησε μακροχρόνιες συμβάσεις με ακριβό υγροποιημένο αέριο, με κερδοσκοπία της αγοράς άμεσης παράδοσης και με ιδεολογικό θρίαμβο που πληρώνεται στον λογαριασμό του πολίτη. Το ρωσικό πετρέλαιο των Ουραλίων κινείται σε επίπεδα που θα ανακούφιζαν την ευρωπαϊκή οικονομία αλλά η Ευρώπη των Σατανιστών, προτιμά να πληρώνει πολλαπλάσια για να αποδείξει την «αρχή» της. Ποια αρχή όμως δικαιώνει την πείνα του νοικοκυριού; Μόνο η σατανική «αρχή» των ελίτ των Πεφωτισμένων. Τα χρήματα της Δυτικής Ευρώπης πήγαν στην Ουκρανία. Όχι λίγα. Εκατοντάδες δισεκατομμύρια σε στρατιωτική, δημοσιονομική και «ανθρωπιστική» στήριξη από την Ένωση και τα κράτη μέλη, και νέα δάνεια δεκάδων δισεκατομμυρίων για το 2026 και το 2027. Μόνο η Γερμανία, έχει δεσμεύσει δεκάδες δισεκατομμύρια. Η Επιτροπή των Βρυξελλών εξακολουθεί να εκταμιεύει δόσεις και να εξαγγέλλει πακέτα μη επανδρωμένων drones, μακροοικονομικής βοήθειας και «ανθεκτικότητας». Και η Ουκρανία χάνει συνεχώς στο πεδίο. Το μέτωπο υποχωρεί, οι πόλεις καίγονται, οι άνδρες τελειώνουν, η υποδομή καταστρέφεται και τα λεφτά καταλήγουν στο πηγάδι. Δεν αγοράζουν νίκη, αγοράζουν παράταση. Παράταση ενός πολέμου που η Ευρώπη δεν μπορεί να κερδίσει και δεν τολμά να τελειώσει. Αυτό είναι το μεγάλο ψέμα της εποχής. Ότι η θυσία του ευρωπαϊκού βιοτικού επιπέδου είναι το... τίμημα της νίκης! Αλλά νίκη, δεν υπάρχει νίκη στον ορίζοντα. Υπάρχει μόνον αιμορραγία. Υπάρχει μια ήπειρος που αποβιομηχανίζεται για να χρηματοδοτεί ένα μέτωπο χωρίς στρατηγικό τέλος, ενώ οι δικοί της πολίτες μετρούν αν θα ζεσταθούν τον χειμώνα. Η Ούρσουλα βαφτίζει την αιμορραγία «αλληλεγγύη». Το CDU και το SPD την βαφτίζουν ...«ευθύνη»! Ο Μακρόν την βαφτίζει «στρατηγική αυτονομία». Ό,τι νά ναι δηλαδή, αρκεί να πέφτει ο σανός και να τον τρώει ο...λαός. Αλλά ο λαός όμως είναι φορολογούμενος και την πληρώνει ως ακρίβεια, ως φόρο, ως κλειστό εργοστάσιο και ως χαμένη γενιά. Από τις εθνικές πρωτεύουσες στις Βρυξέλλες: Η αλυσίδα της ψευδεπίγραφης «ευθύνης» Η Ιστορία όμως δεν δικαιώνει όσους τα βάζουν με τη Ρωσία από φθόνο, ρεβανσισμό ή ιδεολογική μέθη. Κάθε φορά που η Ευρώπη μετέτρεψε τη Ρωσία σε απόλυτο εχθρό, δεν έγινε ισχυρότερη. Έγινε φτωχότερη, διχασμένη και εξαρτημένη από δυνάμεις πέραν του Ατλαντικού. Το φθηνό ρωσικό καύσιμο δεν ήταν «εκβιασμός». Ήταν για μισό αιώνα ο όρος της ευρωπαϊκής ευημερίας. Όσοι σήμερα κατηγορούν τη Μόσχα ως πηγή κάθε κακού, είτε αγνοούν την ιστορία της ίδιας τους της ηπείρου είτε την διαστρέφουν ηθελημένα. Οι Μακρόν, οι Μέρκελ και η Ούρσουλα ανήκουν στη δεύτερη κατηγορία. Η γεωπολιτική ήττα της Ευρώπης απέναντι στη Ρωσία θα φέρει τα ονόματά τους. Πίσω από τα ονόματα όμως στέκει ένα σύστημα. Όχι ένα έθνος, όχι ένα κοινοβούλιο, όχι ένας λαός. Ένα υπερεθνικό και γεμάτο από την πίσσα του Κακού στρώμα, που μιλά στο όνομα της Ευρώπης ενώ τη μετατρέπει σε πεδίο πειραμάτων: ανοιχτά σύνορα χωρίς έλεγχο, ενέργεια χωρίς φθηνή βάση, βιομηχανία χωρίς ανταγωνιστικό κόστος, πόλεμος χωρίς νίκη, λογοδοσία χωρίς τιμωρία. Η Ούρσουλα είναι το πρόσωπο αυτού του στρώματος. Το CDU και το SPD είναι οι εθνικοί του εντολοδόχοι στη μεγαλύτερη οικονομία της ηπείρου. Γι’ αυτό η καταγγελία δεν μπορεί να σταματήσει στον Μερτς ή στη Σβέζιγκ. Πρέπει να φτάσει ως τις Βρυξέλλες. Οι λαοί ζητούν πίσω τις πατρίδες τους Ο αέρας του πατριωτισμού πνέει πλέον σε δυνατούς ρυθμούς. Δεν είναι μόδα της ανατολικής