Search this site

Σε κατάσταση...παραληρήματος ο Ραβίνος Μέντελ Κέσιν, τονίζει πως ο πόλεμος στο Ιράν θα φέρει μέχρι και την ανέγερση του Τρίτου Ναού! Ραβίνος Μέντελ Κέσιν: Ο Μεσσίας (ο Αντίχριστος) έρχεται φέτος και ο πόλεμος με το Ιράν είναι η Απόδειξη. Φέτος θα γίνει και ο Τρίτος Ναός! Ο πόλεμος κατά του Ιράν που ο Τραμπ διεξάγει μαζί με το Ισραήλ, δεν ξεκίνησε σε μια αίθουσα κρίσεων του Πενταγώνου. Σύμφωνα με τον Ραβίνο Μέντελ Κέσιν, που θεωρείται από τους Εβραίους ένας από τους πιο πρωτότυπους και οξυδερκείς στοχαστές της Τορά, σε συνέντευξη του στην εφημερίδα Israel News 365 δήλωσε πως " αυτό που βλέπει ο κόσμος αυτή τη στιγμή γράφτηκε πριν από χιλιάδες χρόνια ως προφητεία"! Επίσης, σε μια διάλεξη που δημοσιεύτηκε στο YouTube την περασμένη Παρασκευή, ο Ραβίνος Κέσιν παρουσίασε ένα υποτιθέμενο πλαίσιο που συνδέει την τρέχουσα αμερικανο-ισραηλινή εκστρατεία κατά του Ιράν με την τελική λύτρωση του εβραϊκού λαού, την πτώση του Αμάν, τον ρόλο του Τραμπ ως μεσσιανικής φιγούρας και την επικείμενη κατασκευή του Τρίτου Ναού – φέτος! «Όταν βλέπεις το κακό ξανά και ξανά, και ειδικά τους αρχηγούς του κακού να πέφτουν» , είπε ο Ραβίνος Κέσιν στο κοινό του, «αυτό δεν είναι απλό θέμα. Ξέρετε τι σημαίνει; Σημαίνει ότι ο Σατανάς, που είναι ο υπερασπιστής και το κίνητρο όλων αυτών των ανθρώπων, πεθαίνει. Δεν έχει καμία δύναμη στον παράδεισο»... Η εβραϊκή αποστολή σε κάθε εξορία δεν ήταν απλώς η επιβίωση. Ήταν η πνευματική κατεδάφιση των αρχαίων πολιτισμών  σε αντιπαράθεση με την ιουδαϊκή τήρηση των εντολών του Θεου εξ’ ου και η αποστράγγιση της πνευματικής ενέργειας από αυτές τις αυτοκρατορίες μέχρι την κατάρρευσή τους. «Γι’ αυτό αυτοί οι αρχαίοι πολιτισμοί δεν υπάρχουν πια» ,  εξήγησε ο Ραβίνος Κεσίν.   «Επειδή η συμπεριφορά των Εβραίων σε αυτόν τον πολιτισμό, τηρώντας το θέλημα του θεού,  τους κατέστρεψε ή τους ...έθαψε(!!!)» . Η Βαβυλώνα είναι σκόνη. Η Περσία έπαψε να υπάρχει ως παγκόσμια δύναμη μετά το Πουρίμ. Η Ελλάδα, η οποία, υπό τον Αλέξανδρο, κυριάρχησε στον κόσμο, είναι σήμερα μια μικρή χώρα .(!!!)  Η Ρώμη – είτε Βυζαντινή είτε Ιταλική – έχει εξαφανιστεί. Σχόλιο: Οι εβραίοι για δύο χιλιάδες χρόνια ήταν διασκορπισμένοι και απόβλητοι από όλο το κόσμο, χωρίς πατρίδα και φυσικά δεν κατέστρεψαν καμία Αυτοκρατορία. Όσο για την μικρή Ελλάδα που λέει ότι είμαστε τώρα, ας κοιτάξει καλύτερα το μέγεθος του Ισραήλ. " Το μοτίβο, λέει, δεν είναι σύμπτωση. Αλλά η Περσία επέστρεψε. Αυτό, λέει ο Ραβίνος Κεσίν, είναι από μόνο του ένα σημάδι. Το Ιράν δεν είναι απλώς ένας γεωπολιτικός αντίπαλος. Στο πλαίσιο της Τορά, είναι η ανάσταση του κλίπα της Περσίας – και περισσότερο από αυτό, είναι το τελευταίο οχυρό του Αμαλήκ, του μεταφυσικού εχθρού του Ισραήλ. Ο ανώτατος ηγέτης Αλί Χαμενέί είναι μια γκιγκούλ (μετενσάρκωση) του Αμάν". Σχόλιο: Οι Εβραίοι έχουν απομακρυνθεί τόσο πολύ από την αληθινή πίστη που πιστεύουν μέχρι και στην μετεμψύχωση.  Η ισραηλινή επίθεση που σκότωσε τον Χαμενεΐ συνέβη την ίδια ημέρα που το εβδομαδιαίο τμήμα της Τορά διατάζει τον εβραϊκό λαό να εξαλείψει το όνομα του Αμαλήκ. « Ενώ οι Εβραίοι στο Ισραήλ διαβάζουν εκείνη την παρασά, εκείνο το τμήμα της Τορά όπου διατάζει τους Εβραίους να εξοντώσουν τον Αμάν — αυτός εξαλείφεται» , είπε ο Ραβίνος Κεσίν. «Αυτό είναι ένα μήνυμα. Ο Θεός λέει: Θέλω να σας δείξω τι κάνω» . Και μετά, λίγες μέρες  αργότερα, ήρθε το Πουρίμ . Ο Ραβίνος Κεσίν στράφηκε στη συνέχεια στο εβραϊκό ημερολογιο, λέγοντας πως " φέτος ειμαστε στο έτος 5786 .  Η γεματρία  του 786 είναι πανομοιότυπη με τη   φράση yavo Mashiach — «ο Μεσσίας θα έρθει».  Είναι επίσης η γεματρία του  gilui Shechina b’Yisrael b’Har Sinai — η αποκάλυψη της θεϊκής παρουσίας στο Ισραήλ στο Όρος Σινά ". Στη συνέχεια, ανέφερε  το Yalkut Shimoni, μια τεράστια συλλογή μιδρασίμ , γραμμένη πριν από χιλιάδες χρόνια , η οποιά αναφέρει ότι «τη χρονιά που θα έρθει ο Μεσσίας, η Περσία θα κηρύξει πόλεμο σε ολόκληρο τον κόσμο .  Ο Εδώμ — που ταυτίζεται με τη Δύση, συγκεκριμένα την Αμερική — θα αντεπιτεθεί και θα νικήσει την Περσία.  Και τότε μια θεϊκή φωνή, ένα bat kol,  θα ηχήσει από τον ουρανό: «Μην ανησυχείτε. Η ώρα της λύτρωσής σας έφτασε». «Αυτό σημαίνει πολύ απλά», είπε  ο Ραβίνος Κεσίν, «ότι αυτός είναι ο τελευταίος πόλεμος». Ήταν εμφατικός: « Εχουμε περάσει ένα κατώφλι.  Η εποχή του ikveta d’Meshicha – τα «βήματα του μεσσία (αντιχρίστου)» , η  περίοδος που προηγείται της μεσσιανικής εποχής – έχει τελειώσει. Βρισκόμαστε τώρα στην atchalta d’Geulah, την αρχή της λύτρωσης.  Και αυτή η διαδικασία, μόλις ξεκινήσει, είναι αμετάκλητη. «Δεν μπορεί να αντιστραφεί », είπε ο Ραβίνος Kessin.   «Δεν μπορεί να αντιστραφεί» . Ο Ραβίνος Κεσίν έκλεισε με αυτό που ίσως είναι ο πιο φαντασιόπληκτος ισχυρισμός του . Παρέθεσε ένα σχόλιο γνωστό ως Ba’al HaTurim, το οποίο σημειώνει ότι η λέξη v’shachanti — «και θα κατοικήσω» — από το εδάφιο στο Parashat Terumah όπου ο Θεός λέει «Και θα κατοικήσω ανάμεσά τους» (Shemot 25:8), περιέχει κωδικοποιημένη μέσα της τη διάρκεια τόσο του Πρώτου όσο και του Δεύτερου Ναού. Τα γράμματα της λέξης παραπέμπουν σε 410 χρόνια (η διάρκεια της περιόδου του Πρώτου Ναού) και 420 χρόνια (η διάρκεια του Δεύτερου Ναού). Και η πλήρης γεματρία του v’shachanti; 786. Το έτος 5786. Έτσι,  το 5786 — που είναι φέτος — θα κατασκευαστεί στην πραγματικότητα το Τρίτο Beit HaMikdash» , ο  Τρίτος Ναός , είπε ο Ραβίνος Kessin. « Μην εκπλαγείτε αν ξυπνήσετε μια μέρα και ξαφνικά οι εφημερίδες αναφέρουν ότι υπάρχει ένας Ναός στην κορυφή του Har HaBayit, του Όρους του Ναού». Η θεϊκή παρουσία, η Shechinah, θα κατέβει από το ουράνιο Beit HaMikdash ( σχόλιο: Σαν εξωγήινος; ) στο γήινο — και ολόκληρος ο κόσμος θα το νιώσει. « Αυτό θα πείσει τους πάντες για τη Shechinah, τη θεϊκή παρουσία και τον μεσσία (αντιχρίστου)», είπε ο Ραβίνος Kessin. «Όλους τους εννέα δισεκατομμύρια ανθρώπους». Πριν συμβεί αυτό, προσθέτει ο επικίνδυνος αυτός Ραβίνος Κεσίν , υπάρχει ένα ακόμη εμπόδιο: Αυτό που αποκαλεί erev rav (το μικτό πλήθος),  το οποίο προσδιορίζει ως την κοσμική ισραηλινή κυβέρνηση, την οποία κατηγορεί ότι εμποδίζει την ενεργή εκπαίδευση στην Τορά από 1,5 εκατομμύριο Ισραηλινούς μαθητές λυκείου.  «Ο Θεός πρέπει να τους απομακρύνει για να φέρει τον Μεσσία», είπε, «κάτι που πιστεύω ότι θα συμβεί άμεσα». Και το ερώτημα που προκύπτει από όλα αυτά τα σατανικά σχέδια των ραβίνων τύπου Κεσίν, είναι το πως αυτός ο λαός, οι Εβραίοι, έγιναν το απόλυτο εργαλείο του διαβόλου; romioitispolis

O Aρχηγός του Επιτελείου Στρατού του Ισραήλ Εγιάλ Ζαμίρ, σήμανε τον απόλυτο συναγερμό Το γέρικο στράτευμα του Ισραήλ Ο Ζαμίρ προειδοποίησε ότι η στρατιωτική μηχανή του Ισραήλ βρίσκεται στα πρόθυρα της ολοκληρωτικής κατάρρευσης, αδυνατώντας να σηκώσει το ασήκωτο βάρος των συνεχών πολεμικών επιχειρήσεων Σε μια δραματική συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου ασφαλείας το βράδυ της Τετάρτης, ο Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου, υποστράτηγος Εγιάλ Ζαμίρ , σήμανε τον απόλυτο συναγερμό. Με μια φράση που πάγωσε τους υπουργούς, ο Ζαμίρ προειδοποίησε ότι η στρατιωτική μηχανή του Ισραήλ βρίσκεται στα πρόθυρα της ολοκληρωτικής κατάρρευσης, αδυνατώντας να σηκώσει το ασήκωτο βάρος των συνεχών πολεμικών επιχειρήσεων. «Χτυπάω 10 καμπανάκια»: Το τελεσίγραφο του Ζαμίρ «Δεν υπάρχει άλλος χρόνος», φέρεται να διεμήνυσε ο Αρχηγός στους ανώτατους αξιωματούχους. Ο Ζαμίρ απαίτησε την άμεση θεσμοθέτηση τριών σκληρών νόμων: υποχρεωτική στρατολόγηση για όλους, ενίσχυση της εφεδρείας και επέκταση της θητείας. Η προειδοποίησή του ήταν αμείλικτη. Αν δεν βρεθεί άμεσα νέο αίμα, οι IDF σύντομα δεν θα μπορούν να εκτελέσουν ούτε τις βασικές τους αποστολές, ενώ το σύστημα των εφέδρων, που αποτελεί τη ραχοκοκαλιά της άμυνας, έχει ήδη ξεπεράσει τα όριά του. Η «μαύρη τρύπα» των 12.000 στρατιωτών Από την αποφράδα ημέρα της 7ης Οκτωβρίου 2023, ο στρατός αιμορραγεί. Οι επίσημες αναφορές κάνουν λόγο για μια τρομακτική έλλειψη 12.000 στρατιωτών, ένα κενό που αδυνατεί να καλυφθεί υπό τις παρούσες συνθήκες. Παρά τις επανειλημμένες επιστολές του Ζαμίρ προς τον Νετανιάχου από τον περασμένο Ιανουάριο, η πολιτική ηγεσία φαίνεται εγκλωβισμένη ανάμεσα στις στρατιωτικές ανάγκες και τις εσωτερικές ισορροπίες. Το αγκάθι των υπερορθόδοξων και το δικαστικό μπλόκο Στο επίκεντρο της κρίσης βρίσκεται το καυτό ζήτημα των Χαρέντι. Ενώ 80.000 υπερορθόδοξοι άνδρες (18-24 ετών) είναι ικανοί για θητεία, παραμένουν εκτός στρατεύματος, προστατευμένοι από τα κόμματά τους . Η ιστορική απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου τον Ιούνιο του 2024, που έκρινε παράνομη τη γενική απαλλαγή των ιερατικών σχολών , έχει φέρει την κυβέρνηση σε αδιέξοδο . Ο στρατός απαιτεί αυτούς τους άνδρες τώρα , αλλά η πολιτική σύγκρουση απειλεί να διχάσει τη χώρα την ώρα που ο εχθρός παραμονεύει... pentapostagma

Το βρώμικο παιχνίδι των ισλαμιστών του Ερντογάν Στην τηλεφωνική συνομιλία τους τη Δευτέρα, ο Ιρανός υπουργός Εξωτερικών φαίνεται να προέβη σε σκωπτικούς υπαινιγμούς προς τον Τούρκο ομόλογό του, λέγοντας ότι «λυπούμαστε που τα εδάφη των μουσουλμανικών κρατών της περιοχής χρησιμοποιούνται καταχρηστικά για τις επιθέσεις των ΗΠΑ και του Ισραήλ εναντίον του Ιράν» . Μάλιστα, ο Αμπάς Αραγτσί φαίνεται να διατύπωσε μια κεκαλυμμένη προειδοποίηση προς την Τουρκία, ξεκαθαρίζοντας, όπως το περιγράφει το Press TV, ότι «εάν Αμερικανοί τρομοκράτες χρησιμοποιήσουν το έδαφος, τον εναέριο χώρο ή τις εγκαταστάσεις γειτονικών χωρών για να εξαπολύσουν επιθέσεις κατά του Ιράν, οι χώρες αυτές θα θεωρηθούν νόμιμοι στόχοι για το Ιράν» . Προφανώς, επιχειρείται τοιουτοτρόπως να ασκηθεί μια πίεση στην Τουρκία να περιορίσει τυχόν σχετικές δραστηριότητες των ΗΠΑ στο έδαφός της. Σε επίπεδο σημειολογίας είναι δηλωτική η επιλογή του Press TV , του κρατικού αγγλόφωνου ειδησεογραφικού δικτύου του Ιράν, να επιλέξει μια οργισμένη φωτογραφία του Αμπάς Αραγτσί κι έναν καταγγελτικό τίτλο γεμάτο υπονοούμενα (βλ. φωτογραφία εξώφυλλου). Υπενθυμίζεται ότι προ ημερών έγινε γνωστό ότι μεταφέρεται ως ενίσχυση μια συστοιχία του αντιαεροπορικού συστήματος Patriot από την αεροπορική βάση Ράμσταϊν στη Γερμανία , προς εκείνη του Ιντσιρλίκ στη Τουρκία , προκειμένου να ενδυναμωθεί η αεράμυνα της τελευταίας που φιλοξενεί αεροσκάφη της πολεμικής αεροπορίας των ΗΠΑ. Αυτή η εξέλιξη έγινε μετά την εξαπόλυση τριών επιθέσεων με βαλλιστικούς πυραύλους εναντίον της Τουρκίας, τις οποίες το Ιράν