Search this site

Σύμφωνα με τις ενδείξεις ο πόλεμος σχεδιαζόταν να κρατήσει λίγες ημέρες. Τώρα όμως; Μια εντυπωσιακή αεροπορική επίθεση θα δολοφονούσε κομβικά στελέχη της ιρανικής πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας, θα αφόπλιζε το καθεστώς της Τεχεράνης και θα άνοιγε τον δρόμο για την ανάδειξη μιας νέας ηγετικής ομάδας, προσαρμοσμένης στις επιθυμίες των ΗΠΑ και του Ισραήλ. Όνειρο θερινής νυκτός... Γράφει ο Γιώργος Μαργαρίτης Στην χειρότερη περίπτωση, το Ιράν θα αποσαρθρωνόταν ως κράτος κατ’ εικόνα και ομοίωση της Συρίας και των λοιπών θυμάτων της “Αραβικής Άνοιξης”. Σε κάθε περίπτωση το μικρό Ισραήλ –με “ολίγη” στήριξη από τις ΗΠΑ– θα γινόταν ο ισχυρός ρυθμιστής των πραγμάτων στην Μέση Ανατολή. Σήμερα βαδίζουμε για τον πρώτο μήνα του πολέμου. Ούτε η πρώτη, ούτε η δεύτερη εκδοχή του αρχικού σχεδίου δεν έχουν υλοποιηθεί. Αυτό δεν σημαίνει ότι οι ημέρες πολέμου ήταν ορφανές από γεγονότα και εξελίξεις. Το αντίθετο μάλιστα. Τα όσα έγιναν σε ετούτο τον πολεμικό μήνα άφησαν βαθιά την σφραγίδα τους στον πολύπαθο χώρο της Μέσης Ανατολής . Ας προσπαθήσουμε επιγραμματικά και σχηματικά να παρακολουθήσουμε τις εξελίξεις. Ένας καταστροφικός πόλεμος αυτονόητα εξασθενεί τις αντιμαχόμενες πλευρές . Η εξασθένιση όμως είναι σχετική έννοια και αρθρώνεται πάνω σε πολλαπλά επίπεδα. Για να ξεκινήσουμε από το επίπεδο της πολιτικής συγκρότησης των αντιμαχόμενων, η φθορά αφορά μεν όλους, αλλά με ολότελα διαφορετικό τρόπο τον καθένα: Η ηγετική ομάδα της Τεχεράνης είδε κορυφαία στελέχη της να δολοφονούνται από τις στοχευμένες επιθέσεις του Ισραήλ . Μπορούμε να υποθέσουμε ότι εξασθένισε ως προς τους κεντρικούς της μηχανισμούς. Από την άλλη πλευρά όμως αναδείχθηκε σε υπερασπιστή της πατρίδας, κάτι το οποίο δεν είναι αδιάφορο για τον λαό του Ιράν. Οι προγενέστερες δυσλειτουργίες του συστήματος αποδόθηκαν, μέσα στους καπνούς των επιθέσεων, στους εχθρούς της χώρας, που –όπως το καθεστώς διακήρυσσε– απεργάζονταν από καιρό την ταπείνωση και την διάλυση της χώρας. Οι πολιτικές αδυναμίες δηλαδή της εξουσίας αποδόθηκαν –με αποδείξεις πλέον– στους εξωτερικούς εχθρούς και η κεντρική εξουσία απαλλάχθηκε των δικών της παραλείψεων, λαθών και ευθυνώ ν. Είναι πολύ πιθανό ένα νέο κύμα λαϊκής στήριξης του καθεστώτος να γεννηθεί μέσα από αυτήν την διεργασία. Κύμα που θα ακυρώσει τα όποια πλήγματα δέχθηκε ο μηχανισμός της εξουσίας. ΗΠΑ και Ισραήλ εναντίον Ιράν Από την άλλη πλευρά του λόφου, η πολιτική ηγεσία στις ΗΠΑ δεν έμεινε αλώβητη. Οι προεκλογικές υποσχέσεις του προέδρου Τραμπ δεν είχαν θιγεί από την ξέφρενα επιθετική του εξωτερική πολιτική: Οι εύκολες επιτυχίες σε αυτόν τον τομέα, αρχίζοντας από τον Παναμά και τελειώνοντας στην Βενεζουέλα, δεν άφησαν χώρο για την δημιουργία σημαντικών εσωτερικών αντιδράσεων . Οι δυσκολίες, όμως, στην περίπτωση του Ιράν και, πολύ περισσότερο, μια αποτυχία της εκεί επέμβασης, δείχνουν ικανές να ανατρέψουν την όποια ανοχή είχε η “ασυνήθιστη” πολιτική της προεδρίας των ΗΠΑ. Το τελευταίο που θα επιθυμούσε η άρχουσα τάξη των ΗΠΑ αυτή την στιγμή θα ήταν μια πολεμική καθήλωση στην Μέση Ανατολή. Κάτι παραπλήσιο συμβαίνει με την ηγεσία του Τελ Αβίβ . Η κυβέρνηση Νετανιάχου ξεπέρασε μέσα από διαδοχικά λουτρά αίματος το σοκ που είχε προκαλέσει η εισβολή της Χαμάς. Μέσα σε μια ατμόσφαιρα “υπαρξιακού” πολέμου και με τις ΗΠΑ αποφασιστικά στο πλευρό της, η κυβέρνηση Νετανιάχου, κατάφερε όχι μόνο να επιβιώσει, αλλά και να αναπτύξει τις πλέον ακραίες εκδοχές των σχεδιασμών της: Την επιδίωξη του Μεγάλου Ισραήλ, με κυριαρχία –άμεση ή έμμεση– σε ό,τι υπάρχει ανάμεσα στα δύο ποτάμια, το Νείλο και τον Ευφράτη! Είτε ως συνταγή ασφάλειας, είτε ως προσδοκία ενός διαφορετικά ισχυρού Ισραήλ, ετούτο το όραμα συγκινεί σημαντικό τμήμα της ισραηλινής κοινωνίας: Σε μια τέτοια περίπτωση η χώρα θα αποκτούσε διαστάσεις ανάλογες με τις οικονομικές, τις καπιταλιστικές της επιδόσεις. Όπως όμως συμβαίνει και στην αμερικανική ηγεσία, η τυχόν αποτυχία των σχεδίων, θα αποτελέσει μείζον πολιτικό πρόβλημα και για το Τελ Αβίβ. Το τελευταίο έχει εισέλθει στην πολεμική αναμέτρηση με ολοκληρωτικό τρόπο, τόσο ώστε, ο συμβιβασμός και η όποια υποχώρηση να καταγραφεί ως “υπαρξιακή” καταστροφή. Πραγματικά τόσο στο Τελ Αβίβ, όσο και στην Ουάσιγκτον, οι εκεί κυβερνήσεις –και τα ισχυρά συμφέροντα πίσω από αυτές – θα αντιμετωπίσουν σημαντικά εσωτερικά προβλήματα σε περίπτωση που δεν νικήσουν στον τρέχοντα πόλεμο. Φοβάμαι δε ότι για αυτές η επιζητούμενη νίκη δεν εμπεριέχει κανενός είδους συμβιβασμό. Ανατροπές από τον πόλεμο με το Ιράν Για την Μέση Ανατολή στο σύνολό της ο πόλεμος έχει φέρει ήδη σημαντικές ανατροπές. Για την αστική τάξη των χωρών του Κόλπου, η προπολεμική εποχή ήταν περίοδος μεγάλων επιτυχιών: Από το Κουβέιτ στο Κατάρ και από εκεί στα Εμιράτα και στο Ομάν, η οικονομική ανάπτυξη στηριζόταν πλέον όχι μόνο στο πετρέλαιο και στο φυσικό αέριο, αλλά σε πλήθος βιομηχανικές δραστηριότητες, ή ολιγοπωλιακού χαρακτήρα υπηρεσίες . Αυτή η ανάπτυξη είχε μετατρέψει τις μικρές αυτές χώρες σε υποδείγματα, σε νέες, πολλά υποσχόμενες, μητροπόλεις του καπιταλισμού. Εκείνο που θα συμπλήρωνε την ευτυχία τους ήταν η σταθερότητα και η ασφάλεια, τομείς τους οποίους εξασφάλιζε η πληθωρική αμερικανική στρατιωτική παρουσία. Ετούτοι ακριβώς οι τομείς δέχθηκαν καίριο πλήγμα στις πρώτες αυτές εβδομάδες του πολέμου. Η παρουσία των βάσεων και των στρατευμάτων των ΗΠΑ δεν μπόρεσε να εξασφαλίσει ούτε την προστασία των λαμπρών αστικών κέντρων της περιοχής, ούτε τις παραγωγικές και οικονομικές τους δραστηριότητες, ούτε τη ναυσιπλοΐα στον Κόλπο, ούτε, τελικά, την ίδια την παρουσία των αμερικανικών βάσεων και θέσεων. Η προαπαιτούμενη για την ανάπτυξη σταθερότητα και η συνακόλουθη ασφάλεια, ακυρώθηκαν στον πρώτο μήνα του πολέμου. Η εξέλιξη αυτή προαναγγέλλει τη ριζική μεταβολή των λειτουργιών και των ισορροπιών στον Περσικό. Είναι αμφίβολο εάν επανακάμψουν οι παράγοντες της επιτυχίας: ακριβός τουρισμός και επενδύσεις σε ακίνητα, δεσπόζουσες θέσεις στις αεροπορικές μεταφορές, κυρίαρχη θέση στην τροφοδοσία του κόσμου με ενέργεια και άλλες σημαντικές πρώτες ύλες . Δεν θα είναι μάλιστα απίθανο η τομή στην οικονομική λειτουργία ετούτων των κέντρων να λειτουργήσει ως αποσταθεροποιητικός παράγοντας στις εκεί κοινωνίες, που χαρακτηρίζονται από ολιγομελείς κυρίαρχες κοινωνικά ομάδες, οι οποίες δεσπόζουν πάνω σε πλήθη εργαζόμενων “εισαγωγής” από κάθε φτωχή γωνιά του γύρω κόσμου. Το πρόπλασμα των εσωτερικών ταραχών υπάρχει ήδη στην περιοχή και στον ευρύτερο περίγυρό της. Η επανεμφάνιση της “ηττημένης” Χεζμπολάχ στον Λίβανο, η έντονη δραστηριότητα των σιιτικών –και όχι μόνο– ένοπλων οργανώσεων στο Ιράκ, οι διαδηλώσεις στο Μπαχρέϊν, αποτελούν ενδείξεις . Σε περίπτωση ήττας και αναδίπλωσης των ΗΠΑ στην περιοχή, οι ενδείξεις μπορεί να γίνουν κάτι το διαφορετικό. Θα μπορούσε δε να παρατηρήσει κανείς ότι ενώ οι ΗΠΑ και το Ισραήλ προσπαθούν να δημιουργήσουν εσωτερικά προβλήματα στο Ιράν –πότε επικαλούμενα εσωτερική εξέγερση, πότε επικαλούμενα Κούρδους, Αζέρους ή Μπαλούχους– η κοινωνική αστάθεια χτυπά προς το παρόν την πόρτα σε περιοχές όπου είχε επιβληθεί η ειρήνευση της PAX ISRAILOAMERICANA! Φυγή προς τα εμπρός Η φυγή προς τα εμπρός αποτελεί ένα παράθυρο διεξόδου. Το Ισραήλ υπόσχεται βιβλικές καταστροφές – τώρα μάλιστα που τα πλήγματα που δέχεται δεν είναι πλέον δυνατό να κρυφτούν από δημοσιογράφους και κοινή γνώμη. Δεν είναι μια υπόσχεση που μπορεί να οδηγήσει σε λύσεις . Τα τελευταία χρόνια το Ισραήλ έχει καταστρέψει ό,τι μπορεί να καταστραφεί, έχει επιδοθεί σε γενοκτονία και σε μαζικές δολοφονίες, σε πρωτόγνωρη κλίμακα. Το πολιτικό αποτέλεσμα ετούτης της καταστροφικής υστερίας είναι δυσδιάκριτο. Τι παραπάνω να κάνει; Ο λόγος για τα πυρηνικά που διαθέτει έρχεται σε επιβεβαίωση του αδιεξόδου στο οποίο έχει βρεθεί. Για την Ουάσιγκτον η φυγή προς τα εμπρός σημαίνει πλεύση σε αχαρτογράφητα νερά. Ακούγονται πολλά για χερσαίες επιχειρήσεις: Οι 5.000 πεζοναύτες που θα φτάσουν στο τέλος του μήνα, η 82η Αερομεταφερόμενη Μεραρχία που ίσως έρθει, είναι δυνάμεις που αρκούν για επιδρομές (του τύπου χτυπώ και φεύγω) τίποτε περισσότερο. Τυχόν πανστρατιά ενάντια στο Ιράν, του τύπου “Καταιγίδα της Ερήμου” θα χρειαστεί πολύμηνη προετοιμασία, στην περίπτωση που είναι εφικτή. Από όποια πλευρά όμως και αν το δει κανείς δεν είναι: Η αμερικανική κοινωνία δεν θέλει πόλεμο, τα οικονομικά μέσα δεν υπάρχουν, “πρόθυμοι” και άλλου τύπου σύμμαχοι δεν διακρίνονται στον ορίζοντα, ο δε αμερικανικός στρατός είναι αμφίβολο αν μπορεί να επιδοθεί σε μεγάλης κλίμακας χερσαία εκστρατεία. Επιδρομές λοιπόν. Και ολόγυρα πετρελαιοπηγές, κοιτάσματα φυσικού αερίου, αγωγοί, δεξαμενές, πετρελαιοφόρα, υγροποιημένο αέριο, διυλιστήρια. Ο τρελός με τα σπίρτα μέσα σε πυριτιδαποθήκη! Ελλάδα και Κύπρος Σε περίπτωση ήττας ή αναδίπλωσης του Ισραήλ και των ΗΠΑ ο χάρτης της Μέσης Ανατολής αλλάζει. Σε περίπτωση “νίκης” των δύο αυτών, αν το Ιράν μετατραπεί σε μια τεράστια Συρία ή Λιβύη, πάλι ο χάρτης αλλάζει. Για την Κύπρο και την Ελλάδα οι εξελίξεις σημαίνουν πολλά. Καθώς στην Ανατολή τα πράγματα έχουν γίνει ρευστά, αβέβαια και επικίνδυνα, το βάρος της στήριξης του κράτους του Ισραήλ μεταφέρεται δυτικά: στη Μεσόγειο. Στην περίπτωση αυτή η άμεση “ενδοχώρα” του προπυργίου αυτού είναι η Κύπρος και η Ελλάδα – η Κρήτη πιο ειδικά. Η σημασία και ο στρατηγικός ρόλος των χωρών και των νησιών αυτών μεταβάλλεται σε κλίμακα που υπερβαίνει τις δυνατότητες και τη διάθεση της Λευκωσίας και της Αθήνας ως προς την διαχείρισή τους. Ήδη στην Κύπρο συνωστίζονται “προστάτες” – Βρετανοί, Γάλλοι, Ισπανοί, Ιταλοί, Ολλανδοί, Ελλαδίτες, Τούρκοι, Ισραηλινοί και Αμερικανοί . Τον παλαιό καιρό τέτοιους πληθωρισμούς “προστασίας” τους ονομάζαμε προτεκτοράτο. Με τόσους “προστάτες”, ποια είναι η δυνατότητα της κυπριακής κυβέρνησης να επιλέξει και να χαράξει πολιτική; Όσο για την Κρήτη, όντως αυτή δεν έχει πλήθος “προστατών”. Εδώ είναι αποκλειστικό έδαφος των ΗΠΑ, δεν υπάρχει ανάγκη ούτε να το κρύψουμε πλέον. Όπως είναι και το πλήθος των άλλων βάσεων και “διευκολύνσεων” στη χώρα μας. Ο δε υπουργός Άμυνας Δένδιας, αφελής ως συνήθως, επαίρεται πως οι “ελληνικοί” Patriot κατέρριψαν ιρανικούς πυραύλους. Ως προς την αφέλεια και την πολιτική βλακεία, ας πούμε ότι το τερμάτισε! Αν και πάντοτε υπάρχει παρακάτω…

Ένταση και οργή για την επιλογή της αίθουσας! Μετ’ εμποδίων και με καταγγελίες συγγενών και των δικηγόρων τους για το μέγεθος και την ασφάλεια της δικαστικής αίθουσας στη Λάρισα ξεκίνησε η δίκη για την τραγωδία των Τεμπών, όταν και σκοτώθηκαν 57 άνθρωποι. Η αίθουσα στο συνεδριακό κέντρο του συγκροτήματος Γαιόπολις στη Λάρισα έχει γεμίσει ασφυκτικά, ενώ βρίσκονται σε ισχύ αυστηρά μέτρα ασφαλείας. Η δίκη ξεκίνησε με εντάσεις, με συγγενείς των θυμάτων να επιτίθενται λεκτικά κατά του μοναδικού παρόντα κατηγορούμενου, του πρώην προέδρου του ΟΣΕ, Σπύρου Πατέρα. Στο εδώλιο θα καθίσουν συνολικά 36 κατηγορούμενοι -μη πολιτικά πρόσωπα- που αντιμετωπίζουν κατά περίπτωση σοβαρά κακουργήματα. O κατάλογος των μαρτύρων που θα εξεταστούν στο ακροατήριο φτάνει τους 352 , ενώ στους 250 περίπου ανέρχονται οι δικηγόροι που θα παρασταθούν στην υπόθεση. Ποιο κατηγορούνται Από τους 36 κατηγορούμενους στη δίκη για τα Τέμπη, οι 33 αντιμετωπίζουν κατηγορίες σε βαθμό κακουργήματος, ενώ οι υπόλοιποι τρεις κατηγορούνται για πλημμελήματα . Οι κατηγορούμενοι προέρχονται από διάφορους φορείς του σιδηροδρομικού συστήματος και της πολιτείας. Ο σταθμάρχης Λάρισας Βασίλειος Σαμαράς , που είχε την ευθύνη της βάρδιας κατά τη νύχτα του δυστυχήματος, βρίσκεται στην κορυφή του καταλόγου. Σύμφωνα με την εισαγγελική πρόταση, είχε τοποθετηθεί στη θέση αυτή παρά τα όρια ηλικίας . Μαζί του κατηγορούνται ο Δημήτριος Νικολάου, επιθεωρητής Διοίκησης του ΟΣΕ στη Λάρισα, καθώς και οι Κωνσταντίνος Παυλόπουλος και Παναγιώτης Χαμηλός, οι δύο σταθμάρχες που φέρεται ότι εγκατέλειψαν τη θέση τους νωρίτερα. Από τον ΟΣΕ κατηγορούνται πολλά ανώτερα στελέχη διαφορετικών περιόδων. Ο Κωνσταντίνος Μουρουδέλης υπηρέτησε ως Διευθυντής Διεύθυνσης Σιδηροδρομικών Συστημάτων από τον Ιούλιο 2019 έως τον Σεπτέμβριο 2021. Τη θέση του ανέλαβε ο Ιωάννης Παληοθόδωρος, που παρέμεινε μέχρι την ημέρα του δυστυχήματος και εξακολουθεί να υπηρετεί. Στους κατηγορουμένους της δίκης για τα Τέμπη περιλαμβάνονται επίσης ο Ιωάννης Κυριαζόπουλος, Εκτελεστικό Μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου με ευθύνη εποπτείας κρίσιμων διευθύνσεων, ο Πέτρος Πανόπουλος και ο Γρηγόριος Σαμπατακάκης, που διετέλεσαν Γενικοί Διευθυντές Δικτύου, καθώς και ο Ζαχαρίας Στουρνάρας, Διευθυντής Συντήρησης Ηλεκτρομηχανολογικών Συστημάτων από το 2019 μέχρι σήμερα. Τρεις πρώην Πρόεδροι και Διευθύνοντες Σύμβουλοι του ΟΣΕ κατηγορούνται: ο Παναγιώτης Θεοχάρης (2018 έως 2019), ο Κωνσταντίνος Σπηλιόπουλος (2019 έως 2020) και ο Σπυρίδων Κλέαρχος Πατέρας, που κατείχε τη θέση κατά τη στιγμή του δυστυχήματος. Ο Θεοφάνης Αθανάσιος Κοτταράς, Αναπληρωτής Διευθύνων Σύμβουλος, συμπληρώνει τον κατάλογο των ανώτατων στελεχών του οργανισμού. Από την ΕΡΓΟΣΕ, τον φορέα υποδομών του σιδηροδρομικού δικτύου, κατηγορούνται συνολικά 16 άτομα. Τρεις πρώην Διευθύνοντες Σύμβουλοι βρίσκονται στο εδώλιο: ο Αθανάσιος Βούρδας, ο Χρήστος Διονέλης και ο Χρήστος Βίνης, που ήταν ταυτόχρονα Πρόεδρος. Ο Διονύσιος Ράππος, Διευθυντής Έργων και προϊστάμενος διευθύνουσας υπηρεσίας, κατηγορείται μαζί με τους Κωνσταντίνο Βενετσανάκο, Δημήτριο Τσοτσορό και Εμμανουήλ Γεωργιλάκη, που κατείχαν θέσεις προϊσταμένων διευθύνσεων έργων. Επιπλέον, κατηγορούνται εννέα επιβλέποντες μηχανικοί σιδηροδρομικών συστημάτων και επιδομής: ο Γεώργιος Κατάκος, ο Βασίλειος Παππάς, ο Απόστολος Τσακίρης, ο Νικόλαος Δένης, ο Άνθιμος Αμανατίδης, ο Παύλος Κουζής, η Λουκία Τουμπανάκη, ο Σταμάτιος Ελευθερίου και ο Κωνσταντίνος Χρονάκης. Η Ιωάννα Τσιαπαρίκου, πρώην Πρόεδρος της Ρυθμιστικής Αρχής Σιδηροδρόμων , συγκαταλέγεται στους κατηγορούμενους για το ρόλο της στην εποπτεία του συστήματος ασφαλείας. Από το Υπουργείο Υποδομών και Μεταφορών κατηγορούνται δύο υψηλόβαθμοι υπάλληλοι: ο Γεώργιος Πατσιαβός, Προϊστάμενος Γενικής Διεύθυνσης Μεταφορών, και η Αικατερίνη Δεμερτζή, Προϊσταμένη Διεύθυνσης Σιδηροδρομικών Μεταφορών. Οι πολιτικοί υπουργοί εξετάζονται ξεχωριστά βάσει του νόμου περί ευθύνης υπουργών. Δύο υψηλόβαθμα στελέχη της Hellenic Train, οι Maurizio Capotorto (Μαουρίτσιο Καποτόρτο) και Luigi Bussoletti (Λουίτζι Μπουσολέτι), αντιμετωπίζουν κατηγορίες για ανθρωποκτονία από αμέλεια κατά συρροή, βαριά και απλή σωματική βλάβη από αμέλεια. Η Στυλιανή Κολιοπούλου κατηγορείται για παράβαση καθήκοντος , καθώς φέρεται ότι συμμετείχε σε επιτροπή που ενέκρινε τη μετάταξη του σταθμάρχη. Οι κατηγορίες που αντιμετωπίζουν Το κατηγορητήριο περιλαμβάνει πέντε βασικές πράξεις . Η πρώτη και βαρύτερη αφορά επικίνδυνη παρέμβαση στη συγκοινωνία μέσων σταθερής τροχιάς με ενδεχόμενο δόλο, που είχε ως αποτέλεσμα θανάτους μεγάλου αριθμού ανθρώπων, βαριές σωματικές βλάβες, σημαντική βλάβη σε εγκαταστάσεις κοινής ωφέλειας και κίνδυνο για περισσότερα πρόσωπα και πράγματα. Οι επόμενες κατηγορίες περιλαμβάνουν ανθρωποκτονία από αμέλεια κατά συρροή , βαριά σωματική βλάβη από αμέλεια από υπόχρεο κατά συρροή, απλή σωματική βλάβη από αμέλεια από υπόχρεο κατά συρροή και παράβαση καθήκοντος. Για ορισμένους κατηγορούμενους οι πράξεις χαρακτηρίζονται ως τελεσθείσες κατ’ εξακολούθηση, για άλλους ως τελεσθείσες από κοινού, ενώ υπάρχουν και συνδυασμοί των δύο χαρακτηρισμών. Οι 33 κατηγορούμενοι που αντιμετωπίζουν το κακούργημα της επικίνδυνης παρέμβασης στη συγκοινωνία με ενδεχόμενο δόλο μπορεί να καταδικαστούν ακόμη και σε ισόβια κάθειρξη, ιδίως λόγω των πολλαπλών θανάτων που προκλήθηκαν. Οι πλημμεληματικές κατηγορίες που αντιμετωπίζουν όλοι οι 36 κατηγορούμενοι, ανάλογα με την περίπτωση, επισύρουν επίσης σοβαρές ποινές φυλάκισης. Μας αγνοείτε, φώναξε η Κωνσταντοπούλου Νέα ένταση προκλήθηκε μέσα στην δικαστική αίθουσα που έχει οριστεί να διεξαχθεί η δίκη των Τεμπών. Συγγενείς των θυμάτων των Τεμπών καθώς και οι δικηγόροι τους διαμαρτύρονται έντονα για την απόφαση του προεδρείου να μην κάνει δεκτό το αίτημα τους για αλλαγή αίθουσας διεξαγωγής της δίκης. Η Ζωή Κωνσταντοπούλου στο άκουσμα της απόφασης της έδρας για συνέχιση της ακροαματικής διαδικασίας στην εν λόγω αίθουσα φώναζε: «μας αγνοείτε» Σχεδόν το σύνολο των δικηγόρων διαμαρτύρονται για την δικαστική αίθουσα με τις πληροφορίες να αναφέρουν ότι θα υποβάλλουν νέο αίτημα θίγοντας θέμα ασφάλειας, επικαλούμενοι τον 135 κώδικα πολιτικής δικονομίας. Μάλιστα οι δικηγόροι ζητούν να διακοπεί η δίκη μέχρι να αποφανθεί ο Άρειος πάγος για τις συνθήκες. Από την πλερυά της η πρόεδρος του δικαστηρίου, είπε ότι αυτό δεν προβλέπεται σε καμία διαδικασία. «Τσαλαπατάτε τη μνήμη των παιδιών μας» φωνάζει μητέρα θύματος και χειροκροτείται. Ο πρόεδρος της ολομέλειας των δικηγορικών συλλόγων: « Εχουμε αποφασίσει να γίνει η δίκη. Η κατάσταση αυτή πέραν της αξιοπρέπειας θέτει ζητήματα ασφαλείας. Το δικαστήριο να λάβει τα απαιτούμενα μέτρα » SLpress

