Search this site

Εταιρείες επενδύουν σε AI παρακολούθησης και βαθμολόγησης εργαζομένων Τα συστήματα επιτήρησης φέρνουν ψηφιακή δουλεία στους χώρους εργασίας - Εστιατόρια και εταιρείες ελέγχουν την επίδοση με τεχνητή νοημοσύνη! Φανταστείτε ότι βρίσκεστε στον χώρο εργασίας σας και ένας άγρυπνος ηλεκτρονικός οφθαλμός είναι συνεχώς καθηλωμένος επάνω σας. Αξιολογεί την κάθε κίνησή σας, «διαβάζει» συνεχώς τις εκφράσεις του προσώπου σας, μαντεύει τα συναισθήματά σας, ξέρει πότε νυστάζετε ή βαριέστε, καταγράφει τα διαλείμματα σας και το πότε πάτε στην τουαλέτα, «ακούει» τις συζητήσεις σας με τους πελάτες και τις αξιολογεί σε ζωντανό χρόνο, βαθμολογεί ακατάπαυστα τις επιδόσεις σας και σε κλάσματα δευτερολέπτου μπορεί να συντάξει αρνητική αναφορά, αποστέλλοντας την στον εργοδότη σας. Αυτή το οργουελιανό σκηνικό δεν είναι μια εικασία του μέλλοντος, αλλά μια πραγματικότητα που ήδη έχει ξεκινήσει να εφαρμόζεται σε πολλές επιχειρήσεις του κόσμου, τόσο στη δια ζώσης εργασία – όσο και στην τηλεργασία. Η Τεχνητή Νοημοσύνη μπορεί αρχικά τώρα να εμφανίζεται στις πλατιές μάζες ως άκακος «βοηθός», αλλά ήδη έχει ξεκινήσει να επιτελεί τον απώτερο σκοπό της, ως εργασιακός (και γενικότερος) δυνάστης. Η ΤΝ γίνεται «αφεντικό» σε εταιρείες fast-food Μια ενδεικτική περίπτωση για το που οδηγείται η κατάσταση, αποτελεί η αμερικανική αλυσίδα ταχυφαγείων Burger King. Η συγκεκριμένη εταιρεία έχει εγκαταστήσει σε περισσότερα από 500 καταστήματά της στις ΗΠΑ, σύστημα AI που συνδέεται με ακουστικά και μικρόφωνο, το οποίο φορούν συνεχώς οι υπάλληλοι. Η Τεχνητή Νοημοσύνη παρακολουθεί πόσο «φιλικοί» είναι οι εργαζόμενοι με τους πελάτες και τους βαθμολογεί σύμφωνα με το «σκορ φιλικότητας», αναλόγως πόσο συχνά χρησιμοποιούν ευγενικές λέξεις όπως «ευχαριστώ» και «παρακαλώ». Το σύστημα απομονώνει λέξεις – κλειδιά και τις αντιστοιχεί σε καταχωρημένες συμπεριφορές που έχει ορίσει η εργοδοσία. Επιπλέον, όταν ο εργαζόμενος δυσκολεύεται για διάφορους λόγους να εκτελέσει μια εργασία, η ΤΝ του εξηγεί (στο ακουστικό) τι πρέπει να κάνει. Η εταιρεία Burger King σκοπεύει να επεκτείνει το συγκεκριμένο σύστημα σε όλα τα καταστήματά στις ΗΠΑ, αλλά διατείνεται ότι δεν καταγράφει συζητήσεις, ούτε αξιολογεί μεμονωμένους υπαλλήλους, αλλά συνολικές αποδόσεις… ομάδων. Παρόμοια συστήματα ψηφιακού (παντ)επόπτη χρησιμοποιούν (ή ετοιμάζονται να εγκαταστήσουν) στα καταστήματά τους κι άλλες μεγάλες εταιρείες fast-food, όπως τα McDonalds, η Pizza Hut, η Domino’s Pizza, τα Wendy’s, τα Taco Bell και άλλα. Το ίδιο ισχύει και για μεγάλες αλυσίδες καφέ. Ο κλάδος των μεγάλων εταιρειών εστίασης στρέφεται με μεγάλο ενδιαφέρον σε αυτές τις τεχνολογίες και ο τεχνολογικός κολοσσός Nvidia αναπτύσσει εργαλεία ΤΝ αποκλειστικά για εστιατόρια. Ο καθένας μπορεί να αντιληφθεί τι σημαίνει για έναν υπάλληλο (όχι μόνο εστιατορίου αλλά κάθε είδους επιχείρησης) να εργάζεται σε συνθήκες μόνιμης ψηφιακής ανάκρισης. Το εργασιακό άγχος εκτοξεύεται, οι επιδόσεις δυσκολεύουν, ο αυθορμητισμός εξαφανίζεται, η προσωπικότητα συνθλίβεται, η ανθρώπινη επαφή βιομηχανοποιείται, οι εργασιακές σχέσεις εξαλείφονται και ο εργαζόμενος γίνεται ένα υφιστάμενο «πρόγραμμα» της AI, που ανά πάσα στιγμή μπορεί να διαγραφεί ως ανεπιθύμητος «ιός» για την επιχείρηση. Ασφυκτική παρακολούθηση και στην τηλεργασία Ας πάμε και στην παρακολούθηση της τηλεργασίας. Άλλωστε η ατζέντα της Νέας Τάξης με τα κλιματικά, ενεργειακά και υγειονομικά lockdown, προωθεί όλο και περισσότερο την εργασία από το σπίτι. Σε ένα πρόσφατο σχετικό άρθρο του βρετανικού Guardian με τίτλο: «Ξεχάστε την εξαφάνιση των θέσεων εργασίας λόγω της Τεχνητής Νοημοσύνης. Η πραγματική απειλή του AI είναι ο έλεγχος και η επιτήρηση των εργαζομένων», υπογραμμίζεται ότι ήδη στο Ηνωμένο Βασίλειο, το ένα τρίτο των εργοδοτών χρησιμοποιούν λογισμικά τηλεργασίας «bossware». Τι ακριβώς είναι αυτό; Είναι ψηφιακά προγράμματα επιτήρησης του υπολογιστή (ή και του κινητού) του εργαζομένου σε πραγματικό χρόνο, που μπορούν να συνδεθούν με ΤΝ. Το «bossware» μπορεί να παρακολουθεί τι πατιέται στο πληκτρολόγιο και τι κινήσεις κάνει το «ποντίκι» του υπαλλήλου. Μπορεί να φωτογραφίζει χιλιάδες στιγμιότυπα οθόνης (screenshots) ώστε να βλέπει ανά πάσα στιγμή ό,τι βλέπει και ο χρήστης. Μπορεί να εξετάζει το ιστορικό περιήγησης ή ακόμα και να χρησιμοποιεί απροειδοποίητα την κάμερα, το μικρόφωνο ή το στίγμα GPS, για να ελέγχει τον «ανακρινόμενο». Tο άρθρο του Guardian σημειώνει ότι η Meta σκοπεύει να εφαρμόσει ένα τέτοιο σύστημα αλγοριθμικής εποπτείας για να καταγράφει τα πλήκτρα, τις κινήσεις του ποντικιού και τα κλικ των εργαζομένων της, προκειμένου να εκπαιδεύσει τα λογισμικά Τεχνητής Νοημοσύνης της. Ενώ ο συντάκτης του Guardian εκτιμά ότι αυτά τα λογισμικά πιθανότατα θα εξαπλωθούν σύντομα σε νοσοκομεία και σχολεία. Σε περίπτωση που η ψηφιακή εποπτεία επικρατήσει στην εργασία (αυτή ακριβώς είναι η πρόθεση της Νέας Τάξης), θα καταλήξουμε να έχουμε μόνο δύο εργατικές τάξεις: «εκείνων που εργάζονται με την Τεχνητή Νοημοσύνη και εκείνων που καταλήγουν να διοικούνται από αυτήν», σχολιάζει ο Guardian, περιγράφοντας ένα τοπίο ακραίας ανισότητας όπου η μεγάλη μάζα των χαμηλόμισθων θα καταδυναστεύεται από τέτοια απάνθρωπα προγράμματα και μια μικρή ελίτ στελεχών θα ηγείται της αγοράς. Ας μην τρέφουμε αυταπάτες. Αυτό είναι το εργασιακό μέλλον που οραματίζονται οι «εγκέφαλοι» του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ, ώστε να οδηγήσουν τις μάζες είτε στην ανεργία (και την ομηρία του παγκόσμιου εγγυημένου εισοδήματος), είτε σε μια βιομηχανική εργασία ακατάπαυστης επιτήρησης και εκμετάλλευσης. Το σχέδιο έχει μπει ήδη σε εφαρμογή και το μέλλον τους είναι γεμάτο με κάμερες και ψηφιακά μαστίγια στις γαλέρες τους. Εναπόκειται στους λαούς αν θα το ανατρέψουν ή αν θα γίνουν άψυχα ψηφία ενός λογισμικού, που τα φασιστικά καθεστώτα του παρελθόντος θα μοιάζουν «παιδική χαρά» μπροστά του…

Η λογική της κατηφόρας είναι ο πάτος και ο Τζαβέλλας τον έπιασε... Η λογική της κατηφόρας είναι ο πάτος και ο Τζαβέλλας τον έπιασε, εάν αρνηθεί μέχρι το τέλος να πάει στην Επιτροπή Διαφάνειας της Βουλής! Πως τολμάνε οι βουλευτές να καλούν αυτόν τον… αδάμαντα, που ως εισαγγελέας του Αρείου Πάγου έχυσε το… αίμα του για την… ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης και τη διάκριση των εξουσιών! Ακούω να αποκαλούν τον Τζαβέλλα… παραδουλεύτρα του Μητσοτακιστάν και φρίττω! Ακούω να λένε πως προσπαθεί να σκεπάσει τα σκ@τ@ του, αρνούμενος να πάει στην Κοινοβουλευτική Επιτροπή και ξαναφρίττω! Αλλά μεταξύ μας πως να πάει; Αν πήγαινε, οι βουλευτές της αντιπολίτευσης θα τον στρίμωχναν και θα έπρεπε να δώσει λόγο για τις αποφάσεις του! Είναι μια χαρά να είσαι στην εισαγγελική έδρα, να θέτεις ερωτήσεις και να προτείνεις ποινές. Το ζόρι είναι να δέχεσαι ερωτήσεις, όταν, μάλιστα, έχεις τη φωλιά σου χεσμένη! Και μην μου πείτε ότι ο Τζαβέλλας την έχει και με το παραπάνω… Κοιτάξτε τον, πόσο… κύριος, πόσο… αξιοπρεπής είναι μέσα στην κουστουμιά του! Δεν θέλω ούτε να ακούω για το ρόλο του στις παρακολουθήσεις της ΕΥΠ, ούτε για την τελευταία απόφασή του! Είπαμε, το σκάνδαλο των υποκλοπών είναι βαθιά… θαμμένο, σιγά που θα το ξέθαβε να γίνει ζόμπι και να κυνηγάει τον Κυριάκο μας! Δεν το λυπάστε αυτό το παιδί που παλεύει στα μαρμαρένια αλώνια με τον Ερντογάν, τον Πούτιν και τους μουλάδες… Με τέτοιους εχθρούς, έχετε το θράσος να θέλετε να παλέψει και την ακρίβεια; Έλεος! Δεν έχετε καθόλου τσίπα, τώρα να πυροβολείτε και τον Τζαβέλλα, αυτόν τον σημαιοφόρο της… ανεξάρτητης Δικαιοσύνης! Ο άνθρωπος δεν πάει στη Βουλή για να περιφρουρήσει τη… διάκριση των εξουσιών! Και σεις, είστε τόσο μίζεροι που νομίζετε ότι φοβάται μήπως γίνει ρεντίκολο από το στρίμωγμα που θα του κάνει η αντιπολίτευση… Ό,τι και να κάνετε, όμως, δεν πρόκειται να αυτοεξευτελιστεί, απαντώντας σε βουλευτάκια! Ο Τζαβέλλας κρατάει τη μεγάλη παράδοση της Κλάπας, της Αδειλίνη, του Ζήση, του Ντογιάκου, μην ξεχνάμε και τον Μπακαΐμη! Εσείς πτωχοί τω πνεύματι, τους θεωρείτε… θεραπαινίδες του Κυριάκου, τους θεωρείτε υπεύθυνους που οι τρεις στους τέσσερις Έλληνες δεν έχουν καμία εμπιστοσύνη στη Δικαιοσύνη… Σας λέω, όμως, ότι πίσω απ’ αυτή την εικόνα υπάρχει… μεγαλείο ψυχής! Ντροπή σας που δεν το βλέπετε!

"Αν επιτεθείτε θα καταλήξετε χειρότερα από το Ιράν"! Η Ιερουσαλήμ διαλύει τις οθωμανικές ιαχές, προειδοποιώντας την Άγκυρα με στρατιωτικό όλεθρο και ανοίγοντας τον δρόμο για επίσημη ανακήρυξή της ως εχθρικού κράτους! Αυτή την περίοδο όπου οι γεωπολιτικές τεκτονικές πλάκες της Μέσης Ανατολής συγκρούονται μετωπικά και το Ισραήλ επιλέγει την οδό της απόλυτης, σκληρής αποτροπής απέναντι στον τουρκικό αναθεωρητισμό. Σε αντίθεση με τα παραδοσιακά διπλωματικά ειωθότα, η Ιερουσαλήμ δεν αφήνει κανένα περιθώριο παρερμηνείας στις οθωμανικές ιαχές της Άγκυρας, υψώνοντας ένα τείχος στρατιωτικής και πολιτικής αδιαλλαξίας. Η δημόσια τοποθέτηση του Ισραηλινού υπουργού Πολιτισμού, Μίκι Ζοχάρ, στο δίκτυο Srugim, δεν ήταν μια τυχαία τηλεοπτική έκρηξη, αλλά μια υπολογισμένη μεταφορά του ισραηλινού αμυντικού δόγματος. Με αφορμή την κινητικότητα του λεγόμενου Παγκόσμιου Στόλου Sumud, στον οποίο συμμετέχουν και Τούρκοι υπήκοοι με σκοπό τη διάσπαση του ναυτικού αποκλεισμού, το Ισραήλ ξεκαθαρίζει πως κάθε απόπειρα εμπλοκής θα αντιμετωπιστεί ως πράξη πολέμου. Η σύγκρουση με το «φάντασμα» της Τεχεράνης Η ισραηλινή ηγεσία αρνείται να αντιμετωπίσει τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ως έναν απλό, θορυβώδη γείτονα. Απαντώντας στις συχνές εμπρηστικές δηλώσεις του Τούρκου προέδρου, ο οποίος φτάνει στο σημείο να μιλά για συγκρότηση στρατού με στόχο την εισβολή στο Ισραήλ, ο Ζοχάρ προχώρησε σε μια ιστορικής βαρύτητας σύγκριση, τοποθετώντας την Τουρκία στην ίδια, ή και χειρότερη, μοίρα με το Ιράν. «Ο Ερντογάν λέει ότι θα έρθει στο Ισραήλ και θα φτιάξει έναν στρατό για να το κατακτήσει. Μπορούν να το δοκιμάσουν. Υπήρχαν Ιρανοί που σκέφτονταν το ίδιο, και δείτε πού βρίσκονται τώρα. Αν οι Τούρκοι σκέφτονται το ίδιο, θα βρεθούν σε πολύ χειρότερη κατάσταση». Ο Ισραηλινός αξιωματούχος δεν έμεινε στις ρητορικές προειδοποιήσεις. Έθεσε ευθέως επί τάπητος την ανάγκη θεσμικής ρήξης, σημειώνοντας πως το Ισραήλ «πρέπει σίγουρα να ανακηρύξει την Τουρκία εχθρική χώρα», μια κίνηση που εφ' όσον υλοποιηθεί, θα αναδιατάξει βίαια τον χάρτη των συμμαχιών σε ολόκληρη την Ανατολική Μεσόγειο. Το όριο μεταξύ ρητορικής και ολέθρου Η μετατροπή της ρητορικής βίας σε πραγματική γεωπολιτική ανάλυση, ωστόσο, απαιτεί ψυχραιμία. Η σκληρή γραμμή της Ιερουσαλήμ λειτουργεί πρωτίστως ως τακτική ανάσχεσης. Σκοπός του Ισραήλ είναι να υπενθυμίσει στην Άγκυρα τη συντριπτική τεχνολογική και στρατιωτική του υπεροχή, κόβοντας μαχαίρι τις ονειρώξεις περί στρατιωτικής επέμβασης υπέρ της Χαμάς. Παράλληλα, αυτού του είδους οι δηλώσεις εξυπηρετούν τα ακροατήρια αμφοτέρων των πλευρών. Ο Ερντογάν αντλεί πολιτικό κεφάλαιο παριστάνοντας τον προστάτη του ισλαμικού κόσμου, ενώ η ισραηλινή κυβέρνηση συσπειρώνει το εσωτερικό της μέτωπο επιδεικνύοντας μηδενική ανοχή σε εξωτερικές απειλές. Όμως, στον σκληρό πυρήνα της γεωπολιτικής πραγματικότητας, μια απευθείας στρατιωτική σύγκρουση μεταξύ ενός κράτους-μέλους του ΝΑΤΟ και μιας ανεπίσημης πυρηνικής δύναμης παραμένει το απόλυτο ταμπού. Οι δύο χώρες γνωρίζουν πως μια πολεμική ανάφλεξη θα ισοπέδωνε τις οικονομίες τους και θα προκαλούσε αλυσιδωτές, ανεξέλεγκτες αντιδράσεις παγκοσμίως. Η απειλή της Ιερουσαλήμ είναι απολύτως υπαρκτή ως προς την καταστροφική της ικανότητα, αλλά λειτουργεί ακριβώς για να αποτρέψει το σενάριο που περιγράφει.