ανακοίνωσε ότι δεν εκτόξευσε. Ο Ιρανός καθηγητής Μοχαμάντ Μαραντί , ο οποίος έχει στενούς δεσμούς με τα κέντρα εξουσίας της Ισλαμικής Δημοκρατίας κι έχει διατελέσει σύμβουλος ιρανικών αποστολών διαπραγμάτευσης για το πυρηνικό πρόγραμμα της χώρας, κατηγόρησε ευθέως τον Ερντογάν ότι «συνεχίζει να μεταφέρει φθηνό πετρέλαιο από το Μπακού στον επιχειρηματικό του εταίρο Νετανιάχου και διευκολύνει τη συλλογή πληροφοριών των ΗΠΑ εναντίον του Ιράν , μέσω αεροσκαφών AWACS του ΝΑΤΟ κι αμερικανικών εγκαταστάσεων ραντάρ στην Τουρκία». Η συντριβή του ελικοπτέρου Το Σάββατο συνετρίβη ένα ελικόπτερο των ενόπλων δυνάμεων του Κατάρ στα χωρικά ύδατα της χώρας. Ανάμεσα στα 7 θύματα ήταν τρεις Τούρκοι πολίτες , με τον έναν να είναι αξιωματικός (ταγματάρχης) του τουρκικού στρατού και τους άλλους δύο να είναι τεχνικοί μιας τουρκικής εταιρείας αμυντικού εξοπλισμού (ASELSAN). Ανακοινώθηκε ότι το ελικόπτερο πραγματοποιούσε άσκηση. Ωστόσο, αυτή η επίσημη δικαιολογία δημιουργεί αμφιβολίες, καθώς είναι παράδοξο να πραγματοποιούνται ασκήσεις, τη στιγμή που το Κατάρ δέχεται ιρανικές επιθέσεις. Κατά πάσα πιθανότητα το ελικόπτερο είχε ως αποστολή την αναχαίτιση ιρανικών drones. Ως εκ τούτου, φαίνεται ότι η Άγκυρα προσφέρει σχετική βοήθεια. Οφείλεται να επισημανθεί ότι η Τουρκία διατηρεί στρατιωτική βάση στο Κατάρ, με το οποίο έχει συνάψει συμφωνίες αμυντικής συνεργασίας. Οι σχέσεις Ιράν-Τουρκίας Είναι γεγονός ότι, στο πλαίσιο της ψυχρής διαμερισματοποίησης των διμερών τους σχέσεων, η Τεχεράνη κι η Άγκυρα διατηρούν σημαντικούς οικονομικούς κι ενεργειακούς δεσμούς . Παρενθετικά, το Ιράν φέρεται από δημοσίευμα του Bloomberg να σταμάτησε τις εξαγωγές φυσικού αερίου προς την Τουρκία, μετά την επίθεση στο κοίτασμα του Νότιου Παρς, κάτι που διέψευσε όμως ο Τούρκος υπουργός Ενέργειας και Φυσικών Πόρων . Εν πάση περιπτώσει, οι οικονομικές σχέσεις με τις γειτονικές χώρες έχουν ύψιστη σημασία για το Ιράν, καθώς είναι αναγκαίες για την παράκαμψη των αμερικανικών κυρώσεων. Στη, δε, διαχείριση του Kουρδικού, έχουν κοινά συμφέροντα μακροσκοπικά , ήτοι η παρεμπόδιση ίδρυσης κουρδικών κρατών. Ωστόσο, βραχυπρόθεσμα και μεσοπρόθεσμα, έχουν χρησιμοποιήσει κουρδικές οργανώσεις εναντίον του άλλου. Ενδεικτικά, το Ιράν εξόπλιζε για χρόνια το PKK, για να προκαλεί κατατριβή στην Τουρκία. Όσον αφορά το Παλαιστινιακό, η Τουρκία υποστηρίζει σταθερά τη λύση των δύο κρατών, εν αντιθέσει με το Ιράν. Υπενθυμίζεται ότι η Τουρκία διατηρεί διπλωματικές σχέσεις με το Ισραήλ, παρά τους λεκτικούς λεονταρισμούς υπεραναπλήρωσης του Ερντογάν κατά του Νετανιάχου. Άλλωστε, η Τουρκία διαμετακομίζει ακατάπαυστα αζέρικο πετρέλαιο προς το Ισραήλ , καλύπτοντας το περασμένο έτος το 46.4% των ισραηλινών πετρελαϊκών εισαγωγών. Μάλιστα, οι σχετικές εξαγωγές σημείωσαν ρεκόρ τριετίας το 2025. Εν ολίγοις, η Τουρκία τροφοδοτεί κυνικά με πετρέλαιο την πολεμική μηχανή του εβραϊκού κράτους κατά των Παλαιστινίων της Γάζας, εισπράττοντας τέλη διέλευσης και μερίσματα από τη συμμετοχή στην κοινοπραξία του αγωγού Μπακού-Τσεϊχάν . Επίσης, η τουρκική κυβέρνηση πίεσε το προηγούμενο διάστημα τη Χεζμπολάχ να αφοπλιστεί, σύμφωνα με υπουργικές πηγές του Λιβάνου. Στον νότιο Καύκασο, στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν και στην κατανομή των διασυνοριακών υδάτων των ποταμών Αράξη, Τίγρη κι Ευφράτη έχουν συγκρουόμενα συμφέροντα. Πέραν τούτου, η Τουρκία, μαζί με την Αίγυπτο και το Κατάρ, φέρεται να πρότεινε στις αρχές Φεβρουαρίου ταπεινωτικούς όρους στην ιρανική πλευρά σε μια ενδεχόμενη συμφωνία με τις ΗΠΑ. Άλλωστε, το Ιράν απέρριψε τότε την Τουρκία ως διαμεσολαβητή, προτιμώντας το Ομάν. Την, δε, επαύριον της αμερικανο-ισραηλινής επίθεσης κατά του Ιράν, ναι μεν η Άγκυρα καταδίκασε την επιχείρηση, αλλά την ίδια στιγμή αποδοκίμασε εντόνως τις ιρανικές αντεπιθέσεις στις αραβικές μοναρχίες. Τί επιδιώκει η Τουρκία Η Τουρκία επιθυμεί την αποδυνάμωση, απομόνωση και περιφερειακή αναδίπλωση της Ισλαμικής Δημοκρατίας, αφού επωφελείται αμέσως από αυτά, καλύπτοντας το κενό ισχύος, όπως φάνηκε περίτρανα στην περίπτωση της Συρίας. Ταυτόχρονα, όμως, δεν τη συμφέρει η κατάρρευση του Ιράν, ή ένας παρατεταμένος πόλεμος, καθώς κάτι τέτοιο θα προκαλούσε προβλήματα στην ενεργειακή ασφάλεια της χώρας, μεγάλες προσφυγικές ροές και κινδύνους εκδήλωσης κουρδικών αποσχιστικών τάσεων κοντά στα σύνορά της. Γι’ αυτό, άλλωστε, καλεί για τον τερματισμό των εχθροπραξιών. Τούτων δοθέντων, στον τρέχοντα πόλεμο αποδεικνύεται για άλλη μία φορά η ανταγωνιστική φύση των ιρανο-τουρκικών σχέσεων . Μολαταύτα, παρατηρείται στον εγχώριο δημόσιο διάλογο μια μετ’ επιτάσεως προσπάθεια να παρουσιαστούν με απλουστευτικό τρόπο οι ιρανο-τουρκικές σχέσεις ως φιλικές, ενώ στην πραγματικότητα δεν είναι . Ενίοτε αυτό είναι αποτέλεσμα άγνοιας, ενίοτε πρόκειται για μια εσκεμμένη πρακτική, ήτοι ένα βολικό επιχείρημα περί ενός υποτιθέμενου ισλαμιστικού άξονος , που επιχειρεί υστερόβουλα να διεγείρει , αν όχι να χειραγωγήσει, το πατριωτικό αίσθημα των Ελλήνων, ούτως ώστε να δικαιολογηθεί η πλήρης ευθυγράμμιση της χώρας με το Ισραήλ. Αλέξης Κερκυραίος-Λεκάκης/SLpress

Με την πλάτη στον τοίχο ο Μητσοτάκης για τις υποκλοπές Ο Σταύρος Λυγερός σχολιάζει τις τρέχουσες πολιτικές εξελίξεις και την αναμενόμενη πίεση που θα υποστεί ο Κυριάκος Μητσοτάκης λόγω υποκλοπών Δείτε το βίντεο:

Ήταν υπεύθυνος για τον κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ! Ο Τανγκσίρι βρισκόταν εδώ και χρόνια στο στόχαστρο της Ουάσινγκτον Σε αεροπορική επιδρομή στο Μπαντάρ Αμπάς σκοτώθηκε ο διοικητής του Ναυτικού των Φρουρών της Αλιρεζά Τανγκσίρι, σύμφωνα με Ισραηλινό αξιωματούχο ο οποίος έκανε δήλωση στους Times of Israel. Σύμφωνα με τον ίδιο αξιωματούχο, ο Τανγκσίρι ήταν υπεύθυνος για το κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ. Μέχρι στιγμής, δεν υπάρχει κανένα σχόλιο από το Ιράν ή από τον ισραηλινό στρατό. Προβεβλημένη φυσιογνωμία Ο Αλίρεζά Τανγκσίρι αποτελούσε μία από τις πλέον προβεβλημένες στρατιωτικές φυσιογνωμίες του Ιράν, με πολυετή παρουσία σε καίριες θέσεις του ναυτικού σκέλους των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης. Η στρατιωτική του πορεία ξεκίνησε κατά τη διάρκεια του Πόλεμος Ιράν-Ιράκ, όπου υπηρέτησε ως διοικητής ναυτικής ταξιαρχίας . Στη συνέχεια ανέλαβε την ηγεσία της 1ης Ναυτικής Περιφέρειας του ναυτικού των Φρουρών στο Μπαντάρ Αμπάς, μια στρατηγικής σημασίας περιοχή για τον έλεγχο των θαλάσσιων οδών. Ο Τανγκσίρι είχε κατά καιρούς προκαλέσει αίσθηση με τις δηλώσεις του. Ήδη από το 2007 είχε προειδοποιήσει ότι, σε περίπτωση σύγκρουσης με τις Ηνωμένες Πολιτείες, το Ιράν θα μπορούσε να επεκτείνει τη δράση του «ακόμη και μέχρι τον Κόλπο του Μεξικού». Ανάληψη ηγεσίας και στρατιωτικές πρωτοβουλίες Στις 23 Αυγούστου 2018, ο ανώτατος ηγέτης του Ιράν, Αλί Χαμενεΐ, τον προήγαγε σε διοικητή του ναυτικού των Φρουρών της Επανάστασης (IRGCN), επιβεβαιώνοντας την ισχυρή θέση του στο στρατιωτικό κατεστημένο της χώρας. Τον Φεβρουάριο του 2025, ο Τανγκσίρι παρουσίασε ένα από τα πιο φιλόδοξα εγχειρήματα του ιρανικού ναυτικού: ένα επαναχρησιμοποιημένο εμπορικό πλοίο που μετατράπηκε σε αεροπλανοφόρο, το οποίο χαρακτήρισε ως «το μεγαλύτερο ναυτικό στρατιωτικό έργο» στην ιστορία της χώρας. Έναν μήνα αργότερα, εν μέσω αυξανόμενων εντάσεων με τις Ηνωμένες Πολιτείες και έπειτα από επιστολή του τότε προέδρου Ντόναλντ Τραμπ προς την ιρανική ηγεσία για το πυρηνικό πρόγραμμα, ο Τανγκσίρι προειδοποίησε ότι «αν οι εχθροί κάνουν λάθος, θα τους στείλουμε στα βάθη της κόλασης». Τον Απρίλιο του 2025 επανήλθε με νέες δηλώσεις, υποστηρίζοντας ότι το Ναυτικό των Ηνωμένων Πολιτειών δεν είναι σε θέση να αμφισβητήσει την ιρανική κυριαρχία στη θάλασσα. Κυρώσεις και διεθνής πίεση Ο Τανγκσίρι βρισκόταν εδώ και χρόνια στο στόχαστρο της Ουάσινγκτον . Στις 24 Ιουνίου 2019, το Υπουργείο Οικονομικών των Ηνωμένων Πολιτειών τον ενέταξε στη λίστα κυρώσεων για παγκόσμιους τρομοκράτες, προχωρώντας σε δέσμευση τυχόν περιουσιακών του στοιχείων στις ΗΠΑ και απαγόρευση συναλλαγών με Αμερικανούς πολίτες. Οι πιέσεις εντάθηκαν το 2024, όταν του επιβλήθηκαν δευτερεύουσες κυρώσεις λόγω της συμμετοχής του στο διοικητικό συμβούλιο της Paravar Pars Company, εταιρείας που δραστηριοποιείται στην ανάπτυξη μη επανδρωμένων αεροσκαφών και έχει επίσης τεθεί υπό αμερικανικές κυρώσεις. newsbreak

Στην Ουκρανία, ναι, στο Ιράν, όχι «Δεν είναι δικός μας πόλεμος, δεν τον αρχίσαμε εμείς!». Ή έτσι τουλάχιστον εξήγησε την άρνηση της χώρας του να συνδράμει στις επιχειρήσεις για έλεγχο των Στενών του Ορμούζ ο υπουργός Άμυνας της Γερμανίας Μπόρις Πιστόριους, σε μια ευθεία απόρριψη της πρόσκλησης που απηύθυνε ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ... Eνώ στην ίδια άρνηση (και μάλιστα με ανάλογες διατυπώσεις) προχώρησαν, στο ίδιο μοτίβο, πολλές χώρες της Ευρώπης αλλά και πέραν αυτής (Βρετανία, Καναδάς, Αυστραλία, Ιαπωνία, N. Κορέα)! Και μπορεί ο Τραμπ να ανακάλεσε, λέγοντας ότι, τελικά, οι ΗΠΑ «δεν χρειάζονται κανέναν», όμως η δυσαρέσκειά του πήρε τη μορφή ευθείας προειδοποίησης ότι η χώρα του «θα θυμηθεί» αυτήν την έλλειψη αλληλεγγύης – στην πραγματικότητα υπονοώντας «ανταπόδοση» διά της εγκατάλειψης της Ευρώπης στο ακανθώδες για την ίδια ζήτημα της Ουκρανίας, αλλά και εγείροντας εκ νέου ζήτημα χρησιμότητας (και άρα βιωσιμότητας) του ΝΑΤΟ, επισημαίνοντας την ασυμμετρία οι ΗΠΑ να είναι πάντοτε παρούσες  για τους συμμάχους τους, αλλά οι σύμμαχοί τους ποτέ παρούσες για τις ΗΠΑ. Και βέβαια η δυσαρέσκεια είναι εύλογη, όταν ο γερουσιαστής Γκράχαμ λέει ότι δεν είδε ποτέ τον Τραμπ τόσο δυσαρεστημένο, δεν περιγράφει κάτι θυμικό αλλά κάτι πολιτικό (και για πολλούς στις ΗΠΑ και ηθικό). Γιατί είναι γεγονός ότι η Ευρώπη, όχι απλώς επέτυχε τη μεταπολεμική της ανοικοδόμηση στηριζόμενη σε μεγάλο βαθμό στις ΗΠΑ (κατεξοχήν δε η Γερμανία),  αλλά, επιπροσθέτως, με τις ΗΠΑ να έχουν εγγυηθεί, εδώ και δεκαετίες, την ασφάλειά της μπόρεσε να οικοδομήσει (ελλείψει μεγάλων αμυντικών δαπανών) ένα «κοινωνικό κράτος», που δεν διαθέτουν οι ίδιες οι ΗΠΑ, στα μάτια του κ. Τραμπ (και πολλών Αμερικανών) δεν πρόκειται για απλή «ασυμμετρία» αλλά καθαρή εκμετάλλευση. Όσο για την Ουκρανία (και στο ίδιο μοτίβο) και παρά τις αντιρρήσεις του για εμπλοκή των ΗΠΑ, τις οποίες μάλιστα είχε επανειλημμένα εξηγήσει με χρήση της ίδιας διατύπωσης που κάνουν σήμερα οι Ευρωπαίοι για το Ιράν («ο πόλεμος της Ουκρανίας δεν είναι δικός μας!»), ο Τραμπ δεν εγκατέλειψε