Μια Προφητεία - ομολογία που θα σοκάρει! O Έλληνας Πατριάρχης βγαίνει από τον Πανάγιο Τάφο χωρίς το Άγιο Φως... Ο Θεός το αρνείται για πρώτη φορά το μέγιστο αυτό Δώρο... Δείτε το βίντεο του ρεπορτάζ που έκανε ο Θάνος Κόκκαλης:

Η Ιερουσαλήμ ως παγκόσμιο σημείο ανάφλεξης! Η περιοχή του Όρους του Ναού, στην Ιερουσαλήμ, δεν αποτελεί μόνο θρησκευτικό σύμβολο, αλλά και αντικείμενο σύνθετου διεθνούς νομικού καθεστώτος Η παρουσία του Τέμενος Ομάρ και του ευρύτερου συγκροτήματος του Haram al-Sharif τελεί υπό καθεστώς ιδιαίτερης προστασίας , το οποίο έχει διαμορφωθεί μέσα από αποφάσεις διεθνών οργανισμών και νομικές ιστορικές συμφωνίες. 1. Το καθεστώς της Ιερουσαλήμ στο διεθνές δίκαιο , εδράζεται αρχικά στο Ψήφισμα 181 (1947) του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, το οποίο προέβλεπε την καθιέρωση της πόλης ως corpus separatum υπό διεθνή διοίκηση. Μετά τον Πόλεμος των Έξι Ημερών, η Ανατολική Ιερουσαλήμ, τέθηκε υπό ισραηλινό έλεγχο, γεγονός που οδήγησε σε σειρά αποφάσεων του Συμβούλιου Ασφαλείας ΟΗΕ : Ψήφισμα 242 (1967): Αρχή της μη απόκτησης εδάφους δια της βίας Ψήφισμα 478 (1980) : Μη αναγνώριση της προσάρτησης της Ιερουσαλήμ από το Ισραήλ . Συνεπώς, το Διεθνές Δίκαιο εξακολουθεί να θεωρεί την Ανατολική Ιερουσαλήμ ως κατεχόμενο έδαφος. 2. Προστασία θρησκευτικών μνημείων και πολιτιστικής κληρονομιάς . Η προστασία του χώρου ενισχύεται από την UNESCO, η οποία έχει χαρακτηρίσει την Παλαιά Πόλη της Ιερουσαλήμ ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς. Παράλληλα, ισχύουν: Η Σύμβαση της Χάγης 1954, η Τέταρτη Σύμβαση της Γενεύης, μάλιστα οι συμβάσεις αυτές απαγορεύουν: Καταστροφή θρησκευτικών μνημείων, αλλαγή του χαρακτήρα ιερών τόπων σε κατεχόμενες περιοχές. Επομένως, οποιαδήποτε ενέργεια κατεδάφισης ή μεταβολής του status quo θα συνιστούσε σοβαρή παραβίαση του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου. 3. Το καθεστώς του “status quo” και ο ρόλος της Ιορδανίας . Η διαχείριση του Haram al-Sharif διέπεται από ένα άτυπο αλλά ισχυρό καθεστώς “status quo”, στο οποίο διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο η Ιορδανία μέσω του Ισλαμικού Waqf. Η ρύθμιση αυτή ενισχύθηκε από τη Συνθήκη Ειρήνης Ισραήλ–Ιορδανίας 1994 , η οποία αναγνωρίζει τον ειδικό ρόλο της Ιορδανίας στα ιερά μουσουλμανικά μνημεία. Οποιαδήποτε μονομερής αλλαγή: Θα μπορεί να θεωρηθεί ως παραβίαση της διεθνούς συμφωνίας. Και θα μπορεί να ενεργοποιήσει περιφερειακές εντάσεις. 4. Γεωπολιτικές συνέπειες της πιθανής ανατροπής, ηυποθετική καταστροφή του Τεμένους και η ανέγερση νέου Ναού θα είχε άμεσες συνέπειες, όπως: α. Περιφερειακή σύγκρουση , όπου πιθανώς θα εμπλέκονταν κράτη όπως: Ιράν, Τουρκία, και Αραβικός κόσμος συνολικά. β. Ενεργοποίηση μη κρατικών δρώντων . Οργανώσεις όπως η Χεζμπολάχ θα μπορούσαν να εμπλακούν στρατιωτικά. γ. Παγκόσμια αστάθεια. Η κρίση θα μπορούσε να εξελιχθεί σε ευρύτερη σύγκρουση, λόγω εμπλοκής μεγάλων δυνάμεων. 5. Η θρησκεία ως παράγοντας διεθνών σχέσεων , με εσχατολογικές αντιλήψεις, όπως αυτές που συνδέονται με τη Αποκάλυψη του Ιωάννη και τη θεολογία του Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς , μπορεί να μην αποτελούν μέρος του διεθνούς δικαίου, όμως το ερμηνεύουν και το καταγράφουν. Ωστόσο, στη σύγχρονη διεθνολογία αναγνωρίζεται ότι: Οι θρησκευτικές αφηγήσεις επηρεάζουν στρατηγικές επιλογές. Διαμορφώνουν εθνικές ταυτότητες και μπορούν να λειτουργήσουν ως καταλύτες συγκρούσεων. Η εργαλειοποίηση τέτοιων αφηγήσεων ή ερμηνειών ενδέχεται να δημιουργήσει αυτό που στη θεωρία διεθνών σχέσεων αποκαλείται “security dilemma” με πολιτισμικά χαρακτηριστικά. 6. Συμπερασματικά, είναι ότι η διεθνολογική προσέγγιση και η πιθανότητα δραστικής μεταβολής στο καθεστώς της Ιερουσαλήμ: Συγκρούεται με το ισχύον διεθνές δίκαιο και αντιβαίνει σε διεθνείς πολυμερείς συμφωνίες και ενέχει εξαιρετικά υψηλό γεωπολιτικό κόστος. Επομένως, ενώ οι μεσσιανικές αφηγήσεις διατηρούν τη ραβινική θεολογική και πολιτισμική τους σημασία , η πραγμάτωσή τους στο πεδίο της διεθνούς πολιτικής προσκρούει σε ένα πυκνό πλέγμα νομικών, διπλωματικών και στρατηγικών περιορισμών , που θεωρώ θα μπορέσουν να παρακαμφθούν με τον ένα ή άλλο τρόπο . Τότε όταν πλέον θα έχει έλθει το πλήρωμα του χρόνου, για την εμφάνιση του μεσσία του Ισραήλ (για τους Χριστιανούς ο Αντίχριστος) και την παράλληλη κατασκευή του ναού του Σολομώντα. Οψόμεθα. triklopodia

Οι Ιρανοί τρολλάρουν τον Τράμπ, το Ισραήλ ισοπεδώνεται και τίποτε δεν προμηνύει ειρήνη! Μόνο χάος παντού... Νύχτα τρόμου για Τελ Αβίβ, Ασκελόν και Κιριάτ Γκατ στο Ισραήλ – Oι ιρανικοί πύραυλοι έπεσαν «βροχή»! Tράμπ προς Ιρανούς: "Ανοίξτε το Hormuz, θα σας ισοπεδώσω"! Οι σημερινές επιθέσεις είναι η απάντηση της Τεχεράνης στο τελεσίγραφο του Τραμπ Ο Tράμπ προειδοποίησε ότι εάν το Ιράν δεν ανοίξει πλήρως το Στενό του Hormuz έως τις 01:45 τα ξημερώματα της Τρίτης 24/3 (ώρα Ελλάδας) τότε οι αμερικανικές δυνάμεις θα πλήξουν τα εργοστάσια ηλεκτρικής παραγωγής του Ιράν! Με τον πόλεμο στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής  να βρίσκεται ήδη στην 4η εβδομάδα του, όλα δείχνουν πως τα χειρότερα  δεν έχουν έρθει ακόμα. Με πολλούς αναλυτές να μιλούν για την χειρότερη ενεργειακή κρίση  από τη δεκαετία του ’70, ΗΠΑ  και Ιράν  ανταλλάσσουν τελεσίγραφα και απειλές… Ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ προειδοποίησε ότι εάν το Ιράν δεν ανοίξει πλήρως το Στενό του Ορμούζ έως τις 01:45 τα ξημερώματα της Τρίτης 24/3 (ώρα Ελλάδας) τότε οι αμερικανικές δυνάμεις θα πλήξουν τα εργοστάσια ηλεκτρικής παραγωγής του Ιράν… Στο τελεσίγραφο αυτό το Ιράν  απαντά ότι εάν οι Αμερικανοί προχωρήσουν σε αυτό το βήμα, τότε θα πλήξουν όλες  τις ενεργειακές υποδομές στο Ισραήλ  και στα κράτη του Κόλπου  που χρησιμοποιούν οι ΗΠΑ . Πάντως, οι Φρουροί της Επανάστασης  διέψευσαν ότι στόχος τους είναι να πλήξουν μονάδες αφαλάτωσης, από τις οποίες προέρχεται και το πόσιμο νερό  στα κράτη του Κόλπου … Πέρα όμως από την ανταλλαγή προειδοποιήσεων και τελεσιγράφων, το Ιράν  εξακολουθεί να πλήττει με ιδιαίτερη σφοδρότητα περιοχές του Ισραήλ , όπως το Τελ Αβίβ  αλλά και στόχους στη Δυτική Όχθη , ενώ ο ισραηλινός στρατός υποστηρίζει ότι από νωρίς σήμερα Δευτέρα 23/3 τα ξημερώματα εξαπολύει ένα νέο κύμα αεροπορικών επιδρομών  στην Τεχεράνη . Παράλληλα οι Ισραηλινοί φαίνεται πως ετοιμάζουν μια ευρεία χερσαία εισβολή  στον Λίβανο … Πύραυλοι με το...τσουβάλι Ιρανικοί βαλλιστικοί πύραυλοι έπληξαν το Τελ Αβίβ, το Κιριάτ Γκατ και την Ασκελόν του Ισραήλ, δημιουργώντας ένα σκηνικό πραγματικής «κόλασης». Οι αρχικές αναφορές δείχνουν ότι το Ιράν εκτόξευσε υπερ-υπερηχητικούς βαλλιστικούς πυραύλους Fatah-2 στοχεύοντας πολλαπλές τοποθεσίες στο Ισραήλ. Αυτά τα προηγμένα συστήματα, γνωστά για την εξαιρετική ταχύτητα και την ευελιξία τους, παρουσιάζουν σοβαρές προκλήσεις για τα υπάρχοντα δίκτυα αντιπυραυλικής άμυνας του Ισραήλ. Η σημερινή ιρανική επίθεση θεωρείται ως η πρακτική απάντηση στο τελεσίγραφο του Αμερικανού προέδρου Ν.Τραμπ για άνοιγμα των Στενών του Ορμούζ μέσα σε 48 ώρες ειδάλλως οι ΗΠΑ θα καταστρέψουν όλους τους σταθμούς παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας του Ιράν. Απειλές Ιράν «Εάν οι υποδομές καυσίμων και ενέργειας του Ιράν  δεχθούν επίθεση από τον εχθρό, όλες οι ενεργειακές υποδομές, καθώς και οι υποδομές τεχνολογίας πληροφοριών… που ανήκουν στις ΗΠΑ  και στο καθεστώς της περιοχής θα αποτελέσουν στόχο, σύμφωνα με προηγούμενες προειδοποιήσεις», δήλωσε ο στρατιωτικός εκπρόσωπος του Ιράν , Ιμπραήμ Ζολφαγκαρί . Αλλά και ο πρόεδρος του ιρανικού Κοινοβουλίου, Μοχάμαντ Μπακέρ Καλίμπαφ  κλιμάκωσε τη ρητορική, γράφοντας στο X ότι κρίσιμες υποδομές  και ενεργειακές εγκαταστάσεις στη Μέση Ανατολή  θα μπορούσαν να «καταστραφούν ανεπανόρθωτα» εάν δεχθούν επίθεση ιρανικά εργοστάσια ηλεκτροπαραγωγής. Διαψεύδουν οι Φρουροί ότι στόχος είναι το νερό Πάντως, οι Φρουροί της Επανάστασης  υποστήριξαν πως «ο ψεύτης, τρομοκράτης και παιδοκτόνος Τραμπ » ισχυρίστηκε ότι σκοπεύουν να πλήξουν μονάδες αφαλάτωσης νερού στην περιοχή και να δυσκολέψουν τη ζωή των κατοίκων των γειτονικών χωρών. «Πρώτον, αυτός είναι ο ίδιος ο επιτιθέμενος και αντιλαϊκός αμερικανικός στρατός που ξεκίνησε τον πόλεμο σκοτώνοντας 180 παιδιά  δημοτικού και μέχρι στιγμής έχει πλήξει πέντε  υποδομές υδροδότησης, συμπεριλαμβανομένης της μονάδας αφαλάτωσης στο νησί Κεσμ . Οι Φρουροί της Επανάστασης  μέχρι τώρα δεν έχουν κάνει κάτι τέτοιο. Δεύτερον, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ  τρομοκράτης και παιδοκτόνος, απείλησε να επιτεθεί σε ιρανικά εργοστάσια ηλεκτροπαραγωγής. Είναι φυσικό ότι μια επίθεση στην ηλεκτρική ενέργεια θα διαταράξει πολλές  ανθρωπιστικές υπηρεσίες, όπως νοσοκομεία, κέντρα διάσωσης, δίκτυα ύδρευσης και μονάδες αφαλάτωσης, κάτι που είναι απάνθρωπο . Η δική μας ενέργεια θα είναι αντίποινα : σε περίπτωση επίθεσης στα εργοστάσια ηλεκτροπαραγωγής, το Ιράν  θα στοχεύσει εργοστάσια ηλεκτροπαραγωγής του καθεστώτος κατοχής, εργοστάσια χωρών της περιοχής που τροφοδοτούν τις βάσεις των ΗΠΑ , καθώς και οικονομικές, βιομηχανικές και ενεργειακές υποδομές στις οποίες συμμετέχουν οι Αμερικανοί μέτοχοι. Μην έχετε αμφιβολία  ότι θα το πράξουμε. Χτυπήσατε τα νοσοκομεία μας και εμείς δεν ανταποδώσαμε, χτυπήσατε τα κέντρα διάσωσης μας και δεν ανταποδώσαμε, χτυπήσατε τα σχολεία μας και δεν ανταποδώσαμε. Αλλά αν επιτεθείτε στην ηλεκτρική ενέργεια, θα απαντήσουμε πλήττοντας την ηλεκτρική ενέργεια. Είμαστε αποφασισμένοι  να απαντήσουμε σε κάθε απειλή στο επίπεδο που δημιουργεί ισορροπία αποτροπής και θα το πράξουμε. Οι ΗΠΑ  δεν γνωρίζουν τις δυνατότητές μας, αλλά θα τις δουν στο πεδίο της μάχης » αναφέρουν οι Φρουροί της Επανάστασης . Τρόμος στον Κόλπο Σημειώνεται ότι η ηλεκτρική ενέργεια καθιστά κατοικήσιμες τις λαμπερές πόλεις στην έρημο, εν μέρει τροφοδοτώντας τις μονάδες αφαλάτωσης που παράγουν το 100%  του νερού που καταναλώνεται στο Μπαχρέιν  και στο Κατάρ . Τέτοιες εγκαταστάσεις χρησιμοποιούν θαλασσινό νερό για να καλύψουν περισσότερο από το 80%  των αναγκών σε πόσιμο νερό στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα  και το 50%  της υδροδότησης στη Σαουδική Αραβία . Φρουροί της Επανάστασης: "Τραμπ, απολύεσαι…" Μέσα σε αυτό το σκηνικό, οι Φρουροί της Επανάστασης  αποφάσισαν να τρολλάρουν τον πρόεδρο Τραμπ … «Έι Τραμπ , απολύεσαι! Τη γνωρίζεις καλά αυτή τη φράση. Σε ευχαριστούμε για την προσοχή σου σε αυτό το θέμα» ήταν το μήνυμα των Ιρανών στον Αμερικανό πρόεδρο. Νέο μήνυμα Τραμπ: Ειρήνη διά της ισχύος… Εν τω μεταξύ, και ενώ τρέχει το τελεσίγραφο του για το Στενό του Ορμούζ , ο Τραμπ  έστειλε νέο μήνυμα νωρίτερα σήμερα 23/3 τα ξημερώματα. «Ειρήνη δια της ισχύος για να το πω ήρεμα» έγραψε ο Αμερικανός πρόεδρος. Εφημερίδα Χααρέτζ : "Το προσωπικό... Βιετνάμ του Τραμπ" Το Στενό του Ορμούζ  θα μπορούσε να γίνει το « Βιετνάμ » του Ντόναλντ Τραμπ  αναφέρει η ισραηλινή εφημερίδα Χααρέτζ . Το δημοσίευμα υποστηρίζει ότι οι αρχικοί στρατιωτικοί στόχοι που παρουσίασε ο Τραμπ  έχουν εξασθενήσει και έχουν περιοριστεί στην «απελευθέρωση του πετρελαίου». Η ισραηλινή εφημερίδα Μααρίβ  έγραψε ότι το Ιράν  δεν θα υποκύψει και θα εφαρμόσει τις απειλές του. Στο ίδιο άρθρο προστίθεται ότι το σενάριο του Τραμπ  μπορεί να οδηγήσει την περιοχή σε κατάσταση που δεν έχει ποτέ ξαναδει. New York Times: "Ο Νετανιάχου έπεισε τον Τραμπ ότι η κατάρρευση της ηγεσίας του Ιράν ήταν εφικτός στόχος" Ο πρωθυπουργός του Ισραήλ , Μπενιαμίν Νετανιάχου  πριν από την έναρξη του πολέμου, έπεισε τον πρόεδρο Τραμπ  ότι η κατάρρευση της κυβέρνησης του Ιράν  κατά τη διάρκεια της επιχείρησης, ήταν εφικτή επισημαίνουν οι Νιου Γιορκ Τάιμς . «Στην προετοιμασία για τον πόλεμο, ο Νετανιάχου  χρησιμοποίησε τον αισιόδοξο απολογισμό της εθνικής υπηρεσίας πληροφοριών του Ισραήλ , Μοσάντ , σχετικά με την πιθανότητα ιρανικής εξέγερσης, για να πείσει τον Τραμπ  ότι η κατάρρευση της ιρανικής κυβέρνησης ήταν ρεαλιστικός στόχος» επισημαίνει το δημοσίευμα. Προηγουμένως, η Μοσάντ  είχε προτείνει στον Νετανιάχου  να προκαλέσει μια μαζική εξέγερση  στο Ιράν , η οποία σε συνδυασμό με την έναρξη των επιχειρήσεων από Ισραήλ  και ΗΠΑ  θα οδηγούσε σε αλλαγή καθεστώτος στην Ισλαμική Δημοκρατία. Πολλοί υψηλόβαθμοι Αμερικανοί αξιωματούχοι, καθώς και αναλυτές πληροφοριών από τον Στρατό Άμυνας του Ισραήλ , είχαν επιφυλάξεις  για το σχέδιο. Οι Αμερικανοί στρατιωτικοί προσπάθησαν να εξηγήσουν στον Τραμπ  ότι οι Ιρανοί δεν θα κατέβαιναν σε διαδηλώσεις όσο οι ΗΠΑ  και το Ισραήλ  πλήττουν τη χώρα, ενώ οι αναλυτές πληροφοριών αξιολόγησαν ότι η πιθανότητα εμφάνισης εμφυλίου πολέμου  και αλλαγής καθεστώτος μέσω μαζικής εξέγερσης ήταν χαμηλή . Πυραυλική καταιγίδα Το Ιράν  εξαπέλυσε διαδοχικά κύματα πυραύλων κατά του Ισραήλ . Σύμφωνα με το πρακτορείο Τασνίμ , σε νέο κύμα εκτεταμένων πυραυλικών επιθέσεων του Ιράν  στις κεντρικές περιοχές του Ισραήλ , ο ουρανός του Τελ Αβίβ  και των προαστίων του βρέθηκε πλήρως υπό τον έλεγχο των ιρανικών πυραύλων. Βίντεο που δημοσιεύτηκαν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και στα μέσα ενημέρωσης δείχνουν δεκάδες  ιρανικούς πυραύλους να διαπερνούν τα αντιαεροπορικά συστήματα του Ισραήλ  και να πλήττουν άμεσα διάφορα σημεία στα κατεχόμενα εδάφη. Τα ισραηλινά αντιαεροπορικά συστήματα, συμπεριλαμβανομένου του Iron Dome , για άλλη μια φορά απέτυχαν  απέναντι στον μεγάλο όγκο των προηγμένων