Ένας - ένας τα νεοταξικά κτήνη φεύγουν απ' τη μέση, αφού αφήσουν πίσω τους συντρίμμια και λαούς εξαθλιωμένους! Ο βρετανικός λαός κέρδισε! Σειρά τώρα έχει το δικό μας Κτήνος! Ο πρώην πλέον πρωθυπουργός της Βρετανίας ανακοίνωσε την παραίτησή του από την ηγεσία των Εργατικών το πρωί της Δευτέρας στην είσοδο της Ντάουνινγκ Στριτ. Ο Στάρμερ, χωρίς κάνενα ίχνος μετανοίας ή ανάληψης ευθυνών, κοκορεύτηκε για την...αναγέννηση (!) του διεφθαρμένου πλέον "Εργατικού Κόμματος" (Labour Party) και οι δηλώσεις που έκανε μπροστά στη πόρτα του οίκου της Ντάουνινγκ Στρίτ έμοιαζαν σαν να...είχε μόλις κερδίσει δεύτερη θητεία κι όχι παραίτηση! Καθαρό "τέκνο" της συμμορίας του Νταβός των "Πεφωτισμένων", όχι μόνο ουδεμία πολιτική ευθύνη ανέλαβε, αλλά...βγήκε κι από πάνω παρουσιάζοντας το μέχρι τώρα κυβερνητικό του έργο κάτι ως...επίγειος παράδεισος και για ό,τι έγινε, ευθύνη έχει μόνο ο...λαός που δεν εκτίμησε το...θεάρεστο έργο του! Να δείτε πως ακριβώς τα ίδια θα συμβούν και το Κτήνος του Μεγάρου Μαξίμου! Αυτό σας το υπογράφω! 'Τέτοια καθάρματα και - άδεια από κάθε ανθρώπινο συναίσθημα - κτήνη είναι τα "κατασκευάσματα" του Σβάμπ και των συν αυτώ. Για ό,τι δυστοπικό και αντιλαϊκό μέτρο που αποτυγχάνει, αιτία είναι η...πλέμπα, η μάζα, οι αμόρφωτοι και οι "φαγάδες"! Ποτέ αυτοί! Άντε στα τσακίδια λοιπόν ελεεινό κτήνος και μακάρι όταν ψοφήσεις, να σου έχει ετοιμάσει το "αφεντικό" σου το καλύτερο καζάνι για να βράζεις στο ζουμί σου στην αιωνιότητα! Οι δηλώσεις του Κτήνους της Βρετανίας Διαβάστε τι δήλωσε το πολιτικό αυτό Κτήνος μπροστά στους δημοσιογράφους και μερικούς περαστικούς που στάθηκαν να τον ακούσουν και φρίξετε: «Μια νέα κυβέρνηση των Εργατικών, η πρώτη έπειτα από 14 χρόνια. Μια νέα σελίδα στην ιστορία της χώρας μας άνοιξε ύστερα από χρόνια απογοήτευσης και αδιεξόδων, προσφέροντας την ευκαιρία να αλλάξουμε προς το καλύτερο τη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ασχολήθηκα με την πολιτική. Η πορεία μέχρι εκείνο το σημείο δεν ήταν εύκολη. Πριν από έξι χρόνια, ανέλαβα ένα Εργατικό Κόμμα που ήταν πολιτικά, οικονομικά και ηθικά χρεοκοπημένο. Μου έλεγαν ξανά και ξανά ότι το κόμμα μου είχε τελειώσει, ότι ανήκαμε πλέον στο παρελθόν και ότι η κατάκτηση της πλειοψηφίας στις γενικές εκλογές – πόσο μάλλον μιας σαρωτικής νίκης – ήταν αδύνατη. Διαψεύσαμε όσους το πίστευαν, γιατί αλλάξαμε το κόμμα μας. Ξεριζώσαμε το δηλητήριο του αντισημιτισμού, αποκαταστήσαμε την αξιοπιστία μας στην οικονομία, την άμυνα και την εθνική ασφάλεια και γίναμε ξανά ένα κόμμα που στεκόταν με υπερηφάνεια δίπλα στη χώρα του και κάτω από την εθνική της σημαία. Η δύσκολη αυτή προσπάθεια αλλαγής είχε έναν και μόνο σκοπό: όχι την εξουσία για χάρη της εξουσίας, αλλά τη βελτίωση της Βρετανίας. Τη δημιουργία μιας πιο δίκαιης χώρας, βασισμένης στην αξιοπρέπεια και τον σεβασμό, όπου όλοι αναγνωρίζονται, όλοι έχουν αξία και όπου ο πλούτος και οι ευκαιρίες ανήκουν σε όλους και όχι μόνο στους λίγους προνομιούχους» είπε μεταξύ άλλων. Ε, βέβαια, ο άνθρωπος είναι...Πεφωτισμένος! Όλα τα έκανε ολόσωστα και το έργο που αφήνει πίσω του, πρέπει να γραφτεί και στην σύγχρονη βρετανική Iστορία! Κι αυτοί όλοι που ξεσηκώθηκαν για να τον πετάξουν έξω απ την Ντάουνινγκ Στρίτ από τον περασμένο Νοέμβρη μέχρι σήμερα, είναι οι αχάριστες πλέμπες που δεν κατάφεραν να μπούν καν στο πετσί του...έργου του! Ανέφερε τέλος, ότι ζήτησε από την Εθνική Εκτελεστική Επιτροπή του Εργατικού Κόμματος να καθορίσει το χρονοδιάγραμμα για τις εκλογές ηγεσίας του κόμματος, με την έναρξη της υποβολής υποψηφιοτήτων να ορίζεται για τις 9 Ιουλίου. Η προθεσμία υποβολής υποψηφιοτήτων θα λήξει πριν από τη θερινή κοινοβουλευτική διακοπή, στις 16 Ιουλίου. Σε περίπτωση διεξαγωγής εθνικών εκλογών, θα εξασφαλίσει ότι θα υπάρχει νέος ηγέτης του Εργατικού Κόμματος μέχρι την επανέναρξη των εργασιών του Κοινοβουλίου τον Σεπτέμβριο. Η ώρα του Νάιτζελ Φάρατζ νομίζω ότι έφτασε. Αυτός που θα πάρει την αρχηγία των Εργατικών θα είναι ίδιος - μη πώ χειρότερος - απ τον Στάρμερ οπότε, ο δεξιός πατριώτης Φάρατζ δεν θα συναντήσει δυσκολίες στο δρόμο προς την εξουσία. Εκτός των Εργατικών, μεγάλη πτώση σημειώνουν και οι Συντηρητικοί (Εθνικοί-Φιλελεύθεροι), γιατί είναι ακριβώς παρόμοιοι με τους Εργατικούς. Ο Νεοταξισμός άλλως τε έχει εισχωρήσει παντού στην πολιτική των χωρών της Δύσης και οι ταμπέλες των κομμάτων πλέον έχουν το ίδιο "χρώμα" και την ίδια ατζέντα. Και όπως δείχνουν τα πράγματα, το Κόμμα των Συντηρητικών θα καταρρεύσει, έχοντας χάσει σχεδόν τα 3/4 των ψηφοφόρων του και όλοι αυτοί οι δυσαρεστημένοι, έχουν προσκολληθεί στο κόμμα του Φάρατζ. Πιθανότατα, όταν και όποτε προκηρυχθούν οι εκλογές, ο Φάρατζ να είναι ο νέος πρωθυπουργός της Βρετανίας.

Παγκόσμια αγωνία για να βγεί "λευκός καπνός"! Οι Ισραηλινοί προσπαθούν να μποϊκοτάρουν τη συμφωνία αν δεν συνάδει πλήρως με τα συμφέροντα τους! Λίβανος, Ορμούζ, πυρηνικά τα “αγκάθια” Στην Ελβετία στρέφεται το ενδιαφέρον της παγκόσμιας κοινότητας, όπου ξεκινούν οι κρίσιμες συνομιλίες μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Ιράν, σε μια προσπάθεια να διασωθεί η εύθραυστη συμφωνία που επιτεύχθηκε πριν από λίγες ημέρες, προκειμένου να αποτραπεί μια νέα κλιμάκωση στη Μέση Ανατολή. Η Ελβετία και συγκεκριμένα, η Ζυρίχη, έχει μετατραπεί τις τελευταίες ώρες στο επίκεντρο μιας κρίσιμης γεωπολιτικής αναμέτρησης, καθώς αντιπροσωπείες του Ιράν, των Ηνωμένων Πολιτειών, του Πακιστάν και του Κατάρ συμμετέχουν σε έναν νέο κύκλο διαβουλεύσεων που ενδέχεται να καθορίσει το μέλλον της Μέσης Ανατολής. Την ίδια ώρα που δυτικά μέσα ενημέρωσης και αναλυτές επιχειρούν να παρουσιάσουν την Τεχεράνη ως την πλευρά που καθυστερεί την πρόοδο των συνομιλιών, οι πληροφορίες από τις ιρανικές πηγές δείχνουν μια εντελώς διαφορετική εικόνα: Το Ιράν εμφανίζεται διατεθειμένο να συνεχίσει τον διάλογο, αλλά μόνο υπό όρους αμοιβαίου σεβασμού και πλήρους εφαρμογής των συμφωνημένων δεσμεύσεων. Η ιρανική διαπραγματευτική ομάδα, που έφθασε στη Ζυρίχη το βράδυ του Σαββάτου 20 Ιουνίου 2026, πραγματοποίησε εσωτερική σύσκεψη διάρκειας 90 λεπτών υπό τον υπουργό Εξωτερικών Αμπάς Αραγκτσί, εξετάζοντας την πορεία των διαπραγματεύσεων και τις τελευταίες εξελίξεις. Σήμερα το απόγευμα αναμένεται να έχει κρίσιμες διαβουλεύσεις με την αμερικανική πλευρά. Παράλληλα, η Τεχεράνη διέψευσε κατηγορηματικά δημοσιεύματα που έκαναν λόγο για επανυπογραφή συμφωνίας μεταξύ Ιράν και Ηνωμένων Πολιτειών. Πηγή προσκείμενη στην ιρανική διαπραγματευτική ομάδα ξεκαθάρισε ότι δεν υπάρχει προς το παρόν καμία συμφωνία για επανυπογραφή, ενώ τόνισε ότι η διαδικασία συνεχίζεται αποκλειστικά μέσα στα πλαίσια που έχει θέσει η ιρανική ηγεσία και οι υφιστάμενες δεσμεύσεις. Veto Ιράν στην παρουσία Ραφαέλ Γκρόσι: "Δεν μιλάμε για το πυρηνικό πρόγραμμα" Το Ιράν αντιτίθεται στην παρουσία του γενικού διευθυντή του Διεθνούς Οργανισμού Ατομικής Ενέργειας (IAEA), Ραφαέλ Γκρόσι, στις διαπραγματεύσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες που διεξάγονται στην Ελβετία, σύμφωνα με πηγή που επικαλείται το πρακτορείο Τάσνιμ. Η ίδια πηγή, η οποία βρίσκεται κοντά στην ιρανική διαπραγματευτική ομάδα, ανέφερε ότι η Τεχεράνη δεν θεωρεί πως υπάρχει λόγος απ' ευθείας διαπραγμάτευσης με τον επικεφαλής της IAEA και ότι η παρουσία του στην Ελβετία δεν συνεπάγεται συμμετοχή του στις συνομιλίες με το Ιράν. Σύμφωνα με το δημοσίευμα, οι ΗΠΑ επιθυμούσαν τη συμμετοχή του Γκρόσι στη διαδικασία, ωστόσο συνάντησαν την αντίθεση της ιρανικής πλευράς. Η πηγή πρόσθεσε ότι βασικός στόχος των διαπραγματεύσεων είναι η εφαρμογή του Άρθρου 13 του σχετικού μνημονίου, με ιδιαίτερη έμφαση στις προβλέψεις για την αποδέσμευση ιρανικών περιουσιακών στοιχείων και την άρση των κυρώσεων στις εξαγωγές πετρελαίου. Κρίσιμη συνάντηση των Ιρανών διαπραγματευτών με τους Πακιστανούς διαμεσολαβητές Συνάντηση με τον πρωθυπουργό του Πακιστάν, Σαχμπάζ Σαρίφ, και τον αρχηγό του πακιστανικού στρατού, Ασίμ Μουνίρ, είχε στην Ελβετία ο επικεφαλής της ιρανικής διαπραγματευτικής ομάδας και πρόεδρος του ιρανικού κοινοβουλίου, Μοχάμαντ Μπαγκέρ Γκαλιμπάφ. Βασικό αντικείμενο των επαφών είναι η παρακολούθηση και η διεκδίκηση της εφαρμογής των αμερικανικών δεσμεύσεων που περιλαμβάνονται στο Μνημόνιο Κατανόησης του Ισλαμαμπάντ, με ιδιαίτερη έμφαση στην πρόβλεψη για τον τερματισμό των πολεμικών συγκρούσεων σε όλα τα μέτωπα. Όπως αναφέρει το Τάσνιμ, η επίσκεψη στην Ελβετία έχει στόχο την παρακολούθηση της υλοποίησης των υποχρεώσεων της άλλης πλευράς, καθώς η πραγματική αξία κάθε συμφωνίας κρίνεται στο στάδιο της εφαρμογής της. Το Ιράν ζητά πράξεις και όχι υποσχέσεις Σύμφωνα με πληροφορίες από τις συνομιλίες, η σημαντικότερη προϋπόθεση για τη μετάβαση στην επόμενη φάση των διαπραγματεύσεων είναι η εφαρμογή πέντε βασικών σημείων του μνημονίου κατανόησης που έχει ήδη διαμορφωθεί μεταξύ των πλευρών. Η στάση της Τεχεράνης αντανακλά τη βαθιά δυσπιστία που έχει δημιουργηθεί από δεκαετίες αμερικανικών κυρώσεων, μονομερών αποχωρήσεων από συμφωνίες και επανειλημμένων πιέσεων προς την Ισλαμική Δημοκρατία. Το Ιράν υποστηρίζει ότι δεν μπορεί να υπάρξει νέα συμφωνία εάν προηγουμένως δεν υπάρξουν συγκεκριμένες εγγυήσεις ότι η Ουάσιγκτον θα τηρήσει τις δεσμεύσεις της. Τα παγωμένα 6 δις και ο αμερικανικός εκβιασμός Σύμφωνα με δημοσιεύματα αμερικανικών μέσων, η κυβέρνηση Ντόναλντ Τραμπ εξετάζει την απελευθέρωση μέρους των 6 δισεκατομμυρίων δολαρίων ιρανικών κεφαλαίων που παραμένουν δεσμευμένα στο Κατάρ. Ωστόσο, η πρόταση συνοδεύεται από αυστηρούς περιορισμούς, καθώς η Ουάσιγκτον επιθυμεί τα χρήματα να χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τρόφιμα, φάρμακα και ανθρωπιστικές ανάγκες. Από ιρανικής πλευράς, η προσέγγιση αυτή αντιμετωπίζεται ως μια προσπάθεια οικονομικού ελέγχου και όχι ως ουσιαστική άρση των κυρώσεων. Η Τεχεράνη θεωρεί ότι τα συγκεκριμένα κεφάλαια αποτελούν περιουσιακά στοιχεία του ιρανικού λαού και δεν μπορούν να τεθούν υπό αμερικανική κηδεμονία. Ο ρόλος του Πακιστάν και η διεύρυνση των συνομιλιών Ιδιαίτερη σημασία αποκτά η παρουσία του πρωθυπουργού Σαχμπάζ Σαρίφ και του αρχηγού του στρατού Ασίμ Μουνίρ στη Ζυρίχη. Η συμμετοχή του Πακιστάν αποτυπώνει τη βαρύτητα που αποκτούν οι συνομιλίες και επιβεβαιώνει ότι το ζήτημα δεν αφορά αποκλειστικά το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, αλλά συνολικά τη νέα αρχιτεκτονική ασφαλείας στην περιοχή. Παράλληλα, σύμφωνα με πληροφορίες αμερικανικών μέσων, στην ατζέντα των συνομιλιών προστέθηκαν οι εξελίξεις που αφορούν το Ισραήλ και τη Χεζμπολάχ στον Λίβανο, γεγονός που καταδεικνύει ότι η κρίση έχει πλέον υπερβεί