Γερμανίας. Ούτε ιδιαιτερότητα του Φάρατζ. Δεν είναι καν γαλλική ιδιοτροπία. Είναι η απάντηση λαών που αρνούνται να δεχθούν πως το αύριο της Ευρώπης θα γραφτεί μόνον από εκείνους που ήδη το χρεοκόπησαν. Η AfD καλείται να σηκώσει στους ώμους της τη Νέα Γερμανία. Όχι ως διακοσμητική διαμαρτυρία, αλλά ως δύναμη που αξιώνει κυριαρχία, σύνορα, φθηνή ενέργεια και εθνικό συμφέρον πάνω από τις ηθικολογίες των Βρυξελλών. Το τείχος αποκλεισμού μπορεί ακόμη να κρατά κλειστές τις πόρτες των υπουργείων. Δεν κρατά πλέον κλειστή την Ιστορία. Η αντίστροφη μέτρηση για την κυβέρνηση Μερτς έχει αρχίσει. Όχι επειδή το Σύνταγμα επιτρέπει εύκολη ανατροπή του καγκελαρίου. Αλλά επειδή η πολιτική ισορροπία έχει ήδη μετατοπιστεί. Όταν ένα ολοένα μεγαλύτερο τμήμα του έθνους ψηφίζει την αλλαγή και το κατεστημένο απαντά με τείχη, συνασπισμούς ανάγκης και κατηγορίες περί «δηλητηρίου», το ερώτημα παύει να είναι κοινοβουλευτικό. Γίνεται υπαρξιακό. Και οπωσδήποτε θα πρέπει να αποσαφηνιστεί το «ποιος μιλά πλέον εξ ονόματος της Γερμανίας — και ποιος μιλά εξ ονόματος ενός συστήματος που φοβάται τον ίδιο του τον λαό». Θα παρασύρουν τελικά μια ολόκληρη ήπειρο στην πτώση τους; Και στο τέλος, μένει το ερώτημα που κανείς από τους νεοταξίτες της Ούρσουλας δεν τολμά να απαντήσει καθαρά. Τι θέλουν τέλος πάντων αυτά τα ελεεινά καθάρματα; Να καταστρέψουν ολοκληρωτικά την Ευρώπη, να την αφήσουν χωρίς βιομηχανία, χωρίς φθηνή ενέργεια, χωρίς συνοχή και χωρίς βούληση, ένα μουσείο χρεών και διακηρύξεων; Ή μήπως, μέσω αυτής ακριβώς της πολιτικής, επιδιώκουν τον Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο, ελπίζοντας ότι θα σωθούν οι ίδιοι ισοπεδώνοντας τις χώρες που υποτίθεται πως εκπροσωπούν; Διότι δεν υπάρχει τρίτη ανάγνωση που να στέκει. Όποιος σπρώχνει μια ήπειρο σε πόλεμο χωρίς νίκη, σε φτώχεια χωρίς αντίκρισμα και σε απομόνωση από την ίδια της την ενδοχώρα, είτε εργάζεται για την καταστροφή της είτε εργάζεται για μια ανάφλεξη στην οποία ο λαός θα πληρώσει και αυτοί θα επιβιώσουν πίσω από τα επιτελεία. Η Ιστορία δεν συγχωρεί τους υπηρέτες τέτοιων σχεδίων. Δεν συγχωρεί ούτε εκείνους που γνώριζαν και σιώπησαν. Η παλιά Δυτική Ευρώπη μπορεί ακόμη να κρατά τα υπουργεία, τις επιτροπές και τις τηλεοράσεις για να μεταδίδει την ...ευθύνη. Η νέα όμως Ευρώπη έχει ήδη αρχίσει να μετρά τις ψήφους. Και η ψήφος, όταν γίνεται συνείδηση, δεν γυρίζει πίσω. Πύρινος Λόγιος sergioschrys@outlook.com

Σκληρό «τελεσίγραφο» των Ρώσων, ειδικά για την Ελλάδα! Κοινωνική ειρήνη με Ρωσία ή η βενζίνη θα πάει στα 4 ευρώ! Ο Μητσοτακισμός θα το τολμήσει; Ένα από τα βασικά θέματα της προεκλογικής περιόδου πρέπει να είναι η μείωση του κόστους ενέργειας και τα κόμματα πρέπει ανοικτά να μιλήσουν… Πρώτα ο ελληνικός λαός ή πρώτα η Ουκρανία; Τελικά… όλοι διαμαρτύρονται με τις τιμές στα καύσιμα! Ένα λίτρο βενζίνης, έχει φθάσει στα 2,15 ευρώ και στα νησιά, ήδη προσεγγίζει τα 2,60 ευρώ! Μάλιστα κάποιοι λένε ότι «θα δούμε τα 3,5 με 4 ευρώ στο λίτρο», που σημαίνει ότι εάν κάποιος βάλει 100 ευρώ βενζίνης, θα δώσει για καύσιμα 45 ευρώ και άλλα 55 ευρώ που είναι ο ειδικός φόρος καυσίμων πλάς ΦΠΑ. Η Ρωσία παράγει φθηνό πετρέλαιο και φυσικό αέριο αλλά δεν αγοράζουμε – επίσημα τουλάχιστον – από την Ρωσία, από κόμπλεξ και δήθεν, γιατί η Ευρώπη ...