Search this site

Ο διαμοιρασμός του Αιγαίου εξυφαίνεται εδώ και δεκαετίες, απλώς «κάθε πράγμα στον καιρό του με τον κατάλληλο πρωθυπουργό του» Όχου τώρα, καλά… Ανακάλυψε και η Μαρία της Ελλάδας το εκτελεσθέν σχέδιο με τις «Πρέσπες του Αιγαίου», το οποίο υλοποιείται υπό τις εντολές αλλότριων συμφερόντων διεθνούς κλίμακας και εντολοδόχο τον «καλύτερο» πρωθυπουργό της Μεταπολίτευσης… Μόνο που η υπόθεση των Πρεσπών συγκριτικά με το τι πρόκειται να επακολουθήσει γύρω από το Αιγαίο είναι εθνικό πταίσμα… Η ουσία όμως στην πολιτική είναι μία: Ποιος μπορεί να τον εμποδίσει τον κύριο Μητσοτάκη; Κανείς. Όλα τα υπόλοιπα είναι προς εσωτερική κατανάλωση. Κανείς; Μη το δένω και κόμπο, ποτέ δε ξέρεις... Ο διαμοιρασμός του Αιγαίου εξυφαίνεται εδώ και δεκαετίες, απλώς «κάθε πράγμα στον καιρό του με τον κατάλληλο πρωθυπουργό του» . Ο τύπος δεν ορρωδεί προ ουδενός. Στο Αιγαίο θα κωλώσει ή θα φοβηθεί επειδή τον καταγγέλλει η Καρυστιανού; Τουλάχιστον αυτή κάτι σιγοψιθυρίζει αν και παντελώς άπειρη , γιατί όλοι οι υπόλοιποι μπατριώτες είναι εμφανώς μέσα στο ευρύτερο κόλπο ή κι αυτό δεν το αντιλαμβάνεστε; Μα, με συγχωρείτε, πιστεύει κανείς σοβαρός άνθρωπος με στοιχειώδη πολιτική αντίληψη ότι αν δεν «έπρεπε» η χώρα να κοντύνει και να μικρύνει εθνικά, ψυχολογικά, κοινωνικά και οικονομικά θα άφηναν το Μητσοτακέικο να αλωνίζει ανενόχλητο επί μια επταετία ενώ θα παρουσίαζαν στην πλέμπα και τους γκρούπηδες τα πολιτικά του ανοσιουργήματα ως επιτυχίες; Βγήκε και η άλλη της ΝΔ να υπερασπιστεί την τρελή αύξηση των ενοικίων . Ή καμιά σοβαρή κληρονομιά με δεκάδες διαμερίσματα κατέχει η κυρία ή το έχουν χάσει τελείως . Με το κόμμα της να χρωστά δεξιά και αριστερά πάνω από μισό δισ. εδώ και δεκαετίες βγήκε η ξανθιά θεά της πολιτικής να δηλώσει δημοσίως προκλητικότατα και σχετικώς ότι το τζάμπα πέθανε! (Ζήτω το τζάμπα!!!) Ασφαλώς, αυτούς όλους κάποιοι από εμάς τους ψηφίζουν… Δεν τους φύτεψε κανείς μέσα στο κοινοβούλιο μήτε είδαν φως και μπήκαν από μόνοι τους … Περισσότερο προβληματικοί από τους ίδιους είναι οι ψηφοφόροι τους, για να μη μασάμε τα γραφόμενά μας… Τώρα, αρχίζουν τα ωραιότερα καθώς ο Κυριάκος το παίζει και ο εκφραστής της μεγίστης ρήξης με το παρελθόν και τις όποιες διαχρονικές του παθογένειες . Θα συζητηθεί οσονούπω στην ολομέλεια μεταξύ άλλων κάλπικων αναθεωρήσεων προς επισκίαση προφανώς του εθνομηδενισμού που λέγαμε και η καυτή πατάτα περί της άρσης της μονιμότητας στο δημόσιο. Οι γνωστοί-άγνωστοι πολιτικά ηλίθιοι έσπευσαν να τον αναγορεύσουν ως επαναστάτη- εξυγιαντή -κατά το τραγελαφικό Μωυσή που του κοτσάρισε ο Μαυρίδης -παλιότερα και ούτω καθεξής.. …Δηλαδή, πολύ θέλει να αντιληφθούμε ότι ο Μητσοτάκης με τους συν αυτώ θα επιχειρήσουν για ακόμη μια φορά στην ύστατη και καλά οργανωμένη προσπάθειά τους ώστε να διασώσουν το υπάρχον πολιτικό σύστημα να φορέσουν τη μάσκα του στυγνού εκβιασμού για να ελέγχουν απόλυτα τις πελατειακές τους σχέσεις; Εκτιμάτε ότι θα τολμά ο δημοσιο-υπαλληλάκος να κουνηθεί, ή να διαμορφώσει αλλαγή πολιτικού τοπίου με ψήφο διαμαρτυρίας σε νέο ή διαφορετικό κόμμα; Αν ήδη τον τρομοκρατούν ποικιλοτρόπως, όταν διά νόμου θα βρίσκουν αιτίες και αφορμές να τον στείλουν σπίτι του καταλαβαίνετε τι μέλλει γενέσθαι. Και το πιο σημαντικό: Ο δημόσιος υπάλληλος είναι μια μεγάλη κατηγορία από μόνος του ως θεσμός γιατί όχι μόνο έχει σχέσεις εξάρτησης από το Σύστημα αλλά και γιατί αριθμητικά δύναται να διαμορφώσει εκλογικό αποτέλεσμα … Αφήστε που, λόγω ιδιοσυγκρασίας δύσκολα θα δουλέψει με αξιώσεις στον ιδιωτικό τομέα ενώ το ενδεχόμενο να γίνει ελεύθερος επαγγελματίας επισκιάζει τους εφιάλτες του…

Προ ημερών ο έμπειρος ανταποκριτής του Σκάι στην Άγκυρα, Μανώλης Κωστίδης, που -αν μη τι άλλο- είναι σε θέση να ερμηνεύει τις προθέσεις της τουρκικής ηγεσίας, μετέδωσε ότι η πολυδιαφημισμένη συνάντηση Μητσοτάκη – Ερντογάν προγραμματίζεται για μετά τις 10 Φεβρουαρίου, αλλά θα είναι τυπικής σημασίας. ...για να περνάει η ώρα...ευχάριστα! «Δεν υπάρχουν μεγάλες προσδοκίες. Βασικό μέλημα των δύο πλευρών είναι να δείξουν ότι συνεχίζουν να συνεννοούνται και πως δεν υπάρχει σημαντική ένταση στην περιοχή». Σοβαρά; Μέλημα της ελληνικής πλευράς είναι να δείξει προς τα έξω ότι δεν υπάρχει κάποια ένταση με την Τουρκία, όταν έχει φάει δύο NAVTEX αορίστου διάρκειας στο… κεφάλι που δεσμεύουν το μισό Αιγαίο; Κι όταν σ’ αυτές ακριβώς τις «αγγελίες ναυσιπλοΐας» 23 ελληνικά νησιά κατονομάζονται -βάσει της αυθαίρετης τουρκικής ερμηνείας Διεθνούς Δικαίου- ως οιονεί αποστρατικοποιημένα; Παράξενο δεν ακούγεται; Κι όμως, σωστά τα γράφει ο Κωστίδης. Μυστηριωδώς η επικοινωνιακή στρατηγική και των δύο πλευρών είναι ταυτόσημη. Να δείξουμε προς τα έξω ότι εξακολουθούμε να μιλάμε. Ότι αυτές οι «μικροδιαφωνίες», που για τη μεν Τουρκία αποτελούν έμπρακτες αμφισβητήσεις ελληνικής εθνικής κυριαρχίας, ενώ για την κυβέρνηση Μητσοτάκη είναι σαν αυτό που λέμε «πέρα βρέχει», δεν σκιάζουν τον διάλογο των δύο χωρών. Ποιον διάλογο, δηλαδή; Το κουβεντολόι για να περνάει η ώρα. Το πώς θα διευκολύνουμε με περαιτέρω άρσεις ταξιδιωτικών περιορισμών την εισροή Τούρκων επισκεπτών στα νησιά του ανατολικού Αιγαίου και τη Θράκη, το πώς θα υπάρξουν επιχειρηματικές συμπράξεις (που ναρκοθετούν την ελληνική θέση σε περίπτωση κρίσης, όχι το αντίστροφο) και το πώς θα κάνουμε πολιτιστικές ανταλλαγές για να… αβγατίζουν τα τουρκοσίριαλ στα ελληνικά κανάλια. Αυτό είναι το… soft power diplomacy σχολής Γεραπετρίτη. Για να περνάμε τα δύσκολα θέματα «κάτω από το ραντάρ». Όταν έρθει όμως η ώρα, αυτά τα «δύσκολα θέματα» να έρθουν στο προσκήνιο, η Ελλάδα θα αναζητά διεθνή ερείσματα και οι υπόλοιποι στην Ευρώπη, οι υποτιθέμενοι εταίροι και σύμμαχοι, θα μας απαντούν χαιρέκακα: «Μα εσείς δεν μιλούσατε εγκάρδια μέχρι χθες; Δεν μας λέγατε πως δεν υπάρχει ένταση στο Αιγαίο; Δεν μπορεί, κάτι λάθος θα κάνετε και οι δύο. Βρείτε τα…». Πάμε τώρα στην ανάποδη όψη του σκηνικού. Αντί η κυβέρνηση να αντιδράσει για τις τουρκικές NAVTEX, το έπραξε κάποιος άλλος. Την περασμένη Πέμπτη ο ανεξάρτητος ευρωβουλευτής Νικόλας Φαραντούρης κατέθεσε κατεπείγουσα ερώτηση προς την ύπατη εκπρόσωπο της Ε.Ε., Κάγια Κάλας, επισημαίνοντας ότι αυτές οι αυθαίρετες τουρκικές ενέργειες συνιστούν ευθεία αμφισβήτηση κυριαρχίας κράτους-μέλους της Ε.