τους συμμάχους του (και μάλιστα χωρίς η Ουκρανία να αποτελεί θέμα του ΝΑΤΟ). Πώς συμβιβάζεται, όμως, οι ΗΠΑ να στηρίζουν την Ευρώπη σε έναν πόλεμο που «δεν είναι δικός τους» (στην Ουκρανία), όμως η Ευρώπη να  μη στηρίζει τις ΗΠΑ σε έναν πόλεμο που «δεν είναι δικός της» (στο Ιράν); Στην Ουκρανία, ναι, στο Ιράν, όχι; Και το ερώτημα που θέτει ο διεθνής Τύπος είναι, ακριβώς, πώς εξηγείται ότι η Ευρώπη παίρνει το ρίσκο μιας αμερικανικής «ανταπόδοσης». Νομίζω, υπάρχουν δύο κατηγορίες λόγων και η πρώτη έχει να κάνει με την εκτίμηση ότι το ρίσκο μιας τέτοιας «ανταπόδοσης» (σε Ουκρανία και ΝΑΤΟ) είναι πλέον ελεγχόμενο. Και αυτό γιατί μπορεί μια αμερικανική απεμπλοκή από το ΝΑΤΟ να φαντάζει ως ο ύστατος εφιάλτης μιας αμυντικά ανήμπορης Ευρώπης, όμως στην Ευρώπη επίσης γνωρίζουν ότι μετά τον σχετικό νόμο του 2023 ο πρόεδρος δεν μπορεί να προχωρήσει χωρίς σύμφωνη γνώμη της Γερουσίας και μάλιστα με πλειοψηφία των 2/3 – και σε ποιον πραγματικό κόσμο μπορεί να συμβεί αυτό; Όσο για την Ουκρανία, από τότε που η Ευρώπη κράτησε την ανάσα της όταν ο Τραμπ ήρθε σε δημόσια ρήξη με τον Ζελένσκι, τον Φεβρουάριο του 2025 στον Λευκό Οίκο και μπορούσε (τότε) να στραγγαλίσει την Ουκρανία, κερδήθηκε χρόνος που επέτρεψε προσαρμογή. Αν και η συμβολή των ΗΠΑ παραμένει σημαίνουσα (πρωτίστως σε πληροφορίες), το μεγαλύτερο βάρος το έχει αναλάβει σήμερα η Ευρώπη, ενώ ταυτόχρονα η γραμμή του μετώπου έχει κατ’ ουσίαν σταθεροποιηθεί, ιδίως στο Donetsk, όπου οι Ρώσοι συνεχίζουν να συναντούν «τοίχο» με τεράστιες απώλειες. Με άλλα λόγια, η Ουκρανία έχει (σήμερα) μια κάποια πολυτέλεια χρόνου, αντίθετα, υπάρχουν πολλοί στην Ευρώπη που εκτιμούν ότι ο Τραμπ δεν έχει, και αυτό λόγω των ενδιάμεσων εκλογών του Νοεμβρίου και της πρόσθετης πολιτική φθοράς που επιφέρουν ο πόλεμος στο Ιράν και η γενική φοβία για «βιετναμοποίηση» – η εκτίμηση ότι ο Τραμπ μπορεί να χάσει όχι απλώς τη Βουλή, αλλά μετά την απρόσμενη εξέλιξη που έχει πάρει η εκλογή στο Τέξας (όπου ο Δημοκρατικός Τζέιμς Ταλάρικο ενδέχεται να «κλέψει» μια ασφαλή έδρα των Ρεπουμπλικάνων)  και τη Γερουσία, κάνει τους Ευρωπαίους να βάζουν στις προειδοποιήσεις του Τραμπ, αστερίσκους. Έπειτα υπάρχουν και λόγοι εσωτερικής πολιτικής – να μην ξεχνάμε ότι η Ευρώπη δεν είναι κάποια επικράτεια «μεγάλης πολιτικής», εδώ (αντίθετα με τις ΗΠΑ) η πολιτική ζει πρωτίστως για τον «επιούσιο». Και με ανοιχτές εκλογές σε Γαλλία και Ιταλία (το 2027) και με τον καγκελάριο  Μερτς σε μεγάλη πτώση ( δεν έχασε απλώς πριν από λίγες ημέρες τις εκλογές στη Βάδη-Βυρτεμβέργη και έπεται συνέχεια, αλλά υπέστη απρόσμενα μεγάλη πολιτική φθορά και κριτική στη Γερμανία, επειδή στην πρόσφατη επίσκεψή του στον Λευκό Οίκο δεν υπεράσπισε τον πρωθυπουργό της Ισπανίας Πέδρο Σάντσεθ από τις επιθέσεις του κ. Τραμπ, με Ισπανία και Γερμανία να μπαίνουν σε ρήξη ), κανείς δεν έχει το σθένος για πολιτικές απώλειες λόγω Ιράν. Γιατί κάθε εμπλοκή στο Ιράν ενδέχεται να αναζωπυρώσει την τρομοκρατία σε μια ισλαμο-εποικιζόμενη Ευρώπη, αλλά και να θεωρηθεί υπαίτια για ακόμα  μία μεγαλύτερη αύξηση του κόστους ζωής και κάθε πολιτικός στην Ευρώπη που βρίσκεται αντιμέτωπος με ένα τέτοιο «πικρό ποτήρι» προτιμά, παρά το ρίσκο, να πει «όχι» στον Τραμπ.

Kαταιγιστική τροπή λαμβάνει η πολύκροτη υπόθεση των υποκλοπών, με τον Ταλ Ντίλιαν να εγκαταλείπει την τακτική της σιωπής και να εξαπολύει έναν ρητορικό «χείμαρρο» που απειλεί να παρασύρει την κυβερνητική βιτρίνα O Ταλ Ντίλιαν εγκατέλειψε την τακτική της σιωπής και εξαπολύει έναν ρητορικό «χείμαρρο» που απειλεί να παρασύρει την κυβερνητική βιτρίνα Ο Εβραίος επιχειρηματίας, μετά την καταδίκη του από το Μονομελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών, επέλεξε να περάσει στην αντεπίθεση, χρησιμοποιώντας μια αναλογία που προκαλεί πολιτικό ρίγος: επικαλέστηκε το σκάνδαλο Watergate και την πτώση του Ρίτσαρντ Νίξον, αφήνοντας σαφείς υπαινιγμούς για τις προσπάθειες συγκάλυψης που, όπως υποστηρίζει, ενορχηστρώνονται από την κορυφή της ελληνικής εκτελεστικής εξουσίας. Η δήλωση του Ντίλιαν δεν αποτελεί απλώς μια νομική γραμμή άμυνας, αλλά μια ωμή πολιτική παρέμβαση. Ξεκαθαρίζοντας πως η Intellexa προμηθεύει λογισμικό αλλά δεν το χειρίζεται , «έδειξε» απ' ευθείας τις εθνικές υπηρεσίες ως τους μόνους υπεύθυνους για τον καθορισμό των στόχων και την εκτέλεση των παρακολουθήσεων . «Δεν θα γίνω ο αποδιοπομπαίος τράγος» , βροντοφώναξε ο πρώην στρατιωτικός, καταρρίπτοντας το κυβερνητικό αφήγημα περί δράσης «ιδιωτών» και επιρρίπτοντας την ευθύνη στην ΕΥΠ, η οποία, κατά τα λεγόμενά του, λειτουργούσε το Predator υπό το πρόσχημα της εθνικής ασφάλειας. Στο εσωτερικό μέτωπο, οι αντιδράσεις της αντιπολίτευσης υπήρξαν ακαριαίες και σφοδρές. Το ΠΑΣΟΚ έκανε λόγο για ένα «νοσηρό και δυσώδες παρακράτος» που πλέον αποδομείται μετά την ιστορική δικαστική απόφαση, καλώντας υπουργούς και αξιωματούχους να αναλάβουν τις ευθύνες τους απέναντι στην αλήθεια. Στο ίδιο μήκος κύματος, ο ΣΥΡΙΖΑ υπογράμμισε ότι το «πουλόβερ ξηλώνεται», εγκαλώντας τον Κυριάκο Μητσοτάκη για την παρατεταμένη σιωπή του και προμηνύοντας περαιτέρω αποκαλύψεις που θα εκθέσουν ανεπανόρθωτα την κυβέρνηση. Η κυβερνητική πλευρά, διά στόματος Άδωνι Γεωργιάδη , επιχείρησε να υποβαθμίσει τις δηλώσεις Ντίλιαν με τη λατινική ρήση «ένοχος ένοχον ου ποιεί» , παραπέμποντας στη Δικαιοσύνη για την τελική ετυμηγορία. Ωστόσο, η προαναγγελία του Ισραηλινού ότι θα προσφύγει σε διεθνή fora και στον Ειδικό Εισηγητή του ΟΗΕ για την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης , προσδίδει στην υπόθεση μια παγκόσμια διάσταση που δύσκολα θα περιοριστεί εντός των συνόρων. Πλέον, το ερώτημα δεν είναι αν υπήρξε παρακολούθηση, αλλά αν η ελληνική εκδοχή του Watergate θα έχει την ίδια καταλυτική επίδραση στην πολιτική ηγεσία της χώρας. Δημοσιεύεται στην dimokratia.gr

Κάποτε ήταν μια χώρα που πέρασε τέσσερις και πλέον αιώνες κάτω από οθωμανική κυριαρχία... Κι όμως, το 1821 αποφάσισε ότι η ιστορία δεν γράφεται μόνο με φόρους και φιρμάνια, αλλά και με μπαρούτι, καριοφίλια, και την επίμονη ιδέα ότι «δεν πάει άλλο». Έκανε λοιπόν την επανάστασή της , συγκίνησε την Ευρώπη, απέκτησε συμμάχους που άλλοτε τη θαύμαζαν κι άλλοτε τη δάνειζαν με επιτόκια που θα έκαναν και τον πιο σκληρό τοκογλύφο να κοκκινίσει. Και κάπως έτσι, με λίγο αίμα, λίγο ρομαντισμό, και αρκετή γεωπολιτική σκοπιμότητα, και συμφέροντα, γεννήθηκε ένα ανεξάρτητο κράτος… Το όραμα έγινε πραγματικότητα. Fast forward δύο αιώνες μετά, και η ίδια χώρα μοιάζει να έχει κάνει ένα εντυπωσιακό άλμα. Όχι προς τα εμπρός, αλλά προς μια παράξενη μορφή στασιμότητας με φώτα νέον, και μπόλικο στρας. Η παραγωγή; Μια αφηρημένη έννοια που εμφανίζεται κυρίως σε προεκλογικές ομιλίες. Η βιομηχανία; Κάτι ανάμεσα σε νοσταλγία και ιδιόρρυθμο case study ξένου πανεπιστημίου. Η αγροτική οικονομία; Εδώ γελάμε. Περισσότερο Instagram παρά χωράφι, περισσότερο μαϊμού επιδοτήσεις παρά σιτάρι… Το πολίτευμα; Τηλεοπτική κληρονομική δημοκρατία. Αντί για εργοστάσια , η εν λόγω μπανανία διαθέτει άφθονες «πίστες». Αντί για εξαγωγές προϊόντων , εξάγει influencers. Αντί για στρατηγικό σχέδιο ανάπτυξης , διαθέτει ένα καλοκουρδισμένο σύστημα να ανοίγει ομπρέλες και να σερβίρει κοκτέιλ σε τουρίστες, από όμορες πρώην πάμπτωχες χώρες, που φτάνουν μαζικά κάθε καλοκαίρι με τα θηριώδη SUV τους για να ζήσουν το «όνειρο»… ένα όνειρο που συχνά πληρώνεται με εποχική εργασία, και χειμερινή ανασφάλεια. Η χώρα αυτή δεν είναι φτωχή μόνο οικονομικά, είναι και δημιουργικά κουρασμένη. Έχει μετατρέψει την καθημερινότητα σε ένα ατελείωτο ριάλιτι, όπου πρωταγωνιστούν «διάσημοι» μαϊντανοί που έγιναν γνωστοί επειδή… έγιναν γνωστοί. Οι συζητήσεις περιστρέφονται γύρω από το ποιος χώρισε ποιον, ποιος εμφανίστηκε πού, και ποιος φόρεσε τι. Εν τω μεταξύ, τα πιο βαριά ζητήματα περνούν διακριτικά στο κάτω μέρος της οθόνης, σαν ενοχλητικά ticker, που όμως κανείς δεν διαβάζει. Και ποιος κυβερνά αυτό το θέαμα; Μια πολιτική τάξη που συχνά μοιάζει με οικογενειακή επιχείρηση. Επώνυμα που επαναλαμβάνονται από γενιά σε γενιά, σαν να πρόκειται για μοναρχικές δυναστείες με δημοκρατικό περιτύλιγμα. Οι ίδιοι άνθρωποι , ή οι απόγονοί – βλαστάρια τους, που υποτίθεται ότι «σώζουν» τη χώρα, ενώ ταυτόχρονα διαχειρίζονται στενές σχέσεις με ισχυρούς (κρατικοδίαιτους) επιχειρηματίες, οι οποίοι με τη σειρά τους φροντίζουν να διαμορφώνουν το τοπίο της ενημέρωσης μιας και οι ίδιοι είναι οι ιδιοκτήτες των περισσότερων, αν όχι όλων, των συστημικών ΜΜΕ. Τα μέσα ενημέρωσης, σε αυτή την ιστορία, δεν είναι απλώς παρατηρητές. Είναι παίκτες. Που αντί ως 4η εξουσία να ελέγχουν τις άλλες τρεις, αυτά τις ξεσκονίζουν πατόκορφα! Κάποια μάλιστα λειτουργούν περισσότερο ως κυβερνητικοί μηχανισμοί διαμόρφωσης κοινής γνώμης παρά ως εργαλεία ενημέρωσης. Η είδηση δεν είναι πάντα αυτό που συνέβη, αλλά αυτό που συμφέρει να ακουστεί. Και ο πολίτης; Κάπου ανάμεσα σε breaking news, μπόλικες διαφημίσεις , και πάνελ γεμάτα χαρωπές φατσούλες και χαρούμενες φωνές, προσπαθεί να ξεχωρίσει τι είναι ουσία, και τι απλός θόρυβος. Ο μέσος πολίτης, στο μεταξύ, αυτός που δεν εξαρτά την επιβίωσή του από το κυβερνών κόμμα, ζει σε μια ιδιότυπη ισορροπία . Από τη μία, η καθημερινότητα πιέζει: μισθοί που δεν φτάνουν, κόστος ζωής που ανεβαίνει, προοπτικές που συρρικνώνονται. Από την άλλη, υπάρχει ένα δίχτυ επιδομάτων που κρατά τα πράγματα… ανεκτά. Όχι καλά, απλώς ανεκτά. Αρκετά ώστε να μην καταρρεύσει το σύστημα, αλλά όχι αρκετά ώστε να αλλάξει ουσιαστικά. Και έτσι, η αντίδραση μοιάζει να έχει αντικατασταθεί από μια συλλογική παραίτηση . Όχι επειδή ο κόσμος δεν καταλαβαίνει, αλλά επειδή κουράστηκε να ελπίζει. Η οργή μετατρέπεται σε ειρωνεία, και η ειρωνεία σε χιούμορ. Ένα χιούμορ που λειτουργεί σαν άμυνα: «Έλα μωρέ, έτσι είμαστε εμείς, τι ψάχνεις κι εσύ τώρα;». Το παράδοξο είναι ότι αυτή η χώρα έχει όλα τα υλικά για κάτι καλύτερο. Ιστορία που εμπνέει, γεωγραφία που ζηλεύουν άλλοι, ανθρώπους ικανούς και δημιουργικούς. Κι όμως, καταφέρνει να τα χρησιμοποιεί με τρόπο που θυμίζει περισσότερο αυτοσαμποτάζ παρά στρατηγική. Μια χώρα με αυτοκτονικό ιδεασμό… Ίσως, τελικά, η μεγαλύτερη ειρωνεία να είναι αυτή . Ότι δηλαδή μια χώρα που κάποτε εξεγέρθηκε για να αποκτήσει τον έλεγχο της μοίρας της, σήμερα μοιάζει να έχει αποδεχτεί ότι η μοίρα είναι κάτι που απλώς… συμβαίνει . Και το μόνο που μένει είναι να το σχολιάσεις, κατά προτίμηση με λίγο ποταπό σαρκασμό, γιατί αλλιώς δεν αντέχεται… Χρόνια μας πολλά!...