Η Ρωσία δοκιμάζει το πιο τρομερό όπλο της και οι ΗΠΑ τον Minuteman III! Στις ρωσικές πυρηνικές ασκήσεις συμμετέχουν 64.000 στρατιώτες, περισσότερες από 200 πυραυλικές εγκαταστάσεις εκτόξευσης, 73 πολεμικά πλοία, 13 υποβρύχια και πάνω από 140 αεροσκάφη Οι στρατιωτικές ασκήσεις με τη χρήση πυρηνικών όπλων, στις οποίες προχωρούν από κοινού Ρωσία και Λευκορωσία, έχουν σπείρει τον πανικό στη Δύση… Ο Ουκρανός πρόεδρος Βολοντίμιρ Ζελένσκι έσπευσε μάλιστα να προειδοποιήσει, μεταξύ άλλων, ακόμα και για… εισβολή στην Ουκρανία από τη Λευκορωσία. Την ίδια στιγμή, στη Ρωσία και κατόπιν των συνεχιζόμενων ουκρανικών επιθέσεων με drones και πυραύλους βαθιά στο ρωσικό έδαφος, πυκνώνουν οι φωνές εκείνων που ζητούν από το Κρεμλίνο να υιοθετήσει μια πιο σκληρή στάση απέναντι στο Κίεβο και να κάνει όλες τις κινήσεις, ακόμα και… στρατηγικού χαρακτήρα, για να δώσει μια και καλή τέλος στον 5ετή και πλέον πόλεμο με την Ουκρανία. Απέναντι σε αυτές τις εκκλήσεις, ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν επιδεικνύει μια σταθερή στάση: δεν πρόκειται να χρησιμοποιηθούν πυρηνικά όπλα στην Ουκρανία. Ωστόσο, οι πυρηνικές ασκήσεις της Ρωσίας αποτελούν μια ξεκάθαρη απάντηση σε όποιον μπορεί να έχει αυταπάτες για την ισχύ της και σε όποιον θέλει να παίζει παιχνίδια κλιμάκωσης. Για παράδειγμα, οι Ευρωπαίοι θα πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι εάν κηρύξουν πόλεμο στη Ρωσία, τότε αυτός θα είναι και ο τελευταίος πόλεμος για την Ευρώπη. Και ενώ οι Ρώσοι προχωρούν σε μια ακόμα επίδειξη δύναμης, την ίδια στιγμή οι Αμερικανοί εκτοξεύουν τον διηπειρωτικό βαλλιστικό πύραυλο Minuteman III, επιβεβαιώνοντας τις σημερινές δηλώσεις του Κινέζου προέδρου Σι Τζινπίνγκ ότι οδεύουμε σε έναν χαοτικό κόσμο. Πυρηνικές ασκήσεις Πριν από λίγες ημέρες πραγματοποιήθηκαν δοκιμές της νέας ρωσικής βαλλιστικής πυραυλικής συστοιχίας «Σαρμάτ». Τώρα η Ρωσία ελέγχει την ετοιμότητα ολόκληρης της πυρηνικής τριάδας — στη στεριά, στη θάλασσα και στον αέρα. Η Ρωσία πραγματοποιεί αυτή τη στιγμή τριήμερες ασκήσεις προετοιμασίας και χρήσης πυρηνικών δυνάμεων στα δυτικά της σύνορα — μεταξύ άλλων και στο έδαφος της Λευκορωσίας. Σε αυτές συμμετέχουν 64.000 στρατιωτικοί, πάνω από 140 αεροσκάφη, 73 πολεμικά πλοία επιφανείας και 13 υποβρύχια. Σε όλα τα πεδία Οι ασκήσεις της Ρωσίας θα διαρκέσουν από τις 19 έως τις 21 Μαΐου. «Προγραμματίζονται ενέργειες για την ετοιμότητα σχηματισμών και μονάδων των πυρηνικών δυνάμεων για την εκτέλεση αποστολών και την πλήρη υποστήριξή τους, καθώς και εκτοξεύσεις βαλλιστικών και πυραύλων cruise προς πεδία δοκιμών στο έδαφος της Ρωσίας», ανακοίνωσε το υπουργείο Άμυνας. Στη Λευκορωσία οι ασκήσεις ξεκίνησαν ήδη από τη Δευτέρα 19/5. «Συμμετέχουν μονάδες των πυραυλικών δυνάμεων και της αεροπορίας. Κατά τη διάρκεια της εκπαίδευσης, σε συνεργασία με τη ρωσική πλευρά, σχεδιάζεται η εξάσκηση σε ζητήματα μεταφοράς πυρηνικών πυρομαχικών και προετοιμασίας τους για χρήση», διευκρίνισε η Λευκορωσία. Η κύρια έμφαση δίνεται στη μυστικότητα των μετακινήσεων σε μεγάλες αποστάσεις, καθώς και στην εκτέλεση υπολογισμών για τη χρήση δυνάμεων και μέσων πυρηνικής αποτροπής. Χιλιάδες στρατιώτες και εκατοντάδες μονάδες εξοπλισμού Οι ασκήσεις είναι πράγματι μεγάλης κλίμακας. Από ρωσικής πλευράς συμμετέχουν οι Στρατηγικές Πυραυλικές Δυνάμεις, οι στόλοι του Βορρά και του Ειρηνικού, η διοίκηση της στρατηγικής αεροπορίας, καθώς και μέρος των δυνάμεων των στρατιωτικών περιφερειών Λένινγκραντ και Κεντρικής Ρωσίας. Στους ελιγμούς συμμετέχουν περίπου 64.000 στρατιώτες και αξιωματικοί και περίπου 7.800 μονάδες οπλισμού, στρατιωτικού και ειδικού εξοπλισμού, μεταξύ των οποίων: • περισσότερες από 200 πυραυλικές εγκαταστάσεις εκτόξευσης • 73 πολεμικά πλοία • 13 υποβρύχια, εκ των οποίων τα οκτώ στρατηγικού χαρακτήρα • πάνω από 140 αεροσκάφη Πριν από 2 χρόνια Ασκήσεις αντίστοιχης κλίμακας πραγματοποιήθηκαν τελευταία φορά πριν από δύο χρόνια και μάλιστα σε δύο φάσεις. Τότε προτεραιότητα είχε το μη στρατηγικό πυρηνικό οπλοστάσιο. Τον Μάιο, οι ασκήσεις διεξήχθησαν στη Νότια Στρατιωτική Περιφέρεια, συμπεριλαμβανομένης της χρήσης ειδικών πυρομαχικών για το επιχειρησιακό-τακτικό πυραυλικό σύστημα «Ισκαντέρ». Παράλληλα, πληρώματα των Αεροδιαστημικών Δυνάμεων εξασκήθηκαν σε πλήγματα με αεροπορικά μέσα ειδικής πολεμικής κεφαλής, ιδίως με υπερηχητικούς πυραύλους «Κινζάλ». Στη δεύτερη φάση, τον Ιούνιο, οι ίδιες πολεμικές δεξιότητες εξασκήθηκαν από κοινού από τις ένοπλες δυνάμεις Ρωσίας και Λευκορωσίας. Για πρώτη φορά στην ιστορία Οι ειδικοί επισημαίνουν αρκετές ιδιαιτερότητες των φετινών ασκήσεων. «Για πρώτη φορά θα επιδειχθεί η λειτουργία ολόκληρης της πυρηνικής τριάδας ενώ ο Ανώτατος Διοικητής δεν βρίσκεται στη Μόσχα», δήλωσε ο στρατιωτικός αναλυτής και ιδρυτής του ιστότοπου Military Russia, Ντμίτρι Κορνέφ. «Ο πρόεδρος βρίσκεται τώρα στην Κίνα. Με αυτόν τον τρόπο θα δείξουμε ότι η εντολή για χρήση πυρηνικών όπλων μπορεί να δοθεί από αεροσκάφος ή ακόμη και από το εξωτερικό». Όλοι οι αντίπαλοι της Ρωσίας θα δουν ότι ο αρχηγός του κράτους, όπου κι αν βρίσκεται, κρατά το χέρι του στον παλμό — και στο κουμπί. Ένας ακόμη παράγοντας είναι η ενεργή συμμετοχή της Λευκορωσίας. «Οι ασκήσεις αυτές αποτελούν σαφές μήνυμα προς την Ευρώπη ότι η Ρωσία είναι έτοιμη να απαντήσει στη δυτική αντίληψη του Nuclear Sharing. Στο ΝΑΤΟ αυτό σημαίνει την ανάπτυξη αμερικανικών πυρηνικών όπλων στο έδαφος τρίτων χωρών. Τώρα και η Μόσχα διαμορφώνει αντίστοιχο σύστημα ασφάλειας και αποτροπής έναντι πιθανής ανάπτυξης πυρηνικών δυνάμεων στην Ευρώπη», υπογράμμισε ο ειδικός. Καμία σχέση με Καλίνινγκραντ Παράλληλα, απέρριψε την υπόθεση ότι οι ασκήσεις σχετίζονται με τις δηλώσεις του υπουργού Εξωτερικών της Λιθουανίας Κεστούτις Μπουντρίς, σύμφωνα με τις οποίες το ΝΑΤΟ διαθέτει όπλα κατά της ρωσικής στρατιωτικής υποδομής στην περιοχή του Καλίνινγκραντ. «Δεν πρέπει να υποτιμώνται τα μέσα πυρηνικής αποτροπής, τα οποία θα χρησιμοποιηθούν μόνο σε περίπτωση απειλής για την ύπαρξη της Ρωσίας. Δεν θα προσέφευγαν σε αυτά εξαιτίας προκλητικών δηλώσεων. Οι συγκεκριμένοι ελιγμοί είχαν σχεδιαστεί εδώ και πολύ καιρό», διευκρίνισε ο Κορνέφ. Οι πρώτες μετά τη λήξη της Συνθήκης για τη Μείωση των Στρατηγικών Επιθετικών Όπλων Πρόκειται για τις πρώτες ασκήσεις αυτού του είδους μετά τη λήξη της Συνθήκης για τη Μείωση των Στρατηγικών Επιθετικών Όπλων. Μεταξύ Μόσχας και Ουάσιγκτον δεν υπάρχουν πλέον διμερή έγγραφα σχετικά με τα πυρηνικά όπλα. Ο Ντόναλντ Τραμπ, μετά την επίσκεψή του στο Πεκίνο, δήλωσε ότι συζήτησε με τον Σι Τζινπίνγκ το ζήτημα της ρύθμισης στον συγκεκριμένο τομέα. «Έχουμε [με την Κίνα] πολύ καλή κατανόηση», διαβεβαίωσε. «Πρόκειται για την ιδέα της αποπυρηνικοποίησης και η Ρωσία πρέπει επίσης να συμμετέχει σε αυτήν. Μια τέτοια ιδέα θα ήταν πολύ καλή». Είναι πιθανό το θέμα αυτό να τεθεί και στις συνομιλίες του Βλαντίμιρ Πούτιν στο Πεκίνο. Οι Αμερικάνοι δοκιμάζουν τον Minuteman III Ωστόσο, η Μόσχα και η Ουάσιγκτον προτιμούν να διατηρούν την πυρίτιδα στεγνή. Και στην εντυπωσιακή επίδειξη πυρηνικής ισχύος — τις δοκιμές του «Σαρμάτ» και τις στρατηγικές ασκήσεις — οι ΗΠΑ απαντούν πολύ πιο συγκρατημένα: Για σήμερα 20 Μαΐου έχει προγραμματιστεί η εκτόξευση του διηπειρωτικού βαλλιστικού πυραύλου Minuteman III. Υπερτερεί το πυρηνικό οπλοστάσιο της Ρωσίας Όσον αφορά τη σύγκριση με τα πυρηνικά οπλοστάσια των Ευρωπαίων, η Ρωσία υπερτερεί κατά πολύ. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία του SIPRI για το 2025, η Ρωσία διαθέτει 5.459 πυρηνικές κεφαλές έναντι 290 της Γαλλίας και 225 της Βρετανίας. Επίσης, μόνο η Ρωσία διαθέτει πλήρως ανεπτυγμένη πυρηνική τριάδα, συμπεριλαμβανομένου του χερσαίου σκέλους. Πυρηνική ανανέωση Την ίδια περίοδο, η Ρωσία ολοκλήρωσε πλήρως την ανανέωση της πυρηνικής της τριάδας, αποκτώντας παράλληλα μοναδικά υπερηχητικά όπλα, απέναντι στα οποία οι Ευρωπαίοι δεν διαθέτουν άμυνα. Επιπλέον, τα χέρια της Μόσχας λύθηκαν ακόμη περισσότερο από το γεγονός ότι η Ουάσιγκτον δεν παρέτεινε τη συνθήκη για την πυρηνική αποτροπή, παρά τις ρωσικές προτάσεις προς αυτήν την κατεύθυνση. Αυτό σημαίνει ότι η Ρωσία μπορεί να κάνει ότι θέλει, ενισχύοντας και εκσυγχρονίζοντας το οπλοστάσιο της. Την ίδια στιγμή, οι ΗΠΑ απειλούν να αποσύρουν στρατεύματα καθώς και την περίφημη πυρηνική ομπρέλα, αφήνοντας μόνη την Ευρώπη και το κυριότερο απροστάτευτη απέναντι στο πυρηνικό οπλοστάσιο της Ρωσίας... ΒΝ

Ο Ερντογάν απειλεί ευθέως την Ελλάδα με βροχή από πυραύλους Tayfun, αν αυτή δεν...αλλάξει μυαλά και δεν αποστρατικοποιήσει τα νησιά! Εν μέσω της νέας κλιμάκωσης στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, με το επικείμενο νομοσχέδιο-πρόκληση για την “Γαλάζια Πατρίδα”, ο Τούρκος πρόεδρος αναφέρθηκε στην παραγωγή των πυραύλων Tayfun, επισημαίνοντας την ανησυχία που προκαλεί στην ελληνική πλευρά η… δυνατότητα να βομβαρδίσουν την Αθήνα! «Λοιπόν, φυσικά και θα γίνει», φέρεται να είπε χαρακτηριστικά ο Ταγίπ Ερντογάν, σε ομιλία του σε φεστιβάλ νέων, επισημαίνοντας πως αυτό θεωρεί ως την μόνη επιλογή αν η Ελλάδα «δεν μείνει στάσιμη» και συνεχίσει να εξοπλίζει τα νησιά του Αιγαίου! Ο Τούρκος πρόεδρος έχει απειλήσει και στο παρελθόν την χώρα μας με πλήγμα από Tayfun, ο οποίος αναπτύχθηκε από την τουρκική Roketsan και έχει διπλάσιο βεληνεκές από το πρώτο τουρκικό πυραυλικό σύστημα, το Bora. Τον Απρίλιο του 2026 πραγματοποιήθηκε η επίσημη τελετή παράδοσης της νέας έκδοσης Tayfun Block-4, το βεληνεκές του οποίου φτάνει τα 1.000 χιλιόμετρα (300-560 χλμ. ήταν οι πρώτες εκδόσεις). Σύμφωνα δε με την γερμανική Die Welt, το Βερολίνο εξετάζει την πιθανότητα αγοράς του Tayfun Block-4, λόγω του ενδεχομένου να μην αναπτύξουν οι ΗΠΑ τους Tomahawk, όπως είχε συμφωνηθεί επί κυβέρνησης Μπάιντεν. Σε προηγούμενο σημείωμα μας, αναφερθήκαμε στον διηπειρωτικό-βαλλιστικό πύραυλο (ICBM) με την ονομασία Yildirimhan (“Κεραυνός”) που παρουσίασε πρόσφατα η Τουρκία, δια του υπουργού Αμύνης Γιασάρ Γκιουλέρ, στη Διεθνή Έκθεση Άμυνας και Αεροδιαστημικής SAHA 2026, στην Κωνσταντινούπολη. Αναφέραμε επίσης ότι η γειτονική μας χώρα επιδιώκει να γίνει «Ιράν της Μεσογείου». Ο Yildirimhan περιγράφεται ως ένας συμβατικά οπλισμένος βαλλιστικός πύραυλος μεγάλου βεληνεκούς, μη τακτικού χαρακτήρα – μια σχετικά ασυνήθιστη προσέγγιση, αν και αντίστοιχες ιδέες έχουν κατά καιρούς