Ε. Προ ημερών ο ίδιος ευρωβουλευτής επισκέφθηκε την Τρίπολη της Λιβύης. Όχι φυσικά ως Έλληνας προσκεκλημένος, αλλά ως Ευρωπαίος αξιωματούχος, μέλος των Επιτροπών Προϋπολογισμού, Ασφάλειας και Άμυνας Ευρω-αμερικανικών και Ευρω-σφρικανικών Σχέσεων. Ο Φαραντούρης, που ξέρει πολύ καλά τα ενεργειακά, ως πρόεδρος -παλαιότερα- της ΔΕΠΑ, αλλά και της EUROGAS (διεθνούς ένωσης ευρωπαϊκών εταιριών φυσικού αερίου στις Βρυξέλλες), μπήκε κατευθείαν στο ψητό. Μιλώντας τόσο στον πρωθυπουργό Ντμπεϊμπά (αυτόν που κάθε λίγο και λιγάκι σταυροφιλάει ο «αγκαλίτσας» Γεραπετρίτης) όσο και στον αρμόδιο υπουργό Πετρελαίου και Φυσικού Αερίου, εξήγησε χωρίς περιστροφές ότι δεν θα δουν άσπρη μέρα με την Ευρώπη, αν δεν ακυρώσουν το παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο. « Τόνισα στον αξιότιμο υπουργό ότι η ασφάλεια των συναλλαγών προϋποθέτει ασφάλεια δικαίου και ότι ο μόνος ασφαλής οδηγός για επενδύσεις και οικονομική συνεργασία είναι το πλαίσιο που θέτει το Διεθνές Δίκαιο. Όσο παραμένει στο τραπέζι ένα παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο για τις θαλάσσιες ζώνες, είναι ένα αγκάθι που δηλητηριάζει τις σχέσεις και εμποδίζει επενδύσεις και συνεργασίες » είπε ο Φαραντούρης στις επίσημες δηλώσεις του μετά το πέρας των συναντήσεων. Ο Νικόλας Φαραντούρης με τον πρωθυπουργό της Λιβύης Αμπντουλχαμίντ αλ-Ντμπεϊμπά Απλό; Απλούστατο, θα σας έλεγα. Αλλά έχετε ακούσει εσείς παρόμοια ξεκάθαρη διατύπωση από τον αρμόδιο Έλληνα υπουργό Εξωτερικών; Μάλλον όχι . Γιατί η διπλωματία της κυβέρνησης Μητσοτάκη είναι «διπλωματία της ευγένειας». Προτιμά τις επικύψεις, τα κανακέματα και τις φιλοφρονήσεις, καθώς «δεν πρέπει να γινόμαστε δυσάρεστοι». Η επόμενη έκπληξη όμως θα έρθει φοβούμαι από τη Λιβύη, όχι από την Τουρκία. Τον περασμένο Ιούνιο, σε μία κίνηση που δεν έλαβε ιδιαίτερη δημοσιότητα, η κρατική επιχείρηση πετρελαίου (ΝOC) της αναγνωρισμένης κυβέρνησης της Λιβύης, δηλαδή του πρωθυπουργού Ντμπεϊμπά, υπέγραψε στην Κωνσταντινούπολη με την αντίστοιχη κρατική εταιρία της Τουρκίας ΤΡΑΟ σύμπραξη για γεωλογική/γεωφυσική μελέτη σε τέσσερις υπεράκτιες περιοχές, καθώς και για 2D σεισμικές έρευνες σε έκταση περίπου 10.000 τ.μ. Η συμφωνία NOC – TΡΑΟ στηρίζεται σε προγενέστερο MOU της Άγκυρας και της κυβέρνησης της Τρίπολης για συνεργασία σε έρευνα και εκμετάλλευση υδρογονανθράκων που χρησιμοποιεί ως κύριο χάρτη αναφοράς εκείνον που συνοδεύει το τουρκολιβυκό μνημόνιο του 2019 και ο οποίος παρακάμπτει την πλήρη επήρεια της Κρήτης. Τις επόμενες εβδομάδες η NOC ετοιμάζεται να προχωρήσει σε νέο γύρο παραχωρήσεων, ενώ η Τουρκία πιέζει την κυβέρνηση της Τρίπολης να δεσμεύσει και τις επίμαχες περιοχές με NAVTEX, όπως έκανε η ίδια στο Αιγαίο! Το πρώτο ερώτημα είναι τι ακριβώς κάνει η Ελλάδα με τι Λιβύη; Έχουν προκύψει μύριες όσες συναντήσεις Γεραπετρίτη και με τις δύο αντιμαχόμενες πλευρές, τόσο αυτή της κυβέρνησης της Τρίπολης όσο και αυτή της Βεγγάζης, δηλαδή του στρατάρχη Χαφτάρ, οι γιοι του οποίου έχουν κάνει τα ταξίδια στην Αθήνα κάτι σαν Παγκράτι – Κολιάτσου και δεν έχουν αφήσει ταβέρνα για ταβέρνα. Πρόσφατα ο Μπελγκασέμ Χαφτάρ, γιος του στρατάρχη και επικεφαλής του «Ταμείου για την Ανάπτυξη και την Ανασυγκρότηση της Λιβύης» (δηλαδή… ταμίας), έφτασε, με προτροπή του δουλοπρεπούς Γεραπετρίτη, να γίνει πανηγυρικά δεκτός για συνάντηση από τον ίδιο τον Μητσοτάκη! Πλην όμως ούτε η οικογένεια Χαφτάρ ούτε η κυβέρνηση της Τρίπολης έχουν μπει στον κόπο να αποκηρύξουν το παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο. Αντιθέτως, την ίδια ώρα που αναλώνονται σε αγκαλίτσες και χάι φάιβ με τον Γεραπετρίτη προχωρούν σε συμφωνίες ουσίας με τον Ερντογάν, οι μεν για τις επικείμενες παραχωρήσεις, που προαναφέραμε, και τα βλαστάρια του στρατάρχη για τις ορδές μεταναστών που ξεφορτώνουν στη χώρα μας μέσω Κρήτης. Το δεύτερο κρίσιμο ερώτημα είναι γιατί αυτά τα απλά που είπε καθαρά και ξάστερα ένας απλός Έλληνας ευρωβουλευτής, δηλαδή ότι αν δεν ακυρώσουν το μνημόνιο με την Άγκυρα δεν θα δουν βοήθεια από την Ευρώπη ούτε στον ύπνο τους, δυσκολεύεται να τα ξεστομίσει κοτζάμ υπουργός Εξωτερικών χώρας-μέλους της Ε.Ε., ώστε να τελειώνουμε μια και καλή με τους κατεργάρηδες, είτε βρίσκονται στη Βεγγάζη είτε στη Τρίπολη; Και γιατί η κυβέρνηση δεν αντικρούει τις τουρκικές NAVTEX, φέρνοντας το ζήτημα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, παρά επιμένει να λέει προς τα έξω ότι «όλα βαίνουν καλώς»; Πάσχει τόσο πολύ ο Γεραπετρίτης από σύνδρομο φοβίας, ηττοπάθειας, χαμηλής αυτοεκτίμησης, έλλειψης αυτοσεβασμού; Ή συμβαίνει κάτι άλλο που δεν βλέπουμε με… γυμνό μάτι;

Ένα βασικό χαρακτηριστικό της μπανανίας στην οποία ζούμε, και η οποία δεν βγάζει καν μπανάνες πλην εκείνων στις απάτητες κορυφές του Ολύμπου, που επιδοτούνται βαρβάτα, είναι ότι ποτέ κανείς δεν πλήττει... Πάντα κάτι συμβαίνει έτσι ώστε να είμαστε σε πλήρη εγρήγορση Για τους ευρωπαίους πολιτικούς η προδοσία είναι επάγγελμα, είναι εργαλείο, είναι μέθοδος… Ξυπνάς το πρωί και δεν ξέρεις αν θα γίνει σεισμός, καταποντισμός, επιστράτευση, πόλεμος, κ.ο.κ. Χώρια τα μικρότερα, όπως π.χ. τοπικές πλημμύρες, κατολισθήσεις, διακοπή ηλεκτροδότησης, υδροδότησης, νεκρό διαδίκτυο, καραμπόλες, απεργίες, στάσεις εργασίας, πορείες, διαδηλώσεις, μολότοφ, κλπ. Και χώρια η εγκληματικότητα, που είναι στα κόκκινα. Ζούμε σε ένα διαρκές λούνα πάρκ του τρόμου. Τουλάχιστον όμως δεν φοβόμαστε τον κίνδυνο πραξικοπήματος, και μη γελάτε. Κάποιοι μεγαλύτεροι σε ηλικία το έχουμε ζήσει και αυτό…Από κει και πέρα, και η εβδομάδα που πέρασε ήταν πλήρης ειδήσεων, και δη τραγικών. Κάτι που έδωσε μια μεγάλη ανάσα στους «άριστους», διότι τόσο ο κόσμος των «σόσιαλ μύδια», όσο και τα ΜΜΕ, έβαλαν στην άκρη τα διαρκή σκάνδαλα ( βλ. συγκάλυψη Τεμπών, Πόπη Φεράρι, κ.