Ψοφάει βήμα βήμα το Ψευτορωμαίϊκο! Καρυστιανού, Κασιδιάρης και Βελόπουλος ξεπερνάνε ΝΔ και ΠΑΣΟΚ! Νέα δημοσκόπηση 8κομματική Βουλή – ΝΔ 25%, Καρυστιανού 14%, ΠΑΣΟΚ 12%, Τσίπρας 9%, Κασιδιάρης 7%, Βελόπουλος 7% Μια νέα δημοσκόπηση – η οποία διεξήχθη για λογαριασμό επιχειρηματία – καταλήγει σε εκπληκτικά αποτελέσματα… Αν και η δημοσκόπηση αντικατοπτρίζει την εικόνα της στιγμής… εντούτοις μας δείχνει που πραγματικά βρίσκονται τα πολιτικά κόμματα… Με βάση αυτή την δημοσκόπηση από τις εκλογές που θα διεξαχθούν Απρίλιο 2027 θα προκύψει Βουλή 8 κομμάτων... η ΝΔ είναι κόμμα των ηλικιωμένων αντιθέτος Καρυστιανού και Κασιδιάρης συγκεντρώνουν νέες ηλικίες... Η Ελληνική Λύση του Βελόπουλου υποχωρεί και φαίνεται ότι την μεγαλύτερη ζημιά του την κάνει η έλευση Κασιδιάρη . Πολύ ενδιαφέρον στοιχείο - αν και δεν αθροίζονται - είναι ότι το ποσοστό Καρυστιανού, Βελόπουλου και Κασιδιάρη φθάνει το 28%... και ξεπερνάει το ποσοστό της ΝΔ που βρίσκεται στο 25%. Δεν υπάρχει καμία πρωτοβουλία συνεργασίας μεταξύ αυτών των 3 κομμάτων αλλά είναι πρώτη φορά που 3 κόμματα που έχουν κάποιες κοινές αναφορές... αν και η Καρυστιανού συγκεντρώνει ψήφους από παντού και δεν είναι αυτό που λέμε παραδοσιακό πατριωτικό κόμμα... το άθροισμα των ποσοστών τους ξεπερνάει το ποσοστό της ΝΔ που είναι πρώτο κόμμα... Με βάση αυτή την δημοσκόπηση 1)Η ΝΔ βρίσκεται στο 24% και θα καταγράψει ποσοστό – ακόμη και με σκηνικό πόλωσης κάτω από το 28,31% που είχε λάβει η ΝΔ στις ευρωεκλογές. Ένα συγκλονιστικό στοιχείο είναι ότι η ΝΔ είναι το κόμμα των ηλικιωμένων … που δείχνει ότι βρίσκεται σε εκλογική παρακμή… Tα ποσοστά της ΝΔ στους πολύ νέους ανέρχονται στο 16%. 2)Δεύτερο κόμμα έρχεται η Καρυστιανού με 14% και χωρίς να έχει ακόμη ανακοινώσει πολιτικό κόμμα και ιδεολογική και πολιτική πλατφόρμα. Ωστόσο φαίνεται ότι λαμβάνει από όλο το φάσμα αλλά κυρίως από τον χώρο της ευρύτερης Δεξιάς. 3)Το ΠΑΣΟΚ έρχεται τρίτο κόμμα με 12% αν και δεν είναι σαφές πόσο επιδρούν τα έσχατα γεγονότα όπου κυριαρχούν οι πολιτικές έριδες. 4)Ο Τσίπρας φαίνεται ότι συγκεντρώνει 9% αλλά και πάλι όπως και στην Καρυστιανού περιμένουμε μορφοποίηση του πολιτικού του φορέα παρά τις πρόσφατες ανακοινώσεις. 5)Η Ζωή Κωνσταντοπούλου με την Πλεύση Ελευθερίας συγκεντρώνει ποσοστό 8% λόγω της εξαιρετικά επιθετικής της πολιτικής εντός και εκτός Βουλής. 6)Η έκπληξη είναι η πτώση του Κυριάκου Βελόπουλου της Ελληνικής Λύσης ο οποίος από 12% υποχωρεί στο 7% απόρροια της Καρυστιανού αλλά και μιας νέας έκπληξης στον πατριωτικό χώρο. 7)Η επανεμφάνιση Κασιδιάρη , ο οποίος θα αποφυλακιστεί οριστικά 16 Σεπτεμβρίου 2026 δημιουργεί νέα δυναμική και η μέτρηση συμπεριέλαβε ερώτηση εάν ο Κασιδιάρης δημιουργήσει κόμμα θα το ψηφίζατε και το 7% δήλωσε ναι ή σίγουρα ναι με τάση ανόδου. Το εντυπωσιακό στοιχείο είναι ότι στις ηλικίες τις μικρές καταγράφει ποσοστά 18% αλλά στους ηλικιωμένους πολύ χαμηλά ποσοστά μόλις 2%. 8)Με το ΚΚΕ στο 7%  και την Φωνή Λογικής εκτός Βουλής αλλά και την ΝΙΚΗ εκτός Βουλής... τα εκτός Βουλής κόμματα θα φθάνουν στο 9% Συμπέρασμα Κατακερματισμός δυνάμεων και 8 κόμματα στην Βουλή δείχνει η νέα δημοσκόπηση. Το ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι το άθροισμα εδρών ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ είναι οριακό. M' άλλα λόγια, και να θέλουν να συγκυβερνήσουν, δεν θα μπορούν. Η εκτίναξη Κασιδιάρη αποτελεί λ ογική έκπληξη ενώ η πτώση Βελόπουλου είναι λογική, αφού δέχεται πιέσεις από Καρυστιανού και Κασιδιάρη . ΒΝ

Καμμιά συμφωνία, πόλεμος μέχρι τέλους και ο πλανήτης κρατά την ανάσα του! Παρά τις επίμονες προσπάθειες των Ηνωμένων Πολιτειών να οργανώσουν έμμεσες συνομιλίες με το Ιράν – είτε μέσω Πακιστάν είτε μέσω Τουρκίας –, το ενδεχόμενο μιας ουσιαστικής συμφωνίας παραμένει μακρινό. Το Ιράν αρνείται κατηγορηματικά την ύπαρξη άμεσου διαλόγου με την Ουάσινγκτον, παραδεχόμενο ωστόσο ότι έχουν ανταλλαγεί μηνύματα μέσω διαμεσολαβητών. Όπως επισημαίνουν αναλυτές, οι θέσεις των δύο πλευρών παραμένουν βαθιά αποκλίνουσες, καθιστώντας μια προσέγγιση εξαιρετικά δύσκολη. Ο Ντόναλντ Τραμπ  από την πλευρά του ισχυρίζεται ότι η ιρανική ηγεσία επιθυμεί διακαώς μια συμφωνία , αλλά δεν τολμά να το παραδεχθεί δημοσίως, φοβούμενη την αντίδραση του ίδιου του ιρανικού λαού – και, φυσικά, την αμερικανική στρατιωτική ισχύ. Ταυτόχρονα, ο Αμερικανός πρόεδρος απειλεί ανοιχτά με «κόλαση»  μόλις λήξει το τελεσίγραφο που έχει θέσει για την έναρξη ουσιαστικών διαπραγματεύσεων. Εντούτοις, το Ιράν συνεχίζει να ταπεινώνει  τον «ισχυρότερο στρατό του κόσμου». Οι Φρουροί της Επανάστασης ισχυρίζονται ότι κατέρριψαν αμερικανικό μαχητικό F-18  κοντά στην Τσαμπαχάρ, ενώ απειλούν με συντριπτικά πλήγματα το αεροπλανοφόρο USS Αβραάμ Λίνκολν , το οποίο παρακολουθούν συνεχώς. Επιπλέον, οι ιρανοί πύραυλοι έχουν προκαλέσει σοβαρές ζημιές σε αμερικανικές βάσεις  στη Μέση Ανατολή, αναγκάζοντας τις ΗΠΑ να αλλάξουν τις επιχειρησιακές τους μεθόδους και να δρουν πλέον από μεγαλύτερη απόσταση. Σύμφωνα με την Washington Post , οι ιρανοί πύραυλοι διαπερνούν συστηματικά την ισραηλινή αεράμυνα , κλονίζοντας την εμπιστοσύνη στα συστήματα όπως το «David’s Sling» και το Iron Dome, ιδίως μετά τις αποτυχίες στην περιοχή της Dimona. Από την άλλη πλευρά, το Ισραήλ συνεχίζει εκτεταμένες αεροπορικές επιδρομές σε Τεχεράνη και Βηρυτό, ενώ διατηρεί χερσαία εισβολή στον νότιο Λίβανο. Η Χεζμπολάχ  ανταπαντά με πυραυλικές επιθέσεις στο Τελ Αβίβ και έχει καταστρέψει δεκάδες ισραηλινά άρματα μάχης Merkava. Οι Αραγκτσί και Γκαλιμπάφ εκτός στόχου – Προσωρινή «παύση» για διαπραγματεύσεις; Σύμφωνα με δημοσίευμα της Wall Street Journal , οι ΗΠΑ και το Ισραήλ απέσυραν προσωρινά  από τη λίστα στόχων προς εξόντωση τον Υπουργό Εξωτερικών του Ιράν Αμπάς Αραγκτσί  και τον Πρόεδρο του ιρανικού Κοινοβουλίου Μοχάμαντ Μπαγκέρ Γκαλιμπάφ . Η κίνηση αυτή, διάρκειας τεσσάρων έως πέντε ημερών, αποσκοπεί στην αξιολόγηση της δυνατότητας διεξαγωγής ειρηνευτικών συνομιλιών υψηλού επιπέδου. Ο ίδιος ο Αραγκτσί διέψευσε κατηγορηματικά την ύπαρξη διαλόγου: «Η ανταλλαγή μηνυμάτων μέσω φιλικών χωρών δεν συνιστά διαπραγμάτευση». Ο Τραμπ, το πετρέλαιο και ο φόβος των εκλογών Πίσω από τις αντιφατικές δηλώσεις και τις απότομες αλλαγές ρητορικής κρύβεται και ένας άλλος, εξαιρετικά κρίσιμος παράγοντας: το πετρέλαιο . Ο Ντόναλντ Τραμπ φαίνεται να ρυθμίζει την ένταση του πολέμου  ανάλογα με τις διακυμάνσεις των τιμών του αργού, ιδιαίτερα εν όψει των ενδιάμεσων εκλογών, όπου το κόστος διαβίωσης αποτελεί κεντρικό θέμα. Όταν οι τιμές της βενζίνης πλησιάζουν τα 4 δολάρια το γαλόνι  – όριο που θεωρείται πολιτική αυτοκτονία  –, η ρητορική του Λευκού Οίκου «μαλακώνει» απότομα, με αιχμές για πιθανές ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις. Αντίθετα, τα Σαββατοκύριακα, όταν οι αγορές είναι κλειστές, οι απειλές για «ισοπέδωση» επανέρχονται με ένταση. Αναλυτές μιλούν για « jawboning » – λεκτικές παρεμβάσεις μέσω social media – που μέχρι στιγμής έχουν συγκρατήσει την εκτίναξη των τιμών, παρότι ο πόλεμος έχει ήδη προκαλέσει σημαντική άνοδο. Ο Τραμπ θέλει να τερματίσει γρήγορα  τον πόλεμο, διότι τον αποσπά από άλλα κρίσιμα ζητήματα (ενδιάμεσες εκλογές, μεταναστευτική πολιτική, νομοθεσία). Σύμφωνα με τη Wall Street Journal , ο Αμερικανός πρόεδρος ελπίζει να ολοκληρώσει τη σύγκρουση πριν από τη συνάντησή του με τον Κινέζο ομόλογό του στα μέσα Μαΐου. Κλιμάκωση και νέα μέτωπα Το Ιράν προετοιμάζεται για όλα τα σενάρια: έχει μεταφέρει δυνάμεις και αντιαεροπορικά συστήματα στο νησί Χαργκ , ενώ οι Χούθι  (Ansarullah) της Υεμένης δηλώνουν έτοιμοι να αναλάβουν τον έλεγχο του στρατηγικού πορθμού Μπαμπ αλ-Μαντάμπ , αυξάνοντας το κόστος για τις δυτικές δυνάμεις στην Ερυθρά Θάλασσα. Παράλληλα, η Ρωσία φέρεται να στέλνει drones και βοήθεια στο Ιράν, ενώ η Κίνα καλεί όλα τα μέρη να σταματήσουν τις εχθροπραξίες και να προσέλθουν σε ειλικρινείς συνομιλίες. Σε αυτό το χαοτικό τοπίο, με απώλειες αμερικανικών αεροσκαφών  (συμπεριλαμβανομένων F-35 και drones), ζημιές σε βάσεις, και απειλές για «διόδια» στο Στενό του Ορμούζ , η προοπτική μιας μακροχρόνιας και αιματηρής σύγκρουσης  φαντάζει δυστυχώς η πιο πιθανή εξέλιξη – εκτός συγκλονιστικού απροόπτου. ΠΗΓΕΣ Wall Street Journal (για την προσωρινή αφαίρεση Αραγκτσί & Γκαλιμπάφ από τη λίστα στόχων, για τις απόψεις του Τραμπ σχετικά με τον τερματισμό του πολέμου, και γενικότερα για αναλύσεις). New York Times (για τις σοβαρές ζημιές σε αμερικανικές βάσεις). Washington Post (για τους ιρανούς πυραύλους που διαπερνούν την ισραηλινή αεράμυνα). CNN (για τη μετακίνηση δυνάμεων στο νησί Χαργκ). Alex Ward (δημοσιογράφος, αναφορές σε πιθανή χερσαία εισβολή). Tasnim (ιρανικό πρακτορείο – για Χούθι/Ansarullah, F-18, πυραύλους, Χεζμπολάχ). Al Jazeera (ανάλυση για τη νέα πυραυλική στρατηγική του Ιράν). Financial Times (για τη ρωσική βοήθεια με drones). Κινεζικό Υπουργείο Εξωτερικών (Lin Jian – παρέμβαση για ειρηνευτικές συνομιλίες). Lloyd’s Lis t (για το «de facto» σύστημα διοδίων στο Στενό του Ορμούζ). Δηλώσεις Ντόναλντ Τραμπ , Αμπάς Αραγκτσί, Μοχάμαντ Μπαγκέρ Γκαλιμπάφ, Φρουρών της Επανάστασης (IRGC), Χεζμπολάχ κ.ά.