κατά πολύ τα στενά όρια του πυρηνικού φακέλου. Ο μεγάλος φόβος της Τεχεράνης: Η ισραηλινή παρέμβαση Στο ιρανικό στρατόπεδο κυριαρχεί η εκτίμηση ότι ο μεγαλύτερος κίνδυνος για την επιτυχία των διαπραγματεύσεων δεν προέρχεται από το αμερικανικό Κογκρέσο αλλά από το Ισραήλ. Χαρακτηριστική ήταν η παρέμβαση του γνωστού Αμερικανού δημοσιογράφου και αναλυτή Τάκερ Κάρλσον, ο οποίος υποστήριξε ότι ο βασικός παράγοντας που μπορεί να εμποδίσει μια συμφωνία μεταξύ Ουάσιγκτον και Τεχεράνης είναι η κυβέρνηση του Ισραήλ. Σύμφωνα με αυτή την προσέγγιση, το Τελ Αβίβ θεωρεί ότι μια ενδεχόμενη εξομάλυνση των σχέσεων Ηνωμένων Πολιτειών και Ιράν θα περιόριζε δραστικά τη δυνατότητα άσκησης πίεσης προς την Τεχεράνη και θα μεταμόρφωνε τις γεωπολιτικές ισορροπίες της περιοχής. Η άποψη αυτή κερδίζει ολοένα και περισσότερο έδαφος σε κύκλους που θεωρούν ότι κάθε προσπάθεια διπλωματικής προσέγγισης μεταξύ των δύο χωρών αντιμετωπίζει διαχρονικά ισχυρές αντιδράσεις από φιλοϊσραηλινά κέντρα επιρροής στις Ηνωμένες Πολιτείες. Τα Στενά του Ορμούζ και το μήνυμα ισχύος του Ιράν Την ίδια στιγμή, σύμφωνα με τις τελευταίες ανακοινώσεις των Φρουρών της Επανάστασης (IRGC), τα Στενά του Ορμούζ παραμένουν κλειστά για τη διεθνή ναυσιπλοΐα μέχρι νεωτέρας, επικαλούμενα την κατάσταση ασφαλείας που έχει δημιουργηθεί μετά τις εξελίξεις στον Λίβανο και τις κατηγορίες περί αμερικανικής αθέτησης δεσμεύσεων για κατάπαυση του πυρός. Ανεξάρτητα από το κατά πόσο οι πληροφορίες αυτές θα επιβεβαιωθούν επίσημα, η Τεχεράνη επιδιώκει να στείλει ένα σαφές μήνυμα: διαθέτει τα μέσα να επηρεάσει μία από τις σημαντικότερες ενεργειακές αρτηρίες του πλανήτη και δεν προτίθεται να διαπραγματευτεί από θέση αδυναμίας. Η μάχη για τη νέα Μέση Ανατολή Οι συνομιλίες στη Ζυρίχη δεν αφορούν μόνο το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν ούτε μόνο την άρση των κυρώσεων. Αφορούν τη διαμόρφωση ενός νέου συσχετισμού δυνάμεων σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή. Από τη μία πλευρά βρίσκεται η Τεχεράνη, η οποία επιδιώκει αναγνώριση του περιφερειακού της ρόλου και πλήρη άρση των οικονομικών περιορισμών. Από την άλλη βρίσκονται οι Ηνωμένες Πολιτείες, που επιχειρούν να διατηρήσουν τον έλεγχο της διαδικασίας, και το Ισραήλ, το οποίο αντιμετωπίζει με βαθιά καχυποψία οποιαδήποτε προσέγγιση μεταξύ Ουάσιγκτον και Τεχεράνης. Το αποτέλεσμα αυτής της αναμέτρησης θα καθορίσει όχι μόνο τις σχέσεις Ιράν – Ηνωμένων Πολιτειών αλλά και το μέλλον της ευρύτερης περιοχής για τα επόμενα χρόνια. ΒΝ

Πρωτοφανές χτύπημα στον Βάνς: "Το Ισραήλ δεν είναι ένας απλός σύμμαχος – Βοηθάς συνεχώς το Ιράν"!!! Πρωτοφανής στα χρονικά επίθεση εξαπολύεται εναντίον του Αμερικανού αντιπροέδρου Τζέι Ντι Βανς μέσω του «National Interest», που απηχεί τις θέσεις του στρατιωτικού-βιομηχανικού συμπλέγματος των ΗΠΑ και των σκληρών κύκλων του αμερικανικού Πενταγώνου. Η επίθεση δεν αφορά απλώς μια διαφωνία για τη Μέση Ανατολή. Αποτελεί μία από τις πιο χαρακτηριστικές εκδηλώσεις του πολέμου που διεξάγεται στο εσωτερικό του αμερικανικού συστήματος εξουσίας για την επόμενη ημέρα μετά τον Ντόναλντ Τραμπ. Ο Τζέι Ντι Βανς δεν είναι ένας τυχαίος πολιτικός. Αντιθέτως, θεωρείται ήδη από πολλούς ως το ισχυρότερο φαβορί για να ηγηθεί του κινήματος MAGA και να διεκδικήσει την προεδρία μετά τον Τραμπ. Ακριβώς γι’ αυτό, κάθε παρέμβασή του αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα και κάθε απόκλιση από τις παραδοσιακές γραμμές της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής αντιμετωπίζεται πλέον ως απειλή από το κατεστημένο της Ουάσιγκτον. Το άρθρο του «National Interest» αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της αντιπαράθεσης. Η «αμαρτία» του Τζέι Ντι Βανς Το πολιτικό του ατόπημα, σύμφωνα με τους επικριτές του, ήταν ότι τόλμησε να αμφισβητήσει την απόλυτη ορθότητα της ισραηλινής θέσης απέναντι στο Ιράν και να υποστηρίξει ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν μπορούν να σύρονται διαρκώς σε συγκρούσεις της Μέσης Ανατολής. Ο Τζέι Ντι Βανς δεν αμφισβήτησε τη συμμαχία ΗΠΑ – Ισραήλ. Δεν πρότεισε εγκατάλειψη του Ισραήλ. Δεν αμφισβήτησε το δικαίωμά του στην αυτοάμυνα. Αυτό που έκανε ήταν κάτι πολύ πιο επικίνδυνο για το παραδοσιακό κατεστημένο της Ουάσιγκτον: Αμφισβήτησε το δόγμα σύμφωνα με το οποίο οι αμερικανικές στρατηγικές επιλογές οφείλουν να προσαρμόζονται αυτόματα στις απαιτήσεις του Τελ Αβίβ. Η αντίδραση ήταν άμεση. Το «National Interest» ως φωνή των σκληρών κύκλων Το «National Interest», παρά τη φήμη του ως περιοδικού στρατηγικής ανάλυσης, διαχρονικά φιλοξενεί και εκφράζει απόψεις που συνδέονται με ισχυρούς κύκλους του αμερικανικού κατεστημένου ασφαλείας, της αμυντικής βιομηχανίας και των λεγόμενων «γερακιών» της εξωτερικής πολιτικής. Το μήνυμα του άρθρου είναι απολύτως ξεκάθαρο. Ο Τζέι Ντι Βανς κατηγορείται ότι δεν αντιμετωπίζει το Ισραήλ ως «μοναδικό» σύμμαχο, ότι δίνει υπερβολικό χώρο στη διπλωματία με το Ιράν, ότι προκαλεί ανασφάλεια στους συμμάχους της Ουάσιγκτον στον Κόλπο, ότι υπονομεύει την αρχιτεκτονική των Συμφωνιών του Αβραάμ και, κυρίως, ότι επιδεικνύει μεγαλύτερη δυσπιστία προς το Ισραήλ παρά προς την Τεχεράνη. Ουσιαστικά, το άρθρο λειτουργεί ως δημόσιο κατηγορητήριο εναντίον του αντιπροέδρου των ΗΠΑ. Τι είπε ο Τζέι Ντι Βανς και γιατί προκάλεσε οργή στο φιλοϊσραηλινό στρατόπεδο Η σύγκρουση δεν ξέσπασε τυχαία. Ο Τζέι Ντι Βανς το τελευταίο διάστημα έχει διατυπώσει μια σειρά θέσεων που αποκλίνουν από την παραδοσιακή γραμμή της Ουάσιγκτον απέναντι στο Ισραήλ και τη Μέση Ανατολή. Ο Αμερικανός αντιπρόεδρος έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν πρέπει να εμπλέκονται αυτόματα σε κάθε κρίση της περιοχής ούτε να υιοθετούν χωρίς συζήτηση τις στρατηγικές επιλογές της ισραηλινής ηγεσίας. Έχει τονίσει ότι βασική προτεραιότητα της αμερικανικής πολιτικής πρέπει να είναι τα αμερικανικά συμφέροντα και όχι οι περιφερειακές επιδιώξεις οποιουδήποτε συμμάχου. Ιδιαίτερα έντονες αντιδράσεις προκάλεσαν οι τοποθετήσεις του για το Ιράν, όταν υποστήριξε ότι η Ουάσιγκτον οφείλει να εξαντλήσει τα περιθώρια της διπλωματίας και να αποφύγει μια νέα στρατιωτική εμπλοκή στη Μέση Ανατολή. Παράλληλα, φέρεται να αντιμετώπισε με σκεπτικισμό τις δημόσιες πιέσεις του Ισραήλ προς τις ΗΠΑ για σκληρότερη στάση απέναντι στην Τεχεράνη. Η μεγάλη σύγκρουση στο εσωτερικό της αμερικανικής δεξιάς Πίσω από τη διαμάχη για το Ισραήλ κρύβεται κάτι πολύ μεγαλύτερο. Στις Ηνωμένες Πολιτείες συγκρούονται πλέον δύο διαφορετικά στρατόπεδα. Από τη μία πλευρά βρίσκεται το παραδοσιακό στρατιωτικό-βιομηχανικό σύμπλεγμα, οι νεοσυντηρητικοί κύκλοι, οι υποστηρικτές της διαρκούς αμερικανικής παρουσίας στη Μέση Ανατολή και όσοι θεωρούν ότι η Ουάσιγκτον πρέπει να παραμείνει ο αδιαμφισβήτητος παγκόσμιος αστυνόμος. Από την άλλη βρίσκεται η νέα πτέρυγα του κινήματος Τραμπ, στην οποία ανήκει ο Τζέι Ντι Βανς, που υποστηρίζει ότι οι αμερικανικοί πόροι πρέπει να κατευθυνθούν πρωτίστως στην ενίσχυση της εσωτερικής οικονομίας και στον ανταγωνισμό με την Κίνα και όχι σε ατελείωτες εμπλοκές στη Μέση Ανατολή. Για το κατεστημένο, αυτή η προσέγγιση συνιστά στρατηγική απειλή. Γιατί ο Τζέι Ντι Βανς θεωρείται επικίνδυνος Η πραγματική ανησυχία των αντιπάλων του δεν αφορά αποκλειστικά το Ισραήλ ή το Ιράν. Αφορά το γεγονός ότι ο Τζέι Ντι Βανς διαθέτει πολιτική νομιμοποίηση μέσα στη βάση των Ρεπουμπλικάνων, απολαμβάνει την εμπιστοσύνη του Τραμπ και εμφανίζεται ως ο πιθανότερος κληρονόμος του πολιτικού του κινήματος. Εάν ο Τραμπ αποτέλεσε την πρώτη εξέγερση κατά του αμερικανικού κατεστημένου, ο Τζέι Ντι Βανς θεωρείται από πολλούς η πιθανότητα μονιμοποίησης αυτής της εξέγερσης. Γι’ αυτό και κάθε τοποθέτησή του για την εξωτερική πολιτική εξετάζεται πλέον υπό το πρίσμα της μελλοντικής μάχης για τον έλεγχο του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος και, τελικά, του Λευκού Οίκου. Η επίθεση μόλις ξεκίνησε Το άρθρο του «National Interest» δεν αποτελεί απλώς μια κριτική σε έναν αντιπρόεδρο. Αποτελεί προειδοποιητική βολή προς έναν πολιτικό που εμφανίζεται όλο και περισσότερο ως ο φυσικός διάδοχος του Τραμπ. Το μήνυμα των γερακιών της Ουάσιγκτον είναι σαφές: όποιος αμφισβητεί το μεταψυχροπολεμικό δόγμα των αμερικανικών επεμβάσεων, όποιος ζητά επαναπροσδιορισμό της σχέσης με το Ισραήλ και όποιος επιχειρεί να περιορίσει τον ρόλο του στρατιωτικού-βιομηχανικού συμπλέγματος, θα βρεθεί αντιμέτωπος με σφοδρές επιθέσεις. Και ο Τζέι Ντι Βανς φαίνεται ότι βρίσκεται πλέον στην κορυφή αυτής της λίστας. Η επιρροή του Ισραήλ στα αμερικανικά ΜΜΕ και το σύστημα διαμόρφωσης γραμμής Η επίθεση κατά του Τζέι Ντι Βανς δεν μπορεί να αποκοπεί από το ευρύτερο οικοσύστημα επιρροής που έχει διαμορφωθεί στις ΗΠΑ γύρω από το Ισραήλ: οργανώσεις lobbying, δεξαμενές σκέψης, δωρητές, editorial boards, αρθρογράφοι εξωτερικής πολιτικής και δίκτυα πολιτικής πίεσης. Δεν πρόκειται για έναν «κρυφό έλεγχο» των ΜΜΕ, αλλά για έναν απολύτως ορατό μηχανισμό επιρροής. Η AIPAC δηλώνει ανοικτά ότι εργάζεται διακομματικά για την ενίσχυση της σχέσης ΗΠΑ – Ισραήλ, μέσω lobbying, πολιτικής στήριξης και grassroots δράσης. Αυτό σημαίνει ότι η φιλοϊσραηλινή γραμμή δεν εμφανίζεται μόνο στο Κογκρέσο, αλλά διαχέεται και στο δημόσιο πεδίο: Στα think tanks, στα άρθρα γνώμης, στις τηλεοπτικές αναλύσεις και στην πολιτική γλώσσα που χρησιμοποιούν τα μεγάλα μέσα. Έτσι, όταν ένας κορυφαίος Ρεπουμπλικάνος όπως ο Τζέι Ντι Βανς αμφισβητεί τη λογική της άνευ όρων ευθυγράμμισης με το Ισραήλ, η αντίδραση δεν περιορίζεται στην πολιτική διαφωνία. Μετατρέπεται σε εκστρατεία απαξίωσης. «Επικίνδυνος απομονωτιστής» Ο πολιτικός που μιλά για «America First» παρουσιάζεται περίπου ως επικίνδυνος απομονωτιστής. Όποιος ζητά έλεγχο της αμερικανικής εμπλοκής στη Μέση Ανατολή εμφανίζεται ως αφελής απέναντι στο Ιράν. Και όποιος θεωρεί ότι το Ισραήλ δεν μπορεί να υπαγορεύει αυτόματα τις στρατηγικές αποφάσεις της Ουάσιγκτον αντιμετωπίζεται ως απειλή για την ίδια τη δυτική ασφάλεια. Αυτό είναι το πραγματικό μήνυμα της επίθεσης κατά του Τζέι Ντι Βανς: Το αμερικανικό σύστημα ισχύος ανέχεται την κριτική στον πόλεμο, αρκεί να μην αγγίζει τα ιερά και όσια της μεταψυχροπολεμικής εξωτερικής πολιτικής. Και ένα από αυτά είναι η ειδική σχέση με το Ισραήλ. Η υπόθεση "Τζέι Ντι Βανς" δείχνει ότι όποιος επιχειρεί να μετακινήσει τη συζήτηση από το «τι θέλει το Ισραήλ» στο «τι συμφέρει τις Ηνωμένες Πολιτείες», βρίσκεται αμέσως στο στόχαστρο. Όχι απαραίτητα επειδή είναι αντι-ισραηλινός, αλλά επειδή αμφισβητεί την ιεραρχία ισχύος που έχει διαμορφωθεί εδώ και δεκαετίες στην Ουάσιγκτον.