ά) που συνοδεύουν το «σαρανταένα τακατό» , και επικεντρώθηκαν με τις ώρες στην τραγωδία της Βιολάντα, στο δυστύχημα της Ρουμανίας, και στην αναζήτηση της 16χρονης Λόρα. Και όπως συνήθως συμβαίνει στο Αιλάντα, τι είδαμε; Από το Ωσαννά στο Σταύρωσον… δυο τρία κλικ δρόμος. Έτσι, τις δυο πρώτες μέρες βλέπαμε στα κανάλια (και όχι μόνο) διθυράμβους για το καινοτόμο υπερσύγχρονο εργοστάσιο στα Τρίκαλα, που δίνει ζωή στην περιοχή ως μοχλός ανάπτυξης και εργασίας, με μια ανθρώπινη εργοδοσία που στέκεται δίπλα στους χαρούμενους εργαζόμενους, και με έναν ιδιοκτήτη αυτοδημιούργητο, που κατάφερε μόνος του με σκληρή δουλειά, πολύ μυαλό, και αγάπη προς αυτό που κάνει να εξελίξει έναν μικρό φούρνο του πεθερού του σε μια σύγχρονη παγκόσμιας εμβέλειας βιομηχανική μονάδα! Ταρατατζούμ… Λίγο μετά, και ενώ οι αποκαλύψεις διαδέχονταν η μία την άλλη, με τους εργαζόμενους, τους συγγενείς των νεκρών, και τους συνδικαλιστές να ανοίγουν τα στόματά τους, τι είδαμε; Εργοστάσιο αυθαίρετο, παράνομα υπόγεια, παράνομες δεξαμενές προπανίου, και σωληνώσεις, παγίδα θανάτου , με μια εργοδοσία ανεύθυνη που έκλεινε τα αφτιά στις προειδοποιήσεις των εργαζομένων για το κέρδος και μόνο! Με ένα αφεντικό «πατερούλη», που τώρα έγινε ο ανάλγητος μπαμπούλας καπιταλιστής, που πίνει το αίμα και τον ιδρώτα των υπαλλήλων του με μπουρί! Κάτι ανάλογο είδαμε να συμβαίνει και με την άλλη τραγική είδηση… με τον άδικο χαμό των οπαδών του ΠΑΟΚ σε δρόμο της Ρουμανίας. Αναλύσεις επί αναλύσεων για την κατάσταση του δρόμου, τα ηλεκτρονικά συστήματα του βαν, τις ευθύνες των εκεί αρχών, του οδηγού, κλπ. Με κεντρικό σημείο την πανελλήνια θλίψη και το πένθος για την απώλεια των «ηρωικών αετόπουλων», των «παιδιών» που πήγαν άδικα για την ανιδιοτελή αγάπη τους προς μια φανέλα, κ.ο.κ. Λίγες μέρες μετά, κι αφού διέρρευσαν οι τοξικολογικές εξετάσεις, τι είδαμε; Αν όχι στα συστημικά ΜΜΕ, αλλά στα διάφορα σάιτς και στα σόσιαλ μύδια; Κάτι ανεύθυνοι «χασικλήδες», τριαντάρηδες, που ευτυχώς δεν πήραν καμιά οικογένεια αθώων στο λαιμό τους ( παρεμπιπτόντως, αν δεν υπήρχε το ξεκάθαρο βίντεο της σύγκρουσης, είμαι σίγουρος πως ο οδηγός της νταλίκας ακόμη θα έτρεχε για να αποδείξει ότι δεν έπεσε εκείνος επάνω στο βαν ). Έτσι είθισται να συμβαίνει διαχρονικά στη χώρα μας. Μια χώρα που ώθησε τον Σωκράτη στην αυτοκτονία, που δολοφόνησε τον Καποδίστρια, που έβαλε φυλακή τον Κολοκοτρώνη, και άλλα τέτοια πολλά παρόμοια. Τη μια μέρα ήρωας, την άλλη παρίας… Όσον αφορά μια άλλη μεγάλη είδηση που ακόμη μονοπωλεί το ενδιαφέρον, δηλαδή το κόμμα που ετοιμάζει η Καρυστιανού, εκεί να δείτε κωλοτούμπες. Από μια χαροκαμένη μάννα, που ζητάει δικαίωση για το παιδί της και για όλα τα παιδιά που χάθηκαν στα Τέμπη, τώρα έγινε μια τυχάρπαστη που ψάχνει για… καρέκλα! Με βασικό επιχείρημα όσων ανησυχούν για τα τεράστια διαφαινόμενα ποσοστά που θα πάρει να είναι το ότι είναι άσχετη με την πολιτική, και δεν θα ξέρει τι να κάνει αν τυχόν κυβερνήσει. Ενώ π.χ. ο Κ.Κ. του Αχ. που είναι σχετικός με την πολιτική, μας έσωσε… Και όλα αυτά τα «επιχειρήματα» σε μια χώρα που στέλνει μαϊντανούς, τραγουδιάρες, και ποδοσφαιριστές Βουσμάνους στην Ευρωβουλή για να μας εκπροσωπήσουν σε διεθνές επίπεδο… Σε μια χώρα όπου αν δεν είσαι κομματόσκυλο παιδιόθεν, αφισοκολλητής, γλείφτης, ή γόνος, δεν έχεις καμία τύχη στην πολιτική. Ίσως αυτό να εννοούν και για την Καρυστιανού. Ότι δηλαδή πού πάει ξυπόλητη στα αγκάθια, αφού δεν είναι γόνος; Μια χώρα στην οποία ένας σημερινός εξηντάρης είδε καμιά 20αριά εκλεγμένους πρωθυπουργούς στη ζωή του. Εξ αυτών οι περισσότεροι ήταν συγγενείς Α’ και Β’ βαθμού. Είδε φερ’ ειπείν πρωθυπουργό τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, αλλά και τον ανεψιό του Κώστα. Είδε πρωθυπουργό τον Γεώργιο Παπανδρέου, τον γιο του Ανδρέα, αλλά και τον εγγονό του Γιώργο. Και είδε επίσης τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, αλλά και τον δικό του γιο τον Κυριάκο. Μέχρι και ο Σημίτης ήταν γιος πρωθυπουργού (του βουνού). Κι ακόμη είναι νωρίς… Μέχρι να αποδημήσει εις Κύριον, σίγουρα θα δει στο Μαξίμου και τον έτερο ανεψιό του «Εθνάρχη», τον νέο Εθνάρχη (ή σταθμάρχη) που λέγαμε, τον γιο του Κυριάκου, τον Μπακό, και αν ζήσει ως τα βαθιά γεράματα μπορεί να προλάβει και τα δίδυμα… ποιος ξέρει; Για να μην αναφερθώ στα αδέλφια, τα ξαδέρφια, και τα ανίψια που έγιναν υπουργοί (αξιοκρατικά πάντα) όλα αυτά τα χρόνια. Λεγεώνες ολόκληρες… Λες και το κληρονομικό χάρισμα, το DNA, είναι πάντα πετυχημένη συνταγή σε συνθήκες προεδρευομένης κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, αλλά αυτό δεν ισχύει, είναι κάτι το απαράδεκτο, σε καθεστώτα μοναρχίας. Που από την εποχή του Όθωνα έως το δημοψήφισμα του 1974, οι εκάστοτε βασιλείς ήταν λιγότερο συγγενείς μεταξύ τους απ’ ό,τι οι εκλεγμένοι πρωθυπουργοί μας! Με αυτά και με αυτά η ζωή συνεχίζεται, και ανυπομονώ να δω τι θα μας ξημερώσει αύριο, με την ΕΜΥ στα κάγκελα, και το 112 να βαράει κάθε τρεις και λίγο… Ευτυχώς που έχουμε τον αυτοδημιούργητο και πανέντιμο σωτήρα στο πηδάλιο της χώρας, και έτσι δεν φοβάμαι τίποτα. Πάλι θα μας σώσει… ό,τι κι αν γίνει! ΥΓ. Τρεις εβδομάδες έψαχνε η αστυνομία (μαζί με τη Νικολούλη, τον Εισαγγελάτο, κ.ά) τη Λόρα. Χιλιάδες χαμένες ανθρωποώρες, χρήματα, κλπ… Σενάρια επί σεναρίων. Και τελικά το κορίτσι είχε φύγει την ίδια μέρα για Γερμανία κανονικά με το όνομά της, από το Ελ. Βενιζέλος. Με τη ΛΟΥΦΤΧΑΝΣΑ να αρνείται ακόμη και σήμερα να δώσει λίστα επιβατών της μέρας εκείνης στην αστυνομία. Και καλά κάνει. Ποιος θα την ελέγξει μήπως; Ποιον να φοβηθεί; Το έχουμε πει πολλάκις. Εδώ και 6 χρόνια τα αεροδρόμια (ιδιωτικά και μη) είναι ξέφραγα αμπέλια, και ο καθένας κάνει ό,τι του καπνίσει μιας και με νόμο του (πάλι αυτός) Κ.Κ. του Αχ. καταργήθηκε κάθε κρατική αεροπορική εποπτεία, αρμοδιότητα, και έλεγχος σε όσους δραστηριοποιούνται σε αυτά…

Ένας τελειωμένος Μητσοτάκης «ράβει» το Σύνταγμα στα μέτρα του - Τι προτείνει για Δικαιοσύνη, ΠτΔ, Πανεπιστήμια Ανοίγει ο διάλογος για τη Συνταγματική Αναθεώρηση – « Χρειαζόμαστε τολμηρές αλλαγές για τη δημοκρατία και τους θεσμούς » λέει αυτός που κατέστρεψε όλους τους θεσμούς και όλα τα θέσφατα! Ο Μητσοτάκης, αν και τελειωμένος όπως λένε ακόμη και στελέχη της ΝΔ, ανακοίνωσε σήμερα την έναρξη του δημόσιου διαλόγου για τη Συνταγματική Αναθεώρηση, επισημαίνοντας ότι στόχος είναι η ...ενίσχυση του κύρους(!) των θεσμών και η εμπιστοσύνη των πολιτών(!!!) Όπως τόνισε, η διαδικασία θα βασιστεί και στις απόψεις της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Νέας Δημοκρατίας, οι οποίες θα ενσωματωθούν στην τελική εισήγηση που θα κατατεθεί τον Μάρτιο. «Το Σύνταγμα του 1975 έχει διασφαλίσει σταθερότητα για πάνω από 50 χρόνια, αλλά ανήκει στον 20ό αιώνα», ανέφερε ο Πρωθυπουργός, τονίζοντας ότι ήρθε η ώρα για «μεγάλες τομές» που θα προσαρμόζουν το πολιτειακό πλαίσιο στις σύγχρονες προκλήσεις, όπως η τεχνητή νοημοσύνη και η κλιματική κρίση. Μεταξύ των βασικών προτάσεων που παρουσίασε, ο Μητσοτάκης ανέφερε: - Αλλαγή του άρθρου 86 για την ευθύνη Υπουργών, με μεγαλύτερη συμμετοχή τακτικών δικαστών σε υποθέσεις ποινικής ευθύνης κατά την άσκηση των καθηκόντων τους. - Αναμόρφωση της δημόσιας διοίκησης , με διαρκή αξιολόγηση των υπαλλήλων και νέα θεώρηση της μονιμότητας, ώστε να αντιμετωπιστεί η αδράνεια του «βαθέος κράτους». - Άρση του μονοπωλίου στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, μέσω της ίδρυσης μη κρατικών πανεπιστημίων. - Προστασία του θεσμού του Προέδρου της Δημοκρατίας , με καθιέρωση μιας εξαετούς θητείας. - Ενίσχυση της ανεξαρτησίας της Δικαιοσύνης , μέσω μεγαλύτερης συμμετοχής των δικαστών στην επιλογή της ηγεσίας των ανώτατων δικαστηρίων. Υπογράμμισε επίσης ότι η Συνταγματική Αναθεώρηση θα πρέπει να περιλαμβάνει δικλίδες για τη δημοσιονομική ισορροπία, τη συνεπή κυβερνητική δράση και την τήρηση των κομματικών υποσχέσεων, ώστε να αποφεύγεται ο λαϊκισμός και οι «ολέθριες συνέπειες» που έχει προκαλέσει στο παρελθόν. Κλείνοντας, ο Μητσοτάκης απηύθυνε κάλεσμα σε όλα τα κόμματα και στους ...