εξεταστεί από χώρες όπως η Κίνα, το Ισραήλ και η Ρωσία. Σύμφωνα με τις διαθέσιμες πληροφορίες, ο πύραυλος έχει σχεδιαστεί ώστε να διαθέτει βεληνεκές 6.000 χιλιομέτρων, κάτι που τον κατατάσσει στην κατηγορία των διηπειρωτικών βαλλιστικών πυραύλων (ICBM). Το τουρκικό υπουργείο Άμυνας αναφέρει ότι ο πύραυλος θα είναι κινητός και θα εκτοξεύεται από ειδικά οχήματα μεταφοράς και εκτόξευσης. Παράλληλα, θα μπορεί να μεταφέρει κεφαλή βάρους έως και 3.000 κιλών. Συνεργασία με Κίνα-Πακιστάν Η ιστορία του τουρκικού βαλλιστικού-πυραυλικού προγράμματος ξεκινά από τα τέλη της δεκαετίας του 1970 και περιλαμβάνει συνεργασία με την Κίνα και το Πακιστάν. Η ιστορία του “Project J” και του “Project Kasırga” που προηγήθηκε, ανάγεται στο πρώτο μισό της δεκαετίας του 1990, όταν οι διαπραγματεύσεις για τη μεταφορά τεχνολογίας και την παραγωγή υπό άδεια στην Τουρκία του αμερικανικού πυραυλικού συστήματος πυροβολικού M-270 MLRS είχαν αποτύχει. Η Τουρκία αναζήτησε εναλλακτικές λύσεις, εστιάζοντας κυρίως στην αφομοίωση κρίσιμων τεχνολογιών, προκειμένου να δημιουργήσει αυτάρκη εθνική υποδομή για τον σχεδιασμό και την ανάπτυξη κατευθυνόμενων πυραύλων. Μετά την υπογραφή σύμβασης για την αδειοδοτημένη παραγωγή των κινεζικών πυραύλων WS-1A και WS-1B με το όνομα Kasırga (τίγρης) το 1997, υπογράφηκε παρόμοια σύμβαση με την CPMIEC (Chinese Precision Machinery Import and Export Corporation) για το κινεζικό σύστημα B-611 SRBM το 1998, καλύπτοντας την αδειοδοτημένη παραγωγή μιας πυροβολαρχίας B-611 με περισσότερους από 200 πυραύλους, με αναφερόμενο κόστος 300.000.000 δολάρια. Ο προηγμένος J-600T βασίζεται στο B-611 SRBM που αναπτύχθηκε από την China Aerospace Science and Industry Corporation ως σύστημα τακτικών πυραύλων χαμηλού κόστους. Αυτό το πρόγραμμα κατέληξε στην σχεδίαση και παραγωγή του πυραυλικού συστήματος Yıldırım που θα δούμε πιο κάτω. TRG-300 Kasirga Ο TRG-300 Kasirga είναι ένα μη κατευθυνόμενο πυραυλικό σύστημα πολλαπλών εκτοξευτών που κατασκευάζεται από την εταιρεία ROKETSAN. Το TRG-300 βασίζεται στο κινεζικό WS-1B, με ορισμένες τροποποιήσεις. Υπάρχουν περίπου 250 πύραυλοι σε τουρκική υπηρεσία, για παροχή πυρών υποστήριξης μεγάλης εμβέλειας. Μια πυροβολαρχία αποτελείται από ένα Όχημα Διοίκησης και Ελέγχου με έξι έως εννέα οχήματα εκτόξευσης (F-302T) και ίσο αριθμό οχημάτων ανεφοδιασμού και επαναφόρτωσης. Κάθε πύραυλος έχει τέσσερα σταθερά πτερύγια και φτάνει σε μέγιστο ύψος πτήσης τα 30.000 μέτρα με μέγιστη ταχύτητα 4,2 Mach. Οι πύραυλοι είναι συνήθως εξοπλισμένες με μια εκρηκτική κεφαλή διασποράς (Blast Fragmentation) που αποτελείται από 26.000 χαλύβδινες σφαίρες. Το TRG-300 αποτελείται από δύο βασικά μέρη: Το σύστημα εκτόξευσης (T-300) και τον πύραυλο TRG-300. Το T-300 MBRL βασίζεται στο γερμανικό σασί φορτηγών MAN 26.372 Diesel (6×6) 10t. Το βάρος μάχης, με τέσσερις ρουκέτες, είναι 23 τόνοι. Το σύστημα Kasirga τέθηκε σε λειτουργία για πρώτη φορά το 2000. Ο πύραυλος βγαίνει σε δύο εκδόσεις, την Μπλοκ Ι με μεγαλύτερη εμβέλεια (30-120 χλμ) και μικρότερη κεφαλή (105 κιλά) από το Μπλοκ II με μεγαλύτερη κεφαλή (190 κιλά) και μικρότερη εμβέλεια (20-90 χλμ). Η Τουρκία διαθέτει περίπου 70-80 πυραύλους. Το σύστημα Yildirim Το σύστημα Yıldırım (αστραπή) αποτελείται από δύο μονάδες: Το J-600T SRBM και το όχημα εκτόξευσης F-600T, το οποίο βασίζεται στο φορτηγό MAN 26.372 Diesel 6×6, που κατασκευάζεται στην Τουρκία. Κάθε F-600T φέρει ένα J-600T σε εκτοξευτήρα ανοιχτού τύπου σιδηροτροχιάς και μπορεί να προετοιμαστεί για εκτόξευση σε λιγότερο από 25 λεπτά, με το όχημα έτοιμο να κινηθεί ξανά σε λιγότερο από 5 λεπτά. Ο πύραυλος φορτώνεται στο όχημα F-600T με γερανό από όχημα επαναφόρτωσης, πάλι φορτηγό MAN 26.372 6×6. Η πτήση του πυραύλου ελέγχεται αδρανειακά από σύστημα INS (Inertial Navigation System), το οποίο τροφοδοτεί εισόδους εντολών διόρθωσης τροχιάς στα τέσσερα κινούμενα φτερά στο τμήμα του ακροφυσίου. Τα δεδομένα τροχιάς φορτώνονται στη Μονάδα Καθοδήγησης & Ελέγχου του πυραύλου στο όχημα F-600T πριν από την εκτόξευση. Το FCS στο F-600T υποστηρίζεται επίσης από ηλεκτρονικό σύστημα ελέγχου πυρός και μετεωρολογικό σύστημα πυροβολικού. Κάθε πυροβολαρχία J-600T Yıldırım αποτελείται από ένα Όχημα Χειρισμού και Ελέγχου Πυροβολαρχίας, δύο Οχήματα Διοίκησης και Ελέγχου Βολής, έξι F-600T οχήματα εκτόξευσης, επτά F-600T Reload-Οχήματα Ανεφοδιασμού και ένα Όχημα Συντήρησης. Ο πύραυλος φέρει συμβατική κεφαλή 480 κιλών TNT+RDX και έχει εμβέλεια Yıldırım I: 150 χλμ και Yıldırım II: 300 χλμ. Υπολογίζεται ότι υπάρχουν πάνω από 70 τέτοιοι πύραυλοι στο τουρκικό οπλοστάσιο. Τακτικοί βαλλιστικοί πύραυλοι Bora Ο Bora είναι ένας τακτικός βαλλιστικός πύραυλος που αναπτύχθηκε από την εταιρεία ROKETSAN. Έχει διάμετρο 610 mm, μήκος 8,0 m, συνολικό βάρος 2800 kg και μέγιστη εμβέλεια 280 έως 360 χλμ. Η εξαγωγική του έκδοση ονομάζεται Khan με ελάχιστη εμβέλεια 80 χλμ και μέγιστη εμβέλεια 280 χλμ. Χρησιμοποιεί GPS και αδρανειακή καθοδήγηση και ο εκτοξευτής του είναι τοποθετημένος σε φορτηγό VOLAT 8×8. Φέρει κεφαλή 570 κιλών με ισχυρή εκρηκτική ύλη ή κεφαλή κατακερματισμού. Η ακρίβεια του Bora είναι 30-50 m CEP. Δοκιμάστηκε και τέθηκε σε λειτουργία τον Μάιο του 2017. Οι παραδόσεις ολοκληρώθηκαν στις αρχές του 2021. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η Τουρκία διαθέτει επίσης 150 αμερικανικούς πυραύλους MGM-140 ATACMS, παρόμοιους με αυτούς που έχει η Ελλάδα. Αυτοί έχουν βεληνεκές 165 χλμ. Αντιπλοϊκός πύραυλος Atmaca Αν και το συγκεκριμένο σύστημα δεν είναι βαλλιστικό, εντούτοις από τα πυραυλικά συστήματα της Τουρκίας είναι αυτό που παρουσιάζει ειδικό ενδιαφέρον. Το πρόγραμμα ξεκίνησε το 2009 όταν ο υφυπουργός Αμυντικών Βιομηχανιών (SSM) της Τουρκίας υπέγραψε σύμβαση με τη ROKETSAN για τον σχεδιασμό ενός πυραύλου κρουζ εδάφους-εδάφους για τις απαιτήσεις των τουρκικών Ναυτικών Δυνάμεων. H Roketsan ξεκίνησε τις μελέτες σχεδιασμού τον Σεπτέμβριο 2012. Ο πύραυλος έχει αναπτυχθεί για πολλαπλές πλατφόρμες: Μπορεί να εκτοξεύεται, όχι μόνο από πολεμικά πλοία, αλλά και από πλοία επιφάνειας (κορβέτες, φρεγάτες) υποβρύχια, κινητές πλατφόρμες ξηράς αν και μέχρι στιγμής όχι και από αεροσκάφη. Μετά την ολοκλήρωση δοκιμών, η πρώτη εκτόξευση του Atmaca πραγματοποιήθηκε τον Μάρτιο 2017. Η σύμβαση σειριακής παραγωγής για το Atmaca υπογράφηκε μεταξύ ROKETSAN και Προεδρίας της Αμυντικής Βιομηχανίας στις 29 Οκτωβρίου του 2018. High Speed ​​Wind Tunnels Ταυτόχρονα, η τουρκική βιομηχανία έχει επενδύσει σε σήραγγες δοκιμών αεροδυναμικών εφαρμογών (High Speed ​​Wind Tunnels). Το Μέσο Ανατολικό Τεχνικό Πανεπιστήμιο (METU) στην Άγκυρα φιλοξενεί την πρώτη υπερηχητική αεροδυναμική σήραγγα της χώρας, η οποία εξυπηρετεί την αεροδιαστημική και αμυντική βιομηχανία. Η Τουρκική Αεροπορική Βιομηχανία (TUSAŞ/TAI) έθεσε, μεταξύ άλλων, σε λειτουργία τη μεγαλύτερη αεροδυναμική σήραγγα της χώρας και τη δεύτερη μεγαλύτερη στην Ευρώπη. Η συγκεκριμένη υποδομή υποστηρίζει υψηλές υποηχητικές ταχύτητες (έως Mach 0,55 στο μικρό της τμήμα) και χρησιμοποιείται για την ανάπτυξη του μαχητικού πέμπτης γενιάς KAAN. Η χώρα αναπτύσσει προηγμένες υπερηχητικές (hypersonic) σήραγγες ικανές να προσομοιώνουν ταχύτητες άνω των Mach 5, με σκοπό τη δοκιμή υλικών και θερμικών ασπίδων για βαλλιστικούς πυραύλους και διαστημικά συστήματα. Φιλοδοξίες μεγάλης δύναμης Πριν αρκετά χρόνια (2011) το κρατικό ινστιτούτο επιστημονικής έρευνας (TÜBITAK) είχε ανακοινώσει ότι οι επιστήμονές του φιλοδοξούν να κατασκευάσουν έναν εξολοκλήρου τουρκικό πύραυλο, με βεληνεκές 1.500 χλμ. Το 2014 ανακοίνωσαν ότι φιλοδοξούν για έναν άλλο, με βεληνεκές 2.500 χλμ, με εντολή του Ερντογάν. Όπως έχουμε αναφέρει, με τον Yildirimhan η Τουρκία αλλάζει πίστα, δείγμα του πως οι φιλοδοξίες της αναπτύσσονται χρόνο με χρόνο. Αναρωτιέται κανείς τι χρειάζεται πυραύλους με τέτοιο βεληνεκές μια χώρα που ισχυρίζεται ότι έχει μηδενικά προβλήματα με τους γείτονές της (εκτός από εμάς και την Κύπρο). Με αυτό το βεληνεκές μπορούν να πλήξουν Άμστερνταμ, Βαρκελώνη, Βερολίνο, Βηρυτό, Βρυξέλλες, Γενεύη, Αλγέρι, Τζέντα, Κάιρο, Κοπεγχάγη, Κίεβο, Λονδίνο, Μιλάνο, Μόσχα, Παρίσι, Ρώμη, Στοκχόλμη, Δαμασκό, Τεχεράνη, Τελ Αβίβ, Τρίπολη, Βαρσοβία, Αμμάν, Ζυρίχη και την πολυπόθητη Βιέννη! Σε αντίθεση με όσα παρουσιάζουν τα ΜΜΕ, οι βαλλιστικοί πύραυλοι συχνά δεν έχουν ακρίβεια, αναχαιτίζονται και μπορούν να μεταφέρουν περιορισμένο ωφέλιμο φορτίο (κατά μέσο όρο 500-1.000 kg). Συγκριτικά, ένα συμβατικό μαχητικό F-16 μπορεί να μεταφέρει ένα ωφέλιμο φορτίο που είναι τέσσερις ή πέντε φορές μεγαλύτερο και θεωρείται ευέλικτο πολεμικό πλεονέκτημα. Επιπλέον, οι βαλλιστικοί πύραυλοι είναι σχετικά ακριβά όπλα. Η χρήση τους εναντίον κινούμενων ή κινητών στόχων είναι προβληματική και απαιτεί επίκαιρες πληροφορίες, πράγμα δύσκολο να επιτευχθεί στα βεληνεκή που μιλάμε. Μπορούν όμως να πλήξουν στατικούς στόχους και υποδομές. Αλλά και πάλι δεν έχουν την ακρίβεια που απαιτείται, αλλά ούτε και το φορτίο για να καταστρέψουν ένα μεγάλο στόχο, όπως ένα φράγμα, ή μια μεγάλη γέφυρα. Για την Τουρκία, η Ελλάδα έχει ελάχιστους τέτοιους στόχους και δεν υπάρχουν πολεμικές βιομηχανίες για να πληγούν εν καιρώ πολέμου. Η συμφωνία MTCR Υπάρχει ένα μεγάλο “αλλά” στο γιατί τα κράτη θέλουν τους βαλλιστικούς πυραύλους. Είτε δεν έχεις την απαιτούμενη αεροπορική ισχύ, είτε αποβλέπεις σε άλλες χρήσεις. Κάποια κράτη συχνά επιλέγουν πυραύλους, υπολογίζοντας ότι αυτά τα πολεμικά παιχνίδια μπορούν επίσης να φέρουν βιολογικές, χημικές και πυρηνικές κεφαλές. Οι βαλλιστικοί πύραυλοι έχουν επίσης χαρακτηριστεί ως «μικρά πυρηνικά». Ωστόσο, υπάρχουν μερικά προβλήματα, όπως το ό,τι η Τουρκία έχει υπογράψει το καθεστώς ελέγχου τεχνολογίας πυραύλων MTCR (Missile Technology Control Regime). Το MTCR είναι ένα καθεστώς ελέγχου των εξαγωγών που επιδιώκει να μειώσει τη διάδοση πυραύλων, υποχρεώνοντας τους υπογράφοντες να μην εξάγουν drones ή πυραύλους με ωφέλιμο φορτίο άνω των 500 kg και εμβέλεια άνω των 190 μιλίων. Ο πύραυλος Tayfun ήταν ο πρώτος γνωστός πύραυλος που δοκίμασε η Τουρκία και υπερέβαινε αυτό το βεληνεκές…

