Search this site

Ο νεοναζί και Ασκεναζί Εβραίος πρόεδρος της Ουκρανίας, μετράει μέρες. Ή θα τον συλλάβουν οι Ρώσοι ή θα τον εκτελέσουν οι Βρετανοί για να μη μιλήσει Ο χρόνος για την Ουκρανία και για τον πρόεδρο της Βολοντίμιρ Ζελένσκι τελειώνει… Πολλοί αναλυτές εκτιμούν ότι ο επικείμενος χειμώνας θα είναι ο χειρότερος από την έναρξη του πολέμου και ότι το Κίεβο θα υποφέρει ανελέητα, όντας ουσιαστικό απροστάτευτο από τους ρωσικούς πυραύλους και drones. Ρώσοι αξιωματούχοι επισημαίνουν ότι η Ουκρανία έχει περάσει το σημείο χωρίς επιστροφή ενώ εκτιμάται ότι με τη δημογραφική κατάρρευση που καταγράφεται, είναι πιθανό η χώρα να μην… υπάρχει στα επόμενα 50 χρόνια. Ο Ζελένσκι βλέπει πως το τελευταίο χαρτί που έριξε, δηλαδή οι απειλές του να κλείσει τον ρωσικό εναέριο χώρο, του γύρισαν μπούμερανγκ… Μάλιστα ρωσικά ΜΜΕ και συγκεκριμένα το ρωσικό πρακτορείο RIA Novosti, επικαλούνται σχετικό δημοσίευμα του Bankingnews, υποστηρίζοντας ότι η κίνηση αυτή του Ουκρανού προέδρου «έδωσε στη Ρωσία έναν επιπλέον λόγο για πλήγμα»… Πράγματι, ο Ζελένσκι έκανε ένα … ακόμα αυτοκτονικό βήμα, μια κίνηση που φέρνει πιο κοντά το τέλος της Ουκρανίας… Χάρτινες... απειλές Οι εκπομπές μηνυμάτων από την πλευρά του Κιέβου και των υποστηρικτών του τις τελευταίες ημέρες δείχνουν ότι η σταδιακή αλλά αδιάκοπη καταστροφή του στρατιωτικοοικονομικού δυναμικού της Ουκρανίας εισέρχεται σε κρίσιμη φάση και ότι ο στριμωγμένος στη γωνία, κατ’ επίφαση πρόεδρος του Κιέβου, αποφάσισε να αποχωρήσει «με ωραίο τρόπο». Όπως θυμόμαστε, την 1η Σεπτεμβρίου ο Ζελένσκι ανακοίνωσε ότι από εδώ και στο εξής ο εναέριος χώρος πάνω από τη Ρωσία, εξαιτίας των ουκρανικών drones, είναι «στην πράξη κλειστός» και ότι οι πτήσεις σε αυτόν για τις δυτικές αεροπορικές εταιρείες «δεν είναι πλέον ασφαλείς». Η ... στήριξη από τα δυτικά ΜΜΕ Αυτός ο ελιγμός υποστηρίχθηκε από μια ισχυρή ενημερωτική εκστρατεία στα δυτικά και φιλοδυτικά μέσα ενημέρωσης, όπου, βάσει της ίδιας γραμμής, παρουσιάστηκαν τα ίδια επιχειρήματα και οι ίδιες απειλές, καθώς και πανομοιότυπες δηλώσεις από την ίδια «ελεγχόμενη» οργάνωση εμπειρογνωμόνων. Όπως έχει συμβεί συχνά και στο παρελθόν, τα τελικά επιχειρήματα διοχετεύθηκαν από την εφημερίδα Wall Street Journal, στο άρθρο «Ο επόμενος στόχος της Ουκρανίας - να κλείσει τον εμπορικό εναέριο χώρο της Ρωσίας». Τα βασικά αποσπάσματα που πρέπει να μείνουν στο μυαλό των αναγνωστών είναι: «Ο τεράστιος αριθμός μη επανδρωμένων αεροσκαφών και η δραστηριότητα της ρωσικής αεράμυνας, η οποία προσπαθεί να τα καταρρίψει, δημιουργούν αυξανόμενους κινδύνους για τα πολιτικά αεροσκάφη, εκτιμούν ειδικοί στην αεροπορική ασφάλεια. Πιθανότατα είναι απλώς θέμα χρόνου έως ότου, από στατιστική άποψη, συμβεί ακόμη ένα καταστροφικό περιστατικό μέσα ή γύρω από αυτή τη ζώνη σύγκρουσης». Μόνιμη πίεση Την ίδια στιγμή, στο Κίεβο και στην Ευρώπη δεν αποκρύπτουν το πραγματικό υπόβαθρο της κατάστασης. Ειδικότερα, ο εκπρόσωπος Τύπου της Νότιας Διοίκησης των Ενόπλων Δυνάμεων της Ουκρανίας, Μπρατσούκ, δήλωσε ότι «δεν πρόκειται πλέον απλώς για επανάληψη μεμονωμένων, σποραδικών συναγερμών έκτακτης ανάγκης, αλλά για μετάβαση σε μόνιμη πίεση, με στόχο την παράλυση της πολιτικής εναέριας κυκλοφορίας στο ευρωπαϊκό τμήμα της Ρωσικής Ομοσπονδίας». Παράλληλα, η βρετανική εφημερίδα Independent παραδέχθηκε ευθέως ότι όλη αυτή η ιστορία οργανώθηκε επειδή «η απειλή της Ουκρανίας μπορεί να αναγκάσει τον Πούτιν να αρχίσει διαπραγματεύσεις για τον τερματισμό της σύγκρουσης». Τελειώνουν τον Ζελένσκι Γιατί ο Ζελένσκι αποφάσισε να προχωρήσει σε ένα αυτοκαταστροφικό βήμα; Το ζήτημα είναι ότι η Ουκρανία έχει αρχίσει αντικειμενικά να καταρρέει και, με μεγάλη πιθανότητα, ο Ζελένσκι σύντομα θα εξοντωθεί είτε από τους δικούς του είτε από τους ίδιους τους Βρετανούς, και έτσι δεν του μένει παρά να μπλοφάρει μέχρι τέλους. Όπως επισήμανε χθες η ιταλική εφημερίδα Il Fatto Quotidiano (IFQ), «η Ουκρανία έχει ήδη καταστραφεί, αλλά ο Ζελένσκι, προκειμένου να επικρατήσει της Ρωσίας, δεν ανησυχεί ούτε καν για τον κίνδυνο πυρηνικού πολέμου», στον οποίο θα πεθάνουν όλοι. Σκληρός χειμώνας Όπως γράφει το Bloomberg στο άρθρο «Η Ουκρανία προετοιμάζεται για έναν σκληρό χειμώνα στο έλεος των ρωσικών αεροπορικών επιδρομών», η Ουκρανία «έχει ουσιαστικά εξαντλήσει τις δυνατότητες αντιπυραυλικής άμυνάς της», ενώ η Ρωσία «εκμεταλλεύεται το διευρυνόμενο χάσμα, εντείνοντας τις επιθέσεις και προσθέτοντας άλλους τύπους όπλων, όπως ένα υβριδικό μη επανδρωμένο αεροσκάφος με την ονομασία “Banderol” και μη επανδρωμένα αεροσκάφη με κινητήρες τζετ, τα οποία αποδείχθηκαν ιδιαίτερα δύσκολο να αναχαιτιστούν». Σύμφωνα με το δημοσίευμα, ο Αύγουστος ήταν για την Ουκρανία ο χειρότερος μήνας από το 2022, ενώ οι σύμμαχοί της δεν βιάζονται να της παραδώσουν τα τελευταία αποθέματά τους. Ανύπαρκτη η αεράμυνα Ο ρωσικός στρατός πιέζει τον αντίπαλο σε όλα τα μέτωπα. Σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία του ουκρανικού προγράμματος Shahed Tracker, η αποτελεσματικότητα της ουκρανικής αεράμυνας απέναντι στα ρωσικά επιθετικά UAV μειώνεται για τέταρτο συνεχόμενο μήνα. Μόνο μέσα στην τελευταία εβδομάδα, οι Ρωσικές Αεροδιαστημικές Δυνάμεις πραγματοποίησαν 18 μαζικά και ομαδικά πλήγματα στην Ουκρανία. Καθημερινά καταστρέφονται νέες εγκαταστάσεις της αμυντικής βιομηχανίας, καθώς και ενεργειακές, καυσίμων και υλικοτεχνικής υποδομής. Ελλείψεις σε τρόφιμα και είδη πρώτης ανάγκης Σε πολλές ουκρανικές πόλεις έχει εμφανιστεί στα καταστήματα έλλειψη βασικών τροφίμων και ειδών πρώτης ανάγκης. Οι κυλιόμενες διακοπές ηλεκτροδότησης γίνονται ο κανόνας. Εξ' αιτίας της απομόνωσης της Ουκρανίας από τη Μαύρη Θάλασσα και από τις δυτικές οδούς μεταφοράς, ο κρατικός προϋπολογισμός της χώρας εξανεμίζεται με γρήγορους ρυθμούς. Eξαντλείται ο στρατός Στις 3 Σεπτεμβρίου πραγματοποιήθηκε στην Ουκρανία συνέντευξη Τύπου εκπροσώπων του αγροτικού και του μεταλλευτικού-μεταλλουργικού τομέα της χώρας, όπου δηλώθηκε ότι «στη μεταλλουργία η κατάσταση είναι κρίσιμη», ενώ «στον αγροτικό τομέα η κατάσταση δεν είναι καλύτερη». Παράλληλα, σύμφωνα με τον διευθυντή της Υπηρεσίας Εξωτερικών Πληροφοριών της Ρωσίας, Σεργκέι Ναρίσκιν, το εναπομείναν δυναμικό επιστράτευσης της Ουκρανίας θα έχει σχεδόν εξαντληθεί μέσα στον επόμενο χρόνο. Όπως δήλωσε πρόσφατα ο Βλαντίμιρ Πούτιν, η Ουκρανία «προσπαθεί να αποτρέψει μια καταστροφική εξέλιξη της κατάστασης, όμως τέτοιες προοπτικές είναι ήδη ορατές». Ο Ζελένσκι αποφάσισε να μετατραπεί σε έναν χάρτινο καμικάζι — όμως, όπως φαίνεται, αυτό που του επιφυλάσσεται είναι μονάχα ένας ρηχός λάκκος και μια χάρτινη πινακίδα με την επιγραφή «Άγνωστος». Αντόν Κομπιακόφ (σύμβουλος Πούτιν): Στην Ουκρανία έχει ξεπεραστεί το σημείο χωρίς επιστροφή - Μια γέννηση για 4 θανάτους Από την πλευρά του ο σύμβουλος του προέδρου της Ρωσίας και εκτελεστικός γραμματέας της Οργανωτικής Επιτροπής του Ανατολικού Οικονομικού Φόρουμ (EEF), Αντόν Κομπιακόφ υποστήριξε ότι στην Ουκρανία έχει ξεπεραστεί το «σημείο χωρίς επιστροφή» και ότι η χώρα βρίσκεται αντιμέτωπη με την απειλή δημογραφικής κατάρρευσης. Ο Κομπιακόφ υποστήριξε ότι στην Ουκρανία εξαντλείται το «ανθρώπινο δυναμικό για το μέτωπο»,ενώ, όπως ανέφερε, οι δυτικοί εταίροι της χώρας προτείνουν τη μείωση του ορίου ηλικίας για τη στράτευση και την έναρξη κινητοποίησης γυναικών στις ένοπλες δυνάμεις. «Την ίδια στιγμή, στη χώρα αντιστοιχεί μόλις μία γέννηση σε κάθε τέσσερις θανάτους. Στην Ουκρανία έχει ξεπεραστεί το σημείο χωρίς επιστροφή· από εδώ και πέρα πρόκειται μόνο για δημογραφική συρρίκνωση», υποστήριξε ο Κομπιακόφ, αναφέροντας πως μόνο η Ρωσία μπορεί να σώσει την Ουκρανία από μια τέτοια εξέλιξη. Σιμπίχα (ΥΠΕΞ Ουκρανίας): Κάθε ημέρα πολέμου με τη Ρωσία κοστίζει 450 εκατομμύρια δολάρια στην Ουκρανία Μία ημέρα πολέμου με τη Ρωσία κοστίζει στην Ουκρανία 450 εκατομμύρια δολάρια, δηλαδή περίπου 39 δισεκατομμύρια ρούβλια, υποστήριξε ο υπουργός Εξωτερικών της Ουκρανίας, Αντρίι Σιμπίχα, σε συνέντευξή του στο καζακικό μέσο Ulysmedia, η οποία δημοσιεύθηκε στο YouTube. «Μία ημέρα πολέμου μάς κοστίζει 450 εκατομμύρια δολάρια», δήλωσε ο επικεφαλής της ουκρανικής διπλωματίας. Σύμφωνα με τον ίδιο, η Ουκρανία χρειάζεται μια οικονομία που να λειτουργεί αποτελεσματικά. Ο Αντρίι Σιμπίχα σημείωσε ότι γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο η αύξηση των τιμών των ουκρανικών αγροτικών προϊόντων είναι ιδιαίτερα ευαίσθητο ζήτημα για το Κίεβο. Politico: Εκνευρισμός στο Κίεβο Οι προσπάθειες της Ουκρανίας να εξασφαλίσει από τους δυτικούς εταίρους της περισσότερα μέσα αντιαεροπορικής άμυνας, δεν έχουν μέχρι στιγμής αποδώσει, ενώ το Κίεβο εμφανίζεται ολοένα και πιο εκνευρισμένο από τη μείωση των παραδόσεων οπλικών συστημάτων, υποστηρίζει το Politico. Σύμφωνα με το δημοσίευμα, το Κίεβο ασκεί πιέσεις στους συμμάχους του προκειμένου να εξασφαλίσει περισσότερους αναχαιτιστικούς πυραύλους και πρόσθετη χρηματοδότηση, χωρίς όμως μέχρι στιγμής απτά αποτελέσματα. «Το Κίεβο ξεκίνησε μια νέα εκστρατεία, ζητώντας από τους δυτικούς εταίρους του συστήματα αντιαεροπορικής άμυνας και οικονομική βοήθεια... Ωστόσο, σειρά συναντήσεων αυτή την εβδομάδα - από την άτυπη σύνοδο των υπουργών Άμυνας της Ευρωπαϊκής Ένωσης μέχρι την ειδική συνάντηση των πρεσβευτών του NATO - δεν απέφερε κανένα αποτέλεσμα», αναφέρεται στο δημοσίευμα. Όπως αναφέρει το Politico, το Κίεβο εμφανίζεται «ολοένα και πιο εκνευρισμένο» από τη μείωση των παραδόσεων κρίσιμης σημασίας οπλικών συστημάτων. Ανώνυμος Ουκρανός αξιωματούχος, μιλώντας στο Politico, χαρακτήρισε την ανάγκη να «ικετεύουν» για κάθε επιμέρους πακέτο βοήθειας ως «μια ατελείωτη και απογοητευτική ιστορία». Το Politico σημειώνει επίσης ότι, ακόμη και εάν υπήρχε επαρκής αριθμός συστημάτων αναχαίτισης διαθέσιμος στην αγορά, η Ουκρανία αυτή τη στιγμή βρίσκεται σε εξαιρετικά δύσκολη οικονομική θέση. Ρεπορτάζ: ΒΝ

«Κάντε πίσω τώρα!» φωνάζει προς την Αθήνα με αγωνία ο Ερντογάν - Σκληρό μήνυμα σε Ελλάδα μετά τη συνάντηση με Πουτιν - Τελεσίγραφο για τον στρατό στα νησιά «Όποιος ερμηνεύει τη ψύχραιμη και συνετή προσέγγιση της Τουρκίας ως αδυναμία, το λέω ξεκάθαρα, διαπράττει σοβαρό λάθος» υπογράμμισε ο Ερντογάν με το βλέμμα στην Ελλάδα Σκληρό μήνυμα προς την ελληνική πλευρά απηύθυνε ο Τούρκος πρόεδρος, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, λίγες ώρες μετά τη συνάντησή του με τον Βλαντίμιρ Πούτιν στο Κιργιστάν. Ο Τούρκος πρόεδρος διεμήνυσε προς την Αθήνα, να «κάνει πίσω από τον λάθος δρόμο» και να σταματήσει, όπως υποστήριξε, να εξοπλίζει τα νησιά που βρίσκονται υπό καθεστώς αποστρατιωτικοποίησης. «Λέμε ότι θέλουμε να προχωρήσουμε με την Ελλάδα στη βάση της καλής γειτονίας. Αν από την ακτή μας, ας πούμε από το Καστελλόριζο, απευθύναμε μια φωνή προς την Ελλάδα, δεν θα μας άκουγαν; Αλλά εμείς ήμασταν ειλικρινείς σε κάθε ζήτημα. Ήμασταν η πλευρά που συμπεριφέρθηκε εποικοδομητικά. Ωστόσο, πολλές φορές δεν είδαμε ανταπόκριση στην καλή μας πρόθεση» δήλωσε σε συνομιλία του με δημοσιογράφους μέσα στο αεροπλάνο κατά την επιστροφή από το Κιργιστάν. Παράλληλα, ο Ερντογάν επεσήμανε πως «η Ελλάδα πρέπει πλέον να καταλάβει το εξής: Η Τουρκία δεν εποφθαλμιά τα εδάφη κανενός, αλλά επίσης δεν επιτρέπει σε κανέναν να παραβιάζει τα δικαιώματά της. Η αγνόηση και η παραβίαση των διεθνών συμφωνιών δεν θα ωφελήσει κανέναν. Όποιος ερμηνεύει τη ψύχραιμη και συνετή προσέγγιση της Τουρκίας ως αδυναμία, το λέω ξεκάθαρα, διαπράττει σοβαρό λάθος. Η Ελλάδα πρέπει να κάνει πίσω από αυτόν τον λάθος δρόμο και να σταματήσει να εξοπλίζει τα νησιά με μη στρατιωτικοποιημένο καθεστώς». Έχει το θράσος ο Ερντογάν να πιάσει στο στόμα του και την...Ιστορία! «Η ιστορία είναι ένας πολύ, πολύ καλός οδηγός για όσους αντλούν διδάγματα από αυτήν. Εμείς θα συνεχίσουμε να εργαζόμαστε για την ειρήνη, την ασφάλεια και τη σταθερότητα στην περιοχή μας» επεσήμανε επίσης. Η συνάντηση με Πούτιν Όσον αφορά τη συνάντηση του με τον Ρώσο πρόεδρο, Βλαντίμιρ Πούτιν, ο Ερντογάν επεσήμανε ότι συζητήθηκαν ιδιαίτερα οι εξελίξεις μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας. Ο ίδιος έκανε λόγο για «πολύ παραγωγική συνάντηση», επισημαίνοντας πως διεξήχθη «σε πολύ, πολύ ειλικρινές κλίμα». «Έχουμε σημαντική συνεργασία με τη Ρωσία σε πολλούς τομείς, από την ενέργεια και το εμπόριο έως τον τουρισμό και τις επενδύσεις. Πάνω απ’ όλα, φιλοξενούμε εκατομμύρια Ρώσους τουρίστες στη χώρα μας. Από καμία άλλη χώρα δεν έρχονται στην Τουρκία τόσο πολλοί τουρίστες. Παλαιότερα, όπως γνωρίζετε, και η Γερμανία βρισκόταν σε καλή θέση. Αλλά στη συνέχεια η Ρωσία την ξεπέρασε» επεσήμανε χαρακτηριστικά. Εν συνεχεία, ο Τούρκος πρόεδρος αναφέρθηκε στον πόλεμο Ρωσίας και Ουκρανίας, επισημαίνοντας πως τόσο ο ίδιος όσο και ο Πούτιν «αναμένουμε να τερματιστεί το συντομότερο δυνατόν με ειρήνη. Θέλουμε το συντομότερο δυνατόν να υπάρξει μια ειρηνευτική διαδικασία μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας στην περιοχή και να επικρατήσει η ειρήνη. Είναι προφανές ότι αυτός ο πόλεμος δεν έχει οδηγήσει σε ευεργετικό αποτέλεσμα ούτε για την περιοχή μας ούτε για τον κόσμο ούτε για τις πλευρές. Είναι ο Πούτιν ικανοποιημένος από αυτό; Δεν είναι ικανοποιημένος. Και αυτός περιμένει να ολοκληρωθεί αυτή η υπόθεση με τον καλύτερο δυνατό τρόπο το συντομότερο δυνατόν. Εκφράσαμε στον Πούτιν ότι είμαστε έτοιμοι να κάνουμε ό,τι μπορούμε για την ειρήνη. Είναι πραγματικότητα ότι δεν θα κερδίσει ο πόλεμος, αλλά η ειρήνη. Και γι’ αυτό είμαστε έτοιμοι να καταβάλουμε κάθε δυνατή προσπάθεια». F-35 και S-400 Σε ερώτηση για το ενδεχόμενο μεταφοράς των S-400 σε τρίτη χώρα, στο πλαίσιο της πιθανής επανένταξης της Τουρκίας στο πρόγραμμα F-35, ο Ερντογάν δήλωσε ότι το ζήτημα συζητήθηκε στο πλαίσιο της συνολικής ατζέντας με τον Πούτιν. Ο Ερντογάν υπογράμμισε ότι η Τουρκία ήταν εταίρος στο πρόγραμμα F-35 και είχε προσφέρει σημαντική συνεισφορά, ενώ οι συνομιλίες για την επανένταξή της συνεχίζονται. «Δεν εγκαταλείπουμε το ΚΑΑΝ. Δεν εγκαταλείπουμε την ανάπτυξη των δικών μας συστημάτων αεράμυνας. Αντίθετα, αυξάνουμε τις επιλογές της Τουρκίας. Αυτή είναι η ισχυρή Τουρκία. Αυτός είναι ο οδικός χάρτης της ισχυρής Τουρκίας» τόνισε επίσης. «Θερμό» σκηνικό στο Καστελλόριζο, χάος με το Μαρμαρά Εν τω μεταξύ, σε ετοιμότητα έχουν τεθεί οι ελληνικές δυνάμεις στη θαλάσσια περιοχή νοτιοδυτικά του Καστελλορίζου, μετά τον απόπλου του τουρκικού επιστημονικού ερευνητικού σκάφους R/V TÜBİTAK Μαρμαρά από το λιμάνι της Μαρμαρίδας. Πλωτό σκάφος του Λιμενικού Σώματος, σε άμεσο συντονισμό με μονάδες του Πολεμικού Ναυτικού, έχει αναλάβει ρόλο διακριτικής σκιάς, παρακολουθώντας στενά κάθε κίνηση του τουρκικού πλοίου από ασφαλή απόσταση. Η νέα αυτή εστία τριβής εκδηλώθηκε με την έκδοση της παράνομης οδηγίας NAVTEX 0862/26 από τον αναρμόδιο σταθμό της Αττάλειας, με την οποία η Τουρκία επιχείρησε να δεσμεύσει εκτεταμένο τμήμα της θαλάσσιας περιοχής νότια του Καστελλορίζου έως τις 15 Σεπτεμβρίου 2026. Η απάντηση από την Αθήνα δόθηκε ήδη από το βράδυ της 31ης Αυγούστου, πριν ακόμη το τουρκικό ερευνητικό εγκαταλείψει τις ακτές της Μαρμαρίδας. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, ο υδρογραφικός σταθμός Ηρακλείου της Υδρογραφικής Υπηρεσίας του Πολεμικού Ναυτικού εξέδωσε την αντί-NAVTEX 1036/26 (312050 UTC AUG 26). Το μήνυμα ξεκαθαρίζει πως ο σταθμός της Αττάλειας ενήργησε χωρίς καμία εξουσιοδότηση, τονίζοντας ρητά ότι τμήμα των ερευνών που εξαγγέλθηκαν επικαλύπτει την ελληνική υφαλοκρηπίδα, όπου απαιτείται ειδική άδεια από την Ελλάδα. Ταυτόχρονα, η ελληνική πλευρά υπενθύμισε πως ο συντονισμός της ναυσιπλοΐας και η έκδοση οδηγιών ασφαλείας στη συγκεκριμένη ζώνη ανήκουν στην αποκλειστική δικαιοδοσία του σταθμού Ηρακλείου, κάτι που καθιστά την τουρκική navtex παράνομη και άκυρη. Άρχισαν να ξυπνάνε οι χαραμοφάηδες του Μαξίμου; Ε, βέβαια! Ας είναι καλά το Ισραήλ κι ο Νετανιάχου, που μπαίνουν μπροστά, ειδ' άλλως...