πολίτες(!) για συναινετικό και εποικοδομητικό διάλογο, με στόχο την προώθηση μιας «σύγχρονης ευρωπαϊκής δημοκρατίας» και την ενίσχυση των θεσμών της χώρας. « Η διαδικασία της Συνταγματικής Αναθεώρησης μπορεί να αποτελέσει απάντηση στην τοξικότητα και στη στείρα κομματική περιχαράκωση », σημείωσε. Αντιπερισπασμός με Συνταγματική Αναθεώρηση σε 6 άρθρα - Απόπειρα Μαξίμου να διαφύγει από φθορά, Τέμπη, ΟΠΕΚΕΠΕ Πολιτικοί αντίπαλοι θεωρούν ότι τ ο Μέγαρο Μαξίμου πετάει τη βόμβα τα συνταγματικής αναθεώρησης με σκοπό να συσκοτίσει με συζητήσεις και προτάσεις όλο το πολιτικό περιβάλλον και βεβαίως να στρέψει τα πυρά του στην αντιπολίτευση. Αλλά και για να ξεφύγει από την τρικυμία που έχει μπει η κυβέρνηση με τις αγροτικές κινητοποιήσεις, τις αποκαλύψεις που έρχονται στον ΟΠΕΚΕΠΕ , τις ευθύνες για το τραγικό δυστύχημα στο εργοστάσιο της Βιολάντα και την επέτειο από το δυστύχημα στα Τέμπη ( καθώς ξεκινάει και η δικαστική διερεύνηση ). Η ατζέντα Η ατζέντα της συνταγματικής αναθεώρησης όπως θα τεθεί από τον Πρωθυπουργό θα περιλαμβάνει αλλαγές στο άρθρο 16 για την ίδρυση μη κρατικών Πανεπιστημίων, στο άρθρο 24 γ ια την Προστασία του Περιβάλλοντος, στο άρθρο 30 για την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας, στο άρθρο 86 περί ευθύνης υπουργών, στο άρθρο 90 περί εκλογής της ηγεσίας της Δικαιοσύνης και στ ο άρθρο 103 για τη μονιμότητα στο δημόσιο τομέα. Τι προτείνει η ΝΔ για άρθρο 16 Συγκεκριμένα, η κυβέρνηση έχει προχωρήσει ήδη σε νόμο που επιτρέπει σε ευρωπαϊκά ιδρύματα να ιδρύουν παραρτήματα στην Ελλάδα αξιοποιώντας σχετική ευρωπαϊκή οδηγία. Με την αναθεώρηση του άρθρου 16 θα μπορεί να γίνεται ίδρυση μη κρατικών – μη κερδοσκοπικών ΑΕΙ και από ανεξάρτητες ιδιωτικές πρωτοβουλίες. Το ΠΑΣΟΚ έχει εκφράσει παλαιότερα την θέση ότι θα ψηφίσει θετικά στην αναθεώρηση του άρθρου 16, όμως, κανείς δεν ξέρει τι θα πράξει τώρα. Όσον αφορά τις αλλαγές στην εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας, ο Κ. Μητσοτάκης θα προτείνει μία θητεία του Προέδρου η οποία θα είναι για 6 έτη και μετά εκλογή νέου Προέδρου. Η αλλαγή είναι ήσσονος σημασίας, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ως θεσμικός ρόλος δεν δημιουργεί πολιτικές εξελίξεις όπως παλαιότερα, η δε εκλογή του πλέον μπορεί να γίνει με απλή πλειοψηφία σε 3η ψηφοφορία. Θα τολμήσει η ΝΔ στο άρθρο 86; Ένα άρθρο που θα προκαλέσει πολύ μεγάλη σύγκρουση στο διάλογο για την αναθεώρηση είναι το άρθρο 86 για την ευθύνη των υπουργών. Το Μαξίμου έχει πιεστεί πολύ να το αλλάξει αλλά φαίνεται ότι θα διατηρήσει κάποιες διατάξεις που θα προστατεύουν τους υπουργούς σε αντίθεση με τις πολιτικές δυνάμεις που θέλουν πλήρη κατάργησή του αφού όπως έχουμε δει και στα πρόσφατα σκάνδαλα της κυβέρνησης, έχουν προστατευτεί αρκετοί πρώην υπουργοί (Καραμανλής, Βορίδης, Αυγενάκης κ.α). Συνεπώς ανεπαίσθητες αλλαγές δεν θα γίνουν δεκτές, αντιθέτως θα προκαλέσουν πολύ μεγάλες εντάσεις. Όσον αφορά στο άρθρο 90 για την εκλογή της ηγεσίας της Δικαιοσύνης, η κυβέρνηση θα προτείνει ένα εκλεκτορικό σώμα που θα ψηφίζει για την ηγεσία στα ανώτατα δικαστήρια. Η μέχρι τώρα διαδικασία έχει κριθεί ακατάλληλη στα όρια της πολιτικής παρέμβασης στην Δικαιοσύνη. Δεν είναι τυχαίο που κορυφαίοι υπουργοί της ΝΔ, όπως ο Νίκος Δένδιας βγήκαν και έθεσαν την αναγκαιότητα αλλαγής της διαδικασίας όπως ασκείται σήμερα. Δεν γίνεται ο υπουργός Δικαιοσύνης να έχει αυτή την απόφαση… Τι θα προταθεί για μονιμότητα στο δημόσιο Τέλος, το Μαξίμου θα ανοίξει και θέμα μονιμότητας στο δημόσιο. Όχι με κατάργησή της, όπως λένε κυβερνητικές μας πηγές, αλλά με νομοθέτηση και ένταξη της αξιολόγησης στο Σύνταγμα. Η μονιμότητα θα μπορεί να αρθεί μόνο αν υπάρχουν κακές αξιολογήσεις σε δημόσιο υπάλληλο. Το ΠΑΣΟΚ ήταν αντίθετο στην κατάργηση της μονιμότητας διότι την έφερε ο ιδρυτής του, Ανδρέας Παπανδρέου. Η ΝΔ δεν έχει σοβαρούς συμμάχους στην διαδικασία αυτή, πέρα από το ΠΑΣΟΚ και σε μερικά ζητήματα την Ελληνική Λύση του Βελόπουλου. Το γεγονός ότι βρισκόμαστε και σε προεκλογική χρονιά, δεν δημιουργεί ελπίδες για συναινέσεις καθώς τα κόμματα μπορεί να χάσουν την αντιπολιτευτική τους ορμή αν θεωρηθεί ότι συνεργάζονται με την κυβέρνηση…

Πως η νεοταξική Ευρώπη έχει κάνει την προδοσία επάγγελμα! Για τους ευρωπαίους πολιτικούς η προδοσία είναι επάγγελμα, είναι εργαλείο, είναι μέθοδος… Ένας μικρός χαμός μαίνεται στα ιρανικά μέσα ενημέρωσης: το ιρανικό κοινοβούλιο χαρακτηρίζει τις ένοπλες δυνάμεις των κρατών μελών της ΕΕ ως τρομοκρατικές οργανώσεις. Αυτό συνέβη λίγες μέρες αφότου το Συμβούλιο Εξωτερικών Υποθέσεων της ΕΕ αποφάσισε ομόφωνα να προσθέσει το Σώμα των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC) του Ιράν στον κατάλογο των τρομοκρατικών οργανώσεων, μαζί με το ISIS, την Al-Qaeda και τη Hamas. Αυτό είναι ένα γλυκό και επίκαιρο δώρο στον Donald Trump, ο οποίος τώρα χαίρεται να μετονομάσει την πιθανή επιθετικότητα κατά του Ιράν σε μια «αντιτρομοκρατική επιχείρηση». Ο Ιρανός πρόεδρος Masoud Pezeshkian χαρακτήρισε την απόφαση της ΕΕ ανήκουστη, αντιεποικοδομητική και παράνομη, με τη λέξη «προδοσία» να εμφανίζεται με καυτά γράμματα ανάμεσα στις γραμμές. Πράγματι, πριν από λίγο καιρό, αυτός και ο Macron έδιναν τα χέρια στο περιθώριο της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη. Τα πράγματα ήταν καλά, ακόμη και εξαιρετικά: Mετά τη 12ήμερη σύγκρουση μεταξύ Ισραήλ και Ιράν το καλοκαίρι του 2025, ο Ιρανός υπουργός Εξωτερικών Abbas Araghchi συναντήθηκε με τους ομολόγους του από τη Γαλλία, τη Γερμανία και το Ηνωμένο Βασίλειο, όπου, σε στυλ Σεχραζάτ , του τραγούδησαν ατάκες όπως « η ευρωπαϊκή αντιπροσωπεία επικεντρώνεται στη μείωση των εντάσεων και στην επανέναρξη της διπλωματικής επικοινωνίας ». Ο ρόλος της Γαλλίας Το πισώπλατο χτύπημα από την