ιρανικών πυραύλων. Ο ουρανός του Τελ Αβίβ  μετατράπηκε για ώρες σε πεδίο επίδειξης της πυραυλικής ισχύος του Ιράν , προκαλώντας εκτεταμένο τρόμο  στους κατοίκους των κατεχόμενων περιοχών. Τα ισραηλινά ΜΜΕ ανέφεραν ότι η ταχύτητα και η ένταση εκτόξευσης των πυραύλων από τον βορρά έως τον νότο των κατεχόμενων εδαφών ήταν εξαιρετική  λόγω της ασυνήθιστης συνέπειας και διάρκειάς της. Σύμφωνα με τα ρεπορτάζ, ακούστηκαν ισχυρές εκρήξεις  σε διάφορες περιοχές των κατεχόμενων εδαφών, ενώ οι εικόνες δείχνουν εκτεταμένες καταστροφές  στις υποδομές του καθεστώτος του Ισραήλ . Μάλιστα η εφημερίδα Γεντιότ Αχρονότ  περιέγραψε τις ζημιές στην πόλη Μπέτ Αχ Τίκβα , ανατολικά του Τελ Αβίβ , ως « εκτεταμένες ». Στόχος αμερικανικές βάσεις Οι Φρουροί της Επανάστασης  ( IRGC ) ανακοίνωσαν ότι κατά την εκτέλεση του 75ου κύματος των επιχειρήσεων τους, στοχοθετήθηκαν νέες θέσεις στρατιωτών και σημεία απόκρυψης Ισραηλινών στρατιωτών σε διάφορα σημεία των κατεχόμενων εδαφών. Η αεροπορική βάση Prince Sultan  στο Αλ Χαρτζ , που αποτελεί έναν από τους κύριους χώρους εγκατάστασης και αεροπορικών επιχειρήσεων των αμερικανών εισβολέων εναντίον του Ιράν , επλήγη επίσης από βαλλιστικούς πυραύλους. Οι Φρουροί της Επανάστασης  προειδοποιούν τους Ισραηλινούς και Αμερικανούς στρατιωτικούς τρομοκράτες ότι παρακολουθούνται πλήρως  από τις μονάδες πληροφοριών των επιχειρήσεων των IRGC , και ότι η απόκρυψή τους σε οικισμούς, όπως σε έναν οικισμό στο Αράντ , λόγω της πληροφόρησης των IRGC , δεν θα σώσει  τις ζωές τους. Ιράν: Έχουν πληγεί πάνω από 80.000 πολιτικές δομές Οι επιθέσεις σε όλο το Ιράν  έχουν προκαλέσει ζημιές σε περισσότερες από 80.000  πολιτικές μονάδες, περιλαμβανομένων ιατρικών κέντρων, σχολείων και ασθενοφόρων, σύμφωνα με την Ερυθρά Ημισέληνο  του Ιράν , όπως μεταδίδουν ιρανικά μέσα ενημέρωσης. Στην Τεχεράνη , οι επιθέσεις έχουν επηρεάσει 275  φαρμακευτικά, υγειονομικά και κέντρα έκτακτης ανάγκης, 498  σχολεία και 17  κέντρα της Ερυθράς Ημισελήνου , σύμφωνα με το πρακτορείο IRNA , επικαλούμενο τον Πιρ Χοσεΐν Κολιβάντ , πρόεδρο της Ερυθράς Ημισελήνου . «Οι επιθέσεις σε αυτές τις εγκαταστάσεις και τον εξοπλισμό δεν αποτελούν απλώς καταστροφή κτιρίων ή οχημάτων, αλλά άμεσες επιθέσεις  στις γραμμές ζωής που σώζουν ανθρώπινες ζωές» , δήλωσε ο Κολιβάντ , όπως μετέδωσε το IRNA . Ένας εργαζόμενος της Ερυθράς Ημισελήνου  από την κεντρική ιρανική πόλη Ισφαχάν  σκοτώθηκε ενώ «υπηρετούσε και έσωζε ζωές», πρόσθεσε ο Κολιβάντ , σημειώνοντας ότι πολλοί άλλοι τραυματίστηκαν. Ο υπουργός Υγείας του Ιράν   Μοχάμαντ-Ρεζά Ζαφαργκαντί , δήλωσε επίσης σήμερα ότι περίπου 300  ιατρικά και κέντρα έκτακτης ανάγκης έχουν υποστεί ζημιές από την έναρξη του πολέμου, σύμφωνα με τα κρατικά ιρανικά μέσα ενημέρωσης. Η Χεζμπολάχ εξαπέλυσε 63 επιθέσεις σε ένα 24ωρο Η Χεζμπολάχ  ανακοίνωσε ότι πραγματοποίησε 63  στρατιωτικές επιχειρήσεις τις τελευταίες 24 ώρες κατά θέσεων και στρατιωτικών εγκαταστάσεων του καθεστώτος του Ισραήλ. Σε ανακοίνωση της η Χεζμπολάχ  δήλωσε ότι οι επιχειρήσεις αυτές έγιναν στο πλαίσιο της υπεράσπισης της γης και του λαού του Λιβάνου  και ως απάντηση στις συνεχιζόμενες επιθέσεις του καθεστώτος του Ισραήλ. Σύμφωνα με την ανακοίνωση, οι 63  επιχειρήσεις περιλάμβαναν εκτόξευση πυραύλων, επιθετικές επιδρομές με drones και πυρά πυροβολικού, στοχεύοντας κυρίως συγκεντρώσεις Ισραηλινών στρατιωτών, θωρακισμένα οχήματα, στρατιωτικές βάσεις και κέντρα εγκατάστασης δυνάμεων του εχθρού σε παραμεθόριες περιοχές και στο βόρειο τμήμα του Ισραήλ . Από την άλλη, ο στρατός του Ισραήλ  παραδέχθηκε επίσημα ότι κατά το ίδιο χρονικό διάστημα (24 ώρες), 7  Ισραηλινοί στρατιώτες τραυματίστηκαν στις συγκρούσεις στο βόρειο μέτωπο, στα σύνορα με τον Λίβανο . Ισραήλ: Έχουμε αναχαιτίσει το 92% των ιρανικών πυραύλων Ο στρατός του Ισραήλ  υποστηρίζει ότι έχει αναχαιτίσει την πλειονότητα των περισσότερων από 400  βαλλιστικών πυραύλων που έχει εκτοξεύσει το Ιράν  προς το Ισραήλ  από την έναρξη του πολέμου. «Έχουμε εξαιρετικά ποσοστά αναχαίτισης — περίπου 92% επιτυχημένη αναχαίτιση» , δήλωσε ο ισραηλινός στρατιωτικός εκπρόσωπος Νταντάβ Σοσάνι  σε συνέντευξη Τύπου την Κυριακή. Τα σχόλιά του έγιναν μετά τις επιθέσεις ιρανικών πυραύλων στις πόλεις Αράντ  και Ντιμόνα  στο νότιο Ισραήλ  το Σάββατο το βράδυ, οι οποίες προκάλεσαν τραυματισμό περισσότερων από 85  ατόμων. Η επίθεση στο Αράντ  τραυμάτισε τουλάχιστον 84  άτομα, ενώ αρκετοί τραυματίστηκαν επίσης στην επίθεση στη Ντιμόνα ... Η εμπλοκή της Ρωσίας Η Ρωσία  δεν έχει στείλει στρατεύματα ούτε έχει εμπλακεί άμεσα  με μάχες στον τρέχοντα πόλεμο ΗΠΑ-Ισραήλ  εναντίον Ιράν , που ξεκίνησε με συντονισμένες αεροπορικές επιδρομές στις 28 Φεβρουαρίου 2026. Ωστόσο, η συμμετοχή της Μόσχας είναι σημαντική  και έμμεση , όπως προκύπτει από πληροφορίες μυστικών υπηρεσιών, διπλωματικές δηλώσεις και αναλύσεις μέχρι τις 23 Μαρτίου 2026. Κύρια στοιχεία της ρωσικής εμπλοκής Παροχή πληροφοριών : Αξιωματούχοι αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών έχουν επιβεβαιώσει ότι η Ρωσία παρέχει στο Ιράν δορυφορικές εικόνες και στοιχεία για τις θέσεις, τις κινήσεις και τους στόχους αμερικανικών δυνάμεων (πολεμικά πλοία, αεροσκάφη, βάσεις) στην περιοχή του Περσικού Κόλπου. Αυτή η βοήθεια επιτρέπει στο Ιράν να πραγματοποιεί πιο στοχευμένες επιθέσεις με πυραύλους και μη επανδρωμένα αεροσκάφη εναντίον αμερικανικών και ισραηλινών στόχων. Πρόκειται για την πρώτη σαφή ένδειξη ότι η Μόσχα επιδιώκει να εμπλακεί έμμεσα στον πόλεμο, χωρίς ωστόσο να δίνει εντολές στο Ιράν για το πώς θα χρησιμοποιήσει τις πληροφορίες. Τεχνική και τακτική υποστήριξη : Υπάρχουν αναφορές ότι η Ρωσία προσφέρει συμβουλές για τη χρήση μη επανδρωμένων αεροσκαφών (drones), βελτίωση πλοήγησης, επικοινωνιών και τακτικής (π.χ. ύψος πτήσης, αριθμός drones σε κάθε κύμα επίθεσης). Αυτό ενισχύει την ικανότητα του Ιράν να παρακάμπτει αντιαεροπορικά συστήματα, όπως το Iron Dome του Ισραήλ. Η συνεργασία αυτή βασίζεται σε μακροχρόνιες σχέσεις και προηγούμενες συμφωνίες μεταξύ των δύο χωρών. Διπλωματική στάση : Ο πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν έχει χαρακτηρίσει το Ιράν «πιστή φίλη και αξιόπιστο εταίρο». Η Ρωσία καταδικάζει έντονα τις επιθέσεις ΗΠΑ και Ισραήλ ως «παραβίαση κυριαρχίας» και «απρόκλητη επιθετικότητα». Ζητά άμεση κατάπαυση πυρός , επιστροφή στις διαπραγματεύσεις και έχει προτείνει τον εαυτό της ως μεσολαβητή (μαζί με Κίνα και Τουρκία). Παράλληλα, αποκλείει οποιαδήποτε στρατιωτική εμπλοκή των BRICS υπέρ του Ιράν, καθώς δεν υπάρχει υποχρέωση αμοιβαίας αμυντικής βοήθειας. Περιορισμοί και στρατηγικά οφέλη : Η Μόσχα αποφεύγει άμεση στρατιωτική εμπλοκή λόγω του συνεχιζόμενου πολέμου στην Ουκρανία, που δεσμεύει τους περισσότερους πόρους της. Ωφελείται όμως έμμεσα: η εκτόξευση των τιμών του πετρελαίου (πάνω από 100 δολάρια το βαρέλι) αυξάνει τα έσοδά της, ενώ η κρίση αποσπά την προσοχή της Δύσης από την Ουκρανία. Ευρωπαίοι αξιωματούχοι, όπως ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Αντόνιο Κόστα, έχουν δηλώσει ότι η Ρωσία είναι ο μόνος πραγματικός κερδισμένος μέχρι στιγμής. Πρόσφατες εξελίξεις Το Ισραήλ έχει πλήξει λιμάνια στην Κασπία Θάλασσα που χρησιμοποιούνται για εμπορικές και μεταφορικές σχέσεις με τη Ρωσία , δείχνοντας αυξανόμενη ένταση. Το Ισραήλ ανησυχεί ιδιαίτερα για τη ρωσική βοήθεια σε μη επανδρωμένα αεροσκάφη και πληροφορίες, που δοκιμάζουν τις άτυπες συμφωνίες αποκλιμάκωσης μεταξύ Μόσχας και Τελ Αβίβ. Συμπέρασμα Η Ρωσία λειτουργεί ως κρυφός υποστηρικτής του Ιράν, κυρίως μέσω πληροφοριών, τεχνολογίας και τακτικής βοήθειας, ενώ δημόσια πιέζει για αποκλιμάκωση και ειρήνη . Δεν υπάρχει καμία ένδειξη για άμεση αποστολή ρωσικών δυνάμεων ή ανοιχτή στρατιωτική εμπλοκή. Η στάση της εξυπηρετεί τα γεωπολιτικά της συμφέροντα: ενίσχυση του Ιράν χωρίς άμεσο ρίσκο σύγκρουσης με ΗΠΑ/Ισραήλ, υψηλότερες τιμές ενέργειας και απόσπαση προσοχής από άλλα μέτωπα. Με πληροφορίες από ΒΝ - Pronews

Ο Μεγάλος Πόλεμος που έρχεται σιωπηλά! Η πείνα, η ενέργεια, οι απειλές για ολικό αφανισμό, η Τουρκία και ασφαλώς... η μεγάλη Ώρα της Ρωμιοσύνης! Όταν ο κόσμος καίγεται και το ψωμί γίνεται σπάνιο, τότε αποκαλύπτεται ποιος πραγματικά κρατά τον άνθρωπο όρθιο. Η Ιστορία μπαίνει ξανά στη φωτιά, ο πλανήτης στην αρχή του Τέλους και η Ρωμιοσύνη δοκιμάζεται πριν νικήσει! Αντίθετα με το παρελθόν, σήμερα τα ...πάντοτε εφησυχασμένα - δυτικά - έθνη δεν καταλαβαίνουν αμέσως πως μπαίνουν σε νέα ιστορική φάση. Νομίζουν ότι παρακολουθούν ακόμη ένα «θερμό επεισόδιο», ακόμη μία περιφερειακή ανάφλεξη, ακόμη μια κρίση που θα τη διαχειριστούν οι αγορές , οι διπλωμάτες και οι τηλεοπτικοί αναλυτές. Μόνο που η Ιστορία δεν λειτουργεί έτσι . Πριν από τις μεγάλες ανατροπές, τα γεγονότα δεν εμφανίζονται πλήρη . Έρχονται σπασμένα, κομματιασμένα, σαν ψηφίδες ενός μωσαϊκού που στην αρχή μοιάζει ασύνδετο. Ένα χτύπημα σε ενεργειακή υποδομή εδώ. Μια απόσυρση στρατευμάτων εκεί. Μια διστακτική συμμαχία που ξαφνικά παύει να είναι συμμαχία . Μια υπερδύναμη που δείχνει ισχυρή, αλλά πίσω από τη βιτρίνα τρέμει μήπως παραδεχθεί πως δεν ελέγχει την κλιμάκωση που η ίδια άνοιξε. Σήμερα βρισκόμαστε ακριβώς σε αυτό το σημείο . Η σύγκρουση Ιράν, ΗΠΑ και Ισραήλ δεν είναι ένα ακόμη μεσανατολικό επεισόδιο. Είναι η αποκάλυψη μιας νέας ιστορικής πραγματικότητας . Η παγκόσμια τάξη δεν τρίζει απλώς. Αποσυντίθεται. Το διεθνές δίκαιο έχει γίνει κουρέλι στα χέρια ισχυρών ηγεσιών που το επικαλούνται όταν τις βολεύει και το πετάνε όταν τους γίνεται εμπόδιο. Οι ενεργειακές αρτηρίες του κόσμου δέχονται πλήγματα που αρκούν για να παραλύσουν αγορές, να ανεβάσουν το κόστος ζωής, να κάνουν λαούς να αισθανθούν μέσα σε λίγες ημέρες αυτό που μέχρι χθες έμοιαζε αδιανόητο . Και μέσα σε αυτό το τοπίο, η Ελλάδα δεν στέκεται στο περιθώριο . Βρίσκεται, δυστυχώς, μέσα στην τροχιά των γεγονότων. Το δράμα της εποχής μας δεν είναι μόνο γεωπολιτικό. Είναι προτίστως πνευματικό , το χω γράψει χιλιάδες φορές, το ξαναγράφω άλλη μία . Ο σύγχρονος άνθρωπος ( το λες και συμμορία Νεοταξιτών ηλιθίων και σατανιστών ) πίστεψε ότι μπορεί να χτίσει μια ανθρωπότητα χωρίς Θεό, χωρίς όρια, χωρίς αλήθεια, χωρίς μέτρο . Και τώρα βλέπει αυτό το οικοδόμημα να βγάζει ρωγμές παντο ύ. Στην οικονομία, στην πολιτική, στην ασφάλεια, στην τροφή, στην ενέργεια, στην καθημερινότητα. Ο πόλεμος που εξελίσσεται μπροστά μας δεν είναι μόνο αγώνας πυραύλων , βάσεων και στόλων. Είναι ταυτόχρονα και η ορατή μορφή μιας αόρατης σύγκρουσης , όπου η αλαζονεία των ισχυρών συναντά το όριο που βάζει η Ιστορία όταν οι λαοί ξεχνούν τον Θεό. Ο Κόλπος φλέγεται και μαζί του φλέγεται η παγκόσμια οικονομία Τα πλήγματα στη ζώνη του Κόλπου δεν είναι απλές στρατιωτικές επιχειρήσεις. Είναι χτυπήματα στην καρδιά του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος . Όταν καταστρέφονται κρίσιμες ενεργειακές υποδομές, όταν εγκαταστάσεις LNG, σταθμοί διανομής πετρελαίου, διυλιστήρια και θαλάσσιοι κόμβοι μπαίνουν στο στόχαστρο, δεν απειλείται μόνο η μία ή η άλλη χώρα. Απειλείται μ' άλλα λόγια, ο μηχανισμός που τρέφει ολόκληρο τον πλανήτη με καύσιμα, μεταφορές, ηλεκτρισμό και αλυσίδες εφοδιασμού. Γι’ αυτό και η φράση ότι «ανεβαίνει η βενζίνη» είναι φτωχή μπροστά στο πραγματικό μέγεθος της απειλής . Όταν η ενέργεια χτυπιέται στη μήτρα της, δεν ακριβαίνει μόνο το καύσιμο του αυτοκινήτου. Ακριβαίνει το ψωμί, το γάλα, η μεταφορά, η συσκευασία, η ψύξη, η παραγωγή, η βιομηχανία, η ναυτιλία, η αερομεταφορά, τα λιπάσματα, το ράφι του σούπερ μάρκετ, ο λογαριασμός του ρεύματος και η ίδια η δυνατότητα ενός νοικοκυριού να αναπνεύσει . Κι όταν αυτό το σοκ πέφτει πάνω σε μια ήδη υπερχρεωμένη παγκόσμια οικονομία , η λέξη «χρεωκοπία» παύει να ακούγεται υπερβολική . Μετατρέπεται σε ρεαλιστική πιθανότητα αλυσιδωτής αποσταθεροποίησης. Εδώ καταρρέει ένα από τα μεγαλύτερα ψέματα της εποχής μας . Μας έλεγαν εδώ και 30 χρόνια τα νεοταξικά σκουπίδια ότι οι σύγχρονοι πόλεμοι θα είναι «χειρουργικοί», «στοχευμένοι», «διαχειρίσιμοι» . Ότι η παγκοσμιοποιημένη αγορά έχει απίστευτη ανθεκτικότητα . Ότι τίποτε δεν μπορεί να τη γονατίσει πραγματικά . Και τώρα βλέπουμε πως μερικά καλά υπολογισμένα πλήγματα αρκούν για να τινάξουν την εμπιστοσύνη στον αέρα , να τρέμουν οι αγορές, να εκτοξεύονται οι τιμές και να μπαίνει ολόκληρος ο πλανήτης σε καθεστώς ασφυξίας. Η οικονομία της παγκοσμιοποίησης αποδεικνύεται τελικά όχι αυτοκρατορία παντοδυναμίας, αλλά γιγάντιος μηχανισμός εξάρτησης. Και όταν χτυπηθεί το καύσιμο που τον κινεί, όλα τρίζουν. Το παράδοξο του πολέμου, η κλιμάκωση του Ιράν και η παγίδα του Τραμπ Το πρώτο μεγάλο ερώτημα που γεννιέται μπροστά στα μάτια κάθε σοβαρού παρατηρητή είναι γιατί το Ιράν , μετά τα αρχικά πλήγματα των ΗΠΑ και του Ισραήλ πριν λίγους μήνες, δεν απάντησε αμέσως με πλήρη σφοδρότητα, αλλά έδειξε σχετική αυτοσυγκράτηση , για να περάσει τώρα, μήνες μετά, σε πολύ πιο βαριά κύματα επιθέσεων . Η απάντηση δεν βρίσκεται στον φόβο, αλλά στη στρατηγική . Η Τεχεράνη δεν λειτουργεί με τη λογική του τηλεοπτικού εντυπωσιασμού . Δεν πολεμά όπως η Δύση, που θέλει το γρήγορο σοκ, το θέαμα και το επικοινωνιακό αποτέλεσμα. Το Ιράν μετρά, χαρτογραφεί, φθείρει. Κλασσική μέθοδος της Μουσουλμανίας. Οι πρώτες βολές είχαν χαρακτήρα δοκιμής . Ήταν μέτρηση χρόνων αντίδρασης , έλεγχος της αεράμυνας, ανίχνευση ραντάρ, καταγραφή των δυνατοτήτων αναχαίτισης και χαρτογράφηση των κενών. Έπειτα ακολούθησε η φάση κορεσμού, δηλαδή εκείνο το στάδιο όπου δεν επιδιώκεται απαραιτήτως η απόλυτη ισοπέδωση σε μία νύχτα , αλλά η συστηματική φθορά. Χτυπήματα σε βάσεις, σε ραντάρ, σε υποδομές υποστήριξης, σε ενεργειακές εγκαταστάσεις, σε κέντρα συντονισμού. Το Ιράν δεν προσπαθεί απλώς να σκοτώσει. Προσπαθεί να εξαντλήσει, να τυφλώσει, να αδειάσει την αυτοπεποίθηση του αντιπάλου. Αυτό ακριβώς κάνει τη σύγκρουση τόσο επικίνδυνη. Διότι η Δύση και το Ισραήλ δεν μπήκαν σε αυτόν τον πόλεμο με την προσδοκία ενός μακρού πολέμου φθοράς. Μπήκαν με την πεποίθηση ότι το Ιράν θα λυγίσει γρήγορα, ότι θα υπάρξει εσωτερική αναστάτωση, πιθανώς αποσταθεροποίηση του καθεστώτος, ίσως και μια εσωτερική ανατροπή . Τίποτε από αυτά δεν έγινε. Αντί για κατάρρευση, εμφανίστηκε αντοχή. Αντί για πανικό, εμφανίστηκε κλιμάκωση. Αντί για παράλυση, ήρθε συστηματική αντίδραση. Και εδώ γεννιέται το δεύτερο, σκοτεινότερο ερώτημα . Γιατί ο Τραμπ δεν κάνει πίσω, τη στιγμή που βλέπει ότι έχει αιφνιδιαστεί, ότι ο πόλεμος φθείρει την αμερικανική θέση , ότι το Ισραήλ αιμορραγεί και ότι οι σύμμαχοι απομακρύνονται; Η απάντηση είναι απλή και τρομακτική μαζί. Δεν κάνει πίσω γιατί ...