Εκεί που η Ιστορία δεν είναι μόνο αφήγηση, αλλά φλόγα που καίει ακόμη... Δεν ήταν απλή επανάσταση. Ήταν η ανάσταση ενός Γένους που αρνήθηκε να πεθάνει. Η Ρωμιοσύνη, φυλαγμένη επί αιώνες, ξύπνησε με το σύνθημα “Ελευθερία ή Θάνατος” και ακόμα περιμένει – σύμφωνα με τις προφητείες των Αγίων – την ώρα που η Πόλη θα γίνει ξανά δική μας... Η τρισένδοξη Ιστορία των Ελλήνων, είναι ένας φάρος στον παγκόσμιο πολιτισμό. Μπορεί κάποιους αιώνες, να φάνηκε ότι το Γένος χάνεται φαινομενικά από τον χάρτη, στην πραγματικότητα κατέβηκε βαθύτερα μέσα στον εαυτό του, για να επιστρέψει πιο ισχυρό, πιο συνειδητό, πιο δυναμικό... Το 1453 δεν ήταν απλώς η πτώση της Κωνσταντινούπολης . Δεν ήταν μόνο η κατάρρευση των τειχών υπό τα κανόνια του Μωάμεθ του Πορθητή. Ήταν η στιγμή που η Ρωμανία – η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, η συνέχεια του ελληνικού κόσμου από την αρχαιότητα μέχρι το τέλος του Μεσαίωνα – πέρασε από το φως της παγκόσμιας κυριαρχίας στη σκιά της μνήμης και της προσμονής . Ο τελευταίος αυτοκράτορας, ο Κωνσταντίνος ΙΑ΄ Παλαιολόγος , δεν έπεσε απλώς στα τείχη ως ήρωας. Έγινε σύμβολο . Έγινε ο σπόρος μιας ιστορικής συνείδησης που αρνιόταν να πεθάνει. Από εκείνη τη μέρα, ο Ελληνισμός δεν ζούσε πια ως κράτος με σύνορα και στρατό, αλλά ως υπόσχεση, ως εσωτερική φλόγα που μεταδιδόταν από γενιά σε γενιά μέσα από την Ορθοδοξία , τη γλώσσα, τα δημοτικά τραγούδια και την καθημερινή επιβίωση. Η Ρωμιοσύνη μέσα στις στάχτες της Τουρκοκρατίας (1453–1821) Η Οθωμανική κατάκτηση δεν ήταν απλή ξένη κυριαρχία. Ήταν συστηματική προσπάθεια αποδόμησης ταυτότητας . Το παιδομάζωμα, οι βαριές φορολογίες (χαράτσι, δεκάτη), οι εξισλαμισμοί, οι σφαγές και η μετατροπή εκκλησιών σε τζαμιά ήταν ένας κόλαφος. Κι όμως, ο Έλληνας μπορεί να μην είχε στρατό, να μην είχε κεντρική διοίκηση, ούτε πολιτική εξουσία. Είχε όμως κάτι που καμία αυτοκρατορία δεν μπόρεσε να σβήσει: τη μνήμη. Στα κρυφά σχολειά ( ναί, βεβαίως και υπήρξαν, το μαρτυρούν οι ίδιοι οι καλόγεροι των μοναστηριών στα παλιά τους κιτάπια ) στα μοναστήρια, στις εκκλησίες, στους ψαλμούς και στις προσευχές, η Ρωμιοσύνη διατηρήθηκε ως συνέχεια . Ο παπάς, ο δάσκαλος, ο ψάλτης δεν ήταν απλώς λειτουργοί, ήταν φύλακες μιας παράδοσης που ένωνε τον Περικλή με τον Μέγα Κωνσταντίνο και τον Αριστοτέλη με τον Γρηγόριο Παλαμά . Η Ορθοδοξία δεν κράτησε μόνο την πίστη. Κράτησε την Ιστορία, την ελληνική γλώσσα (ακόμα και στη δημοτική της μορφή) και την προσμονή της λευτεριάς . Πριν από την Επανάσταση του 1821, υπήρξαν αιώνες μικρών και μεγάλων εξεγέρσεων που προετοίμασαν το έδαφος . Οι Κλέφτες και οι Αρματολοί δεν ήταν «ληστές» όπως τους παρουσίαζαν οι Οθωμανοί . Ήταν η φυσική αντίδραση ενός λαού που αρνιόταν να γίνει ραγιάς . Ζούσαν στα βουνά – Μάνη, Σούλι, Ρούμελη, Ολυμπία – και πολεμούσαν με το σύνθημα της τιμής και της ελευθερίας . Δεν πολεμούσαν για μισθό ή λάφυρα μόνο αλλά πολεμούσαν για το δικαίωμα να υπάρχουν ως Ρωμιοί . Οι εξεγέρσεις του 1770 (Ορλωφικά), του 1804-1815 με τους Σουλιώτες, οι συνεχείς εξεγέρσεις στην Κρήτη, την Ήπειρο και τα νησιά, έδειχναν ότι το Γένος δεν είχε σκύψει το κεφάλι . Η οικονομική άνοδος των Ελλήνων εμπόρων στη διασπορά ( Οδησσός, Βιέννη, Τεργέστη ) και η διάδοση του Ελληνικού Διαφωτισμού μέσω του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού και του Ρήγα κυρίως, δημιούργησαν τον κορμό της Επανάστασης : Μια εθνική συνείδηση που δεν ήταν απλώς θρησκευτική, αλλά πολιτική και πολιτισμική. Ο ρόλος των Φαναριωτών: Η διπλή όψη της ελληνικής ελίτ της Πόλης Οι Φαναριώτες – η ρωμαίϊκη χριστιανική αριστοκρατία που εγκαταστάθηκε γύρω από το Πατριαρχείο στο Φανάρι της Κωνσταντινούπολης – αποτελούσαν μια ιδιαίτερη κάστα. Από τον 17ο αιώνα και μετά, αναρριχήθηκαν σε υψηλά αξιώματα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας: Μεγάλοι Δραγουμάνοι της Πύλης, Δραγουμάνοι του Στόλου και, κυρίως, ηγεμόνες (Βοεβόδες) στις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες της Βλαχίας και Μολδαβίας . Ήταν πολύ μορφωμένοι, πολυγλωσσοι, με επαφές στην Ευρώπη , γνώστες διοίκησης και διπλωματίας . Πολλοί προέρχονταν από παλιές βυζαντινές οικογένειες ή είχαν πλουτίσει μέσω εμπορίου. Η παρουσία τους στην Πύλη τους έδινε προνόμια, αλλά και εξάρτηση από το οθωμανικό σύστημα . Στην Επανάσταση του 1821, ο ρόλος τους ήταν διπλός και συχνά αντιφατικός . Μερικοί μυήθηκαν νωρίς στη Φιλική Εταιρεία και έδωσαν σημαντική ώθηση στο ζήτημα του Γένους, όπως ο Αλέξανδρος Υψηλάντης ( Φαναριώτης πρίγκιπας, ανώτατος αξιωματικός του ρωσικού στρατού ) όταν δέχτηκε την αρχηγία του σχεδίου για την Επανάσταση ως "αόρατος αρχή", είχε κήρυξε την επανάσταση στις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες το Φεβρουάριο του 1821 , με την προκήρυξη «Μάχου υπέρ πίστεως και πατρίδος» . Ο αδελφός του Δημήτριος Υψηλάντης πολέμησε ηρωικά στην Πελοπόννησο . Άλλοι, όπως ο Μιχαήλ Σούτσος ( ηγεμόνας Μολδαβίας ), συμμετείχαν ενεργά. Ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος: Ο αμφιλεγόμενος πολιτικός της ελίτ Ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος  (Κωνσταντινούπολη, 3 Φεβρουαρίου 1791 – Αίγινα, 6 Αυγούστου 1865) υπήρξε η πιο χαρακτηριστική και αμφιλεγόμενη φιγούρα των Φαναριωτών στον Αγώνα . Γόνος επιφανούς οικογένειας, μορφωμένος στην Πάδοβα και στην Ιταλία, πολύγλωσσος, με βαθιά γνώση ευρωπαϊκής πολιτικής και διπλωματίας, μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία και θεωρούνταν από πολλούς ξένους παρατηρητές ως «ο μόνος άξιος λόγου πολιτικός» των Ελλήνων. Με το ξέσπασμα της Επανάστασης, εξόπλισε πλοίο, συγκέντρωσε ομογενείς και φιλέλληνες και έφτασε στο Μεσολόγγι τον Ιούλιο του 1821 (σε ηλικία μόλις 30 ετών) . Εκεί οργάνωσε τοπική διοίκηση, συνεργάστηκε αρχικά με τον Δημήτριο Υψηλάντη, αλλά γρήγορα διαφώνησε μαζί του και συμμαχώντας με προκρίτους και κοτζαμπάσηδες , αναδείχθηκε σε κεντρική φιγούρα. Εξελέγη πρόεδρος της Συνέλευσης της Δυτικής Χέρσου Ελλάδος , πρόεδρος της Α΄ Εθνοσυνέλευσης στην Επίδαυρο (Ιανουάριος 1822), πρόεδρος του Εκτελεστικού Σώματος και αργότερα του Βουλευτικού. Ουσιαστικά, ήταν ο κύριος συντάκτης και υπερασπιστής του Προσωρινού Πολιτεύματος της Ελλάδος  – ενός φιλελεύθερου, συνταγματικού κειμένου δυτικού τύπου που προέβλεπε διαχωρισμό εξουσιών, ισότητα και κεντρική διοίκηση . Αυτή η στάση του αντανακλούσε την πεποίθησή του ότι η Επανάσταση έπρεπε να «εκπολιτιστεί» και να αποκτήσει ευρωπαϊκή νομιμοποίηση, αντί να παραμείνει λαϊκός, αντάρτικος αγώνας. Στα στρατιωτικά, ο ρόλος του ήταν πιο προβληματικός . Το 1822 ανέλαβε την ηγεσία εκστρατείας στην Ήπειρο, που κατέληξε στην καταστροφή του Πέτα  (4 Ιουλίου 1822) όπου οι ελληνικές και φιλελληνικές δυνάμεις υπέστησαν πανωλεθρία λόγω κακής τακτικής ( τα...πολύξερα σχέδια του Μαυροκορδάτου ), έλλειψης συντονισμού και προδοσίας (ή τουλάχιστον κατηγοριών για προδοσία) από Αρβανίτες συμμάχους. Ο Μαυροκορδάτος κατηγορήθηκε για ανικανότητα ως στρατιωτικός ηγέτης, χωρίς προηγούμενη εμπειρία. Ωστόσο, αποκαταστάθηκε μερικώς με την επιτυχή οργάνωση της άμυνας στο Μεσολόγγι  κατά την Πρώτη Πολιορκία  (Οκτώβριος-Δεκέμβριος 1822), όταν μαζί με τον Μάρκο Μπότσαρη και λίγους εκατοντάδες άνδρες, κράτησε την πόλη, διαπραγματεύτηκε με τους Τούρκους για να κερδίσει χρόνο και ενίσχυσε τις οχυρώσεις . Αυτή η επιτυχία ήταν κρίσιμη για το ηθικό του Αγώνα. Ο Μαυροκορδάτος ήταν φανατικός υποστηρικτής της αγγλικής γραμμής . Επέδιωξε συστηματικά την υποστήριξη της Βρετανίας , θεωρώντας ότι μόνο μέσω διπλωματικής και οικονομικής εξάρτησης από τις Μεγάλες Δυνάμεις ( ιδίως την Αγγλία, που φοβόταν την επέκταση της επανάστασης και την ανάκτηση της Πόλης ) θα επιβίωνε η Επανάσταση. Έπαιξε κεντρικό ρόλο στη σύναψη των Αγγλικών Δανείων  (1824-1825), τα οποία όμως σπαταλήθηκαν σε εμφύλιες συγκρούσεις αντί για πολεμικές ανάγκες. Κατηγορήθηκε ότι χρησιμοποίησε τα χρήματα για να ενισχύσει την παράταξή του ( μαζί με τον Γεώργιο Κουντουριώτη και άλλους «πολιτικούς» ) πράγμα αληθές, εναντίον των οπλαρχηγών, συμβάλλοντας έτσι στην όξυνση του εμφυλίου πολέμου (1823-1825). Συγκρούστηκε άγρια με τον Κολοκοτρώνη , τον Καραϊσκάκη  ( τον οποίο κατηγόρησε για προδοσία και οδήγησε σε δίκη στο Αιτωλικό, όπου ο Καραϊσκάκης απάντησε με την περίφημη φράση «εγώ την κατηγορία θα τη γράψω στο κούτελο» ) και τον Οδυσσέα Ανδρούτσο  ( τον οποίο κατηγορήθηκε ότι εξώθησε σε προδοσία και έμμεσα συνέβαλε στη δολοφονία του ). Ήταν θιασώτης του «διαίρει και βασίλευε», χρησιμοποιώντας ίντριγκες, συμμαχίες με προκρίτους και φιλοαγγλική διπλωματία για να εδραιώσει κεντρική εξουσία. Οι κατηγορίες εναντίον του ήταν και παραμένουν βαριές: ότι προτιμούσε μια μικρή, εξαρτημένη «Ελλάδα» αντί της Ρωμανίας , ότι υπονόμευσε τους λαϊκούς ήρωες για να επιβάλει μια αντιλαϊκή, ελιτίστικη διακυβέρνηση, ότι έκανε την Επανάσταση «ευρωπαϊκό project» αντί για εθνική ανάσταση . Μετά την Επανάσταση ηγήθηκε του «Αγγλικού Κόμματος» , αντιπολιτεύτηκε σκληρά τον Καποδίστρια ( περίεργος ο ρόλος του στη δολοφονία του κυβερνήτη ), υπηρέτησε ως πρωθυπουργός επί Όθωνα (τέσσερις φορές) , πρέσβης και μεταρρυθμιστής και παρά τον πλούτο που απέκτησε, κατέληξε φτωχός και αφανής στα τέλη της ζωής του. Ο Μαυροκορδάτος ενσάρκωνε τη διπλή όψη των Φαναριωτών , δηλαδή την ευρωπαϊκή μόρφωση και την ικανότητα οργάνωσης κράτους, αλλά και την κληρονομιά των αυλικών ίντριγκων , τον φόβο της «άγριας» λαϊκής δύναμης και την προτίμηση για ελεγχόμενη, εξαρτημένη λύση . Χωρίς αυτόν, η Επανάσταση μπορεί να μην είχε αποκτήσει πολιτική δομή αλλά με αυτόν, πλήρωσε το τίμημα των εμφυλίων διχασμών. Ο Ιωάννης Κωλέττης  (1773/4-1847), από τα Τζουμέρκα (Αρωμούνικης καταγωγής, αλλά πλήρως εξελληνισμένος), σπούδασε ιατρική στην Ιταλία και υπηρέτησε ως γιατρός του Αλή Πασά. Μυήθηκε στη Φιλική, εντάχθηκε στον Αγώνα και έγινε υπουργός Εσωτερικών στην Προσωρινή Διοίκηση. Ήταν δεξιοτέχνης πολιτικός, συχνά συμμαχούσε με τον Μαυροκορδάτο κατά των οπλαρχηγών, αλλά αργότερα (ως πρωθυπουργός 1834-1835 