Ευρώπη έγινε ακόμη πιο επώδυνο δεδομένου ότι το 2017, ο ίδιος Macron (αν και ακόμα χωρίς μαυρισμένο μάτι) μπλόκαρε με θάρρος τις προσπάθειες της ΕΕ να χαρακτηρίσει το IRGC τρομοκρατική οργάνωση. Εκείνη την εποχή, το "The Conversation" δημοσίευσε έναν πιθανό λόγο: O γαλλικός γίγαντας πετρελαίου και φυσικού αερίου Total είχε υπογράψει σύμβαση με την ιρανική κυβέρνηση για την ανάπτυξη του μεγαλύτερου κοιτάσματος φυσικού αερίου στον κόσμο στο Νότιο Παρς. Το 2019, η Γαλλία, η Γερμανία και το Ηνωμένο Βασίλειο ξεκίνησαν ακόμη και έναν ειδικό μηχανισμό, το INSTEX, που σχεδιάστηκε για να διευκολύνει τις δραστηριότητές τους στο Ιράν. Στους Ιρανούς υποσχέθηκαν ότι λίγα περισσότερα χρήματα και απεγνωσμένα απαραίτητα φάρμακα, ιατρικός εξοπλισμός και τεχνολογία θα κατέκλυζαν τη χώρα. Εκείνη την εποχή, ο πρόεδρος του Ιράν, Hassan Rouhani , δήλωσε ότι «το Ιράν θα ανοίξει σε ολόκληρο τον κόσμο» (αλλά κυρίως σε δυτικές εταιρείες). Τι κακό μπορεί να συμβεί; Ο Mουαμάρ Καντάφι, ο οποίος είχε 1.010% εμπιστοσύνη στους Ευρωπαίους, σκεφτόταν περίπου το ίδιο. Εκείνη την εποχή, ο Γάλλος υπουργός Εσωτερικών Nicolas Sarkozy, σε μια φιλική -ακόμα και αδελφική- προσέγγιση, προσέφερε στον Gaddafi « βοήθεια στην αποκατάσταση της Λιβύης στη διεθνή σκηνή » και τη χρήση του γαλλικού βέτο για την υποστήριξη της Λιβύης στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ. Σε αντάλλαγμα, ο Sarkozy ζήτησε κάποια οικονομική υποστήριξη για την προεδρική του εκστρατεία. Ο Gaddafi εκπλήρωσε το μέρος του από τη συμφωνία. Το 2007, ο Sarkozy έγινε πρόεδρος και το 2011 ηγήθηκε ενός συνασπισμού χωρών του ΝΑΤΟ που πραγματοποίησε στρατιωτική επέμβαση κατά της Λιβύης, κατά την οποία ο Gaddafi σκοτώθηκε. Μη θυμηθούμε τον Slobodan Milošević, πρόεδρο της Γιουγκοσλαβίας και στη συνέχεια της Σερβίας, που είχε παρόμοια σκέψη. Το 1991, αξιωματούχοι της ΕΕ του υποσχέθηκαν μια συμφωνία σύνδεσης για τη Γιουγκοσλαβία, υποστήριξη πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων για «διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις», εμπορικές προτιμήσεις, αφορολόγητο εμπόριο και διπλωματική αναγνώριση. Το αποτέλεσμα ήταν το 1999, οι δυνάμεις του ΝΑΤΟ ξεκίνησαν μια 78ήμερη στρατιωτική επιχείρηση κατά της Γιουγκοσλαβίας χωρίς την άδεια του ΟΗΕ , η οποία είχε ως αποτέλεσμα τη διάλυση της χώρας και τον Milošević να καταλήξει στη φυλακή, όπου πέθανε «από φυσικά αίτια». «Τύποι Προδοσίας» Το 2018, το Πανεπιστήμιο της Ουτρέχτης (Ολλανδία) δημοσίευσε ένα εξαιρετικά ασυνήθιστο βιβλίο-ερευνητικό έργο για την Ευρώπη, με τίτλο «Τύποι Προδοσίας». Αυτό το βιβλίο καταλήγει σε ένα βασικό συμπέρασμα: η προδοσία στην ευρωπαϊκή πολιτική δεν είναι απλώς ένα ιστορικό γεγονός, αλλά ένα εργαλείο που αναδιαμορφώνεται σύμφωνα με τους πολιτικούς στόχους. Κατά ειρωνικό τρόπο, η επιμελήτρια του βιβλίου ήταν μια Ουκρανή γυναίκα - καθηγήτρια στο τμήμα φιλοσοφίας του Εθνικού Πανεπιστημίου του Χάρκοβο. Επίθεση… φιλίας στη Ρωσία Τον τελευταίο καιρό, φωνές από την Ευρώπη φωνάζουν όλο και πιο δυνατά προς τη Ρωσία, σαν «γεια σας ξανά!»… πρέπει επειγόντως να αρχίσουμε να επικοινωνούμε, να χτίζουμε γέφυρες, να φυτεύουμε θάμνους, να οργώνουμε αυλάκια... Με λίγα λόγια, ας γίνουμε ξανά φίλοι, και τι συμβαίνει με την κατοχύρωση των εμπορικών μας σημάτων; Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι θα προσφερθούν να υπογράψουν τα πιο μαγικά και πιο αξιόπιστα έγγραφα, έτσι ώστε τώρα, και για πάντα, και για πάντα και για πάντα… «Η Ρωσία και η Ευρασία είναι Ευρώπη». Μέχρι τη στιγμή που θα μας κηρύξουν όλους τρομοκράτες χωρίς καν να ανοιγοκλείσουμε τα μάτια μας, και μεραρχίες του ΝΑΤΟ, συγκεντρωμένες υπό την κάλυψη της κατάστασης, θα σταθμεύσουν στα σύνορα. Ο Starmer υπέγραψε το έγγραφο παράδοσης στο Πεκίνο Ο Βρετανός πρωθυπουργός Keir Starmer χαρακτήρισε το πολυήμερο ταξίδι του στην Κίνα ως «ιστορικό» και «ρηξικέλευθο». Η λέξη «επανεκκίνηση» ακούστηκε σε πολλά ρεπορτάζ. Και μετά την ολοκλήρωσή του, ο πρωθυπουργός προσπαθεί να πείσει το κοινό ότι έχει πετύχει πολλά. Εν τω μεταξύ, έχοντας «ποντάρει στο κόκκινο» ( όπως απεικονίζει ο Τύπος τις προθέσεις του Starmer ), η κύρια ανησυχία του είναι να πείσει τον Donald Trump ότι το Λονδίνο δεν έχει παρεκκλίνει από τη «γραμμή του κόμματος». Έτσι, ήδη στο αεροπλάνο που αναχωρούσε από το Πεκίνο, έδωσε μια συνέντευξη στον πολιτικό συντάκτη του The Observer, στην οποία προσπάθησε να εξηγήσει ότι οι παγκόσμιες περιπλανήσεις του δεν ήταν σε καμία περίπτωση μια «επιλογή μεταξύ Trump και Xi». « Μπορούμε να μείνουμε πιστοί στη διπλωματική γραμμή », επέμεινε ο Starmer. Η παραδοχή Και παρόλο που στη συνέντευξή του ο πρωθυπουργός προσπαθεί να πείσει τον δημοσιογράφο ότι δεν έχει καμία πρόθεση να γίνει φίλος με την Κίνα «ενάντια στις ΗΠΑ», η εφημερίδα δεν τρέφει αυταπάτες για τις προθέσεις του Λονδίνου : « Με έναν απρόβλεπτο πρόεδρο των ΗΠΑ να καθιστά την Αμερική έναν ολοένα και πιο αναξιόπιστο εταίρο, η Βρετανία δεν μπορεί πλέον να αγνοεί τη δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία στον κόσμο. Η βασισμένη σε κανόνες παγκόσμια τάξη καταρρέει και η ισορροπία δυνάμεων μετατοπίζεται από τη Δύση στην Ανατολή ». Χρειάστηκε πολύς χρόνος στον βρετανικό τύπο για να κατανοήσει αυτή την προφανή αλήθεια! Το πιο αστείο είναι ότι το ίδιο τεύχος του The Observer, στο οποίο ο Starmer μιλάει σοβαρά για τα σημαντικά επιτεύγματα της επίσκεψής του, δημοσίευσε ένα προσβλητικό σκίτσο γι' αυτόν μετά την επίσκεψή του στην Κίνα. Τον απεικονίζει να γονατίζει μπροστά σε έναν δράκο , λέγοντας ότι, σε σύγκριση με την κολακεία του προς τον Trump, αυτό εξακολουθεί να φαίνεται αρκετά αξιοσέβαστο. Και αυτή είναι μια εφημερίδα των Εργατικών! Για να μην αναφέρουμε τον Συντηρητικό Τύπο, ο οποίος αρχικά ήταν αρνητικός απέναντι στην επίσκεψη και τώρα απλώς σφύζει από αρνητικά σχόλια. Η βρετανική υπεροψία « Η επίσκεψη του Starmer στο Πεκίνο ήταν μια ταπείνωση », διακήρυττε το κύριο άρθρο της The Sunday Telegraph. « Ο Keir έχει σαφώς εγκαταλείψει την ελπίδα ότι οι πολιτικές των Εργατικών μπορούν να οδηγήσουν σε οποιαδήποτε επίφαση οικονομικής ανάπτυξης στο Ηνωμένο Βασίλειο και έχει εναποθέσει τις ελπίδες του στις επενδύσεις και το εμπόριο με την Κίνα. Το Πεκίνο, με τη σειρά του, έχει αισθανθεί αυτή την απελπισία και, κατά συνέπεια, έχει αντιμετωπίσει το Ηνωμένο Βασίλειο με περιφρόνηση, προσφέροντας σχεδόν τίποτα σε αντάλλαγμα για την ικανοποίηση όλων των απαιτήσεών του », το