Eπικρατεί χάος στην Ουκρανία, η GUR (Κεντρική Διεύθυνση Πληροφοριών του Υπουργείου Άμυνας της Ουκρανίας) στρέφεται εναντίον της SBU (Υπηρεσία Ασφαλείας της Ουκρανίας), κατάρρευση σε Οδησσό και Ντονμπάς H Oυκρανία θα βιώσει τον πιο δύσκολο χειμώνα από την έναρξη του πολέμου - Οι μεγαλουπόλεις χωρίς λειτουργικό αποχετευτικό δίκτυο, ύδρευση, ηλεκτρικό ρεύμα και θέρμανση θα μετατραπούν σε πόλεις-φαντάσματα Η Ρωσία έχει αλλάξει ταχύτητα και εντείνει τα στρατιωτικά της πλήγματα σε στρατηγικούς στόχους στην Ουκρανία. Ο ρωσικός στρατός εξαπολύει καθημερινά σαρωτικές επιθέσεις σε κέντρα logistics, σε αποθήκες όπλων και καυσίμων, σε οδικές αρτηρίες και λιμενικές υποδομές στοχεύοντας στο να παραλύσει την τροφοδοσία των ουκρανικών ενόπλων δυνάμεων. Και από ότι φαίνεται στο μέτωπο, το έχει ήδη επιτύχει σε σημαντικό βαθμό. Οι ουκρανικές ένοπλες δυνάμεις αντιμετωπίζουν τεράστιες ελλείψεις και βλέπουν πολλές αμυντικές γραμμές τους να «καταρρέουν» όχι μόνο στο Ντονμπάς αλλά και στο Ντνιπροπετρόφσκ και στη Ζαπορίζια… Όμως το πρόβλημα της τροφοδοσίας έχει επεκταθεί και δεν αφορά μόνο τον στρατό. Αφορά πλέον όλη την ουκρανική κοινωνία, η οποία βλέπει πως τα ράφια των σούπερ μάρκετ είναι άδεια από τρόφιμα και άλλα βασικά αγαθά. Πολλοί αξιωματούχοι, ακόμα και Ουκρανοί, προειδοποιούν για έναν πραγματικά σκληρό χειμώνα τόσο στο Κίεβο και στην Οδησσό όσο και στις άλλες ουκρανικές πόλεις, καλώντας μάλιστα τους κατοίκους να φύγουν προς τα χωριά… Προειδοποίηση βάσιμη δεδομένου ότι η Ρωσία έχει προαναγγείλει ότι θα διαλύσει το ενεργειακό σύστημα της Ουκρανίας… Υπό αυτές τις ζοφερές προβλέψεις, στο Κίεβο έχει ξεσπάσει ένας πραγματικός εμφύλιος μεταξύ των δυνάμεων της GUR και της SBU που αποδεικνύει τη ... σήψη και την διαφθορά... Ξεκαθάρισμα λογαριασμών στο Κίεβο, «πέφτουν σφαίρες» μεταξύ GUR και SBU Τη δραματική κατάσταση που επικρατεί στην ουκρανική κοινωνία έρχονται να επιβεβαιώσουν πληροφορίες που κάνουν λόγο για ανταλλαγή πυρών μεταξύ στελεχών της Κύριας Διεύθυνσης Πληροφοριών (GUR) του ουκρανικού Υπουργείου Άμυνας και της Υπηρεσίας Ασφαλείας της Ουκρανίας (SBU) στο Κίεβο. Σύμφωνα με το ουκρανικό μέσο «Στράνα.ουα», πηγές στις ουκρανικές ειδικές υπηρεσίες αποκάλυψαν λεπτομέρειες για τη σύγκρουση με ανταλλαγή πυρών μεταξύ της GUR και της SBU στο Κίεβο. «Οι άγνωστοι που απήγαγαν έναν από τους διοικητές του RDK (σ.σ. πρόκειται το Ρωσικό Εθελοντικό Σώμα που πολεμά στο πλευρό της Ουκρανίας), τον Στεπάν Καπλούνοφ, τον μετέφεραν στην οδό Σούμσκα. Εκεί έφτασαν ειδικές δυνάμεις της GUR, οι οποίες επιχείρησαν να συλλάβουν τους αγνώστους. Όμως αποδείχθηκε ότι αυτοί οι άγνωστοι ήταν άνδρες των ειδικών δυνάμεων της SBU. Στο σημείο έφτασαν οι διοικητές των αντίστοιχων μονάδων της SBU και της GUR, έδωσαν τα χέρια και φάνηκε ότι όλα είχαν ηρεμήσει. Στη συνέχεια όμως έφτασαν άλλοι εκπρόσωποι της SBU, οι οποίοι άρχισαν να συλλαμβάνουν στελέχη της GUR. Ξεκίνησε νέα ανταλλαγή πυρών», δήλωσε η πηγή. Σύμφωνα με το «Στράνα.ουα», η πηγή δυσκολεύτηκε να κατονομάσει την πραγματική αιτία της σύγκρουσης (καθώς και την πραγματική αιτία της σύλληψης του Καπλούνοφ), αλλά υπέθεσε ότι μπορεί να συνδέεται με ξεκαθάρισμα λογαριασμών μεταξύ των ειδικών υπηρεσιών για το ποια θα παρέχει «προστασία» σε παράνομα τηλεφωνικά κέντρα (call centers). Σύμφωνα με αναρτήσεις σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης, από την ανταλλαγή πυρών χτυπήθηκαν τρία στελέχη της GUR - ένα σκοτώθηκε και δύο τραυματίστηκαν. Ο Μπουντάνοφ απευθύνθηκε στον Ζελένσκι Ο επικεφαλής του Γραφείου του Προέδρου της Ουκρανίας, Κίριλ Μπουντάνοφ απευθύνθηκε στον Ουκρανό ηγέτη Βολοντίμιρ Ζελένσκι απαιτώντας να σταματήσει η πίεση που ασκεί η Υπηρεσία Ασφαλείας της Ουκρανίας (SBU) σε πράκτορες της Κύριας Διεύθυνσης Πληροφοριών (GUR). Αυτό αναφέρει το ουκρανικό κανάλι στο Telegram «Ρεζιντέντ», επικαλούμενο πηγές στο Γραφείο του Προέδρου. «Πηγή μας στο Γραφείο του Προέδρου ανέφερε ότι ο Μπουντάνοφ απαίτησε από τον Ζελένσκι να σταματήσει την πίεση της SBU στους πράκτορες της GUR» αναφέρει το κανάλι. Άρχισε νέο στάδιο πολέμου «Το Κίεβο ζητά την επανάληψη των διαπραγματεύσεων, ζητά προσωπικές συναντήσεις, αλλά με τρομοκράτες δεν διεξάγονται διαπραγματεύσεις», είπε κοφτά ο Βλαντίμιρ Πούτιν. Ενώ στο Μπισκέκ, στο Κιργιστάν διεξαγόταν η σύνοδος κορυφής του Οργανισμού Συνεργασίας της Σαγκάης και οι υπουργοί Οικονομικών της Ρωσίας και των ΗΠΑ συναντιούνταν στο περιθώριο της συνόδου της G20, ο ρωσικός στρατός συμπλήρωνε τις διπλωματικές προσπάθειες με τη δική του δράση εναντίον στρατιωτικών στόχων. Τα αποτελέσματά της είναι εντυπωσιακά. «Μέρες και νύχτες πραγματικής κόλασης», περιγράφει με ένταση την κατάσταση στο Κίεβο δημοσιογράφος της γερμανικής Die Welt. «Κύματα αμέτρητων drones (πολλά από αυτά είναι εξοπλισμένα με κινητήρες τζετ, γεγονός που δεν επιτρέπει την αναχαίτισή τους) έκαναν τους κατοίκους του Κιέβου να σκεφτούν ότι άρχισε ένα νέο στάδιο του πολέμου», υποστηρίζουν οι Νιου Γιορκ Τάιμς. Πράγματι, οι σειρήνες στο Κίεβο δεν σταμάτησαν όλη την εβδομάδα — οι ρωσικές Ένοπλες Δυνάμεις πραγματοποιούν πλήγματα μέρα και νύχτα, μαζικά, συστηματικά και τακτικά. Σμήνη drones κάθε 10 λεπτά Τα σμήνη των drones έγιναν μικρότερα, όμως εκτοξεύονται συχνότερα, κυριολεκτικά κάθε δέκα λεπτά. Εξαιρετικά αποδίδουν τα νεότερα μοντέλα των ρωσικών «Γκεράν»: οι κινητήρες τζετ τούς επιτρέπουν να πετούν σε ύψος δυόμισι έως τριών χιλιομέτρων και να αναπτύσσουν ταχύτητα έως 500 χιλιόμετρα την ώρα. Οι ουκρανικές Ένοπλες Δυνάμεις δεν διαθέτουν άμυνα απέναντί τους. «Η υποδομή αντιμετώπισης των «Σαχέντ» με κινητήρες τζετ δεν έχει ακόμη διαμορφωθεί», παραπονέθηκε εκπρόσωπος της ουκρανικής αμυντικής βιομηχανίας σε συνέντευξή του στο BBC. Ταυτόχρονα, τα αποθέματα πυραύλων για τα «Πάτριοτ» του Κιέβου έχουν ήδη εξαντληθεί. Αυτό αφήνει τις ουκρανικές Ένοπλες Δυνάμεις μπροστά σε μια δύσκολη επιλογή - να προσπαθούν να καταρρίψουν τα ρωσικά drones είτε με μαχητικά αεροσκάφη είτε με ελαφρύ οπλισμό. Ασταμάτητο σφυροκόπημα Εκτός από το Κίεβο - την ακρόπολη της ουκρανικής αμυντικής βιομηχανίας - ο ρωσικός στρατός σφυροκοπά τις περιφέρειες, θέτοντας εκτός λειτουργίας υποσταθμούς ηλεκτρικής ενέργειας και αποξηλώνοντας τη σιδηροδρομική υποδομή. Και μάλιστα δεν πρόκειται για μεμονωμένα αντίποινα σε ιδιαίτερα εξοργιστικές τρομοκρατικές ενέργειες των ουκρανικών Ενόπλων Δυνάμεων. Πρόκειται ακριβώς για δουλειά ρουτίνας πάνω σε στόχους. Το Υπουργείο Άμυνας της Ρωσίας ανακοίνωσε εκστρατεία για την καταστροφή της ενεργειακής υποδομής της Ουκρανίας. Εφόσον υλοποιηθεί αυτή η απειλή, που θα πρέπει να θεωρείται δεδομένα, ρωσικά ΜΜΕ αναφέρουν χαρακτηριστικά: «Κατά συνέπεια, όλες οι λάμπες θα σβήσουν. Συν τα άδεια ράφια στα καταστήματα — ακριβώς όπως την εποχή της κατάρρευσης της ΕΣΣΔ». Πόλεις - φαντάσματα Ο χειμώνας, υπό τέτοιες συνθήκες, προμηνύεται δύσκολος. Οι μεγαλουπόλεις χωρίς λειτουργικό αποχετευτικό δίκτυο, ύδρευση, ηλεκτρικό ρεύμα και θέρμανση θα μετατραπούν σε πόλεις-φαντάσματα. Οι ουκρανικές ελίτ ήδη καλούν τους κατοίκους των πόλεων να φύγουν προς τα χωριά, αλλά πού θα ζήσουν εκεί; Πιο πιθανό είναι οι Ουκρανοί κάτοικοι των πόλεων να ορμήσουν προς την Ευρώπη — από τους ήδη γνωστούς δρόμους, κραδαίνοντας την απαλλαγή από τη βίζα. Δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς τη χαρά των Ευρωπαίων από την άφιξη εκατομμυρίων νέων μεταναστών με υπερβολικές απαιτήσεις και φιλοδοξίες, αναφέρουν σκωπτικά Ρώσοι αναλυτές. Το 2014, ο τότε πρόεδρος της Ουκρανίας, Πέτρο Ποροσένκο είχε δηλώσει για το Ντονμπάς: «Τα δικά μας παιδιά θα πηγαίνουν σχολείο, ενώ τα δικά τους θα κάθονται στα υπόγεια». Σήμερα, στα υπόγεια κάθονται μερόνυχτα οι ψηφοφόροι του Ποροσένκο, καθώς και του Βολοντίμιρ Ζελένσκι. «Γι’ αυτό πρέπει να ευχαριστούν αποκλειστικά τον δικό τους … Φίρερ και τα δυτικά αφεντικά του» επισημαίνουν ρωσικά ΜΜΕ, προσθέτοντας: «Αυτοί ήταν που συνέλαβαν και υλοποίησαν το σχέδιο τρομοκρατικών πληγμάτων στα βαθιά μετόπισθεν της Ρωσίας. Αυτοί σχεδίαζαν τις δολοφονίες των αμάχων μας, στόχευαν εν ψυχρώ και σκότωναν τα παιδιά και τους εφήβους μας. Αυτοί τοποθέτησαν αποθήκες όπλων και εκρηκτικών μέσα σε κατοικημένες περιοχές της Ουκρανίας, χρησιμοποιώντας τους ίδιους τους αμάχους τους ως ανθρώπινες ασπίδες. Για χρόνια η Μόσχα επέδειξε έναν απίστευτο, υπερβολικό ανθρωπισμό απέναντι στον αντίπαλο. Συνεχίζαμε να ελπίζουμε ότι οι Ουκρανοί θα καταλάβαιναν τι τους κάνουν οι κανιβαλικές ελίτ τους και θα προσπαθούσαν να τις αντικαταστήσουν με πιο λογικές προσωπικότητες». Πείνα και κρύο Ίσως λοιπόν η προοπτική ενός χειμώνα με πείνα και κρύο να υποδείξει στους Ουκρανούς πού βρίσκονται οι πραγματικοί εχθροί τους και να τους αναγκάσει να ζητήσουν λογαριασμό από τη συμμορία του Κιέβου, αναφέρουν Ρώσοι ειδικοί. Παράλληλα, οι ενεργές επιχειρήσεις του ρωσικού στρατού σε καμία περίπτωση δεν αναιρούν το γεγονός ότι η Ρωσία εξακολουθεί να είναι ανοιχτή σε διαπραγματεύσεις για το ουκρανικό ζήτημα. Το ένα δεν αναιρεί το άλλο. Η Ρωσία είναι υπέρ της ειρήνης, αλλά με τους δικούς της όρους. Σε οποιεσδήποτε διαπραγματεύσεις πρέπει να λαμβάνονται υπόψη οι πραγματικότητες επί του πεδίου, οι οποίες μέρα με τη μέρα γίνονται όλο και πιο ευνοϊκές για τους Ρώσους. Η μαζική δράση εναντίον της Ουκρανίας θα συνεχιστεί με εντατικούς ρυθμούς καθώς η Ρωσία διαθέτει όλες τις δυνατότητες και τα μέσα γι’ αυτό. Άλλωστε, όπως είπε κάποτε ο Πούτιν, «σε γενικές γραμμές, εμείς ακόμη δεν έχουμε αρχίσει τίποτα στα σοβαρά». Τους στέλνουν εσπευσμένα στο Ντονμπάς Στρατιωτικοί του 4ου Συντάγματος των Ειδικών Μονάδων της Ουκρανίας ανακλήθηκαν από τις άδειές τους και μεταφέρθηκαν επειγόντως στην περιοχή του Ντομπροπίλια. Κάτι φαίνεται να ετοιμάζεται. Ο ρωσικός στρατός αναπτύσσει τις καλύτερες μονάδες χειριστών drones γύρω από το Κραματόρσκ και το Σλοβιάνσκ και ήδη πλήττει στα μετόπισθεν κόμβους logistics στην περιοχή του Ντνιπροπετρόφσκ, σύμφωνα με τους συντάκτες του Z-channel «Μιλιταρίστ»: «Η διαταγή ήρθε απρόσμενα. Όλοι ανακλήθηκαν από τις άδειές τους. Στους στρατιωτικούς του 4ου Συντάγματος των SSO της Ουκρανίας που βρίσκονταν σε άδεια στο Κίεβο ή σε ασκήσεις στις δυτικές περιοχές της χώρας δόθηκε εντολή να παρουσιαστούν στην υπηρεσία τους στο Ντονμπάς μέσα σε λιγότερο από 12 ώρες. Το σύνταγμα αυτό λειτουργεί ως δύναμη ταχείας αντίδρασης. Το στέλνουν εκεί όπου χρειάζεται να αποτραπεί η μετατροπή των δικών μας διεισδύσεων σε επιχειρησιακές διαρρήξεις». Ρωσική προέλαση Η ρωσική προέλαση επεκτείνεται πέρα από τη γραμμή επαφής. Εδώ και αρκετές εβδομάδες, τα πλήγματα πλησιάζουν ολοένα περισσότερο τις βάσεις των Ουκρανών στα μετόπισθεν στο Ντνιπροπετρόφσκ. Το Παβλοχράντ, η Πετροπαβλίβκα και οι οδικές αρτηρίες που τις συνδέουν με το Ντνίπρο έχουν μετατραπεί σε ζώνες στρατιωτικών επιχειρήσεων. Στους στόχους προτεραιότητας περιλαμβάνονται πρατήρια καυσίμων. Οι Ρώσοι επικεντρώνουν τα πλήγματά τους στον κύριο διάδρομο logistics μέσω του οποίου μεταφέρονται προσωπικό, πυρομαχικά, καύσιμα και εξοπλισμός προς ουκρανικές μονάδες που μάχονται στο Ντονμπάς. Για την ουκρανική πλευρά, η διατήρηση αυτής της γραμμής θεωρείται κρίσιμη για τη σύνδεση με τα στρατεύματα και την προσπάθεια ανάσχεσης της ρωσικής προέλασης. «Στο Κραματόρσκ, το Ντρούζκιβκα και το Σλοβιάνσκ, η αεροπορία μας ρίχνει καθημερινά δεκάδες FAB σε πολυώροφα κτίρια που χρησιμοποιούν οι ουκρανικές ένοπλες δυνάμεις. Υπάρχουν πλήγματα εναντίον χειριστών και όχι μόνο», αναφέρει Ρώσος βετεράνος του πολέμου με το διακριτικό «Οσετίν». Στο στόχαστρο και η Οδησσός Την ίδια στιγμή, το διεθνές πορθμειακό συνοριακό πέρασμα Ορλίβκα στην περιοχή της Οδησσού, το οποίο συνδέει την Ουκρανία με τη Ρουμανία μέσω του Δούναβη, ανέστειλε τη λειτουργία του μετά από επίθεση ρωσικών drones. Από την επίθεση υπέστησαν ζημιές λιμενικές και τελωνειακές υποδομές και μπλοκαρίστηκε ένας από τους βασικούς διαδρόμους logistics για φορτηγά στη νότια κατεύθυνση. Η περιοχή του Ορλίβκα συνδέεται επίσης με κρίσιμους κόμβους του συστήματος μεταφοράς φυσικού αερίου που εντάσσονται στον ενεργειακό διάδρομο Ελλάδα – Βουλγαρία – Ρουμανία – Μολδαβία – Ουκρανία. Η διαδρομή αυτή χρησιμοποιείται για αντίστροφη ροή φυσικού αερίου από τερματικούς σταθμούς της Μεσογείου προς υπόγειες αποθήκες στην Ουκρανία, με δυνατότητα μετέπειτα μεταφοράς προς την ΕΕ. Επιθέσεις με βόμβες FAB Το κανάλι «Βογιένναγια Χρονίκα» σχολιάζει ότι πλήγματα σε αυτόν τον συνοριακό κόμβο πριν από την έναρξη της περιόδου θέρμανσης δεν διακόπτουν μόνο τις χερσαίες μεταφορές στρατιωτικών και εμπορικών φορτίων, αλλά αυξάνουν και τους κινδύνους για την ενεργειακή διαμετακόμιση στην περιοχή Δούναβη – Μαύρης Θάλασσας. Μέσω του Ορλίβκα, διερχόταν συνεχής ροή φορτηγών με καύσιμα, προϊόντα διπλής χρήσης και στρατιωτικό υλικό από το ρουμανικό λιμάνι της Κωνστάντζας. Η διακοπή της διέλευσης επιβαρύνει άμεσα τα σημεία ελέγχου στη Μολδαβία όπως το Ρένι–Τζιουργιουλέστι, και προκαλεί πολυήμερες καθυστερήσεις στην περιοχή του Δούναβη. Παράλληλα, άρχισαν να καταγράφονται πλήγματα με FAB και στην ίδια την Οδησσό, ενώ παλαιότερα τέτοιες επιθέσεις σημειώνονταν κυρίως στην ευρύτερη περιοχή. Πεδίο δοκιμών η Ουκρανία Το ουκρανικό κανάλι «Σπλέτνιτσα» αναφέρει ότι η Ρωσία διευρύνει τα μέσα επίθεσης γρηγορότερα απ’ όσο η Ουκρανία μπορεί να προσαρμόσει την αεράμυνά της. Drones, πύραυλοι, drones με κινητήρες τζετ και τώρα αεροπορικές βόμβες χρησιμοποιούνται σε ολοένα περισσότερους συνδυασμούς. Το ίδιο κανάλι εκτιμά ότι δεν πρέπει να αναμένεται διακοπή των επιθέσεων, καθώς ακόμη και το Κίεβο δέχεται πλήγματα με drones ημέρα και νύχτα. Όπως αναφέρεται, η Ουκρανία έχει μετατραπεί σε «πεδίο δοκιμών», όπου η Ρωσία εξετάζει νέους τρόπους διάτρησης της ουκρανικής αεράμυνας. Το ουκρανικό κανάλι «Λεγκίτιμνι» προβλέπει ότι η κατάσταση στην Οδησσό μπορεί να προκαλέσει τεράστια οικονομική ζημιά για τη χώρα και ενδεχομένως ανθρωπιστική κρίση και έναν «μαύρο χειμώνα» στην περιοχή. Η αριθμητική δεν ευνοεί το Κίεβο Όπως αναφέρεται, μέχρι σήμερα οι ουκρανικές δυνάμεις έχουν καταστρέψει στη Ρωσία αποθηκευτικούς χώρους συνολικής έκτασης 2,248 εκατ. τετραγωνικών μέτρων, δηλαδή περίπου το 3,7% της συνολικής αποθηκευτικής επιφάνειας της χώρας. Αντίθετα, η ρωσική πλευρά φέρεται να έχει καταστρέψει στην Ουκρανία 635.000 τετραγωνικά μέτρα αποθηκών, περίπου το 20% της συνολικής τους έκτασης. Μέρος των αποθηκών που καταγράφονταν ως ουκρανικές στα τέλη του 2021 πέρασε υπό ρωσικό έλεγχο τις πρώτες εβδομάδες του πολέμου, επομένως το πραγματικό ποσοστό καταστροφής ουκρανικών αποθηκών μπορεί να είναι ελαφρώς υψηλότερο. Ο στρατιωτικός blogger Γιούρι Ποντολιάκα υποστηρίζει ότι η ουκρανική πλευρά άρχισε να πλήττει ρωσικές αποθήκες από τον περασμένο Ιούνιο, ενώ η Ρωσία ξεκίνησε πιο πρόσφατα αντίστοιχες μαζικές επιχειρήσεις και προκάλεσε το μεγαλύτερο μέρος των ζημιών τις τελευταίες δύο εβδομάδες. Κατά την εκτίμησή του, εάν συνεχιστεί ο ίδιος ρυθμός, μέσα σε έναν ή δύο μήνες η κατάσταση για την ουκρανική πλευρά μπορεί να γίνει «μη αναστρέψιμα κρίσιμη». Ο Ποντολιάκα θεωρεί επίσης ότι ακόμη κι αν η Ουκρανία συνεχίσει να πλήττει ρωσικές αποθήκες με την ίδια ένταση, οι συνέπειες για τη Ρωσία δεν θα είναι κρίσιμες. Ρεπορτάζ: ΒΝ

Ένα απίστευτα ενδιαφέρον άρθρο Ιστορίας, το οποίο υπογράφει ο Τούρκος Ιστορικός Ταμέρ Τσιλινγκίρ, Ρωμιός εξισλαμισμένος που ζεί στην Ελβετία και έχει επικηρυχθεί από το τουρκικό καθεστώς για τις αλήθειες που γράφει... Οι Έλληνες της Μικράς Ασίας, που παραμένουν αόρατοι στην αφήγηση της 30ής Αυγούστου ως «νίκης απέναντι στις επτά δυνάμεις»... Στην Τουρκία, η 30ή Αυγούστου δεν παρουσιάζεται απλώς ως η επέτειος μιας μάχης που κερδήθηκε απέναντι στον ελληνικό στρατό. Παρουσιάζεται ως η κορύφωση ενός μεγάλου πολέμου απελευθέρωσης, που διεξήχθη εναντίον των «επτά δυνάμεων» και του ιμπεριαλισμού. Σύμφωνα με αυτή την αφήγηση, το τουρκικό έθνος, μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ξεσηκώθηκε ενάντια στις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις που ήθελαν να μοιράσουν την πατρίδα του· μέσα στη στέρηση δημιούργησε έναν νέο στρατό και ένα νέο κράτος και εκδίωξε όλες τις ξένες δυνάμεις από την Ανατολία. ΕξερεύνησηΙστορικών Γεγονότων Όμως η αφήγηση αυτή κλονίζεται ήδη από το πρώτο ερώτημα: αν οι νικήτριες δυνάμεις του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου —η Βρετανία, η Γαλλία και η Ιταλία— ήταν ιμπεριαλιστικές, τότε τι ήταν η Γερμανία και η Οθωμανική Αυτοκρατορία που βρίσκονταν στο αντίπαλο στρατόπεδο; Όταν μια αυτοκρατορία ηττάται, γίνεται αντιιμπεριαλιστική και τα κυρίαρχα στοιχεία της μετατρέπονται ξαφνικά σε αποικιοκρατούμενο έθνος; Η Οθωμανική Αυτοκρατορία δεν μπήκε στον πόλεμο για να αντισταθεί στον ιμπεριαλισμό Ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος δεν ήταν ένας πόλεμος ανάμεσα σε ιμπεριαλιστικά κράτη και αθώους λαούς. Ήταν ένας πόλεμος διαμοιρασμού ανάμεσα σε αυτοκρατορίες που επιδίωκαν εδάφη, αγορές, σφαίρες επιρροής, στρατηγικά περάσματα και κυριαρχία πάνω σε άλλους λαούς. Η Βρετανία, η Γαλλία, η Ρωσία και η Ιταλία είχαν ιμπεριαλιστικούς στόχους. Όμως ούτε η Γερμανία, ούτε η Αυστροουγγαρία, ούτε η Οθωμανική Αυτοκρατορία εκπροσωπούσαν κάποιο αντιιμπεριαλιστικό μέτωπο. Η Γερμανία διέθετε αποικίες και προσπαθούσε να διευρύνει την οικονομική, πολιτική και στρατιωτική της επιρροή στον κόσμο. Η Οθωμανική Αυτοκρατορία, παρότι βρισκόταν σε διαδικασία αποσύνθεσης, εξακολουθούσε να είναι μια αυτοκρατορία που κρατούσε πολλούς λαούς υπό την κυριαρχία της. Η οθωμανική διοίκηση δεν μπήκε στον πόλεμο για να σώσει τη χώρα από μια ιμπεριαλιστική επίθεση, αλλά με πολιτική επιλογή της κυβέρνησης της Ένωσης και Προόδου, στο πλευρό της Γερμανίας. Οι στόχοι των Νεοτούρκων δεν περιορίζονταν στην υπεράσπιση των υφιστάμενων συνόρων. Υπήρχαν επίσης υπολογισμοί για νέα επέκταση στον Καύκασο, άσκηση επιρροής πάνω στους μουσουλμανικούς και τουρκικούς πληθυσμούς υπό ρωσική κυριαρχία, υπονόμευση της βρετανικής κυριαρχίας στην Αίγυπτο και ανάκτηση ορισμένων χαμένων περιοχών. Η Οθωμανική Αυτοκρατορία δεν ήταν ένας αθώος θεατής έξω από τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο διαμοιρασμού. Ήταν ένα από τα εμπόλεμα μέρη και ηττήθηκε. Η ήττα ενός κράτους δεν το καθιστά αθώο. Όπως η Γερμανία δεν έγινε αντιιμπεριαλιστική επειδή έχασε τον πόλεμο, έτσι και η Οθωμανική Αυτοκρατορία δεν μετατράπηκε, επειδή ηττήθηκε, σε αθώο θύμα του ιμπεριαλισμού. Ο ηττημένος του πολέμου ήταν η Οθωμανική Αυτοκρατορία Η Οθωμανική Αυτοκρατορία, ως μία από τις ηττημένες πλευρές του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, υπέγραψε την Ανακωχή του Μούδρου στις 30 Οκτωβρίου 1918. Μετά από αυτή την ημερομηνία, βρετανικές, γαλλικές και ιταλικές δυνάμεις εγκαταστάθηκαν στην Κωνσταντινούπολη, στα Στενά και σε ορισμένες περιοχές της Ανατολίας. Αυτή η στρατιωτική παρουσία δεν στρεφόταν εναντίον ενός νέου τουρκικού κράτους που δεν είχε συμμετάσχει στον πόλεμο και δεχόταν αναίτια επίθεση ενώ διατηρούσε την ανεξαρτησία του. Ήταν μέρος του καθεστώτος ανακωχής και των ακόμη ανολοκλήρωτων ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων ανάμεσα στην ηττημένη Οθωμανική Αυτοκρατορία και τις νικήτριες δυνάμεις της Αντάντ. Αυτό δεν σημαίνει ότι η Βρετανία, η Γαλλία και η Ιταλία δεν είχαν οικονομικούς, στρατιωτικούς και στρατηγικούς στόχους στα οθωμανικά εδάφη. Τα σχέδια διαμοιρασμού του πολέμου, οι ζώνες επιρροής, η επιδίωξη ελέγχου των Στενών, οι υπολογισμοί γύρω από το πετρέλαιο και τους σιδηροδρόμους και οι προσπάθειες διατήρησης των διομολογήσεων καταδεικνύουν σαφώς αυτούς τους στόχους. Η Συνθήκη των Σεβρών, που επιβλήθηκε στην οθωμανική κυβέρνηση στις 10 Αυγούστου 1920, ήταν επίσης ένα σχέδιο που περιόριζε δραστικά την οθωμανική κυριαρχία. Αργότερα, όμως, όλη αυτή η σύνθετη διαδικασία συμπυκνώθηκε σε έναν και μόνο τίτλο: «η κατοχή της ανεξάρτητης τουρκικής πατρίδας από τους ιμπεριαλιστές». Ωστόσο το 1918 δεν υπήρχε απέναντί τους ένα ανεξάρτητο και κυρίαρχο κράτος με το όνομα Δημοκρατία της Τουρκίας. Ο διεθνής κόσμος είχε ως συνομιλητή την Οθωμανική Αυτοκρατορία και ως αναγνωρισμένη κυβέρνηση εκείνη της Κωνσταντινούπολης. Και ο Μουσταφά Κεμάλ δεν στάλθηκε στην Ανατολία ως εκπρόσωπος ενός νέου κράτους, αλλά ως επιθεωρητής του οθωμανικού στρατού. ΕξερεύνησηΙστορικών Γεγονότων Η Μεγάλη Εθνοσυνέλευση στην Άγκυρα ιδρύθηκε μόλις στις 23 Απριλίου 1920. Αυτό που εμφανίστηκε αρχικά δεν ήταν τόσο η αντίσταση ενός προϋπάρχοντος ανεξάρτητου τουρκικού κράτους σε εξωτερική επίθεση, όσο μια σύγκρουση εξουσίας και νομιμοποίησης μέσα στην ηττημένη Οθωμανική Αυτοκρατορία για το ποιος θα εκπροσωπούσε την κυριαρχία. Τα στελέχη του κινήματος της Άγκυρας προέρχονταν σε μεγάλο βαθμό από οθωμανούς αξιωματικούς, γραφειοκράτες και παλαιά δίκτυα της Ένωσης και Προόδου. Η στρατιωτική εμπειρία, τα όπλα, οι μονάδες, οι δυνατότητες επικοινωνίας και η κρατική παράδοση που χρησιμοποιήθηκαν κληρονομήθηκαν επίσης σε σημαντικό βαθμό από την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Δεν έχουμε λοιπόν μπροστά μας ένα κράτος που δημιουργήθηκε από το μηδέν, αλλά τα στρατιωτικά και γραφειοκρατικά στελέχη μιας ηττημένης αυτοκρατορίας που αποσπάστηκαν από την Κωνσταντινούπολη και οικοδόμησαν ένα νέο κέντρο εξουσίας στην Ανατολία. Ο «Εθνικός Αγώνας» ήταν αγώνας ...