δεν μπορεί ! Στο σημείο που έφτασε, η υποχώρηση δεν διαβάζεται ως ειρηνευτική σοφία, αλλά ως ιστορική ήττα . Αν οι Ηνωμένες Πολιτείες αποσυρθούν χωρίς καθαρό αποτέλεσμα , τότε το μήνυμα προς ολόκληρο τον κόσμο θα είναι πως το Ιράν άντεξε, πως το Ισραήλ δεν είναι ανίκητο και πως η αμερικανική ισχύς έχει όρια. Άρα ο Τραμπ είναι παγιδευμένος στην ίδια τη δυναμική που άνοιξε . Δεν συνεχίζει επειδή ελέγχει τη σύγκρουση. Συνεχίζει επειδή φοβάται το πολιτικό, γεωπολιτικό και ιστορικό κόστος της ομολογημένης αποτυχίας. Και αυτό είναι το πιο επικίνδυνο σημείο κάθε πολέμου. Όταν οι ηγεσίες δεν πολεμούν πια επειδή ξέρουν τι θέλουν, αλλά επειδή φοβούνται να σταματήσουν. Το Ισραήλ τραυματίζεται και η Ελλάδα πληρώνει την επιπολαιότητα της ηγεσίας της Μέσα σε αυτή τη θύελλα, η Ελλάδα δεν βρέθηκε απλώς κοντά στον ισραηλινό άξονα. Οδηγήθηκε εκεί με την χαρακτηριστική ελαφρότητα ενός καθεστώτος που δεν ασκεί εθνική στρατηγική αλλά διαχειρίζεται ξένα συμφέροντα με ύφος τοποτηρητή . Ο Κυριάκος Μητσοτάκης και ο Νίκος Δένδιας δεν κινήθηκαν ως ηγεσία χώρας που γνωρίζει τα όριά της, τις απειλές της και τις υποχρεώσεις της απέναντι στον λαό της. Κινήθηκαν ως πρόθυμοι υπάλληλοι ενός γεωπολιτικού σχεδίου που θεώρησαν ότι θα τους εξασφάλιζε εύσημα , διεθνή εύνοια και μια ακόμη εικόνα «σοβαρής» Ελλάδας στα σαλόνια της Δύσης . Μόνο που η Ιστορία δεν γράφεται με δημόσιες σχέσεις, ούτε οι πόλεμοι κερδίζονται με φωτογραφίες, δεξιώσεις και διαγγέλματα. Το πρόβλημα δεν είναι μόνο η ηθική ή η διπλωματική διάσταση αυτής της πρόσδεσης. Είναι η εθνική της ανοησία . Όταν δένεις τη χώρα σου πάνω σε έναν σύμμαχο που εισέρχεται σε πόλεμο πολλαπλών μετώπων , όταν στέλνεις σήματα απόλυτης πολιτικής στοίχισης χωρίς να έχεις εξασφαλίσει ούτε το παραμικρό σοβαρό αντάλλαγμα για τα δικά σου κυριαρχικά συμφέροντα, δεν κάνεις εξωτερική πολιτική. Παίζεις στα ζάρια την ασφάλεια του Ελληνισμού . Και αυτό ακριβώς έκαναν ο Μητσοτάκης και ο Δένδιας. Παρουσίασαν ως υψηλή στρατηγική εκείνο που στην πραγματικότητα είναι επικίνδυνος επαρχιωτισμός μεταμφιεσμένος σε διεθνισμό. Σήμερα το Ισραήλ δεν πολεμά μόνο το Ιράν. Πολεμά την εξάντληση των αποθεμάτων αναχαίτισης, την πίεση στην οικονομία του, τον φόβο του εσωτερικού πληθυσμού, την απειλή πολλαπλών μετώπων και τη συνεχιζόμενη δράση της Χεζμπολάχ στον βορρά . Αν λοιπόν ο ισραηλινός μηχανισμός βγει από αυτή τη σύγκρουση τραυματισμένος , τότε η Ελλάδα θα έχει επενδύσει μονομερώς σε έναν άξονα που θα χρειάζεται καιρό να ανασυγκροτηθεί. Κι αυτό δεν είναι απλώς λάθος εκτίμηση. Είναι εθνική επιπολαιότητα. Είναι το αποτέλεσμα μιας κυβέρνησης που μπέρδεψε την εξωτερική πολιτική με τον ρόλο του πειθήνιου σημαιοφόρου της παρακμάζουσας Δύσης. Η πείνα δεν θα έρθει ως εικόνα λιμού. Θα έρθει ως ασφυξία της καθημερινότητας Η λέξη «πείνα» συχνά παρεξηγείται από τους σύγχρονους ανθρώπους. Νομίζουν ότι αναφέρεται μόνο σε εικόνες δεκαετίας του ’40, σε άδειες αποθήκες και σε σκελετωμένα κορμιά . Όμως στην ύστερη παγκοσμιοποιημένη οικονομία η πείνα έρχεται αλλιώς . Έρχεται πρώτα ως ακριβή τροφή , έπειτα ως δυσκολία ανεφοδιασμού , στη συνέχεια ως ελλείψεις σε επιλεγμένα αγαθά και τέλος ως μόνιμη ανασφάλεια του νοικοκυριού . Μ' άλλα λόγια, ο άνθρωπος δεν ξυπνά ένα πρωί και βλέπει ξαφνικά μηδέν . Αρχίζει να συνειδητοποιεί ότι όσα θεωρούσε δεδομένα γίνονται σιγά σιγά πολυτέλεια . Αυτό είναι και το αληθινό πρόσωπο του ενεργειακού πολέμου . Από την παραγωγή μέχρι το ράφι, όλα περνούν μέσα από καύσιμα, ψύξη, μεταφορές, λιπάσματα, ασφάλειες, ναύλους, αποθήκες και χρηματοδότηση . Όταν χτυπιούνται οι βασικές πηγές πετρελαίου και φυσικού αερίου, όταν το κόστος του εμπορίου ανεβαίνει, όταν οι οδοί ανεφοδιασμού γίνονται ζώνες κινδύνου, τότε η τροφική αλυσίδα μπαίνει σε καθεστώς νευρικής αστάθειας . Το πρόβλημα δεν είναι μόνο ότι όλα ακριβαίνουν. Είναι ότι το ίδιο το σύστημα τροφοδοσίας γίνεται εύθραυστο. Η Ελλάδα είναι ιδιαίτερα ευάλωτη σε αυτή τη δοκιμασία όχι επειδή είναι «καταραμένη», αλλά επειδή αποδυναμώθηκε συστηματικά . Αποβιομηχάνιση, εξάρτηση από εισαγωγές, διάλυση παραγωγικής βάσης, ενεργειακή εξάρτηση και μια οικονομία που χρόνια τώρα ζει με δανεισμένη ανάσα. Σε έναν παγκόσμιο κραδασμό τέτοιας έκτασης , χώρες σαν την Ελλάδα δεν έχουν τα περιθώρια αυτοπροστασίας που διαθέτουν μεγαλύτερα ή πιο αυτάρκη κράτη. Γι’ αυτό είναι απολύτως λογικό να αισθάνεται κανείς ότι το σημείο της «πείνας» μπορεί να είναι παγκόσμιο, αλλά η Ελλάδα θα το νιώσει από τις πρώτες. Και εδώ αποκτούν συγκλονιστική βαρύτητα τα λόγια του Αγίου Παϊσίου για την πείνα που θα πλήξει την Ελλάδα για μήνες και θα συνδεθεί με τουρκική πρόκληση. Δεν έχουμε μπροστά μας τρομολαγνεία. Έχουμε πνευματική διάγνωση . Η πείνα δεν είναι απλώς οικονομικό γεγονός. Είναι παιδαγωγία . Είναι η στιγμή που ο άνθρωπος καταλαβαίνει ότι το ψωμί δεν είναι δεδομένο, ότι η αυτάρκεια είναι ψευδαίσθηση και ότι ο κόσμος που έχτισε πάνω στην ύβρη μπορεί να στερηθεί και τα στοιχειώδη. Η Τουρκία μυρίζεται αίμα και το ΝΑΤΟ αποδεικνύεται σκιά του εαυτού του Η Τουρκία δεν είναι απλώς γείτονας με απαιτήσεις. Είναι κράτος με βαθύ αναθεωρητικό ένστικτο , με μνήμη "αυτοκρατορικής απληστίας" και με ηγεσία που καταλαβαίνει άριστα πότε ο αντίπαλος είναι απορροφημένος, διαιρεμένος ή πολιτικά γελοιοποιημένος . Και σήμερα η Άγκυρα βλέπει μια Ελλάδα που δεν κυβερνάται από εθνική ηγεσία αλλά από διαχειριστές εντολών . Βλέπει έναν Μητσοτάκη που έμαθε να επιβιώνει επικοινωνιακά , όχι να αποτρέπει στρατηγικά. Βλέπει έναν Δένδια που επενδύει περισσότερο στη ρητορική εικόνα του «σοβαρού υπουργού» παρά στην πραγματική προετοιμασία μιας χώρας που απειλείται καθημερινά. Με άλλα λόγια, βλέπει πολιτικό προσωπικό βολικό, προβλέψιμο και φοβικό. Η εικόνα του ΝΑΤΟ είναι αποκαλυπτική. Η συμμαχία δεν καταρρέει τυπικά, αλλά παύει να λειτουργεί ως αυτονόητος μηχανισμός συμπαγούς αντίδρασης . Ο καθένας μετρά το τομάρι του, το εσωτερικό του κόστος και το πολιτικό του ρίσκο. Κι εδώ ακριβώς γκρεμίζεται ένα από τα μεγαλύτερα ψέματα του μεταπολιτευτικού καθεστώτος στην Ελλάδα . Μας έλεγαν επί δεκαετίες ότι είμαστε ασφαλείς επειδή ανήκουμε «εις την Δύσιν» , επειδή έχουμε συμμάχους , επειδή ανήκουμε στις σωστές "λέσχες" και στα σωστά "κλαμπ" . Τώρα αποδεικνύεται πως όταν η φωτιά ανάβει πραγματικά, οι μεγάλες λέσχες γίνονται καπνός και οι «σύμμαχοι» αναζητούν έξοδο κινδύνου. Και τι έκανε η ελληνική ηγεσία μπροστά σε αυτή τη ζοφερή πραγματικότητα; Το αυτονόητο για έναν Μητσοτάκη και έναν Δένδια . Τίποτε που να μοιάζει με ανεξάρτητη εθνική γραμμή. Καμία στρατηγική απεμπλοκής. Καμία σοβαρή αναπροσαρμογή. Καμία δημόσια επιβολή ελληνικών όρων στη συμμαχική σχέση . Μόνο ευθυγράμμιση, μόνο υπακοή, μόνο η γνωστή μικροπρεπής αγωνία να μη δυσαρεστηθούν τα ξένα κέντρα . Αυτή η νοοτροπία είναι το πραγματικό δηλητήριο της χώρας . Όχι απλώς η ανεπάρκεια. Η δουλοπρέπεια . Διότι από την ανεπάρκεια μπορεί κάποτε να σωθείς. Από τη δουλοπρέπεια ποτέ. Η Τουρκία το ξέρει αυτό. Γι’ αυτό και η βουλιμία της δεν είναι ρητορική, αλλά στρατηγική αναμονή . Αν αισθανθεί ότι η στιγμή ωρίμασε, δεν χρειάζεται πλήρη γενικευμένο πόλεμο για να κινηθεί . Αρκεί ένα υβριδικό τετελεσμένο, ένα νησί, μια βραχονησίδα, μια ελεγχόμενη κρίση , ένα επεισόδιο που θα παρουσιαστεί διεθνώς ως «αμφισβητούμενη ζώνη» και όχι ως ωμή εισβολή . Και τότε θα φανεί πόσο κούφιες ήταν οι βαρύγδουπες δηλώσεις εκείνων που πούλησαν στον ελληνικό λαό ψευδαίσθηση ασφάλειας, την ώρα που μετέτρεπαν τη χώρα σε παράρτημα ξένων επιλογών. Ο Μητσοτάκης και ο Δένδιας ήθελαν να εμφανιστούν ως αρχιτέκτονες μιας νέας «ισχυρής Ελλάδας» . Στην πραγματικότητα κινδυνεύουν να μείνουν στην Ιστορία ως οι άνθρωποι που, μέσα σε μια από τις πιο επικίνδυνες διεθνείς καμπές του 21ου αιώνα, πρόσδεσαν τη χώρα σε ξένες επιλογές χωρίς ασφάλεια, χωρίς εθνικό αντίβαρο και χωρίς αληθινή αποτρεπτική προετοιμασία . Είναι η γνωστή παθολογία του μεταπρατικού ελληνικού κράτους . Πολύς θόρυβος προς το εσωτερικό, πολλή υποταγή προς το εξωτερικό . Πολύς καθωσπρεπισμός στις δηλώσεις, πολλή εθνική γύμνια στην ουσία . Και αν αύριο ο Ελληνισμός κληθεί να πληρώσει το τίμημα αυτής της πολιτικής, τότε δεν θα μιλάμε απλώς για λανθασμένες επιλογές. Θα μιλάμε για ιστορική ενοχή. Οι Άγιοι δεν τρόμαζαν. Προειδοποιούσαν Όταν έρχεται η ώρα των προφητειών, πολλοί μορφωμένοι - κατ’ επίφαση - άνθρωποι μειδιούν . Νομίζουν ότι οι Άγιοι μιλούσαν σαν καταστροφολόγοι αναλυτέ ς, σαν ερασιτέχνες γεωπολιτικοί που έκαναν προβλέψεις στο περίπου. Δεν κατάλαβαν τίποτε. Οι άνθρωποι του Θεού δεν λειτουργούν ούτε ως χρηματιστήριο φόβου ούτε ως δημοσιογραφία αποκαλύψεων . Βλέπουν την κίνηση της Ιστορίας υπό το φως της θείας οικονομίας. Βλέπουν δηλαδή πού οδηγείται ο άνθρωπος όταν αποκόπτεται από τον Θεό και πώς οι συλλογικές αμαρτίες γεννούν ...συλλογικές δοκιμασίες! Γι’ αυτό και οι λόγοι που αποδίδονται στον Άγιο Παΐσιο, στον Άγιο Πορφύριο, στην Οσία Γαλακτεία, τον π. Σίμωνα Αρβανίτη, στον Γέροντα Εφραίμ τον Αριζονίτη και σε άλλους πνευματικούς ανθρώπους δεν πρέπει να διαβάζονται ως ημερολογιακές προβλέψεις δημοσιογραφικού τύπου . Πρέπει να διαβάζονται ως πνευματική ερμηνεία της Ιστορίας . Όταν λέγεται ότι θα υπάρξει πείνα, αυτό δεν σημαίνει μόνο άδειο πιάτο . Σημαίνει παιδαγωγία . Σημαίνει ότι ο άνθρωπος που λάτρεψε το χρήμα, την άνεση, την τεχνολογία, τη γεωπολιτική παντοδυναμία και την ψευδαίσθηση της αυτάρκειας θα αναγκαστεί να δει πόσο εύθραυστος είναι χωρίς το έλεος του Θεού. Ο σημερινός πόλεμος λοιπόν είναι πνευματικός ακριβώς επειδή είναι και υλικός . Δεν έχουμε απέναντί μας απλώς σύγκρουση κρατών . Έχουμε την έκρηξη μιας εποχής που έχτισε τα πάντα επάνω στην ύβρη . Η Δύση πίστεψε ότι μπορεί να εξάγει «δημοκρατία» με βόμβες, να επιβάλλει τάξη με στραγγαλισμό λαών, να παίζει με τα σύνορα, τις αγορές και τις πρώτες ύλες σαν να είναι πιόνια σε τραπέζι . Το Ισραήλ πίστεψε πως μπορεί να χτυπά παντού χωρίς κάποτε να φτάσει η φωτιά και στην αυλή του . Η Αμερική πίστεψε πως κάθε πόλεμος θα είναι σύντομος, πειθαρχημένος και υπό την απόλυτη σκηνοθεσία της . Η Ευρώπη ( ας μη το συζητήσουμε καλύτερα ) πίστεψε ότι μπορεί να ζει με δανεική ασφάλεια, δανεική ενέργεια και ξένη στρατιωτική ομπρέλα χωρίς να πληρώσει τίποτε. Όλοι έκαναν λογαριασμό χωρίς τον Θεό. Και τώρα ο λογαριασμός έρχεται. Αυτό ακριβώς είναι το παιδευτικό νόημα της επέμβασης του Θεού στην Ιστορία . Ο Θεός δεν χαίρεται με την οδύνη των λαών . Δεν «εκδικείται» με ανθρώπινο τρόπο. Επιτρέπει όμως δοκιμασίες για να ξυπνήσουν συνειδήσεις , να ταπεινωθούν αλαζονείες, να αποκαλυφθούν ψεύδη και να ξεχωρίσει το αυθεντικό από το σαθρό . Η δοκιμασία είναι παιδαγωγία, όσο σκληρή κι αν είναι. Η Ρωμιοσύνη δεν θα αναστηθεί από την άνεση, αλλά από τη δοκιμασία Το μεγάλο ερώτημα είναι τι γεννιέται μετά από αυτή την κοσμοχαλασιά . Αν όλα αυτά είναι απλώς σκότος, τότε ο κόσμος οδηγείται μόνο σε μεγαλύτερη παρακμή . Αν όμως μέσα από την κατάρρευση των ψευδαισθήσεων ανοίγει δρόμος μετανοίας, τότε η Ιστορία ετοιμάζει κάτι πολύ βαθύτερο. Εδώ ακριβώς μπαίνει η Ρωμιοσύνη . Όχι ως φολκλορική ανάμνηση, όχι ως μουσειακή λέξη, όχι ως ρητορικό στολίδι πατριωτικών κειμένων. Η Ρωμιοσύνη είναι ιστορικό και πνευματικό ήθος . Είναι η πίστη ότι το Γένος δεν ορίζεται μόνο από σύνορα και κόμματα, αλλά από αποστολή . Είναι η συνείδηση ότι ο Ελληνισμός, όταν ζει μέσα στην Ορθοδοξία, δεν είναι απλώς εθνότητα. Είναι μαρτυρία. Η σημερινή κρίση μπορεί να εξαντλήσει κράτη, κυβερνήσεις, συμμαχίες και στρατηγικά σχήματα. Μπορεί να γκρεμίσει βεβαιότητες που για δεκαετίες παρουσιάζονταν σαν αιώνιες. Μπορεί να κάνει τους ανθρώπους να φοβηθούν για το ψωμί, το σπίτι, τη θέρμανση, την ειρήνη, το αύριο των παιδιών τους . Κι όμως, ακριβώς εκεί βρίσκεται το σημείο όπου η Ρωμιοσύνη μπορεί να ξανασηκωθεί . Όχι ως κρατική μηχανή, αλλά ως ψυχή. Ως επιστροφή στο ουσιώδες. Ως ξαναβρίσκω Θεό, πατρίδα, κοινότητα, θυσία, μέτρο, αλήθεια. Αν η Ελλάδα περάσει περίοδο στενότητας, αν δεχθεί πίεση, αν κλονιστούν οι ψεύτικες βεβαιότητές της, τότε ίσως αυτό να είναι το σκληρό χειρουργείο μέσα από το οποίο θα αποκοπεί η μεταπολιτευτική σαπίλα . Η Ελλάδα έζησε δεκαετίες με ξένα δεκανίκια , με δανεική ισχύ, με κομματικά καθεστώτα που αντάλλασσαν εθνική κυριαρχία με πρόσκαιρη επιβίωση . Μια τέτοια Ελλάδα δεν μπορεί να γεννήσει ξανά τη Ρωμιοσύνη. Μπορεί μόνο να ανακυκλώνει εξάρτηση. Η Ρωμιοσύνη θα αναστηθεί όταν ο λαός ξαναθυμηθεί ότι η δύναμή του δεν βρίσκεται πρώτα στις προστάτιδες δυνάμεις, αλλά στον Θεό και στην πνευματική του συνοχή. Στο "δια ταύτα" Ο κόσμος που έρχεται δεν θα μοιάζει με αυτόν που φεύγει . Κι αυτό είναι ίσως το μόνο βέβαιο. Οι αυτοκρατορικές βεβαιότητες ξεφτίζουν, οι αγορές τρέμουν, οι συμμαχίες αδειάζουν, τα καύσιμα γίνονται όπλα, η τροφή παύει να είναι βεβαιότητα και τα έθνη ξαναμπαίνουν στη μεγάλη σχολή της δοκιμασίας . Όποιος επιμένει να βλέπει τα γεγονότα μόνο με όρους δελτίου ειδήσεων, χάνει το βάθος τους . Αυτό που παρακολουθούμε είναι ιστορική κρίση με πνευματικό πυρήνα. Η Ελλάδα δεν καλείται απλώς να επιβιώσει. Καλείται να διαλέξει ποια θα είναι όταν περάσει η θύελλα. Ένα φοβισμένο προτεκτοράτο που θα κοιτάζει κάθε φορά προς ξένους σωτήρες ή μια Ρωμιοσύνη που θα θυμηθεί ξανά τον εαυτό της; Αυτό είναι το καίριο ερώτημα. Και η απάντηση δεν θα δοθεί στα τηλεοπτικά πάνελ, ούτε στα think tanks, ούτε στα διπλωματικά κοκτέιλ . Θα δοθεί μέσα στις ψυχές των ανθρώπων, στα σπίτια που θα δοκιμαστούν, στις οικογένειες που θα στενευτούν, στους πιστούς που δεν θα λυγίσουν, στους Έλληνες που θα καταλάβουν ότι η Ιστορία δεν γράφεται μόνο από ισχύ, αλλά και από χάρη. Γι’ αυτό και δεν πρέπει να βλέπουμε την ερχόμενη δοκιμασία μόνο με φόβο . Πρέπει να τη βλέπουμε με σοβαρότητα, μετάνοια και ελπίδα . Διότι όταν ο Θεός παιδαγωγεί, δεν το κάνει για να εξαφανίσει, αλλά για να καθαρίσει . Και όταν καθαρίσει η ήρα, όταν πέσουν οι ψευδαισθήσεις, όταν απογυμνωθεί η ύβρις της εποχής, τότε μπορεί να φανεί ξανά εκείνο που πολλοί θεωρούσαν χαμένο. Η ζωντανή Ρωμιοσύνη . Όχι ως νοσταλγία του παρελθόντος, αλλά ως αρχή του μέλλοντος, μέσα από την Ανάκτηση της Πόλης. Της πραγματικής πρωτεύουσας του Ρωμαίϊκου Ελληνισμού. ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ Οι Μαρτυρίες και τα λόγια των σύγχρονων Αγίων μας για την πείνα, τη δοκιμασία και τα γεγονότα που έρχονται Στο σημείο αυτό αξίζει να σταθούμε με δέος σε ορισμένες μαρτυρίες που έχουν διασωθεί και που, είτε τις δει κανείς ως προφητικά σήματα είτε ως πνευματικές προειδοποιήσεις, αποκτούν σήμερα μια συγκλονιστική επικαιρότητα. Η πρώτη μαρτυρία αφορά τον Άγιο Παΐσιο . Σύμφωνα με τη μαρτυρία του Ανέστη Μαυροκέφαλου από την Αλεξανδρούπολη, όταν τον ρώτησε αν θα τους πιάσει η μπόρα εκεί πάνω, ο Άγιος απάντησε ότι " οι Τούρκοι δεν θα μπουν στην Αλεξανδρούπολη, αλλά θα κάνουν μόνο μια πρόκληση στην Ελλάδα που θα έχει σχέση με την αιγιαλίτιδα ζώνη . Και συνέχισε λέγοντας ότι " Κι εμάς θα μας πιάσει πείνα. Θα πεινάσει η Ελλάδα και επειδή αυτή η μπόρα θα κρατήσει κάποιο διάστημα , μήνες θα είναι, «θα πούμε το ψωμί, ψωμάκι» . Η μαρτυρία αυτή καταγράφεται στο έργο Μαρτυρίες Προσκυνητών, Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης 1924–1994 , Τόμος Α΄, 8η έκδοση, σελίδα 429. Η δεύτερη μαρτυρία αποδίδεται επίσης στον Άγιο Παΐσιο , αυτή τη φορά προς τον Δελλιγιαννίδη Γρηγόριο από το χωριό Άραχθος Ημαθίας . Ο Άγιος τον ρώτησε αν έχει χωράφια και, όταν εκείνος απάντησε πως έχει ένα μικρό οικόπεδο, του είπε πως όταν θα γίνουν τα γεγονότα, θα είναι καλό να καλλιεργεί τη γη και να σπέρνει ζαρζαβατικά για την οικογένειά του και να βοηθά και τον κόσμο . Εδώ δεν έχουμε απλώς μια συμβουλή αγροτικής αυτάρκειας . Έχουμε μια προειδοποίηση για καιρούς στενότητας και ταυτόχρονα μια ηθική εντολή αλληλεγγύης . Ο άνθρωπος να φροντίζει τους δικούς του, αλλά και να μη σκληραίνει μπροστά στον πόνο του άλλου. Η τρίτη μαρτυρία προέρχεται από τον ιερομόναχο π. Σίμωνα Αρβανίτη . Όπως αναφέρεται στο βιβλίο Η ζωή και το έργο του , Αθήνα 1996, σελίδα 388, είχε πει στην κυρία Παπαδημητρίου Σταυρούλα από το Πευκί Ευβοίας ότι θα έρθει τέτοια πείνα, που η πείνα του 1941 δεν θα είναι τίποτε μπροστά σε αυτήν που έρχεται. Και όταν ερωτήθηκε αν θα γίνει πόλεμος, απάντησε με τη φράση «Κάτι άλλο θα γίνει παιδί μου». Η φράση αυτή είναι ανατριχιαστική . Γιατί ακριβώς δείχνει ότι η συμφορά μπορεί να μη λάβει τη μορφή ενός κλασικού πολέμου μετωπικής σύγκρουσης, αλλά μιας γενικευμένης κατάστασης ασφυξίας, αποδιάρθρωσης και απώλειας βεβαιοτήτων. Η τέταρτη μαρτυρία αφορά τον Όσιο Εφραίμ τον Αριζονίτη . Σύμφωνα με μεταφορά καθηγουμένου ιεράς μονής του Αγίου Όρους από επίσκεψή του στην Αριζόνα τον Απρίλιο του 2015, ο Γέροντας είπε πως « Θα ξαπλώσουμε να κοιμηθούμε και όταν ξυπνήσουμε το πρωί δε θα υπάρχουν χρήματα ». Και πρόσθεσε πως « Η πείνα είναι πολύ κοντά. Κάντε ό,τι μπορείτε σε τρόφιμα, φάρμακα, για λίγο έστω φωτισμό ». Πόσο δίκιο είχε... Το ζούμε ήδη! Τα λόγια αυτά περιγράφουν όχι μόνο υλική στέρηση, αλλά και αιφνίδια κατάρρευση της οικονομικής κανονικότητας . Σαν να λέει ότι ο κόσμος μπορεί να αλλάξει μέσα σε ένα βράδυ και όσα χθες φαίνονταν βέβαια, το πρωί να έχουν εξαφανιστεί σαν καπνός. Η πέμπτη μαρτυρία, επίσης από τον Γέροντα Εφραίμ της Αριζόνας , μεταφέρθηκε από την κυρία Γκράβα Νατάσσα από τη Λουιζιάνα, η οποία αφηγήθηκε ότι τον Φεβρουάριο του 2010, όταν τον ρώτησε τι θα γίνει με την οικονομική κρίση και άκουγε για πείνα, δυστυχία και πόλεμο , εκείνος της απάντησε να πάρει λίγα τρόφιμα γιατί θα χρειαστούν και να τα έχει στο σπίτι, διότι έρχονται άσχημοι καιροί . Όταν τον ρώτησε τι εννοεί, εκείνος επικαλέστηκε την πείνα του 1941 και είπε ότι εκείνη η πείνα « ήταν η βασιλεία των Ουρανών » μπροστά σε αυτή που έρχεται. Όποιος διαβάζει αυτό το απόσπασμα σήμερα δεν μπορεί να το προσπεράσει αδιάφορα. Δεν μιλά για έναν απλό οικονομικό κύκλο. Μιλά για βίαιη ιστορική ανατροπή. Τέλος, η έκτη μαρτυρία προέρχεται από Αγιορείτη ιερομόναχο, πνευματικό τέκνο του Αγίου Παϊσίου, ο οποίος προειδοποιούσε ότι έρχεται μεγάλη πείνα και πως είναι καλό να γίνει κατά δύναμη στοιχειώδης προετοιμασία. Συνιστούσε να υπάρχουν στο σπίτι λίγο λάδι, αλεύρι και τα απαραίτητα για την επιβίωση , να καλλιεργούνται ζαρζαβατικά και να μάθει ο άνθρωπος να ζει λιτά και απλά . Η συμβουλή αυτή έχει διπλό βάθος. Από τη μια, μια ρεαλιστική γραμμή επιβίωσης . Από την άλλη, μια ασκητική γραμμή παιδαγωγίας . Να μάθει ο άνθρωπος τη λιτότητα πριν του την επιβάλει βίαια η Ιστορία. Όλα αυτά τα λόγια, είτε τα δει κανείς ως προφητείες είτε ως σοφές πνευματικές προειδοποιήσεις, συγκλίνουν σε έναν άξονα . Ότι έρχονται καιροί στενότητας, ανατροπής και δοκιμασίας. Ότι η πείνα δεν είναι φαντασίωση . Ζούμε ήδη τα προεόρτια της. Ότι η αυτάρκεια δεν είναι δεδομένη. Ότι ο άνθρωπος του Θεού προετοιμάζεται όχι μόνο με τρόφιμα και πρακτική σοφία, αλλά κυρίως με μετάνοια, ταπείνωση και πίστη . Διότι τελικά το μεγαλύτερο εφόδιο στους δύσκολους καιρούς δεν είναι μόνο το γεμάτο ντουλάπι, αλλά η γεμάτη ψυχή... Πύρινος Λόγιος sergioschrys@outlook.com

O Tράμπ, μπροστά στο μεγαλύτερο δίλημμα της προεδρικής του καρριέρας Η στρατηγική αποτυχία του Ντόναλντ Τραμπ να πετύχει τους πολεμικούς στόχους που είχε θέσει, πιστεύοντας σε έναν σύντομο και χωρίς μεγάλο κόστος πόλεμο, έγκειται πρωτίστως σε έναν θεμελιώδη λανθασμένο υπολογισμό! Την αδυναμία να προβλέψει ή να αξιολογήσει ο ίδιος σωστά, τόσο αυτήν καθαυτή την ανθεκτικότητα του ιρανικού καθεστώτος, καθόσον απολύτως προετοιμασμένο, όσο και τον τρόπο με τον οποίο η Τεχεράνη θα αξιοποιούσε το ισχυρότερο γεωενεργειακό και γεωοικονομικό της “εργαλείο”, τα Στενά του Ορμούζ! Αρκεί βέβαια να σκεφθούμε ότι ο ίδιος είχε πει από τις πρώτες ημέρες ότι είχε συμβουλευτεί τον για τέσσερεις δεκαετίες φίλο του και συμπαίκτη του στο γκολφ Στιβ Γουίτκοφ, δισεκατομμυριούχο επιχειρηματία ακινήτων, τον γαμπρό του Τζάρεντ Κούσνερ επίσης δισεκατομμυριούχο επιχειρηματία ακινήτων και τον υπουργό… Πολέμου Πητ Χέγκσεθ, που το βασικό του προσόν ήταν να είναι διαπρύσιος υποστηρικτής του Τραμπ στις εκπομπές που ήταν σχολιαστής στο FOX NEWS! Επειδή το de facto μπλοκάρισμα των Στενών του Ορμούζ – το οποίο ίσως είναι το πιο κρίσιμο σημείο διέλευσης παγκοσμίως, καθώς διακινείται όχι μόνο το 20-22 % της παγκόσμιας ενεργειακής προσφοράς, αλλά και ένα μεγάλο σημαντικό κομμάτι του διεθνούς εμπορίου που επηρεάζει όλον τον κόσμο και φυσικά την Αμερική – θα μείνουμε σε αυτό το άρθρο εδώ. Εφαρμόζοντας την στρατηγική της οριζόντιας κλιμάκωσης, η εργαλειοποίησή του από το Ιράν δεν αποτελεί απλώς μια τακτική κίνηση, αλλά μια στρατηγική παρέμβαση, με παγκόσμιες επιπτώσεις, ικανή να επηρεάσει τις αγορές ενέργειας, το κόστος μεταφορών και τη συνολική σταθερότητα της διεθνούς οικονομίας. Άλλωστε εξ’ αρχής η στρατηγική του Ιράν απέβλεπε στην πρόκληση κόστους, παράτασης της σύγκρουσης, πρόκλησης αβεβαιότητας και δημιουργία παγκόσμιας ενεργειακής και οικονομικής αναταραχής! Ο διακεκριμένος καθηγητής του Πανεπιστημίου Κολούμπια, Τζεφ Σακς, τόνισε ότι « Είτε μας αρέσει είτε όχι, ο κόσμος βυθίζεται σε μια βαθιά οικονομική κρίση. Το Ισραήλ την ξεκίνησε μαζί με τις ΗΠΑ και ο κόσμος θα πληρώσει ένα τρομερό τίμημα για αυτή την αυταπάτη»! Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ο Αμερικανός πρόεδρος αιφνιδιάστηκε! Πολλοί αναλυτές και κύκλοι χάραξης πολιτικής είχαν έγκαιρα επισημάνει το ενδεχόμενο μιας τέτοιας εξέλιξης. Ο Τραμπ, ο οποίος φέρεται να βασίστηκε σε μεγάλο βαθμό στην εκτίμηση του Ισραηλινού πρωθυπουργού Μπέντζαμιν Νετανιάχου και δεν ενσωμάτωσε επαρκώς αυτό το σενάριο στον στρατηγικό του σχεδιασμό, αν τελικά υπήρχε αυτός με εκτιμήσεις κινδύνου και πως θα μειωθούν στο ελάχιστο αυτοί οι κίνδυνοι. Η φράση που του αποδίδεται, “κανείς δεν μου είπε ότι θα το κάνουν”, δεν αποτυπώνει απλώς μια επικοινωνιακή αδυναμία, αλλά αναδεικνύει ένα βαθύτερο πρόβλημα: Την έλλειψη συνεκτικής στρατηγικής σκέψης και προετοιμασίας σε ένα ιδιαίτερα σύνθετο γεωπολιτικό περιβάλλον. Οι συνεχείς αντιφατικές δηλώσεις του προέδρου Τραμπ στην δεύτερη εβδομάδα του πολέμου που διεξάγει εναντίον του Ιράν, υποδηλώνει τους σοβαρούς προβληματισμούς του και το υφιστάμενο αδιέξοδο. Παγίδα κλιμάκωσης Σήμερα, οι Ηνωμένες Πολιτείες βρίσκονται αντιμέτωπες με ένα εξαιρετικά δύσκολο δίλημμα. Από τη μία πλευρά, διαγράφεται η επιλογή μιας εκτεταμένης στρατιωτικής κλιμάκωσης, που ενδέχεται να περιλαμβάνει μεγάλης κλίμακας χερσαίες επιχειρήσεις. Μια τέτοια επιλογή θα συνεπαγόταν τεράστιο οικονομικό κόστος, αυξημένο επιχειρησιακό ρίσκο και σημαντικές απώλειες σε ανθρώπινες ζωές, ενώ παράλληλα στερείται ουσιαστικής λαϊκής νομιμοποίησης, καθώς μόλις ένα 7% της αμερικανικής κοινής γνώμης φαίνεται να την υποστηρίζει.  Επιπλέον, η εμπειρία προηγούμενων συγκρούσεων στη Μέση Ανατολή έχει δείξει ότι οι χερσαίες επεμβάσεις συχνά οδηγούν σε μακροχρόνιες εμπλοκές, χωρίς σαφές σημείο εξόδου και για αυτό μιλάμε για “παγίδα κλιμάκωσης”. Και δυστυχώς τα παθήματα δεν έχουν γίνει μαθήματα για την Διοίκηση Τραμπ. Από την άλλη πλευρά αναζητείται ένα σημείο καμπής για να μπορέσει ο Αμερικανός Πρόεδρος να κηρύξει την νίκη. Έτσι να οδηγηθεί σε αποκλιμάκωση μέσω διαπραγματεύσεων και ενδεχομένως κάποιων επώδυνων υποχωρήσεων, με στόχο την αποκατάσταση της ομαλότητας στη διεθνή ναυσιπλοΐα και στις παγκόσμιες ενεργειακές ροές πριν το αντιπολεμικό κίνημα στις ΗΠΑ λάβει τεράστιες διαστάσεις και το ενδεχόμενο τεράστιας ήττας στις ενδιάμεσες εκλογές. Ωστόσο, μια τέτοια εξέλιξη θα μπορούσε να εκληφθεί ως ένδειξη αδυναμίας, τόσο στο εσωτερικό όσο και στο διεθνές πεδίο, με πιθανές επιπτώσεις στο κύρος και την αποτρεπτική ισχύ των Ηνωμένων Πολιτειών. Βέβαια η μόνη… βεβαιότητα που θα μπορούσαμε να εκφράσουμε με τον πόλεμο είναι η απρόβλεπτη φύση του! Το αδιέξοδο της Διοίκησης Τραμπ επιτείνεται από τη σταδιακή διάβρωση των διατλαντικών σχέσεων. Υπό την πίεση των εξελίξεων και των περιορισμένων επιλογών, ο Τραμπ έχει επιλέξει να ασκήσει δημόσια κριτική στους συμμάχους των ΗΠΑ στο ΝΑΤΟ, χαρακτηρίζοντάς τους “δειλούς” λόγω της απροθυμίας τους να εμπλακούν ενεργά. Ωστόσο, η στάση αυτή ενέχει μια εμφανή αντίφαση: Η στρατιωτική εμπλοκή φέρεται να ξεκίνησε χωρίς ουσιαστική διαβούλευση, ή συντονισμό με τους συμμάχους, υπονομεύοντας εκ των προτέρων τη βάση μιας συλλογικής αντίδρασης. Η εκ των υστέρων απαίτηση για στήριξη, συνοδευόμενη από επικριτική ρητορική, ενισχύει την αίσθηση αποξένωσης και δυσπιστίας. Πλήρες αδιέξοδο  Σε ευρύτερο επίπεδο, η κατάσταση αυτή αναδεικνύει μια κρίσιμη αρχή των διεθνών σχέσεων: Οι συμμαχίες δεν αποτελούν δεδομένο, αλλά προϊόν διαρκούς καλλιέργειας εμπιστοσύνης, συντονισμού και κοινών στρατηγικών στόχων. Όταν αυτά τα στοιχεία απουσιάζουν, ακόμη και οι πιο ισχυρές συμμαχίες μπορούν να αποδυναμωθούν ή και να διαρραγούν. Εν κατακλείδι, ο συνδυασμός στρατηγικής ασάφειας, περιορισμένων επιλογών, εσωτερικών πολιτικών πιέσεων και διπλωματικής απομόνωσης δημιουργεί ένα ιδιαίτερα εύθραυστο περιβάλλον. Χωρίς σαφείς καθορισμένους εφικτούς στρατηγικούς στόχους, διακριτό τέλος και βιώσιμη στρατηγική εξόδου, ο Τραμπ ξεκίνησε έναν πόλεμο χωρίς να γνωρίζει και το πώς θα τον τελειώσει! Σε αυτό το πλαίσιο, κάθε περαιτέρω κλιμάκωση ενέχει τον κίνδυνο όχι μόνο να βαθύνει τη σύγκρουση και να προκαλέσει χάος στην περιοχή αλλά και, να επιφέρει μακροπρόθεσμες συνέπειες για τη θέση των Ηνωμένων Πολιτειών στο διεθνές σύστημα. Η διαχείριση της κρίσης απαιτεί πολύ λιγότερο στρατιωτικά μέσα και πολύ περισσότερο στρατηγική σαφήνεια, πολιτική ψυχραιμία και επαναπροσδιορισμό των διπλωματικών προτεραιοτήτων. Οι πόλεμοι δεν κρίνονται πάντως από το πως ξεκινούν αλλά από το πώς τελειώνουν. Όταν θα πέσει ο κουρνιαχτός του πολέμου αυτού, ενός πολέμου επιλογής και για πολλούς ενός πολέμου που σύρθηκε από τον Ισραηλινό πρωθυπουργό Νετανιάχου εν μέσω διαπραγματεύσεων , τίποτα πλέον γεωπολιτικά και γεωοικονομικά θα είναι το ίδιο. SLpress

Με 200 θύματα ομολογεί ήττα το Ισραήλ! Oι αμερικανοί σε αδιέξοδο! Η Μέση Ανατολή φλέγεται μετά την εξαπόλυση του 73ου κύματος της επιχείρησης True Promise 4 από τους Φρουρούς της Επανάστασης (IRGC) του Ιράν. Η σύγκρουση εισήλθε στην 23η ημέρα της με το Ιράν να εξαπολύει το ένα κύμα επίθεσης μετά το άλλο, καταστρέφοντας ο,τιδήποτε θυμίζει την παρουσία των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής πέριξ του Περσικού Κόλπου, ενώ τα αλλεπάλληλα κύματα επιθέσεων με σμήνη drones και βαλλιστικούς πυραύλους ,   Khorramshahr-4, Qadr, Sejjil, κατάφεραν να κάνουν.... κόσκινο την ισραηλινή αεράμυνα. Το 73ο κύμα επίθεσης, με το σύνθημα «Ya Haider» μετέτρεψε στρατιωτικές βάσεις και κέντρα ασφαλείας σε σωρούς ερειπίων. Λουτρό αίματος στο Ισραήλ με 200 θύματα και κατάρρευση του Iron Dome Πριν από λίγες ώρες, οι σειρήνες στο κεντρικό και νότιο Ισραήλ σήμαναν το τέλος μιας νύχτας τρόμου. Οι πρώτες αναφορές από το πεδίο κάνουν λόγο για περισσότερους από 200 νεκρούς και τραυματίες μέσα στις πρώτες ώρες της επίθεσης. Τα πυραυλικά συστήματα Fatah, Qadr και Emad έπληξαν με χειρουργική ακρίβεια στρατηγικούς στόχους σε Arad, Dimona, Eilat, Beersheba και Kiryat Gat. Η περιβόητη ισραηλινή άμυνα φάνηκε ανίσχυρη να αναχαιτίσει τον όγκο των πυρών, με τις αρχές ασφαλείας του Ισραήλ να επιβάλλουν τώρα στυγνή λογοκρισία στους δημοσιογράφους για να αποκρύψουν το μέγεθος της καταστροφής. Η επίθεση στην Dimona είναι στρατηγικής σημασίας, καθώς εκεί βρίσκεται το πυρηνικό ερευνητικό κέντρο του Ισραήλ. Παρόλο που η IAEA καθησυχάζει ότι δεν υπήρξε διαρροή ραδιενέργειας, η ψυχολογική και στρατιωτική ζημιά είναι τεράστια. Ο Benjamin Netanyahu έκανε λόγο για την «πιο δύσκολη νύχτα της εκστρατείας», ενώ ο ισραηλινός στρατός διεξάγει έρευνα για την αποτυχία αναχαίτισης των βλημάτων που έπεσαν σε κατοικημένες περιοχές. Ομολογία ήττας για το Iron Dome - O ιρανικός Khorramshahr-4 ταπείνωσε την αεράμυνα στην έρημο Negev Η εικόνα του αήττητου Ισραήλ κατέρρευσε με πάταγο τις πρώτες πρωινές ώρες, όταν ο επίσημος εκπρόσωπος του ισραηλινού στρατού αναγκάστηκε να παραδεχθεί την παταγώδη αποτυχία των συστημάτων αεράμυνας. Παρά τις επανειλημμένες απόπειρες αναχαίτισης, οι ιρανικοί πύραυλοι διαπέρασαν την πολυδιαφημισμένη προστασία της χώρας, αφήνοντας πίσω τους οκτώ νεκρούς και μια χώρα σε κατάσταση απόλυτου σοκ. Το πλήγμα στην περιοχή Arad του νότιου Ισραήλ δεν ήταν απλώς μια παράπλευρη απώλεια, αλλά μια στρατηγική ταπείνωση. Σύμφωνα με εβραϊκά μέσα ενημέρωσης, η Τεχεράνη χρησιμοποίησε τον πανίσχυρο πύραυλο Khorramshahr-4, ο οποίος χτύπησε απευθείας τον στόχο του στην έρημο Negev. Ο ισραηλινός στρατός ομολόγησε ότι το αμυντικό σύστημα ενεργοποιήθηκε επανειλημμένα, αλλά απέτυχε παταγωδώς να «κλειδώσει» το ιρανικό βλήμα, επιβεβαιώνοντας τους χειρότερους φόβους των αναλυτών για τα κενά στην ασφάλεια των κατεχομένων εδαφών. Η κατάσταση στο εσωτερικό του Ισραήλ είναι δραματική. Το τηλεοπτικό κανάλι Kan μετέδωσε ότι τουλάχιστον δέκα από τους τραυματίες βρίσκονται σε κρίσιμη κατάσταση, παλεύοντας για τη ζωή τους, ενώ ο συνολικός αριθμός των θυμάτων ξεπερνά τους εκατό. Ενώ τα ισραηλινά δίκτυα επιβεβαιώνουν τους πρώτους οκτώ θανάτους, η στρατιωτική ηγεσία επιχειρεί να ελέγξει τη ροή της πληροφορίας, την ώρα που ο πανικός εξαπλώνεται στους οικισμούς των εποίκων που συνειδητοποιούν ότι κανένα καταφύγιο δεν είναι πλέον ασφαλές. Η επίσημη παραδοχή της αποτυχίας από το Tel Aviv σηματοδοτεί μια ιστορική καμπή. Για δεκαετίες, το Ισραήλ επένδυε δισεκατομμύρια στην εικόνα μιας αδιαπέραστης αμυντικής ομπρέλας. Σήμερα, η εικόνα αυτή έγινε συντρίμμια από την τεχνολογική ανωτερότητα των νέων ιρανικών συστημάτων. Η ανικανότητα αναχαίτισης ακόμη και ενός μόνο κρίσιμου πυραύλου όπως ο Khorramshahr-4 εκθέτει ολόκληρη την αμυντική αρχιτεκτονική της Δύσης στη Μέση Ανατολή και αφήνει το πολεμικό συμβούλιο του Netanyahu χωρίς ουσιαστικές απαντήσεις απέναντι στην ιρανική καταιγίδα. Ali Mousavi (Πρέσβης Ιράν) - Το Ιράν σφραγίζει τα Στενά του Hormuz για τους «εχθρούς»... μας ανήκουν ολοκληρωτικά! Η Τεχεράνη διαμηνύει με τον πλέον επίσημο τρόπο ότι ο έλεγχος του παγκόσμιου ενεργειακού πνεύμονα της ανήκει ολοκληρωτικά. Σε μια κίνηση που ισοδυναμεί με γεωπολιτικό τελεσίγραφο , ο πρεσβευτής του Ιράν στο Ηνωμένο Βασίλειο, Seyyed Ali Mousavi, ξεκαθάρισε ότι η διέλευση από τα Στενά του Hormuz δεν είναι πλέον δεδομένη για όλους, αλλά αποτελεί προνόμιο που περνά μέσα από την έγκριση των ιρανικών αρχών. Με δηλώσεις του στο πρακτορείο Xinhua, ο Mousavi τοποθέτησε το Ιράν στη θέση του απόλυτου τοποτηρητή της περιοχής. Αν και εμφανίστηκε καθησυχαστικός για τη διεθνή ναυτιλία, η φράση-κλειδί «ανοιχτά για όλους εκτός από τους εχθρούς» τινάζει στον αέρα την έννοια των διεθνών υδάτων. Η Τεχεράνη απαιτεί πλέον πλήρη συντονισμό με τις δικές της δυνάμεις ασφαλείας για κάθε πλοίο που επιθυμεί να διασχίσει το στενό, θέτοντας ως απαράβατο όρο τον σεβασμό της εδαφικής ακεραιότητας και των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ισλαμικής Δημοκρατίας. Για το Ιράν, η τρέχουσα ανάφλεξη στον Περσικό Κόλπο έχει ονοματεπώνυμο: ΗΠΑ και Ισραήλ. Ο Mousavi κατηγόρησε ευθέως την Ουάσιγκτον και το Tel Aviv ως υπαίτιους της κρίσης, χαρακτηρίζοντας τις ενέργειές τους ως «επιθετικότητα» που υπονομεύει τη σταθερότητα. Παρόλο που η διπλωματία παραμένει επίσημα στην ατζέντα της Τεχεράνης, ο Ιρανός αξιωματούχος κατέστησε σαφές ότι χωρίς την πλήρη παύση των εχθροπραξιών και την αποκατάσταση της αμοιβαίας εμπιστοσύνης, η ένταση στα Στενά θα παραμείνει στο κόκκινο, κρατώντας όμηρο την παγκόσμια αγορά ενέργειας. Η αναφορά στη συνεργασία με τον Διεθνή Ναυτιλιακό Οργανισμό (IMO) μοιάζει περισσότερο με στρατηγικό ελιγμό παρά με πρόθεση κατευνασμού. Το Ιράν χρησιμοποιεί την «ασφάλεια των πληρωμάτων» ως πρόσχημα για να νομιμοποιήσει την αυξημένη στρατιωτική του παρουσία και τον έλεγχο στις θαλάσσιες οδούς. Στην πραγματικότητα, η Τεχεράνη στέλνει ένα μήνυμα ισχύος: όποιος επιθυμεί να διακινεί πετρέλαιο και αέριο χωρίς δυσάρεστες «εκπλήξεις», οφείλει να αναγνωρίσει τον κυρίαρχο ρόλο του Ιράν στον Περσικό Κόλπο. Το διπλό μέτωπο της Χεζμπολάχ και ο πυρηνικός εφιάλτης - Φωτιά στα σύνορα με τον Λίβανο και drones στη Βαγδάτη Το μέτωπο διευρύνεται επικίνδυνα και στον βορρά. Την ώρα που οι πύραυλοι των IRGC σάρωναν τον νότο, οι δυνάμεις της Hezbollah στον Λίβανο άνοιγαν ένα εξαντλητικό μέτωπο στο βόρειο και κεντρικό Ισραήλ, αποθεώνοντας τη «μουτζαχεντίν» αντοχή τους.  