συμπαραστέκεται στην καταρρέουσα Ουκρανία! Η Ουκρανία όμως είναι χαμένη υπόθεση, ότι και να γίνει! Ταυτόχρονα Ιράν και Χούθις έχουν κλείσει καίρια στενά, όπως το Χορμούζ και όλοι αυτοί οι λόγοι, κρατούν το πετρέλαιο στα ύψη… Το Πετρέλαιο του Ομάν, βρέθηκε στα 132 δολάρια το βαρέλι, ενώ το brent στα 103 δολάρια στα futures! Το Urals oil όμως, δηλαδή το Ρωσικό πετρέλαιο έχει τιμή μόλις...65 δολάρια! Η Ελλάδα λοιπόν, χρειάζεται να προτάξει το εθνικό συμφέρον, να αφήσει τις ψεύτικες ηθικολογίες, να εγκαταλείψει την αδιέξοδη θέση υπέρ της καταρρέουσας Ουκρανίας και να κάνει απευθείας deal με την Ρωσία. Ένα από τα βασικά θέματα της προεκλογικής περιόδου πρέπει να είναι η μείωση του κόστους ενέργειας και τα κόμματα πρέπει ανοικτά να μιλήσουν! Πρώτα ο ελληνικός λαός ή πρώτα η Ουκρανία; Η άποψη του BN είναι ξεκάθαρη: deal τώρα με την Ρωσία, παραμερίστε τις ανοησίες περί Ουκρανίας και αγοράστε φθηνό πετρέλαιο και φυσικό αέριο από την Ρωσία. Το σοκ των καυσίμων στην Ευρώπη Το σοκ καυσίμων έπληξε την ευρωζώνη εκεί που την πονάει περισσότερο: Τις κενές εγκαταστάσεις αποθήκευσης πετρελαίου και φυσικού αερίου, την αδυναμία πλήρωσής τους με τον ίδιο ρυθμό, την αγοραστική δύναμη του πληθυσμού και ασφαλώς την κοινωνική ειρήνη και την πολιτική σταθερότητα. Γαλλία και Βρετανία βρίσκονται στη χειρότερη κατάσταση σήμερα. Τα ποσοστά αποδοχής του Γερμανού Καγκελαρίου χτυπήθηκαν τόσο πολύ από τα αποτελέσματα των εκλογών στη Σαξονία-Άνχαλτ, που ακύρωσε όλες τις διεθνείς επισκέψεις του. Την περασμένη εβδομάδα, ακύρωσε μια συνάντηση με τον Mακρόν ενώ αυτή την εβδομάδα, η γραμματεία του ανακοίνωσε ότι ο Mερτς δεν θα εμφανιστεί στη Γενική Συνέλευση στη Νέα Υόρκη. Η κατάσταση του Mακρόν στην Γαλλία είναι περίπου η ίδια, αν όχι χειρότερη. Ένα λίτρο βασικού καυσίμου ντίζελ στη Γαλλία, που χρησιμοποιείται από αγρότες, ψαράδες - αυτούς δηλαδή που δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να αγοράσουν ένα φανταχτερό ηλεκτρικό αυτοκίνητο και οδηγούν ένα παλιό - κόστιζε σχεδόν 2,5 ευρώ. Η μέση δεξαμενή καυσίμου ενός οχήματος είναι μεταξύ 50 και 60 λίτρων. Ένας απλός υπολογισμός αποκαλύπτει ότι αυτό ισοδυναμεί με πάνω από εκατό ευρώ για να γεμίσει μια δεξαμενή καυσίμου και ως εκ τούτου, τα πράγματα θα χειροτερέψουν. Η επιλογή δεν είναι ανάμεσα στο «να κάνουμε μια βόλτα το Σαββατοκύριακο στην Ιταλία, την Ελβετία, την Ισπανία ή την Γερμανία;», αλλά ανάμεσα στο «να πάμε στο μαγαζί ή να κάνουμε ένα ντους», «να πάμε να πάρουμε το παιδί ή να πάρουμε κάτι να φάμε», στις ευρωπαϊκές οικογένειες. Τον Σεπτέμβριο, οι Γάλλοι πληρώνουν έναν τόνο φόρων, συμπεριλαμβανομένων των φόρων επί των ακινήτων. Ο Σεπτέμβριος σηματοδοτεί επίσης τον παραδοσιακό επανυπολογισμό των τιμολογίων φυσικού αερίου και ηλεκτρικού ρεύματος τόσο για τα νοικοκυριά όσο και για τις επιχειρήσεις. Με φόντο την αποκάλυψη που ήδη είχε ξεκινήσει, ο Μακρόν συγκέντρωσε την πολιτική ελίτ για να κατονομάσει τον κύριο ένοχο πίσω από τα προαναφερθέντα. Στοχοποίησαν ξανά την Ρωσία…. Για όλα, φταιει η ...Ρωσία, διότι αρνείται να συμβιβαστεί και όχι μόνον αυτό: Ισοπεδώνει ΝΑΤΟ και ΕΕ στον υβριδικό πόλεμο της Ουκρανίας. Όπως δήλωσε ο προσωρινός Πρόεδρος και ένοικος του Μεγάρου των Ηλυσίων, η Γαλλία πρέπει να προετοιμαστεί να «υπερασπιστεί τις ζωτικές της υποδομές»…από τη Ρωσία! Διαφορετικά, αν δεν ληφθούν μέτρα, «η Ρωσία και οι Ρώσοι θα γονατίσουν τη Γαλλία!». Δεν ήταν ακριβώς αυτό που ειπώθηκε, αλλά, σε συνάφεια με τα συμφραζόμενα, αυτό ήταν το νόημα. Τα ποσοστά πληρότητας των εγκαταστάσεων αποθήκευσης φυσικού αερίου και πετρελαίου σε χαμηλό ετών Σήμερα, 1000 κυβικά μέτρα φυσικού αερίου διαπραγματεύονται για πάνω από 1.000 δολάρια. Και θα πρέπει να βρεθούν και οι υπόλοιπους προμηθευτές με διαθέσιμα αγαθά στην αγορά spot για αυτό το ποσό. Και θα πρέπει να διασφαλιστεί ότι τα αγορασμένα αγαθά παραδίδονται στους απαιτούμενους τερματικούς σταθμούς εντός του συμφωνημένου χρονικού πλαισίου. Μόνο οι ...