Στις 7 Ιουνίου 2026 το Ισραήλ πραγματοποίησε αεροπορικά πλήγματα στην Νταχίγια, στα νότια προάστια της Βηρυτού, αφήνοντας πίσω του δύο νεκρούς και 20 τραυματίες Το πλήγμα είχε ιδιαίτερη σημασία, καθώς η Νταχίγια είχε ουσιαστικά μετατραπεί σε «κόκκινη γραμμή» για το Ιράν. Η Τεχεράνη είχε προειδοποιήσει ότι η επέκταση των επιθέσεων στην Νταχίγια θα προκαλούσε αντίποινα. Πράγματι, το Ιράν απάντησε με πυραυλικά πλήγματα κατά του Ισραήλ. Γράφει ο Εμμανουήλ Μπέζας Την περασμένη εβδομάδα το Ισραήλ επανέλαβε τα πλήγματά του. Ωστόσο, αυτή τη φορά δεν ακολούθησαν ιρανικά αντίποινα. Αυτό που φαίνεται να απέτρεψε νέα κλιμάκωση ήταν το αμερικανοϊρανικό μνημόνιο κατανόησης (Memorandum of Understanding – MoU) το οποίο ικανοποιεί την ιρανική «κόκκινη γραμμή» για τον Λίβανο. Το ερώτημα, λοιπόν, είναι τι ακριβώς επιδιώκει το Ισραήλ στον Λίβανο. Το Ισραήλ φαίνεται να έχει τέσσερις βασικές επιδιώξεις σε σχέση με τον Λίβανο. Πρώτον, υπάρχει η αντίληψη της «μόνιμης ασφάλειας», η οποία ενισχύθηκε μετά την επίθεση της Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου 2023. Με βάση αυτήν, το Ισραήλ δεν αποδέχεται κανένα επίπεδο απειλής από εχθρικές οργανώσεις, παρά μόνο την πλήρη εξάλειψή τους. Η προσέγγιση αυτή αποκλίνει εν μέρει από το παραδοσιακό δόγμα του Μπεν Γκουριόν, το οποίο βασιζόταν στην αποτροπή και την περιοδική υποβάθμιση των δυνατοτήτων των αντιπάλων. Υπό αυτό το πρίσμα, η εξουδετέρωση της Χεζμπολάχ αποτελεί τελικό στόχο. Δεύτερον, οι Ισραηλινοί επιθυμούν να μη συνδεθεί το λιβανικό με το ιρανικό μέτωπο. Επιδιώκουν να διατηρήσουν την ελευθερία κινήσεών τους και δεν θέλουν να αποδεχθούν ότι το Ιράν διαθέτει την ικανότητα να ασκεί εκτεταμένη αποτροπή και να διατηρεί ενεργά δίκτυα συμμαχιών στην περιοχή. Τρίτον, στο πλαίσιο της προσπάθειας αποσύνδεσης των δύο μετώπων, το Ισραήλ επιδιώκει να υπονομεύσει το αμερικανοϊρανικό μνημόνιο κατανόησης. Η συμφωνία αυτή έχει προκαλέσει έντονες αντιδράσεις τόσο από την ισραηλινή αντιπολίτευση όσο και από τμήματα του ίδιου του κυβερνητικού συνασπισμού, μεταξύ άλλων, επειδή δεν αντιμετωπίζει το λιβανικό και το ιρανικό μέτωπο ως διακριτές υποθέσεις, αλλά τα συνδέει πολιτικά και στρατηγικά. Τέταρτον, στο εσωτερικό του ισραηλινού μηχανισμού λήψης αποφάσεων υπάρχουν ισχυροί παράγοντες που υιοθετούν την ιδέα του «Μεγάλου Ισραήλ», μεταξύ των οποίων και κυβερνητικά στελέχη όπως ο Μπεζαλέλ Σμότριτς και ο Ιταμάρ Μπεν Γκβιρ. Η ευρύτερη αυτή αντίληψη περιλαμβάνει και κατοχή εδαφών του νότιου Λιβάνου. Ωστόσο, οι επιδιώξεις αυτές προσκρούουν σε σημαντικούς περιορισμούς και ανταγωνιστικές στρατηγικές. Τι είναι λοιπόν πιθανό να ακολουθήσει; Για να κατανοήσουμε τι είναι πιθανότερο να ακολουθήσει, είναι χρήσιμο να εντοπίσουμε δύο περιορισμούς: έναν γεωγραφικό και έναν πολιτικό. Ο γεωγραφικός είναι ο ποταμός Λιτάνι. Ο πολιτικός είναι το αμερικανοϊρανικό μνημόνιο κατανόησης. Στον πυρήνα της αντιπαράθεσης βρίσκεται μια σύγκρουση στρατηγικών επιδιώξεων. Το Ισραήλ επιδιώκει να διατηρήσει τη μέγιστη δυνατή ελευθερία στρατιωτικής δράσης στον Λίβανο, ενώ το Ιράν επιδιώκει να διατηρήσει την αποτρεπτική του ομπρέλα πάνω από τη Χεζμπολάχ και το ευρύτερο δίκτυο συμμάχων του. Τα πρόσφατα γεγονότα υποδηλώνουν ότι οι μεγάλης κλίμακας ισραηλινές επιχειρήσεις βόρεια του Λιτάνι, ιδίως στη μητροπολιτική περιοχή της Βηρυτού, εξακολουθούν να αποτελούν όριο πέραν του οποίου ενεργοποιούνται ιρανικά αντίποινα. Πλέον το λιβανικό μέτωπο δεν αποτελεί ένα παράλληλο πεδίο αντιπαράθεσης, αλλά μέρος της ευρύτερης διευθέτησης που βρίσκεται σε εξέλιξη στη Μέση Ανατολή. Ως εκ τούτου, οι ισραηλινές επιχειρήσεις στον Λίβανο δεν καθορίζονται αποκλειστικά από τη στρατιωτική ισορροπία με τη Χεζμπολάχ, αλλά και από τα πολιτικά όρια που θέτουν οι εν εξελίξει διαπραγματεύσεις μεταξύ Ουάσινγκτον και Τεχεράνης. Δύο επιπλέον παράγοντες περιπλέκουν την κατάσταση. Πρώτον, το Ισραήλ εξακολουθεί να έχει συμφέρον να εμπλέξει βαθύτερα τις Ηνωμένες Πολιτείες στην αντιπαράθεση με το Ιράν. Υπό αυτό το πρίσμα, δεν μπορεί να αποκλειστεί η αξιοποίηση του λιβανικού μετώπου ως μέσου πίεσης, με στόχο είτε την αναθεώρηση είτε την υπονόμευση των ισορροπιών που επιχειρεί να παγιώσει η αμερικανοϊρανική συμφωνία. Δεύτερον, η Χεζμπολάχ εξακολουθεί να διαθέτει τη δυνατότητα να προκαλέσει σημαντικό κόστος στις ισραηλινές δυνάμεις, περιορίζοντας την ικανότητα του Ισραήλ να επιβάλει μονομερώς τα επιδιωκόμενα αποτελέσματα. Για τους λόγους αυτούς, οι ακριβείς προβλέψεις παραμένουν δύσκολες. Ωστόσο, το πιθανότερο σενάριο είναι ότι η περιοχή μεταξύ των ισραηλινών συνόρων και του Λιτάνι θα παραμείνει ενεργή ζώνη αντιπαράθεσης, με τις IDF και τη Χεζμπολάχ να διατηρούν στρατιωτική πίεση εκατέρωθεν. Το αμερικανοϊρανικό μνημόνιο κατανόησης θα μπορούσε να μεταβάλει σημαντικά το στρατηγικό τοπίο. Σε πολιτικό επίπεδο, ενδέχεται να δημιουργήσει κίνητρα σε τμήματα της ισραηλινής ηγεσίας για εντατικοποίηση των επιχειρήσεων πριν παγιωθεί ένα νέο πλαίσιο ισορροπιών. Σε στρατιωτικό επίπεδο, θα μπορούσε να επιτρέψει στο Ισραήλ να ανακατευθύνει πρόσθετους πόρους προς τον Λίβανο, εφόσον μειωθούν οι εντάσεις στο ιρανικό μέτωπο. Το κεντρικό ερώτημα, συνεπώς, δεν είναι αν η σύγκρουση θα συνεχιστεί, αλλά αν κάποια από τις δύο πλευρές μπορεί να επιτύχει τους πολιτικούς της στόχους χωρίς ευρύτερη περιφερειακή κλιμάκωση. Μια αντίστροφη δυναμική φαίνεται πλέον να διαμορφώνεται. Πριν από τον πόλεμο με το Ιράν, το Ισραήλ είχε αποδυναμώσει σημαντικά το δίκτυο πληρεξουσίων και συμμάχων της Τεχεράνης, ανοίγοντας τον δρόμο για άμεση ισραηλινοϊρανική αντιπαράθεση. Ωστόσο, η ικανότητα του Ιράν όχι μόνο να επιβιώσει από τη σύγκρουση αλλά και να διατηρήσει τη στρατηγική του θέση έχει μεταβάλει τα δεδομένα. Η Τεχεράνη επιχειρεί πλέον να κεφαλαιοποιήσει το αποτέλεσμα αυτό, επηρεάζοντας τους όρους της περιφερειακής ισορροπίας ασφάλειας. Η συγκεκριμένη εξέλιξη ενδέχεται να έχει σημαντικές συνέπειες. Είναι πιθανό το παλαιστινιακό μέτωπο, και ιδιαίτερα η Γάζα, να καταστεί πιο ενεργό και επικίνδυνο, καθώς η σύγκρουση μπορεί να μετατοπιστεί εκ νέου από το άμεσο ισραηλινοϊρανικό επίπεδο προς τα περιφερειακά μέτωπα των συμμάχων και πληρεξουσίων τους. Παραδόξως, μία από τις σημαντικότερες συνέπειες του πολέμου ενδέχεται να είναι η επαναφορά του παλαιστινιακού ζητήματος στο επίκεντρο της γεωπολιτικής της Μέσης Ανατολής.