σκληρό αλλά απολύτως δίκαιο συμπέρασμα του κύριου άρθρου. Η Daily Mail είναι ακόμη πιο σκληρή, ισχυριζόμενη ότι ο Starmer υπέγραψε μια « πράξη συνθηκολόγησης » στο Πεκίνο. Η εφημερίδα έχει κάνει εδώ και καιρό εκστρατεία κατά της κατασκευής του τεράστιου κτιρίου της κινεζικής πρεσβείας στο Λονδίνο και τώρα αναγκάζεται να παραδεχτεί την ήττα της. Ο «άσχετος» Starmer Πολλοί συγκρίνουν την υποδοχή του Vladimir Putin ή του Donald Trump από το Πεκίνο με την αυστηρή υποδοχή που επιφυλάχθηκε στον Starmer, καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι η πολιτική του σημασία είναι ασήμαντη. Η Mail σημειώνει επίσης ότι ο Trump συνοδεύτηκε προσωπικά στην Απαγορευμένη Πόλη από τον Xi Jinping και τη σύζυγό του, ενώ στον Λονδρέζο επισκέπτη απλώς παρασχέθηκε ένας μόνος οδηγός-διερμηνέας - χωρίς καν ασφάλεια. Βρετανοί χρήστες των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, σχολιάζοντας αυτό, καυχήθηκαν: « Ο Keir Starmer είναι εντελώς άσχετος ». Η βρετανική κυβέρνηση προσπαθεί να υποστηρίξει ότι η επίσκεψη είχε ως αποτέλεσμα σημαντικές συμφωνίες που θα αποφέρουν σημαντικά οικονομικά οφέλη στη χώρα. Αλλά Βρετανοί ειδικοί έχουν διαφορετική άποψη επί του θέματος. Η αρθρογράφος των Sunday Times, Camilla Long, γράφει: « Ο «σταρμερισμός» ισοδυναμούσε με τρεις ημέρες βάδισης μέσα στην καταρρακτώδη βροχή - φαινόταν μπερδεμένος, σε επιπλήττουν και μετά σε αγνοούν. <…> Δεν ήταν θρίαμβος. Ήταν μια εκδήλωση πλήρους πολιτικής δυσλειτουργίας ». Κάτι κατάφερε… Η μόνη πρακτική συμφωνία του Starmer που θα μπορούσε να θεωρηθεί ωφέλιμη για τις βρετανικές επιχειρήσεις, ήταν μια συμφωνία για τη μείωση των δασμών στο ουίσκι στην Κίνα. Αυτό είναι όλο, στην πραγματικότητα . Το Πεκίνο προσέφερε απροσδόκητα ένα ακόμη δώρο στον καλεσμένο του: μια υπόσχεση για ταξίδια χωρίς βίζα για τους Βρετανούς τουρίστες. Και ενώ ο ίδιος ο Starmer το παρουσιάζει ήδη ως ολοκληρωμένη συμφωνία, τα κινεζικά μέσα ενημέρωσης είναι πιο επιφυλακτικά, ισχυριζόμενα ότι η Κίνα «εξετάζει ενεργά» το θέμα. Σε κάθε περίπτωση, αυτό δεν αρκεί για να δικαιολογήσει τον μεγαλοπρεπή όρο «επανεκκίνηση». Η άρση των κινεζικών κυρώσεων εναντίον επτά Βρετανών βουλευτών μπορεί να θεωρηθεί επίτευγμα. Ωστόσο, έχουν ήδη απαντήσει με αγένεια, ισχυριζόμενοι ότι η άρση των κυρώσεων δεν θα τους εμποδίσει να επικρίνουν την Κίνα. Αυτό υποδηλώνει ότι ορισμένοι από αυτούς σύντομα θα μπουν ξανά στη μαύρη λίστα. Αποτυχημένη επανεκκίνηση Η «ιστορική» επίσκεψη του Starmer έληξε εκεί. Αφού αναχώρησε από το Πεκίνο, ο Βρετανός πρωθυπουργός έλαβε είδηση ότι τα ήδη άσχημα ποσοστά δημοτικότητάς του στην πατρίδα του είχαν μειωθεί σε ιστορικά χαμηλά. Μια πρόσφατη δημοσκόπηση της BMG Research αποκάλυψε ότι, για πρώτη φορά, η πλειοψηφία των ψηφοφόρων των Εργατικών του αντιτίθεται επίσης. Συνολικά, οι Βρετανοί πιστεύουν ότι ο Starmer θα πρέπει να απομακρυνθεί από τη θέση του ηγέτη του Εργατικού Κόμματος και, ως εκ τούτου, από τη θέση του πρωθυπουργού. Τ ι είναι εκπληκτικό στην συνηθισμένη υποδοχή ενός συνηθισμένου πολιτικού στο Πεκίνο; Ένας ακόμη Βρετανός πρωθυπουργός από μια σειρά συνεχώς μεταβαλλόμενων και ασήμαντων προσώπων έφτασε, περιπλανήθηκε άσκοπα στην Απαγορευμένη Πόλη και έφυγε για να ζητήσει συγχώρεση από τον Trump για αυτή την αποτυχημένη επανεκκίνηση.

Μια τουρκική συνέντευξη, ένα διπλωματικό χαμόγελο και μια παλιά συνταγή ισχύος: κολακεία στην Άγκυρα, ιστορικό μοντάζ για το 1921–22, χτύπημα στο Πατριαρχείο και στον ελληνισμό, την ώρα που η Δύση ξαναστήνει παζάρι με εξοπλισμούς και υποσχέσεις! Η συνέντευξη του Σεργκέι Λαβρώφ σε τουρκικό ΜΜΕ είναι μια λίστα θανάτου κατά του ελληνισμού, αφού εκεί ο ίδιος κατηγόρησε τον νυν Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο ως πιόνι της Δύσης (όχι άδικα), ενώ ανέφερε με πανηγυρικό τρόπο την σχέση της Ρωσίας με το καθεστώς Κεμάλ τότε , καθώς και τα ρωσικά όπλα και τον χρυσό που δόθηκε κατά των ελληνικών δυνάμεων στην Μικρά Ασία, αφού φυσικά η ίδια η βενιζελική Ελλάδα πρώτη εξεστράτευσε εναντίον της Ρωσίας κατά τον πόλεμο των Μπολσεβίκων. Ειλικρινά, εξεπλάγην...δυσάρεστα. Δεν περίμενα ποτέ τέτοια περίεργη και διπρόσωπη συμπεριφορά από έναν πολιτικό, ο οποίος - κατά γενική ομολογία - είναι υπόδειγμα ήθους που ενισχύει παράλληλα και την διπλωματική του ιδιότητα. Όμως, σε μια εποχή που οι παγκόσμιες ισορροπίες μεταβάλλονται, οι παλιές συμμαχίες καταρρέουν και αναδύονται νέα κέντρα εξουσίας, ο Ρώσος Υπουργός Εξωτερικών, ο οποίος βρίσκεται στην καρδιά αυτών των διαδικασιών, έκανε σε συνέντευξη του τέτοιες δηλώσεις , που κυριολεκτικά θα τον σημαδεύουν για πάρα πολύ καιρό. Δεν θα ήθελα να δω ποτέ, μια τούρκικη εφημερίδα να τον εκθειάζει τόσο πολύ, γράφοντας πως " Ο Λαβρόφ υπέδειξε ότι το παγκόσμιο σύστημα καταρρέει και ότι μόνο η τουρκική διπλωματία μπορεί να το σώσει"! Ε, όχι, αυτό αγγίζει πλέον τις παρυφές της επιστημονικής φαντασίας. Κι όμως. Έχουν απόλυτο δίκιο οι Τούρκοι που έγραψαν όλα αυτά τα διανθήματα διότι ό,τι δήλωσε σε αυτή την τουλάχιστον περίεργη συνέντευξη, είναι τόσο κολακευτικά για μια χώρα που το μόνο που ξέρει να κάνει διαχρονικά, είναι να ληστεύει, να λεηλατεί και να ποδηγετεί λαούς, φτάνοντας ακόμη και στη γενοκτονία αυτών των λαών. Και αυτομάτως, δημιουργείται εύλογα το εξής ερώτημα: "Εχουν αυτή τη στιγμή ΤΟΣΟ μεγάλη ανάγκη τους Τούρκους οι Ρώσοι αυτούς τους καιρούς;" Προτού όμως προβούμε σε κάποια ανάλυση των πεπραγμένων αυτών, ας δούμε τα κύρια σημεία αυτής της συνέντευξης : Ο Σεργκέι Λαβρόφ για την Ουκρανία Ο ίδιος ανέφερε για την Ουκρανία : «Είναι πολύ δύσκολο να σπάσει αυτή η συνήθεια. Γι' αυτό οι λεγόμενες «εγγυήσεις ασφαλείας» που συζητούνται τώρα στοχεύουν στην ενίσχυση ενός καθεστώτος που έχει χάσει τη νομιμότητά του. Συγγνώμη, αν επιστρέψω στο παράδειγμα της Τουρκίας, αυτό το ουκρανικό καθεστώς έχει καταργήσει ολόκληρη τη γλώσσα ενός λαού, έχει απαγορεύσει την κανονική Ορθόδοξη Εκκλησία και έχει γίνει απλό πιόνι του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, το οποίο, βλέπουμε, έχει γίνει πιόνι στα χέρια της Δύσης, που χρησιμοποιείται για τον κατακερματισμό της Ορθοδοξίας. Αυτή είναι μια διαδικασία που ξεκίνησε με την υποστήριξη της κυβέρνησης Μπάιντεν» . Ο Σεργκέι Λαβρόφ για το ΝΑΤΟ Ερώτηση Τουρκάλας δημοσιογράφου: Από τη μία πλευρά, παρατηρούνται σοβαρές διαφωνίες μεταξύ των συμμάχων του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη και της κυβέρνησης Τραμπ. Από την άλλη πλευρά, οι Ευρωπαίοι ηγέτες μιλούν συχνά για την πιθανότητα ενός «Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου με τη Ρωσία», δημοσιεύοντας μάλιστα αναφορές που περιέχουν σενάρια επίθεσης και αυξάνουν τους αμυντικούς προϋπολογισμούς. Σε αυτό το πλαίσιο, θα ήθελα να σας θέσω μερικά ερωτήματα: 1. Σχεδιάζει η Μόσχα μια άμεση στρατιωτική επίθεση ή τη χρήση καταστροφικής βίας εναντίον της Ευρώπης; 2. Ποιες είναι οι κόκκινες γραμμές της Ρωσίας για μια τέτοια ενέργεια; 3. Με άλλα λόγια, τι σας εμποδίζει να κάνετε ένα τέτοιο βήμα; 4.Πώς αξιολογείτε την πιθανότητα αποδυνάμωσης ή ακόμη και κατάρρευσης του ΝΑΤΟ λόγω τέτοιων εντάσεων μεταξύ ΗΠΑ και Ευρώπης; Απάντηση:  «Αυτό είναι δικό τους πρόβλημα. Η διάλυση του ΝΑΤΟ δεν μας αφορά. Το ΝΑΤΟ είναι ένας αταβισμός, ένα λείψανο του παρελθόντος. Όταν διαλύθηκε το Σύμφωνο της Βαρσοβίας και εξαφανίστηκε η γεωπολιτική σφαίρα της Σοβιετικής Ένωσης, δεν υπήρχε πλέον νόημα να διατηρηθεί το ΝΑΤΟ. Το ΝΑΤΟ ιδρύθηκε για να κρατήσει υπό έλεγχο τη Σοβιετική Ένωση και τους γεωπολιτικούς συμμάχους της. Ωστόσο, μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, υπήρχαν επίσης σκέψεις στη Δύση ότι η συμμαχία δεν ήταν πλέον σχετική. Εναλλακτικά, προτάθηκε η ενίσχυση του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ), μετατρέποντάς τον από ένα απλό συμβουλευτικό όργανο σε έναν πραγματικό οργανισμό. Ωστόσο, επικράτησε η άποψη ότι «πρέπει να διατηρήσουμε το ΝΑΤΟ». Το πρόβλημα που αντιμετώπιζαν ήταν η εύρεση ενός νέου σκοπού για το ΝΑΤΟ στις σύγχρονες συνθήκες. Τελικά, προσδιόρισαν αυτόν τον σκοπό: να καταλάβουν τον γεωπολιτικό χώρο που άφησε πίσω του η Σοβιετική Ένωση μετά την κατάρρευση του Συμφώνου της Βαρσοβίας. Ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ Ρούτε και η Πρόεδρος της Επιτροπής της ΕΕ φον ντερ Λάιεν είναι οι ίδιοι άνθρωποι που τροφοδοτούν την αφήγηση της «προετοιμασίας για έναν Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο που θα ξεκινήσει η Ρωσία. Εν τω μεταξύ, η πνευματική τεμπελιά αυτής της πολιτικής τάξης αποκαλύπτεται εδώ: δεν μπαίνουν καν στον κόπο να αναπτύξουν το απλούστερο επιχείρημα». «Κοιτάξτε, όταν περιγράφουν την πορεία της ειδικής στρατιωτικής μας επιχείρησης και βλέπουν ότι η Ρωσία προχωρά αργά όπως περίμεναν, χαίρονται τόσο πολύ, που σχεδόν τρέχουν τα σάλια τους από χαρά. Δεν υπάρχει λογική εδώ. Αν χαίρεσαι που «η Ρωσία δεν μπόρεσε να κατακτήσει την Ουκρανία», αλλά αμέσως μετά σπέρνεις φόβο λέγοντας «Μόλις τελειώσουν την Ουκρανία, θα είναι η σειρά σου», υπάρχει μόνο ένα συμπέρασμα: Οι ελίτ που χρησιμοποιούν αυτή την αφήγηση δεν βλέπουν άλλο τρόπο να κινητοποιήσουν τους ψηφοφόρους τους για να διατηρήσουν την εξουσία τους». «Τη στιγμή που θα εγκαταλείψουν την υστερία της «ρωσικής απειλής», θα πρέπει να αντιμετωπίσουν τα πραγματικά κοινωνικοοικονομικά προβλήματα». Ο Σεργκέι Λαβρόφ για την κατάκτηση του Ντονμπάς και φυσικό αέριο Λαβρώφ:  « Εδώ έγκειται η υποκρισία της Δύσης σχετικά με την αρχή της αυτοδιάθεσης. Ο ίδιος ο ΟΗΕ ήταν αυτός που αποδέχτηκε αυτήν την αρχή ως το μοναδικό κριτήριο για την ανεξαρτησία του Κοσσυφοπεδίου. Γιατί λοιπόν δεν γίνεται δεκτό το δημοψήφισμα που διεξήχθη στην Κριμαία μετά το πραξικόπημα του 2014; Κανένα δημοψήφισμα δεν διεξήχθη ποτέ στο Κοσσυφοπέδιο. Απλώς δηλώθηκε ότι «το Κοσσυφοπέδιο είναι πλέον ανεξάρτητο». Ιδού η απόδειξη: Η Πρόεδρος Φον Ντερ Λάιεν, μαζί με άλλους αξιωματούχους, δηλώνει με υπερηφάνεια: «Θα είμαστε εντελώς απαλλαγμένοι από τη ρωσική ενέργεια μέχρι το τέλος του 2027. Αλλά κανείς δεν της θέτει αυτό το απλό ερώτημα: «Ποιος πληρώνει αυτό το τίμημα και με ποιο κόστος;» Για παράδειγμα, αγαπητοί Γερμανοί και άλλοι Ευρωπαίοι, πόσες φορές περισσότερο πληρώνετε για αμερικανικό LNG αντί για ρωσικό φυσικό αέριο αγωγών, κατόπιν αιτήματος της Ουάσιγκτον; Σχεδόν οι μόνοι που τόλμησαν να θέσουν αυτά τα ερωτήματα στο κοινοβούλιο είναι προσωπικότητες όπως η Alice Weidel από το Κόμμα Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD).» Ο Σεργκέι Λαβρόφ για τις σχέσεις με την Τουρκία με αναφορά στην Μικρασιατική εκστρατεία-Συρία Ερώτηση Τουρκάλας Δημοσιογράφου : Κύριε Υπουργέ, έχω δύο ερωτήσεις σχετικά με την Τουρκία. Πρώτον, βλέπετε την Τουρκία ως ειδικό εταίρο της Ρωσίας εντός του ΝΑΤΟ ή ως ανεξάρτητη δύναμη που επηρεάζει την ισορροπία δυνάμεων στην Ευρασία; Δεύτερον, συνεχίζετε να θεωρείτε την πολιτική διαμεσολάβησης της Τουρκίας, που εκτείνεται από την Ουκρανία έως τη Συρία, ως αξιόπιστο δίαυλο διαλόγου στις σχέσεις με τη Ρωσία; Απάντηση Λαβρώφ:  « Η Τουρκία, όπως κάθε μεγάλη χώρα, έχει τα δικά της εθνικά συμφέροντα. Επιδιώκοντας αυτά, αξιοποιεί επίσης την ιστορική μνήμη του τουρκικού λαού σχετικά με την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Το καταλαβαίνουμε αυτό πολύ καλά. Το 2025, γιορτάσαμε την 105η επέτειο της αναγνώρισης της κυβέρνησης της Μεγάλης Εθνοσυνέλευσης της Τουρκίας το 1921 από τη Σοβιετική Ένωση. Εκείνη την εποχή, δεν υπήρχε ούτε η Σοβιετική Ένωση ούτε η Ρωσική Σοβιετική Ομοσπονδιακή Σοσιαλιστική Δημοκρατία. Ωστόσο, η Σοβιετική Ρωσία όχι μόνο αναγνώρισε την Τουρκία, αλλά παρείχε και σημαντική υλική υποστήριξη, συμπεριλαμβανομένων όπλων, πυρομαχικών και χρυσού ( στον στρατό του Κεμάλ) . Είμαι βέβαιος ότι αυτή η ένδοξη σελίδα της στρατηγικής μας συνεργασίας θα μείνει για πάντα στη μνήμη τόσο στη χώρα μας όσο και στη Δημοκρατία της Τουρκίας. Και σήμερα, στις σχέσεις μας με την Τουρκία, παρά όλες τις αποχρώσεις και τις διαφορετικές προσεγγίσεις στα εθνικά συμφέροντα, οι Πρόεδροι πάντα έβρισκαν κοινό έδαφος στο ζήτημα της Συρίας. Πράγματι, αρκετές σύνοδοι κορυφής αφιερωμένες σε αυτό το ζήτημα πραγματοποιήθηκαν το 2019-2020». Σύμφωνα με τα αποτελέσματα αυτών των συνόδων κορυφής, επιτεύχθηκαν σημαντικές συμφωνίες, συμπεριλαμβανομένης της αντιμετώπισης ανησυχιών σχετικά με τα κουρδικά σχέδια στη Συρία. Τώρα, αυτά τα σχέδια αναβιώνουν σε κάποιο βαθμό. Στη σύγχρονη Συρία, οι διαδικασίες που έχουμε οραματιστεί εδώ και καιρό με τους Τούρκους φίλους μας αρχίζουν επιτέλους να εφαρμόζονται. Αναφέρομαι στην ένταξη των Κούρδων στην πολιτική ζωή, στις πολιτικές δομές και στον στρατό της Συριακής Αραβικής Δημοκρατίας. Ομοίως, στη Λιβύη, με βάση τη στενή συνεργασία, την ανταλλαγή πληροφοριών και την εμπιστοσύνη, αναπτύσσουμε πιθανές συστάσεις για την έναρξη της διαδικασίας επίτευξης εθνικής ενότητας. Πάντα όμως νιώθουμε πολύ άνετα να συνεργαζόμαστε με τους Τούρκους συναδέλφους μας. Αυτό ισχύει τόσο για τον Χακάν Φιντάν όσο και για τους προκατόχους του. Παρεμπιπτόντως, ισχύει και για τον κ. Σινιρλίογλου, ο οποίος είναι επί του παρόντος Γενικός Γραμματέας του ΟΑΣΕ (Οργανισμός για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη). Αν κάποιος μπορεί να σώσει αυτή την καταρρέουσα δομή, αυτός είναι οι ικανοί Τούρκοι διπλωμάτες» , καταλήγει ο Λαβρώφ εν πολλών άλλων. Γιατί προέβη ο Λαβρώφ σε αυτή τη κίνηση με ύμνους στους Τούρκους! Διπλωματία ή φόβος; Έχω πει και παλαιότερα, συγκεκριμένα στο άρθρο μου " Είναι η Ρωσία Ηλίθιε, γι' αυτό και θα νικήσει " πως ΔΕΝ συμπαθώ τους Ρώσους. Είναι βάρβαροι, ψυχροί, γεννημένοι φονιάδες, αδίστακτοι, αιμοβόροι, πολεμοχαρείς, συμφεροντολόγοι και έκφυλοι. Τους σέβομαι μεν ως λαό και ως σύνολο αληθινά γενναίων μαχητών, αλλά από συμπάθεια...