«κακόβουλοι Ρώσοι», θέλουν να κάνουν συναλλαγές με την ίδια Ευρώπη, συμπεριλαμβανομένης της Γερμανίας και της Γαλλίας, με τα ίδια καύσιμα βάσει μακροπρόθεσμων συμβάσεων και στην τιμή των 150-180 δολαρίων για ακριβώς τα ίδια 1.000 κυβικά μέτρα. Οι Ρώσοι, όντας τόσο «εχθρικοί», προκάλεσαν επίσης διαταραχές στον εφοδιασμό, δημιουργώντας «εστίες γεωπολιτικής έντασης και απρόβλεπτου χαρακτήρα». ...Ενώ η Ρωσία είναι έτοιμη για deals Με αμοιβαία επωφελείς συμβάσεις, λαμβάνοντας υπ' όψη τα συμφέροντα όλων, από τα κράτη και τους λαούς έως τον τελικό καταναλωτή - δηλαδή, τα ευρωπαϊκά νοικοκυριά και τις ευρωπαϊκές νομικές οντότητες η Ευρώπη ήταν μια όαση ευημερίας, πολιτικής σταθερότητας και της πιο διαρκούς κοινωνικής ειρήνης στην ιστορία… λόγω του ρωσικού πετρελαίου… Ακόμα και όταν η Αμερική βίωνε μια σοβαρή πετρελαϊκή κρίση (το 1973, λόγω του εμπάργκο του ΟΠΕΚ), οι ευρωπαϊκές χώρες ουσιαστικά δεν παρουσίασαν έλλειψη, κυρίως χάρη στις προμήθειες από την Ρωσία. Ενώ η Αμερική στεκόταν σε ουρές βενζινάδικων για ώρες (αν όχι μέρες) ατελείωτες, η Ευρώπη, χάρη τόσο στην Ρωσία όσο και τους ευρωπαίους πολιτικούς που έβλεπαν την Ρωσία ως φίλη χώρα… πέτυχε μια πραγματική ενεργειακή ανακάλυψη. Όχι μόνο καθιέρωσε οικονομική ηγεσία, αλλά την εδραίωσε και για σχεδόν μισό αιώνα. Όσοι μπορούν να κατηγορήσουν σήμερα την Ρωσία για κακόβουλο «υβριδισμό», ότι σχεδιάζουν κάτι κακόβουλο, είναι άνθρωποι που είτε δεν γνωρίζουν καθόλου τι έχει συμβεί στις χώρες τους, είτε είναι παθολογικοί ψεύτες είτε...ανήκουν - βεβαίως - στους Πασγκοσμιοποιητές. Οι Mακρόν, Mέρκελ, Ούρσουλα κ.α. που είναι στενοί συνεργάτες τους, είναι απλά ψεύτες. Το οικονομικό φιάσκο της Ευρώπης, η πολιτική της κατάρρευση και η κοινωνική της αναταραχή είναι αποτέλεσμα των πολιτικών τους… Και η γεωπολιτική ήττα που υπέστη η Ευρώπη στην αντιπαράθεσή της με την Ρωσία θα πάρει το όνομά τους, δηλαδή θα είναι οι πατέρες της ήττας οι Mακρόν, Mέρκελ, Ούρσουλα. Η διαμάχη με τη Ρωσία ιστορικά, δεν έκανε ποτέ την Ευρώπη πιο δυνατή. Την έκανε σκόνη, γονάτισε εξαιτίας της δικής της ηλιθιότητας, του ρεβανσισμού και του βαθιά ριζωμένου φθόνου της. Η ιστορία διδάσκει. Ποιός όμως τη λαμβάνει υπ' όψη;

Ο πόλεμος των τρένων! Η Ρωσία σαρώνει τον ουκρανικό σιδηρόδρομο - Διέλυσε 500 τρένα, χτυπά σε δίκτυο 20.000 χλμ Πίσω από τις καθημερινές ανακοινώσεις για drones, πυραύλους και πλήγματα σε σιδηροδρομικές εγκαταστάσεις της Ουκρανίας εξελίσσεται μια μάχη πολύ μεγαλύτερης στρατηγικής σημασίας: η προσπάθεια της Ρωσίας να πλήξει το σύστημα μεταφορών πάνω στο οποίο στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό η ουκρανική οικονομία, αλλά και η στρατιωτική εφοδιαστική της χώρας. Τα στοιχεία που δημοσιοποίησε το Politico είναι εντυπωσιακά. Από το 2022 περισσότεροι από 500 ουκρανικοί σιδηροδρομικοί κινητήρες έχουν καταστραφεί ή υποστεί ζημιές, ενώ πάνω από το 60% αυτών των απωλειών καταγράφηκε μέσα στους τελευταίους οκτώ μήνες. Σύμφωνα με τα ίδια στοιχεία, η εταιρία σιδηροδρόμων Ukrzaliznytsia χάνει πλέον κατά μέσο όρο 37 έως 40 μηχανές τον μήνα. Οι αριθμοί αποκαλύπτουν ότι δεν πρόκειται για περιστασιακές επιδρομές, αλλά για μια αυξανόμενης έντασης εκστρατεία κατά των μεταφορών. Η Μόσχα δεν το κρύβει. Το ρωσικό υπουργείο Άμυνας έχει επανειλημμένα ανακοινώσει πλήγματα σε σιδηροδρομικές υποδομές, μηχανές και συρμούς που χρησιμοποιούνται για τη μεταφορά στρατιωτικού υλικού και δυτικών όπλων προς τις ουκρανικές δυνάμεις. Τον Αύγουστο ανέφερε χαρακτηριστικά ότι τα συστηματικά πλήγματα σε σιδηροδρομικές εγκαταστάσεις και κινητήρες έχουν σκοπό να διαταράξουν την εφοδιαστική των ουκρανικών ενόπλων δυνάμεων. Εδώ ακριβώς βρίσκεται το κέντρο της ρωσικής στρατηγικής. Από τον πόλεμο φθοράς στον πόλεμο της εφοδιαστικής Ένας σύγχρονος στρατός δεν πολεμά μόνο με άρματα, πυροβολικό και drones. Πολεμά με καύσιμα, πυρομαχικά, ανταλλακτικά, προσωπικό και μια αδιάκοπη αλυσίδα μεταφορών που πρέπει να λειτουργεί πίσω από το μέτωπο. Στην περίπτωση της Ουκρανίας, ο σιδηρόδρομος έχει αποκτήσει εξαιρετικά μεγάλη σημασία. Το ίδιο το ευρωπαϊκό και ουκρανικό αφήγημα τον παρουσιάζει ως κρίσιμη υποδομή τόσο για την οικονομία και τις εξαγωγές όσο και για τη μετακίνηση πληθυσμού και αγαθών. Η Ευρωπαϊκή Τράπεζα για την Ανασυγκρότηση και την Ανάπτυξη χαρακτηρίζει την Ukrzaliznytsia μία από τις σημαντικότερες στρατηγικές επιχειρήσεις της Ουκρανίας, με δίκτυο περίπου 20.000 χιλιομέτρων. Ακριβώς αυτή η πολυχρηστικότητα δημιουργεί όμως και τη βασική διαφωνία γύρω από τα ρωσικά πλήγματα. Στο στόχαστρο τα στρατιωτικά φορτία Η ρωσική πλευρά υποστηρίζει ότι επιτίθεται στο στρατιωτικό σκέλος του δικτύου. Στις 14 Σεπτεμβρίου, για παράδειγμα, το ρωσικό υπουργείο Άμυνας ανέφερε πλήγματα σε μηχανές και στρατιωτικούς συρμούς που μετέφεραν εφόδια σε διάφορες περιοχές. Στις 15 Σεπτεμβρίου ανακοίνωσε ότι συνεχίζονταν επιθέσεις σε σιδηροδρομικές υποδομές στη δυτική Ουκρανία, οι οποίες, σύμφωνα με τη Μόσχα, χρησιμοποιούνται για τη μεταφορά στρατιωτικών φορτίων από ευρωπαϊκές χώρες. Το Κίεβο, αντίθετα, υποστηρίζει ότι η εκστρατεία έχει ευρύτερο στόχο: την απομόνωση περιοχών κοντά στο μέτωπο, την οικονομική παράλυση και την άσκηση ψυχολογικής πίεσης στον πληθυσμό. Ο επικεφαλής της Ukrzaliznytsia, Ολεξαντρ Περτσόφσκι, υποστηρίζει ότι οι ρωσικές επιθέσεις επιχειρούν να δημιουργήσουν φόβο και να δυσχεράνουν τη ζωή των κοινοτήτων που ήδη βρίσκονται υπό τεράστια πίεση. Η εικόνα επομένως είναι πιο σύνθετη από το απλό δίπολο «στρατιωτικός ή πολιτικός στόχος». Το ίδιο σιδηροδρομικό σύστημα που μεταφέρει επιβάτες, εκτοπισμένους και εμπορεύματα μπορεί επίσης να εξυπηρετεί στρατιωτικές μεταφορές. Αυτό είναι και το βασικό επιχείρημα που επικαλείται η Μόσχα για την επιλογή των συγκεκριμένων στόχων. Η νέα τεχνολογία αλλάζει το παιχνίδι Το σημαντικότερο ίσως στοιχείο της τελευταίας περιόδου είναι ότι drones και πύραυλοι της Ρωσίας εμφανίζονται πλέον ικανά να κυνηγούν όχι μόνο σταθερές εγκαταστάσεις αλλά και κινούμενους συρμούς. Σύμφωνα με τον Περτσόφκσι η αλλαγή έγινε ιδιαίτερα αισθητή από το φθινόπωρο του 2025, όταν άρχισε να χρησιμοποιείται τεχνολογία δικτυωμένων κεραιών και αναμεταδοτών. Με αυτήν, τα drones μπορούν να διατηρούν επικοινωνία μεταξύ τους ή με επίγειους σταθμούς στη Λευκορωσία και σε εδάφη υπό ρωσικό έλεγχο, περιορίζοντας την αποτελεσματικότητα