Υπάρχουν στιγμές στην πολιτική όπου η εξουσία παύει να λειτουργεί ως εργαλείο διακυβέρνησης και μετατρέπεται σε μηχανισμό αυτοσυντήρησης Τότε η πραγματικότητα παραμορφώνεται, οι προτεραιότητες χάνονται και η αγωνία για το πολιτικό μέλλον υπερισχύει της ανάγκης αντιμετώπισης των πραγματικών προβλημάτων της κοινωνίας. Κάπως έτσι μοιάζει σήμερα η εικόνα που εκπέμπει το Μέγαρο Μαξίμου. Την ώρα που η ακρίβεια εξακολουθεί να εξαντλεί τα νοικοκυριά, οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις ασφυκτιούν, οι πολίτες βλέπουν την καθημερινότητά τους να γίνεται ολοένα δυσκολότερη και η εμπιστοσύνη προς το πολιτικό σύστημα δοκιμάζεται, η κυβέρνηση δείχνει να αναλώνει υπερβολική ενέργεια σε εσωκομματικές ανησυχίες και προσωπικές πολιτικές αντιπαραθέσεις. Η δημόσια εικόνα που διαμορφώνεται είναι ότι η αγωνία για τις πολιτικές εξελίξεις στο εσωτερικό της παράταξης έχει καταστεί σημαντικότερη από την αγωνία για τα προβλήματα των πολιτών. Ο Μητσοτάκης είχε οικοδομήσει το προφίλ του ψύχραιμου και μεθοδικού πολιτικού. Ωστόσο, όσο πληθαίνουν τα σημάδια φθοράς, τόσο περισσότερο φαίνεται να κυριαρχεί ο εκνευρισμός. Λέγεται συχνά ότι μιλά άπταιστα γαλλικά. Το τελευταίο διάστημα, όμως, η πολιτική ατμόσφαιρα δίνει την εντύπωση ότι μιλά μόνο… «γαλλικά», καθώς η δυσφορία και η νευρικότητα είναι πλέον εμφανείς σε κάθε επίπεδο της κυβερνητικής λειτουργίας. Και όταν η κορυφή εκπέμπει ανησυχία, η ανησυχία μεταδίδεται προς τα κάτω. Οι συνεργάτες βρίσκονται σε διαρκή εγρήγορση, οι μηχανισμοί λειτουργούν με όρους πολιτικής επιβίωσης και οι αποφάσεις λαμβάνονται υπό το βάρος του φόβου. Όμως η πολιτική ιστορία έχει αποδείξει αμέτρητες φορές ότι ο πανικός είναι ο χειρότερος σύμβουλος. Ο πανικός οδηγεί σε λάθη, υπερβολές και επιλογές που τελικά επιταχύνουν αυτό ακριβώς που επιχειρούν να αποτρέψουν. Χαρακτηριστική είναι και η εικόνα που άφησαν πρόσφατες πολιτικές εμφανίσεις του πρωθυπουργού στην περιφέρεια. Ανεξάρτητα από τους ακριβείς αριθμούς ή τις κομματικές ερμηνείες, η ουσία παραμένει η ίδια: η εικόνα ενθουσιασμού που κάποτε συνόδευε τις δημόσιες παρουσίες του δεν είναι πλέον δεδομένη. Και όταν η πολιτική δυναμική αρχίζει να εξασθενεί, καμία επικοινωνιακή διαχείριση δεν μπορεί να υποκαταστήσει την πραγματικότητα. Το μεγαλύτερο πρόβλημα, όμως, δεν είναι η φθορά. Όλες οι κυβερνήσεις φθείρονται. Το πραγματικό πρόβλημα είναι η άρνηση αποδοχής της φθοράς. Είναι η πεποίθηση ότι για κάθε δυσκολία φταίνε οι άλλοι, οι αντίπαλοι, οι διαφωνούντες, οι επικριτές, οι πρώην σύμμαχοι. Είναι η αδυναμία αυτοκριτικής που συχνά συνοδεύει τη μακρά παραμονή στην εξουσία. Όσο για τον Κ. Κυρανάκη, πολλές φορές δίνει την εντύπωση ότι εγκλωβίζεται στις ίδιες του τις τοποθετήσεις. Η υπερβολική προσπάθεια υπεράσπισης κάθε κυβερνητικής επιλογής οδηγεί συχνά σε αντιφάσεις που τελικά δυσκολεύουν περισσότερο το κυβερνητικό αφήγημα παρά το ενισχύουν. Η πολιτική, όμως, έχει έναν αμείλικτο κανόνα. Οι πολίτες παρατηρούν, αξιολογούν και στο τέλος κρίνουν. Κανένας επικοινωνιακός μηχανισμός δεν μπορεί να ακυρώσει αυτή τη διαδικασία. Και όταν μια κυβέρνηση αρχίζει να ασχολείται περισσότερο με τους φόβους της παρά με τις ανάγκες της κοινωνίας, τότε το πρόβλημα δεν βρίσκεται στους αντιπάλους της αλλά στον ίδιο της τον καθρέφτη. Γιατί, πράγματι, το γαρ πολύ της θλίψεως γεννά παραφροσύνη. Και στην πολιτική, η παραφροσύνη αρχίζει τη στιγμή που η εξουσία χάνει την επαφή της με την πραγματικότητα. Antinews

Η παντοδύναμη οικονομική εξουσία και το τέλος της μεσαίας τάξης! Πρόκειται για μια μετάβαση όπου η παραγωγή αξίας αποσυνδέεται από την εργασία και επανασυνδέεται με την ιδιοκτησία των συστημάτων που την παράγουν Η παγκόσμια οικονομία δεν βρίσκεται απλώς σε μια φάση τεχνολογικής μετάβασης. Βρίσκεται σε μια βαθιά, σχεδόν αθόρυβη αναδιάρθρωση ισχύος, όπου η τεχνητή νοημοσύνη λειτουργεί όχι ως εργαλείο προόδου, αλλά ωςμηχανισμός συγκέντρωσης πλούτου σε ιστορικά πρωτόγνωρη κλίμακα. Δεν πρόκειται για μια ακόμη βιομηχανική επανάσταση. Πρόκειται για μια μετάβαση όπου η παραγωγή αξίας αποσυνδέεται από την εργασία και συνδέεται την ιδιοκτησία των συστημάτων που την παράγουν. Μια αγορά που στενεύει μέχρι ασφυξίας στην κορυφή Οι χρηματιστηριακές αγορές αποτυπώνουν αυτή τη μετατόπιση με σχεδόν ωμή καθαρότητα. Οι δέκα μεγαλύτερες εταιρείες του S&P 500 έχουν φτάσει να συγκεντρώνουν περίπου το 35%–40% της συνολικής αξίας του δείκτη — επίπεδα που δεν θυμίζουν απλώς φούσκα, αλλά μια δομική συστολή της οικονομίας γύρω από λίγους πυρήνες ισχύος. Πριν από δεκαπέντε χρόνια, η εικόνα ήταν εντελώς διαφορετική. Το 2010, οι ίδιες δέκα εταιρείες αντιστοιχούσαν σε λιγότερο από το 20%. Η μετάβαση δεν είναι σταδιακή. Η αγορά δεν διευρύνεται — στενεύει. Και στο κέντρο αυτής της συμπύκνωσης της οικονομικής ισχύος βρίσκονται λίγες τεχνολογικές αυτοκρατορίες: Apple, Google, Microsoft, Nvidia, Amazon, Alphabet, Meta. Εταιρείες που δεν συμμετέχουν απλώς στην οικονομία αλλά την ορίζουν. Η συγκέντρωση μετακινείται από τις αγορές στις ψηφιακές υποδομές Ακόμη πιο ανησυχητική από τις αποτιμήσεις είναι η συγκέντρωση στην ίδια την υποδομή της τεχνητής νοημοσύνης. Η περίπτωση της NVIDIA λειτουργεί σαν καθρέφτης ενός νέου είδους εξάρτησης. Ένα σημαντικό ποσοστό των εσόδων της προέρχεται από έναν εξαιρετικά μικρό αριθμό πελατών — τους λεγόμενους hyperscalers, τους ίδιους που ελέγχουν τις υπηρεσίες cloud, τα δεδομένα και τις πλατφόρμες. Αυτό σημαίνει ότι η τεχνητή νοημοσύνη δεν διαχέεται στην οικονομία. Συγκεντρώνεται σε έναν κλειστό κύκλο εταιρειών που αγοράζουν την υποδομή, την ελέγχουν και στη συνέχεια την χρησιμοποιούν για να ενισχύσουν ακόμη περισσότερο τη θέση τους. Ένας αυτοτροφοδοτούμενος μηχανισμός αναπαισχύος έχει ήδη ενεργοποιηθεί — και δεν έχει εξωτερική έξοδο. Οι αγορές ως μηχανισμός διεύρυνσης της ανισότητας Η χρηματιστηριακή πραγματικότητα δεν λειτουργεί πλέον ως εξισορροπητικός μηχανισμός. Ο NASDAQ συνεχίζει να καταγράφει εντυπωσιακές ανόδους, τροφοδοτούμενος από το αφήγημα της τεχνητής νοημοσύνης. Όμως η άνοδος αυτή δεν είναι συλλογική. Είναι βαθιά ιεραρχική και περιορισμένη στην ελίτ. Λίγες εταιρείες τραβούν ολόκληρους δείκτες προς τα πάνω, ενώ η υπόλοιπη αγορά παραμένει στάσιμη ή περιθωριοποιημένη – η κερδοφορία των εταιρειών της πραγματικής οικονομίας είναι εδώ και μια δεκαετία «κολλημένη» σε χαμηλά επίπεδα. Η απόδοση δεν κατανέμεται — απορροφάται. Η αγορά μετατρέπεται έτσι από μηχανισμό διάχυσης πλούτου σε μηχανισμό συγκέντρωσης της οικονομικής ισχύος στην κορυφή. Η ρωγμή στην αγορά εργασίας Αν όμως η συγκέντρωση στην κορυφή είναι ανησυχητική, η διάβρωση στη βάση είναι υπαρξιακή. Η τεχνητή νοημοσύνη δεν στοχεύει πλέον μόνο χειρωνακτικές εργασίες ή χαμηλής εξειδίκευσης ρόλους. Εισχωρεί στον πυρήνα της εργασίας στην Κοινωνία της Γνώσης — εκεί όπου χτίστηκε η σύγχρονη μεσαία τάξη. Ρόλοι όπως ανάλυση αγοράς, πωλήσεις, υπηρεσίες υποστήριξης, ακόμα και διοικητικές λειτουργίες, βρίσκονται σε τροχιά μερικής ή πλήρους αυτοματοποίησης. Το αποτέλεσμα δεν είναι απλώς απώλεια θέσεων εργασίας., αλλά είναι διάλυση της τυπικής διαδρομής επαγγελματικής ανέλιξης. Η μεσαία τάξη δεν συρρικνώνεται ομοιόμορφα. Διαλύεται δομικά επειδή εξαφανίζεται το «ενδιάμεσο σκαλοπάτι» που την αναπαρήγαγε. Η επιτάχυνση μιας ήσυχης εκτόπισης Οι προβλέψεις διεθνών οργανισμών συγκλίνουν σε ένα κοινό μοτίβο: η προσαρμογή δεν θα είναι ομαλή. Εκατομμύρια θέσεις εργασίας βρίσκονται ήδη σε τροχιά εκτοπισμού, όχι σε έναν μακρινό ορίζοντα, αλλά μέσα στην τρέχουσα δεκαετία. Και αυτό που αλλάζει δεν είναι μόνο ο αριθμός, αλλά η ποιότητα των θέσεων που εξαφανίζονται: όχι η εργασία ρουτίνας, αλλά η εργασία που κάποτε θεωρούνταν «σκαλοπάτι» για περαιτέρω ανοδική κινητικότητα . Η κοινωνική κινητικότητα αρχίζει να χάνει το πρακτικό της θεμέλιο. Οικονομία σχεδόν μηδενικού κόστους Η τεχνητή νοημοσύνη υπακούει σε μια διαφορετική λογική από την παραδοσιακή οικονομία. Μόλις εκπαιδευτούν, τα συστήματα μπορούν να εξυπηρετούν σχεδόν απεριόριστη ζήτηση με ελάχιστο πρόσθετο κόστος. Η κλίμακα γίνεται πρακτικά ανεξέλεγκτη. Σε αυτό το περιβάλλον, η έννοια του ανταγωνισμού μεταλλάσσεται. Δεν κερδίζει ο καλύτερος — κερδίζει αυτός που έχει ήδη τη μεγαλύτερη ποσοτικά βάση. Και αυτός που κερδίζει, κερδίζει σχεδόν τα πάντα...

Αποκλείει συνεργασία με άλλα κόμματα η Καρυστιανού, βλέπει... πανικό στο πολιτικό σύστημα Πού ποντάρει στις εκλογές, oι δημοσκοπήσεις είναι υπό τον έλεγχο του Μητσοτάκη και του Μαξίμου: "Οι δικές μας δημοσκοπήσεις λένε ότι το 50%-60% του εκλογικού σώματος έχει οδηγηθεί εκτός πολιτικής ζωής τα τελευταία χρονια. Διαπιστωνουμε καθημερινά από την επαφή μας με τον κόσμο ότι μαζί μας θα επιστρέψει στο πολιτικό προσκήνιο και στις κάλπες" Κλειστή εξακολουθεί να κρατά την πόρτα για συνεργασία με άλλα κόμματα η Μαρία Καρυστιανού, η οποία εξέφρασε τους ενδοιασμούς της για την αξιοπιστία των δημοσκοπήσεων, ενώ ετοιμάζει τις επόμενες κινήσεις της. Αποκαλυπτική ήταν η πρόεδρος του κόμματος «Ελπίδα για τη Δημοκρατία», Μαρία Καρυστιανού, μιλώντας στο Μega, κάνοντας λόγο για πανικό στο πολιτικό σύστημα, ενώ εξέφρασε την πεποίθησή της ότι μαζί της θα επιστρέψει ο κόσμος στις κάλπες. Αφού ξεκαθάρισε ότι η «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» δεν προχωρά με βάση τα νούμερα από τις δημοσκοπήσεις, αλλά στόχος είναι να ολοκληρώσουν τις θέσεις τους και να τους παρουσιάσουν στον κόσμο, τόνισε πως «ο λόγος που δημιουργηθήκαμε ήταν γιατί πρέπει κάποια πράγματα να αλλάξουν στην Ελλάδα, είμαστε όλοι οι πολίτες που είπαμε ότι δεν αντέχουμε άλλο αυτό το σύστημα, δεν αντέχουμε την ατιμωρησία». "Μαζί μας θα επιστρέψει ο κόσμος που απέχει από τις κάλπες" Η κα Καρυστιανού εξέφρασε ενδοιασμούς για τις δημοσκοπήσεις. Όπως δηλωσε, «έχω ενδοιασμό για την αξιοπιστία των δημοσκοπήσεων σαν πολίτης με αυτά που βλέπω και κρίνω. Ας αφήσουμε τις δημοσκοπήσεις, έχουμε πορεία μέχρι τις εκλογές». Ωστόσο, υπογράμμισε χαρακτηριστικά ότι «οι δικές μας δημοσκοπήσεις λένε ότι το 50%-60% του εκλογικού σώματος έχει οδηγηθεί εκτός πολιτικής ζωής τα τελευταία χρονια. Διαπιστωνουμε καθημερινά από την επαφή μας με τον κόσμο ότι μαζί μας θα επιστρέψει στο πολιτικό προσκήνιο και στις κάλπες και αυτό ίσως προκαλέσει πανικό στα παραδοσιακα κόμματα του συστηματος που οδήγησαν τη χώρα εδώ που την οδήγησαν». Ο όρος "γυναικοκτονία" λειτουργεί ως φυλετική διάκριση «Ο νεοταξίτικος όρος "γυναικοκτονία", τοποθετεί τις γυναίκες στις ευάλωτες ομάδες και λειτουργεί ως φυλετική διάκριση», υπογράμμισε η Μ. Καρυστιανού για τον όρο γυναικοκτονία και το διάλογο των τελευταίων ημερών μετά τις δηλώσεις της Μαρίας Γρατσία. Υποστήριξε πως «από νομική πλευρά, η αξία της ανθρώπινης ζωής είναι ίδια είτε μιλάμε για γυναίκα, είτε για παιδιά, είτε άντρες, είτε Έλληνες, είτε ξένους, γι’ αυτό και η ανθρωποκτονία επισύρει τις μέγιστες των ποινών, χωρίς διάκριση. Η δολοφονία γυναικών ως αποτέλεσμα έμφυλης βίας είναι ένα παλιό, βαθύ τραύμα, που έχει πολυπαραγοντική αιτιολογία. Από τη μία, κουβαλάμε την πατριαρχική δομή στην κοινωνία, με την κουλτούρα της ανδρικής υπεροχής και από την άλλη, η παρακμή της κοινωνίας με την απλοποίηση της παιδείας, ξεκομμένη από τον πολιτισμό, την στοχοποίηση, την απουσία οράματος και ελπίδας, γεννά βία». Σημείωσε πως «ο όρος γυναικοκτονία τονίζει τη διάκριση μεταξύ των γυναικών και των ανδρών. Τοποθετεί τη γυναίκα στις ευάλωτες ομάδες υπό το χαρακτηριστικό του αδύναμου φύλου. Δεν πιστεύω ότι η γυναίκα είναι αδύναμο φύλο, ούτε έχει λάβει τη θέση που της αξίζει στην κοινωνία, κάτι που ελπίζω να συμβεί σύντομα». «Εάν νομοθετηθεί η γυναικοκτονία, θα είναι σαν να λέω ότι η γυναίκα ανήκει στις ευαίσθητες ομάδες», είπε χαρακτηριστικά και συμπλήρωσε ότι το ζήτημα πρέπει να εξεταστεί συλλογικά και όχι εξειδικευμένα στις γυναίκες. Αποκάλυψε ότι η «Ελπίδα για Δημοκρατία» θα προχωρήσει σε ανακοίνωση θέσεων με σκοπό την πρόληψη του ζητήματος, με την αυστηροποίηση της νομοθεσίας για την ενδοοικογενειακή βία και την κακοποίηση οποιασδήποτε μορφής. Στην Αιόλου τα γραφεία Ακόμη, αποκάλυψε πως τα γραφεία του κόμματος θα στεγάζονται στην οδό Αιόλου 94, στην πλατεία Δημοκρατίας στο κέντρο της Αθήνας. «Η "Ελπίδα για τη Δημοκρατία" είναι στην πλατεία Δημοκρατίας», είπε καταληκτικά.