Όποιος κυριαρχεί στην Ευρασία, έχει τη βάση για να κυριαρχήσει στον κόσμο! Η επίσκεψη Πούτιν στο Πεκίνο λίγες ημέρες μετά την επίσκεψη Τραμπ, αναδεικνύει εκ των πραγμάτων την Κίνα σε κέντρο των διπλωματικών διεργασιών, στο επίπεδο των τριών μεγάλων δυνάμεων! Η συνάντηση Τραμπ-Πούτιν στην Αλάσκα είχε ερμηνευθεί σαν προσπάθεια του Αμερικανού προέδρου να αποκολλήσει τον Ρώσο ομόλογό του από τον εναγκαλισμό με τον Σι. Τα γεγονότα κατέδειξαν ότι η “συνεννόηση του Άνκορατζ” δεν είχε στρατηγικό βάθος. Η αμερικανική επέμβαση στη Βενεζουέλα και η επίθεση εναντίον του Ιράν έχουν αλλάξει το γεωπολιτικό τοπίο, ωθώντας τον Ρώσο και τον Κινέζο πρόεδρο σε περαιτέρω σύμπλευση. Αυτό αποτυπώνει και η επίσκεψη Πούτιν, παρότι την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές δεν γνωρίζουμε τα αποτελέσματα των συνομιλιών κορυφής. Η "συνεννόηση του Άνκορατζ" είχε τροφοδοτήσει μία φιλολογία ότι η Μόσχα θα χρησιμοποιούσε το άνοιγμα του Τραμπ, για να χαλαρώσει τη σχέση της με το Πεκίνο. Το επιχείρημα ήταν ότι η σινορωσική σχέση ήταν ανισοβαρής. Προφανώς, η Ρωσία είχε ζωτική ανάγκη τις αγορές της Κίνας και της Ινδίας για πουλήσει –με σοβαρή έκπτωση– πετρέλαιο και φυσικό αέριο, μετά τις ευρωπαϊκές κυρώσεις. Η Ρωσία είχε επίσης ζωτική ανάγκη από βιομηχανικά υλικά και προϊόντα, απολύτως αναγκαία για την πολεμική βιομηχανία της, αλλά και για τις καταναλωτικές ανάγκες των ρωσικών νοικοκυριών. Αυτή την πραγματικότητα επικαλούνται όσοι δυτικοί αναλυτές θεωρούν ότι η Ρωσία έχει περιέλθει σε καθεστώς εξάρτησης από την Κίνα. Το ίδιο φαίνεται να θεωρούσαν και ορισμένοι κινεζικοί ηγετικοί κύκλοι. Η θεώρηση, πάντως, ότι η Ρωσία είναι εξαρτημένη από την Κίνα είναι τακτικού χαρακτήρα. Το νόμισμα όμως έχει και άλλη όψη. Κι αυτή φάνηκε πολύ πιο καθαρά με την αμερικανική παρέμβαση στη Βενεζουέλα και το ναυτικό αποκλεισμό στα Στενά του Ορμούζ. Και τα δύο αυτά γεγονότα κατέδειξαν στους Κινέζους ότι ο μόνος ασφαλής τρόπος προμήθειας πετρελαίου, φυσικού αερίου, αλλά και αγροτικών προϊόντων και πρώτων υλών, είναι οι αγορές από τη Ρωσία και την Κεντρική Ασία. Κίνα και ΗΠΑ Μπορεί η Κίνα να έχει συσσωρεύσει μεγάλα αποθέματα υδρογονανθράκων, μπορεί να επεκτείνει συνεχώς την παραγωγή ενέργειας από ανανεώσιμες πηγές, αλλά η τεράστια βιομηχανία της έχει ζωτική ανάγκη από πετρέλαιο και φυσικό αέριο. Το γεγονός, μάλιστα, ότι η κινέζικη και η ρωσική οικονομία είναι συμπληρωματικές, κάνει τα πράγματα πολύ πιο εύκολα. Η Κίνα δεν υποτιμά καθόλου τη σημασία που έχουν για το εξαγωγικό της εμπόριο οι δυτικές αγορές, αλλά έχει συνείδηση ότι βρίσκεται σ’ ένα είδος άτυπου ψυχρού πολέμου με τις ΗΠΑ. Οι Κινέζοι στήριξαν τη Ρωσία μετά το 2022, επειδή είχαν επίγνωση πως εάν αυτή γονάτιζε από τον οικονομικό πόλεμο που της είχε κηρύξει η Συλλογική Δύση, ο επόμενος στόχος θα ήταν οι ίδιοι. Η ανάσχεση της αμερικανικής πίεσης, λοιπόν, είναι κοινός στρατηγικός στόχος Μόσχας και Πεκίνου. Αυτός τροφοδοτεί την ολοένα και πιο στενή διμερή συνεργασία τους. Όπως φάνηκε και με την επίσκεψη Τραμπ, η Κίνα, ναι μεν αποφεύγει να προκαλέσει τις ΗΠΑ, αλλά θέτει και κόκκινες γραμμές, αρνούμενη να αναγνωρίσει το δικαίωμα της Ουάσινγκτον να επιβάλει κανόνες και κυρώσεις. Το έμμεσο πλην σαφές μήνυμα που εκπέμπει το Πεκίνο είναι ότι θα συμπεριφέρεται στις ΗΠΑ ως ίσος προς ίσο. Είναι ενδεικτικό το επεισόδιο με την επιβολή δασμών από τον Τραμπ. Το Πεκίνο ήταν έτοιμο κι απάντησε γρήγορα, κλείνοντας τη στρόφιγγα εξαγωγής στις ΗΠΑ κρίσιμων μετάλλων για την αμερικανική βιομηχανία υψηλής τεχνολογίας. Κυρίως, οι Κινέζοι δεν τρέφουν αυταπάτες. Προετοιμάζονται, άλλωστε, εδώ και χρόνια για μία σύγκρουση με τους Αμερικανούς. Δεν αποκλείουν ακόμα και το ενδεχόμενο με κάποια αφορμή να επιβληθούν και σ’ αυτούς κυρώσεις. Γι’ αυτό και το Πεκίνο επιχειρεί συστηματικά να ανοίξει νέες αγορές και ευρύτερα νέες δυνατότητες οικονομικής διείσδυσης σε Ασία, Αφρική και Λατινική Αμερική. Γι’ αυτό και σταδιακά, αλλά σταθερά μειώνει την έκθεσή της στο αμερικανικό δημόσιο χρέος, πουλώντας αργά αλλά σταθερά αμερικανικά ομόλογα. Η Κίνα χρειάζεται την Ρωσία Στην πραγματικότητα, αυτό που μένει ως εναλλακτική οδός για την τροφοδοσία της με ενέργεια, πρώτες ύλες, ακόμα και με τα αναγκαία τρόφιμα για να θρέψει τον πληθυσμό της, είναι ο ηπειρωτικός δρόμος στην Ευρασία, ο οποίος εξαρτάται από τη Ρωσία. Το Πεκίνο, λοιπόν, έχει ζωτικούς λόγους να επιδιώκει στενή εταιρική σχέση με τη Μόσχα. Ο “Νέος Δρόμος του Μεταξιού”, που περιλαμβάνει γιγαντιαίες επενδύσεις σε υποδομές και παροχή δανείων για την ανάπτυξη νέων χερσαίων οδικών αξόνων προς τη Δύση μέσω της Κεντρικής Ασίας, δεν είναι μόνο ένα επενδυτικό σχέδιο. Είναι ταυτοχρόνως και δημιουργία εναλλακτικού εμπορικού δρόμου. Το ενδεχόμενο αμερικανικού αποκλεισμού Κίνα και Ρωσία έχουν συνείδηση ότι πρέπει να διαχειριστούν με προσοχή τις ΗΠΑ, ώστε να αποτραπεί μια ανεξέλεγκτη κρίση, αλλά υπάρχουν και όρια. Κινέζοι και Ρώσοι έχουν επενδύσει στην εδραίωση ενός πολυπολικού διεθνούς συστήματος και στο πλαίσιο αυτού αντιλαμβάνονται τα εθνικά τους συμφέροντα. Είναι ενδεικτικό του βαθμού της προσέγγισης των δύο ευρασιατικών γιγάντων ότι πραγματοποιούν όλο και πιο συχνά κοινές στρατιωτικές ασκήσεις. Το υψηλό επίπεδο κοινής στρατιωτικής δραστηριότητας αναμφισβήτητα δημιουργεί δεσμούς και μεταξύ των δύο ενόπλων δυνάμεων και ευρύτερα των δύο κρατικών μηχανισμών. Η Κίνα έχει προσπαθήσει να δημιουργήσει ναυτικές βάσεις στον Ινδικό, αλλά έχει επίγνωση ότι το εξωτερικό της εμπόριο είναι ευάλωτο σ’ έναν αμερικανικό ναυτικό αποκλεισμό. Νότια Κορέα, Ιαπωνία, Ταϊβάν και Φιλιππίνες –όλες περισσότερο, ή λιγότερο ενταγμένες στο αμερικανικό σύστημα συμμαχιών– συγκροτούν έναν κλοιό στο θαλάσσιο μέτωπο. Δεδομένου ότι οι ΗΠΑ είναι ο κυρίαρχος των ωκεανών, γίνεται κατανοητή η προσπάθεια του Πεκίνου να αποκτήσει κάποιο θαλάσσιο στρατηγικό βάθος στη Νότια Σινική Θάλασσα, δημιουργώντας τεχνητά νησιά και στρατιωτικές βάσεις. Για τον ίδιο λόγο, οι Κινέζοι ενισχύουν με ταχύ ρυθμό το Πολεμικό Ναυτικό τους και αναπτύσσουν πυραυλικά συστήματα ικανά να εμποδίσουν το αμερικανικό Ναυτικό από το να προβάλει την ισχύ του πλησίον των κινεζικών ακτών. Παρ’ όλα αυτά, η Κίνα είναι συγκριτικά τρωτή, επειδή δεν διαθέτει δικές της πηγές ενέργειας και αρκετές δικές της πρώτες ύλες ζωτικές για τη βιομηχανία της. Όλα αυτά εισάγονται κατά κανόνα μέσω των θαλάσσιων οδών, τις οποίες σε πολύ μεγάλο βαθμό ελέγχει, λόγω και της γεωγραφίας στην περιοχή, ο αμερικανικός στόλος. Είναι προφανές ότι, σε περίπτωση σύγκρουσης, ο αναπόφευκτος αποκλεισμός της θα είχε τεράστιο, εάν όχι καταστροφικό, κόστος για την Κίνα. Η Κίνα χρειάζεται την Ρωσία Στην πραγματικότητα, αυτό που μένει ως εναλλακτική οδός για την τροφοδοσία της με ενέργεια, πρώτες ύλες, ακόμα και με τα αναγκαία τρόφιμα για να θρέψει τον πληθυσμό της, είναι ο ηπειρωτικός δρόμος στην Ευρασία, ο οποίος εξαρτάται από τη Ρωσία. Το Πεκίνο, λοιπόν, έχει ζωτικούς λόγους να επιδιώκει στενή εταιρική σχέση με τη Μόσχα. Ο “Νέος Δρόμος του Μεταξιού”, που περιλαμβάνει γιγαντιαίες επενδύσεις σε υποδομές και παροχή δανείων για την ανάπτυξη νέων χερσαίων οδικών αξόνων προς τη Δύση μέσω της Κεντρικής Ασίας, δεν είναι μόνο ένα επενδυτικό σχέδιο. Είναι ταυτοχρόνως και δημιουργία εναλλακτικού εμπορικού δρόμου. Η Κίνα έχει ανάγκη τη Ρωσία για έναν ακόμη πρόσθετο λόγο. Σταδιακά ανοίγει ο Αρκτικός Δρόμος, λόγω της Κλιματικής Αλλαγής που λιώνει σιγά-σιγά τους πάγους, αλλά και λόγω της κατασκευής σύγχρονων παγοθραυστικών από τη Ρωσία, τα οποία μπορούν να μεταφέρουν σε πολύ συντομότερο χρόνο φορτία από και προς την Κίνα. Σημειωτέον ότι η αρκτική διαδρομή από Κίνα σε Ευρώπη διαρκεί τον μισό χρόνο, σε σύγκριση με τη διαδρομή μέσω Ινδικού και Σουέζ. Ο Αρκτικός Δρόμος, όμως, ελέγχεται σε πολύ μεγάλο βαθμό από τη Ρωσία, λόγω της τεράστιας βόρειας ακτογραμμής της. Όλα τα παραπάνω ωθούσαν από πριν το Πεκίνο να συνεργαστεί με τη Μόσχα, αλλά ο πόλεμος στον Κόλπο και η απώλεια (προσωρινή που δεν αποκλείεται να γίνει μόνιμη) πηγών προμήθειας πετρελαίου και φυσικού αερίου είναι ένα ηχηρό καμπανάκι για την κινέζικη ηγεσία. Το ίδιο και ο τορπιλισμός της ιρανικής φρεγάτας από αμερικανικό υποβρύχιο στη Σρι Λάνκα. Όσο κι αν οι Κινέζοι τηρούν κάποιες αποστάσεις, αποφεύγοντας να δεσμευθούν πιο στενά με τη Ρωσία, έχουν συνείδηση πως αυτή είναι η ασφαλέστερη πηγή για την ενεργειακή τους ασφάλεια. Υπάρχει σινορωσική συμμαχία; Ως εκ τούτου, λοιπόν, ναι μεν δεν υπάρχει επίσημα σινορωσική συμμαχία, αλλά στην πράξη είναι ορατή δια γυμνού οφθαλμού ότι η διμερής σχέση έχει φθάσει σ’ ένα κρίσιμο σημείο. Το κοινό γεωστρατηγικό συμφέρον και η συμπληρωματικότητα των δύο οικονομιών ωθούν σε περαιτέρω σύσφιξη, σε μία άτυπη συμμαχία. Η Μόσχα κινείται προς αυτή την κατεύθυνση, αλλά το Πεκίνο δείχνει ακόμα μία σχετική απροθυμία. Δείχνει να προτιμά τα συγκυριακά κέρδη, αποφεύγοντας τη στρατηγική σύμπλευση. Παράδειγμα είναι ο αγωγός φυσικού αερίου Power of Siberia, η κατασκευή του οποίου καθυστερεί, επειδή οι Κινέζοι τον αντιμετωπίζουν με στενά εμπορικά κι όχι με στρατηγικά κριτήρια. Έτσι, ενώ οι δύο πρόεδροι μιλούσαν για “συνεργασία χωρίς όρια”, στην πράξη υπάρχουν καθυστερήσεις, ενδοιασμοί και παζάρια. Η κινέζικη στάση έχει ενοχλήσει τον Πούτιν και κατά πάσα πιθανότητα, θα θέσει αυτό το ζήτημα στις συνομιλίες του με τον Σι και μάλιστα με ευθύ τρόπο. Είναι άγνωστη η απάντηση του Κινέζου προέδρου, αλλά είναι ξεκάθαρο ότι καλείται να αποφασίσει, εάν θα αντιμετωπίσει τη Ρωσία ως ισότιμο στρατηγικό εταίρο, ή σαν μία γειτονική χώρα, με την οποία απλώς κάνει μπίζνες. Προφανώς, από τον δρόμο που θα επιλέξει το Πεκίνο θα κριθούν οι παγκόσμιες ισορροπίες. Εάν οι Κινέζοι υπερβούν τις επιφυλάξεις τους, η άτυπη στρατηγική σύμπλευση των δύο ευρασιατικών γιγάντων θα θέσει τη βάση για τη συγκρότηση ενός άξονα διαστάσεων υπέρ-υπερδύναμης σε στρατιωτικό-οικονομικό επίπεδο, με αντίστοιχο πολιτικό βάρος. Αν και η Κίνα έχει σημαντικά ενισχυθεί στο στρατιωτικό επίπεδο, παραμένει ποιοτικά κατώτερη από τη Ρωσία και τις ΗΠΑ ειδικά στα πυρηνικά όπλα. Εμμέσως, λοιπόν, έχει ανάγκη το ισχυρό ρωσικό πυρηνικό οπλοστάσιο για να εξισορροπήσει δυνάμει το αμερικανικό. Αυτός ο άξονας αναπόφευκτα θα κυριαρχήσει στην Ευρασία. Όπως έχουν διδάξει οι κλασικοί της γεωπολιτικής, όποιος κυριαρχεί στην Ευρασία έχει τη βάση για να κυριαρχήσει στον κόσμο, παρ' ότι οι ΗΠΑ, με τη συνδρομή και των υπόλοιπων Δυτικών, παραμένουν οι κυρίαρχοι των ωκεανών. Δεν έχουν, όμως, καταφέρει να διεισδύσουν και να εδραιωθούν στην καρδιά της Ευρασίας...