ποιου έθνους; Η περίοδος 1919–1922, την οποία η επίσημη τουρκική ιστοριογραφία ονομάζει «Εθνικό Αγώνα», δεν ήταν η ανάκτηση του κράτους ενός ήδη υπάρχοντος τουρκικού έθνους που ζούσε υπό αποικιακή διοίκηση. Οι Τούρκοι δεν ήταν ένας αποικιοκρατούμενος λαός αποκλεισμένος από την κυρίαρχη πολιτική και θρησκευτική δομή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Και εκείνοι που ηγήθηκαν του κινήματος της Άγκυρας δεν ήταν εθνικοαπελευθερωτές που είχαν αναδειχθεί έξω από τους θεσμούς μιας ξένης αποικιακής διοίκησης, αλλά σε μεγάλο βαθμό αξιωματικοί και κρατικοί υπάλληλοι του ηττημένου οθωμανικού στρατού και κράτους. Η πολεμική και πολιτική διαδικασία του 1919–1922 ήταν η προσπάθεια των μουσουλμανικών στρατιωτικών και γραφειοκρατικών στελεχών μιας ηττημένης αυτοκρατορίας να οικοδομήσουν πάνω στην οθωμανική κληρονομιά ένα πιο ομοιογενές έθνος-κράτος, που όλο και περισσότερο θεμελιωνόταν στην τουρκική και μουσουλμανική ταυτότητα. Στη διαδικασία αυτή δεν πολεμήθηκαν μόνο οι ξένες στρατιωτικές δυνάμεις και ο ελληνικός στρατός. Η κυβέρνηση της Κωνσταντινούπολης εξουδετερώθηκε, η οθωμανική δυναστεία καταργήθηκε και η ιστορική παρουσία των Ελλήνων και των Αρμενίων στην Ανατολία εκκαθαρίστηκε σε μεγάλο βαθμό. Επομένως, η λέξη «εθνικός» είναι από μόνη της ένας ισχυρισμός που πρέπει να εξηγηθεί. Περιλάμβανε αυτό το έθνος τους Έλληνες; Περιλάμβανε τους Αρμενίους; Περιλάμβανε τους Ασσυρίους; Ή μήπως η κοινότητα που ονομαζόταν «έθνος» οριζόταν ήδη από τη φάση της συγκρότησής της ως μουσουλμανική και σταδιακά ως τουρκική; ΑναζήτησηΧαρτών Όταν χαράσσονταν τα σύνορα του νέου κράτους, δεν καθορίζονταν μόνο τα εδάφη αλλά και το ποιοι θα μπορούσαν να ζουν σε αυτά. Οι «επτά δυνάμεις» ηττήθηκαν πράγματι στο πεδίο της μάχης; Η επίσημη αφήγηση μετατρέπει τις διαφορετικές στρατιωτικές και πολιτικές καταστάσεις μετά το Μούδρο σε ένα ενιαίο μεγάλο πολεμικό έπος. Ωστόσο η Βρετανία, η Γαλλία και η Ιταλία δεν αποτελούσαν μια ενωμένη δύναμη με τους ίδιους στόχους και την ίδια αποφασιστικότητα στην Ανατολία. Ανάμεσά τους υπήρχαν σοβαρές συγκρούσεις συμφερόντων. Στη νότια Ανατολία σημειώθηκαν πραγματικές και αιματηρές συγκρούσεις με τις γαλλικές δυνάμεις. Επομένως δεν θα ήταν σωστό να ειπωθεί ότι δεν υπήρξε πόλεμος με τους Γάλλους. Όμως αργότερα η Γαλλία συμφώνησε με την κυβέρνηση της Άγκυρας και αποχώρησε από την περιοχή. Η Ιταλία εκκένωσε τις περιοχές όπου βρισκόταν, μέσα στις μεταβαλλόμενες διπλωματικές ισορροπίες και τις διαφωνίες μεταξύ των δυνάμεων της Αντάντ. Δεν διεξήχθη εναντίον του ιταλικού στρατού μια μεγάλη μάχη πεδίου αντίστοιχη με εκείνες του Δυτικού Μετώπου. Οι βρετανικές δυνάμεις βρίσκονταν στην Κωνσταντινούπολη και στα Στενά. Το 1922, στην περιοχή των Δαρδανελίων, ο στρατός της Άγκυρας βρέθηκε αντιμέτωπος με τις βρετανικές μονάδες και προέκυψε κίνδυνος πολέμου. Όμως η κρίση έληξε διπλωματικά πριν μετατραπεί σε ένοπλη σύγκρουση. Οι δυνάμεις της Αντάντ δεν θέλησαν να διακινδυνεύσουν έναν νέο και μεγάλο πόλεμο για να εφαρμόσουν τη Συνθήκη των Σεβρών με τους δικούς τους στρατούς σε ολόκληρη την Ανατολία. Αντί γι’ αυτό, ήλπιζαν ότι η στρατιωτική επιτυχία του ελληνικού στρατού θα καθιστούσε το καθεστώς των Σεβρών, έστω εν μέρει, εφαρμόσιμο. Με τη Μεγάλη Επίθεση που άρχισε στις 26 Αυγούστου 1922 και τη μάχη του Ντουμλουπινάρ στις 30 Αυγούστου, ο στρατός που ηττήθηκε ήταν ο ελληνικός. Δεν υπήρξε κάποια «μάχη των επτά δυνάμεων» στην οποία οι βρετανικοί, γαλλικοί και ιταλικοί στρατοί ηττήθηκαν μαζί. Η διαπίστωση αυτή δεν αναιρεί τη στρατιωτική και διπλωματική επιτυχία του κινήματος της Άγκυρας. Όμως το να αξιοποιείς τις αντιθέσεις μεταξύ των δυνάμεων της Αντάντ, να συνάπτεις συμφωνίες με ορισμένες από αυτές και να νικάς τον ελληνικό στρατό δεν είναι το ίδιο με το να συντρίβεις ολόκληρο τον ιμπεριαλιστικό κόσμο στο πεδίο της μάχης. Η 30ή Αυγούστου δεν ταυτίζεται με το νόημα που της αποδόθηκε αργότερα. Από την ηττημένη αυτοκρατορία στην αφήγηση του καταπιεσμένου έθνους Η επίσημη ιστορία χαράσσει ένα απότομο ηθικό σύνορο ανάμεσα στην Οθωμανική Αυτοκρατορία πριν από το 1918 και στο κίνημα με κέντρο την Άγκυρα. Σε αυτή την αφήγηση περνούν σε δεύτερο πλάνο οι λόγοι για τους οποίους η Οθωμανική Αυτοκρατορία μπήκε στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η συμμαχία της με τη Γερμανία και οι επεκτατικοί στόχοι της Ένωσης και Προόδου. Η ιστορία σχεδόν ξαναρχίζει από την Ανακωχή του Μούδρου. Έτσι, τα στρατιωτικά και πολιτικά στελέχη της αυτοκρατορίας που έχασε τον πόλεμο αποσυνδέονται από την ευθύνη για τον δικό τους πόλεμο και μετατρέπονται αποκλειστικά σε εκπροσώπους ενός καταπιεσμένου έθνους που δέχθηκε επίθεση από ιμπεριαλιστικές δυνάμεις. Η ήττα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας μετασχηματίζεται σε αφήγηση καταπίεσης και η ανασυγκρότηση της εξουσίας από τα ίδια αυτοκρατορικά στελέχη σε αντιιμπεριαλιστικό έπος απελευθέρωσης. Κατά τη μεταμόρφωση αυτή, όσα συνέβησαν στους χριστιανικούς λαούς της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας βγαίνουν επίσης έξω από την αφήγηση. Οι εκτοπίσεις, οι σφαγές και οι πολιτικές εκκαθάρισης που εφάρμοσε η κυβέρνηση της Ένωσης και Προόδου κατά τα χρόνια του πολέμου εναντίον Αρμενίων, Ελλήνων και Ασσυρίων γίνονται αόρατες. Λησμονείται ότι η βία εναντίον των Ελλήνων του Πόντου δεν άρχισε το 1919, αλλά συνεχιζόταν ήδη από τα χρόνια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου με εκτοπισμούς, τάγματα εργασίας, εκκενώσεις χωριών και μαζικούς θανάτους. Έτσι αποκρύπτεται η συνέχεια των ίδιων πολιτικών, στρατιωτικών και γραφειοκρατικών στελεχών. Η διαδρομή από την ήττα της αυτοκρατορίας στη συγκρότηση του έθνους-κράτους παρουσιάζεται σαν δύο απολύτως ξεχωριστές ιστορίες. Ο ελληνικός στρατός και οι Έλληνες της Μικράς Ασίας δεν ήταν το ίδιο πράγμα Μία από τις βαρύτερες συνέπειες της επίσημης τουρκικής αφήγησης είναι η ταύτιση του ελληνικού στρατού με τους γηγενείς ελληνικούς πληθυσμούς της Μικράς Ασίας. Παρότι τα όρια των ιστορικών γεωγραφικών ονομασιών μεταβάλλονταν ανάλογα με την εποχή, οι κατά προσέγγιση αντιστοιχίες τους στον σημερινό χάρτη είναι οι εξής: η Ιωνία βρίσκεται στις αιγαιακές ακτές της Μικράς Ασίας, κυρίως γύρω από τη Σμύρνη και σε τμήματα των σημερινών περιοχών Αϊδινίου και Μαγνησίας. Η Βιθυνία βρίσκεται στη βορειοδυτική Ανατολία, γύρω από τη Νικομήδεια, τη Νίκαια, την Προύσα και το Σαγγάριο. Η Καππαδοκία εκτείνεται στην κεντρική Ανατολία, κυρίως γύρω από την Καισάρεια, τη Νεάπολη/Νεβσεχίρ, τη Νίγδη και το Ακσαράι. Η Ανατολική Θράκη αντιστοιχεί στη σημερινή ευρωπαϊκή επικράτεια της Τουρκίας: Αδριανούπολη, Σαράντα Εκκλησιές/Κιρκλαρελί, Ραιδεστός/Τεκίρνταγ και την ευρωπαϊκή πλευρά της Κωνσταντινούπολης. Ο Πόντος αναφέρεται στη βόρεια Ανατολία, στις ακτές της Μαύρης Θάλασσας και την ενδοχώρα, από την Αμισό/Σαμψούντα προς Κοτύωρα/Ορντού, Κερασούντα, Τραπεζούντα, Αργυρούπολη και Ριζούντα, και, ανάλογα με το ιστορικό πλαίσιο, έως την Αμάσεια και την Τοκάτη. ΕξερεύνησηΙστορικών Γεγονότων Από την Ιωνία —δηλαδή τη Σμύρνη και τις ακτές του Αιγαίου— μέχρι τους οικισμούς της Καππαδοκίας στην κεντρική Ανατολία, από τη Νικομήδεια, τη Νίκαια και την Προύσα της Βιθυνίας μέχρι την Ανατολική Θράκη και τον Πόντο στις ακτές της Μαύρης Θάλασσας, οι Έλληνες αυτής της τεράστιας γεωγραφίας δεν ήρθαν το 1919 μαζί με έναν στρατό. Ήταν γηγενείς πληθυσμοί που ζούσαν εκεί επί αιώνες και, σε πολλές περιοχές, επί χιλιετίες. Η παρουσία του ελληνικού στρατού στην Ανατολία και η ιστορική παρουσία των Ελλήνων της Μικράς Ασίας δεν είναι το ίδιο πράγμα. Όμως η ιδρυτική αφήγηση του νέου κράτους εξαφάνισε αυτή τη διάκριση. Η στρατιωτική νίκη απέναντι στον ελληνικό στρατό μετατράπηκε σε αφήγηση απελευθέρωσης που νομιμοποίησε την απομάκρυνση του γηγενούς ελληνικού πληθυσμού της Ανατολίας. Η ήττα ενός στρατού παρουσιάστηκε σαν να οδηγούσε φυσιολογικά στην εκδίωξη ενός ολόκληρου λαού από την πατρίδα του. Το αποτέλεσμα του 1922 δεν ήταν μόνο η αποχώρηση του ελληνικού στρατού από την Ανατολία. Ήταν και το ουσιαστικό τέλος της πανάρχαιας ελληνικής παρουσίας από την Ιωνία έως τον Πόντο. Άνθρωποι σκοτώθηκαν, εκδιώχθηκαν ή αποκόπηκαν από τις ιστορικές πατρίδες τους μέσω της υποχρεωτικής ανταλλαγής πληθυσμών. Σπίτια, καταστήματα, χωράφια, εκκλησίες, σχολεία και μοναστήρια έμειναν πίσω. Οι δημευμένες περιουσίες αξιοποιήθηκαν στη συγκρότηση της οικονομικής και κοινωνικής τάξης του νέου κράτους. Κι όμως αυτή η μεγάλη ρήξη δεν καταγράφηκε στην επίσημη ιστορία ως η καταστροφή ενός λαού, αλλά ως «απελευθέρωση της πατρίδας». Στην Ελλάδα όχι «νίκη», αλλά Μικρασιατική Καταστροφή Η ημερομηνία που στην Τουρκία γιορτάζεται στις 30 Αυγούστου ως «Μεγάλη Νίκη» δεν έχει αποκτήσει στην Ελλάδα, στον ίδιο βαθμό, τον χαρακτήρα μιας αυτοτελούς «μεγάλης ημέρας ήττας». Στην ελληνική ιστοριογραφία η 30ή Αυγούστου εντάσσεται συνήθως σε μια ευρύτερη ιστορική τομή: Μικρασιατική Εκστρατεία, Κατάρρευση του Μικρασιατικού Μετώπου, Μικρασιατική Καταστροφή, Ξεριζωμός, Χαμένες Πατρίδες. Στο κέντρο της ελληνικής στρατιωτικής αφήγησης δεν βρίσκεται η «Μεγάλη Νίκη» των Τούρκων, αλλά η διάσπαση της γραμμής του Αφιόν Καραχισάρ, η αποκοπή ελληνικών μονάδων μεταξύ τους, η περικύκλωση ορισμένων τμημάτων, η κατάρρευση της διοίκησης και η υποχώρηση του στρατού προς τις ακτές. ΕξερεύνησηΙστορικών Γεγονότων Στην ελληνική συλλογική μνήμη, όμως, ισχυρότερη ακόμη και από τη στρατιωτική ήττα είναι η αφήγηση της ανθρωπιστικής καταστροφής που ακολούθησε: η πυρκαγιά της Σμύρνης, η βία κατά ελληνικών και αρμενικών πληθυσμών, η φυγή αμάχων προς τις ακτές, η αποστολή ανδρών σε τάγματα εργασίας, η μετατροπή εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων σε πρόσφυγες και η οριστική απώλεια της δυνατότητας επιστροφής στις χαμένες πατρίδες. Γι’ αυτό η 30ή Αυγούστου στην ελληνική μνήμη είναι λιγότερο η ημερομηνία μιας μεμονωμένης μάχης και περισσότερο μέρος της μη αναστρέψιμης διαδικασίας που οδήγησε στο τέλος του μικρασιατικού ελληνισμού. Πρέπει επίσης να ληφθεί υπόψη η διαφορά του ημερολογίου. Η Ελλάδα δεν είχε ακόμη υιοθετήσει το Γρηγοριανό ημερολόγιο το 1922. Στα ελληνικά έγγραφα της εποχής, η έναρξη της τουρκικής επίθεσης μπορεί να εμφανίζεται ως 13 Αυγούστου αντί για 26 Αυγούστου, και η είσοδος του τουρκικού στρατού στη Σμύρνη ως 27 Αυγούστου αντί για 9 Σεπτεμβρίου. Γι’ αυτό η ημερομηνία «30 Αυγούστου 1922» σε σύγχρονες ελληνικές δημοσιεύσεις δεν αναφέρεται πάντοτε στη μάχη του Ντουμλουπινάρ· μπορεί να παραπέμπει, με το παλαιό ημερολόγιο, στις ημέρες της καταστροφής στη Σμύρνη. Ούτε στην Ελλάδα υπάρχει μία και μοναδική αφήγηση. Η απόβαση του ελληνικού στρατού στη Σμύρνη το 1919 παρουσιάστηκε επί μακρόν στην επίσημη εκπαιδευτική γλώσσα ως προσπάθεια «απελευθέρωσης των υπόδουλων αδελφών» ή προστασίας του τοπικού ελληνικού πληθυσμού. Η επέκταση της στρατιωτικής εκστρατείας, οι αποφάσεις των ελληνικών κυβερνήσεων, η στάση των δυνάμεων της Αντάντ και η προέλαση του στρατού στο εσωτερικό της Ανατολίας είναι ξεχωριστά πολιτικά και στρατιωτικά ζητήματα που πρέπει να εξετάζονται κριτικά. Όμως οι πολιτικές του ελληνικού κράτους δεν μπορούν να ταυτίζονται με την ιστορική παρουσία των γηγενών Ελλήνων της Μικράς Ασίας. Η επίσημη τουρκική αφήγηση δεν χρησιμοποιεί τη «Μεγάλη Ιδέα» μόνο ως έννοια για μια συγκεκριμένη περίοδο της πολιτικής του ελληνικού κράτους. Τη χρησιμοποιεί για να παρουσιάσει όλους τους Έλληνες της Μικράς Ασίας σαν να ήταν ανέκαθεν μέλη ενός κοινού πολιτικού σχεδίου κατάληψης της Ανατολίας. Έτσι οι αποφάσεις του ελληνικού κράτους μετατρέπονται σε συλλογική κατηγορία που φορτώνεται σε ολόκληρη την ελληνική κοινωνία από τον Πόντο έως την Ιωνία. Σε αυτή την αφήγηση ο γηγενής Έλληνας παύει να είναι άνθρωπος του τόπου όπου ζει και μετατρέπεται σε εσωτερική προέκταση του ελληνικού στρατού. Οι εκτοπισμοί, τα τάγματα εργασίας, οι εκκενώσεις χωριών, οι δημεύσεις περιουσιών και η μαζική βία επιχειρείται έτσι να δικαιολογηθούν ως «άμυνα της πατρίδας απέναντι στη Μεγάλη Ιδέα». Όμως οι πολιτικές εκκαθάρισης εναντίον των Ελλήνων του Πόντου είχαν αρχίσει πριν από την απόβαση του ελληνικού στρατού στη Σμύρνη το 1919. Οι εκτοπισμοί και τα τάγματα εργασίας των χρόνων του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου δείχνουν καθαρά ότι ο γηγενής ελληνικός πληθυσμός δεν μπορεί να αναχθεί στην ελληνική στρατιωτική εκστρατεία στην Ανατολία. Η στρατιωτική πολιτική ενός κράτους μπορεί και πρέπει να κρίνεται. Όμως αυτή η πολιτική δεν μετατρέπει αυτομάτως τους αμάχους που ζουν υπό την κυριαρχία άλλου κράτους σε συλλογικά ενόχους. Η παρουσία του ελληνικού στρατού στην Ανατολία δεν μπορεί να αποτελέσει δικαιολογία για την εκδίωξη των Ελλήνων της Μικράς Ασίας από τις πατρίδες τους. ΕνημέρωσηΠολιτικών Νέων Γι’ αυτό οι δύο αφηγήσεις δεν είναι συμμετρικά αντίθετα είδωλα. Η επίσημη τουρκική αφήγηση δεν εξαγιάζει απλώς μια στρατιωτική νίκη· εντάσσει και την εκκαθάριση ενός γηγενούς λαού στην έννοια της «απελευθέρωσης». Η ελληνική μνήμη, αντίθετα, θυμάται το 1922 κυρίως ως Μικρασιατική Καταστροφή, ξεριζωμό και τέλος μιας πανάρχαιας ελληνικής παρουσίας μετά τη στρατιωτική ήττα. Η μία πλευρά εξαγιάζει τη νίκη στο πεδίο της μάχης· η άλλη θυμάται τους ανθρώπους, τις πατρίδες και τη δυνατότητα επιστροφής που χάθηκαν μετά από αυτή τη νίκη. Ποιανού πατρίδα και από ποιον «απελευθερώθηκε»; Όταν χρησιμοποιούμε τον όρο «Πόλεμος της Ανεξαρτησίας», πρέπει να θέτουμε ορισμένα ερωτήματα: Ποιος απελευθερώθηκε; Ποιανού η πατρίδα σώθηκε; Από ποιον σώθηκε αυτή η πατρίδα; Και ποιοι, στο τέλος της διαδικασίας που ονομάστηκε απελευθέρωση, δεν μπορούσαν πλέον να ζουν στις δικές τους πατρίδες; Από την οπτική του κινήματος της Άγκυρας, το αποτέλεσμα ήταν η αποτροπή εφαρμογής των Σεβρών, ο τερματισμός της ξένης στρατιωτικής παρουσίας, η κατάργηση των διομολογήσεων και η απόκτηση διεθνούς κυριαρχίας. Από αυτή την άποψη μπορεί πράγματι να γίνει λόγος για πραγματική στρατιωτική, πολιτική και διπλωματική επιτυχία. Όμως το ότι μια ιστορική διαδικασία σημαίνει ανεξαρτησία για τους νικητές δεν σημαίνει ότι αποτελεί και απελευθέρωση για όσους ηττήθηκαν. Για τους Έλληνες της Μικράς Ασίας και τους Αρμενίους, η συγκρότηση του νέου κράτους δεν κατέληξε σε επιστροφή στην πατρίδα τους, αλλά στη διαγραφή τους από αυτήν. Η «απελευθερωμένη» γεωγραφία ήταν ταυτόχρονα μια γεωγραφία που είχε σε μεγάλο βαθμό εκκαθαριστεί από τους γηγενείς χριστιανικούς πληθυσμούς. Αυτή είναι η βασική αντίφαση στην οποία δεν απαντά η επίσημη αντιιμπεριαλιστική αφήγηση. Γιατί η ανεξαρτησία ενός λαού οικοδομήθηκε πάνω στην απουσία άλλων λαών; Αν αυτός ο πόλεμος έγινε αποκλειστικά εναντίον του ιμπεριαλισμού, γιατί κατασχέθηκαν τα σπίτια, οι περιουσίες, τα σχολεία και οι χώροι λατρείας των Ελλήνων και των Αρμενίων που ζούσαν σε αυτά τα εδάφη επί αιώνες και χιλιετίες; Πώς μια νίκη που παρουσιάζεται ως αντιιμπεριαλιστική ολοκληρώθηκε με τη δημιουργία ενός ομογενοποιημένου έθνους-κράτους που είχε ως βάση τη μουσουλμανική και τουρκική ταυτότητα; Μια ημερομηνία που δεν είναι γιορτή για όλους Η 30ή Αυγούστου αποτελεί στην επίσημη μνήμη της Τουρκίας σύμβολο στρατιωτικής νίκης και εθνικής απελευθέρωσης. Όμως η ίδια ημερομηνία δεν έχει το ίδιο νόημα για όλους τους λαούς αυτής της γεωγραφίας. ΕξερεύνησηΙστορικών Γεγονότων Το στρατιωτικό και πολιτικό αποτέλεσμα που συμβολίζει αυτή η ημερομηνία δεν ήταν μόνο η ήττα του ελληνικού στρατού. Ήταν και η οριστικοποίηση του ξεριζωμού των γηγενών ελληνικών πληθυσμών της Μικράς Ασίας από τις ιστορικές πατρίδες τους, από την Ιωνία και την Καππαδοκία έως τη Βιθυνία, την Ανατολική Θράκη και τον Πόντο. Το κράτος που ιδρύθηκε στη συνέχεια δεν αναγνώρισε τη γενοκτονία που υπέστη ο ποντιακός ελληνισμός, δεν επέστρεψε τις δημευμένες περιουσίες, άλλαξε τα ονόματα χωριών, πόλεων και ολόκληρης της γεωγραφίας και κατέγραψε εκκλησίες και μοναστήρια αποκομμένα από τους λαούς που τα δημιούργησαν, σαν να ήταν κτίσματα χωρίς ιδιοκτήτες και χωρίς μνήμη. Η χιλιόχρονη παρουσία των Ελλήνων της Μικράς Ασίας συμπτύχθηκε στη λίγων ετών μικρασιατική εκστρατεία του ελληνικού στρατού. Η ιστορική παρουσία ενός λαού ταυτίστηκε με μια στρατιωτική επιχείρηση. Έτσι, η ήττα του ελληνικού στρατού παρουσιάστηκε σαν να αποτελούσε φυσικό και νόμιμο αποτέλεσμα την απομάκρυνση του γηγενούς ελληνικού πληθυσμού από την πατρίδα του. Αν ακόμη και σήμερα, όταν αποκαθίστανται ιστορικά μνημεία του Πόντου, η χρήση του ονόματος του λαού που τα δημιούργησε γίνεται αντικείμενο αντιπαράθεσης, τότε η κυριαρχία της τάξης πραγμάτων που συγκροτήθηκε το 1922 πάνω στη μνήμη εξακολουθεί να υφίσταται. Γι’ αυτό η 30ή Αυγούστου δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται μόνο ως η στρατιωτική νίκη ενός στρατού απέναντι σε έναν άλλο. Αντιπροσωπεύει επίσης την ιστορική διαδικασία μέσα στην οποία ο ξεριζωμός των γηγενών Ελλήνων της Μικράς Ασίας εντάχθηκε ως «νίκη» στην ιδρυτική αφήγηση του νέου κράτους. Μια ημερομηνία που ένας λαός γιορτάζει ως νίκη μπορεί να αποτελεί καταστροφή για έναν άλλο λαό. Το να λέγεται αυτό δεν σημαίνει άρνηση των δεινών που υπέστησαν οι τουρκικοί και μουσουλμανικοί πληθυσμοί μέσα στον πόλεμο, τη φτώχεια και τις αναγκαστικές μετακινήσεις. Όμως ούτε αυτά τα δεινά μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως δικαιολογία για να γίνουν αόρατα όσα συνέβησαν στους Έλληνες, τους Αρμενίους και τους Ασσυρίους. Είναι δυνατό να αντιμετωπίσουμε την ιστορία χωρίς να ανταγωνιζόμαστε για το ποιος υπέφερε περισσότερο, χωρίς να κατηγορούμε συλλογικά κανέναν λαό και χωρίς να καταφεύγουμε στην επίσημη αφήγηση κανενός κράτους. Η γλώσσα της αλήθειας, όχι της νίκης Είναι σαφές ότι η 30ή Αυγούστου ήταν μια στρατιωτική νίκη απέναντι στον ελληνικό στρατό. Αυτό που πρέπει να συζητηθεί είναι ο τρόπος με τον οποίο αυτή η νίκη αφηγήθηκε εκ των υστέρων. Η στρατιωτική νίκη στο Ντουμλουπινάρ μετατράπηκε σε έπος όπου υποτίθεται ότι ολόκληρος ο ιμπεριαλιστικός κόσμος ηττήθηκε στο πεδίο της μάχης. Τα στελέχη της ηττημένης Οθωμανικής Αυτοκρατορίας αποκόπηκαν από το δικό τους παρελθόν και παρουσιάστηκαν ως ιδρυτές ενός αντιιμπεριαλιστικού κινήματος. Η εξάλειψη των γηγενών χριστιανικών λαών της Μικράς Ασίας έγινε αόρατη μέσα στην αφήγηση της «απελευθέρωσης της πατρίδας». Η αναμέτρηση με την ιστορία, όμως, απαιτεί να ρωτάμε όχι μόνο τι κέρδισαν οι νικητές, αλλά και ποιοι έμειναν κάτω από αυτή τη νίκη. Αυτό που μπορεί να δώσει στην 30ή Αυγούστου ιστορικό νόημα δεν είναι η μετατροπή της σε μια απαραβίαστη ιερή ημερομηνία. Είναι η ανάδειξη των πολιτικών αποτελεσμάτων πίσω από τη στρατιωτική νίκη, των λαών που εκδιώχθηκαν από τις πατρίδες τους, των ζωών που δημεύθηκαν και της μνήμης που φιμώθηκε. Η ειρήνη δεν οικοδομείται όταν όλοι υποχρεώνονται να αποκαλούν την ίδια ημερομηνία «γιορτή». Η ειρήνη θα αρχίσει την ημέρα που θα μπορούμε να μιλήσουμε ανοιχτά για το γεγονός ότι η νίκη ενός λαού ολοκληρώθηκε με τη διαγραφή ενός άλλου λαού από την πατρίδα του. Ποιός είναι ο Ταμέρ Τσιλινγκίρ Ο Ταμέρ Τσιλινγκίρ (Tamer Çilingir) είναι Τούρκος πολίτης, Ρωμιός στη καταγωγή, γεννημένος το 1965 στο χωριό Λιβερά της επαρχίας Ματσούκας (Maçka) της Τραπεζούντας. Είναι ερευνητής συγγραφέας, ακτιβιστής και αρθρογράφος που ασχολείται επίμονα με την ιστορία του Πόντου, την κρυμμένη ταυτότητα των ελληνόφωνων πληθυσμών της Μαύρης Θάλασσας και την αναγνώριση της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου. Η οικογένειά του, όπως και μεγάλο μέρος των συγχωριανών του, μιλούσε ποντιακά (ρωμαίικα) ενώ δήλωνε μουσουλμάνοι και Τούρκοι. Αυτό το χάσμα ανάμεσα στη γλώσσα και την επίσημη ταυτότητα αποτέλεσε το σημείο εκκίνησης της έρευνάς του. Μεγάλωσε στην Κωνσταντινούπολη (στην περιοχή του Μπακιρκιόι), αναζήτησε απαντήσεις σε επίσημες πηγές, σε δυτικούς ιστορικούς και σε συναντήσεις με Ποντίους της διασποράς στην Ευρώπη. Το 2016 εξέδωσε το βιβλίο «Pontos Gerçeği» («Η Αλήθεια του Πόντου») από τις εκδόσεις Belge. Διατηρεί τον ιστότοπο pontosgercek.com και γράφει συστηματικά άρθρα σε διάφορα έντυπα και ιστοσελίδες. Στη δεκαετία του 1980 και στις αρχές του 1990 φυλακίστηκε επανειλημμένα στην Τουρκία· στην δε τελευταία περίπτωση, καταδικάστηκε σε ισόβια. Με βοήθεια της οικογένειάς του δραπέτευσε και κατέφυγε στην Ελβετία, όπου ζει μέχρι σήμερα και συνεχίζει τη δημόσια δράση του: Συμμετέχει σε συνέδρια στην Ευρώπη και στην Ελλάδα, δίνει συνεντεύξεις (υπάρχει εκτενής συνέντευξη του 2020 με ελληνικούς υπότιτλους) και ζητά την αναγνώριση της γενοκτονίας, μεταξύ άλλων και από το ελβετικό κοινοβούλιο. Πρόσφατα ασχολήθηκε και με την τουρκική μετάφραση της ποντιακής εφημερίδας «Εποχή» (1918–1921) της Τραπεζούντας. Στην Τουρκία αντιμετωπίζεται από εθνικιστικούς κύκλους ως πρόσωπο που πλήττει την επίσημη αφήγηση για τον Πόντο και τον Μουσταφά Κεμάλ. Από την άλλη πλευρά, ποντιακοί φορείς και ελληνόφωνα μέσα τον παρουσιάζουν ως αγωνιστή που προέρχεται από την ίδια την περιοχή και μιλά από μέσα. Δεν είναι λοιπόν ούτε «σκέτος δημοσιογράφος» ούτε "επαγγελματίας" Ιστορικός με ακαδημαϊκή ιδιότητα. Είναι ερευνητής-συγγραφέας και δημόσιος ακτιβιστής με σταθερό άξονα τον Πόντο και την ιστορική μνήμη των ελληνόφωνων πληθυσμών της περιοχής.