Το Ιράν παγώνει τις συνομιλίες με τις ΗΠΑ στην Ελβετία μέχρι να φύγει το Ισραήλ από Λίβανο! Ο Νετανιάχου τον...χαβά του, επιτίθεται με οβίδες! Απειλούν ακόμη και τον πρόεδρο Πεζεσκιάν! Θρίλερ στην Ελβετία – Η Τεχεράνη συνδέει την έναρξη των διαπραγματεύσεων με την πλήρη εφαρμογή της εκεχειρίας στον Λίβανο – Οι ΗΠΑ πιέζουν το Ισραήλ να σταματήσει τις επιθέσεις Κρίσιμες είναι οι επόμενες ώρες και μέρες για την τύχη της συμφωνίας μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Ιράν, την οποία το Ισραήλ απειλεί να τινάξει στον αέρα παραβιάζοντας διαρκώς την εύθραυστη εκεχειρία στον Λίβανο και προκαλώντας την οργή της Τεχεράνης. Τα βλέμματα της διεθνούς κοινότητας βρίσκονται στην Ελβετία, όπου βρίσκονται σε εξέλιξη διεργασίες για την επιβίωση της συμφωνίας ενώ το Ιράν έχει καταφέρει να επιβάλει τη δική του ατζέντα σε μια διαδικασία που πριν από λίγα χρόνια θα φάνταζε αδιανόητη. Την ίδια στιγμή σάλο προκαλεί στην Τεχεράνη η δημόσια απειλή για δολοφονία του προέδρου της χώρας, Μασούντ Πεζεσκιάν. Στο επίκεντρο των εξελίξεων βρίσκονται ο υπουργός Εξωτερικών του Ιράν, Αμπάς Αραγτσί, και ο ειδικός απεσταλμένος του Ντόναλντ Τραμπ, Στιβ Γουίτκοφ, οι οποίοι καλούνται να διαχειριστούν τη σημαντικότερη ίσως διπλωματική διαδικασία των τελευταίων ετών στην περιοχή. Διπλωματικές πηγές αναφέρουν ότι η συνάντηση μεταξύ του Αμπάς Αραγτσί και του Στιβ Γουίτκοφ ενδέχεται να πραγματοποιηθεί στην Ελβετία εντός των επόμενων ημερών. Ωστόσο, η ακριβής ημερομηνία παραμένει αβέβαιη, καθώς η Τεχεράνη συνδέει την έναρξη των διαπραγματεύσεων με την πλήρη εφαρμογή της εκεχειρίας στον Λίβανο. Πηγές που επικαλείται το Axios αναφέρουν ότι οι συνομιλίες μεταξύ Αμπάς Αραγτσί και Στιβ Γουίτκοφ ενδέχεται να ξεκινήσουν στην Ελβετία μέσα στις επόμενες 24-48 ώρες. Η Συμφωνία του Ισλαμαμπάντ αλλάζει τα δεδομένα Η υπογραφή του Μνημονίου Κατανόησης του Ισλαμαμπάντ μεταξύ του προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών Ντόναλντ Τραμπ και του προέδρου του Ιράν Μασούντ Πεζεσκιάν αποτέλεσε σημείο καμπής. Για πρώτη φορά μετά από χρόνια ανοιχτής αντιπαράθεσης, δημιουργήθηκε ένας μηχανισμός που επιτρέπει απευθείας πολιτική διαπραγμάτευση μεταξύ των δύο κρατών. Το σημαντικότερο στοιχείο όμως δεν είναι η ίδια η ύπαρξη του διαλόγου. Είναι το γεγονός ότι η διαδικασία αυτή ξεκίνησε υπό συνθήκες στις οποίες το Ιράν δεν προσήλθε ως ηττημένη δύναμη ή ως χώρα υπό εξαναγκασμό, αλλά ως ισότιμος συνομιλητής. Η Τεχεράνη εισέρχεται στις συνομιλίες έχοντας διατηρήσει την περιφερειακή επιρροή της, έχοντας αντέξει πρωτοφανείς στρατιωτικές και οικονομικές πιέσεις και έχοντας επιβάλει τη σύνδεση όλων των περιφερειακών μετώπων σε ένα ενιαίο στρατηγικό πλαίσιο. Ο Λίβανος στο επίκεντρο της νέας εξίσωσης Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της νέας στρατηγικής είναι ο Λίβανος. Η Τεχεράνη ξεκαθάρισε εξαρχής ότι οποιαδήποτε ουσιαστική πρόοδος στις συνομιλίες με τις Ηνωμένες Πολιτείες προϋποθέτει την πλήρη εφαρμογή της εκεχειρίας στον Λίβανο και τον τερματισμό των ισραηλινών στρατιωτικών ενεργειών. Η απόφαση του Ιράν να αναβάλει τις τεχνικές διαπραγματεύσεις με την Ουάσιγκτον εξαιτίας της συνέχισης των ισραηλινών επιθέσεων αποτέλεσε σαφές μήνυμα. Η εποχή κατά την οποία η Τεχεράνη δεχόταν να αντιμετωπίζονται ξεχωριστά τα περιφερειακά μέτωπα έχει τελειώσει. Σήμερα το Ιράν αντιμετωπίζει τη σταθερότητα στον Λίβανο ως τμήμα της δικής του εθνικής ασφάλειας. Αυτή η αντίληψη σηματοδοτεί μια ιστορική αλλαγή στη στρατηγική σκέψη της Ισλαμικής Δημοκρατίας. Ο ρόλος του Πακιστάν ως γέφυρα συνεννόησης Ιδιαίτερη σημασία αποκτά ο ρόλος του Πακιστάν. Η επίσκεψη του υπουργού Εσωτερικών Μοχσέν Νακάβι στην Τεχεράνη δεν αποτελεί μια απλή διπλωματική αποστολή. Το Ισλαμαμπάντ εξελίσσεται σε βασικό διαμεσολαβητή μεταξύ Ιράν και Ηνωμένων Πολιτειών, αναλαμβάνοντας ρόλο που στο παρελθόν είχαν αποκλειστικά χώρες όπως το Ομάν ή το Κατάρ. Πακιστανικές πηγές επιβεβαιώνουν ότι βρίσκονται σε συνεχή επαφή τόσο με την Τεχεράνη όσο και με την Ουάσιγκτον, επιχειρώντας να άρουν τα τελευταία εμπόδια πριν από τη νέα φάση των συνομιλιών. Το γεγονός ότι μια μεγάλη μουσουλμανική δύναμη όπως το Πακιστάν διαδραματίζει κεντρικό ρόλο στη διαδικασία ενισχύει περαιτέρω το διπλωματικό αποτύπωμα του Ιράν στην ευρύτερη περιοχή. Οι ισραηλινές επιθέσεις και το μήνυμα της Τεχεράνης Οι εξελίξεις στον νότιο Λίβανο αποδεικνύουν γιατί η Τεχεράνη επιμένει στη σύνδεση των μετώπων. Λίγες μόλις ώρες μετά την έναρξη της εκεχειρίας, ισραηλινά πλήγματα προκάλεσαν νέες απώλειες, δημιουργώντας σοβαρές αμφιβολίες για τη βιωσιμότητα της συμφωνίας. Από ιρανική σκοπιά, αυτά τα περιστατικά επιβεβαιώνουν ότι οι εγγυήσεις ασφαλείας δεν μπορούν να βασίζονται αποκλειστικά σε διπλωματικές διαβεβαιώσεις. Απαιτείται πραγματική αποτρεπτική ισχύς. Η Τεχεράνη θεωρεί ότι η Χεζμπολάχ και γενικότερα ο λεγόμενος «Άξονας της Αντίστασης» αποτελούν κρίσιμα στοιχεία αυτής της αποτρεπτικής αρχιτεκτονικής. Γι’ αυτό και η προστασία τους αντιμετωπίζεται πλέον ως στρατηγική προτεραιότητα πρώτης γραμμής. Συγκλονιστικό μήνυμα Ιράν σε Ισραήλ: "Σας προειδοποιήσαμε, τώρα είναι αργά… Θα βρεθείτε σε θύελλα" Ο διοικητής της Δύναμης Κουντς των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης, Ισμαήλ Γκαανί, προχώρησε σε μια ιδιαίτερα αιχμηρή δήλωση, υπενθυμίζοντας τις απώλειες που υπέστη το Ισραήλ στις πρόσφατες συγκρούσεις με τη Χεζμπολάχ και προειδοποιώντας ότι η περιοχή παραμένει ένα πεδίο γεμάτο απρόβλεπτους κινδύνους για όσους επιλέξουν τη στρατιωτική οδό. «Όταν είπα ότι η Χεζμπολάχ έχει το Μερσάντ της, δεν δώσατε σημασία και παγιδευτήκατε. Ποιος θα λογοδοτήσει για τις εκατό απώλειες;» δήλωσε χαρακτηριστικά ο Γκαανί, αναφερόμενος στα ιρανικής προέλευσης μη επανδρωμένα αεροσκάφη που χρησιμοποιούνται από την οργάνωση. Ακόμη πιο ηχηρό ήταν το μήνυμά του για τη Γάζα. «Η Γάζα έχει τη δική της θύελλα. Αν κινηθείτε σύμφωνα με τις επιθυμίες των πολιτικών σας, θα βρεθείτε μέσα σε αυτή τη θύελλα. Να είστε προσεκτικοί», προειδοποίησε. Ρήγματα μεταξύ Τραμπ και Νετανιάχου Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι πληροφορίες που κάνουν λόγο για διαφωνίες μεταξύ της κυβέρνησης Τραμπ και του Ισραηλινού πρωθυπουργού Μπενιαμίν Νετανιάχου σχετικά με τον τρόπο τερματισμού της σύγκρουσης. Οι δηλώσεις του αντιπροέδρου Τζ. Ντ. Βανς ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να ενεργούν με βάση τα δικά τους συμφέροντα και όχι τα συμφέροντα άλλων χωρών ερμηνεύονται από πολλούς αναλυτές ως έμμεση κριτική προς το Ισραήλ. Η εξέλιξη αυτή καταδεικνύει ότι η αμερικανική στρατηγική δεν ταυτίζεται πλέον απόλυτα με τις επιδιώξεις της ισραηλινής ηγεσίας. Για την Τεχεράνη, πρόκειται για μια σημαντική διπλωματική ευκαιρία. Η ιρανική ηγεσία αντιλαμβάνεται ότι η σταθερότητα στην περιοχή εξυπηρετεί ολοένα και περισσότερο τα συμφέροντα μεγάλων δυνάμεων και ενεργειακών αγορών, γεγονός που περιορίζει τα περιθώρια στρατιωτικής κλιμάκωσης. Η αποτυχία των ισραηλινών εκτιμήσεων Ακόμη πιο αποκαλυπτικές είναι οι πληροφορίες που προέρχονται από ισραηλινά μέσα ενημέρωσης. Σύμφωνα με αναφορές, οι ισραηλινές υπηρεσίες πληροφοριών είχαν εκτιμήσει ότι η διαδικασία προσέγγισης μεταξύ Ιράν και Ηνωμένων Πολιτειών θα κατέρρεε. Η πραγματικότητα όμως αποδείχθηκε διαφορετική. Οι πολιτικές και στρατιωτικές εξελίξεις όχι μόνο δεν οδήγησαν σε κατάρρευση του διαλόγου αλλά, αντιθέτως, επιβεβαίωσαν την αποφασιστικότητα και των δύο πλευρών να συνεχίσουν τη διαδικασία. Για το Ιράν, αυτό αποτελεί σημαντική διπλωματική νίκη. Δείχνει ότι η πολιτική της «μέγιστης πίεσης» δεν κατάφερε να κάμψει την ιρανική βούληση και ότι η Ουάσιγκτον αναγκάζεται πλέον να αναγνωρίσει τον ρόλο της Τεχεράνης ως αναπόσπαστου παράγοντα της περιφερειακής σταθερότητας. Απειλούν να δολοφονήσουν τον πρόεδρο Πεζεσκιάν για...προδοσία! Έντονες αντιδράσεις έχει προκαλέσει στο Ιράν η δημόσια απειλή κατά του προέδρου Μασούντ Πεζεσκιάν από έναν Ιρανό μουεζίνη (ψάλτη) στην πόλη Ρέι, με αφορμή τη συμφωνία και τις διαπραγματεύσεις μεταξύ Τεχεράνης και Ηνωμένων Πολιτειών. Ο αντιπρόεδρος Επικοινωνίας και Ενημέρωσης της προεδρίας, Σεγέντ Μεχντί Ταμπαταμπάεϊ, καταδίκασε με σκληρή γλώσσα το περιστατικό μέσω ανάρτησής του στην πλατφόρμα X, κάνοντας λόγο για απαράδεκτες απειλές εναντίον του εκλεγμένου προέδρου της χώρας. «Ένας αλαζόνας απείλησε με δολοφονία τον γενναίο και αφοσιωμένο πρόεδρο», ανέφερε χαρακτηριστικά, καλώντας τις αρμόδιες αρχές να προχωρήσουν σε αποφασιστική και νόμιμη αντιμετώπιση όσων υποκινούν ή εκφράζουν ακραίες και επικίνδυνες θέσεις. Η υπόθεση προέκυψε όταν ο μουεζίνης Μοχάμαντ Άλι Μπακσί, κατά τη διάρκεια εκδήλωσης στην Ρέι, αναφέρθηκε στη συμφωνία Ιράν–ΗΠΑ και εξαπέλυσε ευθείες απειλές κατά του προέδρου Πεζεσκιάν, υποστηρίζοντας ότι εάν δεν τηρηθούν οι προϋποθέσεις που έχει θέσει η ηγεσία της χώρας, θα υπάρξουν σοβαρές συνέπειες. Ορμούζ, ενέργεια και παγκόσμια οικονομία Ένας από τους βασικούς στόχους των διαπραγματεύσεων αφορά τη διασφάλιση της ενεργειακής σταθερότητας. Η επαναλειτουργία των Στενών του Ορμούζ υπό συνθήκες πλήρους ασφάλειας αποτελεί κρίσιμο παράγοντα για τη διεθνή αγορά ενέργειας. Η σημασία του Ιράν σε αυτό το ζήτημα είναι καθοριστική. Περίπου το 20% του παγκόσμιου θαλάσσιου εμπορίου πετρελαίου διέρχεται από τη συγκεκριμένη περιοχή. Καμία βιώσιμη ενεργειακή αρχιτεκτονική δεν μπορεί να οικοδομηθεί χωρίς τη συμμετοχή της Τεχεράνης. Αυτό ακριβώς εξηγεί γιατί οι συνομιλίες δεν περιορίζονται στο πυρηνικό πρόγραμμα. Αφορούν την ασφάλεια της ναυσιπλοΐας, την παγκόσμια ενεργειακή επάρκεια και την οικονομική σταθερότητα σε παγκόσμιο επίπεδο. Τα παγωμένα κεφάλαια και η νέα πραγματικότητα – Τι γίνεται με τα 6 δισ. δολάρια Οι πληροφορίες περί πιθανής αποδέσμευσης των 6 δισεκατομμυρίων δολαρίων ιρανικών κεφαλαίων που παραμένουν δεσμευμένα στο εξωτερικό αποτελούν μία ακόμη ένδειξη αλλαγής κλίματος. Εάν επιβεβαιωθούν, θα