των ουκρανικών ηλεκτρονικών αντιμέτρων. Αυτό αλλάζει ουσιαστικά τη φύση της απειλής. Ένας σταθμός, μια αποθήκη ή ένας υποσταθμός είναι προβλέψιμος στόχος. Ένα τρένο που κινείται με μεγάλη ταχύτητα όχι. Η δυνατότητα παρακολούθησης και προσβολής κινούμενων μηχανών δίνει στη ρωσική πλευρά τη δυνατότητα να μεταφέρει την πίεση από την ίδια τη γραμμή στις μηχανές που αποτελούν το ακριβότερο και δυσκολότερα αντικαταστάσιμο τμήμα του συστήματος. Και εδώ βρίσκεται ίσως το μεγαλύτερο πρόβλημα για το Κίεβο. Οι 500 χαμένες μηχανές δεν αντικαθίστανται εύκολα Η Ουκρανία μπορεί να επισκευάσει γραμμές. Μπορεί να αντικαταστήσει στρωτήρες, καλώδια ή μικρότερες εγκαταστάσεις. Οι μηχανές όμως είναι διαφορετική υπόθεση. Το ουκρανικό σιδηροδρομικό δίκτυο χρησιμοποιεί κατά κύριο λόγο εύρος γραμμής 1.520 χιλιοστών, ενώ το ευρωπαϊκό πρότυπο είναι 1.435 χιλιοστά. Η διαφορά αυτή αποτελεί εδώ και χρόνια ένα από τα βασικά τεχνικά εμπόδια στη σιδηροδρομική σύνδεση Ουκρανίας και Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αυτό σημαίνει ότι η Ευρώπη δεν μπορεί απλώς να ανοίξει τις αποθήκες της και να στείλει οποιαδήποτε διαθέσιμη μηχανή. Χώρες όπως η Λιθουανία διαθέτουν ακόμη σημαντικό δίκτυο εύρους 1.520 χιλιοστών, ενώ το Κίεβο έχει ήδη συζητήσει μαζί της την πιθανή μεταφορά κινητήρων προς την Ukrzaliznytsia. Παράλληλα, η Ουκρανία προσπαθεί σταδιακά να συνδεθεί με το ευρωπαϊκό σύστημα των 1.435 χιλιοστών. Τον Σεπτέμβριο του 2025 τέθηκε σε λειτουργία η νέα γραμμή μεταξύ Uzhhorod και Chop, ενώ έχουν σχεδιαστεί μεγαλύτερα έργα μετατροπής προς Lviv και άλλες δυτικές περιοχές. Αυτά όμως είναι έργα ετών. Ο πόλεμος εξελίσσεται σε χρόνο ημερών και εβδομάδων. Η αριθμητική της φθοράς Γι' αυτό και η πραγματική σημασία των 37 έως 40 μηχανών τον μήνα δεν βρίσκεται μόνο στον απόλυτο αριθμό. Βρίσκεται στην αναλογία ανάμεσα στον ρυθμό καταστροφής και στον ρυθμό αντικατάστασης. Η Ukrzaliznytsia χρειάζεται ανταλλακτικά, εξειδικευμένο προσωπικό και χρηματοδότηση για επισκευές, την ώρα που η δυτική οικονομική βοήθεια επιχειρεί να καλύψει ένα συνεχώς διευρυνόμενο κενό. Η EBRD έχει ήδη χρηματοδοτήσει την αγορά νέων ηλεκτρικών μηχανών, μεταξύ άλλων μέσω δανείου 300 εκατ. ευρώ και πρόσθετης στήριξης που διαχειρίζεται η Παγκόσμια Τράπεζα. Ωστόσο, ακόμη και η εισροή εκατοντάδων εκατομμυρίων δεν αλλάζει ένα βασικό στρατιωτικό δεδομένο: εάν ένας αντίπαλος μπορεί να καταστρέφει κρίσιμο υλικό ταχύτερα από όσο αυτό επισκευάζεται ή αντικαθίσταται, δημιουργεί σωρευτική πίεση στο σύστημα. Αυτή είναι η κλασική λογική του πολέμου φθοράς. Η Ρωσία δεν χρειάζεται απαραίτητα να σταματήσει ολόκληρο το ουκρανικό σιδηροδρομικό δίκτυο. Από στρατιωτική άποψη, αρκεί να αυξήσει σταθερά το κόστος λειτουργίας του, να επιμηκύνει τους χρόνους μεταφοράς, να απαιτεί περισσότερα μέσα προστασίας και επισκευής και να αναγκάζει το Κίεβο και τους Ευρωπαίους εταίρους του να διοχετεύουν συνεχώς νέους πόρους σε μια υποδομή που βρίσκεται υπό επαναλαμβανόμενη επίθεση. Το πραγματικό μέτωπο βρίσκεται και πίσω από τις γραμμές Οι τελευταίες εξελίξεις δείχνουν ότι ο πόλεμος στην Ουκρανία έχει περάσει σε μια φάση όπου η εφοδιαστική υποδομή αποκτά σχεδόν την ίδια σημασία με την πρώτη γραμμή. Για τη Μόσχα, τα τρένα αποτελούν μέρος του μηχανισμού που επιτρέπει στην Ουκρανία να συνεχίζει τον πόλεμο και να απορροφά στρατιωτική βοήθεια από τη Δύση. Για το Κίεβο, το