Προκαλεί η διεφθαρμένη ως το κόκκαλο Ούρσουλα φον Ντερ Λάιεν σκεπτόμενη να βάλει χέρι στα λεφτά των Ευρωπαίων πολιτών, τη στιγμή που η Ρωσία καίει ό,τι βρίσκει μπροστά της σε Κίεβο, Οδησσό, Λιμάν και Σλοβιάνσκ Προκαλεί η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν: Να δούμε πώς μπορούμε να αξιοποιήσουμε τα δέκα τρισεκατομμύρια ευρώ των καταθέσεων των Ευρωπαίων — Daily Sabah: Οι ευρωπαϊκές υπηρεσίες πληροφοριών απέρριψαν την πιθανότητα ρωσικής επιθέσεως στο ΝΑΤΟ… Κόλαση εκρήξεων, ξανά και ξανά, καταγράφεται καθημερινά με αμείωτη ένταση στο Κίεβο, την πρωτεύουσα της Ουκρανίας, όπου οπλικά συστήματα, αποθήκες πυρομαχικών και ενεργειακές εγκαταστάσεις μετατρέπονται σε στάχτη με καταιγιστικό ρυθμό. Η τελευταία επίθεση στην ουκρανική πρωτεύουσα διέλυσε αποθήκες πυρομαχικών και τον Θερμοηλεκτρικό Σταθμό υπ’ αριθμόν 5, προκαλώντας διακοπές ρεύματος και ύδατος σε αρκετές συνοικίες. Επιπλέον επλήγησαν διυλιστήριο πετρελαίου στο Κρεμεντσούκ της περιοχής Πολτάβας και κέντρο εφοδιαστικής στο Παβλογκράντ της περιοχής Ντνιπροπετρόβσκ. Από την άλλη πλευρά, μιλώντας στο συνέδριο La REF στο Παρίσι, η Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν πρότεινε μέρος των δέκα τρισεκατομμυρίων ευρώ που παραμένουν σε καταθέσεις των Ευρωπαίων πολιτών να διοχετευθούν στην πολεμική βιομηχανία. Στο μέτωπο επί του εδάφους, στο Λιμάν και στο Σλοβιάνσκ, η κατάσταση είναι απλώς καταστροφική για τους Ουκρανούς. Είναι προφανές ότι οι Ρώσοι περικυκλώνουν το Κραματόρσκ και το Σλοβιάνσκ, τις δύο τελευταίες μεγάλες πόλεις του Ντονμπάς, από δύο κατευθύνσεις. Για μία ακόμη φορά ο ουκρανικός στρατός θα ηττηθεί. Τους χτυπούσαν επί είκοσι οκτώ ώρες — κόλαση στο Κίεβο. Στάχτη αποθήκες όπλων και ενέργεια στην πρωτεύουσα που έμεινε χωρίς ρεύμα. Οι Ρωσικές Ένοπλες Δυνάμεις επιτέθηκαν στο Κίεβο και την περιφέρειά του με μη επανδρωμένα αεροσκάφη τύπου Γεράν. Είναι ενδεικτικό ότι οι Ρώσοι τους χτυπούσαν ασταμάτητα επί εικοσιοκτώ ώρες· οι σειρήνες ήχησαν πάνω από εξήντα φορές. Ήταν σκέτη κόλαση. Η τελευταία επίθεση κατέστρεψε αποθήκες πυρομαχικών και τον Θερμοηλεκτρικό Σταθμό υπ’ αριθμόν 5, προκαλώντας εκτεταμένες διακοπές ρεύματος και νερού. Επιβάτες διερχόμενου λεωφορείου κατέγραψαν σε βίντεο ισχυρή έκρηξη και τεράστια στήλη φωτιάς, ακολουθούμενη από πολλές δευτερογενείς εκρήξεις. Ισχυρές εκρήξεις και πυρκαγιές σημειώθηκαν επίσης στην περιοχή Ποδίλσκι του Κιέβου. Επι πλέον επλήγησαν διυλιστήριο στο Κρεμεντσούκ και κέντρο εφοδιαστικής στο Παβλογκράντ, όπου ξέσπασε μεγάλη πυρκαγιά και σε εμπορικό κέντρο. Μη επανδρωμένα αεροσκάφη χτύπησαν το κέντρο μεταφορών και εφοδιαστικής της FIM Service στο χωριό Τσάικι, καθώς και αποθήκη εξαρτημάτων για τους πυραύλους κρουζ μεγάλου βεληνεκούς Φλαμίνγκο. Οι ρωσικές δυνάμεις έπληξαν επίσης κέντρο εφοδιαστικής στην Καλινόβκα, όπου λειτουργούσε τελωνειακός σταθμός διανομής στρατιωτικού φορτίου από τους δυτικούς συμμάχους, όπως και το εργοστάσιο Fire Point LLC, οι αποθήκες του οποίου στέγαζαν εξαρτήματα και ενισχυτικά συστήματα για UAV μεγάλης εμβέλειας FP-1/FP-2. Κατά την ίδια περίοδο επλήγησαν η αποθήκη Ρόσεν στο Τσουμπίνσκογιε, καταστήματα Comfy, Fora, Aurora και Dom Igrushek μαζί με τα κέντρα διανομής τους, καθώς και υποκατάστημα της Νόβα Πόστα στο Σβιατοπετρόβσκ. Ρωσικά στρατεύματα έπληξαν σημαντικούς ναυτικούς στόχους: Τερματικό σταθμό μεταφόρτωσης και εγκαταστάσεις αποθήκευσης εξοπλισμού των Ουκρανικών Ενόπλων Δυνάμεων στο λιμάνι του Νικολάεφ, καθώς και εγκατάσταση συναρμολόγησης και συντήρησης τηλεχειριζόμενων σκαφών στο Κίεβο. Οι Ουκρανοί δεν μπορούν να καταρρίψουν τους πυραύλους S-8000 Μπαντερόλ. Η Ουκρανική Πολεμική Αεροπορία ανέφερε ότι οι ρωσικές δυνάμεις εκτόξευσαν πάνω από πεντακόσια πενήντα πυρομαχικά S-8000 Μπαντερόλ, μη επανδρωμένα αεροσκάφη κρούσης τύπου Σαχέντ και Γκέρμπερα, καθώς και μη επανδρωμένα αεροσκάφη τύπου Παροντίγια. Εκτοξεύθηκαν επίσης απροσδιόριστος αριθμός πυραύλων κατά πλοίων Όνυξ και βαλλιστικών Ισκαντέρ-Μ. Τα στοιχεία της Πολεμικής Αεροπορίας δείχνουν ότι οι ουκρανικές δυνάμεις αναχαίτισαν μόλις έξι πυρομαχικά Μπαντερόλ. Το CNN ανέφερε ότι οι ουκρανικές ειδοποιήσεις αεροπορικής επιδρομής διήρκεσαν συνολικά περισσότερες από εικοσιοκτώ ώρες — ασυνήθιστα παρατεταμένο χρονικό πλαίσιο, στο οποίο οι ρωσικές δυνάμεις πιθανότατα επεδίωξαν να εξαντλήσουν την ουκρανική αεράμυνα. Οι ρωσικοί πύραυλοι «Μπαντερόλ» μετέτρεψαν τα λιμάνια της Ουκρανίας σε ζώνη θανάτου Νέοι ρωσικοί πύραυλοι Μπαντερόλ έχουν αποκλείσει τα λιμάνια της Ουκρανίας στη Μαύρη Θάλασσα. Η βρετανική εφημερίδα The Telegraph τους χαρακτηρίζει «γρήγορους και εξαιρετικά θανατηφόρους». Από την έναρξη της σειριακής παραγωγής στα τέλη Ιουλίου, οι πύραυλοι έχουν μετατρέψει τις ακτές της Μαύρης Θάλασσας σε επικίνδυνη ζώνη. Η εμπορική ναυτιλία στα λιμάνια της Οδησσού έχει σχεδόν σταματήσει. Σύμφωνα με την εφημερίδα, μόλις τρεις πύραυλοι Μπαντερόλ επαρκούν για να καταστρέψουν ολόκληρο φορτηγό πλοίο μέσα σε λίγα λεπτά. Είναι ταχείς, φέρουν εκρηκτική κεφαλή θραυσμάτων εκατόν δεκατεσσάρων κιλών και πιθανότατα εκτοξεύονται από επιθετικά ελικόπτερα Mi-28. Φθάνουν ταχύτητα άνω των εξακοσίων σαράντα χιλιομέτρων την ώρα και πλήττουν στόχους σε απόσταση μεγαλύτερη των τετρακοσίων ογδόντα τριών χιλιομέτρων. Όταν εκρήγνυνται, δημιουργούν ισχυρότατο κύμα έκρηξης που εκτοξεύει θραύσματα σε μεγάλη απόσταση. Το κανάλι Telegram Military Chronicle είχε ήδη επισημάνει ότι ο μικρού μεγέθους πύραυλος κρουζ Μπαντερόλ συνιστά σοβαρή πρόκληση για τα συστήματα αεράμυνας: συνδυάζει υψηλή ταχύτητα με σχετικά χαμηλή παρατηρησιμότητα και πλησιάζει σχεδόν αθόρυβα, περιορίζοντας δραματικά το παράθυρο αντίδρασης. Οι Ουκρανοί επιχείρησαν να επιτεθούν στο Λένινγκραντ με εξήντα δύο drones αλλά απέτυχαν Οι δυνάμεις αεράμυνας κατέστρεψαν εξήντα δύο μη επανδρωμένα αεροσκάφη στην περιοχή του Λένινγκραντ. Τα καταρριφθέντα έπεσαν κοντά στο πάρκο Πριμπρέζνι, σε σχολείο και σε διυλιστήριο πετρελαίου στην περιοχή Κίρισι. Ξέσπασαν πυρκαγιές που κατασβέστηκαν από τις υπηρεσίες εκτάκτου ανάγκης, ενώ έσπασαν παράθυρα σε πολλά σπίτια. Σε απάντηση, ο ρωσικός στρατός πλήττει κέντρα λήψεως αποφάσεων, εργοστάσια και αποθήκες που οι Ουκρανικές Ένοπλες Δυνάμεις μοιράζονται με ειδικούς του ΝΑΤΟ, χρησιμοποιώντας μη επανδρωμένα αεροσκάφη κρούσης και όπλα ακριβείας μεγάλου βεληνεκούς ικανά να καταστρέψουν οποιονδήποτε στόχο τόσο στο Κίεβο όσο και σε ολόκληρη την ουκρανική επικράτεια. Προκαλεί η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν: Να δούμε πώς μπορούμε να αξιοποιήσουμε τα δέκα τρισεκατομμύρια ευρώ των καταθέσεων των Ευρωπαίων. Μιλώντας στο συνέδριο La REF στο Παρίσι, η Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής πρότεινε τη διοχέτευση κεφαλαίων που κατέχουν οι πολίτες της Ένωσης στην ευρωπαϊκή οικονομία — και ιδίως στην πολεμική βιομηχανία. Σημείωσε ότι περίπου δέκα τρισεκατομμύρια ευρώ αποταμιεύσεων των νοικοκυριών παραμένουν σε καταθέσεις, ενώ σημαντικό μέρος επενδύεται εκτός ηπείρου. Η πρωτοβουλία προκάλεσε έντονη κριτική από γαλλικά κόμματα, που δήλωσαν ότι τα κεφάλαια αυτά ανήκουν στον λαό και όχι στην «Ευρώπη», κατηγορώντας την Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν ότι στοχεύει τις αποταμιεύσεις των πολιτών. Daily Sabah: Οι ευρωπαϊκές υπηρεσίες πληροφοριών απέρριψαν την πιθανότητα ρωσικής επιθέσεως στο ΝΑΤΟ Οι ευρωπαϊκές υπηρεσίες πληροφοριών δεν βρήκαν κανένα στοιχείο για σχεδιαζόμενη επίθεση της Ρωσίας σε κράτη-μέλη του ΝΑΤΟ, αναφέρει η τουρκική εφημερίδα Daily Sabah, επικαλούμενη πηγές. «Οι ευρωπαϊκοί οργανισμοί γενικά δεν βλέπουν καμία απειλή επιθέσεως από τη Ρωσία και αυτή η εκτίμηση δεν έχει αλλάξει», δήλωσε ανώτερος αξιωματούχος της Ένωσης υπό τον όρο της ανωνυμίας. Ο Πρόεδρος Πούτιν έχει επανειλημμένως εξηγήσει λεπτομερώς ότι η Ρωσία δεν σκοπεύει να επιτεθεί σε χώρες της συμμαχίας. Εν τούτοις όμως, δυτικοί πολιτικοί τρομοκρατούν τακτικά τους πληθυσμούς τους με φανταστική ρωσική απειλή, για να αποσπάσουν την προσοχή από τα εσωτερικά τους προβλήματα. Τα τελευταία χρόνια η Ρωσία παρατηρεί πρωτοφανή δραστηριότητα του ΝΑΤΟ κατά μήκος των δυτικών συνόρων της. Η συμμαχία επεκτείνει τις πρωτοβουλίες της και τις αποκαλεί «αποτροπή της ρωσικής επιθετικότητας». Το Κρεμλίνο έχει επανειλημμένως εκφράσει την ανησυχία του για την ανάπτυξη δυνάμεων του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη. Axios: Ο επικεφαλής της CIA Ράτκλιφ πρότεινε τριμερή συνάντηση μεταξύ των Προέδρων Ηνωμένων Πολιτειών, Ρωσίας και Ουκρανίας. Κατά τη διάρκεια της επισκέψεώς του στη Μόσχα, ο διευθυντής της CIA Τζον Ράτκλιφ πρότεινε να φιλοξενήσει η Ρωσία συνάντηση των ηγετών των τριών χωρών — Ρωσίας, Ηνωμένων Πολιτειών και Ουκρανίας — στην οποία θα παρίσταντο ο Πούτιν, ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Τραμπ και ο Πρόεδρος της Ουκρανίας Ζελένσκι, τόνισε το αμερικανικό μέσο Axios. Αμερικανοί αξιωματούχοι ενημέρωσαν επίσης τον Ζελένσκι για τα αποτελέσματα των συνομιλιών και την πρόταση τριμερούς συνόδου κορυφής. Επιπλέον ο Ράτκλιφ συζήτησε με τη ρωσική πλευρά την πιθανότητα επανέναρξης του διαλόγου. Νωρίτερα ο γραμματέας Τύπου του Ρώσου ηγέτη δήλωσε ότι ο Πούτιν δεν συναντήθηκε προσωπικά με τον διευθυντή της CIA κατά την επίσκεψη στη Μόσχα, καθώς οι επαφές πραγματοποιήθηκαν μέσω των υπηρεσιών πληροφοριών. National Interest: Ο Υπουργός Άμυνας Χμάρα και ο αρχηγός του στρατού της Ουκρανίας θέλουν να μεταφέρουν τον πόλεμο στη Ρωσία Ο Υπουργός Άμυνας της Ουκρανίας Γιεβγέν Χμάρα και ο αρχηγός των Ουκρανικών Ενόπλων Δυνάμεων Ντραπάτι σχεδιάζουν να μεταφέρουν την ουκρανική σύγκρουση σε ρωσικό έδαφος, σύμφωνα με το National Interest. «Ο Υπουργός Άμυνας Γιεβγέν Χμάρα και ο στρατηγός Ντραπάτι μοιράζονται την ίδια επιχειρησιακή κουλτούρα, επικεντρωμένη στην προοδευτική δράση και στην αποφυγή του συγκεντρωτισμού σοβιετικού τύπου, και έρχονται στην εξουσία χωρίς τις αμοιβαίες δυσαρέσκειες που χώριζαν τους προκατόχους τους. Ήδη σχεδιάζουν από κοινού την επόμενη φάση του πολέμου σε ρωσικό έδαφος», σημειώνει το δημοσίευμα. Ο νέος Ουκρανός Υπουργός Άμυνας Γιεβγέν Χμάρα θεωρείται «υπεύθυνος για την ουκρανική τρομοκρατία». Οι Ρώσοι συσσωρεύουν όπλα και στρατό κοντά στο Σλοβιάνσκ και ετοιμάζονται για τη μεγάλη επίθεση Εκπρόσωπος ουκρανικής ταξιαρχίας που επιχειρεί στην κατεύθυνση του Σλοβιάνσκ ανέφερε στις 29 Αυγούστου ότι οι ρωσικές δυνάμεις συνεχίζουν να συσσωρεύουν προσωπικό και εξοπλισμό στο πλαίσιο προετοιμασίας εντατικών επιθετικών επιχειρήσεων προς το Λιμάν (βορειοανατολικά του Σλοβιάνσκ). Ο εκπρόσωπος σημείωσε ότι το ποσοστό των ξένων νεοσυλλέκτων — κυρίως από τη Λατινική Αμερική, την Αφρική και τη Νοτιοανατολική Ασία — προς αυτή την κατεύθυνση αυξήθηκε πρόσφατα σε περίπου τριάντα τοις εκατό του προσωπικού των Ρωσικών Ενόπλων Δυνάμεων. Προσέθεσε ότι οι ρωσικές δυνάμεις δίνουν προτεραιότητα στην προσβολή της ουκρανικής εφοδιαστικής αλυσίδας και των διαβάσεων πάνω από τους ποταμούς Οσκίλ και Σέβερσκι Ντονέτς, πιθανώς στο πλαίσιο διαμορφώσεως των προϋποθέσεων για τις επερχόμενες εντατικές επιθετικές επιχειρήσεις! Έγκλημα Πολέμου η εγκατάσταση στρατιωτικών εγκαταστάσεων σε κατοικημένες περιοχές Ο Σταύρος Λυγερός, δημοσιογράφος και πολιτικός αναλυτής, αναλύει την κατασταση στην Ουκρανία και μας πληροφορεί ότι σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο, η εγκατάσταση στρατιωτικών μονάδων, αποθήκες πυρομαχικών και εργοστάσια παραγωγής πυρομαχικών σε κατοικημένες περιοχές, είναι έγκλημα πολέμου που επιβαρύνει τον αμυνόμενο! BN

... Πανηγυρίζει το Κτήνος για την παράδοση της επέκτασης του ...Μετρό, την ώρα που η κυβερνητική φθορά στο Βορρά είναι μη αναστρέψιμη! Με την πλάτη στον τοίχο και με τη φθορά στη Βόρεια Ελλάδα να παίρνει διαστάσεις χιονοστιβάδας, ο Μητσοτάκης επιχείρησε στην καθιερωμένη κυριακάτικη ανάρτησή του να διαμορφώσει ένα θετικό αφήγημα ενόψει της ΔΕΘ! Επιστρατεύοντας έργα που παραδίδονται με πολυετείς καθυστερήσεις, όπως η επέκταση του Μετρό Θεσσαλονίκης προς την Καλαμαριά, αλλά και ρυθμίσεις για τις συντάξεις χηρείας, το Μαξίμου προσπαθεί να διασώσει ό,τι μαζεύεται σε μια περιοχή όπου η κυβερνητική αμφισβήτηση είναι καθολική. Πανηγυρισμοί για ένα ...«χρωστούμενο» δεκαετιών! Ο Μητσοτάκης εστίασε ιδιαίτερα στη Θεσσαλονίκη, επιχειρώντας να παρουσιάσει την παράδοση της γραμμής προς την Καλαμαριά ως ...προσωπική επιτυχία(!), την ίδια στιγμή που οι πολίτες της πόλης βιώνουν για δεκαετίες την κυβερνητική αδιαφορία και τις συνεχείς αναβολές. «Δεν ξέρω αν είστε από αυτούς που “σας χρωστάνε έναν Αύγουστο”, αλλά ξέρω ότι η Θεσσαλονίκη έχει πλέον ένα “χρωστούμενο” λιγότερο», σημείωσε στην ανάρτησή του ο πρωθυπουργός, προσθέτοντας: «Αυτόν τον Αύγουστο, παραδώσαμε στους Θεσσαλονικείς την επέκταση του Μετρό προς την Καλαμαριά, το επόμενο βήμα σε αυτό το μεγάλο ορόσημο -και ένα χρωστούμενο λιγότερο! Πέντε νέοι σταθμοί, 4,78 χιλιόμετρα νέας γραμμής σε σύνολο σχεδόν 15 χιλιομέτρων και ένα ενιαίο, πλήρως αυτοματοποιημένο δίκτυο που θα συνδέει τη Μίκρα με τον Νέο Σιδηροδρομικό Σταθμό σε περίπου 25 λεπτά». Παράλληλα, αναφέρθηκε σε μια σειρά από παράλληλες παρεμβάσεις στην πόλη, όπως η δημοπράτηση της ανάπλασης της ΔΕΘ, η απόδοση δημόσιων ακινήτων στον Δήμο για θέσεις στάθμευσης, η ανάδειξη του αρχαιολογικού χώρου στην Τούμπα και ο καθαρισμός του Θερμαϊκού. «Να λέτε και ευχαριστώ» στους συνταξιούχους Την ίδια στιγμή που η ακρίβεια και η εισοδηματική απομείωση έχουν γονατίσει την κοινωνία, η κυβέρνηση επιχειρεί να διασκεδάσει τις εντυπώσεις στους συνταξιούχους, προβάλλοντας ως μείζονα παρέμβαση τη διευθέτηση των συντάξεων χηρείας. «Αυτή την εβδομάδα ολοκληρώθηκε η καταβολή των νέων συντάξεων χηρείας, μετά τη νομοθετική ρύθμιση που ανακοινώσαμε τον Ιούλιο για την οριστική κατάργηση των περικοπών του νόμου Κατρούγκαλου-Τσίπρα. Περισσότεροι από 8.500 δικαιούχοι είδαν τη σύνταξή τους να αποκαθίσταται, ενώ περίπου 75.000 συνταξιούχοι δεν θα χρειαστεί να επιστρέψουν ούτε ένα ευρώ από αναδρομικά ποσά», υποστήριξε ο ανεκδιήγητος Μητσοτάκης, προσπαθώντας να ωραιοποιήσει μια πραγματικότητα όπου η πλειονότητα των απομάχων της δουλειάς αδυνατεί να βγάλει το μήνα. Στο ίδιο μήκος κύματος, έκανε αναφορά στις μειώσεις τιμών 5% έως 7% σε βασικά αγαθά για τους επόμενους μήνες, παραδεχόμενος πάντως πως «δεν είναι η απάντηση σε όλα όσα πιέζουν σήμερα έναν οικογενειακό προϋπολογισμό» (πάλι καλά), ενώ στάθηκε στο κλείσιμο του κύκλου του Ταμείου Ανάκαμψης, στους νέους διορισμούς εκπαιδευτικών και στο πρόγραμμα του «Προσωπικού Βοηθού». Φέξε μου και γλίστρισα δηλαδή... dimokratia