σηματοδοτήσουν την πρώτη ουσιαστική οικονομική παραχώρηση της Ουάσιγκτον προς την Τεχεράνη εδώ και πολλά χρόνια. Η εξέλιξη αυτή θα αποτελέσει έμπρακτη αναγνώριση ότι η πολιτική οικονομικής ασφυξίας δεν απέδωσε τα αναμενόμενα αποτελέσματα. Αντίθετα, το Ιράν κατάφερε να διατηρήσει τη συνοχή του, να ενισχύσει τις σχέσεις του με αναδυόμενες δυνάμεις και να επιστρέψει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων από θέση ισχύος. Η Ρωσία στηρίζει τη συνέχιση της διαδικασίας Η παρέμβαση της Ρωσίας υπέρ της συνέχισης των συνομιλιών έχει ιδιαίτερη βαρύτητα. Η Μόσχα εξέφρασε την ελπίδα ότι τόσο το Ιράν όσο και οι Ηνωμένες Πολιτείες θα τηρήσουν πλήρως τις δεσμεύσεις τους και θα συνεχίσουν τη διαδικασία επίλυσης των εκκρεμών ζητημάτων. Η θέση αυτή αντικατοπτρίζει την ευρύτερη αντίληψη πολλών διεθνών δυνάμεων ότι η σταθερότητα στη Μέση Ανατολή δεν μπορεί να επιτευχθεί χωρίς τη συμμετοχή και τη συναίνεση της Τεχεράνης. Το Ιράν συνδιαμορφώνει τη Νέα Τάξη Πραγμάτων στη Μέση Ανατολή Οι εξελίξεις των τελευταίων εβδομάδων αποκαλύπτουν μια βαθύτερη γεωπολιτική μεταβολή. Το Ιράν δεν αντιμετωπίζεται πλέον αποκλειστικά ως αντικείμενο πίεσης ή ως πρόβλημα προς διαχείριση. Αναδεικνύεται σταδιακά σε συνδιαμορφωτή της νέας περιφερειακής τάξης. Οι συνομιλίες στην Ελβετία, η μεσολάβηση του Πακιστάν, η εμπλοκή της Ρωσίας, οι συζητήσεις για τον Λίβανο, το Ορμούζ και τις ενεργειακές ροές συνθέτουν μια εικόνα στην οποία η Τεχεράνη βρίσκεται στο κέντρο των εξελίξεων. Ανεξάρτητα από την τελική έκβαση των διαπραγματεύσεων, ένα συμπέρασμα φαίνεται ήδη σαφές: η εποχή κατά την οποία οι περιφερειακές ισορροπίες μπορούσαν να σχεδιαστούν χωρίς το Ιράν ανήκει οριστικά στο παρελθόν. Σήμερα, το Ιράν δεν διεκδικεί απλώς μια θέση στο τραπέζι των αποφάσεων. Αποδεικνύει ότι αποτελεί έναν από τους βασικούς παίκτες που θα καθορίσουν τους κανόνες της επόμενης ημέρας στη Μέση Ανατολή. ΒΝ

Ακυρώθηκαν ξαφνικά οι συνομιλίες μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν στην Ελβετία – Τί συνέβη; Ένα διπλωματικό θρίλερ βρίσκεται σε εξέλιξη σχετικά με τη συμφωνία του Ισλαμαμπάντ. Όπως έγινε γνωστό, ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ Τζέι Ντι Βανς βρισκόταν στο αεροδρόμιο για τη Γενεύη, όπου θα διεξάγονταν συζητήσεις για την ενδιάμεση συμφωνία, όταν ανέστειλε το προγραμματισμένο ταξίδι του. Ο Λευκός Οίκος ανέφερε ότι ο πρώτος γύρος τεχνικών συνομιλιών με το Ιράν βάσει του μνημονίου κατανόησης που υπεγράφη αυτή την εβδομάδα δεν θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή, όπως είχε αρχικά δηλώσει η Ουάσινγκτον. Το πρωί η Ελβετία επίσης επιβεβαίωσε πως οι συνομιλίες ΗΠΑ-Ιράν στο Μπούργκενστοκ, δεν θα πραγματοποιηθούν. «Όπως δήλωσε ο αντιπρόεδρος στη συνέντευξη Τύπου του, τα σχέδια για τις επερχόμενες τεχνικές συνομιλίες με το Ιράν δεν έχουν οριστικοποιηθεί, και η αμερικανική αντιπροσωπεία είναι έτοιμη να αναχωρήσει με την πρώτη δυνατή ευκαιρία», αναφέρει σε ανακοίνωσή του εκπρόσωπος του Λευκού Οίκου. «Ωστόσο, η επιμελητεία αυτών των διαπραγματεύσεων δεν ήταν ποτέ απλή ή προβλέψιμη. Προς το παρόν, ο αντιπρόεδρος δεν αναχωρεί απόψε. Θα σας ενημερώσουμε μόλις έχουμε μια συγκεκριμένη ενημέρωση σχετικά με τα επόμενα βήματα. Προσβλέπουμε στην έναρξη τεχνικών συνομιλιών το συντομότερο δυνατό», προσθέτει η δήλωση. Αφ' ότου Αμερικανοί αξιωματούχοι αρχικά δήλωσαν στους δημοσιογράφους ότι θα συναντηθούν με Ιρανούς διαπραγματευτές στην Ελβετία την Παρασκευή, ο Βανς δήλωσε σε συνέντευξη Τύπου της Παρασκευής ότι η συνάντηση δεν είχε ακόμη οριστικοποιηθεί, καθώς είναι δύσκολο για τους Ιρανούς αξιωματούχους να φύγουν από το Ιράν. Ο Βανς είπε ότι πίστευε ότι θα ταξιδέψει στην Ελβετία κάποια στιγμή αυτό το Σαββατοκύριακο. Νομοθέτες των Ρεπουμπλικανών δεν κρύβουν την οργή τους —κάτι εξαιρετικά σπάνιο— για την υπογραφή της ενδιάμεσης συμφωνίας καθώς τη θεωρούν υπερβολικά ευνοϊκή για την Τεχεράνη και βρίσκουν ότι απέχει παρασάγγας από τη συντριπτική νίκη που υποσχόταν ο πρόεδρος των ΗΠΑ. Στο μεταξύ, Ισραήλ και Χεζμπολάχ συνεχίζουν να ανταλλάσουν πυρά στον Νότιο Λίβανο, παρά την υπογραφή του μνημονίου από τους προέδρους των ΗΠΑ και του Ιράν. Το Ιράν διαμηνύει ότι έχει σχέδιο για αντίποινα εάν οι ΗΠΑ παραβιάσουν τη συμφωνία, ή την εθνική του ασφάλεια... slpress

Η μεγάλη Βαβέλ της διαπλοκής - Ποιοι επιχειρηματίες στηρίζουν Μητσοτάκη, Τσίπρα και Καρυστιανού! Όσοι υποστηρίζουν ότι θα ...υπάρχει κυβέρνηση μετά τις εκλογές, λένε ψέμματα! Ο Μητσοτάκης θα πέσει κάτω από 20%, η Καρυστιανού επελαύνει με ένα ποσοστό του 15-18% έχοντας πάρει τη μισή ΝΔ και ποσοστό από πατριωτικό ΠΑΣΟΚ, ο Τσίπρας γύρω στο 15% επίσης και ο Σαμαράς τουλάχιστον ένα 6 με 8%. Άρα...χάος! Ο...χορός των "καλαναρχών" Το τοπίο με τους καναλάρχες και την κυβέρνηση είναι θολό. Κάποιοι έχουν αποστασιοποιηθεί, κάποιοι στηρίζουν δειλά, κάποιοι έχουν μείνει πιστοί στον Μητσοτάκη. Ο ερχομός όμως του Τσίπρα και της Μαρίας Καρυστιανού έχει αναγκάσει παραδοσιακά επιχειρηματικά τζάκια να επαναπροσδιορίσουν την στήριξη τους στους πολιτικούς. Ας κάνουμε μια χαρτογράφηση: Ο Αλαφούζος Η οικογένεια Αλαφούζου, μέσω του ΣΚΑΪ, των ραδιοφωνικών σταθμών, των ενημερωτικών ιστοσελίδων και της «Καθημερινής», αποτελεί διαχρονικά έναν από τους σημαντικότερους πυλώνες στήριξης της κυβερνητικής πολιτικής του Κυριάκου Μητσοτάκη. Η προβολή των κυβερνητικών θέσεων είναι σταθερή και συστηματική, τα «αποκλειστικά» πάνε πρώτα στο Φάληρο και μετά τα παίρνουν τα άλλα μέσα. Η δε κριτικη προς την κυβέρνηση σχεδόν ανύπαρκτη γι’ αυτό και η τηλεθέαση έχει πέσει επικίνδυνα. Παρόλα αυτά ο ομιλος στηρίζει Μητσοτάκη. Ο εχθρός ...Μαρινάκης Στον αντίποδα, ο Βαγγέλης Μαρινάκης φαίνεται τα τελευταία χρόνια να ακολουθεί διαφορετική στρατηγική. Μέσω του Mega, των εφημερίδων «ΤΑ ΝΕΑ» και «ΤΟ ΒΗΜΑ», αλλά και ενός ισχυρού δικτύου ενημερωτικών ιστοσελίδων (in.gr, ot.gr κ.α.), έχει αυξήσει την ήδη σκληρή κριτική του προς την κυβέρνηση. Παράλληλα, η δημόσια παρουσία και οι παρεμβάσεις του Αλέξη Τσίπρα αντιμετωπίζονται με μεγαλύτερη προβολή και ευνοϊκότερη κάλυψη σε σχέση με το παρελθόν ενώ και ο Νίκος Ανδρουλάκης και το ΠΑΣΟΚ απολαμβάνουν σταθερή και σημαντική στήριξη στα μέσα του ομίλου. Ο Μαρινάκης θέλει να ρίξει τον Μητσοτάκη από την εξουσία πάσει θυσία. Ο Μελισσανίδης ως νέος δυνατός παίκτης Ο Δημήτρης Μελισσανίδης με τη Ναυτεμπορική, τη Ναυτεμπορική TV και την Εφημερίδα των Συντακτών έχει μπει δυναμικά στο παιχνίδι της ενημέρωσης και της επιρροής. Ο ίδιος έχει συμφωνήσει να στηρίξει πάσει θυσία τον Αλέξη Τσίπρα, τα βρήκε με τον Μαρινάκη - που ήθελε να εκδώσει την Ελευθεροτυπία- έχουν συνασπιστεί απέναντι στον Μητσοτάκη. Ο Μελισσανίδης, παράλληλα, θα στηρίξει και τον Αντώνη Σαμαρά σε περίπτωση που προχωρήσει σε νέο κόμμα. Πάντως, άλλο ένα πρόσωπο που θα προσφέρει στήριξη στον Τσίπρα (εάν του ζητηθεί) είναι και ο Ευαγγελος Μυτιληναίος ο οποίος παρόλο που δεν έχει ΜΜΕ, έχει τεράστια επιρροή μέσω των μεγάλων επιχειρήσεων και της τεράστιας κεφαλαιοποίησης που διαθέτει. Αν και έχει ευνοηθεί αρκετά και από την σημερινή κυβέρνηση… Ο Σαββίδης τα έσπασε με τη ΝΔ Ο Ιβάν Σαββίδης, μέσω του OPEN και των μέσων που ελέγχει ή επηρεάζει, έχει διαμορφώσει ένα σαφώς πιο επικριτικό πλαίσιο απέναντι στην κυβέρνηση. Η κυβέρνηση ήθελε την στήριξη του κόσμου του ΠΑΟΚ, ο Σαββίδης δεν είναι εύκολος παίκτης, και έτσι έβαλαν μπροστινό τον επιχειρηματία Αριστοτέλη Μυστακίδη ο οποίος στηρίζει τον Μητσοτάκη. Όμως, το OPEN το οποίο συνεργάζεται με τον όμιλο Μαρινάκη σε ψυχαγωγικό υλικό, εμφανίζονται επικριτικοί στον Κ. Μητσοτάκη και την κυβέρνηση ενώ συχνά προβάλλονται θέσεις που ευνοούν την αντιπολίτευση. Ο παραδοσιακός παίκτης Βαρδινογιάννης Ο όμιλος Βαρδινογιάννη που ελέγχει τα κανάλια Alpha και Star επιλέγει μια περισσότερο ισορροπημένη στάση, χωρίς όμως να αποφεύγουν την κριτική όταν το πολιτικό κλίμα το επιβάλλει. Αν και διατηρούν καλή διαχρονική σχέση με τον Νίκο Δένδια που αποτελεί το Νο1 δελφίνο της ΝΔ, αν και διατηρούν μια καλή σχέση με τον Ν. Ανδρουλάκη και το ΠΑΣΟΚ (αλλά και τον Παύλο Γερουλάνο), εντούτοις δεν έχουν βγει κατά του Μητσοτάκη. Ο Πρωθυπουργός πρόσφατα έχει κατευνάσει τα πνεύματα με τον Γιάννη Βαρδινογιάννη με κατ’ ιδίαν συνομιλίες. Ο Όμιλος Κυριακού που ποντάρει στη Δεξιά Αντίστοιχα, ο ANT1 και ο όμιλος Κυριακού επιχειρεί να διατηρήσει αποστάσεις τόσο από την κυβέρνηση όσο και από την αντιπολίτευση, αν και η συνολική εικόνα που εκπέμπει συχνά θεωρείται πιο φιλική προς το κυβερνητικό στρατόπεδο. Η αλήθεια είναι ότι ο Θοδωρής Κυριακού έχει πολύ καλές σχέσεις με το δεξιό τμήμα της ΝΔ, με τους Απόστολο Τζιτζικώστα και Αντώνη Σαμαρά (γι’ αυτό δόθηκε εκεί η μεγάλη συνέντευξη του Μεσσήνιου), έχει απ' ευθείας σύνδεση με τους Ρεπουμπλικάνους και την διοίκηση Tράμπ, όμως, δεν μπορεί να πει κανείς ότι βγαίνει απέναντι στον Μητσοτάκη. Ο νέος όμιλος Εξάρχου Την ίδια στιγμή, δυνατοί επιχειρηματίες όπως είναι οι Μπάκος-Καυμενάκης-Εξάρχου που ελέγχουν μέσα όπως το Action 24, ο Flash και μεγάλης επισκεψιμότητας ενημερωτικές ιστοσελίδες όπως το iefimerida εμφανίζονται πιο κοντά στην κυβέρνηση Μητσοτάκη, προσφέροντας συχνά ευνοϊκότερο περιβάλλον παρουσίασης των κυβερνητικών θέσεων χωρίς όμως να έχουν κλείσει την πόρτα σε μικρότερους παίκτες όπως ο Ν. Ανδρουλάκης… Ο όμιλος Φιλιππάκη και το Kontra (Κουρής) αποτελούν σταθερές αντιπολιτευτικές φωνές, ασκώντας σκληρή κριτική στην κυβέρνηση και προσωπικά στον Κυριάκο Μητσοτάκη. Η στάση τους είναι διαχρονική, ενταγμένη σε μια ευρύτερη πολιτική και δημοσιογραφική κατεύθυνση που έχει αυξήσει την επιρροή τους σε πιο αντισυστημικό κόσμο. Πρόσφατα, στο παιχνίδι έχει μπει και ο ιδιοκτήτης της ΑΕΚ, Μάριος Ηλιόπουλος που φαίνεται να στηρίζει την Μαρία Καρυστιανού η οποία έχει μία δυναμική στην πατριωτική δεξιά (και όχι μόνο) ενώ κοντά στο εγχείρημα της βρίσκεται και ο εφοπλιστής Βίκτωρας Ρέστης που είχε στηρίξει παλαιότερα το κόμμα ΝΙΚΗ.