Πομπώδεις ψευδολογίες, μανιφέστα ψεύδους και το απεγνωσμένο σχέδιο διαφυγής του Κτήνους! Πριν θρυμματιστεί οριστικά το Βδέλυγμα της Ερημώσεως, καταστρώνει πολιτικό σχέδιο διαφυγής! Το απεγνωσμένο πολιτικό θέατρο της ΝΔ και η θανάσιμη απειλή που έρχεται από το ουκρανικό drone και τη "Γαλάζια Πατρίδα" του Ερντογάν... Μπροστά στα μάτια μας, μέσα στην αίθουσα του συνεδρίου, ένας λουδοβίκεια κυνικός Μητσοτάκης ("Το κόμμα είμαι εγώ") και ένας γελοίος Δένδιας έστησαν την παράσταση που ονομάστηκε "Συνέδριο της ΝΔ". Ένα ακόμη θλιβερό θέατρο γεμάτο από πομπώδη, κενή, γεμάτη ψευδολογίες για “σταθερότητα”, “ευθύνη” και “ισχυρή Ελλάδα του 2030” λογοδιάρροια. Όμως έξω από τα κλειστά παράθυρα της αίθουσας, η πραγματικότητα έχει ήδη εισβάλει με τη μορφή του θαλάσσιου ουκρανικού drone, φορτωμένο με δεκάδες κιλά εκρηκτικών να διασχίζει ελληνικά χωρικά ύδατα, ενώ οι πύραυλοι Patriot, με διαταγή Δένδια, αποσύρονται από Κάρπαθο και Έβρο προς άγνωστη ενδοχώρα. Και παράλληλα την ίδια στιγμή η Τουρκία, μετά τη νομοθέτηση της Γαλάζιας Πατρίδας, ετοιμάζεται να υψώσει σημαίες σε 152 ελληνικά νησιά που διεκδικεί ως “δικά της”. Το δίδυμο της συμφοράς δεν ψεύδεται απλώς. Ανοίγει διάπλατα στην κυριολεξία την πόρτα στους εχθρούς! "Το Κόμμα...είμαι εγώ" Στο 16ο Συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας, εκεί όπου το καθεστώς Μητσοτάκη προσπάθησε να στήσει μια φαρσική παράσταση δήθεν ενότητας, δήθεν αυτοπεποίθησης και δήθεν «ευθύνης», η πομπώδης και κενή ρητορική του πρωθυπουργού ξεχύθηκε από το βήμα σαν δηλητηριώδες νέφος που σκοπεύει να πνίξει κάθε ίχνος αλήθειας. «Πάμε», ούρλιαξε με το ψεύτικο χαμόγελο του ανθρώπου που ξέρει ότι το τέλος του πλησιάζει, λες και η Ελλάδα είναι ένα απέραντο εργοτάξιο που μόνο αυτός, ο μεγάλος αρχιτέκτονας της καταστροφής, μπορεί να οδηγήσει στην «ισχυρή Ελλάδα του 2030». Επαναλάμβανε με βδελυρή επιμονή ότι οι κάλπες θα στηθούν το 2027 και όχι νωρίτερα, ότι - και καλά - την Ιστορία την γράφουν οι παρόντες, ότι η ΝΔ δεν έχει face control, ότι δεν μοιράζεται σε πλατείες και εξώστες, ότι είναι κόμμα ανοιχτό, ορμητήριο δράσης και φάρος ευθύνης και παρ' όλα αυτά, δεν έπεσε καν το ταβάνι να τους πλακώσει όλους. Μίλησε για ...«συμβόλαιο αλήθειας», αυτός που έχει κάνει το ψέμμακαι την απάτη μια συνηθισμένη κανονικότητα και που - η αλήθεια - πρέπει να μετατραπεί σε «συμβόλαιο αποτελέσματος», για σταθερότητα, συνοχή, συνέπεια και συνέχεια. Κουβέντες που διακατέχονται από μισό τόνο πομφόλυγες και άλλο τόσο από φληναφήματα! Απορρίπτει - ασφαλέστατα - το δίλημμα «Μητσοτάκης ή χάος» και το αντικαθιστά με το ακόμα πιο χυδαίο «Μητσοτάκης και οποιοσδήποτε άλλος πολιτικός αρχηγός απέναντί του». Πόσο αισχρή, πόσο κενή, πόσο προσβλητική για τη νοημοσύνη του ελληνικού λαού ήταν αυτή η πομπώδης ψευδολογία! Ο Μητσοτάκης, αυτό το διεφθαρμένο νεοταξικό πολιτικό σκουλήκι που σέρνεται πάνω στα ερείπια της χώρας, προσποιείται ακόμη και μετά το μεγάλο κράξιμο που έφαγε από το 80% των ψηφοφόρων του κόμματος της πρώην παραδοσιακής δεξιάς, ότι η ΝΔ είναι ακόμη η μεγάλη παράταξη της ευθύνης(!!!) ενώ στην πραγματικότητα έχει μετατρέψει το κόμμα σε ένα σάπιο μηχανισμό εξουσίας, γεμάτο από τεχνοκράτες-μισθοφόρους και εξωκοινοβουλευτικούς ληστές του δημοσίου πλούτου. Κάθε του λέξη ήταν ένα χαστούκι στο πρόσωπο του λαού που πεινάει από την ακρίβεια, που θρηνεί τα Τέμπη, που βλέπει τα σκάνδαλα του ΟΠΕΚΕΠΕ και τις υποκλοπές να μένουν ατιμώρητα. Στην ουσία δεν μιλάει στον λαό διότι πολύ απλά, έχει χάσει κάθε ίχνος απ τη πραγματικότητα. Στην ουσία μιλάει στον εαυτό του μπροστά στους βουλευτές και στους λίγους που ακόμη τον στηρίζουν από συμφέρον, προσπαθώντας να πείσει ότι η Ιστορία θα τον δικαιώσει - Θού Κύριε φυλακήν τω στόματι μου - ενώ η ίδια η Ιστορία τον έχει ήδη καταδικάσει ως έναν από τους πιο επικίνδυνους και ανίκανούς διαχειριστές που πέρασαν ποτέ από την ελληνική πολιτική σκηνή! Το χυδαίο και βδελυρό σχέδιο διαφυγής Και όμως, πίσω από αυτή την πομπώδη και ψεύτικη αυτοπεποίθηση κρύβεται το πραγματικό, το απεγνωσμένο σχέδιο. Ο Μητσοτάκης δεν θέλει εκλογές τώρα. Γιατί; Μα διότι ΔΕΝ τολμάει! Αυτό που θέλει είναι να φτάσει μέχρι το 2027 με τα νύχια και τα δόντια, όχι επειδή πιστεύει ότι ο λαός τον εμπιστεύεται – ξέρει ότι τον μισεί – αλλά επειδή γνωρίζει ότι οι πικροί φάκελοι της Ευρωπαίας Εισαγγελέως Λάουρα Κοβέσι δεν θα σταματήσουν να καταφθάνουν στη Βουλή σαν μαχαίρια που πλησιάζουν την πλάτη του. Οι κακουργηματικές διώξεις για τα σκάνδαλα του ΟΠΕΚΕΠΕ, για την εγκληματική τραγωδία των Τεμπών, για τις παράνομες υποκλοπές, για όλο το πλέγμα διαφθοράς και εξαπάτησης που έχει στήσει το καθεστώς του, είναι σαν βόμβες με ωρολογιακό μηχανισμό που μετρούν αντίστροφα. Αν γίνουν εκλογές τώρα, ο λαός θα τον συντρίψει με αυτά τα στοιχεία στο χέρι. Αν όμως φτάσει μέχρι τον Ιούλιο του 2027, τότε που η Ελλάδα αναλαμβάνει την Προεδρία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τότε πιστεύει ότι θα έχει εξασφαλίσει την πολιτική και ίσως τη νομική κάλυψη που χρειάζεται για να γλιτώσει. Μετά, όπως το ποντίκι που εγκαταλείπει το πλοίο πριν βουλιάξει, θα το σκάσει για Βρυξέλλες ή Στρασβούργο, αφήνοντας πίσω του μια χώρα διαλυμένη, μια οικονομία που στενάζει από την ακρίβεια, μια κοινωνία που έχει χάσει κάθε εμπιστοσύνη και μια πατρίδα που πλέον κινδυνεύει όχι μόνο από μέσα αλλά και από έξω. Ποιον κοροϊδεύει αυτό το ελεεινό κάθαρμα; Τον ελληνικό λαό που καθημερινά βλέπει την ακρίβεια να τον τσακίζει, την αδικία να θριαμβεύει και τα εθνικά συμφέροντα να πωλούνται στο σφαγείο της ξένης ατζέντας; Ε; Το "μανιφέστο" της ντροπής Σε αυτό το βρώμικο θέατρο παρενέβη το λεγόμενο «μανιφέστο Δένδια». Ο υπουργός Άμυνας, με μια ομιλία που εισπράχθηκε με θερμά χειροκροτήματα από τους πιστούς του μηχανισμού, προσπάθησε να ντύσει το καθεστώς με το κουρελιασμένο ένδυμα των «ριζών» και της δήθεν «αυτοκριτικής». Μίλησε για κόμμα που δεν δημιουργήθηκε ως επαγγελματικός μηχανισμός εξουσίας, που δεν βλέπει το κράτος ως λάφυρο, που δεν πιστεύει σε περίκλειστες καγκελαρίες τεχνοκρατών και μισθοφόρους της εξουσίας. Ζήτησε να ξεριζωθούν οι παθογένειες του παλαιοκομματισμού, μίλησε για λαϊκή βάση, για κράτος δικαίου, για τον κίνδυνο του «κυβερνητικού ιδρυματισμού». Μ' άλλα λόγια, ό,τι νάναι κι ό,τι του φανεί του Λωλο-Στεφανή! Στην πραγματικότητα όμως, ήταν η πιο χυδαία προσπάθεια να καλυφθούν οι πληγές ενός συστήματος που έχει μετατρέψει το κόμμα σε ένα σάπιο, διεφθαρμένο καθεστώς. Ο Δένδιας ουσιαστικά, προσπάθησε να γεφυρώσει το χάσμα ανάμεσα στην ηγεσία και τη βάση, να πείσει ότι το κόμμα μπορεί ακόμη να επιστρέψει στις αρχές του αλλά ...πώς να γίνει αυτό τη στιγμή που ο ανυποχώρητος "Λουδοβίκος Μητσοτάκης" έχει γεμίσει το κυβερνητικό σχήμα με ό,τι "ορφανό" είχε μείνει από τον αντίχριστο ΠΑΣΟΚικό Σημιτισμό και τη γελοιότητα του Ποταμίσιου βδελύματος, ακριβώς για να μην μπορεί κανείς εξ αυτών να υπονομεύσει το...επιτελικό-τυραννικό καθεστώς που ήθελε να εγκαθιδρύσει. Και φυσικά τα λόγια του, όσο πομπώδη και ψεύτικα κι αν ακούγονταν, δεν μπορούσαν να κρύψουν την αλήθεια: Το καθεστώς έχει μετατρέψει τα πάντα σε λάφυρα, ακριβώς αυτό που ο ίδιος δήθεν καταδίκαζε. Μόνο μια ματιά να ρίξει κανείς στα "πόθεν έσχες" όλων αυτών που πλαισίωναν και εξακολουθούν να πλαισιώνουν τη κυβερνηση, θα καταλάβει το απίστευτο πλιάτσικο και το μεγάλο φαγοπότι που έπεσε κατά την επταετή διακυβέρνηση του Κτήνους: Mέχρι τη στιγμή που γράφεται αυτό το κείμενο, 4,8 εκατομμύρια Έλληνες χρωστάνε στην Εφορία 114 δις ευρώ και δεν μπορούν να τα αποπληρώσουν! Αυτή είναι η πραγματική "ανάπτυξη" της κυβέρνησης των ληστών και των απατεώνων. Το 2019, όπου ανέλαβε τη διακυβέρνηση η ΝΔ του Μητσοτάκη, ο δηλωμένος πλούτος των βουλευτών και των κυβερνητικών στελεχών ήταν σε αριθμούς 91.137.205 €. Μέχρι και το 2023, όταν ξεκινούσε η δεύτερη θητεία του Μητσοτακισμού, ο δηλωμένος πλούτος βουλευτών και των κυβερνητικών στελεχών ήταν σε αριθμούς 146.602.663 €, αυξημένος κατά 55.000.000 € !!! Φανταστείτε το τι φαγοπότι είχε πέσει στη περίοδο της ψευτο-πανδημίας με τις μίζες από τα εμβόλια και την προώθηση τους, αλλά και τα παρελκόμενα αυτών! Στα τέλη του 2024, ο δηλωμένος πλούτος βουλευτών και των κυβερνητικών στελεχών ανήλθε στο ιλιγγιώδες ποσό των 217.056.938 €, αυξημένος κατά 71 εκατομμύρια ευρώ, μέσα σε ένα χρόνο μόλις! Τα στοιχεία αυτά βασίζονται στα επισήμως καταγεγραμμένα στοιχεία των "Πόθεν Έσχες" των βουλευτών και κυβερνητικών στελεχών από το 2019 τον Αύγουστο μέχρι τον Αύγουστο του 2024! Και μιλάει το ίδιο το Βδέλυμα της Ερημώσεως μαζί με τα τσιράκια του για...ανάπτυξη, για Δικαιοσύνη, για ...νέα Ελλάδα (2.1 ή 3.0;), ενώ ουσιαστικά τους λέει όλους όσους τον ακολουθούν για ...νέα πλιάτσικα, για νέες μίζες, για νέες ληστείες! Το drone της Λευκάδας και η πτώση της "σωστής πλευράς της Ιστορίας" Και τώρα, πάμε στα πιο σοβαρά, τα πιο αποκαλυπτικα, τα πιο επικίνδυνα για τη πατρίδα μας την ίδια και την εδαφική της υπόσταση. Το θαλάσσιο ουκρανικό drone που εντοπίστηκε στη Λευκάδα, φορτωμένο με δεκάδες κιλά εκρηκτικών, δεν ήταν απλό «περιστατικό». Ήταν η ζωντανή απόδειξη, η αδιαμφισβήτητη μαρτυρία ότι οι επιλογές του Μητσοτάκη και του Δένδια περί "σωστής πλευράς της Ιστορίας" έχουν γίνει θανάσιμος κίνδυνος για την ίδια την ύπαρξη της Ελλάδας. Το drone κινήθηκε εξ' αρχής μέσα σε ελληνικά χωρικά ύδατα, παραβιάζοντας κατάφορα την κυριαρχία μας, μεταφέροντας τον ρωσοουκρανικό πόλεμο κατ' ευθείαν στην ελληνική επικράτεια. Μόνο από τεχνική βλάβη και από θεία παρέμβαση δεν εξερράγη, γιατί αν είχε συμβεί, η έκρηξη θα ήταν τεράστια, με απρόβλεπτες συνέπειες για ανθρώπινες ζωές, για τη ναυσιπλοΐα, για την οικονομία και την ασφάλεια ολόκληρης της χώρας. Και όμως, αυτοί οι δύο – ο Μητσοτάκης και ο Δένδιας – που παρουσιάζονται ως οι υπερασπιστές της «σωστής πλευράς της Ιστορίας», συνέχισαν να στέλνουν πολεμικό υλικό, να εκπαιδεύουν Ουκρανούς πιλότους, να στηρίζουν με αίμα και χρήμα ενός καθεστώτος που δεν δίστασε να μας προσβάλει με τόσο θράσος. Και δεν σταματάει εδώ η συμφορά. Χθες, με άμεση διαταγή του ίδιου του Δένδια, αποσύρθηκαν οι πύραυλοι Patriot από την Κάρπαθο και τον Έβρο και μεταφέρθηκαν κάπου στην ενδοχώρα – σε άγνωστη τοποθεσία που δεν μας λένε. Την ίδια στιγμή δηλάδή που η Τουρκία, μετά τη νομοθέτηση της Γαλάζιας Πατρίδας, είναι έτοιμη να υψώσει σημαίες σε 152 ελληνικά νησιά που διεκδικεί ως «δικά της», αυτό το απίστευτο δίδυμο της συμφοράς Μητσοτάκη-Δένδια ανοίγει διάπλατα την πόρτα στον εχθρό. Αποδυναμώνουν τις ακτές μας, αφήνουν γυμνά τα πιο κρίσιμα νησιά μας, κάνουν την Ελλάδα εύκολο θύμα για την τουρκική επιθετικότητα προκειμένου να ...κατευνάσουν τα τουρκικά θρασύμια. Το drone ήταν μόνο η αρχή. Η πραγματική πληρωμή έρχεται τώρα, με τον Ερντογάν να βλέπει ανοιχτό πεδίο δράσης και το καθεστώς Μητσοτάκη να του χαρίζει κυριολεκτικά την ευκαιρία να υλοποιήσει τις διεκδικήσεις του. Αυτό δεν είναι ούτε απλή αστοχία, αλλά και ούτε - σε καμμιά περίπτωση - πολιτική κατευνασμού. Όχι! Είναι εθνική προδοσία. Είναι η απόδειξη ότι ο Μητσοτάκης και ο Δένδιας δεν είναι απλώς ανίκανοι. Είναι επικίνδυνοι. Επικίνδυνοι για την εθνική κυριαρχία, επικίνδυνοι για την ασφάλεια του λαού, επικίνδυνοι για την ίδια την επιβίωση της πατρίδας. Και στο τέλος, νά σου και η...