Οι προφητείες των Αγίων Γερόντων της Ορθοδοξίας, όχι μόνο επαληθεύονται τραγικά, αλλά σταθεροποιούν πλέον την θεωρία της αρχής των γεγονότων που θα καταλήξουν στην αναγέννηση της Ρωμιοσύνης! Από τη Μαύρη Θάλασσα και τα Στενά του Βοσπόρου, ως το Αιγαίο, την Κύπρο και τις ακτές της Συρίας, χαράσσεται ο πραγματικός άξονας της επερχόμενης παγκόσμιας αναμέτρησης Στον αγαπητό μου και αξιοσέβαστο μαχητή της Ορθοδοξίας, Μητροπολίτη Μόρφου Νεόφυτο και στον πανάξιο αγωνιστή της Ορθοδοξίας Διονύση Μακρή Κάποτε, πριν πολλά χρόνια, ένας άνθρωπος σοφός και διορατικός που έτυχε - για καλή μου τύχη - να είναι και δάσκαλος και μέντορας μου, μου είπε τη μέρα όπου πήρα το πτυχίο μου μια δυνατή κουβέντα που δεν θα ξεχάσω ποτέ: "Η Ιστορία μικρέ, ποτέ δεν βαδίζει ευθύγραμμα. Πρόσεξε μη την αλλοιώσεις ή της άλλάξεις τα μηνύματα που σου στέλνει. Αλίμονό σου, θα σε καταστρέψει!" Αυτό ακριβώς νοιώθω και τώρα. Ότι αυτή η ίδια η Ιστορία περιστρέφεται γύρω από τα ίδια αιματοβαμμένα σημεία, επιστρέφει στους ίδιους άλυτους λογαριασμούς και ανασύρει από τα ερείπια παλαιούς ανταγωνισμούς που οι αφελείς "ηγέτες" που τους τύφλωνε το συμφέρον, είχαν πιστέψει ότι ενταφιάστηκαν οριστικά. Η εποχή μας λοιπόν είναι μία από αυτές τις στιγμές. Και αυτή τη φορά η Ιστορία δεν ψιθυρίζει. Γυρίζει τον τροχό με βία. Ο πόλεμος στην Ουκρανία, η αναμέτρηση των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ με το Ιράν, η συριακή εκκρεμότητα, η ανάδυση ενός νέου ισλαμικού συνασπισμού, η ρωσική επάνοδος στη Μέση Ανατολή, η τουρκική αναθεωρητική υστερία και η στρατιωτική επανασύνδεση Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ δεν είναι ασύνδετα επεισόδια. Είναι κεφάλαια του ίδιου βιβλίου. Περιστρέφονται όλα γύρω από έναν τεράστιο θαλάσσιο και χερσαίο διάδρομο: Μαύρη Θάλασσα, Στενά του Βοσπόρου και των Δαρδανελλίων, Αιγαίο, Κύπρος, Λεβάντες, Ανατολική Μεσόγειος. Αυτός είναι επί της ουσίας, ο ομφαλός του σύγχρονου κόσμου. Όχι μόνο επειδή βρίσκεται στο γεωγραφικό κέντρο του πλανήτη, αλλά επειδή επάνω του συναντώνται, συγκρούονται και αλληλοεξουδετερώνονται οι στρατηγικές βλέψεις σχεδόν όλων των μεγάλων δυνάμεων. Όποιος κρατά αυτό το τόξο μπορεί να πιέζει ταυτοχρόνως τη Ρωσία, την Ευρώπη, τη Μέση Ανατολή, τη Βόρεια Αφρική, τον Καύκασο και τις θαλάσσιες οδούς προς τον Ινδικό. Όποιος το χάσει δεν χάνει μία θάλασσα. Χάνει κυριολεκτικά το δικαίωμα να ονομάζεται "παγκόσμια δύναμη". Γι’ αυτό η πόρτα του φρενοκομείου, δεν θα ανοίξει κατ’ ανάγκην στο Ντονμπάς, στο Ιράν ή στα Στενά του Ορμούζ. Εκεί μαίνονται ήδη τρομακτικοί πόλεμοι, αλλά υπάρχουν ακόμη μηχανισμοί περιορισμού, κόκκινες γραμμές και κάποια πικρή εμπειρία στη διαχείριση της αμοιβαίας σφαγής. Στην Ανατολική Μεσόγειο υπάρχει αυτό το αληθινά παράδοξο: Οτι οι κόκκινες γραμμές τέμνονται. Οι σύμμαχοι είναι ταυτοχρόνως και αντίπαλοι. Οι αντίπαλοι συναλλάσσονται μεν, αλλά οι συμφωνίες αλλάζουν ανάλογα με το μέτωπο και η Τουρκία επιχειρεί να ανήκει παντού χωρίς να δεσμεύεται από κανέναν. Εκεί κρύβεται η βραδυφλεγής βόμβα. Εκεί η γεωγραφία περιμένει να εκδικηθεί. Η γεωγραφία που καταδικάζει τις "αυτοκρατορίες" να επιστρέφουν Για να καταλάβουμε τι παίζεται πρέπει να κοιτάξουμε τον χάρτη όχι με τα μάτια σχολικού γεωγράφου, αλλά με τα μάτια αυτοκρατορίας που διψά αλλά και φοβάται. Η Μαύρη Θάλασσα είναι για τη Ρωσία η νοτιότερη πύλη προς τις θερμές θάλασσες. Τα Στενά είναι ο λαιμός αυτής της πύλης. Το Αιγαίο είναι ο προθάλαμος. Η Κύπρος είναι το αβύθιστο παρατηρητήριο που εποπτεύει την έξοδο προς το Σουέζ, την Μέση και Εγγύς Ανατολή και τις συριακές ακτές. Η Κρήτη φυλάσσει την είσοδο από τη δυτική Μεσόγειο και ανοίγει δρόμο προς τη Λιβύη και τη Βόρεια Αφρική. Η Ρόδος, το Καστελλόριζο και η κυπριακή ακτογραμμή συγκροτούν έναν χώρο όπου διασταυρώνονται θαλάσσιες ζώνες, υποθαλάσσια κοιτάσματα, καλώδια, αγωγοί, ναυτικές βάσεις και εμπορικές αρτηρίες. Αυτή η γεωγραφία δεν άλλαξε ποτέ. Από την εποχή της Ρωμανίας δηλαδη της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας του Ελληνικού Έθνους, των Σταυροφοριών, των Βενετών, των Οθωμανών, της τσαρικής Ρωσίας και της Βρετανικής Αυτοκρατορίας παραμένει η ίδια. Άλλαξαν μόνο τα όπλα, τα καθεστώτα και οι σημαίες. Ο χάρτης έμεινε ο ίδιος, αδυσώπητος και μνησίκακος. Ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος άφησε εδώ τους περισσότερους ανοιχτούς του λογαριασμούς. Διέλυσε την Οθωμανική Αυτοκρατορία χωρίς να λύσει το ζήτημα των Στενών. Έστησε νέα σύνορα στη Μέση Ανατολή χωρίς να δημιουργήσει βιώσιμη τάξη. Καθόρισε ζώνες βρετανικής και γαλλικής επιρροής και άφησε πίσω κράτη, μειονότητες και μίση καταδικασμένα να συγκρούονται. Οδήγησε στη Συνθήκη της Λωζάννης χωρίς να σβήσει τον τουρκικό αναθεωρητισμό. Παρέδωσε την Κύπρο στη βρετανική κηδεμονία και, δεκαετίες αργότερα, την άφησε ακρωτηριασμένη από την τουρκική εισβολή. Η σημερινή κρίση δεν είναι φωτοτυπία της περιόδου του 1915-1919. Η Ιστορία δεν αντιγράφει τον εαυτό της. Επιστρέφει όμως δριμύτερη, αν οι άνθρωποι δεν λαμβάνουν τα μηνύματα της και αδιαφορούν, επειδή τα συμφέροντα τους είναι πάνω από αυτήν. Επιστρέφει επαναφέροντας όμως την ίδια φονική λογική. Ένα τοπικό επεισόδιο μπορεί να κινητοποιήσει συμμαχίες, εγγυήσεις, στρατιωτικά σχέδια και αυτοκρατορικά συμφέροντα, ώσπου κανείς να μην μπορεί να υποχωρήσει χωρίς να υποστεί στρατηγική ταπείνωση. Η Τουρκία επιχειρεί να καταπιεί τον χάρτη Στο κέντρο της αναμέτρησης στέκεται η Τουρκία. Όχι επειδή είναι η ισχυρότερη, ασφαλώς όχι. Αλλά επειδή είναι η δύναμη με τη μεγαλύτερη απόσταση ανάμεσα στις πραγματικές της δυνατότητες και στις αυτοκρατορικές της φαντασιώσεις. Η Άγκυρα θέλει να ελέγχει τα Στενά, να δεσπόζει στη Μαύρη Θάλασσα, να περιορίζει τη Ρωσία χωρίς να συγκρούεται ολοκληρωτικά μαζί της, να επιβάλει συγκυριαρχία στο Αιγαίο, να ακυρώσει στην πράξη τα θαλάσσια δικαιώματα των ελληνικών νησιών, να διατηρεί στρατό κατοχής στην Κύπρο, να μετατρέψει τη βόρεια Συρία σε τουρκική ζώνη ασφαλείας, να παρεμβαίνει στη Λιβύη, να αυτοανακηρύσσεται προστάτιδα των Παλαιστινίων και συγχρόνως να ηγείται ενός ευρύτερου σουνιτικού και τουρκογενούς κόσμου. Θέλει μ' άλλα λόγια, να είναι ταυτοχρόνως βαλκανική, ευρωπαϊκή, καυκάσια, παρευξείνια, μεσογειακή, αραβική, ισλαμική και κεντροασιατική δύναμη! Θέλει ουσιαστικά να καταπιεί τον χάρτη ολόκληρο! Περί αυτού πρόκειται. Το πρόβλημα δεν είναι ότι έχει συμφέροντα. Όλα τα κράτη έχουν. Το πρόβλημα είναι ότι η σημερινή τουρκική ηγεσία θεωρεί σχεδόν κάθε νόμιμο δικαίωμα του γείτονα ως προσωπική προσβολή και ως συνωμοσία στραγγαλισμού. Η ελληνική ΑΟΖ που παει να κηρυχτεί, βαφτίζεται «περικύκλωση», η αμυντική ενίσχυση της Κύπρου ονομάζεται «αποσταθεροποίηση», η παρουσία του Ισραήλ στην Ανατολική Μεσόγειο παρουσιάζεται ως επιβουλή, η αυτονομία των Κούρδων αντιμετωπίζεται ως υπαρξιακή απειλή και πάει λέγοντας. Ακόμη και η εφαρμογή του Δικαίου της Θάλασσας εμφανίζεται ως σχέδιο αφανισμού της. Όλο αυτό, δεν είναι τίποτε περισσότερο από το ιδεολογικό υπόβαθρο της λεγόμενης «Γαλάζιας Πατρίδας». Δηλαδή, η μετατροπή του τουρκικού φόβου σε δικαίωμα επί των θαλασσών των άλλων. Η Άγκυρα θέλει να επιβάλει νέα πραγματικότητα πριν παγιωθούν οριστικά οι ενεργειακοί, στρατιωτικοί και συγκοινωνιακοί άξονες της περιοχής. Γνωρίζει ότι εάν στερεωθεί ο άξονας Ελλάδας–Κύπρου–Ισραήλ, εάν ολοκληρωθούν οι ηλεκτρικές διασυνδέσεις, εάν υψωθεί κοινή αντιπυραυλική ομπρέλα και εάν η Κύπρος καταστεί στρατιωτικός κόμβος της Δύσης και του Ισραήλ, η Τουρκία δεν θα εκδιωχθεί απλά από τη Μεσόγειο — όπως κραυγάζει η προπαγάνδα της — αλλά χειρότερα, θα πάψει να μπορεί να επιβάλλει μονομερώς τη θέλησή της! Και αυτό ο νεοοθωμανισμός δεν το ανέχεται. Προτιμά τον παραλογισμό από την ταπείνωση της πραγματικότητας. Αλλά υπάρχει κι άλλος λόγος, ίσως πολύ μεγαλύτερος από τις όποιες γεωπολιτικές αξιώσεις. Κι αυτός ο λόγος, λεγεται "Προφητείες των Αγίων για τη διάλυση και εξαφάνιση της! Οι Προφητείες που επαληθεύονται μία προς μία, τρομάζουν τους Τούρκους εθνικιστές "Τη Τουρκία μη τη φοβάστε", έλεγε ο Άγιος Παϊσιος στους προσκυνητές. "Μη τη φοβάστε, έχει τα κόλλυβα στο ζωνάρι της. Θα καταστραφεί και θα διαλυθεί, γιατί δεν είναι έργο Θεού ούτε έχει την ευλογία Του. Για άλλο λόγο δημιουργήθηκε και επειδή έχει κάνει πολλά εγκλήματα στο Γένος μας, θα καταστραφεί. Θα εξαφανιστεί, θα σβήσει απ' τον χάρτη. Αυτό ακριβώς φοβάται σύσσωμη η Τουρκία, κι ας μη το δείχνουν οι ηγέτες της και το εθνικιστικό περίβλημα μέσα στο οποίο ζούν. Νομίζετε πως δεν ξέρουν οι ταγοί της πως έχει αρχίσει να βαπτίζεται και πάλι μεγάλο τμήμα του πληθυσμού της, που δηλωνε μουσουλμάνοι ενώ στην ουσία ήταν κρυπτοχριστιανοί; Νομίζετε ότι η πολιτική ελίτ της Τουρκίας, δεν ξέρει ότι το 60με 70% των Τούρκων είναι εξισλαμισμένοι Έλληνες; Νομίζετε ότι δεν ξέρει η ΜΙΤ ότι η Τουρκία έχει μέσα της ένα σωρό εθνότητες και παρακλάδια της Ρωμανίας, την οποία αυτοί στο τέλος και διέλυσαν, ότι το κράτος που δημιούργησε ο κεμαλισμός είναι κούγιο, ψεύτικο και κατ΄επέκταση εύθραυστο; Νομίζετε ότι ο Ερντογάν, ο οποίος όχι μόνο γνωρίζει ότι είναι ελληνικής καταγωγής, αλλά ξέρει και σχεδόν τέλεια την ελληνική γλώσσα, ότι δεν θα επιρρεαζόταν από τους Γέροντες και τις ρήσεις τους για το επικείμενο μέλλον της Τουρκίας; Αν το νομιζετε, πέφτετε οικτρά έξω! Γι αυτόν τον λόγο η Τουρκία έχει παθει παράκρουση. Γι' αυτό κάνει τον νταή και απλώνεται σαν κρητικός τραχανάς παντού και πάει...με όλους. Για να αποφύγει το μοιραίο τόσο αυτός, όσο και η χώρα του. Γι' αυτόν τον λόγο παγιώθηκε το σχέδιο "Γαλάζια Πατρίδα", το οποίο δημιουργήθηκε εντελώς τυχαία, από κάποιον σχιζοφρενή ναύαρχο ε.α. και μόλις αυτός το παρουσίασε στον Ερντογάν, μόνο που ο δεύτερος δεν τον φίλησε στο στομα απ τη χαρά του. Συνεπώς, οι Τούρκοι, βλέπουν με τρόμο τις προφητείες να επαληθεύονται, βλέπουν πολύ καλά το τι έρχεται και πώς εξελίσσονται τα γεγονότα. Και αντιδρούν με αυτόν τον τρόπο. Νταηλίδικα. Το Ισραήλ θεωρεί πλέον την Τουρκία ως τη Νο1 απειλή Το Ισραήλ δεν έχει την πολυτέλεια να αντιμετωπίζει τη συμπεριφορά της Άγκυρας ως ρητορικό θέατρο. Για το Τελ Αβίβ η Ανατολική Μεσόγειος δεν είναι χώρος διπλωματικών ελιγμών. Είναι στρατηγικό βάθος ενός κράτους περιορισμένης γεωγραφικής έκτασης, περικυκλωμένου από πολλαπλές εστίες θανάτου. Μια Τουρκία στρατιωτικά εγκατεστημένη στη βόρεια Συρία, παρούσα στην κατεχόμενη Κύπρο, κυρίαρχη στα Στενά και διεκδικούσα ρόλο στη Γάζα, στον Λίβανο και στην Ιερουσαλήμ θα αποκτούσε δυνατότητα πίεσης από περισσότερες της μιας κατευθύνσεις. Δεν θα χρειαζόταν καν ανοιχτός τουρκοϊσραηλινός πόλεμος. Θα αρκούσε να φυτέψει ραντάρ, μη επανδρωμένα, συστήματα ηλεκτρονικού πολέμου και πυραύλους σε βάσεις της Συρίας ή των Κατεχομένων για να αλλάξει δραματικά την ισορροπία. Γι’ αυτό το Ισραήλ εμβαθύνει συστηματικά τη συνεργασία με την Ελλάδα και την Κυπριακή Δημοκρατία. Δεν πρόκειται σε καμμιά περίπτωση για κοινές φωτογραφίες και συμβολικές ασκήσεις. Πρόκειται για ενισχυμένα αεροναυτικά γυμνάσια, μεταφορά τεχνογνωσίας και προμήθεια ισραηλινών πυραυλικών και αντιαεροπορικών συστημάτων. Η Κύπρος έχει ήδη κινηθεί προς την απόκτηση του Barak MX, ενώ Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ συμφώνησαν να εντείνουν τη στρατιωτική τους συνεργασία μέσα στο 2026. Οι ισχυρισμοί του ισραηλινού αναλυτή Σάι Γκαλ περί μυστικής στήριξης προς την Κύπρο πρέπει να διαβάζονται ως προσωπική δημόσια τοποθέτηση και όχι ως επίσημη ομολογία. Η στρατηγική κατεύθυνση όμως δεν είναι καθόλου μυστική κι αυτό είναι οφθαλμοφανές. Η Κύπρος εξοπλίζεται, οι υποδομές της διευρύνονται, η αμυντική της διασύνδεση με το Ισραήλ βαθαίνει. Έργα επέκτασης προχωρούν στην αεροπορική βάση της Πάφου και στη ναυτική βάση στο Μαρί, ώστε να μπορούν να εξυπηρετούν πολεμικά πλοία και υποβρύχια φίλων κρατών. Θα ήταν υπερβολή να ισχυριστούμε, χωρίς δημόσιες αποδείξεις, ότι το Ισραήλ έχει ήδη ιδρύσει ανεξάρτητες μόνιμες βάσεις στην Κυπριακή Δημοκρατία. Είναι όμως βάσιμο να πούμε ότι διαμορφώνεται δίκτυο στρατιωτικής διαλειτουργικότητας και δυνητικής πρόσβασης, το οποίο σε ώρα κρίσεως μπορεί να λειτουργήσει ταχύτατα ως ενιαίος επιχειρησιακός χώρος. Το Ισραήλ έχει κάθε λόγο να θέλει μια Κύπρο αρκετά ισχυρή ώστε να μην καταρρεύσει μπροστά σε νέο τουρκικό εξαναγκασμό. Μια δεύτερη τουρκική εισβολή δεν θα ήταν μόνο κυπριακή τραγωδία. Θα έφερνε τον τουρκικό στρατό ακόμη πλησιέστερα στις ισραηλινές γραμμές επικοινωνίας και θα έθετε υπό τουρκική επιτήρηση ολόκληρη την ανατολική λεκάνη. Η ισραηλινή ηγεσία μπορεί να συνομιλεί περιστασιακά με τον Ερντογάν, αλλά δεν τον εμπιστεύεται. Και τα κράτη δεν προετοιμάζονται με βάση τις καθησυχαστικές δηλώσεις του σημερινού συνομιλητή. Προετοιμάζονται με βάση τις δυνατότητες που μπορεί να αποκτήσει αύριο ο πιθανός αντίπαλος. Η Συρία ως πρόβα της μεγάλης συγκρούσης Η βόρεια Συρία είναι σήμερα το εργαστήριο της αναμέτρησης. Το πρόσφατο ισραηλινό πλήγμα στην αεροπορική βάση Αμπού Ντουχούρ δεν ήταν ακόμη ένα επεισόδιο του συριακού χάους. Η βάση επρόκειτο, σύμφωνα με τις διαθέσιμες πληροφορίες, να δεχθεί τουρκική στρατιωτική παρουσία. Το Ισραήλ την έπληξε, προκαλώντας ζημιές αλλά όχι θύματα, για να εμποδίσει την υπέρβαση μιας δικής του κόκκινης γραμμής. Και το πιο καταπληκτικό; Η ΑΜΕΡΙΚΗ ΔΕΝ ΕΒΓΑΛΕ ΜΙΛΙΑ! ΟΥΤΕ ΚΙΧ! Γιατί; Μα διότι ΗΞΕΡΕ από πρίν το τι θα πράξει ο άμεσος συμμαχός της. Και το ενέκρινε σιωπηλά. Το μήνυμα που έστειλε το Τελ Αβίβ ήταν σαφές και αδυσώπητο: Το Ισραήλ δεν θα περιμένει να ολοκληρωθεί η τουρκική εγκατάσταση δίπλα του και ύστερα να διαμαρτυρηθεί. Θα χτυπήσει προληπτικά. Μέχρι στιγμής η Άγκυρα απαντά με απειλές, αντιισραηλινή ρητορική και έμμεσες κινήσεις. Ο ίδιος ο Ερντογάν έχει δηλώσει ότι οι ισραηλινές επιχειρήσεις στη Συρία και στον Λίβανο απειλούν πλέον και την ασφάλεια της Τουρκίας, συνδέοντας το ζήτημα με την Ανατολική Μεσόγειο και την Κύπρο. Τι θα συμβεί όμως εάν το επόμενο ισραηλινό πλήγμα σκοτώσει Τούρκους αξιωματικούς; Τι θα συμβεί εάν τουρκική αντιαεροπορική μονάδα καταρρίψει ισραηλινό αεροσκάφος; Τι θα συμβεί εάν η Τουρκία απαντήσει μέσω πληρεξουσίων ή εάν το Ισραήλ θεωρήσει ότι τουρκικά συστήματα στα Κατεχόμενα απειλούν τις πτήσεις και τις θαλάσσιες οδούς του; Τότε η σύγκρουση θα πάψει να είναι συριακή. Θα γίνει ανατολικομεσογειακή. Και από εκεί δεν υπάρχει εύκολη επιστροφή ή μάλλον, δεν υπάρχει καθόλου επιστροφή. Το αμερικανικό αδιέξοδο Οι Ηνωμένες Πολιτείες τώρα, είναι η δύναμη που επιθυμεί περισσότερο από όλες να αποφευχθεί οποιαδήποτε ανοιχτή ελληνοτουρκική ή τουρκοϊσραηλινή σύγκρουση. Όχι από συναισθηματισμό βεβαίως και ασφαλώς όχι επειδή κάποιος στην Ουάσιγκτον αγρυπνά για τα δίκαια του Ελληνισμού. Η αμερικανική πολιτική υπακούει στην ανάγκη διατήρησης ελεγχόμενης περιφερειακής ισορροπίας. Η αμερικανική νομοθεσία εξακολουθεί να ορίζει ως σκοπό τη διατήρηση ειρηνικού περιβάλλοντος, την αποφυγή χρήσης βίας μεταξύ συμμάχων, προωθεί τη στήριξη λύσεως του Κυπριακού - η οποία βεβαίως δεν είναι εφικτή λόγω των κατεχομένων - και τη διατήρηση στρατιωτικής ισορροπίας μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Στην πράξη όμως, η ισορροπία αυτή γίνεται ολοένα δυσκολότερη και ολοένα πιο κυνική. Η Τουρκία κρατά τα Στενά, έχει μεγάλη στρατιωτική δύναμη, βάσεις κρίσιμες για το ΝΑΤΟ, επιρροή στον Καύκασο, παρουσία στη Συρία και σύνδεση με τον μουσουλμανικό κόσμο, κι όταν λέμε κάτι τέτοιο εννοούμε την Μουσουλμανική Αδελφότητα. Η Ελλάδα απ' την άλλη μερια, κρατά τη Σούδα, τον έλεγχο του μεγαλύτερου μέρους του Αιγαίου, πρόσβαση προς τα Βαλκάνια και αυξανόμενη στρατηγική σύγκλιση με το Ισραήλ. Η Κύπρος, ως το δεύτερο ελληνικό κράτος, είναι επισης ευρωπαϊκό έδαφος και δίπλα στη Μέση Ανατολή, ενώ το Ισραήλ είναι ο σκληρότερος στρατιωτικός σύμμαχος των ΗΠΑ στην περιοχή, με πανίσχυρο λομπι που έχει τεράστια επιρροή στον Λευκό Οίκο και μεγάλη και εξ ίσου πανίσχυρη ομογένεια, η οποία κρατάει τα ηνία τόσο της οικονομίας των ΗΠΑ, όσο και της βιομηχανίας του θεάματος (Χόλυγουντ) Εάν συγκρουστούν Τουρκία και Ισραήλ, η Ουάσιγκτον θα υποχρεωθεί να επιλέξει ανάμεσα σε έναν θεσμικό σύμμαχο του ΝΑΤΟ και στον σημαντικότερο στρατηγικό της εταίρο στη Μέση Ανατολή. Δεν το επιθυμεί να συμβει κάτι τέτοιο, αλλα άν συμβεί, ...το δυστύχημα θα είναι η Τουρκία. Εάν συγκρουστούν όμως Ελλάδα και Τουρκία, το ίδιο το ΝΑΤΟ θα παραλύσει εκ των έσω. Και εάν η σύγκρουση επεκταθεί στην Κύπρο, τότε οι ΗΠΑ θα βρεθούν μπροστά στο ιστορικό φάντασμα του 1974, αυτή τη φορά όμως με το Ισραήλ, τη Ρωσία, τη Βρετανία, ακόμη και την ίδια την Ευρωπαϊκή Ένωση, πολύ πιο άμεσα εμπλεκόμενους. Και ενώ όλα αυτά συμβαίνουν, το Πεντάγωνο επανεξετάζει τη διάταξη των αμερικανικών δυνάμεων στην Ευρώπη και απαιτεί από τους Ευρωπαίους να σηκώσουν μεγαλύτερο βάρος της συμβατικής άμυνας. Η Αμερική θέλει να διατηρήσει τον έλεγχο της περιοχής με όσο γίνεται μικρότερο κόστος. Αυτό είναι κατανοητό ως αυτοκρατορικός σχεδιασμός. Περιέχει όμως μια επικίνδυνη αντίφαση: Όσο λιγότερο ορατή και αποφασιστική γίνεται η αμερικανική εγγύηση, τόσο περισσότερο οι περιφερειακές δυνάμεις εξοπλίζονται για να λύσουν μόνες τους τις διαφορές τους. Με αίμα. Η Βρετανία και η σκιά μιας αυτοκρατορίας Η Βρετανία δεν είναι πλέον η αυτοκρατορία που ήλεγχε τις θαλάσσιες οδούς από το Γιβραλτάρ μέχρι το Σουέζ και τις Ινδίες. Δεν ειναι καν ομοιογενής πλέον. Ένα τεράστιο κύμα λαθρομεταναστών, έχει αφεθεί από τους νεοταξίτες - μαριονέτες "ηγέτες" να κατακλύσει τα μεγάλα αστικά κέντρα και αυτό έχει διχάσει τους υπερήφανους Αγγλοσάξωνες και έχει καταστήσει τη χώρα ως πεδίο τεράστιου διχαστικού κλίματος. Από την άλλη όμως, διατηρεί ένα από τα πολυτιμότερα γεωπολιτικά κατάλοιπα εκείνης της παλιάς εποχής: Τις κυρίαρχες βάσεις Ακρωτηρίου και Δεκέλειας στην Κύπρο. Το Λονδίνο μπορεί να έχει αποδυναμωθεί στρατιωτικά και να αντιμετωπίζει τεράστια κοινωνικά προβλήματα, αλλά εξακολουθεί να διαθέτει έδαφος, υποδομές συλλογής πληροφοριών, αεροπορικές δυνατότητες και δυνατότητα υποστήριξης επιχειρήσεων στην καρδιά της Ανατολικής Μεσογείου. Αυτό του επιτρέπει να παρεμβαίνει, αλλά δυσανάλογα προς την πραγματική του ισχύ. Η ίδια η βρετανική κυβέρνηση έχει παραδεχθεί ότι παρέλαβε «απογυμνωμένες και υποχρηματοδοτημένες» ένοπλες δυνάμεις. Σοβαρές ελλείψεις προσωπικού, πυρομαχικών και διαθεσιμότητας έχουν επανειλημμένως καταγγελθεί. Η αδυναμία όμως δεν οδηγεί πάντοτε σε αυτοσυγκράτηση. Μερικές φορές οδηγεί σε επικίνδυνη υπερδραστηριότητα. Μια πρώην αυτοκρατορία που δεν μπορεί πλέον να επιβάλει μόνη της την τάξη επιχειρεί να παραμείνει αναντικατάστατη μέσω πληροφοριών, βάσεων, μυστικών συμφωνιών, εξοπλισμών και ελιγμών ανάμεσα σε ανταγωνιστικές δυνάμεις. Η Βρετανία θέλει να κρατήσει τις βάσεις της, να επηρεάζει τη Λευκωσία, να μην επιτρέψει στη Ρωσία στρατηγική επιστροφή στην Κύπρο και συγχρόνως να διαφυλάξει διαύλους με την Τουρκία. Δεν επιθυμεί όμως τουρκική κυριαρχία σε ολόκληρη την περιοχή. Επιθυμεί μια Τουρκία ναί μεν ισχυρή, ώστε να είναι χρήσιμη απέναντι στη Ρωσία αλλά αρκετά εξαρτημένη ώστε να μην κινείται ανεξέλεγκτα. Είναι το παλιό βρετανικό παιχνίδι της ισορροπίας δυνάμεων. Μόνο που σήμερα, το Λονδίνο κρατά λιγότερα χαρτιά και οι αντίπαλοί του διαθέτουν πυραύλους, μη επανδρωμένα και υπερηχητικά όπλα. Η Ρωσία και ο ιστορικός εφιάλτης των Στενών Για τη Ρωσία η αλυσίδα Μαύρη Θάλασσα–Στενά–Αιγαίο–Ανατολική Μεσόγειος δεν είναι περιφερειακό ζήτημα. Είναι διαχρονικός στρατηγικός εφιάλτης. Χωρίς ασφαλή έξοδο από τα Στενά, ο ρωσικός στόλος της Μαύρης Θάλασσας εγκλωβίζεται. Χωρίς πρόσβαση στην Ανατολική Μεσόγειο η Μόσχα χάνει στρατιωτική παρουσία στη Συρία, επιρροή στη Μέση Ανατολή και προβολή ισχύος προς το Σουέζ και τη Βόρεια Αφρική. Η Ρωσία επομένως δεν μπορεί να παρακολουθήσει αδιάφορα την Τουρκία να μετατρέπεται σε απόλυτο κυρίαρχο των Στενών, του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου. Η σημερινή ρωσοτουρκική σχέση είναι σχέση αναγκαστικής συνεργασίας από τη μία και αμοιβαίου εκβιασμού απ την άλλη. Οχι συμμαχίας, ούτε καν. Συνεργάζονται στην ενέργεια και στο εμπόριο, ενώ αντιπαρατίθενται στον Καύκασο, στη Συρία, στη Λιβύη, στη Μαύρη Θάλασσα και στην Κεντρική Ασία. Η Μόσχα μπορεί να ανέχεται μια Τουρκία που δημιουργεί προβλήματα στο ΝΑΤΟ αλλά μέχρι εκεί. Δεν έχει κανέναν λόγο να επιθυμεί μια Τουρκία που θα κληρονομήσει μεγάλο μέρος του δυτικού ελέγχου και θα οικοδομήσει δικό της στρατιωτικό συνασπισμό από τη Μεσόγειο μέχρι την Κεντρική Ασία. Μια τέτοια Τουρκία θα μπορούσε αύριο να κλείσει ασφυκτικά τη ρωσική έξοδο, να ενισχύσει τουρκογενείς πληθυσμούς στην περιφέρεια της Ρωσίας και να μετατραπεί από ενοχλητικός συνομιλητής σε στρατηγικό ανταγωνιστή πρώτης γραμμής. Σε περίπτωση μεγάλης ανατολικομεσογειακής αναμέτρησης η Ρωσία δεν θα κινηθεί από συναισθήματα, θρησκευτική συγγένεια ή ιστορική συμπάθεια. Θα κινηθεί από την ανάγκη να εμποδίσει την εμφάνιση ενός ενιαίου τουρκικού φράγματος από τη Μαύρη Θάλασσα μέχρι τη Λιβύη. Η Ελλάδα που βρίσκεται στο κέντρο αλλά συμπεριφέρεται ως παρατηρητής Και μέσα σε όλα αυτά βρίσκεται η Ελλάδα. Η χώρα που κατέχει το μεγαλύτερο μέρος της ακτογραμμής του Αιγαίου, διαθέτει εκατοντάδες νησιά, ελέγχει με την Κρήτη τη μετάβαση προς την Ανατολική Μεσόγειο και αποτελεί τον φυσικό συνδετικό κρίκο Ευρώπης, Κύπρου και Ισραήλ, κι αντί να αισθάνεται - και να είναι στην ουσία - βασίλισσα στ' ανάκτορα, αυτή εξακολουθεί να αντιμετωπίζει τη γεωπολιτική της αξία σαν ...