και 1844-1847) διατύπωσε τη Μεγάλη Ιδέα  – το όραμα της ανάκτησης εδαφών και της αναβίωσης της Ρωμανίας . Ο Κωλέττης εκπροσωπούσε μια πιο «πρακτική» φαναριώτικη γραμμή . Χρησιμοποιούσε διπλωματία, συμμαχίες και «διαίρει και βασίλευε» για να εδραιώσει εξουσία. Οι Φαναριώτες εν τέλει, έφεραν πολύτιμα προσόντα: Ευρωπαϊκή παιδεία, διπλωματικές διασυνδέσεις, ικανότητα οργάνωσης κράτους και σύνταξης πολιτευμάτων. Συνέβαλαν στον αστικοφιλελεύθερο χαρακτήρα της Επανάστασης και στην εξασφάλιση ξένης στήριξης. Ωστόσο, οι περισσότεροι κουβαλούσαν την κληρονομιά των προνομίων τους από την Υψηλή Πύλη, δηλαδή συνήθιζαν σε αυλικές ίντριγκες, φοβούνταν την «άγρια» λαϊκή δύναμη των κλεφτών και αρματολών, και προτιμούσαν μια ελεγχόμενη, κεντρική εξουσία που θα διατηρούσε τα δικά τους προνόμια . Αυτό οδήγησε σε συγκρούσεις με τους πραγματικούς πολεμιστές ( Κολοκοτρώνης, Μακρυγιάννης, Ανδρούτσος ) και συνέβαλε σημαντικά στον εμφύλιο πόλεμο (1823-1825). Οι «πολιτικοί» (Φαναριώτες και κοτζαμπάσηδες) έναντι των «στρατιωτικών» δημιουργούσαν δύο κυβερνήσεις, σπατάλησαν πόρους και εξασθένησαν τον αγώνα απέναντι στον Ιμπραήμ. Δεν ήταν όλοι «προδότες» ή «εγωιστές» – πολλοί πλήρωσαν με εξορία, φτώχεια ή ακόμα και ζωή. Αλλά η διπλή τους ταυτότητα ( υπηρέτες της Πύλης που έγιναν επαναστάτες ) έφερε εντάσεις που το Γένος πλήρωσε ακριβά . Η Επανάσταση χρειάστηκε σαφώς και τη δική τους συμβολή για να οργανωθεί πολιτικά , αλλά η υπερβολική τους επιρροή κινδύνευσε να την μετατρέψει σε «ελίτ project» αντί για λαϊκή ανάσταση της Ρωμανίας . Ο Ρήγας Βελεστινλής και το όραμα της ελεύθερης Ρωμανίας Ο Ρήγας Φεραίος (1757-1798) δεν ήταν απλώς ένας διανοούμενος. Ήταν ο πρώτος που μετέτρεψε την προσμονή σε πρόγραμμα . Η «Χάρτα της Ελλάδος» (1797) δεν ήταν ένας ακόμη απλός χάρτης. Ήταν πολιτική διακήρυξη. Απεικόνιζε όλη την περιοχή της Ρωμανίας – από την Πελοπόννησο μέχρι την Κωνσταντινούπολη, τη Θράκη, τη Μακεδονία, τη Μικρά Ασία, ακόμα και τα παράλια της Μαύρης Θάλασσας – ως ενιαίο χώρο ελευθερίας . Στη «Νέα Πολιτική Διοίκησις» και στα άλλα του έργα, ο Ρήγας μιλούσε για μια δημοκρατική πολιτεία βασισμένη στην ισότητα, την ελευθερία, την αδελφοσύνη όλων των κατοίκων ( Ελλήνων, Βλάχων, Αρβανιτών, ακόμα και Τούρκων που θα αποδέχονταν την ελευθερία ). Το σύνθημά του ήταν σαφές: «Ελευθερία ή Θάνατος» . Δεν μιλούσε μόνο για αποτίναξη του οθωμανικού ζυγού, αλλά για αναγέννηση της Ρωμανίας ως ελεύθερου, πολυεθνικού αλλά ελληνόκεντρου κράτους , εμπνευσμένου από την αρχαία Ελλάδα και την Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία . Η εκτέλεσή του στο Βελιγράδι το 1798 μαζί με τους συντρόφους του δεν ήταν απλή καταστολή. Ήταν προειδοποίηση από την Πύλη και τις Μεγάλες Δυνάμεις, που έβλεπαν με τρόμο κάθε ανεξέλεγκτη εξέγερση. Οι ιδέες του όμως δεν πέθαναν, αλλά τροφοδότησαν τη Φιλική Εταιρεία και την ίδια την Επανάσταση. Η Φιλική Εταιρεία: Η μυστική καρδιά του Γένους Το 1814, στην Οδησσό της Ρωσίας, τρεις ταπεινοί Έλληνες έμποροι – ο Νικόλαος Σκουφάς από το Κομπότι της Άρτας, ο Εμμανουήλ Ξάνθος από την Πάτμο και ο Αθανάσιος Τσακάλωφ από τα Γιάννενα – ίδρυσαν τη Φιλική Εταιρεία. Ήταν μια αυστηρά μυστική οργάνωση, με ιεραρχία βαθμών (Ιερείς, Ποιμένες, Αρχιποιμένες κ.ά.), όρκους πίστης και κώδικες επικοινωνίας. Ο σκοπός της ήταν ξεκάθαρος, όπως τον κατέγραψε ο ίδιος ο Ξάνθος: «Η γενική επανάσταση των Ελλήνων διά την ανέγερσιν και απελευθέρωσιν του Ελληνικού Έθνους και της Πατρίδος μας (εννοούσε την Ρωμανία)» . Δεν περίμεναν από ξένες δυνάμεις, αλλά βασίζονταν στο αυτοδύναμο του Γένους . Μέσα σε λίγα χρόνια, και με κεντρικό πρόσωπο τον ίδιο τον Παπαφλέσσα ως απόστολο της Εταιρίας , το δίκτυο απλώθηκε σε χιλιάδες μέλη: Εμπόρους, ιερείς, πολεμιστές, προκρίτους, ακόμα και γυναίκες. Μυήθηκαν οι Υψηλάντηδες, ο Παλαιών Πατρών Γερμανός, οι Δεληγιανναίοι, η Μαντώ Μαυρογένους και πολλοί άλλοι, συμπεριλαμβανομένων και των Φαναριωτών. Η Εταιρεία δεν ήταν «ταξική» ούτε «αστική» μόνο· ήταν πανελλήνια, εθνική, με στόχο την ανάσταση ολόκληρου του Γένους – όχι μόνο της Πελοποννήσου, αλλά όλης της Ρωμανίας. Το Γένος όμως ήταν έτοιμο; Όχι πλήρως ως δυτικό «κράτος» με γραφειοκρατία και τακτικό στρατό, αλλά ως ζωντανή κοινότητα με συνείδηση συνέχειας . Οι κοτζαμπάσηδες και οι Φαναριώτες είχαν προνόμια υπό την Οθωμανική διοίκηση και συχνά συνεργάζονταν με την Πύλη για να διατηρήσουν την εξουσία τους . Αυτός ο ρόλος τους θα δημιουργούσε αργότερα εντάσεις. Αλλά η πλειοψηφία του λαού – αγρότες, ναυτικοί, κλέφτες – είχε ωριμάσει μέσα στους αιώνες της δοκιμασίας . Η Οθωμανική Αυτοκρατορία, από την πλευρά της, αγωνιούσε. Έβλεπε την εξέγερση ως απειλή για την ίδια της την ύπαρξη, ιδίως μετά τις ήττες από τη Ρωσία. Οι σουλτάνοι έστειλαν τους καλύτερους στρατηγούς τους για να την πνίξουν στο αίμα. 1821: Η Επανάσταση ξεσπά – Στόχος η απελευθέρωση της Ρωμανίας Η Επανάσταση ξεκίνησε ως τέλειο σχέδιο. Γενικός ξεσηκωμός με ταυτόχρονη πολιορκία της Κων/πολης και άλωση εν νέου εκ των έσω της Πόλης. Η αρχή έγινε με τον Αλέξανδρο Υψηλάντη στις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες (Φεβρουάριος 1821) που απέτυχε με τη μάχη στο Ιάσιο, αλλά η πραγματική φλόγα άναψε στην Πελοπόννησο και τα νησιά . Στην υπόλοιπη κατεχόμενη Ελλάδα, τα επαναστατικά κινήματα ήταν νωθρά και άτσαλα, με αποτέλεσμα την εύκολη καταστολή τους από τους Τούρκους. Στις 23 Μαρτίου στην Καλαμάτα, στις 25 στην Αγία Λαύρα , υψώθηκε η σημαία με τον Σταυρό και το σύνθημα «Ελευθερία ή Θάνατος» . Αυτό το σύνθημα δεν ήταν ρητορικό. Κάθε άλλο. Σήμαινε ότι προτιμούσαν τον θάνατο από τη σκλαβιά – υπαρξιακή επιλογή ενός λαού που είχε υποφέρει αιώνες . Ο στόχος δεν ήταν μια μικρή «Ελλάδα» στα σύνορα του 1830. Ήταν η απελευθέρωση ολόκληρης της Ρωμανίας: «Πατρίς των Ελλήνων» όπως έλεγαν τα κείμενα της Επανάστασης. Οι πρώτες νίκες – η άλωση της Τριπολιτσάς (1821), οι ναυμαχίες στα νησιά – ήταν ψυχολογικά σοκ για την Πύλη. Οι Οθωμανοί αντέδρασαν με μαζικές σφαγές: στη Χίο (1822), στην Κύπρο, στη Σμύρνη. Οι μεγάλοι Τούρκοι στρατηγοί που στάλθηκαν για καταστολή – ο Μαχμούτ Δράμαλης, ο Μεχμέτ Ρεσίτ Πασάς (Κιουταχής), ο Ομέρ Βρυώνης, ο Ιμπραήμ Πασάς της Αιγύπτου – βρήκαν μπροστά τους όχι έναν τακτικό στρατό, αλλά έναν λαό που πολεμούσε με αντάρτικο τρόπο . Ο Δράμαλης εισέβαλε στην Πελοπόννησο με 30.000 άνδρες το 1822, αλλά ο Κολοκοτρώνης τον συνέτριψε στα Δερβενάκια με καμένη γη και ενέδρες . Χιλιάδες Τούρκοι σκοτώθηκαν ή πέθαναν από τις κακουχίες. Ο δε Κιουταχής πολιορκούσε το Μεσολόγγι, ο Ιμπραήμ έκαιγε χωριά μετά τη μεγάλη απόβαση στην Πελοπόννησο, αλλά η αντίσταση δεν έσπαγε. Ο Κολοκοτρώνης και ο ανταρτοπόλεμος: Η στρατηγική που άλλαξε τη ροή Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης δεν ήταν «απλός κλέφτης». Ήταν ιδιοφυής στρατηγός του ανταρτοπολέμου . Κατάλαβε ότι εναντίον υπέρτερων τακτικών στρατών, η νίκη ερχόταν με φθορά, ενέδρες, καμένη γη και αντοχή . Στα Δερβενάκια, στο Βαλτέτσι, στα Δολιανά, η τακτική του έσωσε την Επανάσταση πολλές φορές . Χωρίς αυτόν, η επανάσταση θα είχε πνιγεί νωρίς . Οι νίκες του δεν ήταν μόνο στρατιωτικές, ήταν η απόδειξη ότι ο «ραγιάς» μπορούσε να νικήσει τον «αφέντη». Ο εμφύλιος: Η πληγή εκ των έσω Ενώ οι Τούρκοι και ο Ιμπραήμ απειλούσαν, ξέσπασαν οι εμφύλιοι (1823-1825). Δεν ήταν απλή «διχόνοια». Ήταν στην πραγματικότητα σύγκρουση δύο κόσμων. Από τη μία οι πολεμιστές της πράξης ( Κολοκοτρώνης, Μακρυγιάννης, οι οπλαρχηγοί ), από την άλλη οι πολιτικοί και οι κοτζαμπάσηδες/Φαναριώτες που ήθελαν να ελέγξουν την εξουσία ( Μαυροκορδάτος, Κωλέττης, Λόντος, Ζαΐμης ). Οι Φαναριώτες, με την ευρωπαϊκή τους παιδεία , προσπαθούσαν να επιβάλουν κεντρική διοίκηση και «πολιτισμένη» διακυβέρνηση , αλλά συχνά συγκρούονταν με την άμεση, λαϊκή ηγεσία των καπεταναίων . Ο Μαυροκορδάτος και ο Κωλέττης εκπροσωπούσαν την «ελίτ» που φοβόταν την υπερβολική δύναμη των οπλαρχηγών και έψαχναν συμμαχίες με ξένες δυνάμεις. Ο εμφύλιος εξασθένησε την Επανάσταση, επέτρεψε στον Ιμπραήμ να προελάσει, αλλά δεν την κατέστρεψε. Παρ' όλα αυτά, έδειξε ίσως το σπουδαιότερο, δηλαδή το βαθύ πρόβλημα: Η ενότητα ήταν πιο δύσκολη από τον ίδιο τον αγώνα. Ο ρόλος των ξένων δυνάμεων – Ο φόβος των Άγγλων Οι Μεγάλες Δυνάμεις ( Αγγλία, Γαλλία, Αυστρο-ουγγαρία ) παρακολουθούσαν με καχυποψία . Η Αγγλία φοβόταν περισσότερο από όλα την επέκταση της Επανάστασης πέρα από την Πελοπόννησο και τα νησιά . Δεν ήθελε επ’ ουδενί την ανάκτηση της Κωνσταντινούπολης και την αναβίωση της Ρωμανίας ως ενιαίου ελληνικού χώρου. Γιατί; Διότι μια τέτοια εξέλιξη θα κατέρριπτε την Οθωμανική Αυτοκρατορία ως τον «Μεγάλο ασθενή» και θα άνοιγε δρόμο στη Ρωσία προς τη Μεσόγειο, απειλώντας τα βρετανικά συμφέροντα στην Ινδία, το εμπόριο και την ισορροπία δυνάμεων . Οι Άγγλοι προτιμούσαν ένα ελεγχόμενο, μικρό ελληνικό κρατίδιο – εξαρτημένο, περιορισμένο στα σύνορα του 1830 – παρά μια μεγάλη, αυτοδύναμη Ρωμανία που θα ενέπνεε τους υπόδουλους Έλληνες της Μικράς Ασίας και της Θράκης . Τα δάνεια που έδωσαν ( μέσω ιδιωτών ) ήταν εγγυημένα με γη και προνόμια , αλλά ο πραγματικός φόβος τους ήταν η «Μεγάλη Ιδέα» που γεννήθηκε μέσα στην Επανάσταση . Το Ναυαρίνο (8/20 Οκτωβρίου 1827) δεν ήταν «δώρο» των ξένων . Ήταν αποτέλεσμα του ανταρτοπολέμου του Κολοκοτρώνη και της ελληνικής αντοχής, που ανάγκασε τις Δυνάμεις να επέμβουν για να αποτρέψουν ρωσική μονοπώληση . Οι συμμαχικοί στόλοι κατέστρεψαν τον οθωμανικό-αραβικό στόλο, αλλά χωρίς την ελληνική αντίσταση στα βουνά, δεν θα υπήρχε αφορμή. Ήταν κοινό επίτευγμα, με βασικό πρωταγωνιστή τον ελληνικό αγώνα. Το Γένος και η ετοιμότητα για κράτος Το 1830, με το Πρωτόκολλο του Λονδίνου , γεννήθηκε το πρώτο ελληνικό κράτος με κυβερνήτη τον μεγάλο Καποδίστρια – μικρό, περιορισμένο, εξαρτημένο από τις Δυνάμεις παρά την σθεναρή απαίτηση του Καποδίστρια για μεγαλύτερη έκταση. Το Γένος δεν ήταν «έτοιμο» να σταθεί ως ευρωπαϊκό κράτος. Έλειπε η πατριωτική γραφειοκρατία, ο τακτικός στρατός, η οικονομική αυτοδυναμία. Αλλά είχε όμως