πρώτη επίσημη ρωγμή στον νεοδημοκρατικό νεοταξικό συρφετό. Ήρθε η ομιλία του Δημήτρη Γιάννου να σπάσει την τελευταία ψευδαίσθηση, στο ότι η ΝΔ μπορεί να επιβιώσει ως έχει. Ο δικηγόρος του Σαμαρά και μέλος του Ιδρύματος Σαμαρά, από το ίδιο βήμα, είπε τα πράγματα με το όνομά τους, χωρίς φόβο και χωρίς δισταγμό. Δεν του άρεσε που δεν βλέπει στο συνέδριο τον Κώστα Καραμανλή και τον Αντώνη Σαμαρά, δύο πυλώνες της παράταξης που αντιμετωπίστηκαν ως «βάρος». Κατήγγειλε τη διαγραφή Σαμαρά ως «λάθος», γιατί οι απόψεις του αγγίζουν την καρδιά της βάσης η οποία έχει αποστασιοποιηθεί πλέον τουλάχιστον κατά 80%. Και το πιο σημαντικό, παραδέχθηκε ανοιχτά ότι η διαχείριση κρίσιμων υποθέσεων όπως ο ΟΠΕΚΕΠΕ και οι υποκλοπές δημιουργούν πρόβλημα. Δεν ήταν απλή κριτική. Ήταν η πρώτη δημόσια ρωγμή, ένα "κράκ" που ακούστηκε μέσα στο ίδιο το συνέδριο, μια ρωγμή που μεγαλώνει τώρα επικίνδυνα με την αποκάλυψη του ουκρανικού drone και την απογύμνωση των αμυντικών μας θέσεων. Το Τέλος ενός Πολιτικού Θεάτρου και η Αρχή της Λαϊκής Αφύπνισης Όλο αυτό το συνέδριο, όσο κι αν ακούγεται κάπως αυτό, δεν ήταν παρά η τελευταία, απεγνωσμένη προσπάθεια ενός καθεστώτος που σαπίζει να κρατηθεί στην επιφάνεια. Πομπώδεις ψευδολογίες, μανιφέστα ψεύδους, αυτοκριτικές που δεν αλλάζουν τίποτα, απουσίες που φωνάζουν, αποσύρσεις Patriot από τα σύνορα και το drone που μας γλίτωσε από θαύμα από μακελειό. Ο Μητσοτάκης παίζει το τελευταίο του χαρτί: Να φτάσει μέχρι το 2027, να πάρει την Προεδρία της Ευρωπαϊκής Ένωσης και μετά να εξαφανιστεί σαν κλέφτης στη νύχτα. Αλλά το drone αυτό, σε συνδυασμό με την τουρκική απειλή και την εγκληματική αποδυνάμωση των αμυντικών μας θέσεων, είναι η τελική απόδειξη ότι αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι απλώς λάθος. Είναι θανάσιμος κίνδυνος. Έχουν μετατρέψει την Ελλάδα σε πιόνι σε έναν πόλεμο που δεν μας αφορά, έχουν εκθέσει την κυριαρχία μας, έχουν θέσει σε κίνδυνο ζωές πολιτών για χάρη μιας ξένης ατζέντας και έχουν ανοίξει διάπλατα την πόρτα στον Ερντογάν. Ο ελληνικός λαός δεν πρέπει να είναι πια θεατής. Όπως οι Άγγλοι που ξεχύθηκαν στο Λονδίνο σε μια θάλασσα κοντά στο ένα εκατομμύριο ψυχές και κήρυξαν τη Μεγάλη Λαϊκή Αφύπνιση, έτσι και εδώ η ώρα πλησιάζει. Το πολιτικό θέατρο τελειώνει όταν ο λαός σηκωθεί. Και όταν σηκωθεί, καμία πομπώδης ρητορική, κανένα μανιφέστο, κανένα σχέδιο φυγής, κανένα drone και καμία Γαλάζια Πατρίδα δεν θα μπορεί να σταθεί μπροστά του. "Την Ιστορία τη γράφουν οι παρόντες", τόλμησε να ξεστομίσει το Βδέλυγμα της Ερημώσεως προχτές. Εγώ όμως λέω πως "Την Ιστορία, δεν την γράφουν οι παρόντες που κρύβονται. Την γράφουν κυρίως εκείνοι που αρνούνται να σωπάσουν μπροστά στο ψέμα, την προδοσία και την εθνική συμφορά". Η Ρωμιοσύνη που έρχεται ταχέως, καβάλα στ' άλογο της που της χάρισε ο ίδιος ο Θεός και Δημιουργός της, έχει πολλά και καλά σχέδια για όλους αυτούς που χρόνια τώρα τη ληστεύουν και τη λοιδορούν. Γιατί ...ναί, ο Θεός αγαπάει τον κλέφη - περιμένοντας μπας και βάλει μυαλό και μετανοήσει - αλλά αγάπαει - περισσότερο ίσως - και τον νοικοκύρη! Και ο Νοών νοήτω! Πύρινος Λόγιος sergioschrys@outlook.com

Σε λίγο θα μας πούν ότι διεκδικούν και την...Αθήνα! Τουρκικός νεοθωμανικός παροξυσμός που δεν θα τους βγεί σε καλό! Η τουρκική τηλεόραση αποκαλύπτει τον στρατηγικό πυρήνα του νόμου της «Γαλάζιας Πατρίδας». Πώς ο Ερντογάν ετοιμάζεται να επιβάλει περιοχές ειδικού καθεστώτος και η αναβάθμιση του casus belli. Το αφήγημα των τουρκικών διεκδικήσεων στο Αιγαίο αποκτά πλέον νομική μορφή και η ερμηνεία του, μέσα από τα κρατικά και φιλοκυβερνητικά δίκτυα της γειτονικής χώρας, δεν αφήνει κανένα περιθώριο εφησυχασμού. Η προετοιμασία του νομοσχεδίου για τη «Γαλάζια Πατρίδα» συνοδεύεται από μια οργανωμένη εκστρατεία επικοινωνιακής νομιμοποίησης της αναθεωρητικής πολιτικής, με στρατιωτικούς αναλυτές και κρατικούς αξιωματούχους να αναλύουν βήμα προς βήμα τον τρόπο με τον οποίο η Άγκυρα σκοπεύει να οικειοποιηθεί τμήματα της ελληνικής επικράτειας. Ο στρατιωτικός αναλυτής Κεμάλ Ολτσάρ, μιλώντας στο τηλεοπτικό δίκτυο A Haber, αποκάλυψε την τακτική της ελεγχόμενης διεκδίκησης. Παρουσιάζοντας χάρτες και συντεταγμένες, εξήγησε πως η τουρκική πλευρά «παραχωρεί» στην Ελλάδα το δικαίωμα ύπαρξης σε συγκεκριμένα συμπλέγματα, προκειμένου να καταπιεί το υπόλοιπο Αιγαίο. «Εδώ είναι οι Σποράδες και οι Κυκλάδες, δεν λέμε κάτι για τα νησιά αυτά. Εμείς δεν αγγίζουμε αυτά εδώ, αλλά λέμε: "Ελλάδα κι εσύ δεν θα αγγίξεις αυτά εδώ". Εμείς αναπτύσσουμε τα δικαιώματά μας στο υπόλοιπο Αιγαίο». Aπίστευτο! Ούτε επί Οθωμανικής Αυτοκρατορίας δεν είχε ειπωθεί κάτι παρόμοιο! Το δόγμα της ενσωμάτωσης: Σημαίες σε 152 νησιά Η κεντρική ιδέα του νέου νόμου δεν περιορίζεται στον έλεγχο των υδάτων, αλλά στην αλλοίωση της εθνικής κυριαρχίας επί του εδάφους. Ο Ολτσάρ ανέφερε ξεκάθαρα τον αριθμό-κλειδί των 152 νησιών, νησίδων και βραχονησίδων, τα οποία η Άγκυρα θεωρεί ...«ακαθόριστης κυριαρχίας» (κατά την τουρκική ορολογία EGAYDAAK), ενώ η Συνθήκη της Λωζάννης είναι ακριβέστατη και νομικά κατοχυρωμένη! Το νομοθετικό εφεύρημα στηρίζεται στην εξής λογική ακροβασία. Εφ' όσον το τουρκικό κράτος θα καθορίσει μονομερώς την Αποκλειστική Οικονομική του Ζώνη (ΑΟΖ), οποιοσδήποτε γεωγραφικός σχηματισμός (νησί ή βραχονησίδα) βρεθεί εντός αυτών των ορίων, θα βαφτιστεί «φυσική επέκταση» της Τουρκίας. Όπως επιβεβαίωσε ο αναλυτής, η ψήφιση του νόμου ανοίγει τον δρόμο στην πολιτική ηγεσία να λάβει την απόφαση τοποθέτησης τουρκικής σημαίας στα συγκεκριμένα νησιά, μετατρέποντας μια νομική θεωρία σε πράξη κατάληψης. Υπερεξουσίες Ερντογάν και περιοχές «ειδικού καθεστώτος» Η καρδιά του νομοσχεδίου βρίσκεται στις υπερεξουσίες που μεταβιβάζονται στον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Μέχρι σήμερα, ο Τούρκος πρόεδρος είχε τη δικαιοδοσία επέκτασης των χωρικών υδάτων. Με τον νέο νόμο, αποκτά το δικαίωμα να κηρύσσει αυθαίρετα «περιοχές ειδικού καθεστώτος». Αυτό το εργαλείο του επιτρέπει, χωρίς την επίσημη ανακήρυξη ΑΟΖ, να ελέγχει συγκεκριμένες θαλάσσιες ζώνες για λόγους αλιείας, προστασίας του περιβάλλοντος ή υποθαλάσσιων ερευνών. Όπως υπογράμμισε το μέλος του Πειθαρχικού Συμβουλίου του κυβερνώντος κόμματος (ΑΚΡ), Αγντογάν Αγιαχίν, η Τουρκία αποκτά πλέον, στα δικά της χαρτιά, το δικαίωμα να προκηρύσσει διαγωνισμούς για εξορύξεις σε θαλάσσια οικόπεδα που διεκδικεί. Η θεσμοθέτηση του Casus Belli Η προσπάθεια νομιμοποίησης της απειλής ολοκληρώνεται μέσω της τοποθέτησης του Μουσταφά Μπασκαρά, διευθυντή του Εθνικού Κέντρου Ερευνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (DEHUKAM). Ο Μπασκαρά φρόντισε να ξεκαθαρίσει ότι το casus belli (η αιτία πολέμου) για την ενδεχόμενη επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων πέραν των 6 ναυτικών μιλίων, δεν αποτελεί πλέον απλώς μια απόφαση της τουρκικής Εθνοσυνέλευσης του 1995, αλλά ενσωματώνεται στον πυρήνα του νέου νομοθετικού πλαισίου. Ο νόμος της «Γαλάζιας Πατρίδας» είναι το νομικό οπλοστάσιο με το οποίο η Άγκυρα προετοιμάζει το έδαφος, ώστε σε μια πιθανή μελλοντική κρίση ή διαπραγμάτευση, να παρουσιάσει τις παράνομες διεκδικήσεις της ως θεσμοθετημένα δικαιώματα του τουρκικού κράτους.

Η τουρκική ηγεσία “διαβάζει” την Δύση ως άβουλη και κατακερματισμένη και τις ΗΠΑ αμφίθυμες, ενώ υπολογίζει και στην φοβικότητα της Αθήνας Φαίνεται δε να αντιλαμβάνεται τη σημερινή συγκυρία ως μια περίοδο κατά την οποία η στρατηγική της αξία αυξάνεται ταχύτερα από την ικανότητα της Δύσης να αντιδράσει. Από τη σκοπιά του Ερντογάν, η Τουρκία βρίσκεται ταυτόχρονα στο επίκεντρο της ασφάλειας της Μαύρης Θάλασσας, της σταθεροποίησης της Συρίας, των ουκρανικών διαδρόμων σιτηρών, της ευρωπαϊκής ενεργειακής διαφοροποίησης, της συγκράτησης μεταναστευτικών ροών, της πρόσβασης στον Καύκασο και της εξισορρόπησης του Ιράν. Η αίσθηση αυτή ενισχύει την πεποίθηση ότι η Άγκυρα έχει εκ νέου καταστεί γεωπολιτικά απαραίτητη. Η τουρκική στάση στην Ανατολική Μεσόγειο δεν μπορεί να εξηγηθεί απλώς μέσα από το πρόσωπο του Τραμπ, του πρεσβευτή Τομ Μπαράκ, ή οποιουδήποτε Αμερικανού αξιωματούχου, παρά το ό,τι αυτό θα ακουστεί πλειστάκις, όταν προκύψει το επίμαχο νομοσχέδιο. Οι βαθύτερες δυναμικές που διαμορφώνουν τη συμπεριφορά της Άγκυρας είναι πολύ ευρύτερες και προϋπήρχαν κατά πολύ της σημερινής συγκυρίας. Αφορούν τις εσωτερικές-πολιτικές ανάγκες του Ερντογάν, την ενίσχυση του τουρκικού εθνικισμού, το δόγμα της “Γαλάζιας Πατρίδας”, τις ενεργειακές και θαλάσσιες διεκδικήσεις της Τουρκίας. Επιπλέον, αφορούν και τη σταθερή πεποίθηση της τουρκικής ηγεσίας ότι η διεθνής ισορροπία ισχύος μεταβάλλεται προς όφελός της. Ιστορικά, η αυτοπεποίθηση της Άγκυρας αυξάνεται όταν η τουρκική ηγεσία αντιλαμβάνεται ότι η στρατηγική της μόχλευση κορυφώνεται. Κάτι αντίστοιχο συνέβη μετά από μία σειρά σημαντικών γεγονότων, από το 1974, την Αραβική Άνοιξη και το αποτυχημένο πραξικόπημα του 2016, μέχρι και πιο πρόσφατα, τον πόλεμο στην Ουκρανία. Η σημερινή περίοδος παρουσιάζει αρκετά από αυτά τα χαρακτηριστικά. Η Δύση εθελοτυφλεί Η Τουρκία βλέπει μια Ευρώπη στρατηγικά κουρασμένη, τις Ηνωμένες Πολιτείες υπερ-εκτεθειμένες σε πολλαπλά μέτωπα και το ΝΑΤΟ επικεντρωμένο, σχεδόν με κάθε κόστος, στη διατήρηση της συνοχής του. Παράλληλα, εκτιμά ότι η Ελλάδα παραμένει περισσότερο δεσμευμένη στην λογική της συμμαχικής πειθαρχίας και της αποφυγής κλιμάκωσης. Εδώ ίσως βρίσκεται και το πιο κρίσιμο σημείο. Η Άγκυρα φαίνεται να διαβάζει περισσότερο την ψυχολογία της Δύσης, παρά την ίδια την ισορροπία στρατιωτικής ισχύος. Αν η τουρκική ηγεσία πιστεύει ότι κανείς δεν επιθυμεί πραγματική ρήξη και ότι όλοι θα κινηθούν τελικά προς την αποκλιμάκωση, τότε η ελεγχόμενη ένταση μετατρέπεται σε χρήσιμο εργαλείο πολιτικής. Σε αυτήν τη λογική, η Τουρκία δεν χρειάζεται να επιδιώκει έναν πόλεμο για να αποκομίσει στρατηγικά οφέλη. Αρκεί να δημιουργεί επαρκή αβεβαιότητα, ώστε να πιέζει τους αντιπάλους και τους συμμάχους της να διαπραγματεύονται υπό πίεση. Αυτό είναι ίσως και το βασικό δυτικό τυφλό σημείο. Πολλοί εξακολουθούν να προσεγγίζουν την τουρκική συμπεριφορά μέσα από ένα κλασικό πλαίσιο αποτροπής, θεωρώντας ότι η Άγκυρα δεν θα ρισκάρει ποτέ μία σοβαρή αποσταθεροποίηση. Ωστόσο, η τουρκική στρατηγική συχνά λειτουργεί διαφορετικά, μέσω μιας λογικής “διαπραγμάτευσης, δια της ελεγχόμενης αστάθειας”. Αυξάνει την αβεβαιότητα, ανεβάζει τον αντιληπτό κίνδυνο, δημιουργεί αίσθηση επείγοντος και στη συνέχεια επιχειρεί να διαπραγματευθεί από τη “θέση πίεσης”, που η ίδια έχει δημιουργήσει! Σε αυτό το πλαίσιο, η προσπάθεια θεσμοθέτησης των τουρκικών θαλάσσιων διεκδικήσεων δεν αφορά απαραίτητα την προετοιμασία άμεσης σύγκρουσης. Αφορά περισσότερο τη δημιουργία μελλοντικών διαπραγματευτικών τετελεσμένων, πριν οι περιφερειακές ή εσωτερικές συνθήκες γίνουν λιγότερο ευνοϊκές για την Άγκυρα. Η Τουρκία γνωρίζει ότι αντιμετωπίζει μακροπρόθεσμα τρωτά σημεία –οικονομικά, δημογραφικά και πολιτικά – και αυτό μπορεί να δημιουργεί μια νοοτροπία “αξιοποίησης της μόχλευσης όσο ακόμη υπάρχει”. Η τοξικότητα του Τόμας Μπαράκ Μέσα σε αυτήν τη μεγαλύτερη εικόνα πρέπει να ενταχθεί και ο ρόλος του πρεσβευτή των ΗΠΑ Τομ Μπαράκ. Η σημασία του ίσως δεν βρίσκεται τόσο στο περιεχόμενο των δηλώσεών του, όσο στον τρόπο που αυτές διαβάζονται από την Άγκυρα. Ο Μπαράκ δεν εκπέμπει την εικόνα ενός παραδοσιακού θεσμικού διπλωμάτη: Λειτουργεί περισσότερο ως συναλλακτικός διαμεσολαβητής, κάτι που αντανακλάται και από το επιχειρηματικό του υπόβαθρο. Αυτό έχει σημασία επειδή η τουρκική ηγεσία δίνει ιδιαίτερη βαρύτητα στις προσωπικές σχέσεις και στη σημειολογία ισχύος. Αν η Άγκυρα καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η “θεσμική Ουάσιγκτον” αποδυναμώνεται, ότι οι προσωπικές σχέσεις αποκτούν μεγαλύτερη σημασία από τις παραδοσιακές “κόκκινες γραμμές” και ότι η στρατηγική χρησιμότητα της Τουρκίας υπερισχύει άλλων δυτικών ανησυχιών, τότε το αντιληπτό κόστος της κλιμάκωσης μειώνεται. Όχι επειδή η Τουρκία θεωρεί ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες εγκρίνουν τις κινήσεις της, αλλά επειδή μπορεί να πιστεύει ότι το δυτικό σύστημα αντίδρασης εμφανίζεται πιο κατακερματισμένο, πιο ασαφές και τελικά πιο διστακτικό. Υπό αυτήν την έννοια, το πραγματικό ζήτημα ίσως δεν είναι κάποιο αμερικανικό “πράσινο φως”, αλλά μια αίσθηση αμερικανικής στρατηγικής διάχυσης. Δηλαδή, η εντύπωση ότι η Δύση δυσκολεύεται πλέον να εκπέμψει σαφή, συνεκτικά και αποτρεπτικά μηνύματα προς την Άγκυρα. Αυτό δεν σημαίνει ότι η Ουάσιγκτον επιθυμεί μια ελληνοτουρκική κρίση. Αντιθέτως, τα βασικά αμερικανικά συμφέροντα εξακολουθούν να είναι η συνοχή του ΝΑΤΟ, η σταθερότητα στην Ανατολική Μεσόγειο και η αποτροπή σύγκρουσης μεταξύ δύο συμμάχων. Το πρόβλημα είναι ότι η τουρκική ηγεσία μπορεί να θεωρεί πως, ακριβώς αυτή η δυτική επιθυμία αποφυγής ρήξης, δημιουργεί περισσότερο χώρο για μία ελεγχόμενη επιθετικότητα. Και ίσως εκεί βρίσκεται ο πραγματικός κίνδυνος. Όχι στην πεποίθηση της Άγκυρας ότι μπορεί να κερδίσει έναν πόλεμο, αλλά στην πεποίθηση ότι μπορεί να ελέγχει την κλιμάκωση, χωρίς να φτάσει ποτέ στο σημείο καταστροφής. SLpress