Πριν από λίγο, πύραυλος της Hezbollah έπληξε όχημα στην Galilee , με αποτέλεσμα τον θάνατο ενός ατόμου, ενώ οι ανταλλαγές πυρών κατά μήκος των συνόρων είναι συνεχείς. Παράλληλα, το ιρανικό πρακτορείο IRNA μετέδωσε ότι drones έπληξαν στρατιωτική βάση κοντά στο αεροδρόμιο της Βαγδάτης, η οποία χρησιμοποιείται από αμερικανικές δυνάμεις. Η κλιμάκωση αυτή δείχνει ότι ο «Άξονας της Αντίστασης» ενεργοποιείται ταυτόχρονα σε πολλαπλά σημεία, πιέζοντας τις εφοδιαστικές αλυσίδες και τη στρατιωτική συνοχή της Δύσης στην περιοχή. Η κατάσταση για τους κατοίκους των κατεχομένων εδαφών είναι πλέον οριακή, με τον πληθυσμό να πληρώνει το τίμημα της επιλογής του σιωνιστικού καθεστώτος να χτίζει πυρηνικά και στρατιωτικά κέντρα δίπλα σε κατοικημένες περιοχές. Η ασφάλεια του Ισραήλ κατέρρευσε, αφήνοντας τους πολίτες εκτεθειμένους στις συνέπειες μιας πολεμοκάπηλης πολιτικής που δεν έχει πλέον επιστροφή. Το τελεσίγραφο της Τεχεράνης: Οι έξι όροι που τινάζουν τις γέφυρες με την Ουάσιγκτον! Η Τεχεράνη δεν ζητά απλώς εκεχειρία, αλλά μια πλήρη συνθηκολόγηση της Δύσης. Σύμφωνα με υψηλόβαθμο αξιωματούχο ασφαλείας του Ιράν, η χώρα υλοποιεί ένα προμελετημένο σχέδιο «στρατηγικής υπομονής », έχοντας ήδη, κατά τους ισχυρισμούς της, τυφλώσει την εχθρική αεράμυνα και αποκτήσει τον πλήρη έλεγχο των αιθέρων. Με το βλέμμα στραμμένο στον Ντόναλντ Τράμπ, η ιρανική ηγεσία διαμηνύει ότι δεν βλέπει καμία προοπτική άμεσης παύσης πυρός , αν δεν ικανοποιηθούν έξι όροι που ανατρέπουν ολόκληρο το status quo στη Μέση Ανατολή. Ο πρώτος και ο δεύτερος όρος της Τεχεράνης στοχεύουν απευθείας στην καρδιά της αμερικανικής παρουσίας στην περιοχή. 1. Το Ιράν απαιτεί όχι μόνο γραπτές εγγυήσεις ότι η επιθετικότητα δεν θα επαναληφθεί, αλλά και 2. Την πλήρη διάλυση και απομάκρυνση όλων των αμερικανικών στρατιωτικών βάσεων από τη Μέση Ανατολή. Πρόκειται για μια απαίτηση που ισοδυναμεί με την οριστική αποχώρηση των ΗΠΑ από την περιοχή, αφήνοντας το Ιράν ως τη μοναδική κυρίαρχη δύναμη στον Περσικό Κόλπο. Ο τρίτος και ο τέταρτος όρος αφορούν το οικονομικό και στρατηγικό κόστος της σύγκρουσης. 3. Το Ιράν αξιώνει την καταβολή υπέρογκων πολεμικών αποζημιώσεων για τις ζημιές που υπέστη, ενώ ταυτόχρονα... 4. Θέτει ως προϋπόθεση τον τερματισμό του πολέμου σε όλα τα μέτωπα της περιοχής. Αυτό σημαίνει ότι η Τεχεράνη συνδέει την προσωπική της ασφάλεια με τη μοίρα των πληρεξουσίων της (proxies) στον Λίβανο, την Υεμένη και τη Συρία, απαιτώντας μια συνολική διευθέτηση που θα αναγνωρίζει τη δική της σφαίρα επιρροής. Οι δύο τελευταίοι όροι είναι ίσως οι πιο προκλητικοί για τη διεθνή κοινότητα. 5. Η Τεχεράνη απαιτεί την επιβολή ενός «νέου νομικού καθεστώτος» για τα Στενά του Hormuz,  το οποίο θα της δίνει το δικαίωμα να ελέγχει κατά βούληση την παγκόσμια ενεργειακή ροή. Τέλος... 6. Ζητά την έκδοση και δίκη στελεχών διεθνών μέσων ενημέρωσης που ασκούν κριτική στο καθεστώς , χαρακτηρίζοντάς τους «πράκτορες κατά του Ιράν». Με αυτές τις απαιτήσεις, το Ιράν δεν επιδιώκει την ειρήνη, αλλά τη θεσμοθέτηση της ηγεμονίας του , μετατρέποντας κάθε προσπάθεια μεσολάβησης σε ένα διπλωματικό ναρκοπέδιο... ΒΝ

«Πολύ αργά για διαπραγματεύσεις»! Η Τεχεράνη απέρριψε την αμερικανική πρόταση για εκεχειρία, ενώ στη Τουρκία λένε ότι «Οι μοναρχίες του Κόλπου θα επιτεθούν στο Ιράν»! Κόλαση το Ντουμπάι! Οι όροι που έθεσαν οι ΗΠΑ και δεν έγιναν αποδεκτοί! Τι δήλωσε ο Τούρκος ΥΠΕΞ Χ.Φιντάν! Ο Τράμπ απειλεί «’Η ανοίγετε τα Στενά σε 48 ώρες ή καταστρέφουμε όλες τις ενεργειακές εγκαταστάσεις»! Στον δρόμο προς την ολική ανατίναξη, γιατί ήδη έχει αναφλεγεί και αυτό που αναμένεται είναι να ανατιναχθεί, βρίσκεται πλέον η Μέση Ανατολή, με τον Τούρκο υπουργό Εξωτερικών Χακάν Φιντάν να προαναγγέλλει επίθεση κατά Ιράν των ενόπλων δυνάμεων των χωρών του Κόλπου (Σαουδική Αραβία, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, Κατάρ, Κουβέιτ και Μπαχρέιν) και της Ιορδανίας στην σύγκρουση! Συγκεκριμένα δήλωσε επί λέξει: «Επίκεινται αντίποινα εάν συνεχιστούν οι επιθέσεις. Οι χώρες του Κόλπου λένε ότι εάν η τρέχουσα κατάσταση (οι ιρανικές επιθέσεις στις αμερικανικές βάσεις ή τις εγκαταστάσεις που εξυπηρετούν την πολεμική τους προσπάθεια) θα πρέπει να λάβουν αντίμετρα. Οι χώρες του Κόλπου ανακοίνωσαν την τελική τους προειδοποίηση για το θέμα αυτό». Είναι γεγονός ότι οι Αεροπορίες των χωρών του Κόλπου είναι «στα χαρτιά» πολύ ισχυρές, με περίπου 400 μαχητικά F-15Ε, F-18E/F, F-16 Block 80, Eurofighter, Rafale κλπ. αλλά και κινεζικούς βαλλιστικούς πυραύλους η Σαουδική Αραβία. Όμως πρόκειται εφ’ενός για μια ετερόκλητη συμμαχία εχθρών (η Σαουδική Αραβία, είχε βομβαρδίσει στρατεύματα των ΗΑΕ πριν τρεις μήνες στην Υεμένη). Από εκεί και πέρα το ζήτημα είναι άλλο: Τι θα μείνει όρθιο στις μοναρχίες του Κόλπου αν συνταχθούν και εν όπλοις με το Ισραήλ και τις ΗΠΑ; Γιατί τώρα δέχονται πλήγματα και καταστρέφονται οι υποδομές τους λόγω «συνεργασίας με τον εχθρό». Τώρα που θα είναι οι ίδιοι ο εχθρός, τι θα μείνει; Με μια ασταμάτητη πολεμική παραγωγή στα έγκατα της Γης, το Ιράν διαθέτει χιλιάδες βαλλιστικούς πυραύλους και drones, 93 εκατ. πληθυσμό, πάνω από 1 εκατ υπό τα όπλα και τουλάχιστον άλλα 2 εκατ. σε εφεδρεία προσωπικό, την αμέριστη στήριξη Ρωσίας, Κίνας και Πακιστάν (το Ισλαμαμπάντ προτίμησε να «πουλήσει» τους Σαουδάραβες παρά να κτυπήσει το Ιράν) και το ερώτημα είναι «Τι θα μείνει;» π.χ. από το Ντουμπάι;  Όταν το Τελ Αβίν έχει καταστραφεί σε ποσοστό 5% σε 20 ημέρες πολέμου, τι να περιμένει το «γυάλινο» κι αστραφτερό Ντουμπάι; Η Τεχεράνη απέρριψε την αμερικανική πρόταση για εκεχειρία Η Τεχεράνη ξεκαθάρισε επίσημα ότι οι διαπραγματεύσεις με την Ουάσιγκτον δεν βρίσκονται πλέον στο τραπέζι καθώς η Τεχεράνη απέρριψε τις αμερικανικές προτάσεις και πλέον ο πόλεμος θα περάσει στην φάση της απόλυτης σύγκρουσης. Η κυβέρνηση του Ντόναλντ Τραμπ  είχε ξεκινήσει παρασκηνιακές συζητήσεις για την επόμενη ημέρα και το ενδεχόμενο έναρξης διαπραγματεύσεων αλλά τα όσα ζητούν από το Ιράν δεν έγιναν αποδεκτά ούτε ως βάση συζήτησης. Η Τεχεράνη είπε ότι θα προσέλθει σε συνομιλίες, αλλά θέτει συγκεκριμένες προϋποθέσεις. Μεταξύ των ιρανικών απαιτήσεων συγκαταλέγονται η άμεση κατάπαυση του πυρός, εγγυήσεις ότι οι επιθέσεις δεν θα επαναληφθούν στο μέλλον, καθώς και οικονομική αποζημίωση. Σύμφωνα με το ίδιο πλαίσιο, με την σειρά τους οι ΗΠΑ επιδιώκουν σειρά δεσμεύσεων, όπως: Αναστολή του πυραυλικού προγράμματος για πέντε χρόνια Μηδενικό εμπλουτισμό ουρανίου Παροπλισμό πυρηνικών εγκαταστάσεων στη Νατάνζ, το Ισφαχάν και το Φορντό Αυστηρή διεθνή εποπτεία της τεχνολογίας φυγοκέντρησης και σχετικών μηχανημάτων που θα μπορούσαν να προωθήσουν ένα πρόγραμμα πυρηνικών όπλων, Συμφωνίες ελέγχου εξοπλισμών στην περιοχή με περιφερειακές χώρες και διακοπή χρηματοδότησης οργανώσεων όπως η Χεζμπολάχ, οι Χούθι και η Χαμάς. Γιατι όμως; Γιατί με την εξόντωση της προηγούμενης θρησκευτικής, πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας από το Ισραήλ έχουν απομείνει οι «σκληροί» που πλέον κάνουν κουμάντο. Ήταν αυτοί που ήθελα γενικό πόλεμο από τότε που τους βομβάρδιζαν και δεν απαντούσε ο Χαμενεϊ! Απειλούν οι σκληροπυρηνικοί Ιρανοί Το Ιράν δια του εκπροσώπου του Κεντρικού Στρατηγείου Χατάμ αλ-Ανμπίγια απάντησε στο 48ωρο τελεσίγραφο του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ όπου ανέφερε ότι θα «ισοπεδώσει» τους ιρανινούς ηλεκτροπαραγωγικούς σταθμούς αν δεν ανοίξουν το Στενό του Ορμούζ. Η απάντηση ήταν απλή, θα τους κόψουν το νερό κάτι που ουσιαστικά θα διαλύσει κάθε πόλη στις αραβικές μοναρχίες. «Εάν οι υποδομές καυσίμων και ενέργειας του Ιράν δεχθούν επίθεση από τον εχθρό, όλες οι ενεργειακές υποδομές, τα συστήματα πληροφορικής και οι εγκαταστάσεις αφαλάτωσης που ανήκουν στις Ηνωμένες Πολιτείες και το “καθεστώς” (Ισραήλ) στην περιοχή θα γίνουν στόχος» δήλωσε χαρακτηριστικά ο αξιωματούχος. Η αναφορά σε μονάδες αφαλάτωσης κρίνεται ως έμμεσος εκβιασμός προς τις αραβικές χώρες του Κόλπου ( Σαουδική Αραβία, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, Κουβέιτ, Κατάρ ). Οι χώρες του Κόλπου (Σαουδική Αραβία, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, Κατάρ) εξαρτώνται σχεδόν 100% από την αφαλάτωση για το πόσιμο νερό τους.   Το Ιράν απειλεί επίσης με μαζικές κυβερνοεπιθέσεις που θα μπορούσαν να παραλύσουν τις τράπεζες και τα δίκτυα ενέργειας των ΗΠΑ και των συμμάχων τους στην περιοχή. Σημειώνεται ότι το Ισραήλ έχει μεγάλες μονάδες αφαλάτωσης στη Μεσόγειο , αλλά για τις αραβικές μοναρχίες του Κόλπου, η αφαλάτωση είναι ζήτημα επιβίωσης . Χωρίς αυτές, οι πόλεις τους (Ντουμπάι, Ριάντ, Ντόχα) ξεμένουν από νερό σε λίγα εικοσιτετράωρα . Από πλευράς του, ο εκπρόσωπος του ιρανικού ΥΠΕΞ Εσμαΐλ Μπακάι δήλωσε ότι είναι μάταιο να περιμένουμε αυτοσυγκράτηση από το Ιράν, ενώ η χώρα βομβαρδίζεται συνεχώς από αεροπορικές επιδρομές. Ο Μπακάι είπε ότι οι «επιτιθέμενοι» που ξεκίνησαν την επίθεση πρέπει πρώτα να σταματήσουν πριν λάβουν οποιαδήποτε απάντηση από την Τεχεράνη. Χάος...

"Οι Ισραηλινοί κάνουν του...κεφαλιού τους", δηλώνει ο Τράμπ, ενώ ο αν/χης Ντ. Ντέβις ισχυρίζεται πως εάν οι ΗΠΑ σχεδιάσουν χερσαία επιχείρηση στο Ιράν, τέλος η αμερικανική αυτοκρατορία! Οι ασκοί του Αιόλου άνοιξαν πλέον και οι άνεμοι σφυρίζουν θυελλωδώς στο δυτικό στρατόπεδο! Το IRGC χτύπησε το μεγαλύτερο εργοστάσιο μετατροπής φυσικού αερίου σε υγροποιημένο φυσικό αέριο (LNG) στον κόσμο, το Pearl GTL στο Κατάρ το οποίο κάηκε ολοσχερώς, όπως αναφέρει και η Qatar Energy, ενώ στελέχη του Πενταγώνου δηλώνουν πως είναι αυτοκτονία μια χερσαία επίθεση! Τα πράγματα εξελίσσονται πολύ άσχημα στον Περσικό Κόλπο… Οι επιθέσεις εναντίον στόχων εκατέρωθεν άγγιζαν και τον πιο ευαίσθητο και στρατηγικά σπουδαιότερο τομέα… την ενέργεια… ήδη το Brent έφθασε στα 112 δολάρια το βαρέλι.... με προοπτική 130 δολ. Οι ΗΠΑ αρχικά χτύπησαν κρίσιμες υποδομές ενέργειας του Ιράν αφού είδαν ότι οι 7.800 επιθέσεις σε στρατιωτικούς και πολιτικούς στόχους δεν έφεραν αποτελέσματα… έχουν υποστεί μεγάλες καταστροφές και η κατάσταση επιδεινώνεται… Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ εξαπέλυσαν επιθέσεις σε ιρανικές εγκαταστάσεις πετρελαίου και φυσικού αερίου - το διυλιστήριο πετρελαίου και το πετροχημικό συγκρότημα Esalouyeh, καθώς και στο μεγαλύτερο κοίτασμα φυσικού αερίου στον κόσμο, το South Pars. Τα αντίποινα όμως του IRGC του Σώματος των Φρουρών της Ιρανικής Επανάστασης στις ενεργειακές υποδομές χωρών που είναι σύμμαχοι των ΗΠΑ στον Περσικό Κόλπο… ήταν καταστροφικά… Να σημειωθεί ότι το IRGC έχει χρησιμοποιήσει 5.800 πυραύλους και drones και επιφέρει καταστροφικά πλήγματα σε 2.200 στόχους σε Κράτη του Περσικού Κόλπου και ειδικά στο Ισραήλ που είναι βασικός στόχος… το Tel Aviv έχει υποστεί δραματικές καταστροφές… Το IRGC χτύπησε το μεγαλύτερο εργοστάσιο μετατροπής φυσικού αερίου σε υγροποιημένο φυσικό αέριο (LNG) στον κόσμο, το Pearl GTL στο Qatar … το οποίο κάηκε ολοσχερώς όπως αναφέρει και η Qatar Energy Ταυτόχρονα το IRGC χτύπησε τις αμερικανικές βάσεις στο Κουβέιτ, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και το Μπαχρέιν προκαλώντας μεγάλες καταστροφές και προκαλώντας πολλά θύματα… Έως τώρα αναφέρονται 245 νεκροί και τραυματίες αμερικανοί... από τις Ιρανικές επιθέσεις… Η κατάσταση κλιμακώνεται επικίνδυνα και οι Αμερικανοί βλέποντας το αδιέξοδο ζητούν εκτάκτως 200 δισεκ. δολάρια για νέα όπλα και για σχέδια για χερσαία απόβαση… Για να υπάρξει χερσαία απόβαση θα απαιτηθούν πάνω από 300.000 αμερικανοί στρατιώτες ώστε το εγχείρημα να έχει πιθανότητα επιτυχίας… Να σημειώσουν ότι οι Ιρανοί διαθέτουν συγκεντρωτικά 880.000 στρατιώτες τακτικός στρατός και Σώμα των Φρουρών της Ιρανικής Επανάστασης και άλλους 300.000 εφέδρους, οπότε η αναλογία 1 αμερικανός προς 3 Ιρανούς σημαίνει μακροχρόνιος πόλεμος! Απόβαση μόνο 10.000 κομάντος στο νησί Kharg - τον κύριο κόμβο για τις εξαγωγές ιρανικού πετρελαίου, μέσω του οποίου διέρχεται περίπου το 90% των ιρανικών εξαγωγών… θα αποτύχει αφού το Ιράν θα μπορεί να σκοτώσει και τους 10.000 κομάντος λόγω της εγγύτητας του νησιού με το Ιράν! Οι αεροπορικές επιθέσεις των Αμερικανών και Ισραηλινών δεν θα συντρίψουν το Ιράν…Οι ΗΠΑ βυθίζονται στον πόλεμο και οι Ιρανοί αντεπιτίθενται με τρομερή επιτυχία, τα ιρανικά αντίποινα είναι συγκλονιστικά. Έντρομος Τράμπ: Δεν γνώριζα, δεν είχα ιδεά! Το Ισραήλ δεν θα επιτεθεί άλλη φορά στο κοίτασμα φυσικού αερίου South Pars "Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν γνώριζαν τα σχέδια του Ισραήλ να επιτεθεί στο κοίτασμα φυσικού αερίου και πετρελαίου South Pars" , δήλωσε ο πρόεδρος των ΗΠΑ Tράμπ . « Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν γνώριζαν τίποτα για αυτή τη συγκεκριμένη επίθεση και το Qatar δεν είχε καμία ανάμειξη σε αυτήν και δεν είχε ιδέα ότι συνέβαινε », έγραψε στο Truth Social . Ο Αμερικανός Πρόεδρος υποσχέθηκε επίσης ότι το Ισραήλ δεν θα επιτεθεί άλλη φορά στις εγκαταστάσεις. Ωστόσο, απείλησε ότι η Αμερική ενδέχεται να λάβει η ίδια τέτοια μέτρα. « Το Ισραήλ δεν θα χτυπήσει πλέον αυτό το ζωτικό και πολύτιμο κοίτασμα το South Pars, εκτός εάν το Ιράν αποφασίσει απερίσκεπτα να επιτεθεί σε ένα εντελώς αθώο μέρος, στην προκειμένη περίπτωση, το Κατάρ, οπότε οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, με ή χωρίς τη βοήθεια και τη συγκατάθεση του Ισραήλ, θα καταστρέψουν μαζικά ολόκληρο το κοίτασμα South Pars με μια δύναμη και ισχύ που το Ιράν δεν έχει ξαναδεί ή βιώσει », έγραψε ο Tράμπ . To Υπουργείο Εξωτερικών του Qatar καταδίκασε την επίθεση σε κοινοπραξία με το Ιράν, το South Pars . Το Αμερικανικό Πεντάγωνο ζητά άλλα 200 δισεκ δολ. για πόλεμο με το Ιράν… αμφιβολίες εάν θα περάσει από Κογκρέσο Εν μέσω του μεγάλου κόστους του πολέμου για τις Ηνωμένες Πολιτείες, το Πεντάγωνο ζήτησε 200 δισεκατομμύρια δολάρια για να συνεχίσει τον πόλεμο. Το Υπουργείο Πολέμου των ΗΠΑ (Πεντάγωνο) ζήτησε από τον Λευκό Οίκο να υποβάλει στο Κογκρέσο ένα συμπληρωματικό αίτημα προϋπολογισμού άνω