Τα 4 Στενά που φέρνουν black out σε πετρέλαιο και ενέργεια, οι απειλές Tράμπ και ο κινεζικός αποκλεισμός! Από το ξέσπασμα της σύγκρουσης μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ιράν, το Στενό του Hormuz παραμένει κλειστό για τη διεθνή ναυσιπλοΐα. Αρχικά, το κλείσιμο επιβλήθηκε από το Ιράν μέσω επιθέσεων σε πλοία και ναρκών που τοποθετήθηκαν στο στενό. Σύντομα μετά, οι ΗΠΑ κήρυξαν θαλάσσιο αποκλεισμό για να αντιμετωπίσουν τις κινήσεις του Ιράν, μπλοκάροντας κάθε μετακίνηση ιρανικών πλοίων και αγαθών. Αυτό αργότερα μετατράπηκε σε ευρείας κλίμακας εμπάργκο σε όλα τα ιρανικά συνδεδεμένα αγαθά που διασχίζουν τον Ινδικό Ωκεανό. Σύμφωνα με τον Διεθνή Οργανισμό Ενέργειας, ο αποκλεισμός έχει προκαλέσει μια κρίση πετρελαίου και φυσικού αερίου πιο σοβαρή από τις κρίσεις του 1973, του 1979 και του 2022 μαζί. Η μάχη για τον έλεγχο του Στενού έχει οδηγήσει σε επιβράδυνση της παγκόσμιας οικονομικής ανάπτυξης, εκτεταμένες ελλείψεις καυσίμων και βαθύτερες ανθρωπιστικές κρίσεις σε όλο τον κόσμο. Μόνο στο Σουδάν, η διαταραχή της ναυσιπλοΐας έχει κόψει την πρόσβαση σε ιατρικές προμήθειες για περίπου 20.000 ανθρώπους. Παρότι έχει ανακοινωθεί μια αρχική συμφωνία για την επαναλειτουργία του στενού, λίγες λεπτομέρειες είναι γνωστές για τη μακροπρόθεσμη πρόσβαση. Η διαταραχή σε αυτό το κρίσιμο θαλάσσιο πέρασμα τους τελευταίους μήνες έχει στρέψει την προσοχή στα ναυτιλιακά «στενά» και στην ευαλωτότητα των διεθνών εφοδιαστικών αλυσίδων. Έχει επίσης δείξει πώς η παγκόσμια οικονομία, που συχνά θεωρείται ρευστή και χωρίς σύνορα, εξαρτάται από λίγους, στενούς διαύλους μεταφοράς. Μέρος του προβλήματος είναι ότι τα νομικά και θεσμικά πλαίσια, όπως η Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας, δεν συμβαδίζουν πλέον με τις γεωπολιτικές πραγματικότητες. Οι μεγάλες δυνάμεις ερμηνεύουν επιλεκτικά ή αγνοούν τις νομικές υποχρεώσεις όταν αυτές συγκρούονται με τα εθνικά τους συμφέροντα, ενώ οι μηχανισμοί επιβολής παραμένουν αδύναμοι ή ανύπαρκτοι. Καθώς η παγκόσμια συναίνεση γύρω από αυτούς τους μηχανισμούς διασπάται, οι χώρες στρέφονται ολοένα και περισσότερο στη στρατιωτική ισχύ για να διασφαλίσουν τα συμφέροντά τους. Η αντιμετώπιση των επαναλαμβανόμενων κλεισιμάτων τέτοιων σημείων δεν είναι απλώς ζήτημα πρόληψης κρίσεων• αφορά και την κατανόηση του ποιος μπορεί να προκαλέσει διαταραχή, ποιος μπορεί να αντέξει το κόστος και ποιος αναγκάζεται να προσαρμοστεί. Καθώς ο κόσμος αντιμετωπίζει τις συνέπειες του Hormuz, άλλα στρατηγικά στενά θα μπορούσαν να αποτελέσουν ακόμη μεγαλύτερους κινδύνους. Σε αυτό το πλαίσιο, στην ανάλυσή του, το think tank Chatham House εστιάζει στα τέσσερα κυριότερα στενά… 1. Το Στενό της Ταϊβάν Το Στενό της Ταϊβάν είναι ένας από τους πιο πολυσύχναστους εμπορικούς διαδρόμους στον κόσμο. Περίπου το ένα πέμπτο του παγκόσμιου θαλάσσιου φορτίου και περισσότερο από το μισό του παγκόσμιου στόλου εμπορευματοκιβωτίων περνούν από αυτό. Τα τελευταία χρόνια, η Κίνα έχει πραγματοποιήσει επανειλημμένα στρατιωτικές ασκήσεις γύρω από την Ταϊβάν. Τον Δεκέμβριο, για παράδειγμα, η Ανατολική Διοίκηση της Κίνας πραγματοποίησε 10 ώρες ασκήσεων με πραγματικά πυρά στα ύδατα γύρω από την Ταϊβάν. Με τον χρόνο, το Πεκίνο έχει αρχίσει να χρησιμοποιεί τέτοιου είδους στρατιωτική δραστηριότητα για να δοκιμάσει ένα πιθανό αποκλεισμό της Ταϊβάν ως εργαλείο πίεσης για την προσέγγιση των δύο κυβερνήσεων. Αν και είναι πιο ευρύ από άλλα στρατηγικά στενά, μια διαταραχή στο Στενό της Ταϊβάν θα μπορούσε να προκαλέσει μεγαλύτερο σοκ από το σημερινό κλείσιμο του Hormuz. Η ίδια η Ταϊβάν αντιστοιχεί στο 90% της κορυφαίας παγκόσμιας παραγωγής ημιαγωγών που χρησιμοποιούνται σε όλο τον κόσμο για την τεχνητή νοημοσύνη και τα ηλεκτρονικά. Πιο γενικά, η Ανατολική Ασία αντιπροσωπεύει περίπου το 95% της παγκόσμιας ναυπηγικής παραγωγής και πάνω από το 40% της διακίνησης θαλάσσιου φορτίου. Λόγω αυτών των εξαρτήσεων, ένας κινεζικός αποκλεισμός της Ταϊβάν θα προκαλούσε εκτιμώμενη πτώση 5% του παγκόσμιου ΑΕΠ. Μια σύγκρουση για την Ταϊβάν θα μπορούσε να προκαλέσει αλυσιδωτές διαταραχές, όπως κυρώσεις κατά της Κίνας και περιφερειακές καθυστερήσεις στη ναυσιπλοΐα που θα πολλαπλασίαζαν τα συστημικά οικονομικά σοκ. Καθώς η Κίνα αυξάνει τις στρατιωτικές της ενέργειες γύρω από την Ταϊβάν, αυξάνεται και η πιθανότητα ενός ατυχήματος ή λανθασμένης εκτίμησης. Για παράδειγμα, το διαβόητο περιστατικό του 2001, όπου διαφωνίες για εδάφη και δικαιώματα διέλευσης οδήγησαν σε σύγκρουση στον αέρα μεταξύ αμερικανικού κατασκοπευτικού αεροσκάφους του ναυτικού και κινεζικού μαχητικού. Αν ένα τέτοιο ατύχημα συνέβαινε μεταξύ Κίνας και Ταϊβάν, η Κίνα θα μπορούσε να δελεαστεί να χρησιμοποιήσει την κρίση για να ενισχύσει τον έλεγχό της στο στενό. Όσο οι γεωπολιτικές εντάσεις για ενεργειακούς πόρους, συμμαχίες και εδαφικές διαφορές παραμένουν, ο κίνδυνος το Στενό της Ταϊβάν να χρησιμοποιηθεί ως στρατηγικό διαπραγματευτικό χαρτί θα παραμένει υψηλός. 2. Το Στενό της Μαλάκκα Το Στενό της Μαλάκκα είναι ένα στρατηγικό σημείο διέλευσης που συνδέει τον Ινδικό Ωκεανό με τη Θάλασσα της Νότιας Κίνας και τον Ειρηνικό Ωκεανό. Είναι ο βασικός διάδρομος για το εμπόριο μεταξύ Ανατολικής Ασίας και Δύσης. Στο στενότερο σημείο του έχει πλάτος περίπου 1,7 μίλια. Σχεδόν το 24% του παγκόσμιου θαλάσσιου εμπορίου (κατά όγκο) περνά από αυτό. Μεταφέρει το 45% του παγκόσμιου θαλάσσιου πετρελαίου, πάνω από το 25% των διεθνώς διακινούμενων αυτοκινήτων και το 23% των ξηρών φορτίων χύδην, συμπεριλαμβανομένων βασικών αγροτικών προϊόντων όπως σιτηρά και σόγια. Τα ύδατα της Νοτιοανατολικής Ασίας γύρω από το στενό αποτελούν επίσης μία από τις μεγαλύτερες εστίες πειρατείας στον κόσμο. Από το 1995 έως το 2013, η Νοτιοανατολική Ασία αντιπροσώπευε το 41% των παγκόσμιων επιθέσεων πειρατείας. Όπως και στο Κέρας της Αφρικής, η πειρατεία αυξάνεται ξανά στη Νοτιοανατολική Ασία. Στο πρώτο μισό του 2025, ειδικοί ανέφεραν αύξηση 83% στην πειρατεία στην Ασία, με στόχο κυρίως πλοία μεταφοράς χύδην φορτίου. Εκτός από την πειρατεία, το στενό αντιμετωπίζει αύξηση της δραστηριότητας «σκοτεινών πλοίων», δηλαδή πλοίων που απενεργοποιούν σκόπιμα τα συστήματα εντοπισμού τους, που συνδέονται με την πώληση κυρωμένου πετρελαίου από χώρες όπως το Ιράν και η Ρωσία. Κοντά, στα ανοιχτά της Μαλαισίας, βρίσκεται μια περιοχή γνωστή ως Eastern Outer Port Limits anchorage. Μεταξύ Ιανουαρίου και Απριλίου πραγματοποιήθηκαν εκεί τουλάχιστον 250 μεταφορές πλοίου-σε-πλοίο ύποπτων κυρωμένων αγαθών. Καθώς οι ΗΠΑ συνεχίζουν τις κατασχέσεις και αναχαιτίσεις πλοίων που συνδέονται με το Ιράν, ο έλεγχος στην περιοχή έχει ενταθεί. Μια πιο επιθετική αμερικανική ναυτική παρουσία στο κανάλι θα αμφισβητούσε την εξουσία των περιφερειακών κρατών όπως η Σιγκαπούρη και η Μαλαισία και θα διατάρασσε τη ροή της κυκλοφορίας. Μαζί με το οργανωμένο έγκλημα, η πειρατεία και η παράκαμψη κυρώσεων αυξάνουν την πίεση στο Στενό της Μαλάκκα. 3. Η Διώρυγα της Μοζαμβίκης Μερικές φορές αναφέρεται ως το «Ξεχασμένο Σημείο Πνιγμού» - η Διώρυγα της Μοζαμβίκης εκτείνεται περίπου 945 μίλια μεταξύ της Μαδαγασκάρης και της Μοζαμβίκης. Επί αιώνες, η διώρυγα λειτουργούσε ως βασικό πέρασμα που συνέδεε το εμπόριο από τον Ινδικό Ωκεανό με τον υπόλοιπο κόσμο. Μόνο όταν άνοιξε η Διώρυγα του Σουέζ ως ταχύτερη διαδρομή μεταξύ Ασίας και Ευρώπης, το 1869, άρχισε να φθίνει η κυρίαρχη θέση της στις παγκόσμιες αλυσίδες εφοδιασμού. Σήμερα, η διώρυγα εξακολουθεί να φιλοξενεί σχεδόν το 30% όλης της παγκόσμιας κίνησης δεξαμενόπλοιων, επιτρέποντας τη μεταφορά πάνω από 500 εκατομμυρίων τόνων πετρελαίου κάθε χρόνο. Οι πρόσφατες διαταραχές στις ναυτιλιακές διαδρομές στην Ερυθρά Θάλασσα έχουν αναβαθμίσει εκ νέου τη σημασία της διώρυγας. Η ιδιότητά της ως δευτερεύοντος εμπορικού διαδρόμου σημαίνει ότι η θαλάσσια ασφάλεια στην περιοχή συχνά παραβλέπεται. Κατά την κορύφωση της πειρατείας των Σομαλών το 2011, οι επιθέσεις σε εμπορικά πλοία επεκτείνονταν συχνά και στη Διώρυγα της Μοζαμβίκης. Από το 2017, η Μοζαμβίκη αντιμετωπίζει επίσης μια ισλαμιστική εξέγερση κατά μήκος της βόρειας ακτής, η οποία έχει οδηγήσει σε διαταραχές και επιθέσεις σε ναυτιλιακές υποδομές. Τον Μάρτιο του 2021, για παράδειγμα, μια μεγάλης κλίμακας επίθεση ανταρτών στην παράκτια πόλη Πάλμα ανάγκασε την αναστολή