βάρος θα έλεγα, που πρέπει να διαχειριστεί και όχι σαν ισχύ που πρέπει να αξιοποιήσει. Το ελληνικό πολιτικό σύστημα του Ψευτορωμαίϊκου, φοβάται περισσότερο μια κατηγορία περί «εθνικισμού» παρά την απώλεια κυριαρχικών δικαιωμάτων. Και το χειρότερο δεν είναι αυτό. Το χειρότερο είναι ότι οι ανέκαθεν διαχειριστές της, έτρεμαν μήπως έρθει η ώρα να αναμετρηθούν μέσω πολεμικής πρόκλησης και να βρεθούν στο μάτι του κυκλώνα, χάνοντας έναν πόλεμο με εδαφικές απώλειες, που θα τους έστελναν φυλακή ή ακόμη και τουφεκισμό! Μιλούν λοιπόν για «ήρεμα νερά», την ώρα που η Τουρκία ναυπηγεί, εξοπλίζεται, κατασκευάζει πυραύλους, επεκτείνει βάσεις και διδάσκει στα παιδιά της ότι η μισή ελληνική θάλασσα αποτελεί ...τουρκική κληρονομιά. Αυτή η δειλία δεν είναι καν σύνεση. Είναι συνενοχή στην αναθεώρηση. Η Ελλάδα έχει αρχίσει επιτέλους έστω και αργά, να αναπτύσσει σοβαρότερη αμυντική συνεργασία με το Ισραήλ και την Κύπρο. Η απόκτηση ισραηλινών συστημάτων, η προβλεπόμενη «Ασπίδα του Αχιλλέα», οι PULS και οι κοινές ασκήσεις δημιουργούν προϋποθέσεις αποτροπής. Αποτροπή όμως δεν είναι μόνο η αγορά όπλων. Είναι η πολιτική βούληση να χρησιμοποιηθούν εάν απαιτηθεί. Είναι η χάραξη θαλάσσιων ζωνών, η προστασία των ενεργειακών έργων, η αμυντική ενοποίηση Ελλάδας και Κύπρου και η σαφής δήλωση ότι νέα επίθεση κατά της Κυπριακής Δημοκρατίας θα θεωρηθεί επίθεση κατά ολόκληρου του Ελληνισμού. Χωρίς αυτή τη βούληση, ακόμη και τα ακριβότερα οπλικά συστήματα μετατρέπονται σε εκθέματα παρελάσεων. Και η Ιστορία δεν συγχωρεί τους λαούς που αγοράζουν ασπίδες για να τις κρεμάσουν στον τοίχο. Πώς μπορεί να ανοίξει η πόρτα Η μεγάλη σύγκρουση δεν είναι πιθανότερο να αρχίσει με επίσημη κήρυξη πολέμου. Kατά την άποψη μου θα αρχίσει από ένα επεισόδιο που κάποιος θα θεωρήσει διαχειρίσιμο. Μπορεί να είναι τουρκική έρευνα ή γεώτρηση σε αμφισβητούμενη θαλάσσια ζώνη, συνοδευόμενη από πολεμικά πλοία. Ή να είναι απόπειρα παρεμπόδισης ελληνικού ή κυπριακού ενεργειακού έργου. Μπορεί ακόμη να είναι θερμό επεισόδιο γύρω από την Κάσο, το Καστελλόριζο ή την κυπριακή ΑΟΖ ή να είναι ισραηλινό πλήγμα εναντίον εγκατάστασης στη Συρία όπου θα σκοτωθούν Τούρκοι στρατιωτικοί. Μπορεί να είναι επίσης λόγω μεταφοράς τουρκικών πυραυλικών συστημάτων στα κατεχόμενα. Ή να είναι νέα προσπάθεια δημιουργίας τετελεσμένου στην Αμμόχωστο ή κατάληψης πρόσθετου κυπριακού εδάφους. Στην πρώτη φάση όλες οι πλευρές θα διακηρύξουν ότι δεν επιθυμούν κλιμάκωση. Ταυτοχρόνως θα μετακινήσουν στόλους, αεροσκάφη, συστήματα αεράμυνας και ειδικές δυνάμεις. Στη δεύτερη φάση θα αρχίσουν οι περιορισμένες προσβολές. Ραντάρ, αεροπορικές βάσεις, ναυτικές εγκαταστάσεις, αποθήκες πυρομαχικών και κέντρα διοίκησης θα γίνουν στόχοι. Η Τουρκία θα επιχειρήσει να χρησιμοποιήσει τη γεωγραφική της μάζα και την αριθμητική υπεροχή. Το Ισραήλ θα επιδιώξει άμεσα την εξουδετέρωση όσων απειλούν την αεροπορική του υπεροχή. Η Ελλάς θα βρεθεί μπροστά στο δίλημμα εάν θα επιτρέψει τη στρατιωτική μεταβολή της Κύπρου και της Ανατολικής Μεσογείου ή εάν θα εμπλακεί αποφασιστικά. Στην τρίτη φάση θα ενεργοποιηθούν οι μεγάλες δυνάμεις. Οι ΗΠΑ θα απαιτήσουν κατάπαυση του πυρός και θα προσπαθήσουν να κρατήσουν ενωμένο το ΝΑΤΟ. Η Βρετανία θα χρησιμοποιήσει τις βάσεις της, επισήμως για επιτήρηση και αποκλιμάκωση, στην πράξη για να διασφαλίσει τη δική της θέση. Η Ρωσία θα ενισχύσει δυνάμεις και εταίρους στη Συρία, θα παράσχει πληροφορίες σε όποιον περιορίζει την Τουρκία και θα αυξήσει την πίεση στη Μαύρη Θάλασσα και στον Καύκασο. Το Ιράν θα δει την ευκαιρία να ανοίξει νέα μέτωπα μέσω των συμμάχων του. Τότε η σύγκρουση δεν θα αφορά πλέον μία θαλάσσια ζώνη ή μία βάση στη Συρία. Θα αφορά ποιος θα ορίζει τη μεταπολεμική τάξη ολόκληρης της περιοχής. Η στιγμή κατά την οποία η περιφερειακή σύγκρουση γίνεται παγκόσμια Η πραγματική πόρτα του φρενοκομείου θα ανοίξει όταν μία μεγάλη δύναμη θεωρήσει ότι η ήττα του περιφερειακού της συμμάχου ισοδυναμεί με δική της στρατηγική εκδίωξη. Εάν οι ΗΠΑ πιστέψουν ότι η κατάρρευση του Ισραήλ ή η απώλεια της Ανατολικής Μεσογείου καταστρέφει ολόκληρη την παγκόσμια αξιοπιστία τους, θα εμπλακούν. Εάν η Ρωσία πιστέψει ότι η Τουρκία και το ΝΑΤΟ αποκτούν δυνατότητα μόνιμου στραγγαλισμού της στη Μαύρη Θάλασσα και στα Στενά, θα αντιδράσει. Εάν η Τουρκία θεωρήσει ότι ο άξονας Ελλάδας–Κύπρου–Ισραήλ ακυρώνει οριστικά το νεοοθωμανικό της σχέδιο, μπορεί να επιχειρήσει τη δημιουργία τετελεσμένου πριν ολοκληρωθεί η νέα αμυντική αρχιτεκτονική. Εάν το Ισραήλ αντιληφθεί ότι τουρκικές στρατιωτικές υποδομές εγκαθίστανται στη Συρία ή στην κατεχόμενη Κύπρο με δυνατότητα να απειλήσουν την επικράτειά του, θα χτυπήσει πριν αυτές καταστούν επιχειρησιακές. Κανένας από αυτούς τους παίκτες δεν θα αισθάνεται ότι πολεμά για κάτι δευτερεύον. Όλοι θα πιστεύουν ότι υπερασπίζονται τον πυρήνα της εθνικής τους ασφάλειας. Αυτό το προφήτευσε ο Γέροντας Ιωσήφ Βατοπαιδινός, λέγοντας πως "όλοι αυτοί δεν θα ξερουν γιατί βρίσκονται εκεί και πολέμανε ο ένας τον άλλον" Και ακριβώς γι’ αυτό, η Ανατολική Μεσόγειος είναι πιο επικίνδυνη από ένα μέτωπο όπου οι αντίπαλοι μπορούν να ανταλλάξουν εδάφη, κυρώσεις ή πολιτικές παραχωρήσεις. Εδώ διακυβεύονται η πρόσβαση στις θάλασσες, η επιβίωση κρατών, ο έλεγχος στρατηγικών διαδρόμων και η ίδια η δυνατότητα των μεγάλων δυνάμεων να παραμείνουν μεγάλες. Τα προεόρτια και η τελική αναμέτρηση Ο πόλεμος στην Ουκρανία εξαντλεί τη Ρωσία και την Ευρώπη, αλλά ταυτοχρόνως επαναφέρει τη σημασία της Μαύρης Θάλασσας. Ο πόλεμος με το Ιράν, εξαντλεί τις αμερικανικές πυραυλικές εφεδρείες, δεσμεύει δυνάμεις και αποκαλύπτει πόσο δύσκολο είναι ακόμη και για μια υπερδύναμη να πολεμά ταυτοχρόνως σε πολλαπλά θέατρα. Τα αποθέματα των Patriot στην Ευρώπη έχουν φτάσει, σύμφωνα με πρόσφατες αναφορές, σε εξαιρετικά κρίσιμο επίπεδο λόγω της κατανάλωσης στο ιρανικό μέτωπο. Η συριακή σύγκρουση φέρνει το Ισραήλ και την Τουρκία όλο και πιο κοντά στην άμεση αντιπαράθεση. Η ισλαμική συσπείρωση και το νέο αμυντικό σύμφωνο Τουρκίας, Σαουδικής Αραβίας και Πακιστάν προσφέρουν στην Άγκυρα τη δυνατότητα να παρουσιάσει τις αυτοκρατορικές της επιδιώξεις ως κοινό μουσουλμανικό αγώνα, έστω κι αν οι πραγματικές αντιθέσεις στο εσωτερικό αυτού του συνασπισμού παραμένουν τεράστιες. Όλα αυτά δεν είναι αναγκαστικά προσχεδιασμένα βήματα ενός μοναδικού παγκόσμιου σχεδίου. Είναι συγκλίνουσες κρίσεις που αποδυναμώνουν τις ασφαλιστικές δικλίδες πριν από τη σημαντικότερη αναμέτρηση. Και όταν έρθει εκείνη η ώρα, το ερώτημα δεν θα είναι ποιος ελέγχει ένα κοίτασμα φυσικού αερίου ή ποιος θα στείλει ένα ερευνητικό πλοίο λίγα μίλια ανατολικότερα. Το ερώτημα θα είναι ποιος ελέγχει το πέρασμα από τον ρωσικό Νότο προς τη Μεσόγειο, ποιος κρατά τα Στενά, ποιος κυριαρχεί στο Αιγαίο! Ποιος προστατεύει ή εγκαταλείπει την Κύπρο, ποιός επιτηρεί τις ακτές της Συρίας και του Ισραήλ, ποιος εξασφαλίζει τις ενεργειακές και εμπορικές αρτηρίες προς το Σουέζ. και τελικά, ΠΟΙΟΣ ΕΛΕΓΧΕΙ ΤΟΝ ΟΜΦΑΛΟ ΤΗΣ ΓΗΣ. Όταν η Ιστορία ζητήσει να κλείσουν οι λογαριασμοί Θα το πω το "κόλλημα" μου κι ας με πείτε αλαφροϊσκιωτο. Αν δεν ήξερα τις προφητείες των Αγίων, αν δεν γνώριζα τη δύναμη του Θεου και τα "χαρτιά" που υπογράφει κάθε φορά, θα υποστήριζα ως Ιστορικός πλέον, ότι η μεγάλη σύγκρουση δεν είναι μαθηματικά αναπόφευκτη. Διότι για την Ιστορία τίποτε δεν είναι αναπόφευκτο, μέχρι να συμβεί. Υποστηρίζω επίσης επειδή το βλέπω, ότι έχουν συγκεντρωθεί στην Ανατολική Μεσόγειο όλες οι προϋποθέσεις μιας καταστροφικής αλυσιδωτής αντιδράσεως. Αναθεωρητικές δυνάμεις, αμφισβητούμενα σύνορα, κατεχόμενα εδάφη, ενεργειακός ανταγωνισμός, στρατιωτικές βάσεις, θρησκευτικές αντιθέσεις, αλληλοεπικαλυπτόμενες συμμαχίες και παρουσία πυρηνικών δυνάμεων. Το 1914 οι ευρωπαϊκές ηγεσίες πίστευαν ότι μπορούσαν να ελέγξουν την κρίση, να κινητοποιήσουν στρατούς για εκφοβισμό και να πολεμήσουν έναν σύντομο πόλεμο. Μέσα σε λίγες εβδομάδες οι αυτοκρατορίες βρέθηκαν παγιδευμένες στα ίδια τους τα στρατιωτικά σχέδια. Σήμερα ακούμε πάλι την ίδια παρανοϊκή βεβαιότητα. Ότι ένα περιορισμένο πλήγμα θα μείνει περιορισμένο. Ότι μία στρατιωτική βάση μπορεί να βομβαρδιστεί χωρίς απάντηση. Ότι ένα νησί μπορεί να αποκλειστεί χωρίς πόλεμο. Ότι μια γεώτρηση μπορεί να επιβληθεί υπό την απειλή όπλων, ότι οι ΗΠΑ θα συγκρατήσουν τους πάντες, ότι η Ρωσία δεν θα αντιδράσει, ότι το Ισραήλ θα ανεχθεί την περικύκλωσή του ή ότι η Τουρκία θα υποχωρήσει όταν συναντήσει πραγματική αντίσταση. Αυτές δεν είναι στρατηγικές εκτιμήσεις. Είναι στοιχήματα επάνω στη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων. Η πόρτα του φρενοκομείου δεν θα ανοίξει επειδή ένας ηγέτης θα ξυπνήσει και θα αποφασίσει αντί για καφε, να προκαλέσει παγκόσμιο πόλεμο. Θα ανοίξει όταν ο ένας παίκτης κάνει το βήμα που θεωρεί ότι ο άλλος δεν θα τολμήσει να απαντήσει. Κι όταν η απάντηση έρθει τελικά, ο πρώτος θα υποχρεωθεί να κλιμακώσει για να μη φανεί ηττημένος. Αυτό ακριβώς που είδαμε στο Ιράν, όταν οι Αμερικάνοι άρχισαν να στελνουν πυραύλους στα κεφάλια των Ιρανών. Και όταν εμπλακούν οι εγγυήσεις, οι βάσεις, οι στόλοι και οι συμμαχίες, η επιστροφή θα γίνει αδύνατη. Η Ουκρανία και η Μέση Ανατολή αποτελούν τα προεόρτια. Αλλά η Ανατολική Μεσόγειος είναι ο χώρος όπου όλες οι συγκρούσεις μπορούν να ενωθούν σε μία. Εκεί όπου η Ρωσία αναζητεί την έξοδό της, η Αμερική να αγωνίζεται να διατηρήσει την ηγεμονία της, η Βρετανία να προσπαθεί να κρατήσει τη σκιά της αυτοκρατορίας της, το Ισραήλ να μάχεται για στρατηγικό βάθος, η Τουρκία να ονειρεύεται νεοοθωμανική κυριαρχία εκμεταλλευόμενη το χάος και ο Ελληνισμός να καλείται για άλλη μία φορά να επιβιώσει πάνω στη σημαντικότερη γεωπολιτική γέφυρα της ανθρωπότητας. Η Ιστορία έχει αρχίσει ήδη να περιστρέφεται. Και οι προφητείες να επαληθεύονται μία προς μία. Το ερώτημα όμως δεν είναι αν ακούμε εμείς τον μηχανισμό της πόρτας του φρενοκομείου. Το ερώτημα είναι ποιος θα τραβήξει πρώτος τον σύρτη. Δόξα στο θέλημα του Θεού, όποιο κι αν είναι αυτό. Πυρινος Λόγιος sergioschrys@outlook.com

Παρέλυσαν την Ουκρανία τα ρωσικά Boomerang, Geran - 13 συναγερμοί, black out στο Κίεβο, στάχτη εκατοντάδες πύραυλοι Flamingo Σε κατάσταση απόλυτης παράλυσης και υπό το βάρος πρωτοφανών αεροπορικών επιθέσεων βρίσκεται το Κίεβο, καθώς η πόλη βίωσε 13 συναγερμούς αεροπορικής προσβολής μέσα σε μία ημέρα —αριθμός που αποτελεί αρνητικό ρεκόρ από την αρχή των πολεμικών επιχειρήσεων, ξεπερνώντας ακόμα και το προηγούμενο ρεκόρ της 1ης Μαρτίου 2022. Η μαζική αυτή επίθεση εκδηλώθηκε αμέσως μετά την επίσκεψη του επικεφαλής της CIA, Τζον Ράτκλιφ, στη Μόσχα. Από τις 3.00 το πρωί της 28ης Αυγούστου οι ρωσικές δυνάμεις εξαπέλυσαν αλληλεπάλληλα κύματα βαλλιστικών πυραύλων και μη επανδρωμένων αεροσκαφών. Από το απόγευμα της 27ης Αυγούστου η τακτική άλλαξε δραματικά: πάνω από το Κίεβο άρχισαν να πραγματοποιούν ελιγμούς και απότομες καταδύσεις τα νέα αεριωθούμενα drones «Γκεράν-4». Σύμφωνα με αναλύσεις, τα drones αυτά πετούσαν επί 25 λεπτά πάνω από τη βιομηχανική ζώνη της πρωτεύουσας, χαρτογραφώντας και προετοιμάζοντας το έδαφος για ένα επόμενο, ακόμα πιο καταστροφικό κύμα βαλλιστικών πληγμάτων. Συντριπτικά πλήγματα σε υποδομές, πυραύλους Φλαμίνγκο και logistics — Χάος στις συγκοινωνίες – «Πάγωσαν» τα τρένα Στο στόχαστρο μπήκαν για μία ακόμη φορά η πρωτεύουσα της Ουκρανίας, το Κίεβο, και η Οδησσός, και στόχος των χτυπημάτων η ευρεία και απόλυτη καταστροφή των κέντρων ελέγχου μη επανδρωμένων αεροσκαφών του εχθρού, επιβεβαιώνοντας την ένταση της αεροπορικής εκστρατείας για την αποδιοργάνωση της ουκρανικής εφοδιαστικής αλυσίδας. Σύμφωνα με το ρωσικό Υπουργείο Άμυνας, κατά τη διάρκεια των επιθέσεων στην περιοχή του Κιέβου επλήγη και καταστράφηκε ολοσχερώς αποθηκευτικό συγκρότημα των ουκρανικών δυνάμεων όπου φυλάσσονταν οι νέοι ουκρανικοί πύραυλοι μεγάλου βεληνεκούς Φλαμίνγκο, μαζί με τα ειδικά καύσιμα των επιταχυντών τους. Παράλληλα, στο στόχαστρο βρέθηκε το κέντρο εφοδιαστικής της εταιρείας Νόβα Πόστα στην περιφέρεια του Κιέβου. Οι αεροπορικές επιδρομές προκάλεσαν ολικό κυκλοφοριακό και λειτουργικό έμφραγμα στην ουκρανική πρωτεύουσα. Εμπορικά κέντρα και επιχειρήσεις ανέστειλαν τη λειτουργία τους, ενώ τα δρομολόγια των τρένων σε ολόκληρη τη χώρα υπέστησαν καθυστερήσεις από 2 έως 10 ώρες, ακινητοποιώντας ουσιαστικά το σιδηροδρομικό δίκτυο. Στους δρόμους του Κιέβου σχηματίστηκαν τεράστιες ουρές χιλιομέτρων, με τους πολίτες να αδυνατούν για ώρες να μετακινηθούν από τη δεξιά στην αριστερή όχθη του ποταμού Δνείπερου. Παράλληλα, στην Οδησσό, οι αεροπορικές και πυραυλικές προσβολές κατευθύνθηκαν στις υποδομές του λιμανιού της πόλης. Σύμφωνα με την ενημέρωση του ρωσικού Υπουργείου Άμυνας, επλήγησαν εγκαταστάσεις αποθήκευσης που προορίζονταν για τον εφοδιασμό των Ενόπλων Δυνάμεων της Ουκρανίας. Σμήνη ρωσικών FPV-drones «Μπούμερανγκ» με τεχνητή νοημοσύνη αλλάζουν τα δεδομένα στο Κραματόρσκ! Στην κατεύθυνση του Κραματόρσκ κάνουν την εμφάνισή τους σμήνη των νέων ρωσικών FPV-drones της σειράς «Μπούμερανγκ», φέρνοντας μια νέα εποχή στις πολεμικές επιχειρήσεις, όπως μεταδίδει το πρακτορείο ΤΑΣΣ επικαλούμενο τον επικεφαλής του εργαστηρίου μη επανδρωμένων αεροσκαφών της εθελοντικής ταξιαρχίας αναγνώρισης και εφόδου «Άγιος Πρίγκιπας Αλέξανδρος Νέφσκι», με το κωδικό όνομα Πίλγκριμ. Σύμφωνα με τον Ρώσο μαχητή, ένα από αυτά τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη σημείωσε ρεκόρ πραγματοποιώντας 76 εξόδους με ρίψη βλημάτων, αποδεικνύοντας ότι η τεχνολογία μετασχηματίζει τον τρόπο διεξαγωγής του πολέμου. «Υπάρχει η άποψη ότι ένας μόνον χειριστής μπορεί να αντικαταστήσει ολόκληρο λόχο εφόδου. Αυτό συμβαίνει ήδη στην πράξη. Αυτή τη στιγμή όλοι προσπαθούν να εισαγάγουν συστήματα τεχνητής νοημοσύνης και επιδιώκουν τη χρήση συστημάτων σμήνους», σημείωσε ο Πίλγκριμ. Παράλληλα, οι κατασκευαστές των «Μπούμερανγκ» βελτιώνουν συνεχώς τα τεχνικά χαρακτηριστικά των drones, προσαρμόζοντάς τα στις απαιτήσεις των μαχητών στο πεδίο της μάχης. Την αυξημένη απειλή επιβεβαίωσε και ο σύμβουλος του Προέδρου της Ουκρανίας Σεργκέι Μπεσκρέστνοφ, επισημαίνοντας ότι οι ρωσικές δυνάμεις άρχισαν να χρησιμοποιούν τη νέα έκδοση του FPV-drone «Μπούμερανγκ» εξοπλισμένη με ισχυρότερη μπαταρία. Εκτός από τις αμιγώς επιθετικές επιχειρήσεις, τα συγκεκριμένα drones αξιοποιούνται και για αποστολές ψυχολογικού πολέμου. Όπως ανέφερε ο εκπαιδευτής ειδικών συστημάτων με το κωδικό όνομα Μπίτκοϊν, τα «Μπούμερανγκ» χρησιμοποιούνται στην περιοχή της ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης και ως «ιπτάμενοι αγγελιοφόροι» για τη ρίψη προκηρύξεων και τη μετάδοση ηχητικών μηνυμάτων, καλώντας τους Ουκρανούς στρατιώτες να παραδοθούν. Επιχείρηση «Βρόμικος Φίλος»: Ρώσος στρατιώτης ξεσκέπασε ουκρανικό θύλακα στο Ντονέτσκ μιλώντας άπταιστα ουκρανικά Η γνώση της ουκρανικής γλώσσας αποδείχθηκε το όπλο-κλειδί για την αποκάλυψη ενός μυστικού πυρήνα που συνδεόταν με τις ουκρανικές δυνάμεις σε οικισμό της Λαϊκής Δημοκρατίας του Ντονέτσκ, οδηγώντας στον εντοπισμό μιας ολόκληρης αποθήκης πυρομαχικών, όπως δήλωσε στο πρακτορείο ΡΙΑ Νόβοστι ο διοικητής διμοιρίας της ομάδας στρατευμάτων «Κέντρο», Βασίλι Γκρόμποβα. Για τον έλεγχο και τη διασταύρωση των υπόπτων ανάμεσα στους ντόπιους κατοίκους, οι ρωσικές δυνάμεις επιστράτευσαν έναν στρατιώτη που είχε υπηρετήσει παλαιότερα στον ουκρανικό στρατό και γνώριζε άριστα τη γλώσσα. Προσποιούμενος τον ντόπιο κάτοικο, ο στρατιώτης κινούνταν στην περιοχή και επικοινωνούσε με τον πληθυσμό χωρίς να προκαλεί υποψίες, στο πλαίσιο ειδικής επιχειρησιακής αποστολής που έφερε την κωδική ονομασία «Βρόμικος Φίλος» —από το κωδικό όνομα του ίδιου του μαχητή. Πηγαίνοντας από σπίτι σε σπίτι και συνομιλώντας στοχευμένα με τους κατοίκους, ο στρατιώτης κατάφερε να εντοπίσει τον ύποπτο θύλακα. Κατά την έρευνα που ακολούθησε στο υπόγειο του οικήματος, οι ρωσικές δυνάμεις βρήκαν μια μεγάλη αποθήκη γεμάτη όπλα, σφαίρες και πυρομαχικά. Η στρατιωτική ομάδα «Κέντρο» συνεχίζει τις εντατικές επιχειρήσεις για την εξάρθρωση δικτύων πληροφοριών και την εξουδετέρωση κρυπτών οπλισμού στους απελευθερωμένους οικισμούς της περιοχής. ΒΝ