των 200 δισεκατομμυρίων δολαρίων για τη χρηματοδότηση του πολέμου στο Ιράν. Η εφημερίδα Washington Post ανέφερε: « Το τεράστιο αίτημα στοχεύει στην αύξηση της παραγωγής κρίσιμων όπλων που έχουν καταναλωθεί, καταστραφεί ή εξαντληθεί κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης. Άτομα που γνωρίζουν το θέμα λένε ότι το ποσό περιλαμβάνει την αντικατάσταση προηγμένων πυραύλων όπως Tomahawks, συστήματα Patriot, αναχαιτιστικά THAAD και άλλα όπλα ακριβείας που έχουν χρησιμοποιηθεί σε μεγάλο βαθμό τις τελευταίες εβδομάδες ». Σύμφωνα με την Washington Post, «οι πρώτες εκτιμήσεις δείχνουν ότι το κόστος του πολέμου τις πρώτες έξι ημέρες ήταν περίπου 11,3 δισεκατομμύρια δολάρια, και μόνο τις πρώτες δύο ημέρες των επιθέσεων, δαπανήθηκαν περισσότερα από 5,6 δισεκατομμύρια δολάρια σε πυρομαχικά. Αλλά καθώς οι επιχειρήσεις συνεχίστηκαν και το εύρος της σύγκρουσης επεκτάθηκε (συμπεριλαμβανομένων των επιθέσεων σε ιρανικές εγκαταστάσεις και υποδομές φυσικού αερίου), ο ρυθμός κατανάλωσης των αποθεμάτων ήταν πολύ υψηλότερος από τον αναμενόμενο, και το Πεντάγωνο επιδιώκει τώρα έναν πολύ μεγαλύτερο προϋπολογισμό». «Ορισμένοι αξιωματούχοι του Λευκού Οίκου πιστεύουν ότι το αίτημα του Πενταγώνου δεν έχει ρεαλιστικές πιθανότητες να περάσει από το Κογκρέσο», δήλωσε στην Washington Post ανώτερος αξιωματούχος της κυβέρνησης Trump, υποδεικνύοντας πιθανή αντίσταση από τους νομοθέτες - ιδιαίτερα τους Δημοκρατικούς και ορισμένους Ρεπουμπλικάνους που αντιτίθενται στην παράταση του πολέμου, έγραψε η Washington Post. Σύμφωνα με την Washington Post, αυτό το νέο αίτημα σχεδόν σίγουρα θα αντιμετωπίσει αντιδράσεις, καθώς το τεράστιο κόστος του θα μπορούσε να επηρεάσει τους προϋπολογισμούς (όπως η υγειονομική περίθαλψη, η εκπαίδευση και η κοινωνική πρόνοια) και να πυροδοτήσει έντονες συζητήσεις σχετικά με την αιτιολόγηση του πολέμου… Οι Αμερικανοί εξετάζουν την αποστολή χιλιάδων στρατιωτών στο Ιράν… εξετάζουν χερσαία απόβαση Ο Αμερικανός Πρόεδρος Trump… εξετάζει το ενδεχόμενο επέκτασης της στρατιωτικής επιχείρησης κατά του Ιράν με τη συμμετοχή χερσαίων δυνάμεων. Σύμφωνα με πηγές, η κυβέρνηση των ΗΠΑ συζητά σενάρια που κυμαίνονται από την ασφάλεια του Στενού του Hormuz έως τον έλεγχο βασικών εγκαταστάσεων πετρελαϊκής υποδομής. Δεν έχει ακόμη ληφθεί τελική απόφαση για την ανάπτυξη στρατευμάτων στο έδαφος, αλλά ο Λευκός Οίκος τονίζει ότι ο πρόεδρος «εξετάζει όλες τις επιλογές». Η κυβέρνηση Trump διερευνά σενάρια για την ε πέκταση της στρατιωτικής εκστρατείας κατά του Ιράν, συμπεριλαμβανομένης της πιθανής ανάπτυξης χιλιάδων Αμερικανών στρατευμάτων στη Μέση Ανατολή. Αυτό αναφέρθηκε στο Reuters από έναν ανώνυμο Αμερικανό αξιωματούχο και πηγές που γνωρίζουν τις συζητήσεις της κυβέρνησης. Μια βασική επιλογή περιλαμβάνει τη διασφάλιση της ασφάλειας της ναυτιλίας μέσω του Στενού του Hormuz, μιας ζωτικής διαδρομής για τον παγκόσμιο εφοδιασμό με πετρέλαιο. Σύμφωνα με πηγές, το κύριο βάρος θα πέσει στην Πολεμική Αεροπορία και το Ναυτικό των ΗΠΑ. Συζητείται επίσης η πιθανότητα ανάπτυξης αμερικανικών στρατευμάτων στις ιρανικές ακτές . To σενάριο για απόβαση στο νησί Kharg Ξεχωριστά, εξετάζεται η ανάπτυξη χερσαίων δυνάμεων στο νησί Kharg - τον κύριο κόμβο για τις εξαγωγές ιρανικού πετρελαίου, μέσω του οποίου διέρχεται περίπου το 90% των αποστολών. Πηγές σημειώνουν ότι μια τέτοια επιχείρηση θεωρείται υψηλού κινδύνου λόγω της ικανότητας του Ιράν να επιτεθεί στο νησί χρησιμοποιώντας πυραύλους και drones. Στις 13 Μαρτίου, οι ΗΠΑ εξαπέλυσαν επιθέσεις εναντίον στρατιωτικών στόχων στο νησί Kharg . Ωστόσο, οι ειδικοί εκτιμούν ότι ο έλεγχος των εγκαταστάσεων μπορεί να είναι μια πιο αποτελεσματική επιλογή από την καταστροφή τους. Επιπλέον, η ομάδα του Προέδρου των ΗΠΑ συζητά την πιθανότητα χρήσης αμερικανικών δυνάμεων για την ασφάλεια των αποθεμάτων ουρανίου υψηλού εμπλουτισμού του Ιράν. Ωστόσο, οι ειδικοί πιστεύουν ότι μια τέτοια επιχείρηση θα ήταν εξαιρετικά δύσκολη ακόμη και για τις Ειδικές Δυνάμεις των ΗΠΑ. «Προς το παρόν, δεν έχει ληφθεί απόφαση για την αποστολή χερσαίων δυνάμεων, αλλά ο πρόεδρος διατηρεί όλες τις επιλογές ανοιχτές», δήλωσε αξιωματούχος του Λευκού Οίκου υπό τον όρο της ανωνυμίας. Σύμφωνα με τον ίδιο, οι στόχοι της επιχείρησης περιλαμβάνουν την καταστροφή των πυραυλικών δυνατοτήτων του Ιράν, την εξουδετέρωση των ναυτικών δυνάμεών του και την αποτροπή της ανάπτυξης πυρηνικών όπλων. Daniel Devis (Αντισυνταγματάρχης ΗΠΑ): Αυτοκτονία... εάν οι ΗΠΑ σχεδιάσουν χερσαία επιχείρηση στο Ιράν... τέλος η αμερικανική αυτοκρατορία  Οι ΗΠΑ δεν θα πρέπει καν να εξετάσουν το ενδεχόμενο διεξαγωγής χερσαίας επιχείρησης στο Ιράν, δήλωσε ο απόστρατος αντισυνταγματάρχης του Αμερικανικού Στρατού Daniel Devis. «Απλώς δεν έχουμε τον απαραίτητο αριθμό στρατιωτών σε όλες τις επίγειες δυνάμεις μας που θα μπορούσαν να συγκεντρωθούν για να πραγματοποιήσουν μια τέτοια επίθεση, και ακόμη κι αν ήμασταν αρκετά ανόητοι ώστε να διατάξουμε εισβολή, θα κατατροπώνονταν στις πολυάριθμες οροσειρές και κοιλάδες που δίνουν ένα αποφασιστικό πλεονέκτημα στις αμυνόμενες δυνάμεις» , τόνισε ο Daniel Devis . Ο αντισυνταγματάρχης πιστεύει ότι μια χερσαία επιχείρηση εναντίον του Ιράν θα ήταν καταστροφή για τις ΗΠΑ. «Εν ολίγοις, ναι, απορρίψτε οποιαδήποτε ιδέα χερσαίας εισβολής στο Ιράν... Θα ήταν αυτοκτονικό Θα οδηγούσε στην καταστροφή της αμερικανικής αυτοκρατορίας» , κατέληξε ο Daniel Devis . Larry Johnson (πρώην CIA): Είναι γεγονός... ΗΠΑ και Ισραήλ δεν μπορούν πλέον να καταρρίψουν ιρανικούς πυραύλους, έχουν τυφλωθεί Ούτε οι Ηνωμένες Πολιτείες ούτε το Ισραήλ είναι πλέον ικανά να καταρρίψουν ιρανικούς πυραύλους, δήλωσε ο πρώην αναλυτής της CIA Larry Johnson. «Ούτε οι Ισραηλινοί ούτε οι ΗΠΑ διαθέτουν αμυντικούς πυραύλους ικανούς να αναχαιτίσουν ιρανικούς βαλλιστικούς πυραύλους και πυραύλους κρουζ. Αυτό είναι γεγονός. Το Ιράν έχει απενεργοποιήσει τα αμερικανικά ραντάρ στη Σαουδική Αραβία, το Κατάρ, το Μπαχρέιν και την Ιορδανία, γεγονός που τους έχει στερήσει τις δυνατότητες έγκαιρης προειδοποίησης. Οπότε ναι, γι' αυτό το Ισραήλ είναι πλέον ουσιαστικά τυφλό. Το Ιράν μπορεί να χτυπήσει με σιγουριά οποιονδήποτε στόχο στο Ισραήλ χωρίς να ανησυχεί για τα συστήματα αεράμυνας», σημείωσε ο  Larry Johnson. Ταυτόχρονα, ο Larry Johnson επεσήμανε λανθασμένους υπολογισμούς των δυτικών υπηρεσιών πληροφοριών σχετικά με τις δυνατότητες του Ιράν. «Η ιδέα της αεράμυνας στην οποία βασιζόταν η Δύση βασιζόταν στην υπόθεση ότι το Ιράν θα εκτόξευε μόνο έναν ή δύο πυραύλους κάθε φορά... Κανείς δεν περίμενε 40, 50 ή 100» , εξήγησε ο Larry Johnson. Το κύριο λιμάνι του Ιράν στην Κασπία το Bandar Anjali δέχτηκε επίθεση από αέρος Το Ισραήλ έπληξε ιρανικά πλοία στην Κασπία Θάλασσα, σύμφωνα με την εφημερίδα Times of Israel. Πολλαπλές εκρήξεις έχουν αναφερθεί στην ιρανική πόλη-λιμάνι Bandar Anjali, στις ακτές της Κασπίας Θάλασσας. Σύμφωνα με Ισραηλινούς αξιωματούχους, οι επιθέσεις στόχευαν πλοία του Ιρανικού Ναυτικού. Ένας εκπρόσωπος του γραφείου του δημάρχου του Bandar Anjal i ανέφερε ότι πολλά κτίρια έγιναν στόχος της επίθεσης… ΒΝ

Διαλέξεις και δηλώσεις για τον ...αναμενόμενο «μεσσία» των σιωνιστών Ασκεναζί! Ο ιδρυτής της Palantir Πίτερ Τιλ, ο Νετανιάχου και πολιτικοί των ΗΠΑ μιλούν ξεκάθαρα πλέον για τον Αντίχριστο και τον 3ο ναό του Σολομώντα! Μέχρι πριν από μερικά χρόνια, ο ποιαδήποτε δημόσια συζήτηση για τον Αντίχριστο και την κατασκευή του τρίτου ναού του Σολομώντα , αντιμετωπιζόταν με θυμηδία ή ακόμα και με καγχασμό. «Αυτά είναι παραμύθια της Εκκλησίας για να τρομοκρατεί τους πιστούς και να τους ελέγχει» έλεγαν συνεχώς οι υλόφρονες «φωστήρες». Πόσες και πόσες φορές έχει ακούσει αυτά τα λόγια ο κάθε χριστιανός , σε διάφορες παραλλαγές τους! Και ήρθε το πλήρωμα του καιρού όπου το πρόσωπο του Αντιχρίστου όχι μόνο βγήκε για τα καλά από τη σφαίρα του υποτιθέμενου «μύθου», αλλά έγινε πολιτική εξαγγελία και διακαής πόθος γεωστρατηγικού οράματος! Ακόμα – ακόμα, η έννοια του Αντιχρίστου έγινε και αντικείμενο διαλέξεων από μεγιστάνες των «Big Tech», δηλαδή των τεχνολογικών γιγάντων που χτίζουν τις ψηφιακές φυλακές της ανθρωπότητας. Διαλέξεις για το «Θηρίο»... από τα θηρία! O Πίτερ Τιλ (Peter Thiel) είναι ο δισεκατομμυριούχος συνιδρυτής της διαβόητης εταιρείας παρακολούθησης και διαχείρισης δεδομένων «Palantir» και του παγκόσμιου συστήματος ψηφιακών πληρωμών «Paypal» . Μέγας δωρητής του κινήματος «ΜΑGA», έπαιξε κομβικό ρόλο για την πρώτη εκλογή Τραμπ (το 2016), ενώ στη συνέχεια έγινε μέντορας του Τζέι Ντι Βανς (J.D. Vance), συνδράμοντας εκατομμύρια δολάρια μέχρι ο Βανς να εκλεγεί γερουσιαστής το 2022 και τελικά Αντιπρόεδρος των ΗΠΑ. Η Palantir θεωρείται μια από τις 30 πιο ισχυρές εταιρείες του πλανήτη αυτή τη στιγμή, διαθέτοντας τεχνολογία αιχμής για συστήματα ψηφιακής παρακολούθησης , γεωεντοπισμού, αντικατασκοπείας, συλλογής και διασταύρωσης δεδομένων . Μια εταιρεία – «υπερκράτος» που καταπίνει κράτη και στρατούς ως «πελάτες» του δαιδαλώδους δικτύου πληροφοριών που συλλέγει. Η Palantir έχει αγαστή συνεργασία με μυστικές υπηρεσίες και είχε εμπλακεί στο σκάνδαλο της Cambridge Analytica, με διαρροή δεδομένων εκατομμυρίων χρηστών μέσω του Facebook. Ο Πίτερ Τιλ διατηρούσε άριστες σχέσεις με τον Τζέφρι Επστάιν (με τακτικά γεύματα και συναντήσεις) και στα μηνύματα που αντάλλαζαν μεταξύ τους (που υπάρχουν στα δημοσιευμένα αρχεία Επστάιν), εξέφραζαν τον προβληματισμό τους γ ια το φαινόμενο του «tribalism» (η πίστη στο γένος ή τη φυλή) ως πανανθρώπινο «κουσούρι» που απειλεί να φρενάρει την τεχνολογική πρόοδο. Για την πανδημία Covid, ο Τιλ είχε πει ότι «έφερε μια αλλαγή. Υπήρχε μια αίσθηση ότι το μέλλον καθυστερούσε. Υπήρχαν αλλαγές που ήταν απαραίτητο να γίνουν, αλλά δεν προχωρούσαν γιατί υπήρχαν αντιστάσεις . Τώρα, το μέλλον έχει απελευθερωθεί…». Συνειρμικά έρχονται στο νου τα ταυτόσημα λόγια του Γιουβάλ Νόα Χαράρι (του φιλοσοφικού ‘’γκουρού’’ του WEF ), ο οποίος είχε χαρακτηρίσει την πανδημία «ως το σημείο-ορόσημο στην διαδικασία ψηφιοποίησης και παρακολούθησης. Αυτό θα είναι το κυριώς θέμα στο μέλλον: η ψηφιοποίηση των πάντων». Για τον Τιλ το ιδανικό πολίτευμα είναι η μοναρχία, όπου οι ηγέτες θα είναι τεχνοκράτες κροίσοι που θα αποτελούν μια ελιτιστική φυλή «ευφυών» ανθρώπων, στα πλαίσια του μετανθρωπισμού . Τις ίδιες ακριβώς πεποιθήσεις έτρεφε και ο Επστάιν, ως οπαδός και χρηματοδότης προγραμμάτων ευγονικής. Σύμφωνα με τον Τιλ, ο μόνος ταξικός διαχωρισμός θα πρέπει να είναι η διαφορά ανάμεσα σε μια χούφτα ανθρώπων που θα ηγείται της παγκόσμιας τεχνολογίας και της υπόλοιπης ανθρωπότητας που απλά θα την «καταναλώνει». Αυτό το νεοταξικό «θηρίο» λοιπόν, ο Πίτερ Τιλ , βρέθηκε αυτές τις μέρες στη Ρώμη για μια σειρά ιδιωτικών διαλέξεων με θέμα τον Αντίχριστο . Δίπλα στην «καρδιά» του Ρωμαιοκαθολικισμού, το Βατικανό, ο ιδρυτής της Palantir θα ξεδιπλώσει σε «πριβέ» διαλέξεις (απαγορευμένες για τα ΜΜΕ) την προσωπική του ερμηνεία για το τι εστί Αντίχριστος. Μια ερμηνεία ολότελα διαστρεβλωμένη και αντεστραμμένη. «Ο Αντίχριστος θα ...εμποδιστεί απ’ την… τεχνολογία»!!! Ο Τιλ υποστηρίζει ότι ο Αντίχριστος δεν είναι απαραίτητα ένα πρόσωπο, αλλά ένα παγκόσμιο κυβερνητικό σύστημα που θα εκμεταλλευτεί τον σκεπτικισμό και τις ανησυχίες των λαών για την τεχνητή νοημοσύνη, την κλιματική αλλαγή ή τον πυρηνικό πόλεμο. Υποσχόμενος «ειρήνη και ασφάλεια» ο υποθετικός Αντίχριστος που περιγράφει ο Τιλ, θα βυθίσει τον πλανήτη σε τεχνολογικό «μεσαίωνα» και θα σταματήσει την «πρόοδο» της επιστήμης, αναλαμβάνοντας παγκόσμια εξουσία. Κατακρεουργώντας την προφητεία του Αποστόλου Παύλου, ο Τιλ στηρίζει ότι το κράτος των ΗΠΑ μπορεί να είναι «ο κατέχων» (Β’ Θεσσαλονικείς 2:6-8) και η τεχνητή νοημοσύνη «το κατέχον» που θα εμποδίσει την κυριαρχία του Αντιχρίστου! Αμέσως αντιλαμβάνεται κανείς ότι σε τούτη την απολύτως διαταραγμένη ερμηνεία έχουμε πλήρη αντιστροφή των πραγματικών κινδύνων. Η αντίσταση στον ερχομό του Αντιχρίστου παρουσιάζεται ως προδρομική δράση του , ενώ τα όπλα που θα χρησιμοποιήσει ο ίδιος ο Αντίχριστος για να υποτάξει τον κόσμο (μετανθρωπισμός, τεχνητή νοημοσύνη, οικοφασιστικές πολιτικές κ.λπ), παρουσιάζονται ως τα μέσα καταπολέμησής του!!! Η Γραφή αναφέρει ότι θα εμφανιστούν «πολλοί πλάνοι» πριν τον Αντίχριστο , κι εδώ έχουμε ακριβώς μια τέτοια περίπτωση αποπροσανατολισμού απ’ την αλήθεια. Και το πιο εντυπωσιακό απ’ όλα τα παραπάνω, παραμένει ότι ένας τεχνολογικός κροίσος όπως ο Πίτερ Τιλ που η ισχύς του απλώνεται σε όλη την υφήλιο, πραγματοποιεί πολιτικό – θεολογικές νουθεσίες για το επερχόμενο κράτος του Αντιχρίστου, παρ' ότι ο ίδιος του στρώνει τον δρόμο με ένα κολοσσιαίο σύστημα ψηφιακής επιτήρησης! Και μάλιστα δίνει διαλέξεις μέσα στην «έδρα» του Πάπα, θέλοντας να στείλει τα δικά του εσχατολογικά μηνύματα. «Ο ερχομός του Μεσσία» έγινε ...πρωθυπουργική εξαγγελία! Προχωρώντας στις «μεσσιανικές» αναφορές για τον ερχομό του Αντιχρίστου, ο ίδιος ο Ισραηλινός πρωθυπουργός, Μπέντζαμιν Νετανιάχου , δήλωσε λίγες μέρες μετά την επίθεση στο Ιράν πώς «όλοι στο Ισραήλ αναγνωρίζουμε ότι θα φτάσουμε στο ‘’Βασίλειο’’. Θα τα καταφέρουμε να δούμε τον ερχομό του ‘’Μεσσία’’, αλλά αυτό δεν θα συμβεί την επόμενη Πέμπτη…». Καθαρές και ξάστερες δηλώσεις που δεν χωρούν παρερμηνεία. Ο πόλεμος ΗΠΑ – Ισραήλ εναντίον του Ιράν, έχει «μεσσιανικές» βλέψεις για τον ερχομό ενός άλλου «Χριστού», και όποιος χριστιανός αρνείται να το δει αυτό, περνά συνειδητά στην επήρεια της έσχατης πλάνης. «Αντισημιτική» η αναφορά στον Χριστό! Ο γνωστός Γερουσιαστής Τεντ Κρουζ , ισχυρός σύμμαχος του Τραμπ στο Κογκρέσο και φανατικός υποστηρικτής των πολέμων του Ισραήλ, δήλωσε πρόσφατα ότι η φράση «Christ is King» («Χριστός Βασιλεύς») είναι «αντισημιτική» διότι – κατά τη γνώμη του – λειτουργεί ως «κωδική λέξη» για να πει κάποιος ότι… μισεί τους Εβραίους! «Συμφωνώ με τη δήλωση ‘’Christ is King’’» , είπε αρχικά ο Κρουζ, προσθέτοντας όμως ότι ενοχλείται με τον τρόπο που χρησιμοποιείται αυτή η φράση από «ακροδεξιούς» και «αντισημίτες» στα κοινωνικά δίκτυα. Από πότε είναι «μισαλλοδοξία» που μάλιστα στρέφεται εναντίον μόνο ενός έθνους, το να ομολογείς τον Θεό σου ειρηνικά; Να λοιπόν που το όνομα του Χριστού και η θεϊκή υπόστασή Του, παρουσιάζονται από το κίνημα του χριστιανοσιωνισμού ως «ρατσιστική ρητορική μίσους» , ακριβώς με την ίδια συνταγή απαγορευμένων λέξεων που ανέπτυξε ο Wokeισμός.  Το επόμενο που μένει να πουν είναι ότι και το «Πάτερ Ημών» είναι αντισημιτική ρητορική! Υποσχέσεις για το νέο Nαό του Σολομώντα Τέλος, να θυμίσω ότι ο σημερινός Υπουργός Πολέμου των ΗΠΑ, Πιτ Χέγκσεθ (Pete Hegseth), το 2018 είχε παρουσιάσει ως πολιτικό του όραμα και μάλιστα ως πολυπόθητο «θαύμα» την κατασκευή του τρίτου Ναού του Σολομώντα. Συγκεκριμένα είχε δηλώσει κατά λέξη: «Δεν υπάρχει λόγος για τον οποίο το θαύμα της επανασύστασης του ναού στο Όρος του Ναού να μην είναι δυνατό. Δεν ξέρω πώς μπορεί να γινόταν. Ούτε εσείς ξέρετε πώς μπορεί να γινόταν, αλλά ξέρω ότι θα μπορούσε να γίνει. Ένα βήμα σε αυτήν την κατεύθυνση, ένα βήμα σε κάθε κατεύθυνση, είναι η αναγνώριση ότι τα γεγονότα και οι κινήσεις επί του πεδίου πραγματικά έχουν σημασία…». Ανακεφαλαιώνοντας όλες τις παραπάνω πληροφορίες, τα πράγματα δεν θα μπορούσαν να είναι πιο ξεκάθαρα. Η έννοια του Αντιχρίστου παύει μετά από δεκαετίες να περιορίζεται κρυμμένη πίσω από σκοτεινά λόμπι και στοές , και ξεκινά να παρουσιάζεται με κάθε επισημότητα, ως αυτοεκπληρούμενη «προφητεία» . Διάφοροι πρόδρομοι του Αντιχρίστου αναλαμβάνουν τον ρόλο «μεσσιανικών» κηρύκων, χρησιμοποιώντας είτε λόγους «επαγγελίας» – είτε θεωρίες πλάνης. Έτσι ώστε άλλοι να πέσουν στα δίχτυα της αποδοχής του ψευδο – Μεσσία και άλλοι στα δίχτυα της σύγχυσης και της εξαπάτησης. Μόνο και μόνο το γεγονός ότι πριν από 2000 χρόνια ο Ευαγγελιστής Ιωάννης και ο Απόστολος Παύλος ( και πολλοί άλλοι Πατέρες ), προφήτευσαν αυτά που ξεδιπλώνονται σήμερα μπροστά στα μάτια μας, κανονικά θα αρκούσε για να μετανοήσουν οι πάντες και να υποκλιθούν μπροστά στο μεγαλείο της Αγίας Γραφής . Όμως το μυστήριο της ανομίας ενεργεί διαχρονικά και δεν αφήνει τους «σκοτισμένους» – εκουσίως – να δουν την πραγματικότητα , ακόμα και όταν όλες οι αποδείξεις περνούν μπροστά από τα μάτια τους…