του έργου υγροποιημένου φυσικού αερίου της Μοζαμβίκης και των επενδύσεων ύψους 20 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Το έργο επανεκκίνησε τον Ιανουάριο του 2026, αλλά η πλήρης παραγωγή δεν αναμένεται πριν το 2029. Η διώρυγα φιλοξενεί επίσης ένα από τα μεγαλύτερα αποθέματα φυσικού αερίου στον κόσμο, με περισσότερα από 100 τρισεκατομμύρια κυβικά πόδια ανακτήσιμου φυσικού αερίου στη θαλάσσια λεκάνη Rovuma, στα βόρεια τμήματά της. Το ενεργειακό σοκ που προκάλεσε το κλείσιμο του Hormuz έχει αυξήσει τον ανταγωνισμό για πρόσβαση στους πόρους της διώρυγας. Ακόμη και πριν από την κρίση, ενεργειακές εταιρείες από τις ΗΠΑ, την Κίνα, την Ιαπωνία, την Ινδία, την Κορέα, την Ιταλία και τη Ρωσία είχαν προσπαθήσει, κυρίως ανεπιτυχώς, να εξασφαλίσουν μερίδιο στα υπεράκτια αποθέματα της Μοζαμβίκης. Τώρα εντείνουν τις προσπάθειές τους. Την τελευταία δεκαετία, το ναυτικό της Μοζαμβίκης έχει αναπτύξει τις δυνατότητες περιπολίας και ασφάλειάς του, αλλά η περιφερειακή επιτήρηση και παρακολούθηση παραμένει περιορισμένη. Διεθνείς εταίροι έχουν κατά καιρούς παρέμβει για να παρέχουν υποστήριξη περιπολιών, όμως οι ανταγωνιστικές προτεραιότητες ασφάλειας έχουν εμποδίσει οποιεσδήποτε μόνιμες δεσμεύσεις. Η Μοζαμβίκη επίσης διστάζει να εμπλέξει εξωτερικούς εταίρους στις ναυτικές και πληροφοριακές της επιχειρήσεις. Η έλλειψη συντονισμένης παρακολούθησης και η αύξηση της ανακατεύθυνσης της ναυτιλιακής κίνησης μέσω της διώρυγας αυξάνουν τον κίνδυνο οι ισλαμιστές αντάρτες να προκαλέσουν σαμποτάζ σε πλοία, λιμάνια και ενεργειακές αλυσίδες εφοδιασμού τους επόμενους μήνες. 4. Η διώρυγα του Παναμά Οι θαλάσσιοι «κόμβοι στραγγαλισμού» στον Ατλαντικό θεωρούνται συχνά πιο σταθεροί και λιγότερο αμφισβητούμενοι. Ωστόσο, η Διώρυγα του Παναμά και η περιοχή της Καραϊβικής έχουν μακρά ιστορία διαταραχών. Όπως και η Διώρυγα της Μοζαμβίκης, αυτοί οι δευτερεύοντες διάδρομοι γίνονται πιο σημαντικοί όταν άλλα κρίσιμα σημεία στραγγαλισμού κλείνουν. Η διώρυγα αποτελεί έναν από τους πιο κρίσιμους συνδέσμους μεταξύ Ατλαντικού και Ειρηνικού. Ειδικά για τις ΗΠΑ, είναι μια στρατηγική αρτηρία: περίπου το 40% της εμπορευματοκιβωτιοκίνησης των ΗΠΑ εξαρτάται από αυτήν, ιδιαίτερα οι ροές μεταξύ της ανατολικής ακτής της Αμερικής και της Ασίας. Η Κίνα επίσης εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό, αντιπροσωπεύοντας το 21,4% του όγκου φορτίου της διώρυγας τους 12 μήνες έως τον Σεπτέμβριο του 2024. Ο γεωπολιτικός ανταγωνισμός μεταξύ Ουάσιγκτον και Πεκίνου επηρεάζει άμεσα τις λειτουργίες της διώρυγας. Από την επιστροφή του στην εξουσία το 2025, ο Πρόεδρος Trump έχει επανειλημμένα απειλήσει να θέσει τη διώρυγα υπό αμερικανικό έλεγχο, επικαλούμενος ανησυχίες ασφαλείας σχετικά με την αυξανόμενη επιρροή της Κίνας σε αυτόν τον κρίσιμο υδάτινο δρόμο. Τα θαλάσσια bottlenecks στον Ατλαντικό θεωρούνται συχνά πιο σταθερά και λιγότερο προβληματικά. Ωστόσο, η Διώρυγα του Παναμά και η περιοχή της Καραϊβικής έχουν μακρά ιστορία διαταραχών. Όπως και η Διώρυγα της Μοζαμβίκης, αυτοί οι δευτερεύοντες διάδρομοι γίνονται πιο σημαντικοί όταν άλλα κρίσιμα σημεία κλείνουν. Η διώρυγα αποτελεί έναν από τους πιο κρίσιμους συνδέσμους μεταξύ Ατλαντικού και Ειρηνικού. Ειδικά για τις ΗΠΑ, είναι μια στρατηγική αρτηρία: περίπου το 40% της εμπορευματοκιβωτιοκίνησης των ΗΠΑ εξαρτάται από αυτήν, ιδιαίτερα οι ροές μεταξύ της ανατολικής ακτής της Αμερικής και της Ασίας. Η Κίνα επίσης εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό, αντιπροσωπεύοντας το 21,4% του όγκου φορτίου της διώρυγας τους 12 μήνες έως τον Σεπτέμβριο του 2024. Ο γεωπολιτικός ανταγωνισμός μεταξύ Ουάσιγκτον και Πεκίνου επηρεάζει άμεσα τις λειτουργίες της διώρυγας. Από την επιστροφή του στην εξουσία το 2025, ο Πρόεδρος Trump έχει επανειλημμένα απειλήσει να θέσει τη διώρυγα υπό αμερικανικό έλεγχο, επικαλούμενος ανησυχίες ασφαλείας σχετικά με την αυξανόμενη επιρροή της Κίνας σε αυτόν τον κρίσιμο υδάτινο δρόμο. Ενώ τα πλοία εξακολουθούν να μπορούν να διέρχονται από τη διώρυγα, το εμπόριο έχει διαταραχθεί από δικαστική απόφαση, η οποία σταμάτησε όλες τις εισαγωγές προς τον Παναμά στο Μπαλαόα, το μεγαλύτερο λιμάνι στην πλευρά του Ειρηνικού, και επιβράδυνε τις λειτουργίες μέσω του Κριστόμπαλ, της κύριας εισόδου από την Καραϊβική στη διώρυγα. Αυτές οι καθυστερήσεις θα μπορούσαν να έχουν αλυσιδωτές επιπτώσεις στις παγκόσμιες αλυσίδες εφοδιασμού. Για τον ίδιο τον Παναμά, ο οποίος διατηρεί το μεγαλύτερο νηολόγιο πλοίων στον κόσμο που καλύπτει πάνω από το 14% του παγκόσμιου στόλου, αυτή η αυξανόμενη αστάθεια θα μπορούσε να υπονομεύσει την ελκυστικότητά του ως σημαντικού διεθνούς ναυτιλιακού κόμβου. Η διώρυγα είναι επίσης ευάλωτη σε περιβαλλοντικές και λειτουργικές διαταραχές. Το 2023 και το 2024, μια σοβαρή ξηρασία ανάγκασε τις αρχές να μειώσουν τις ημερήσιες διελεύσεις πλοίων κατά σχεδόν 40%• στο χειρότερο σημείο, περισσότερα από 150 πλοία είχαν ακινητοποιηθεί. Τα ναυτιλιακά κόστη εκτινάχθηκαν και οι εταιρείες αναδρομολόγησαν πλοία γύρω από το Ακρωτήριο της Καλής Ελπίδας ή μέσω της Διώρυγας του Σουέζ. Οποιοσδήποτε συνδυασμός περιβαλλοντικών πιέσεων, γεωπολιτικού ανταγωνισμού και παγκόσμιων διαταραχών σε κρίσιμα σημεία στραγγαλισμού θα μπορούσε να εξελιχθεί σε ευρύτερη κρίση στη Διώρυγα του Παναμά, αν δεν αντιμετωπιστεί προσεκτικά...

Συμπληρώνονται σήμερα οκτώ χρόνια από την υπογραφή της Συμφωνίας των Πρεσπών, μια Συμφωνία που ουδέποτε εφάρμοσαν τα Σκόπια, παρά μόνο...εμείς που αυτοχειριαστήκαμε! Οκτώ χρόνια από μία από τις πιο μελανές στιγμές του σύγχρονου εθνικού βίου μας και από τις πιο φορτισμένες πολιτικές στιγμές της Μεταπολίτευσης. Μια στιγμή που προκάλεσε οργή, κινητοποιήσεις, πολιτικές ανατροπές και βαρύτατους χαρακτηρισμούς, σηματοδοτώντας μια εθνικά επαίσχυντη υποχώρηση. Ο χρόνος συνήθως καταλαγιάζει τα πάθη. Δεν σβήνει, όμως, τη μνήμη. Και οκτώ χρόνια μετά, το ερώτημα δεν αφορά πια αποκλειστικά τη συμφωνία αυτή καθαυτή. Αφορά ευρύτερα και τη στάση του πολιτικού συστήματος απέναντι στην αλήθεια, στη συνέπεια και τελικά στους ίδιους τους πολίτες. Γιατί οι Πρέσπες δεν αποκάλυψαν μόνο ένα εθνικό ρήγμα. Αποκάλυψαν και ένα βαθύ έλλειμμα πολιτικής ειλικρίνειας. Ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Αλέξης Τσίπρας προσωπικά, ως αρχηγός νέου κόμματος που φιλοδοξεί να επιστρέψει στην εξουσία, εξακολουθούν να παρουσιάζουν τη συμφωνία σχεδόν ως ιστορικό θρίαμβο, αποφεύγοντας -αμετανόητοι- να αναγνωρίσουν το μέγεθος του κοινωνικού και εθνικού τραύματος που προκάλεσε. Η Ν.Δ., από την άλλη, ως αντιπολίτευση μιλούσε για εθνικά επιζήμια συμφωνία, για λάθος ιστορικών διαστάσεων, για απαράδεκτη παραχώρηση, επενδύοντας πολιτικά όσο λίγες φορές στο λαϊκό αίσθημα. Και όμως. Επτά χρόνια διακυβέρνησης μετά, όχι μόνο δεν έθεσε «βέτο» στην ενταξιακή πορεία των Σκοπίων, όπως υποσχόταν, όχι μόνο δεν έχει καταγγείλει τις παραβιάσεις της συμφωνίας, αλλά την εφαρμόζει κανονικά, ικετεύοντας ορισμένες φορές μάλιστα προς τούτο (οποία ειρωνεία!) και τη γειτονική κυβέρνηση. Εκτός από την εθνική ζημιά, ο χρόνος ανέδειξε έτσι και την πολιτική υποκρισία. Η πληγή των Πρεσπών δεν ήταν μόνο γεωπολιτική. Ήταν και βαθιά πολιτική. Επιβεβαίωσε, άλλη μία φορά, ότι στην Ελλάδα άλλα λέγονται από τα έδρανα της αντιπολίτευσης και άλλα εφαρμόζονται από τα έδρανα της εξουσίας. Ο πολιτικός λόγος γίνεται εργαλείο συσπείρωσης και προεκλογικής εξαπάτησης και, μόλις έρθει η ώρα της διακυβέρνησης, ο ρεαλισμός βαφτίζεται υπευθυνότητα. Και αυτό οι πολίτες το καταγράφουν, έστω κι αν δεν το εκφράζουν πάντα δημόσια, αλλά με τη μνήμη που συσσωρεύει πικρία και δύσκολα διαγράφεται. Η υπόθεση της Μακεδονίας μπορεί να έπαψε να κυριαρχεί στην καθημερινή επικαιρότητα, αν και ειδικά στη βόρεια Ελλάδα αυτό δεν ισχύει ακριβώς. Η προδοσία δεν έχει ξεχαστεί, γιατί δεν ήταν ποτέ απλώς ένα διπλωματικό ζήτημα, αλλά θέμα ταυτότητας, ιστορικής μνήμης και εθνικής αξιοπρέπειας. Σε κάθε περίπτωση, το γεγονός ότι ο Κ. Μητσοτάκης και οι συν αυτώ εργαλειοποίησαν τότε ένα εθνικό θέμα για μικροπολιτικά οφέλη και στη συνέχεια το ξεπούλησαν δεν έχει ξεχαστεί. Γι’ αυτό, οκτώ χρόνια μετά, το ερώτημα δεν είναι μόνο αν οι Πρέσπες ήταν σωστές ή λάθος. Το ερώτημα είναι και ποιος είπε την αλήθεια ή, για την ακρίβεια, ποιος τελικά κορόιδεψε ποιον.