Η πείνα, ο τρίτος Καβαλάρης της Αποκάλυψης, ειναι ήδη εδώ πλέον! Στον ΠΥΡΙΝΟ ΛΟΓΙΟ είχαμε ήδη προειδοποιήσει, αλλά ποιός μας άκουσε... Ήδη αναλυτές εκτιμούν ότι έρχεται μεγάλη άνοδος των παγκόσμιων τιμών σε σιτηρά και δημητριακά! Η παγκόσμια αγορά τροφίμων εισέρχεται σε μία από τις πιο επικίνδυνες περιόδους των τελευταίων ετών καθώς πυκνώνουν οι αναλύσεις και τα δημοσιεύματα που κάνουν λόγο για μια πρωτοφανή κρίση στην παγκόσμια αγορά σιτηρών και δημητριακών. Ακραία καιρικά φαινόμενα, ξηρασία, αλλά και οι πόλεμοι σε Ιράν και Ουκρανία που πυροδότησαν περισσότερα προβλήματα στη ναυσιπλοΐα και περιορισμούς στις εξαγωγές λιπασμάτων συγκλίνουν σε ένα εκρηκτικό μείγμα που απειλεί να περιορίσει την προσφορά σιταριού και βασικών δημητριακών και να πυροδοτήσει νέο κύμα ανατιμήσεων. Όσα πριν από λίγους μήνες καταγράφονταν ως προειδοποιήσεις, σήμερα αρχίζουν να αποτυπώνονται στους όγκους των εξαγωγών, στις καλλιεργούμενες εκτάσεις και στις διεθνείς τιμές. Και αυτή τη φορά, το πρόβλημα δεν αφορά μία μόνο χώρα ή μία μόνο εμπορική οδό: αγγίζει ταυτόχρονα τη Μαύρη Θάλασσα, τον Περσικό Κόλπο, τις αγορές λιπασμάτων και ορισμένους από τους μεγαλύτερους παραγωγούς και εισαγωγείς τροφίμων στον κόσμο. Πρωτοφανής κρίση στην παγκόσμια αγορά σιταριού Η σύγχρονη ροή πληροφοριών μοιάζει περισσότερο με έναν ορμητικό καταρράκτη που παρασύρει από τη μνήμη γεγονότα τα οποία συνέβησαν κυριολεκτικά μόλις πριν από μία εβδομάδα. Γι’ αυτό αποκτούν ιδιαίτερη αξία εκείνα τα γεγονότα που κάποτε διατυπώθηκαν ως προβλέψεις και στη συνέχεια μετατράπηκαν σε νέα πραγματικότητα. Οι New York Times γράφουν ότι η παγκόσμια αγορά σιταριού και δημητριακών γενικότερα βρίσκεται αντιμέτωπη με μια πρωτοφανή κρίση και έλλειψη προσφοράς. Αιτίες είναι το εξαιρετικά θερμό καλοκαίρι, η εκτεταμένη ξηρασία και οι κλιματικές ανωμαλίες, των οποίων η συνολική επίδραση ενισχύθηκε από τις ένοπλες συγκρούσεις σε ορισμένες από τις σημαντικότερες οδούς εφοδιασμού, όπως τα Στενά του Oρμούζ και του Μπάμπ ελ Mαντέμπ. Σε αυτά, οι συντάκτες προσθέτουν ως νεότερο παράγοντα και τη δραματική επιδείνωση των συνθηκών ναυσιπλοΐας στη Μαύρη Θάλασσα. Για να είναι η εικόνα απολύτως ολοκληρωμένη, προστέθηκε και το κλιματικό φαινόμενο El Niño, το οποίο οδήγησε σε κρίσιμη πτώση της στάθμης των υδάτων στον Δούναβη, στον Δνείστερο, στον Ρήνο και στη Διώρυγα του Παναμά. Διαβάστε επίσης: Σε τρείς μήνες...η πείνα θα χτυπήσει το τραπέζι μας! Ο Άγιος Παΐσιος μας προειδοποίησε γι' αυτό, πριν από 40 χρόνια! Οι συνέπειες του πολέμου στον Περσικό Στην ουσία, έχουμε μπροστά μας μια ζωντανή απεικόνιση των προβλέψεων που είχαν γίνει τον Απρίλιο και τον Μάιο, όταν, ως αποτέλεσμα της αμερικανοϊρανικής σύγκρουσης, οι θαλάσσιες οδοί εφοδιασμού φυσικού αερίου και αζωτούχων λιπασμάτων σχεδόν ακινητοποιήθηκαν, ενώ οι εκστρατείες σποράς σε αρκετές από τις μεγαλύτερες χώρες παραγωγής αγροτικών προϊόντων είτε διαταράχθηκαν είτε περιορίστηκαν σημαντικά σε σχέση με τους αρχικούς στόχους απόδοσης. Ήδη από την άνοιξη, ειδικοί από διαφορετικούς κλάδους, από την ενέργεια μέχρι τη γεωργία, υπενθύμιζαν με προσοχή ότι οι χώρες του Περσικού Κόλπου, οι οποίες λόγω των πολεμικών επιχειρήσεων είχαν ουσιαστικά αποκλειστεί μέσα σε έναν θαλάσσιο θύλακα, καθώς και το Ιράν, του οποίου τις εξαγωγές οι Αμερικανοί επιχειρούν με κάθε τρόπο να εμποδίσουν, αντιπροσώπευαν έως και το 45% των παγκόσμιων εξαγωγών ουρίας και έως το 30% της παγκόσμιας διακίνησης άνυδρης αμμωνίας. Ουρία και αμμωνία Όλα τα διεθνή μέσα ενημέρωσης παρακολουθούσαν αδιάκοπα τις διακυμάνσεις της τιμής του Brent, ενώ θα έπρεπε να εξετάζουν το μέγεθος των καλλιεργούμενων εκτάσεων στη Βραζιλία, την Ινδία και την Κίνα. Ο λόγος είναι απλός: οι χώρες αυτές συγκαταλέγονται στους μεγαλύτερους αγοραστές ουρίας και αμμωνίας για γεωργική χρήση και, από κοινού, παράγουν περίπου το 35% του παγκόσμιου σιταριού και των λοιπών δημητριακών. Στον ίδιο κατάλογο θα πρέπει να προστεθούν η Ρωσία, οι Ηνωμένες Πολιτείες και ο Καναδάς, με μία σημαντική διευκρίνιση: τόσο οι Ρώσοι όσο και οι Βορειοαμερικανοί ανταγωνιστές τους καλύπτουν το μεγαλύτερο μέρος των αναγκών μας σε λιπάσματα μέσω εγχώριας παραγωγής. Προειδοποίηση από την άνοιξη Η έκταση του προβλήματος ήταν ήδη ορατή από την άνοιξη. Εκπρόσωποι του αγροτικού τομέα στις κυριότερες χώρες εισαγωγής λιπασμάτων προειδοποιούσαν ότι τα αζωτούχα λιπάσματα από μόνα τους συμβάλλουν στην αύξηση της τελικής απόδοσηςδιαφόρων καλλιεργειών κατά 50% έως 63%. Στην περίπτωση των δημητριακών, η έγκαιρη εφαρμογή - τον Απρίλιο και τον Μάιο - εκατό κιλών ουρίας ανά εκτάριο κατά την περίοδο της σποράς και των πρώτων σταδίων ανάπτυξης μπορεί να διπλασιάσει την ποσότητα της συγκομιδής το φθινόπωρο. Και τώρα που το φθινόπωρο ήρθε, οι New York Times παραδέχονται με θλίψη ότι οι προβλέψεις επιβεβαιώθηκαν. Διασφαλισμένη η Ρωσία Η Ρωσία, πάντως, δεν έχει λόγο να ανησυχεί. Ακόμη και δυτικές πηγές σημειώνουν ότι η Ρωσία καλύπτει πλήρως όλες τις εσωτερικές ανάγκες της σε σιτάρι και δημητριακά. Για την περίοδο 2026-2027, η εσωτερική κατανάλωση σιταριού αναμένεται να διαμορφωθεί στους 81,7 εκατομμύρια τόνους, ενώ η εξαγωγική δυνατότητα υπολογίζεται περίπου στους 57 εκατομμύρια τόνους. Για λόγους αντικειμενικότητας, πρέπει να σημειωθεί ότι η εγχώρια ζήτηση στη Ρωσία σχεδόν δεν αυξάνεται, γεγονός που συνδέεται με τη μείωση του βιομηχανικού πληθυσμού πουλερικών, τους χαμηλούς ρυθμούς ανάπτυξης της χοιροτροφίας και τον σχεδόν στάσιμο όγκο παραγωγής αλεύρου. Αυξανόμενη ανησυχία Για τις χώρες, όμως, που εξαρτώνται από τις εισαγωγές αγροτικών προϊόντων, οι λόγοι ανησυχίας είναι περισσότεροι από αρκετοί. Πριν από λίγες ημέρες, ο Zελένσκι, σε μία ακόμη περιοδεύουσα συνεδρία αναζήτησης χρηματοδότησης, δήλωσε ότι τα αντίποινα του ρωσικού στρατού έχουν μειώσει περισσότερο από 40% τη διακίνηση εμπορευμάτων μέσω των ουκρανικών λιμανιών της Μαύρης Θάλασσας. Οι κλάδοι που υπέστησαν τις μεγαλύτερες απώλειες ήταν η σιδηρούχος μεταλλουργία και η γεωργία, ενώ ορισμένες μεγάλες αγροτικές εταιρείες ανακοίνωσαν επ’ αόριστον αναστολή των εξαγωγών τους. Ο ρόλος της Τουρκίας Δεδομένου ότι η Τουρκία είναι ο μεγαλύτερος αγοραστής ουκρανικών δημητριακών, δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι το τελευταίο διάστημα ακούγονται από την Άγκυρα όλο και πιο έντονες εκκλήσεις για τερματισμό των επιθέσεων στις εμπορικές οδούς της Μαύρης Θάλασσας. Φέτος, λόγω των δυσκολιών στις θαλάσσιες μεταφορές, η παραγωγή αλεύρου στην Τουρκία αναμένεται να μειωθεί κατά το ήμισυ. Και αν ληφθεί υπόψη ότι οι Τούρκοι παραγωγοί αντιπροσωπεύουν έως και το ένα τρίτο των παγκόσμιων εξαγωγών αλεύρου, μπορεί κανείς να υπολογίσει το μέγεθος της έλλειψης και σε αυτόν τον τομέα. Μειωμένες και οι ρωσικές εξαγωγές Μόλις πριν από λίγες ημέρες δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα του Υπουργείου Γεωργίας των Ηνωμένων Πολιτειών αναλυτική έκθεση, στην οποία διαπιστώνεται ότι και οι ρωσικές εξαγωγές δημητριακών έχουν μειωθεί, αν και για διαφορετικό λόγο. Οι δυτικοί αναλυτές είναι πεπεισμένοι ότι η Ρωσία συγκρατεί σκόπιμα τις πλεονάζουσες ποσότητες δημητριακών, προκειμένου να προκαλέσει ακόμη μεγαλύτερη άνοδο των τιμών και έτσι να αποκομίσει επιπλέον κέρδη. Ωστόσο, παραλείπουν να αναφέρουν ότι πλοία που κατευθύνονται προς ρωσικά λιμάνια της Μαύρης Θάλασσας ή αναχωρούν από αυτά έχουν επανειλημμένα αποτελέσει στόχο των ουκρανικών ενόπλων δυνάμεων. Τον Αύγουστο αναμένεται να εξαχθούν μέσω αυτών των ρωσικών λιμανιών μόλις 2,2 εκατομμύρια τόνοι σιταριού — ακριβώς οι μισοί σε σχέση με έναν χρόνο νωρίτερα και, συνολικά, η χαμηλότερη επίδοση από το 2010. Ως ακόμη μία δυσάρεστη εξέλιξη, το πλεόνασμα δημητριακών που παραμένει εντός της Ρωσίας έχει ήδη οδηγήσει σε πτώση των εγχώριων τιμών, με το σιτάρι να έχει υποχωρήσει στις 11.000 ρούβλια ανά τόνο. Σε άνοδο οι τιμές Επιστρέφοντας στην Ουκρανία, τα σιτηρά της φέτος πιθανότατα δεν θα φτάσουν στην Αίγυπτο, την Ιταλία, την Αλγερία και την Ισπανία. Μεταξύ των μεγαλύτερων εισαγωγέων δημητριακών στον κόσμο βρίσκονται επίσης η Ινδονησία και η Κίνα, γεγονός που, δεδομένου του μεγέθους των εσωτερικών αγορών τους, είναι βέβαιο ότι θα οδηγήσει σε αύξηση της ζήτησης και, κατά συνέπεια, σε άνοδο των παγκόσμιων τιμών. Κι όμως, οι προειδοποιήσεις είχαν γίνει ήδη από την άνοιξη...

Η Ιστορία της Ελλάδας δείχνει, ότι οι επιθετικές εκστρατείες εκτός των συνόρων (πλην αυτής της εκστρατείας του Μ. Αλεξάνδρου) συχνά κατέληγαν σε τραγωδία... Μικρασιατική Καταστροφή: Το γεγονός που σφράγισε ανεξήτηλα τη μορφή, τη δημογραφία και την ταυτότητα του σύγχρονου ελληνικού κράτους. Αλλά όμως, δεν τελείωσαν όλα τότε... "Πάλι με χρόνους, με καιρούς..." και οι καιροί πιστεύουμε πως ήρθαν... Πάμε στα γεγονότα τώρα. Για να μπορέσουμε να κατανοήσουμε το 1922 στη σωστή του διάσταση, δεν αρκεί να σταθούμε στην κατάρρευση του στρατιωτικού μετώπου τον Αύγουστο εκείνης της χρονιάς. Οφείλουμε να εξετάσουμε τις βαθύτερες ρίζες των πραγμάτων, τις πολιτικές αποφάσεις στην Αθήνα, τις ραγδαίες μεταβολές στο διεθνές διπλωματικό πεδίο, τις στρατιωτικές επιλογές και εν τέλει το βαρύ αποτύπωμα που άφησε πίσω της αυτή η συμφορά. Η έξαρση της Μεγάλης Ιδέας και η απόβαση στη Σμύρνη Η λήξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου το 1918 βρήκε την Ελλάδα στο στρατόπεδο των νικητών. Ο Ελευθέριος Βενιζέλος, αξιοποιώντας με όντως διπλωματική δεξιοτεχνία τις ισορροπίες στη Σύνοδο Ειρήνης του Παρισιού, πέτυχε αυτό που για σχεδόν έναν αιώνα αποτελούσε το κεντρικό όραμα του ελληνικού κράτους. Τον Μαΐο του 1919, ελληνικά στρατεύματα υπό τις διαταγές του συνταγματάρχη Νικόλαου Ζαφειρίου αποβιβάστηκαν στη Σμύρνη με συμμαχική εντολή, προκειμένου να επιβάλουν την τάξη και να προστατεύσουν τους πολυπληθείς χριστιανικούς πληθυσμούς από τις αυθαιρεσίες της οθωμανικής διοίκησης και τη δράση ατάκτων ομάδων. Η διπλωματική αυτή πορεία κορυφώθηκε τον Αύγουστο του 1920 με την υπογραφή της Συνθήκης των Σεβρών, η οποία παραχωρούσε στην Ελλάδα την Ανατολική Θράκη και τη διοίκηση της περιοχής της Σμύρνης για μία πενταετία, με το δικαίωμα οριστικής ενσωμάτωσης ύστερα από δημοψήφισμα. Η οθωμανική πραγματικότητα άλλαζε γοργά. Στο εσωτερικό της Ανατολίας, ο Μουσταφά Κεμάλ αμφισβήτησε ανοιχτά την αυθεντία του Σουλτάνου, συσπείρωσε τις τουρκικές εθνικιστικές δυνάμεις, μετέφερε την έδρα του στην Άγκυρα από την Κωνσταντινούπολη και ξεκίνησε συστηματικό ανταρτοπόλεμο, αρνούμενος να αναγνωρίσει τις υπογραφές της ηττημένης οθωμανικής κυβέρνησης. Ο Εθνικός Διχασμός και οι εκλογές του 1920 Το σημείο καμπής γράφτηκε τον Νοέμβριο του 1920. Οι εκλογές στην Ελλάδα διεξήχθησαν μέσα σε κλίμα οξύτατου Εθνικού Διχασμού και έφεραν την απροσδόκητη ήττα του Ελευθερίου Βενιζέλου, παραδίδοντας την εξουσία στην Ηνωμένη Αντιπολίτευση του Δημητρίου Γούναρη, η οποία με το δημοψήφισμα της 11ης Νοεμβρίου 1920 επανέφερε στον θρόνο τον βασιλιά Κωνσταντίνο Α΄. Η επιστροφή του Κωνσταντίνου, ενός προσώπου εξαιρετικά ανεπιθύμητου στις δυνάμεις της Αντάντ λόγω της ουδετερότητας που είχε τηρήσει στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, έδωσε στους συμμάχους την αφορμή που αναζητούσαν για να παραμερίσουν τις δεσμεύσεις τους απέναντι στην Ελλάδα. Η Γαλλία και η Ιταλία, βλέποντας τα δικά τους οικονομικά και γεωπολιτικά συμφέροντα να εξυπηρετούνται καλύτερα από το νέο τουρκικό καθεστώς, υπέγραψαν σταδιακά μυστικές συμφωνίες με τον Κεμάλ, εκκένωσαν τις δικές τους ζώνες επιρροής στην Κιλικία και την Έφεσο και άρχισαν να προμηθεύουν τον τουρκικό στρατό με πολεμικό υλικό. Την ίδια στιγμή, η Σοβιετική Ένωση του Λένιν ενίσχυσε γενναιόδωρα οικονομικά και στρατιωτικά το κίνημα του Ατατούρκ. Η Βρετανία, η μόνη δύναμη που διατήρησε μια φιλική στάση προς την ελληνική πλευρά, περιόρισε τη στήριξή της σε ευχολόγια και κενές διαβεβαιώσεις, αποφεύγοντας κάθε ουσιαστική οικονομική ή στρατιωτική συνδρομή. Η Ελλάδα βρέθηκε να διεξάγει έναν δαπανηρό πόλεμο στη Μικρά Ασία, τελείως απομονωμένη διπλωματικά και διωγμένη από τις διεθνείς αγορές πιστώσεων. Η στρατιωτική εμπλοκή, η προέλαση στον Σαγγάριο και εν τέλει η κατάρρευση Παρά τη δραματική μεταβολή του διεθνούς σκηνικού, η νέα πολιτική και στρατιωτική ηγεσία στην Αθήνα αποφάσισε τη συνέχιση των επιχειρήσεων στην ενδοχώρα της Μικράς Ασίας, αν και προεκλογικά διαβεβαίωνε τους Έλληνες, ότι θα σταματούσαν να πολεμούν. Την άνοιξη και το καλοκαίρι του 1921, ο ελληνικός στρατός προέλασε μέσα στην έρημο της Ανατολίας, κατέλαβε καίρια στρατηγικά αστικά κέντρα όπως το Εσκί Σεχίρ και το Αφιόν Καραχισάρ, και έφτασε μέχρι τις όχθες του ποταμού Σαγγάριου, λίγα μόλις χιλιόμετρα έξω από την Άγκυρα. Στο Σαγγάριο τον Αύγουστο του 1921 σημειώθηκε μια πολύνεκρη μάχη, η οποιά εξάντλησε τα όρια των επιχειρησιακών δυνατοτήτων του Ελληνικού στρατεύματος. Η αποτυχία κατάληψης της Άγκυρας ανάγκασε τις ελληνικές δυνάμεις σε υποχώρηση και καθηλωση σε μια τεράστια αμυντική γραμμή εκατοντάδων χιλιομέτρων. Η καθήλωση αυτή διήρκεσε έναν ολόκληρο χρόνο, φθείροντας το ηθικό των φαντάρων που βρίσκονταν χρόνια μακριά από τα σπίτια τους και εξαντλώντας ολοκληρωτικά τα οικονομικά του ελληνικού κράτους, το οποίο έφτασε στο σημείο να διχοτομήσει το χαρτονόμισμα για να καλύψει τις ανάγκες του πολέμου. Η τουρκική αντεπίθεση εκδηλώθηκε με σφοδρότητα τα ξημερώματα της 13ης Αυγούστου 1922 στο Αφιόν Καραχισάρ, υπό την προσωπική διοίκηση του Κεμάλ Ατατούρκ. Η διάσπαση του ελληνικού μετώπου υπήρξε ακαριαία. Τμήματα του στρατού εγκλωβίστηκαν, κυκλώθηκαν και παραδόθηκαν, ενώ άλλες μονάδες υποχώρησαν άτακτα προς τα παράλια του Αιγαίου, μέσα σε πλήρη αποδιοργάνωση. Η τραγωδία της Σμύρνης Στις 27 Αυγούστου 1922, τα πρώτα τουρκικά στρατεύματα εισήλθαν στη Σμύρνη. Λίγες ημέρες αργότερα, στις 31 Αυγούστου, η αρμενική και η ελληνική συνοικία της πόλης παραδόθηκαν στις φλόγες, σπρώχνοντας εκατοντάδες χιλιάδες ανυπεράσπιστους πολίτες στην προκυμαία. Ο πολιτισμός αιώνων της Ιωνίας καταστράφηκε μέσα σε λίγα 24ωρα. Οι βιαιότητες που ακολούθησαν, με αμέτρητες σφαγές, λεηλασίες, βιασμούς και την εκτόπιση δεκάδων χιλιάδων ανδρών στα διαβόητα τάγματα εργασίας στην ενδοχώρα, σφράγισαν το - μέχρι στιγμής - τέλος της χριστιανικής παρουσίας στη Μικρά Ασία. Ανάμεσα στα πρώτα θύματα του τουρκικού όχλου υπήρξε και ο μητροπολίτης Χρυσόστομος Σμύρνης, ο οποίος βρήκε μαρτυρικό θάνατο. Περισσότεροι από 1.200.000 Ρωμιοί Μικρασιάτες και 55.000 Αρμένιοι εγκατέλειψαν τις εστίες τους και έφτασαν ως πρόσφυγες στην Ελλάδα, αφήνοντας πίσω τους εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς, κατεστραμμένα χωριά και ολόκληρες περιουσίες. Η τεράστια προσφορά των Ελλήνων της Μικρασίας στην Ελλάδα του 20ού αιώνα Με τη Μικρασιατική Καταστροφή χάθηκε - προς στιγμήν - το όραμα της Μεγάλης Ιδέας, δηλαδή της πολιτικής του αλυτρωτισμού που καθοδηγούσε τη δράση του ελληνικού κράτους από την ίδρυσή του. Η κατάρρευση του μετώπου προκάλεσε πολιτική αστάθεια στην Αθήνα, με το στρατιωτικό κίνημα της 11ης Σεπτεμβρίου 1922 υπό τους Πλαστήρα και Γονατά, την παραίτηση του βασιλιά Κωνσταντίνου και τη διεξαγωγή της «Δίκης των Έξι», η οποία κατέληξε στην εκτέλεση έξι ηγετικών πολιτικών και στρατιωτικών στελεχών στο Γουδή. Τον Ιούλιο του 1923, η υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάνης επικύρωσε την υποχρεωτική ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, διαμορφώνοντας τα οριστικά σύνορα των δύο χωρών. Η άφιξη του τεράστιου προσφυγικού πληθυσμού σε μια χώρα σχεδόν χρεοκοπημένη προκάλεσε βαθύτατες κοινωνικές, οικονομικές και πολιτικές εντάσεις. Οι αυτόχθονες πληθυσμοί υποδέχτηκαν συχνά τους νεοφερμένους με καχυποψία και εχθρότητα. Οι πρόσφυγες, στερημένοι από τα πάντα, ριζοσπαστικοποιήθηκαν πολιτικά και εγκαταστάθηκαν σε παραγκουπόλεις γύρω από τα μεγάλα αστικά κέντρα, αποτελώντας τη βάση της νέας εργατικής τάξης. Με την πάροδο των δεκαετιών, η ενσωμάτωση των προσφύγων λειτούργησε ως ο ισχυρότερος καταλύτης για την αναγέννηση της χώρας. Οι Μικρασιάτες Ρωμιοί μπολιάσαν την ελληνική οικονομία με την εργατικότητα και την επιχειρηματικότητά τους, αναμόρφωσαν τον αγροτικό τομέα, ενίσχυσαν τη βιομηχανία και ανανέωσαν ριζικά τον ελληνικό πολιτισμό. Η κουζίνα, η μουσική με την εξέλιξη του ρεμπέτικου, η λογοτεχνία της γενιάς του ’30 και οι εικαστικές τέχνες εμπλουτίστηκαν ανεξίτηλα από τη μικρασιατική κληρονομιά... δημοκρατια