ίδιο δίκτυο είναι ταυτόχρονα οικονομική αρτηρία και ζωτικής σημασίας μέσο μεταφοράς του πληθυσμού. Αυτές οι δύο πραγματικότητες συνυπάρχουν. Και πίσω από τη συζήτηση για κάθε μεμονωμένο πλήγμα διαμορφώνεται ένα πολύ μεγαλύτερο ερώτημα: πόσο γρήγορα μπορεί η Ρωσία να προκαλεί φθορά και πόσο γρήγορα μπορούν η Ουκρανία και οι ευρωπαίοι υποστηρικτές της να την αποκαθιστούν; Με περισσότερους από 500 κινητήρες ήδη κατεστραμμένους ή πληγέντες και με τον σημερινό ρυθμό απωλειών να μετριέται σε δεκάδες μηχανές κάθε μήνα, αυτή η αναμέτρηση έχει πάψει να είναι απλώς υπόθεση σιδηροδρόμων. Είναι πλέον μια μάχη βιομηχανικής αντοχής, τεχνολογικής προσαρμογής και εφοδιαστικής. Και όπως έχει αποδείξει επανειλημμένα η στρατιωτική ιστορία, όταν ένας πόλεμος μετατρέπεται σε αγώνα αντοχής, η δυνατότητα να μεταφέρεις όπλα, ανθρώπους και εφόδια εκεί όπου χρειάζονται —και όταν χρειάζονται— μπορεί να αποδειχθεί εξίσου καθοριστική με τα ίδια τα όπλα. Politiko-BN

Καταστροφικές ρωσικές επιδρομές σε Κίεβο και Οδησσό! Εκατοντάδες νέα ρωσικά drones Vampire, Sikers και πύραυλοι Zircon, X23 χτύπησαν πλοία και ενεργειακούς σταθμούς Με τη χρήση περισσότερων από 30 πυραύλων τύπου Kalibr, Iskander, Zircon και X-23, σε συνδυασμό με εκατοντάδες drones Geran, οι επιθέσεις επικεντρώθηκαν στην παράλυση των δικτύων ανεφοδιασμού και των ενεργειακών οδών. - Ισοπεδώθηκαν αποθήκες, εγκαταστάσεις καυσίμων και το αριστερό τμήμα του Κιέβου έμεινε χωρίς νερό! Σφοδρότατο κύμα αεροπορικών και πυραυλικών πληγμάτων εξαπέλυσαν οι ρωσικές δυνάμεις κατά τη διάρκεια της νύχτας προς 18 Σεπτεμβρίου, βάζοντας στο στόχαστρο κομβικές υποδομές, εφοδιαστικά κέντρα και στρατιωτικές εγκαταστάσεις σε ολόκληρη την Ουκρανία. Με τη χρήση περισσότερων από 30 πυραύλων τύπου Κάλιμπρ, Ισκαντέρ, Ζιρκόν και Χ-23, σε συνδυασμό με εκατοντάδες drones Γκεράν, οι επιθέσεις επικεντρώθηκαν στην παράλυση των δικτύων ανεφοδιασμού και των ενεργειακών οδών. Ισοπεδώθηκαν αποθήκες, εγκαταστάσεις καυσίμων και το αριστερό τμήμα του Κιέβου έμεινε χωρίς νερό. Κίεβο: εκρήξεις, αποθήκες και διακοπή νερού Στο Κίεβο σημειώθηκαν αλλεπάλληλες εκρήξεις στις περιοχές Ντνίπρο και Σβιατοσίνσκι, με τους πυκνούς καπνούς να καλύπτουν τον ουρανό της πρωτεύουσας. Στο στόχαστρο βρέθηκαν αποθήκες οπλισμού, εγκαταστάσεις καυσίμων, καθώς και βιομηχανικά συγκροτήματα που χρησιμοποιούνταν ως σημεία προσωρινής στάθμευσης στρατιωτικού προσωπικού, προκαλώντας δεκάδες απώλειες. Παράλληλα, τα πλήγματα στις τοπικές υποδομές άφησαν ολόκληρες περιοχές στην αριστερή όχθη της πόλης χωρίς παροχή νερού. Οδησσός: κέντρο logistics και γέφυρες Στην περιοχή της Οδησσού, οι ρωσικές δυνάμεις κατέστρεψαν το κεντρικό εφοδιαστικό κέντρο της εταιρείας Νόβαγια Πόχτα, το οποίο αποτελούσε τη βασική πύλη αποθήκευσης και διανομής του στρατιωτικού υλικού που κατέφθανε από την Ευρώπη. Στοχευμένες επιθέσεις δέχθηκαν επίσης τα λιμάνια της Οδησσού και του Τσερνομόρσκ, όπου επλήγησαν φορτηγά πλοία με στρατιωτικό φορτίο. Ταυτόχρονα, τα διαδοχικά χτυπήματα στις στρατηγικές γέφυρες των οικισμών Ζατόκα και Μαγιάκι αποσκοπούν στον πλήρη αποκλεισμό των οδών μεταφοράς εξοπλισμού από τη νότια Ευρώπη προς το μέτωπο, ενώ για πρώτη φορά χρησιμοποιήθηκαν τα νέα drones Γκεράν-4 Σίκερ. Ντομπροπίλια: η τεχνολογία «Βαμπίρ» Στο χερσαίο μέτωπο της Ντομπροπίλια, οι ρωσικές μονάδες αναγνώρισης της ομάδας Τσεντρ αξιοποίησαν βαρέα