τη ψυχή, δηλαδή εθνική συνείδηση, ήρωες, μάρτυρες . Οι Φαναριώτες και οι κοτζαμπάσηδες προσπάθησαν να διατηρήσουν προνόμια, αλλά η Επανάσταση είχε ήδη δημιουργήσει νέες δυνάμεις. Το κράτος του 1830 ήταν αρχή, όχι τέλος. Η σύγχρονη αποδόμηση – Ιδεολογική επίθεση και οι σκοποί της Σήμερα, ορισμένοι «ιστορικοί» και πολιτικοί αποδομούν την Επανάσταση . Την παρουσιάζουν ως «ταξικό πόλεμο» ή «αποκύημα της Γαλλικής Επανάστασης» , αγνοώντας τις ρίζες της στη ρωμαίϊκη συνείδηση , στην Ορθοδοξία και στους αιώνες αντίστασης . Λένε ότι ήταν «πόλεμος τάξεων» και όχι εθνικοπατριωτικός . Αυτές οι απόψεις δεν είναι επιστημονικές, ούτε έχουν κάποιο υπόβαθρο. Είναι ιδεολογικές καθαρά και χρηματοδοτούμενες από ξένα κέντρα. Στόχος τους είναι να αφαιρέσουν από τον λαό τη συνείδηση συνέχειας, να τον κάνουν «πολίτη του κόσμου» χωρίς ρίζες, ευκολότερο να ενταχθεί σε υπερεθνικές δομές. Ακόμη και σήμερα, η Επανάσταση αποδομείται στα μάτια του λαού με πολλούς τρόπους. Στα σχολικά βιβλία που μειώνουν τον ρόλο του Κολοκοτρώνη και υπερτονίζουν τις «ταξικές αντιθέσεις» ( συμπεριλαμβανομένων των Φαναριωτών ως «ελίτ» ), στα ΜΜΕ που παρουσιάζουν τους ήρωες ως «αρχαίους πολέμαρχους» και όχι ως υπερασπιστές της Ρωμιοσύνης , και – πιο επικίνδυνα – στις σκέψεις πολιτικών να καταργήσουν ή να «εκσυγχρονίσουν» τις παρελάσεις της 25ης Μαρτίου . Γιατί; Διότι οι παρελάσεις δεν είναι απλώς «παράδοση» . Είναι ζωντανή υπενθύμιση της συλλογικής μνήμης του «Ελευθερία ή Θάνατος», της Ρωμανίας, της Μεγάλης Ιδέας που τρόμαζε τους Άγγλους το 1821 και εξακολουθεί να τους ενοχλεί . Οι πολιτικοί που τις αμφισβητούν - δηλαδή το Ψευτορωμαίΐκο ( με πρόσχημα «κόστος», «ασφάλεια» ή «πολυπολιτισμικότητα» ) δεν το κάνουν από αφέλεια. Το κάνουν για να σβήσουν τη φλόγα από τα μάτια των νέων . Να μετατρέψουν την Επανάσταση σε απλό «ιστορικό γεγονός» χωρίς συγκίνηση, χωρίς εθνική υπερηφάνεια. Να αποδυναμώσουν κάθε ιδέα ότι ο λαός μπορεί να σηκωθεί ξανά για κάτι μεγαλύτερο από την καθημερινή επιβίωση. Οι σκοποί είναι ξεκάθαροι: Να διαλυθεί η συλλογική μνήμη, να γίνει ο Έλληνας «ευρωπαίος πολίτης» χωρίς πατρίδα, χωρίς την ανάμνηση της Ρωμανίας, χωρίς όραμα . Γιατί ένας λαός όπως το δικό μας Γένος, που θυμάται την 25η Μαρτίου δεν είναι εύκολος να ελεγχθεί . Δεν είναι εύκολος να πουληθεί σε ξένα συμφέροντα. Δεν είναι εύκολος να ξεχάσει ότι η Κωνσταντινούπολη είναι ακόμα «η Πόλη μας» και η πρωτεύουσα μας. Εν κατακλείδι Η Ελληνική Επανάσταση απέτυχε μεν στο σχέδιο της, αλλά δεν τελείωσε το 1830 . Δεν έκλεισε σε βιβλία ούτε σε μνημεία . Είναι ζωντανή εκκρεμότητα, ανοιχτή πληγή και ταυτόχρονα αστείρευτη φλόγα που καίει ακόμα μέσα στις φλέβες του Γένους. Σήμερα, οι απάτριδες ψευτορωμιοί – αυτοί που ντρέπονται για το όνομά τους, που αποδομούν τον Κολοκοτρώνη για να υμνήσουν τον Μαυροκορδάτο, που θέλουν να σβήσουν τις παρελάσεις για να μην ενοχλούν τους ξένους – είναι οι χειρότεροι εχθροί του Έθνους . Οι επίορκοι που πουλάνε την ψυχή της Ρωμανίας για εξουσία, για ευρώ, για ευρωπαϊκή «κανονικότητα» , που συνεχίζουν τον ίδιο φόβο που είχαν οι Άγγλοι το 1821 μπροστά στην προοπτική ανάκτησης της Πόλης , είναι οι σύγχρονοι προδότες της μνήμης . Προδίδουν τον Ρήγα, τον Παπαφλέσσα, τον Κολοκοτρώνη, τον Μακρυγιάννη, ακόμα και τον ίδιο τον Μαυροκορδάτο που, παρά τις αδυναμίες του και το αλλοπρόσαλλο του χαρακτήρα του, δεν αρνήθηκε ποτέ ότι ήταν Ρωμιός. Η Επανάσταση για τους Ψευτορωμιούς, είναι ο φόβος και ο τρόμος τους. Γιατί η Ρωμιοσύνη δεν πέθανε ποτέ. Κοιμάται βαθιά μέσα στις καρδιές των Ελλήνων Ρωμιών – όχι ως παλιά ανάμνηση, αλλά ως ζωντανή, ανυπόμονη δύναμη . Κοιμάται, όπως κοιμόταν κάτω από τα ερείπια της Άλωσης, κάτω από τα χρόνια της σκλαβιάς, κάτω από τις στάχτες του εμφυλίου και τις ήττες . Κοιμάται, αλλά δεν πεθαίνει. Περιμένει την πιο κατάλληλη στιγμή, σύμφωνα με τις προφητείες των Αγίων της Ορθοδοξίας, για να αναγεννηθεί – όχι ως μικρό κρατίδιο εξαρτημένο από ξένους, αλλά ως η Ρωμανία ολόκληρη, ελεύθερη, χριστιανική, ελληνική. Εκείνη η στιγμή θα έρθει. Όταν ο λαός θυμηθεί ξανά ποιος είναι . Όταν η φλόγα του «Ελευθερία ή Θάνατος» ανάψει πιο δυνατή από κάθε ξένη προπαγάνδα και από κάθε εσωτερική προδοσία . Όταν οι Έλληνες Ρωμιοί - όσοι απομέιναμε δηλαδή - σηκωθούν όχι για να ζητήσουν, αλλά για να απαιτήσουν την κληρονομιά τους. Μέχρι τότε, η φλόγα καίει . Και όποιος προσπαθεί να την σβήσει, θα καεί πρώτος. Γιατί η Ρωμανία δεν είναι παρελθόν. Είναι η αιώνια υπόσχεση . Και το Γένος, όσο θυμάται, δεν σκύβει ποτέ. Η Ρωμιοσύνη ξυπνά. Και θα νικήσει. ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ Οι Προφητείες των Αγίων για την Ανάκτηση της Πόλης Η Ρωμιοσύνη δεν είναι μόνο ιστορική μνήμη. Είναι ζώσα προσμονή, βαθιά ριζωμένη στην πίστη του Γένους. Οι Άγιοι της Ορθοδοξίας, φωτισμένοι από το Άγιο Πνεύμα, προείδαν όχι μόνο την Άλωση του 1453, αλλά και την τελική της λύτρωση . Δεν μιλούν για πολιτική κατάκτηση, αλλά για θεϊκή οικονομία: μετά από μεγάλο πόλεμο, μετάνοια και δοκιμασία, η Πόλη θα επιστρέψει στους Ρωμιούς – όχι από ανθρώπινη δύναμη, αλλά από την πρόνοια του Θεού. Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός (1714-1779) Ο ισαπόστολος του Γένους , που μαρτύρησε λίγο πριν την Επανάσταση, άφησε σαφείς προφητείες για την Πόλη : « Όταν θα ιδήτε το χιλιάρμενο στα ελληνικά ύδατα, τότε θα λυθή το ζήτημα της Πόλης .» « Στην Πόλη θα χυθή αίμα που τριχρονίτικο δαμάλι θα πλεύση. » « Από τρία μπουγάζια στενά (Κρά, Κράψη και Μουζίνα) θα περνούν πολλά στρατεύματα για την Πόλη… Ο στρατός αυτός δεν θα φθάση στην Πόλη, στη μέση του δρόμου θα μάθη ότι ο πόλεμος ετελείωσε. » « Δεν θα φθάση ο στρατός στην Πόλη. Στη μέση του δρόμου θα ρθει το μαντάτο, ότι έφθασε το ποθούμενο .» Ο Άγιος Κοσμάς προέβλεψε μεγάλη αιματοχυσία , αλλά και ότι η λύση θα έρθει ξαφνικά, χωρίς να φτάσουν τα στρατεύματα στον προορισμό τους . Η Πόλη θα «λυθεί» – θα ελευθερωθεί – όταν ο Θεός κρίνει ότι ήρθε η ώρα. Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης (1924-1994) Ο έτερος εθνικός μας Άγιος, ο σύγχρονος Γέροντας του Γένους , με το προορατικό χάρισμα, επανέλαβε και εμπλούτισε τις προφητείες του Αγίου Κοσμά , μιλώντας με βεβαιότητα: « Θα γίνει πόλεμος μεταξύ Ρωσίας και Τουρκίας. Στην αρχή οι Τούρκοι θα νομίσουν ότι νικάνε, αλλά αυτό θα είναι η καταστροφή τους. Οι Ρώσοι τελικά θα νικήσουν και θα πέσει η Πόλη στα χέρια τους. Μετά, θέλοντας και μη, θα τη δώσουν στην Ελλάδα. » « Οι Τούρκοι θα καταστραφούν… Το ένα τρίτο θα πάει στα βάθη της Τουρκίας, το άλλο τρίτο θα σωθεί διότι θα βαπτισθεί, και το τελευταίο τρίτο θα σκοτωθεί. » « Η Ελλάδα δεν θα πάρει μέρος στον πόλεμο… Θα είμαστε θεατές. Οι μεγάλοι θα φροντίσουν να μας δώσουν την Πόλη, όχι επειδή θα το θέλουν, αλλά επειδή αυτή η λύση θα εξυπηρετεί τα συμφέροντά τους .» « Θα βαπτισθούν πολλοί Τούρκοι… Τότε ο βασιλιάς Κωνσταντίνος (εννοεί τον υιό του Κων/νου) θα συμβάλει ως μεσάζοντας. » « Η Κωνσταντινούπολη θα ξαναγίνει ελληνική και η Αγία Σοφία πάλι θα λειτουργήσει .» Ο Άγιος Παΐσιος τόνιζε την μετάνοια  του ελληνικού λαού: « Επειδή θα υπάρξει μετάνοια, δεν θα πάθουμε κακό οι Έλληνες. Ο Θεός θα λυπηθεί την Ελλάδα. » Η ανάκτηση δεν θα έρθει από υπερηφάνεια, αλλά από ταπείνωση και επιστροφή στην Εκκλησία. Άλλες παραδόσεις Παλαιότερες προφητείες, όπως του Αγίου Ανδρέα του δια Χριστόν Σαλού (10ος αιώνας), μιλούν για «ξανθόν γένος» (συχνά ερμηνεύεται ως Ρώσοι) που θα εισέλθει στην Πόλη και θα εκδιώξει τους Αγαρηνούς. Ο Αγαθάγγελος και άλλοι Αγιορείτες πατέρες συγκλίνουν στο ίδιο μήνυμα: η Πόλη θα επιστρέψει όταν ο Θεός κρίνει ότι το Γένος είναι έτοιμο. Αυτές οι προφητείες δεν είναι «εθνικιστικές» φαντασιώσεις . Είναι πνευματικά μηνύματα . Η Ρωμιοσύνη θα αναγεννηθεί όταν ο λαός μετανοήσει, προσευχηθεί και εμπιστευθεί τον Θεό . Δεν καλούν σε πόλεμο, αλλά σε εγρήγορση πίστης . Η Πόλη δεν θα «κατακτηθεί» με όπλα μόνο, αλλά θα «δοθεί» από την Πρόνοια, όπως δόθηκε η Ελευθερία το 1821 μετά από αιώνες δοκιμασίας. Η Ρωμιοσύνη κοιμάται ακόμα μέσα στις καρδιές μας . Όμως, σύμφωνα με τους Αγίους, ξυπνά όταν ο λαός στρέφεται στον Σταυρό και στην Αγία Σοφία. « Και τότε… θα λυθή το ζήτημα της Πόλης .» Μακάριοι όσοι θα ζήσουν εκείνες τις ημέρες με πίστη και όχι με μίσος. Γιατί η ανάσταση της Ρωμανίας είναι πρωτίστως ανάσταση ψυχών. Πύρινος Λόγιος sergioschrys@outlook.com

Πλήρες αδιέξοδο των Αμερικανών, φοβούνται για μεγάλο κράχ! Οι Ιρανοί έχουν το πάνω χέρι και χτυπούν αλύπητα! Απάντηση των Ιρανών με το 80ο κύμα πυραύλων! Οι ΗΠΑ προτείνουν στο Ιράν εκεχειρία ενός μήνα ώστε να ξεκινήσουν οι διαπραγματεύσεις ήδη από τις 26 Μαρτίου 2026... αλλά το Ιράν πρέπει να σταθμίσει εάν είναι παγίδα ή ελιγμός των ΗΠΑ να άρουν το αδιέξοδο στο οποίο έχουν περιέλθει! "Πίσω από το Ιράν βρίσκεται η Ρωσία", καρφώνει ο Ζελένσκι! Μετά την αποτυχημένη προσπάθεια  αλλαγής καθεστώτος στο Ιράν και τον διασυρμό  που υπέστησαν οι Αμερικανοί στο Στενό του Ορμούζ  από το Ιράν, ο Πρόεδρος Τραμπ  αναζητά διέξοδο στο αδιέξοδο. Οι Ηνωμένες Πολιτείες  και το Ισραήλ  σχεδίασαν την απαράδεκτη στρατιωτική επιχείρηση  κατά του Ιράν και απέτυχαν . Οι Αμερικανοί και οι Ισραηλινοί κατανόησαν ότι βρίσκονται σε τακτικό και στρατηγικό αδιέξοδο . Οι Ιρανοί και το Σώμα των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC)  έδρασαν με τρόπο που προκάλεσε στρατηγικά πλήγματα  σε όλες τις αμερικανικές βάσεις και καταστροφικά πλήγματα  στο Ισραήλ και στην Τελ Αβίβ , με 80 κύματα πυραύλων και drones . Ένα αξιοσημείωτο στοιχείο  είναι ότι το IRGC  κατέρριψε αρκετούς πυραύλους κρουζ Τομαχόκ  και Τζάσμ , καθώς και σειρά εχθρικών drones μάχης, στα κεντρικά και νότια τμήματα του Ιράν, χάρη στο ολοκληρωμένο δίκτυο αεράμυνας  της χώρας. Οι Μυστικές Υπηρεσίες  των ΗΠΑ ( CIA ) και του Ισραήλ ( Μοσάντ ) απέτυχαν να δρομολογήσουν τις επιθυμητές εξελίξεις, ενώ οι 9.000 επιθέσεις  κατά του Ιράν δεν επέφεραν το αποτέλεσμα που ήθελαν οι ΗΠΑ  και το Ισραήλ . Βλέποντας το στρατιωτικό αδιέξοδο  και το σοκ στις αγορές, ο