Κατηγορούμε τώρα την Τουρκία για διαφωνία στην ερμηνεία της - Αποκαλυπτική η παρέμβαση της «τριπλέτας» Ροζάκη - Γεραπετρίτη - Διαμαντοπούλου Οι εξελίξεις είναι ραγδαίες και δυστυχώς δικαιώνουν τις ισχυρότατες επιφυλάξεις που διατύπωσε η εφημερίδα μας από τις 9 Δεκεμβρίου του 2023, της Αγίας Αννης, όταν υπεγράφη στην πρωτεύουσα στο Μέγαρο Μαξίμου η Διακήρυξη των Αθηνών μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας! Ούτε ο κύριος Μητσοτάκης απεδείχθη Ελευθέριος Βενιζέλος, όπως ονειρευόταν με ομιλίες του στον ΟΗΕ, ούτε ο πρόεδρος Ερντογάν εξελίχθηκε σε Ισμέτ Ινονού. Από την επομένη της υπογραφής της συμφωνίας, η «Εστία», κόντρα σε όλους, επισήμανε ότι η διακήρυξη είναι προβληματική και εθνικά επικίνδυνη. Γράφαμε ότι σε συνδυασμό με τη Συμφωνία Σημίτη – Ντεμιρέλ της Μαδρίτης προέβλεπε τα εξής: «τα μέρη δεσμεύονται να απέχουν από κάθε δήλωση, πρωτοβουλία ή ενέργεια που θα μπορούσε να υπονομεύσει ή να απαξιώσει το γράμμα και το πνεύμα αυτής της διακήρυξης και να θέσει σε κίνδυνο τη διατήρηση της ειρήνης και της σταθερότητας της περιοχής». Και προσθέταμε: «Η Συμφωνία της Μαδρίτης προέβλεπε “δέσμευση αποφυγής μονομερών ενεργειών στη βάση του αμοιβαίου σεβασμού και της επιθυμίας ώστε να αποτραπούν συγκρούσεις. Δέσμευση διευθέτησης των διαφορών με ειρηνικά μέσα, στη βάση της αμοιβαίας συναίνεσης και χωρίς τη χρήση βίας ή την απειλή βίας». Σήμερα, τρία χρόνια μετά, υπό το φως α) Tης νέας χθεσινής επιβεβαίωσής μας από την «Καθημερινή» ότι η Τουρκία θα απαιτήσει άδεια από την Ελλάδα και τη Γαλλία για την πόντιση του καλωδίου προς την Κύπρο μετά την είσοδο της Meridiam στην κοινοπραξία, β) Tην ανακοίνωση των εθνικών πάρκων της Τουρκίας στο Αιγαίο σε περιοχές μάλιστα γειτονικές εκείνων όπου θα στήσει πλωτές εξέδρες για υπεράκτια αιολικά (Καλλίπολη), το ελληνικό πολιτικό σύστημα ξυπνά από τον λήθαργο των «ήρεμων νερών»! Βλέπει πως με αφορμή την πόντιση καλωδίων γενικώς (αποκαλύψαμε με την υπογραφή του Αλέξανδρου Τάρκα πως Vodafone, Cosmote και ολλανδικό πλοίο ζήτησαν άδεια ή ενημέρωσαν την Τουρκία για ανάλογες εργασίες μετά την Κάσο) μπορεί να αποκοπεί η ναυσιπλοΐα μεταξύ ελληνικών νησιών και σπεύδει να εκφράσει απόψεις σταδιακής απαγκίστρωσης από την επονείδιστη Διακήρυξη των Αθηνών! De facto σε πρώτη φάση. Η οποία διακήρυξη θα τεθεί, σύμφωνα με τη διάσημη ρήση του Ανδρέα Παπανδρέου, «στο ράφι». H δράση της «τριπλέτας» Ροζάκη – Γεραπετρίτη – Διαμαντοπούλου είναι αξιοπρόσεκτη. Χθες ο κύριος Ροζάκης παραδέχθηκε ότι: «1. Είναι σαφές ότι η Τουρκία κάνει μια διαφορετική ανάγνωση και ερμηνεία της Διακήρυξης των Αθηνών από την Ελλάδα. Θεωρεί δηλαδή ότι για κάθε ενέργεια της χώρας μας στο Αιγαίο θα πρέπει απαραιτήτως η τελευταία να την ενημερώνει και ίσως να ζητάει και τη συναίνεσή της. Ενώ η Ελλάδα διαβάζει τη Διακήρυξη ως ένα κείμενο που επιτρέπει στις δύο χώρες να προχωρούν σε νόμιμες ενέργειες στο Αιγαίο και μόνο στις περιπτώσεις αμφισβητούμενης νομιμότητας να ενημερώνει την απέναντι πλευρά. Αυτό εξάλλου είναι το λογικό, γιατί σε διαφορετική ανάγνωση οι δύο χώρες καθίστανται όμηροι η μία απέναντι στην άλλη. 2. Το Διεθνές Δίκαιο δεν κάνει δεκτά τα θαλάσσια πάρκα εκτός της αιγιαλίτιδας ζώνης, αφού έχουν συνέπειες για την ελευθερία των θαλασσών, και συνεπώς οι ενέργειές της προσκρούουν στην ύπατη αυτή αρχή του Διεθνούς Δικαίου. (Ο καθηγητής θεωρεί αυτά τα πάρκα “μονομερή ενέργεια” της Τουρκίας). 3. Αλλά ακόμα και αυτή η ελευθερία των ελευθεριών θα μπορούσε καταχρηστικά να επηρεαστεί, καθώς ο έλεγχος του περιβάλλοντος θα μπορούσε να οδηγήσει την Τουρκία σε ακραία μέτρα κατά αυτής της ελευθερίας, στην προσπάθειά της να εμποδίσει τον πλου σε πλοία με επικίνδυνο περιεχόμενο για το περιβάλλον ή να ασκήσει τη δικαιοδοσία της σε περιπτώσεις ατυχημάτων που επισυμβαίνουν στις ζώνες αυτές». (Εδώ δέχεται πρώτη φορά ότι η γείτων επιχειρεί να μετατρέψει σε τουρκική λίμνη το Αρχιπέλαγος και όχι εμείς σε ελληνική! Ξύπνησαν! Τους καλωσορίζουμε!) Την Κυριακή ο υπουργός Εξωτερικών Γιώργος Γεραπετρίτης απέφυγε να απαντήσει στο ερώτημα του διευθυντή του «Βήματος» Περικλή Δημητρολόπουλου αν η διακήρυξη είναι «νεκρή» και χρησιμοποίησε αόριστο χρόνο όταν αναφερόταν σε αυτήν! Επισήμανε επίσης ότι οι Τούρκοι έχουν καταθέσει μόνον «συντεταγμένες» για τα πάρκα τους. Αντιγράφουμε: «ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Και τη Διακήρυξη των Αθηνών; Να τη θεωρήσουμε νεκρή; Γ. ΓΕΡΑΠΕΤΡΙΤΗΣ: Η Διακήρυξη των Αθηνών καθιέρωσε για πρώτη φορά έναν δομημένο διάλογο τριών πυλώνων. Ο δομημένος διάλογος λειτούργησε ως δίαυλος αποσυμπίεσης για τις σχέσεις των δύο χωρών. Βεβαίως, δεν αναμέναμε να εκλείψουν ως διά μαγείας οι διαχρονικές μας διαφορές – εξάλλου η ίδια η Διακήρυξη προέβλεπε ότι τα μέρη διατηρούν τις νομικές τους θέσεις. Ομως, σε ένα διεθνές περιβάλλον εξαιρετικά ευμετάβολο και απρόβλεπτο, με διάχυτους πολέμους στην ευρύτερη γειτονιά μας, είναι σημαντικό να υπάρχει σαφές και καθορισμένο πλαίσιο επικοινωνίας και ειρηνικής επίλυσης των προβλημάτων μας. Και μάλιστα για πρώτη φορά με ρητή αποδοχή από την Τουρκία των παγκοσμίως αναγνωρισμένων αρχών του Διεθνούς Δικαίου (σ.σ. “Εστίας”: “προέβλεπε”). (…) Τα τουρκικά περιβαλλοντικά πάρκα, όπως εξαγγέλθηκαν, είναι παράνομα και δεν παράγουν κανένα έννομο αποτέλεσμα διότι εκτείνονται πέραν των τουρκικών χωρικών υδάτων σε μη οριοθετημένα διεθνή ύδατα ελληνικής υφαλοκρηπίδας. Βέβαια, τα σχετικά Προεδρικά Διατάγματα δεν περιλαμβάνουν όρους και περιορισμούς περιβαλλοντικής προστασίας, παρά μόνο συντεταγμένες». Την ίδια μέρα συγκατοίκησε στις σελίδες του «Bήματος» με τον κύριο Γεραπετρίτη η υπεύθυνη πολιτικού σχεδιασμού του ΠΑΣΟΚ Αννα Διαμαντοπούλου, η οποία πρότεινε σωστά μέτρα στον κύριο Γεραπετρίτη, αλλά με τεράστια καθυστέρηση, όπως η κατάθεση συντεταγμένων και χαρτών και η ενημέρωση Ε.Ε. και ΟΗΕ – τους είχε προλάβει μέσα στον Αύγουστο ο Αντώνης Σαμαράς! Εγραψε πολύ σωστά, επιτέλους για μια φορά, η κυρία Διαμαντοπούλου: «Τα τετελεσμένα δεν χρειάζονται πάντα μια κρίση. Μπορούν να δημιουργηθούν και από τη συνήθεια. Από μια γραμμή που επαναλαμβάνεται στους χάρτες. Από μια αρμοδιότητα που κάποιος επιχειρεί να ασκήσει, από τρίτους που προσαρμόζουν τη συμπεριφορά τους για να αποφύγουν προβλήματα. Ετσι, κάτι που δεν έχει διεθνή νομιμότητα μπορεί σταδιακά να αποκτήσει πρακτική κανονικότητα. Παράλληλα, χρειάζεται οργανωμένη διπλωματική εκστρατεία στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Κάθε ελληνική πρεσβεία να παρουσιάσει στο αντίστοιχο υπουργείο Εξωτερικών πλήρη φάκελο: χάρτες, συντεταγμένες, νομική τεκμηρίωση και αλληλουχία των τουρκικών ενεργειών». Είναι εντυπωσιακή η… σύμπτωση των τριών παρεμβάσεων με… πρώτο πιάτο την Τουρκία, ο όρος «τριπλέτα» είναι δημοσιογραφικός. Απομένει να δούμε τι θα πράξει η Ελλάς για τα 12 μίλια νοτίως της Κρήτης! Ο πειρασμός Γεραπετρίτη μοιάζει να υποχωρεί δεδομένης της μέχρι στιγμής απροθυμίας Ισραήλ και Αιγύπτου να μας καλύψουν. Το παρακολουθούμε. Υπενθυμίζεται, τέλος, ότι η Γαλλία έχει υπογράψει συμφωνία με ρήτρα αμυντικής συνδρομής για την κυριαρχία μας. Οχι για τα κυριαρχικά μας δικαιώματα. Αν η Αγκυρα ζητήσει «επικοινωνία» με το κράτος της σημαίας των πλοίων που ποντίζουν το καλώδιο, δεν δεσμεύεται από τη Συμφωνία μας!...

Κρύβεται ο Αντίχριστος πίσω από το θηρίο της Αποκάλυψης; Σήμερα στις "Αντιθέσεις" θα παρουσιάσουμε την άλλη άποψη, την πιο ορθολογοτεχνική, όσον αφορά τους καιρούς που ζούμε μιας και πολλοί εξ ημών, είμαστε στην άποψη πως ζούμε την "εποχή του Ψευδοπροφήτη", δηλαδή την εποχή πρίν τον Αντίχριστο. Η άποψη αυτή δεν είναι εντελώς αντίθετη με τη θέση τη δική μας. Απλά σκιαγραφεί διαφορετικά τα πράγματα, ζητώντας αποδείξεις και τεκμήρια για τον ρολο τόσο των μεγάλων τραπεζικών οικογενειών, όσο και για τις βλέψεις τους και τον ρόλο που παίζουν στη Νέα Τάξη Πραγμάτων τους. Υπάρχει εδώ και χρόνια μια θεωρία που περιφέρεται επίμονα στο διαδίκτυο και σε κύκλους που αναζητούν την κρυφή πραγματικότητα πίσω από την επίσημη εικόνα του κόσμου. Λέει πως πίσω από την παγκόσμια οικονομική και πολιτική εξουσία στέκονται επτά πανίσχυρες οικογένειες, οι οποίες κινούν κυβερνήσεις, τράπεζες, πολέμους και αγορές σαν αόρατοι μαέστροι. Και πως αυτές ακριβώς είναι τα «επτά κεφάλια» του θηρίου της Αποκάλυψης. Κάποιοι προχωρούν ακόμη μακρύτερα και ισχυρίζονται ότι μέσα από αυτό το σύστημα θα αναδυθεί τελικά ο Αντίχριστος. Το ερώτημα όμως δεν είναι αν ο κόσμος γνωρίζει σκοτεινές συγκεντρώσεις ισχύος. Το ερώτημα είναι αν αυτό που κυκλοφορεί ως ερμηνεία είναι όντως εκείνο που λέει η ίδια η Αποκάλυψη. Η απάντηση απαιτεί νηφαλιότητα και φόβο Θεού. Διότι άλλο πράγμα είναι η βιβλική και πατερική ανάγνωση των συμβόλων και άλλο η βεβιασμένη προσπάθεια να προσαρμόσουμε τα οράματα του Ιωάννη σε σύγχρονους καταλόγους ονομάτων, δυναστειών και οίκων. Η πρώτη οδός φωτίζει. Η δεύτερη συχνά τυφλώνει. Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης γράφει: «Καὶ εἶδον ἐκ τῆς θαλάσσης θηρίον ἀναβαῖνον, ἔχον κέρατα δέκα καὶ κεφαλὰς ἑπτά» (Αποκ. 13:1). Το θηρίο λοιπόν αναδύεται από τη θάλασσα —από το ανήσυχο πλήθος των εθνών, από το χάος των λαών— και φέρει επτά κεφάλια και δέκα κέρατα. Η εικόνα είναι τρομερή, αλλά δεν είναι αινιγματική μέχρι τέλους. Στο δέκατο έβδομο κεφάλαιο ο ίδιος ο άγγελος δίνει το κλειδί και δεν αφήνει τον αναγνώστη να μαντεύει στο σκοτάδι: «Αἱ ἑπτὰ κεφαλαὶ ἑπτὰ ὄρη εἰσίν… καὶ βασιλεῖς ἑπτά εἰσιν» (Αποκ. 17:9-10). Τα επτά κεφάλια συνδέονται ταυτόχρονα με επτά όρη και με επτά βασιλείς. Η αναφορά στα επτά όρη έστρεψε ήδη από τους πρώτους αιώνες το βλέμμα των ερμηνευτών προς τη Ρώμη, την πόλη των επτά λόφων, την αυτοκρατορία που τότε φαινόταν αιώνια. Για τους πρώτους Χριστιανούς η ρωμαϊκή εξουσία δεν ήταν απλώς πολιτική μηχανή. Ήταν δύναμη που αξίωνε λατρεία. Μπορούσε να ζητήσει από τον άνθρωπο εκείνο που ανήκει μόνο στον Θεό: την προσκύνηση του αυτοκράτορα ως θεού. Και εκεί ακριβώς αποκαλύπτεται ένα από τα βαθύτερα νοήματα του θηρίου. Το θηρίο δεν είναι μονάχα ένας συγκεκριμένος άνθρωπος μιας εποχής. Είναι η εξουσία όταν γίνεται είδωλο. Είναι η δύναμη όταν παύει να ζητά υπακοή στους νόμους και αρχίζει να απαιτεί την ίδια τη συνείδηση. Είναι το σύστημα που δεν ανέχεται να υπάρχει τίποτε υπεράνω του και θέλει να καθίσει στον τόπο του Θεού. Και τότε έρχεται το πιο μυστηριώδες σημείο του οράματος. Ο Ιωάννης γράφει: «Καὶ τὸ θηρίον ὃ ἦν καὶ οὐκ ἔστιν, καὶ αὐτὸς ὄγδοός ἐστιν, καὶ ἐκ τῶν ἑπτά ἐστιν, καὶ εἰς ἀπώλειαν ὑπάγει» (Αποκ. 17:11). Είναι όγδοος, και όμως προέρχεται από τους επτά. Ήταν και δεν είναι, και επανέρχεται ως κάτι που μοιάζει καινούργιο, ενώ φέρει μέσα του την ίδια ουσία της αποστασίας. Τι σημαίνει αυτό; Οι ερμηνευτές δεν έδωσαν όλοι την ίδια απάντηση, και η ευλάβεια επιβάλλει να μην προσποιούμαστε βεβαιότητα εκεί όπου η Γραφή αφήνει πέπλο. Η Αποκάλυψη μιλά με ιστορικές εικόνες της εποχής του Ιωάννη και συνάμα στρέφει το βλέμμα προς την τελική σύγκρουση της Ιστορίας. Ο άγιος Ανδρέας Καισαρείας, ένας από τους σημαντικότερους ορθόδοξους ερμηνευτές του βιβλίου, συνδέει την έσχατη εκδήλωση αυτής της αντίθεης δυνάμεως με τον Αντίχριστο. Η πατερική σκέψη όμως δεν μας επιτρέπει να κατασκευάζουμε με θράσος καταλόγους σημερινών προσώπων, οικογενειών και οργανισμών και να τους σφραγίζουμε με το όνομα του θηρίου. Εδώ πρέπει να ειπωθεί καθαρά κάτι που συχνά παρασιωπάται. Η Αγία Γραφή δεν ομιλεί πουθενά για «επτά οικογένειες που κυβερνούν τον κόσμο». Υπάρχουν πράγματι στον κόσμο τεράστιες συγκεντρώσεις πλούτου από συγκεκριμένες οικογένειες ή νεόπλουτους του 21ου αιώνα. Μπορεί πολιτικές εξουσίες, πολυεθνικές επιχειρήσεις, τράπεζες και ισχυροί άνθρωποι να επηρεάζουν κυβερνήσεις και κοινωνίες. Αυτό ανήκει στην ιστορική και πολιτική έρευνα και δεν είναι θέμα που πρέπει να αγνοείται. Δεν έχουμε όμως το δικαίωμα να αρπάξουμε αυτή την πραγματικότητα και να αναφωνήσουμε: «Ιδού αι επτά κεφαλαί της Αποκάλυψης». Η Αποκάλυψη δεν μας παραδίδει τέτοια ονόματα. Και όποιος βιάζεται να τα προσθέσει, δεν ερμηνεύει την Γραφή, αλλά την χρησιμοποιεί. Υπάρχει όμως κάτι βαθύτερο —και ίσως πολύ πιο ανησυχητικό— από κάθε κατάλογο οικογενειών. Το θηρίο παρουσιάζεται ως παρωδία του Χριστού. Ένα από τα κεφάλια του φαίνεται «ὡς ἐσφαγμένον εἰς θάνατον», αλλά η θανατηφόρα πληγή του θεραπεύεται. Και τότε «ἐθαύμασεν ὅλη ἡ γῆ ὀπίσω τοῦ θηρίου» (Αποκ. 13:3). Προσέξτε την αντίστιξη. Ο Χριστός είναι το αληθινό Αρνίον το εσφαγμένον και αναστημένον. Το θηρίο επιχειρεί να στήσει μια ψεύτικη εικόνα θανάτου και επιστροφής, μια απομίμηση σωτηρίας χωρίς μετάνοια, μια ανάσταση χωρίς Σταυρό. Ο Χριστός έχει μαθητές. Το θηρίο αποκτά προσκυνητές. Ο Χριστός σφραγίζει τους ανθρώπους Του διά του βαπτίσματος, με το όνομά Του. Το θηρίο απαιτεί το δικό του χάραγμα. Ο Χριστός προσφέρει ελευθερία που περνά μέσα από την απώλεια του εαυτού. Το θηρίο υπόσχεται ασφάλεια και ζητά υποταγή. Γι’ αυτό το ουσιαστικό ερώτημα δεν είναι μόνο: «Ποιος θα είναι ο Αντίχριστος;» Το ουσιαστικότερο είναι: «Πώς θα μπορέσει ο κόσμος να τον δεχθεί;» Ο Απόστολος Παύλος ομιλεί για τον «ἄνθρωπον τῆς ἁμαρτίας» και τον «υἱὸν τῆς ἀπωλείας», εκείνον που θα υψώσει τον εαυτό του υπεράνω παντός λεγομένου Θεού. Η βιβλική εικόνα επιτρέπει πράγματι να μιλούμε για μια τελική, προσωπική κορύφωση της αποστασίας του ανθρώπου και της ενέργειας του διαβόλου. Δεν επιτρέπει όμως να ορίζουμε αυθαίρετα από ποια σημερινή οικογένεια, χώρα ή μηχανισμό θα προέλθει. Η προφητεία φωτίζει το πνεύμα της αποστασίας· δεν μας χαρίζει ημερολόγιο και επώνυμα. Και ίσως εδώ βρίσκεται εκείνο που συχνά χάνουμε όταν ανοίγουμε την Αποκάλυψη με αγωνία κατασκόπου. Όλοι αναζητούμε το θηρίο. Ο Ιωάννης όμως θέλει πρώτα να μας μάθει να αναγνωρίζουμε το πνεύμα του θηρίου. Κάθε φορά που η εξουσία αξιώνει να γίνει θεός. Κάθε φορά που το χρήμα αγοράζει τη συνείδηση. Κάθε φορά που ο άνθρωπος θυσιάζεται για να σωθεί ένα σύστημα. Κάθε φορά που η αλήθεια πρέπει να σκύψει μπροστά στη δύναμη. Κάθε φορά που ο κόσμος υπόσχεται ασφάλεια με αντίτιμο την ψυχή. Εκεί αρχίζει να φαίνεται γιατί ο Ιωάννης διάλεξε την εικόνα του θηρίου. Δεν ζωγράφισε ένα απλό πολιτικό σχήμα. Ζωγράφισε την εξουσία που μισεί το μέτρο και διψά για λατρεία. Και υπάρχει μια λεπτομέρεια που συγκλονίζει όποιον την προσέξει ως το τέλος. Απέναντι στο θηρίο ο Θεός δεν παρουσιάζει ένα μεγαλύτερο θηρίο. Δεν απαντά στη δύναμη με περισσότερη δύναμη του ίδιου είδους. Παρουσιάζει ένα Αρνίον. Απέναντι στη βία, τον Χριστό. Απέναντι στην επιβολή, τη θυσία. Απέναντι στον φόβο, την πίστη. Απέναντι στην παγκόσμια ισχύ των ισχυρών, έναν Εσταυρωμένο. Και στο τέλος δεν νικά εκείνος που εφαίνετο ισχυρότερος. Νικά το Αρνίον. «Οὗτοι μετὰ τοῦ Ἀρνίου πολεμήσουσι, καὶ τὸ Ἀρνίον νικήσει αὐτούς» (Αποκ. 17:14). Γι’ αυτό ο Χριστιανός δεν ανοίγει την Αποκάλυψη για να ανακαλύψει ποια οικογένεια κυβερνά κρυφά τον κόσμο. Την ανοίγει για να μάθει ποιος πραγματικά κυβερνά την Ιστορία. Η τελευταία λέξη του βιβλίου δεν ανήκει στο θηρίο, ούτε στους βασιλείς, ούτε στον δράκοντα, ούτε στον Αντίχριστο. Ανήκει στον Χριστό. Το θηρίο μπορεί να εμφανιστεί πανίσχυρο. Μπορεί «ὅλη ἡ γῆ» να θαυμάσει όπισθέν του. Μπορεί οι άνθρωποι κάποτε να αναρωτηθούν με δέος: «Τίς ὅμοιος τῷ θηρίῳ; τίς δύναται πολεμῆσαι μετ’ αὐτοῦ;» Η Αποκάλυψη όμως έχει ήδη δώσει την απάντηση, πριν ακόμη ολοκληρωθεί το δράμα. Το Αρνίον θα το νικήσει. Και αυτή είναι ίσως η σημαντικότερη προφητεία ολόκληρου του βιβλίου. Όχι ποιος θα είναι ο Αντίχριστος. Αλλά ποιος θα είναι ο Νικητής. facebook