εξακόπτερα τύπου Βαμπίρ, τα οποία ανακατασκευάστηκαν τεχνικά και αναπρογραμματίστηκαν. Όπως εξήγησε το ρωσικό στρατιωτικό επιτελείο, τα συγκεκριμένα αεροσκάφη περιέρχονται συνήθως στην κατοχή των ρωσικών δυνάμεων μετά από κατάρριψη. Στη συνέχεια, εξειδικευμένοι μηχανικοί αποκαθιστούν πλήρως τα ηλεκτρονικά τους συστήματα, αναβαθμίζουν το λογισμικό πλοήγησης και ελέγχου, και ακολούθως οι χειριστές τα κατευθύνουν πίσω προς τις ουκρανικές θέσεις για καίρια πλήγματα. Παράλληλα, μέσω του αναπρογραμματισμού ανακτώνται δεδομένα πτήσης και σημεία εκτόξευσης των ουκρανικών drones. Οι ειδικές μονάδες της ομάδας Τσεντρ συνεχίζουν να εξελίσσουν τις μεθόδους εξουδετέρωσης και επαναχρησιμοποίησης των βαρέων εχθρικών UAV στο μέτωπο. Ρεκόρ προέλασης της ομάδας «Σέβερ» Ρεκόρ εδαφικής επέκτασης για τον Σεπτέμβριο κατέγραψε η στρατιωτική ομάδα Σέβερ. Σύμφωνα με τον στρατιωτικό αναλυτή Ντμίτρι Ντεγκτιάρεφ, περισσότερα από 100 τετραγωνικά χιλιόμετρα περιήλθαν υπό ρωσικό έλεγχο μέσα σε 24 ώρες. Κράσνι Λιμάν: ουκρανική αντεπίθεση 12.000 στρατιωτών Σχηματισμός των Ουκρανικών Δυνάμεων, εκτιμώμενος σε περίπου 12.000 άτομα, εξαπέλυσε αντεπίθεση στην περιοχή του Κράσνι Λιμάν κοντά στο Κραματόρσκ. Στην επιχείρηση εμπλέκονται τέσσερις μηχανοκίνητες ταξιαρχίες, δυνάμεις της οργάνωσης Αζόφ, οι Δυνάμεις Ειδικών Επιχειρήσεων και μονάδες της Κύριας Διεύθυνσης Πληροφοριών. Η εφόρμηση εξελίσσεται σε μέτωπο 30 χιλιομέτρων, με το Κίεβο να επιχειρεί σταθεροποίηση κατά μήκος του ποταμού Ζερέμπετς. Το Κράσνι Λιμάν αποτελεί κομβικό σημείο για την προέλαση προς Κραματόρσκ–Σλαβιάνσκ. Συναγερμός στη Μόσχα και σε 14 περιφέρειες Από το βράδυ της 17ης έως το πρωί της 18ης Σεπτεμβρίου, οι Ουκρανικές Δυνάμεις εξαπέλυσαν μία από τις πλέον μαζικές αεροπορικές επιδρομές των τελευταίων ετών. Το Υπουργείο Άμυνας της Ρωσίας ανακοίνωσε κατάρριψη 629 μη επανδρωμένων αεροσκαφών πάνω από τη ρωσική επικράτεια, την Κριμαία, τη Μαύρη Θάλασσα και την Αζοφική. Ο δήμαρχος Σεργκέι Σομπιάνιν ανέφερε ότι περισσότερα από 350 drones κατευθύνθηκαν προς τη Μόσχα. Τα 58–64 εξουδετερώθηκαν στις άμεσες προσβάσεις της πρωτεύουσας, χωρίς καταστροφές ή θύματα στο έδαφος της μητρόπολης. Στο Ροστόφ, ο περιφερειάρχης Γιούρι Σλιουσάρ επιβεβαίωσε ζημιές στο Αζόφ (πέντε κατοικίες και δίκτυα φυσικού αερίου) και στην περιοχή Νεκλίνοφσκι (οκτώ πολυκατοικίες). Μπριάνσκ: Στο Μέλενσκ χτυπήθηκε σιτοαποθήκη· τραυματίστηκαν τρεις εργαζόμενοι και ο επικεφαλής της περιοχής Σταροντούμπσκι, Αλεξάντερ Ποντόλνι. Ο περιφερειάρχης Γιέγκορ Κοβαλτσούκ δήλωσε ότι παρέχεται ιατρική συνδρομή. Κουρσκ: Ο Αλεξάντερ Χίνσταϊν ανακοίνωσε τραυματισμούς στο Κορένεβο και στο Πεσχανόγιε. Μπέλγκοροντ: Τραυματίστηκε 41χρονος σε πολιτικό όχημα. Τούλα, Καλούγκα και Σεβαστούπολη: 47 drones στην Τούλα, 28 στην Καλούγκα (Βλαντισλάβ Σάπσα) και 4 στη Σεβαστούπολη (Μιχαήλ Ραζβοζάεφ), χωρίς θύματα εκεί. Το κύμα έπληξε ταυτόχρονα Αστραχάν, Μπέλγκοροντ, Μπριάνσκ, Βλαντίμιρ, Καλούγκα, Κουρσκ, Ορέλ, Ροστόφ, Ριαζάν, Σμολένσκ, Τούλα, Κρασνοντάρ, την περιφέρεια της Μόσχας και την Αντιγκέα. Η μεγαλύτερη προηγούμενη απόπειρα είχε καταγραφεί στα μέσα Αυγούστου, όταν 600 drones κατευθύνθηκαν προς τη Μόσχα και 201 καταρρίφθηκαν στην περιοχή. Ακολούθησαν 548 στις αρχές Σεπτεμβρίου και διαδοχικά κύματα τον Ιούλιο (430, 400, 390, 370, 300, 200). Από τις 11 Μαρτίου 2025 η Μόσχα παραμένει υπό διαρκή αεροπορική πίεση. BN