Εσχάτως, η παράταξη της “σωστής πλευράς της ιστορίας” έχει περιέλθει σε πλήρη σύγχυση, τόση που έπεσε και η τελευταία μάσκα της υποκρισίας... Η σύγχυση έχει να κάνει με την ιταμή και αγνώμονα προς την Αθήνα συμπεριφορά του Κιέβου, που άφησε έκθετη την ελληνική πολιτική ηγεσία για τις επιλογές της των τελευταίων τεσσάρων ετών! Όσο κι αν καταβάλλεται προσπάθεια τα συμβάντα να συμπιεστούν και έτσι να υποβαθμιστούν ανάμεσα στο μωσαϊκό της καθημερινής επικαιρότητας, η σημασία τους είναι ουσιαστική, τόσο σε επίπεδο κοινής γνώμης όσο και σε αυτό της πολιτικής ελίτ. Τα γεγονότα είναι γνωστά και προηγήθηκαν του drone στην Λευκάδα. Αρχικώς, η αποκάλυψη στον ελληνικό τύπο πως η Ουκρανία για το πρόγραμμα συμπαραγωγής με την Ελλάδα θαλασσίων drones έβαζε a priori ως αδήριτη προϋπόθεση τη μη χρήση τους εναντίον της Τουρκίας! Το καθεστώς του Κιέβου διατηρώντας άριστες σχέσεις με την, επιτήδεια προς το διπλό παιχνίδι της αλεπούς, Άγκυρα, δεν υπολόγισε ούτε κατ’ ελάχιστον τις ελληνικές εθνικές και στρατιωτικές προτεραιότητες. Οι Ουκρανοί έμειναν ασυγκίνητοι από τα παρακάλια των Ελλήνων συνομιλητών τους να αναθεωρήσουν τους όρους τους, ενθυμούμενοι τις αθρόες παραχωρήσεις πολύτιμου στρατιωτικού υλικού, τις εκπαιδεύσεις Ουκρανών πιλότων και την αμέριστη στήριξη του Κιέβου στους ευρωπαϊκούς και διεθνείς θεσμούς. Οι Ουκρανοί αξιωματούχοι παρέμειναν αλαζονικά αμετάπειστοι, καταδεικνύοντας στην πράξη τι αξία έχουν τελικώς οι ηθικές δεσμεύσεις, όταν διακυβεύονται εθνικά ή και άλλα, πιο ιδιωτικά, συμφέροντα. Εν συνεχεία, υπήρξε το πρωτοφανές συμβάν με το ουκρανικό drone, κατάφορτο με εκρηκτικά, στη Λευκάδα, όπου από τεχνική βλάβη δεν πρόφτασε να ανατινάξει τον όποιο στόχο είχε επιλεγεί από τους χειριστές του, αλλά και από θεία τύχη δεν εξερράγη σε οποιαδήποτε άλλο σημείο, με ό,τι αυτό θα συνεπαγόταν… Επρόκειτο, χωρίς περιστροφές, για μια θρασεία καταπάτηση της ελληνικής κυριαρχίας και μεταφορά του ρωσοουκρανικού πολέμου στην ελληνική επικράτεια, με δραματικές συνέπειες στην ασφάλεια και στην οικονομική και κοινωνική ζωή της χώρας. Tο ατόπημα Δένδια με το drone Όπως μάλιστα προέκυψε από το πόρισμα ΕΥΠ-ΓΕΕΘΑ, το drone κινήθηκε εξ αρχής στα ελληνικά ύδατα, οπότε προκύπτει το συμπέρασμα πως αυτό μεταφέρθηκε από πλοίο ή ακόμη και από ξηράς εντός Ελλάδος. Επιπλέον, μένει ανοικτό το ενδεχόμενο το συγκεκριμένο οπλικό σύστημα να μην είναι το μοναδικό που βρίσκεται αυτή τη στιγμή στη χώρα. Και σε αυτήν την περίπτωση, το Κίεβο έγραψε στα παλαιότερα των υποδημάτων του τη γαλαντομία που επέδειξε ο Έλληνας πρωθυπουργός προς την ουκρανική πλευρά, προκρίνοντας σταθερά τις στρατιωτικές του προτεραιότητες. Το σοκ για την εγχώρια πολιτική ηγεσία ήταν επομένως διπλό και αναπάντεχο. Η ασυγχώρητη και ακατανόητη ελαφρότητα, με την οποία αρχικώς επιχείρησε να το διαχειριστεί ο καθ’ ύλην αρμόδιος υπουργός Άμυνας, στο προσυνέδριο της ΝΔ στη Θεσσαλονίκη, και η απαράδεκτη στρέβλωση της αλήθειας, με τον ισχυρισμό ότι το drone αλιεύτηκε εκτός χωρικών υδάτων, διατυπωμένη μάλιστα με εμφανώς φαιδρή διάθεση, μοιραία προκάλεσε αντιδράσεις. Η κυβέρνηση αντιλαμβανόμενη τη σοβαρότητα του ζητήματος, μέσω του υπουργού Εξωτερικών, το έθεσε σε πιο πραγματικές διαστάσεις, “αδειάζοντας” τον κ. Δένδια. Αυτός, καταλαβαίνοντας το σφάλμα του, ευθύς άλλαξε τροπάριο, υψώνοντας τους τόνους, ευχόμενος αναμφίβολα να λησμονηθεί τάχιστα η τραγική του εμφάνιση στη συμπρωτεύουσα, και όχι μόνον για το drone. Οι βασικοί άξονες Δίνοντας το στίγμα η κυβέρνηση, τα μέσα ενημέρωσης ήταν αναγκασμένα να ακολουθήσουν στην οδό της κριτικής προς το Κίεβο, έστω και με κάποια αυτοσυγκράτηση. Ακόμη και αρθρογράφοι, υπεράνω αντικυβερνητικής υποψίας, εξέφρασαν την αγανάκτησή τους για την ουκρανική αχαριστία, αποκαλύπτοντας την πρόκληση σοβαρών ρωγμών στο στρατόπεδο της “σωστής πλευράς”. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι το συγκεκριμένο μπλοκ έχει συγκροτηθεί με βάση δύο βασικούς άξονες. Ο ένας είναι η τήρηση του δόγματος ότι η Ελλάδα ανήκει στη Δύση, και γι’ αυτό πρέπει να ακολουθεί απαρέγκλιτα τις κεντρικές επιλογές της. Βεβαίως, η γενίκευση αυτή, η οποία είναι αποδεκτή από την ελληνική κοινωνία, επισκιάζει δύο κρίσιμες παραμέτρους, που δεν λαμβάνονται υπ’ όψη. Η πρώτη είναι ο βαθμός στήριξης των επιλογών της Δύσης. Άλλο ήταν, για παράδειγμα, η συμμετοχή στον πόλεμο υπέρ της Αντάντ για την υπεράσπιση της εδαφικής ακεραιότητας της χώρας ή την απελευθέρωση αλύτρωτων ελληνικών πληθυσμών, και άλλο η ουκρανική εκστρατεία για χάρη των Γάλλων δανειστών. Έτσι, στο σήμερα η πρωταγωνιστική στάση της Αθήνας στη στήριξη της Ουκρανίας, γκρεμίζοντας ταυτόχρονα κάθε γέφυρα με τη Μόσχα, στο όνομα των δυτικών συμφερόντων, ήταν μια υπερβολή, χωρίς καν άμεσο όφελος. Ο Βενιζέλος όμως, σε αντάλλαγμα της συμμετοχής της Ελλάδας στην αποτυχημένη ουκρανική επιχείρηση πριν έναν αιώνα, έλαβε την άδεια της στρατιωτικής παρουσίας στην Μικρά Ασία, ανεξάρτητα από την τραγική κατάληξη του εγχειρήματος. Η δεύτερη παράμετρος είναι η ίδια η έννοια της Δύσεως. Από την ημέρα έναρξης του ρωσοουκρανικού πολέμου ο δυτικός κόσμος ήταν ομοθυμαδόν υπέρ μιας “γραμμής”. Σήμερα, όμως, ποια είναι η ενιαία στάση της Δύσης; Οι ΗΠΑ, που αυτές ουσιαστικά υποδαύλισαν τον πόλεμο, υπό την νέα ηγεσία του Τραμπ διατηρούν τουλάχιστον μια επιφυλακτική αν όχι αρνητική στάση προς το Κίεβο, ακόμη και αν συνεχίζεται η τροφοδοσία του με στρατιωτικό υλικό. Στην Ευρώπη, πέραν του στρατευμένου μέχρι τυφλώσεως ευρωϊερατείου, η κάθε μια κυβέρνηση έχει το δικό της μήκος κύματος. Άρα, ούτε εδώ υπάρχει μια απαρέγκλιτη πορεία που οφείλει να ακολουθήσει η Αθήνα για να πιστοποιήσει την νομιμοφροσύνη της. Η επίκληση της τουρκικής απειλής Ο δεύτερος άξονας είναι η επίκληση της τουρκικής απειλής. Το κεντρικό ιδεολογικό αφήγημα υποστηρίζει ότι η Δύση και ιδιαίτερα η Ευρώπη, μέσω του ουκρανικού πολέμου διαμορφώνει ένα συμπαγές μέτωπο κατά των ευρασιατικών χωρών (Ρωσίας, Κίνας, Ιράν και Τουρκίας). Κατ’ αυτήν την άποψη, όσο αυτό το στρατόπεδο ισχυροποιείται και όσο η Ελλάδα συμμετέχει ενεργά εντός του, τόσο ισχυροποιείται και η θέση της έναντι της Τουρκίας. Η Ουκρανία, μάλιστα, αναγορεύεται από τους υποστηρικτές του μπλοκ της “σωστής πλευράς” σε προπύργιο του ευρωπαϊκού πολιτισμού και φύλακα των ευρωπαϊκών Θερμοπυλών, απέναντι στην έλευση των μογγολορωσικών στιφών. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το αφήγημα είχε επιρροή στην δικαιολογημένα ανήσυχη για τις τουρκικές προκλήσεις ελληνική κοινή γνώμη. Για τον λόγο αυτό άλλως τε χρησιμοποιήθηκε και ως επιχείρημα όχι μόνον από τους συνεπείς στην αντιτουρκική ρητορική τους οπαδούς της “σωστής πλευράς”, αλλά και απ’ αυτούς που αναφανδόν έχουν στηρίξει κάθε ελληνοτουρκική προσέγγιση, από την εποχή Σημίτη, σχεδίου Ανάν, Γιώργου Παπανδρέου μέχρι και τη σχετικά πρόσφατη Διακήρυξη των Αθηνών. Ο στόχος προφανής: Η ευρεία συναίνεση με την εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης και τα δημοσκοπικά και εκλογικά κέρδη με επίκληση τον πατριωτισμό, έναντι της υστέρησης σε άλλους τομείς, όπως η ακρίβεια ή η διαφθορά. Ωστόσο, για την κατασκευή του αφηγήματος παραμερίζονταν κάποιες ενοχλητικές εξαιρέσεις της ευρωπαϊκής διπλωματίας. Οι Γερμανοί, Ισπανοί, Ιταλοί, Πολωνοί και οι χώρες της Βαλτικής, όπως άλλωστε και η Βρετανία και οι ΗΠΑ, δεν έβλεπαν ποτέ την Τουρκία ως ευρασιατικό αντίπαλο, αλλά ως ένα σημαίνοντα σύμμαχο, που άξιζε περισσοτέρων δελεαστικών προσφορών. Τέλος, αποσιωπούνταν και οι στενές σχέσεις, κυρίως σε στρατιωτικό επίπεδο, μεταξύ Κιέβου και Άγκυρας, που δεν διασαλεύτηκαν ποτέ όλα αυτά τα χρόνια. Το drone και η “σωστή πλευρά” Τα όσα συνέβησαν, όμως, με τις δύο υποθέσεις για τα ουκρανικά drones δεν αφήνουν περιθώρια προσχηματικών παραβλέψεων και αδιάσπαστης εξακολούθησης της πολιτικής της Αθήνας προς την Ουκρανία: Πρώτον, επιβεβαιώθηκε ότι στήριξη στο Κίεβο δεν συνεπάγεται αυτομάτως και στήριξη των εθνικών συμφερόντων. Αντιθέτως, η Ελλάδα πρέπει να εμπεδώσει ότι ο ουκρανικός παράγων θέτει υπεράνω των σχέσεών του με την Ελλάδα τις σχέσεις του με την Τουρκία. Κι αυτό προφανώς δεν αντανακλάται μόνον στα κοινά εξοπλιστικά προγράμματα. Άρα, καλό είναι όταν θα λαμβάνονται σχετικές αποφάσεις, η αντιμετώπιση της τουρκικής απειλής να βγαίνει από την εξίσωση. Έτσι κι αλλιώς, πλέον δεν θα έπειθε κανέναν. Ούτε καν τους οπαδούς της “σωστής πλευράς”. Δεύτερον, αποκαλύφθηκε ότι η σημερινή Ουκρανία δεν είναι μια συνηθισμένη ευρωπαϊκή χώρα, με την οποία μπορεί να υπάρξει συνεννόηση με βάση το αμοιβαίο όφελος. Το drone της Λευκάδας και ο κυνισμός και η υπεροψία του Κιέβου έναντι της ελληνικής κυβέρνησης κατέδειξε ότι πρόκειται για ένα μιλιταριστικό καθεστώς, μοιραίο απότοκο του πολέμου και της - χωρίς όρους - στήριξης από τη Δύση, που λειτουργεί εκτός των παραδοσιακών διπλωματικών δεσμεύσεων. Η συμπεριφορά των Ουκρανών, πλήγωσε πολύ τα... επίλεκτα μέλη του αθηναϊκού καθωσπρεπισμού, που φαντασιωνόταν έναν ευγενή Ευρωπαίο εταίρο βορείως της Μαύρης Θάλασσας, αλλά τελικά του βγήκε Πετσενέγκος! Ας ελπίσουμε, τουλάχιστον, η πικρή αυτή ιστορία με το drone να έδωσε ένα καλό μάθημα στους κυβερνώντες, που θα το αξιοποιήσουν εφ' εξής στις αποφάσεις τους. Αν και οι οπαδοί της “σωστής πλευράς της ιστορίας” είναι σίγουρο ότι θα αντεπιτεθούν με νέα “ακαταμάχητη” επιχειρηματολογία… SLpress

Tη συμμετοχή του στο κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού προανήγγειλε, μέσω ανάρτησής του στα social media, ο πολύ καλός και δημοφιλής για την εντιμότητα του δημοσιογράφος Θανάσης Αυγερινός Tη συμμετοχή του στο κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού προανήγγειλε, μέσω ανάρτησής του στα social media, ο δημοσιογράφος Θανάσης Αυγερινός, αναφέροντας ότι πρόκειται για «ιστορική στιγμή» και για «μια προσπάθεια πολιτικής και θεσμικής υπέρβασης που γεννήθηκε μέσα από την τραγωδία των Τεμπών». Χθες επίσης να υπενθυμίσουμε, πως με ανάρτησή της, η Μαρία Καρυστιανού ανακοίνωσε ότι η παρουσίαση του νέου κόμματος θα γίνει στις 21 Μάη. Στην ανάρτησή του, ο Θ. Αυγερινός περιγράφει τη νέα πολιτική κίνηση σαν προσπάθεια «συμπόρευσης διαφορετικής αφετηρίας πατριωτικών πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων», για την ανάγκη αντιμετώπισης της διαφθοράς, που θα οδηγήσει στην «ενίσχυση της δημοκρατικής αντιπροσώπευσης και βελτίωσης του βιοτικού επιπέδου των πολιτών», και αναρωτιέται πως «δεν θα μπορούσε να λείπει» από αυτή τη συγκυρία. Ολόκληρη η ανάρτηση του Θανάση Αυγερινού Θα είναι αναμφίβολα μια ιστορική στιγμή για τη μεταχουντική περίοδο, το οριστικό ίσως τέλος της Μεταπολίτευσης και του δι(στην ουσία μονο-)κομματισμού των «επαγγελματιών» πολιτικών, που οδήγησαν στη χρεοκοπία της χώρας και τα ταπεινωτικά μνημόνια. Για πρώτη φορά επιχειρείται η δημιουργία δύναμης θεσμικής υπέρβασης τής – κατά τον καθηγητή Γ.Κοντογιώργη – «κοινοβουλευτικής μοναρχίας» μέσω μιας «μετωπικής» συμπόρευσης διαφορετικής αφετηρίας πατριωτικών πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων, που γνωρίστηκαν και ενώθηκαν με αφορμή την εγκληματική τραγωδία των Τεμπών και τη σκανδαλώδη συγκάλυψη των ακόμη αγνώστων αιτίων και των πραγματικών ενόχων της. Κεντρικό πρόταγμα η πάταξη της διαφθοράς του πολιτικού προσωπικού και των «κολλητών» τους, η πραγματική και όχι στα χαρτιά ανεξαρτησία της δικαιοσύνης, η αντιμετώπιση ζωτικών προβλημάτων και η αναβάθμιση του υπό κατάρρευση βιοτικού επιπέδου της πλειονότητας των πολιτών, η δημιουργία συνθηκών για επιστροφή όσων έφυγαν αναγκαστικά από τη χώρα, η διεύρυνση της νομιμοποίησης και της αντιπροσωπευτικότητας της δημοκρατίας μας, η ενίσχυση του ρόλου των ενεργών πολιτών, οι οποίοι και προσπαθούν να ανακτήσουν τον έλεγχο της ζωής τους και να αρθρώσουν κάποιες συντεταγμένες λύσεις για το πολύπλευρο και πολυπλόκαμο υπαρξιακό ζήτημα της χώρας. Δεν θα μπορούσα να λείπω από μια τέτοια ιστορική συγκυρία, δεν θα μπορούσα να μη συμμεριστώ την κοινή αγωνία και την Ελπίδα ότι ευρύτατες δυνάμεις αξίζει κι έχουν την πρωτοφανή ευκαιρία να προσπαθήσουν να αλλάξουν το μέχρι σήμερα πολιτικό παράδειγμα… Kάλεσμα από τη Μαρία Καρυστιανού, Πεμπτη 21 Μαϊου Στις 21 Μαΐου, όλοι μαζί με την Ελπίδα για μια Νέα Αρχή!