Οι ΗΠΑ έχουν μόνο τρεις επιλογές για το Ιράν - Όλες καταστροφικές αλλά η 3η είναι... πραγματική κόλαση Οι Ηνωμένες Πολιτείες, υπό την ηγεσία του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, αντιμετωπίζουν τρεις βασικές επιλογές για να αντιμετωπίσουν το Ιράν, καθεμία με σοβαρές συνέπειες για την περιοχή και τον κόσμο. Ο πόλεμος μεταξύ ΗΠΑ, Ισραήλ και Ιράν βρίσκεται στην τρίτη εβδομάδα και έχει κλιμακωθεί σε επίπεδα που απειλούν τη σταθερότητα της Μέσης Ανατολής, ενώ οι εξελίξεις και οι προβλέψεις προκαλούν παγκόσμια ανησυχία. Οι Ηνωμένες Πολιτείες, υπό την ηγεσία του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ , αντιμετωπίζουν τρεις βασικές επιλογές για να αντιμετωπίσουν το Ιράν, καθεμία με σοβαρές συνέπειες για την περιοχή και τον κόσμο. Η απόφαση αυτή, όποια και αν είναι, δεν αφορά μόνο τη στρατιωτική στρατηγική, αλλά και την επιρροή, το γόητρο και τις γεωπολιτικές σχέσεις της υπερδύναμης με τη Ρωσία, την Κίνα και τους συμμάχους της. Στο σημείο που βρίσκονται οι εχθροπραξίες, Αμερικανοί στρατηγικοί αναλυτές παραδέχονται πως μόνο με τις αεροπορικές επιδρομές δεν μπορούν να επιτευχθούν οι στόχοι του Λευκού Οίκου για αλλαγή καθεστώτος και καταστροφή του βαλλιστικού προγράμματος του Ιράν. Η πλειονότητα των ψηφοφόρων στις ΗΠΑ τάσσεται συντριπτικά υπέρ της απεμπλοκής, ωστόσο και μία τέτοια απόφαση θα έχει γεωπολιτικές συνέπειες για την υπερδύναμη. Οι άλλες δύο επιλογές είναι πιο καταστροφικές, ωστόσο οι υπέρμαχοι του πολέμου που βρίσκονται στο Πεντάγωνο μαζί με το Ισραήλ δεν διστάζουν και τις εισηγούνται στον Αμερικανό πρόεδρο. 1. Απεμπλοκή από τον πόλεμο με την κήρυξη προσχηματικής νίκης Η πρώτη επιλογή για τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να είναι η πλήρης αποχώρηση από οποιαδήποτε στρατιωτική εμπλοκή με το Ιράν με την κήρυξη προσχηματικής νίκης. Αυτό θα σήμαινε τη διακοπή της στρατιωτικής πίεσης, πιθανώς και την εγκατάλειψη σχεδίων επιβολής οικονομικών και στρατιωτικών κυρώσεων μέσω άμεσων επιχειρήσεων. Η αποχώρηση θα ήταν ένα ισχυρό μήνυμα για την περιορισμένη δυνατότητα των ΗΠΑ να διαχειριστούν συγκρούσεις στη Μέση Ανατολή. Χώρες όπως το Ιράκ, η Συρία και η Σαουδική Αραβία θα επανεκτιμούσαν τη στάση τους απέναντι στην υπερδύναμη, πιθανώς στραφόμενες σε άλλους διεθνείς παίκτες για ασφάλεια και στρατηγική στήριξη. Η Ρωσία και η Κίνα, που παρακολουθούν στενά τις κινήσεις των ΗΠΑ στην περιοχή, θα είχαν την ευκαιρία να ενισχύσουν την επιρροή τους, επεκτείνοντας οικονομικές και στρατιωτικές συνεργασίες με το Ιράν και άλλες χώρες της περιοχής. Η αποχώρηση θα θεωρηθεί ήττα , προκαλώντας έντονη εσωτερική πολιτική πίεση για την κυβέρνηση Τραμπ. Ο αντίκτυπος στη δημόσια εικόνα των ΗΠΑ επίσης θα ήταν σοβαρός. Η αντιπολίτευση των Δημοκρατικών ενόψει μάλιστα των ενδιάμεσων εκλογών του Νοεμβρίου 2026 θα μπορούσε να εκμεταλλευτεί την απόφαση για πολιτική αντιπαράθεση, κατηγορώντας την κυβέρνηση για αδυναμία και την ανάληψη ενός οικονομικού κόστους τεράστιου για έναν αχρείαστο πόλεμο. Η αποχώρηση θα μπορούσε να μειώσει τις άμεσες στρατιωτικές δαπάνες, αλλά η μακροπρόθεσμη απώλεια επιρροής θα είχε επίσης οικονομικό κόστος , καθώς η πρόσβαση των ΗΠΑ σε ενεργειακούς πόρους και στρατηγικές αγορές της Μέσης Ανατολής θα περιοριζόταν. Ένα πλεονέκτημα που έχει η εν λόγω λύση είναι πως θα ανταποκρινόταν στο αίτημα των Αμερικανών ψηφοφόρων να σταματήσει η πολεμική εμπλοκή των ΗΠΑ . Ωστόσο το πλήγμα στο γόητρο των ΗΠΑ απέναντι σε περιφερειακές δυνάμεις ή και μικρότερες χώρες θα ήταν τεράστιο . Επί της ουσίας οι Αμερικανοί θα έρχονταν αντιμέτωποι με ένα νέο Αφγανιστάν και την ταπεινωτική αποχώρηση από την περιοχή, ενέργεια που έχει πληγώσει τη στρατιωτική διοίκηση των ΗΠΑ. 2. Χερσαία εισβολή Η δεύτερη επιλογή είναι η πλήρης χερσαία εισβολή στο Ιράν , με αποστολή δεκάδων χιλιάδων στρατιωτών των ΗΠΑ, πιθανώς με τη συμμετοχή συμμάχων όπως το Ισραήλ και οι χώρες του Κόλπου. Αν και θεωρείται η πιο «δραστική» στρατιωτική λύση , συνοδεύεται από τεράστιους κινδύνους. Η εμπειρία των ΗΠΑ από το Βιετνάμ και το Ιράκ δείχνει ότι η χερσαία επέμβαση μπορεί να μετατραπεί σε πόλεμο φθοράς . Η γεωγραφία του Ιράν, με ορεινές περιοχές και πυκνούς αστικούς πληθυσμούς, θα δυσκόλευε τις στρατιωτικές επιχειρήσεις. Οι απώλειες ανθρώπινου δυναμικού θα ήταν τεράστιες και θα προκαλούσαν έντονες αντιδράσεις τόσο εντός των ΗΠΑ όσο και διεθνώς. Ο στρατός των ΗΠΑ θα αντιμετώπιζε συνεχή αντάρτικη αντίσταση, σαμποτάζ και εκτεταμένη ασύμμετρη απειλή από τις δυνάμεις του Ιράν. Μια χερσαία εισβολή θα μπορούσε να ενισχύσει την εικόνα αποφασιστικότητας των ΗΠΑ, αλλά οι μεγάλες απώλειες θα έθεταν την κυβέρνηση Τραμπ υπό πολιτική πίεση , με έντονες συγκρούσεις στο Κογκρέσο. Η διεθνής κοινότητα, ειδικά χώρες όπως η Γαλλία και η Γερμανία, μπορεί να ασκούσαν έντονη κριτική για υπερβολική στρατιωτική βία και παραβίαση διεθνών κανόνων. Η εισβολή πιθανώς θα ενίσχυε προσωρινά την επιρροή των ΗΠΑ, αλλά θα μπορούσε να αυξήσει την αντιπάθεια κατά της Αμερικής στη Μέση Ανατολή, ενισχύοντας αντιστασιακές οργανώσεις. Η Ρωσία και η Κίνα θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν την κρίση για να επεκτείνουν οικονομικές συμφωνίες με χώρες της περιοχής, ενώ οι περιφερειακοί σύμμαχοι των ΗΠΑ θα είχαν μεγαλύτερη δυσκολία να στηριχθούν σε μια αμερικανική στρατηγική που χαρακτηρίζεται από παρατεταμένο πόλεμο. 3. Πλήγμα με τακτικά πυρηνικά όπλα Η τρίτη επιλογή είναι η χρήση τακτικών πυρηνικών όπλων ως στρατηγικό πλήγμα για να αναγκαστεί το Ιράν σε συμμόρφωση και παράδοση. Πρόκειται για την πιο ακραία λύση, με ανυπολόγιστες συνέπειες για την ανθρωπότητα και τη διεθνή πολιτική τάξη. Ένα πυρηνικό πλήγμα θα είχε άμεσες συνέπειες σε εκατομμύρια ανθρώπους , καταστρέφοντας υποδομές και προκαλώντας περιβαλλοντική καταστροφή που θα επεκτεινόταν πέρα από τα σύνορα του Ιράν. Η αντίδραση της Ρωσίας και της Κίνας θα ήταν βέβαιη, πιθανώς με στρατιωτικές ενέργειες. Η χρήση πυρηνικών θα έθετε τις ΗΠΑ σε ένα επίπεδο διεθνούς απομόνωσης που θα ήταν πρωτοφανές, ακόμη και εντός του ΟΗΕ . Η απόφαση για πυρηνικό πλήγμα θα έθετε σοβαρά ηθικά και νομικά ζητήματα, καθώς η ανθρωπότητα θα αντιμετώπιζε μια νέα εποχή απειλής πυρηνικής κλιμάκωσης. Η διεθνής κοινότητα, ακόμα και οι παραδοσιακοί σύμμαχοι των ΗΠΑ όπως το Ηνωμένο Βασίλειο και η Ιαπωνία, θα καταδίκαζαν έντονα τη δράση , με πιθανές οικονομικές και στρατιωτικές κυρώσεις. Η χρήση τακτικών πυρηνικών όπλων θα ήταν σίγουρο πως θα πυροδοτούσε μια σειρά από αντιδράσεις στην περιοχή, συμπεριλαμβανομένων πυρηνικών προετοιμασιών από άλλες χώρες, αλλά και έντονης στρατηγικής πίεσης από Ρωσία και Κίνα. Η σταθερότητα της διεθνούς τάξης θα κλονιζόταν, επαναφέροντας τον κίνδυνο ενός παγκόσμιου πολέμου. «Βρίσκονται σε θανάσιμο αδιέξοδο» Οι τρεις επιλογές των ΗΠΑ για το Ιράν παρουσιάζουν ένα σύνθετο δίλημμα μεταξύ στρατηγικής επιρροής, ανθρώπινων απωλειών και γεωπολιτικού γοήτρου . Η αποχώρηση θα προσέφερε ασφάλεια αλλά πλήγμα στο κύρος, η χερσαία εισβολή ενέχει τον κίνδυνο πολέμου φθοράς με τεράστιες απώλειες, ενώ το πυρηνικό πλήγμα θα δημιουργούσε καταστροφή χωρίς προηγούμενο και πιθανή σύγκρουση με μεγάλες δυνάμεις όπως η Ρωσία και η Κίνα. Σε κάθε περίπτωση, η επιλογή που θα κάνουν οι ΗΠΑ υπό τον Τραμπ θα καθορίσει όχι μόνο την τύχη του Ιράν, αλλά και τη θέση της υπερδύναμης στη Μέση Ανατολή και στην παγκόσμια σκηνή για τις επόμενες δεκαετίες . Το δίλημμα μεταξύ στρατηγικής επιρροής, ηθικής ευθύνης και ανθρώπινων απωλειών καθιστά τη διαχείριση του Ιράν μια από τις πιο κρίσιμες αποφάσεις της σύγχρονης διεθνούς πολιτικής. « Επί της ουσίας ο Ντόναλντ Τραμπ και οι επιτελείς του βρίσκονται αντιμέτωποι με ένα θανάσιμο αδιέξοδο, στο οποίο τον έσυρε το Ισραήλ και το στρατιωτικο-βιομηχανικό σύμπλεγμα των ΗΠΑ », υποστηρίζουν πολλοί έγκυροι στρατηγικοί αναλυτές. Ιστορικά Παραδείγματα Γεωπολιτικών Διλημμάτων Μαθήματα από το Παρελθόν για το σημερινό αδιέξοδο των ΗΠΑ με το Ιράν Η ιστορία της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής είναι γεμάτη από στιγμές όπου οι Ηνωμένες Πολιτείες βρέθηκαν αντιμέτωπες με σκληρά διλήμματα , ακριβώς όπως συμβαίνει σήμερα με το Ιράν . Σε κάθε περίπτωση, οι υπεύθυνοι έπρεπε να επιλέξουν ανάμεσα στην απεμπλοκή που θα κόστιζε σε γόητρο, σε μια μεγάλης κλίμακας στρατιωτική επέμβαση με κίνδυνο φθοράς και σε ακραίες λύσεις που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε παγκόσμια κλιμάκωση . Το τρέχον «θανάσιμο αδιέξοδο» των ΗΠΑ δεν είναι πρωτόγνωρο. Αντίθετα, μοιάζει με προηγούμενες κρίσεις που διαμόρφωσαν τον κόσμο όπως τον γνωρίζουμε. Η κρίση των Πυραύλων (1962) Μία από τις πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις είναι η Κρίση των Πυραύλων της Κούβας το 1962 . Ο Πρόεδρος Τζον Φ. Κένεντι βρέθηκε ξαφνικά αντιμέτωπος με σοβιετικούς πυραύλους εγκατεστημένους μόλις 90 μίλια από τις ακτές της Φλόριντα . Οι επιλογές του ήταν εξαιρετικά περιορισμένες. Αν δεν έκανε τίποτα, θα δεχόταν ένα τεράστιο πλήγμα στο γόητρο της Αμερικής και θα άφηνε μια άμεση απειλή να πλανάται πάνω από την εθνική ασφάλεια . Μια αεροπορική επίθεση ή χερσαία εισβολή κινδύνευε να προκαλέσει άμεση σοβιετική απάντηση, πιθανότατα πυρηνική . Η τρίτη οδός, η πλήρης πυρηνική κλιμάκωση, ήταν αδιανόητη. Ο Κένεντι τελικά επέλεξε έναν έξυπνο συνδυασμό. Ναυτικό αποκλεισμό και παράλληλη μυστική διπλωματία , προσφέροντας την αφαίρεση αμερικανικών πυραύλων από την Τουρκία. Απέφυγε τόσο την αδράνεια όσο και την εισβολή, αλλά η κρίση έφερε τον πλανήτη στο χείλος του πυρηνικού πολέμου . Το μάθημα ήταν σαφές: η «τρίτη οδός» της διπλωματίας υπό πίεση μπορεί να λειτουργήσει, όμως μόνο με τεράστιο ρίσκο. Η Τραγωδία του Βιετνάμ Λίγα χρόνια αργότερα, οι Ηνωμένες Πολιτείες βυθίστηκαν στο Βιετνάμ , όπου το δίλημμα πήρε ακόμα πιο επώδυνες διαστάσεις. Οι Πρόεδροι Λίντον Τζόνσον και Ρίτσαρντ Νίξον βρέθηκαν παγιδευμένοι ανάμεσα στη συνέχιση ενός πολέμου φθοράς με εκατοντάδες χιλιάδες στρατιώτες και στην απεμπλοκή που θα σήμαινε ταπείνωση και απώλεια γοήτρου . Η κλιμάκωση οδήγησε σε τεράστιες απώλειες, εσωτερική κοινωνική αντίδραση και οικονομική αιμορραγία, όσο και ανθρώπινη αιματοχυσία. Η απόσυρση με την πολιτική του «Vietnamization» κατέληξε στην πτώση του Σαϊγκόν το 1975 και σε ένα μακροχρόνιο εθνικό τραύμα. Η ιστορία του Βιετνάμ δείχνει με τον πιο τραγικό τρόπο ότι η συνέχιση ενός πολέμου κοστίζει ακριβά, ενώ η αποχώρηση πονάει βαθιά στο γόητρο της υπερδύναμης. Ο πόλεμος των...παρανοϊκών νεοταξιτών του Μπούς: Η εισβολή στο Ιράκ Παρόμοιο δίλημμα παρουσιάστηκε το 2003 με την εισβολή στο Ιράκ . Ο Πρόεδρος Τζορτζ Μπους Jr, o "ηλίθιος W" όπως τον έλεγαν, επέλεξε(;) την πλήρη χερσαία επέμβαση για να ανατρέψει το καθεστώς του Σαντάμ Χουσεΐν . Ο λόγος ήταν άλλος βεβαίως. Η ιδέα του Ντίκ Τσένεϊ ήταν ο πλήρης έλεγχος των αποθεμάτων πετρελαίου του Ιράκ και ο Σαντάμ Χουσεΐν ο παλιός "χωροφύλακας" των ΗΠΑ και ο θανάσιμος εχθρός δέκα χρόνια αργότερα από την εισβολή του στο Κουβέιτ. Στην αρχή τον εκβίαζαν με κυρώσεις και διάφορες οικονομικές πιέσεις μήπως πέσει το καθεστώς του αλλά μάταια. Στην ουσία, άφηνε ένα πιθανό "απειλητικό" καθεστώς ανέπαφο . Η εισβολή όμως, παρ' ότι έφερε γρήγορη στρατιωτική νίκη, μετατράπηκε σε μακροχρόνιο πόλεμο φθοράς, εξέγερση, την άνοδο του ISIS και τελικά ενίσχυση του Ιράν . Το οικονομικό και ανθρώπινο κόστος ήταν τεράστιο, ενώ το γόητρο των ΗΠΑ δέχθηκε βαρύ πλήγμα . Το Ιράκ παραμένει μέχρι σήμερα ένα κλασικό παράδειγμα του «regime change» που ξεκινά με ενθουσιασμό και καταλήγει σε χάος. Το 20ετές φιάσκο των Δυτικών (ΗΠΑ-Αυστραλία) Το ίδιο μοτίβο επαναλήφθηκε στο Αφγανιστάν . Πάλι ο Μπους Jr (πιόνι καθαρό της Νεοταξίας) ήταν αυτός που ξεκίνησε τον πόλεμο το 2001 , ο Μπαράκ Ομπάμα ( ο Νο2 των Λεσχών και της συμμορίας του Νταβός ) τον κλιμάκωσε και ο Τζο Μπάιντεν τον... τερμάτισε(!) με την ιταμή αποχώρηση του 2021. Η επιχείρηση είχε την αμέριστη υποστήριξη των αυστραλιανών κυβερνήσεων Χάουαρντ (Liberals) και Κέβιν Ράντ (Labors) Οι ΗΠΑ βρέθηκαν και πάλι ανάμεσα στην ατελείωτη φθορά ενός ατέρμονου πολέμου και στην ταπεινωτική αποχώρηση που επέστρεψε τους Ταλιμπάν στην εξουσία. Η τελική απόσυρση χαρακτηρίστηκε από πολλούς ως «νέο Αφγανιστάν» , μια επανάληψη του Βιετνάμ που επιβεβαίωσε πόσο επώδυνη μπορεί να είναι η απεμπλοκή για το αμερικανικό γόητρο. Υπάρχουν και άλλα, μικρότερα αλλά εξίσου χαρακτηριστικά παραδείγματα. Το 1947, το δόγμα Τρούμαν έθεσε το δίλημμα ανάμεσα στην πολιτική του «containment» και την απομόνωση απέναντι στην ΕΣΣΔ , με την Ελλάδα και την Τουρκία να γίνονται πεδίο δοκιμής . Το 1957, το δόγμα Άιζενχάουερ προσπάθησε να αντιμετωπίσει τη σοβιετική επιρροή στη Μέση Ανατολή (Συρία) . Το 1980, το δόγμα Τζίμι Κάρτερ δεσμεύτηκε για στρατιωτική προστασία του Περσικού Κόλπου μετά την εισβολή της Σοβιετικής Ένωσης στο Αφγανιστάν . Ακόμα και η Quasi-War με τη Γαλλία το 1798-1800 αποτέλεσε το πρώτο μεγάλο δίλημμα των νεαρών ΗΠΑ ανάμεσα στον πόλεμο και την ειρήνη . Τι δείχνει τελικά η Ιστορία; Στα περισσότερα γεωπολιτικά διλήμματα των Ηνωμένων Πολιτειών μετά το 1945 , η απεμπλοκή συχνά εκλαμβάνεται ως ήττα και πλήττει βαθιά το γόητρο της χώρας. Η χερσαία κλιμάκωση οδηγεί σχεδόν πάντα σε πόλεμο φθοράς με υψηλό πολιτικό και οικονομικό κόστος. Τα ακραία μέσα, όπως η χρήση πυρηνικών όπλων ή η μαζική εισβολή , φέρνουν τον κίνδυνο παγκόσμιας κλιμάκωσης και διεθνούς απομόνωσης . Σπάνια υπάρχει μια πραγματικά «καλή» λύση . Συνήθως επιλέγεται η λιγότερο κακή , συχνά μέσα από υβριδικές προσεγγίσεις που συνδυάζουν στρατιωτική πίεση με μυστική διπλωματία. Το σημερινό δίλημμα των ΗΠΑ απέναντι στο Ιράν μοιάζει ιδιαίτερα με το Βιετνάμ και το Αφγανιστάν όσον αφορά την αντίθεση ανάμεσα στην απεμπλοκή και τον πόλεμο φθοράς, αλλά και με την Κρίση της Κούβας όσον αφορά τον κίνδυνο κλιμάκωσης σε υψηλότερο επίπεδο. Η Ιστορία επαναλαμβάνεται μεν, αλλά όχι ακριβώς. Όμως προσφέρει πολύτιμα μαθήματα . Ένα από αυτά, είναι οι αποφάσεις που που λαμβάνονται υπό πίεση καθορίζουν όχι μόνο την τύχη μιας χώρας, αλλά και τη θέση της αμερικανικής υπερδύναμης στον κόσμο για δεκαετίες . Στο τέλος, το πραγματικό στοίχημα είναι να βρεθεί εκείνη η ισορροπία που θα αποτρέψει τόσο την ταπείνωση όσο και την καταστροφή... Πύρινος Λόγιος