Αμερικανός Πρόεδρος προσπαθεί να «δραπετεύσει» από το πρόβλημα, προτείνοντας σχέδιο 15 σημείων  με τη διαμεσολάβηση του Πακιστάν . Ωστόσο, η πρόταση των 15 σημείων  είναι παγίδα  ή πραγματικός ελιγμός διεξόδου από πλευράς Αμερικανών; Αναμένουν την απάντηση του Ιράν ώστε να ξεκινήσει διάλογος ήδη από τις 26 Μαρτίου 2026 . Το Ιράν δηλώνει θετικό στην ειρήνη , αλλά όχι σε εκεχειρία . Ζητά στήριξη από Ρωσία  και Κίνα  και θεωρεί ορισμένες προτάσεις των ΗΠΑ απαράδεκτες . Η εκεχειρία ενός μήνα  που ζητούν οι Αμερικανοί και οι προτάσεις των 15 σημείων  δεν ευνοούν το Ιράν, το οποίο έχει ήδη την στρατιωτική πρωτοβουλία  και έχει κερδίσει τις εντυπώσεις διεθνώς με την αποφασιστικότητά  του να αμυνθεί και στη συνέχεια να επιτεθεί. Η εκεχειρία ευνοεί κυρίως τις ΗΠΑ  και το Ισραήλ , που χρειάζονται χρόνο να ανασυνταχθούν . Πάντως, τα ξημερώματα της 25ης Μαρτίου 2026 , το Ισραήλ εξαπέλυσε νέο κύμα επιθέσεων στο Ιράν και το Ιράν απάντησε με νέο κύμα επιθέσεων στο Ισραήλ και στο Κουβέιτ. Η απάντηση του Ιράν στο σχέδιο 15 σημείων Το Ιράν και το Σώμα των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC)  ανακοίνωσαν το 80ό κύμα επιθέσεων  εναντίον αμερικανικών και ισραηλινών θέσεων, στο πλαίσιο της Επιχείρησης True Promise 4  (Αληθινή Υπόσχεση 4), ως άμεση απάντηση στο αμερικανικό σχέδιο των 15 σημείων, όπως μετέδωσε το ιρανικό τηλεοπτικό κανάλι Press TV . «Το Ιράν δημοσίευσε πλάνα από το 80ό κύμα της Επιχείρησης True Promise 4, το οποίο περιελάμβανε πυραύλους εναντίον αμερικανικών και ισραηλινών θέσεων στην περιοχή». Στόχος ήταν η στρατιωτική διοίκηση του Ισραηλινού στρατού βόρεια της πόλης Σαφάντ  (Safad), υπεύθυνη για την ανάπτυξη δυνάμεων στα βόρεια σύνορα της Παλαιστίνης. Η επιχείρηση αποτελεί την αρχή σειράς προγραμματισμένων επιθέσεων του IRGC  κατά του «παιδοκτόνου σιωνιστικού καθεστώτος», με βαριά πλήγματα σε χώρους συγκέντρωσης σιωνιστικών δυνάμεων στη βόρεια κατεχόμενη Παλαιστίνη και τη Λωρίδα της Γάζας. Επιπλέον, στόχοι στην καρδιά του Ισραήλ ( Τελ Αβίβ , Κιριάτ Σμόνα , Μπνέι Μπρακ ) και αμερικανικές βάσεις ( Άλι Σαλέμ , Άριφτζαν , Αλ-Άζρακ , Σέιχ Ίσα ) δέχθηκαν πυραύλους ακριβείας και καταστροφικά drones. Το αμερικανικό σχέδιο 15 σημείων (μέσω Πακιστάν) Η κυβέρνηση των ΗΠΑ έχει διαβιβάσει στο Ιράν 15 όρους  ως προϋποθέσεις για τον τερματισμό του πολέμου. Το σχέδιο διαβιβάστηκε μέσω Πακιστάν . Ο Τραμπ  μιλάει για διαπραγματεύσεις, ενώ η νόμιμη πολιτική και θρησκευτική ηγεσία του Ιράν δηλώνει ότι δεν γνωρίζει τίποτα. Το Ισραήλ  ανησυχεί ότι ο Τραμπ και η ομάδα του (συμπεριλαμβανομένων των Τζάρεντ Κούσνερ  και Στιβ Γουίτκοφ ) θέλουν γρήγορη «συμφωνία-πλαίσιο» και προτείνουν εκεχειρία ενός μήνα  για διαπραγματεύσεις, κατά το πρότυπο προηγούμενων συμφωνιών με τη Χαμάς. Τα κύρια σημεία του σχεδίου (11+3 + μυστικό το 15ο): Διάλυση των πυρηνικών δυνατοτήτων του Ιράν Δέσμευση ότι δεν θα αποκτήσει ποτέ πυρηνικά όπλα Καμία εμπλουτισμός ουρανίου σε ιρανικό έδαφος Παράδοση του αποθέματος ~450 κιλών ουρανίου εμπλουτισμένου στο 60% στον Διεθνή Οργανισμό Ατομικής Ενέργειας (ΙΑΕΑ) Διάλυση πυρηνικών εγκαταστάσεων σε Νατάνζ , Ισφαχάν και Φορντό Πλήρης πρόσβαση και εποπτεία του ΙΑΕΑ Εγκατάλειψη του δόγματος στήριξης «αντιπροσώπων» (proxies) Διακοπή χρηματοδότησης, καθοδήγησης και εξοπλισμού περιφερειακών συμμάχων Τα Στενά του Ορμούζ να παραμείνουν ανοιχτά ως ελεύθερος θαλάσσιος διάδρομος Περιορισμός του ιρανικού πυραυλικού προγράμματος (εμβέλεια και ποσότητα) Χρήση πυραύλων μόνο για αυτοάμυνα Ανταλλάγματα προς το Ιράν: Πλήρης άρση των διεθνών κυρώσεων Αμερικανική στήριξη για ειρηνικό πυρηνικό πρόγραμμα (π.χ. σταθμός Μπουσέρ ) Κατάργηση του μηχανισμού snapback Το 15ο σημείο  παραμένει μη δημοσιοποιημένο . Εξελίξεις στο στρατιωτικό πεδίο Το Fox News  αναφέρει ότι αξιωματικοί της 82ης Αερομεταφερόμενης Μεραρχίας  των ΗΠΑ έλαβαν εντολή ανάπτυξης στη Μέση Ανατολή (πιθανώς ~3.000 στρατιώτες). Η επιχείρηση ΗΠΑ-Ισραήλ κατά του Ιράν συνεχίζεται από τις 28 Φεβρουαρίου 2026 . Οι δηλώσεις Τραμπ Ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ  μίλησε για « τεράστια επιτυχία » των ΗΠΑ, ισχυριζόμενος ότι το Ιράν «δεν έχει πλέον ηγέτες», ότι «μιλάμε με τους σωστούς ανθρώπους» και ότι το Ιράν δέχτηκε να μην αποκτήσει ποτέ πυρηνικά . Ισχυρίστηκε ότι το ιρανικό ναυτικό, η αεροπορία, οι επικοινωνίες και τα αντιαεροπορικά έχουν «εξαφανιστεί» και ότι οι ΗΠΑ «περιφέρονται ελεύθερα πάνω από την Τεχεράνη». Εντύπωση προκάλεσε η αναφορά σε « δώρο » από το Ιράν αξίας «τεράστιου χρηματικού ποσού», σχετικό με πετρέλαιο και φυσικό αέριο . Λίγο αργότερα άλλαξε ρητορική και προειδοποίησε ότι οι ΗΠΑ μπορούν να καταστρέψουν μεγάλο ενεργειακό σταθμό του Ιράν αξίας 10 δισεκατομμυρίων δολαρίων , αλλά το ανέβαλαν λόγω διαπραγματεύσεων. Θέση του Ιράν Ο Ιρανός Υπουργός Εξωτερικών Αμπάς Αραγκτσί  δήλωσε: « Ναι στην ειρήνη, όχι στην εκεχειρία », εφόσον δεν υπάρχουν εγγυήσεις ότι οι ΗΠΑ και το Ισραήλ δεν θα επιτεθούν ξανά. Ζήτησε από Ρωσία  και Κίνα  να καταδικάσουν στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ την «αμερικανο-ισραηλινή επιθετικότητα». Ο ρόλος της Ρωσίας και της Κίνας Ενώ οι ιρανικές επιθέσεις με πυραύλους και drones συνεχίζονται (το 80ό κύμα μόλις ανακοινώθηκε), το Ιράν στρέφει το βλέμμα του προς τους δύο μεγάλους συμμάχους του, Ρωσία  και Κίνα , ζητώντας ενεργή στήριξη για να αντιμετωπίσει την αμερικανο-ισραηλινή επίθεση που ξεκίνησε στις 28 Φεβρουαρίου. Ο Ιρανός Υπουργός Εξωτερικών Αμπάς Αραγκτσί  ήταν ξεκάθαρος: «Ναι στην ειρήνη, όχι σε εκεχειρία». Σε πρόσφατες δηλώσεις του, χαρακτήρισε Ρωσία και Κίνα «στρατηγικούς εταίρους» και επιβεβαίωσε ότι η συνεργασία με αυτές «συνεχίζεται και στο στρατιωτικό πεδίο», χωρίς ωστόσο να δώσει λεπτομέρειες. Ρωσία: Πληροφορίες, τεχνογνωσία και σκληρή ρητορική Η Μόσχα καταδίκασε αμέσως τις αμερικανο-ισραηλινές επιθέσεις ως «προμελετημένη και απρόκλητη ένοπλη επιθετικότητα» κατά κυρίαρχου κράτους. Ο Βλαντίμιρ Πούτιν  εξέφρασε συλλυπητήρια για τον θάνατο του Ανώτατου Ηγέτη Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ  και ζήτησε άμεση κατάπαυση των εχθροπραξιών και επιστροφή στη διπλωματία. Στο πρακτικό πεδίο, σύμφωνα με αμερικανικές και δυτικές πηγές, η Ρωσία παρέχει στο Ιράν: Δορυφορικές εικόνες και πληροφορίες για θέσεις αμερικανικών πλοίων, αεροσκαφών και βάσεων. Τεχνογνωσία σε drones και συστήματα αεράμυνας. Στόχος της Μόσχας είναι σαφής: να μετατρέψει τον πόλεμο σε τέλμα  για τις ΗΠΑ, παρόμοιο με αυτό της Ουκρανίας, αποσπώντας αμερικανικούς πόρους χωρίς η ίδια να εμπλακεί άμεσα σε δεύτερο μέτωπο. Η Ρωσία ζήτησε μαζί με την Κίνα έκτακτη σύγκληση  του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ και καταδίκασε έντονα τις επιθέσεις. Zελένσκι: Υπάρχουν αυξανόμενες ενδείξεις ότι η Ρωσία συνεχίζει να ανταλλάσσει πληροφορίες με το Ιράν Οι Υπηρεσίες Πληροφοριών Άμυνας της Ουκρανίας (DIU) βρήκαν πρόσθετα στοιχεία για τη ρωσική βοήθεια προς το ιρανικό καθεστώς. Οι Ρώσοι συνεχίζουν να ανταλλάσσουν πληροφορίες με το Ιράν, τόνισε ο Zελένσκι . « Υπάρχουν αυξανόμενες ενδείξεις ότι οι Ρώσοι συνεχίζουν να παρέχουν στο ιρανικό καθεστώς υποστήριξη από μυστικές υπηρεσίες. Αυτή είναι σαφώς καταστροφική δραστηριότητα και πρέπει να σταματήσει, καθώς οδηγεί μόνο σε περαιτέρω αποσταθεροποίηση Όλα τα αξιοπρεπή κράτη ενδιαφέρονται να εγγυηθούν την ασφάλεια και να αποτρέψουν μια μεγαλύτερη κρίση. Οι αγορές αντιδρούν ήδη αρνητικά και αυτό περιπλέκει σημαντικά την κατάσταση των καυσίμων σε πολλές χώρες ». Ο Zελένσκι είπε επίσης ότι οι Ρώσοι παρατείνουν τον πόλεμο μέσω αυτής της βοήθειας προς το ιρανικό καθεστώς. Κίνα: Διπλωματική κάλυψη και προσεκτική στάση Το Πεκίνο από την άλλη, κινείται πιο συγκρατημένα. Καταδίκασε τις επιθέσεις ως παραβίαση της κυριαρχίας του Ιράν και κάλεσε σε άμεση εκεχειρία  και διάλογο. Ο Υπουργός Εξωτερικών Γουάνγκ Γι  τόνισε ότι «η ισχύς δεν κάνει δίκαιο» και ότι ο κόσμος δεν πρέπει να επιστρέψει στον «νόμο της ζούγκλας». Πρακτικά, η Κίνα: Περιορίζεται σε διπλωματικές κινήσεις και πιέσεις για ειρήνη. Παρέχει περιορισμένη τεχνολογική υποστήριξη (π.χ. προηγμένα ραντάρ). Δεν έχει στείλει όπλα ή στρατιωτικές δυνάμεις. Η προτεραιότητά της είναι η ενεργειακή ασφάλεια : ως μεγάλος εισαγωγέας πετρελαίου από την περιοχή, η Κίνα ανησυχεί έντονα για το κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ και την εκτίναξη των τιμών. Γι’ αυτό επιταχύνει την στροφή σε χερσαίες οδεύσεις από Ρωσία και Κεντρική Ασία. Κοινή γραμμή και όρια στήριξης Ρωσία και Κίνα ζήτησαν από κοινού την έκτακτη συνεδρίαση του Συμβουλίου Ασφαλείας και καλούν σε σεβασμό του Χάρτη του ΟΗΕ. Ο Αραγκτσί τους κάλεσε επανειλημμένα να μπλοκάρουν  οποιαδήποτε αμερικανική προσπάθεια κατάχρησης του Συμβουλίου. Ωστόσο, τα όρια είναι σαφή: Καμία από τις δύο δυνάμεις δεν είναι διατεθειμένη να εμπλακεί άμεσα στρατιωτικά με τις ΗΠΑ. Δεν άσκησαν βέτο σε όλα τα σχετικά ψηφίσματα, δείχνοντας διπλωματική απομόνωση του Ιράν σε ορισμένα σημεία. Στόχος τους είναι μακροπρόθεσμος: να εξασθενίσουν την αμερικανική επιρροή παγκοσμίως, αφήνοντας τις ΗΠΑ να «αιμορραγούν» σε έναν παρατεταμένο πόλεμο, ενώ ενισχύουν τη δική τους γεωπολιτική θέση. Τι σημαίνει αυτό για την πορεία του πολέμου; Οι αναλυτές συμφωνούν ότι η στήριξη Ρωσίας-Κίνας παρατείνει  το αδιέξοδο, δίνοντας στο Ιράν την δυνατότητα να συνεχίσει τις επιθέσεις και να απορρίπτει προσωρινές εκεχειρίες. Δεν αλλάζει όμως δραματικά την ισορροπία δυνάμεων υπέρ της Τεχεράνης. Η κατάσταση παραμένει εξαιρετικά ρευστή. Μια πιθανή κλιμάκωση – όπως πλήγμα σε μεγάλο ενεργειακό σταθμό ή πλήρες κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ – μπορεί να αναγκάσει Ρωσία και Κίνα να αναθεωρήσουν τη στάση τους. Προς το παρόν, η στρατηγική τους συνοψίζεται σε μία φράση: πολιτική και τεχνολογική βοήθεια, αλλά χωρίς άμεσο κόστος . Οι εξελίξεις αναμένονται με αγωνία τις επόμενες ημέρες, ιδίως ενόψει της απάντησης του Ιράν στο αμερικανικό σχέδιο των 15 σημείων... Με πληροφορίες από ΒΝ και Aljazeera