Όταν ο αγγλικός λαός είπε “Φτάνει” στον Στάρμερ και στην Παγκόσμια Ατζέντα των σατανιστών της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ! Πάνω από μισό εκατομμύριο λαού διαδήλωσε και πάλι την απέχθεια του προς τους Νεοταξίτες του Στάρμερ! Μια Θάλασσα σημαιών και οργής που σείει τα θεμέλια της σατανοκρατούμενης Ευρώπης Στο κέντρο του Λονδίνου, εκεί όπου η ιστορία έχει χαράξει με αίμα και δόξα τις πιο λαμπρές σελίδες της βρετανικής ιστορίας, μια θάλασσα ανθρώπων ξεχύθηκε στους δρόμους σαν αρχαίος ποταμός που ξεσπά μετά από χρόνια φραγμάτων. Δεν ήταν δεκάδες χιλιάδες, όπως βιαστικά ψιθύρισαν τα ελεγχόμενα μέσα. Ήταν κοντά στο ένα εκατομμύριο ψυχές, μια ανθρώπινη πλημμύρα που γέμισε δρόμους, πλατείες και γέφυρες, σημαίες της Αγγλίας και της Ένωσης να κυματίζουν σαν φλόγες πάνω από ωκεανό οργής και ελπίδας. Εκείνη η μέρα του Μαΐου 2026 δεν ήταν μια απλή διαμαρτυρία. Ήταν η επίσημη ανακοίνωση ότι ο βρετανικός λαός έχει ξυπνήσει. Και το καθεστώς του νεοταξιτικου τσιρακιού της Μπίλντερμπεργκ Κιρ Στάρμερ τρέμει. Η κλιμάκωση αυτή δεν ήρθε από το πουθενά. Είναι το αποτέλεσμα μιας σταθερής, επίμονης και βασανιστικής συσσώρευσης ταπεινώσεων, ψεμάτων και βίαιης επιβολής μιας ατζέντας που δεν έχει καμία σχέση με την παράδοση, την ελευθερία και την αξιοπρέπεια των Άγγλων. Εδώ και πέντε-έξι χρόνια, η Βρετανία μετατράπηκε σε πεδίο δοκιμής μιας παγκόσμιας μηχανής που προσπαθεί να σβήσει τις ρίζες των λαών για να χτίσει έναν άχρωμο, άοσμο και άβουλο κόσμο. Και ο λαός, σιωπηλός στην αρχή, άρχισε να βράζει. Θυμηθείτε την περίοδο του αναγκαστικού εμβολιασμού. Εκατομμύρια Βρετανοί, υπό την απειλή απώλειας εργασίας, ταξιδιών και κοινωνικής ζωής, αναγκάστηκαν να δεχθούν τα σκευάσματα της AstraZeneca που αργότερα – όταν πια ο λογαριασμός άρχισε να βαραίνει – αποσύρθηκαν με μισόλογα για «σπάνιες παρενέργειες». Το δηλητήριο αυτό, που παρουσιάστηκε ως σωτήριο, άφησε πίσω του χιλιάδες θύματα, θρόμβους, καρδιακά επεισόδια και μια σιωπηλή οδύνη που τα επίσημα μέσα εξακολουθούν να αποσιωπούν. Εκείνη η βία κατά του σώματος του λαού ήταν η πρώτη μεγάλη ρωγμή. Ο λαός κατάλαβε ότι δεν τον βλέπουν ως πολίτη, αλλά ως πειραματόζωο. Πάνω σε αυτή την πληγή ήρθε και η Woke λαίλαπα, η πιο παράλογη και προσβλητική επίθεση κατά της ιστορικής μνήμης. Βρετανικές σειρές εποχής, που θα έπρεπε να αποδίδουν τιμή στην κληρονομιά της χώρας, μετατράπηκαν σε καρναβάλια πολιτικής ορθότητας. Στο «Bridgerton», τη πασίγνωστη βασίλισσα Καρλόττα (Charlotte Herzogin zu Mecklenburg-Strelitz), αυστριακής καταγωγής και συζύγου του βασιλιά Γεωργίου του Γ΄, υποδυόταν μια ...μαύρη (!) ηθοποιός από την Αφρικανική Γουινέα, λες και η Ιστορία ήταν πλαστικό παιχνίδι για να ικανοποιήσει τις ιδεοληψίες μιας ελίτ που μισεί το ίδιο της το παρελθόν. Μαύροι ηθοποιοί επίσης σε ρόλους Άγγλων λόρδων και αριστοκρατών, λες και η φυλετική πραγματικότητα έπρεπε να διαγραφεί για να χωρέσει η νέα ιδεολογία. Στα σχολεία, η καταναγκαστική εκμάθηση περί αλλαγής φύλου σε παιδιά που μόλις είχαν μάθει να διαβάζουν, έγινε κανονικότητα. Γονείς που αντιστάθηκαν, χαρακτηρίστηκαν «ακραίοι». Πολίτες που προσεύχονταν νοερά έξω από ιατρεία αμβλώσεων, διώκονταν σαν εγκληματίες. Μια συστηματική προσπάθεια να διαβρωθεί η ψυχή του έθνους από μέσα. Και πάνω από όλα, η ανεξέλεγκτη λαθρομετανάστευση. Χιλιάδες, δεκάδες χιλιάδες, εκατοντάδες χιλιάδες από χώρες της Αφρικής και της Ασίας εισέβαλαν χωρίς έλεγχο, χωρίς ενσωμάτωση, χωρίς σεβασμό στους νόμους και τα ήθη της Βρετανίας. Τα εγκλήματα πολλαπλασιάστηκαν. Βιασμοί, μαχαιρώματα, συμμορίες που γέμισαν τις γειτονιές. Οι δράστες συχνά δεν τιμωρούνταν με την αυστηρότητα που θα έπρεπε, λες και η προστασία του ιθαγενή πληθυσμού είχε γίνει δευτερεύον ζήτημα. Ο απλός Άγγλος έβλεπε την πόλη του να αλλάζει, τη γειτονιά του να γίνεται ξένη, τα παιδιά του να μεγαλώνουν σε ένα περιβάλλον όπου η ίδια του η κουλτούρα θεωρούνταν «προνομιούχα» και ενοχλητική. Αυτή η αλλοίωση δεν ήταν τυχαία. Ήταν πολιτική επιλογή. Παράλληλα, η ψηφιακή ταυτότητα προωθούνταν με πείσμα. Εφαρμογές, κάρτες, συστήματα παρακολούθησης που θα έλεγχαν κάθε κίνηση, κάθε συναλλαγή, κάθε άποψη. Ο πολίτης έπρεπε να γίνει διαφανής, ελεγχόμενος, προβλέψιμος. Η ελευθερία του να σκέφτεται, να μιλάει, να αντιδρά, περιοριζόταν στο όνομα της «ασφάλειας» και της «συμπερίληψης». Και ενώ ο λαός πάλευε με αυτή την ασφυξία, η ακρίβεια χτυπούσε αλύπητα. Ενεργειακό κόστος στα ύψη, τρόφιμα που έγιναν πολυτέλεια, ενοίκια που έπνιγαν τις οικογένειες. Αντί όμως η κυβέρνηση να προστατεύσει τους δικούς της, προτιμούσε να στέλνει δισεκατομμύρια σε ξένους πολέμους και σε προγράμματα «πράσινης μετάβασης» που μόνο φτώχεια έφεραν. Η παρανοϊκή πολιτική έναντι της Ρωσίας ολοκλήρωσε το κάδρο. Αντί για μια ρεαλιστική διπλωματία που θα εξασφάλιζε ενέργεια και σταθερότητα, ο Στάρμερ και οι προκάτοχοί του ακολούθησαν την γραμμή της Ουάσινγκτον και των Βρυξελλών, μετατρέποντας την Ευρώπη σε πεδίο αντιπαράθεσης. Οι Βρετανοί πλήρωσαν το τίμημα με υψηλότερους λογαριασμούς, με πληθωρισμό και με την απειλή ενός ευρύτερου πολέμου που κανείς λογικός άνθρωπος δεν ήθελε. Κι όταν όλα αυτά έφτασαν στο αποκορύφωμά τους, όταν ο λαός βγήκε στους δρόμους, η αντίδραση του καθεστώτος ήταν η αναμενόμενη. Υποβάθμιση, χλεύη, σιωπή. Τα επίσημα μέσα μίλησαν για «μικρές ομάδες», για «ακροδεξιούς», για «βία». Προσπάθησαν να παρουσιάσουν την τεράστια αυτή συγκέντρωση σαν περιθωριακό φαινόμενο. Αστυνομία σε επιφυλακή, φραγμοί, προληπτικές συλλήψεις, μπλοκάρισμα φωνών. Η ελίτ τρόμαξε. Γιατί κατάλαβε ότι δεν αντιμετωπίζει πια διαμαρτυρίες, αλλά μια βαθιά, υπαρξιακή άρνηση του δικού της μοντέλου. Και μέσα σε αυτό το κλίμα, η τρομακτική άνοδος του Νάιτζελ Φάρατζ έρχεται σαν φυσικό επακόλουθο. Ο άνθρωπος που προειδοποιούσε εδώ και χρόνια για την απώλεια της εθνικής κυριαρχίας, για τα σύνορα, για την ταυτότητα, βρίσκεται πλέον στην καρδιά της πολιτικής ζωής. Το Reform UK του δεν είναι πια περιθωριακό κόμμα. Είναι η φωνή που εκφράζει αυτό που ο απλός Βρετανός σκέφτεται αλλά φοβόταν να πει δυνατά. Και αυτό τρομάζει το κατεστημένο περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Η Βρετανία δεν είναι πια η ίδια. Το ξύπνημα έχει αρχίσει. Ο λαός που δημιούργησε την μεγαλύτερη αυτοκρατορία του κόσμου, που άντεξε Blitz και πολέμους, δεν πρόκειται να παραδοθεί σιωπηλά στην διάλυση της ίδιας του της ψυχής. Η θάλασσα του Λονδίνου ήταν μόνο η αρχή. Ακολουθούν κι άλλες. Κι εκεί, πίσω από τις σημαίες του Αγίου Γεωργίου, ανατέλλει μια νέα εποχή όπου οι λαοί θυμούνται ποιοι είναι. Από το Λονδίνο στην Αθήνα – Ο Φάρος της Λαϊκής Aφύπνισης Και ενώ η θάλασσα του αγγλικού λαού πλημμύριζε τους δρόμους του Λονδίνου, σε ολόκληρη την Ευρώπη μια παρόμοια αναταραχή σείει τα θεμέλια των νεοταξικών καθεστώτων. Από τα ιταλικά βουνά μέχρι τις γερμανικές πεδιάδες, από την Ουγγαρία του Όρμπαν μέχρι τη Γαλλία της Λεπέν και το Reform UK του Φάρατζ, τα πατριωτικά κινήματα αναδύονται σαν αρχαία δέντρα που ξεριζώνουν το ξερό χώμα της παγκοσμιοποιημένης ιδεολογίας. Δεν πρόκειται για παροδικές διαμαρτυρίες, αλλά για βαθιά, υπαρξιακή επανάσταση των λαών που αρνούνται να σβήσουν. Οι σημαίες των εθνών υψώνονται ξανά, οι φωνές των προγόνων ηχούν πιο δυνατά από τα μικρόφωνα της προπαγάνδας, και το παλιό κατεστημένο τρέμει μπροστά στο αδυσώπητο ρεύμα της Ιστορίας που γυρίζει. Στην Ελλάδα μας, το καθεστώς Μητσοτάκη στέκεται εφάμιλλο – σχεδόν καθρέφτης – του Στάρμερ. Η ίδια αλαζονεία, η ίδια αποστασιοποίηση από τον λαό, η ίδια υποταγή σε ξένες ατζέντες που διαλύουν την εθνική ταυτότητα, την οικονομική αυτονομία και την κοινωνική συνοχή. Ενώ παρουσιάζεται ως «πρωταθλητής της ανάπτυξης», πίσω από τα φωτεινά στατιστικά κρύβεται μια χώρα που πνίγεται από ακρίβεια, που βλέπει τα νιάτα της να φεύγουν, που ανέχεται την ίδια ανεξέλεγκτη μετανάστευση και την ίδια επιβολή ψηφιακών και ιδεολογικών δεσμών. Σκάνδαλα διαφθοράς, διαρκής υπονόμευση της εθνικής κυριαρχίας, και μια ελίτ που συμπεριφέρεται σαν να κυβερνά ξένη επικράτεια, όχι τον τόπο των προγόνων μας. Η Βρετανία λοιπόν μας δείχνει τον δρόμο. Το παράδειγμα της μεγάλης αφύπνισης του αγγλικού λαού πρέπει να γίνει φάρος για κάθε Έλληνα που νιώθει την ίδια οργή και την ίδια αγάπη για την πατρίδα. Όταν ο απλός πολίτης βγει στους δρόμους, όταν οι φωνές ενωθούν πέρα από κόμματα και παλαιές διαιρέσεις, όταν η εθνική υπερηφάνεια νικήσει τον φόβο, τότε κανένα καθεστώς δεν μπορεί να σταθεί. Η Ελλάδα, που γέννησε τη Δημοκρατία και το πνεύμα της ελευθερίας, δεν μπορεί να μείνει σιωπηλή θεατής της ίδιας της διάλυσής της. Ο καιρός της μεγάλης αλλαγής πλησιάζει. Ας πάρουμε παράδειγμα από το Λονδίνο του Μαΐου 2026. Ας κάνουμε την ελληνική γη να αντηχήσει με το ίδιο βροντερό μήνυμα: Ο λαός ξυπνά. Και όταν ο λαός ξυπνά, η Ιστορία ξαναγράφεται. Πύρινος Λόγιος sergioschrys@outlook.com