γιόκ! Κι έχω πολλούς λόγους γι' αυτό, που κάποια στιγμή θα τους εκθέσω. Πότε; Όταν τελειώσουν τα γεγονότα και ανακτηθεί η Κων/πολη. Τότε, θα τα πούμε και με αυτούς. Ναί μεν τους χρωστάμε - κατά κάποιο τρόπο - τη λευτεριά μας ( με τη συνθήκη της Αδριανούπολης ) και ότι είχαμε δοσοληψίες με αυτούς που μας βγήκαν άλλοτε σε καλό, άλλοτε όχι, αλλά υπήρξαν και στιγμές που τα ξεράδια τους ( τα χέρια τους εννοώ ) τα άπλωσαν πολύ και με αναίδεια πάνω μας και όχι τις περισσότερες φορές για καλό. Ενώ ξέρουν ότι η ατόφια Ρωμιοσύνη τους θεωρεί αδελφούς, αυτοί όταν τους συμφέρει το θυμούνται κι όταν δεν...το ξεχνάνε και κάνουν τον χαζό ή σφυρίζουν αδιάφορα. Όπως τώρα, στην περίπτωση που ο Λαβρώφ δέχτηκε, χωρίς ντροπή και αιδώ να ...χαϊδέψει τον ...άσπονδο εχθρό του Τούρκο, με παράλληλη εκτόξευση μπόλικης χολής εναντίον μας. Δε λέω, η Ελλάδα του Μητσοτακισμού φέρθηκε όχι απλά σκάρτα, αλλά και πρόστυχα εναντίον της Ρωσίας . Αλλά η Ελλάδα του Μητσοτακισμού, του Τσιπρισμού, του Σαμαρισμού και του Σημιτισμού, δεν είναι η Ελλάδα των Ρωμιών, αλλά ...των Ψευτορωμιών! Και το ξέρουν αυτό πάρα πολύ καλά οι "φίλοι" μας οι Ρώσοι! Κι αν ήθελε να εκθειάσει τους "φίλους" του ( που φοβάμαι πως πολύ γρήγορα θα γίνουν...πάλι εχθροί του ) θα μπορούσε να αποφύγει τις πομφόλυγες. Δε το έκανε, από κακεντρέχεια και μόνο. Η συνέντευξη λοιπόν του Λαβρώφ στο TGRT Haber δεν ήταν «μια ακόμη εμφάνιση» σε ξένο μέσο αλλά καθαρά μια διπλωματική πράξη, με στόχο να κλειδώσει την Τουρκία σε έναν ρόλο που βολεύει τη Ρωσία , να της χαϊδέψει τον νεοοθωμανικό εγωισμό, να της δώσει διεθνές άλλοθι ως “ικανής σωτήρος” ενός συστήματος που καταρρέει , και ταυτόχρονα να πετάξει δηλητήριο στον ελληνισμό εκεί ακριβώς που πονάει: Στην εκκλησιαστική του καρδιά, στην ιστορική του μνήμη και στην εθνική του αυτοσυνειδησία . Όποιος την διαβάσει σαν απλή ενημέρωση, χάνει το παιχνίδι πριν καν καταλάβει ότι παίζεται. Το πρώτο μεγάλο χτύπημα είναι η στοχοποίηση του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως και του Βαρθολομαίου ως “πιόνι της Δύσης” , δηλαδή ως εργαλείο «κατακερματισμού της Ορθοδοξίας» και δυστυχώς, έχει απόλυτο δίκιο. Αλλά δεν είναι το θέμα εδώ τόσο καίριας σημασίας διότι ξέρει πάρα πολύ καλά πως ο Βαρθολομαίος είναι εγκλωβισμένος ανάμεσα στους Γκρίζους Λύκους και τον Δυτικισμό σε μια ισορροπία τρόμου. Παρ' όλα αυτά, εδώ ο Λαβρώφ δεν ενδιαφέρεται να δώσει θεολογική εξήγηση για την εκκλησιαστική κρίση στην Ουκρανία, αλλά ενδιαφέρεται να μετατρέψει την Εκκλησία σε γεωπολιτικό εξάρτημα, να παρουσιάσει το Πατριαρχείο ως προέκταση της πολιτικής του Τζο Μπάιντεν και να προωθήσει την ιδέα ότι ...όποιος έχει την Κωνσταντινούπολη ...“κινεί”(!) και την Ορθοδοξία ! Αυτό είναι ένα αναπάντεχο διπλό δώρο προς την Άγκυρα διότι την κολακεύει ότι - και καλά - κρατά έναν διακόπτη και ταυτόχρονα την απαλλάσσει από την πραγματική ιστορική της ευθύνη απέναντι σε ό,τι συμβολίζει η Πόλη. Το δεύτερο, ακόμη πιο κυνικό, είναι η «ένδοξη σελίδα» της ρωσοτουρκικής συνεργασίας το 1921–1922, με αναφορά σε όπλα και χρυσό προς τον Κεμάλ, παρουσιασμένα σαν πανηγυρικό σημείο στρατηγικής φιλίας . Εδώ ο Λαβρώφ δεν “αφηγείται”. Σφραγίζει μνήμη. Και αυτή η σφραγίδα έχει συγκεκριμένο κοινό: Το τουρκικό ακροατήριο, το καθεστώς και τα επιτελεία του . Στην ουσία τους λέει με άλλα λόγια "θυμηθείτε ποιος σας βοήθησε όταν έπρεπε να σπάσετε το ελληνικό δόρυ στη Μικρά Ασία ". Το παρουσιάζει σαν ηθικό κεφάλαιο της σχέσης Μόσχας–Άγκυρας, ενώ γνωρίζει άριστα ότι ιστορικά οι ρωσοτουρκικές σχέσεις ήταν αιώνες ανταγωνισμού , πολέμων και συγκρούσεων συμφερόντων. Όμως στη διπλωματία δεν μετρά τι ήταν “πάντα”, μετρά ποια μνήμη σου είναι χρήσιμη σήμερα. Και γιατί δέχτηκε να δώσει συνέντευξη σε τουρκικό κανάλι; Επειδή αυτή τη στιγμή η Τουρκία είναι το μοναδικό κομμάτι του ΝΑΤΟϊκού κόσμου που μπορεί να παριστάνει τον ανεξάρτητο, να κρατά ανοικτά κανάλια με τη Μόσχα και, ταυτόχρονα, να διαπραγματεύεται με τη Δύση . Η Ρωσία δεν θέλει μια Τουρκία “αγία”. Θέλει μια Τουρκία λειτουργική, προβλέψιμα οπορτουνιστική, αρκετά αυτάρκη για να μην εκτελεί τυφλά εντολές, και αρκετά φιλο δοξη για να νομίζει ότι μπορεί να το παίζει ...αυτοκρατορία! Εκεί ακριβώς, ο Λαβρώφ ρίχνει μέλι. Μιλά για «ιστορική μνήμη», για «εθνικά συμφέροντα», για κοινό έδαφος στη Συρία και στη Λιβύη, μνημονεύει τον Χακάν Φιντάν ,γνωρίζοντας πως είναι φιλοδυτικός, πετά μέσα και τον Φεριντούν Σινιρλίογλου ως τάχα μου, σωτήρα του ΟΑΣΕ, και κλείνει με τη γνωστή υπόκλιση στους “ικανούς Τούρκους διπλωμάτες” . Δεν είναι φιλοφρόνηση απλά όλο αυτό το σκηνικό. Είναι επένδυση για το μέλλον και για τις ρωσικές επιδιώξεις. Από την άλλη όμως, εδώ μπαίνει και ένα κομβικό ερώτημα: Γιατί τόση γλύκα προς τον Ερντογάν και το νεοοθωμανικό καθεστώς; Μα διότι η Μόσχα βλέπει καθαρά ότι η Δύση επιχειρεί να ξανατραβήξει την Τουρκία με τον παλιό, δοκιμασμένο τρόπο . Δηλαδή με εξοπλισμούς, με κύρος, με υποσχέσεις και με «αναβαθμίσεις ρόλου». Όταν το Λονδίνο και το Βερολίνο ανοίγουν δρόμο για Eurofighter Typhoon προς τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, με πολιτική κάλυψη από τον Κιρ Στάρμερ και τον Φρίντριχ Μερτς, το μήνυμα δεν είναι «αγοράστε αεροπλάνα». Το μήνυμα είναι «ελάτε πιο κοντά μας, γίνετε ο χρήσιμος παίκτης στο μέτωπο κατά της Ρωσίας, και θα σας χτίσουμε ισχύ» . Και το αγκάθι των S-400 είναι η σφραγίδα του παζαριού, είτε το λένε με κομψές διπλωματικές φράσεις είτε όχι: " κόψτε δεσμούς, μετακινηθείτε και θα...ανταμειφθείτε ". Όποιος νομίζει ότι αυτά είναι «υποψίες» ή «συνωμοσιολογία», ας κοιτάξει το ιστορικό προηγούμενο που εγώ κατέθεσα σε άρθρο μου: Το γερμανικό υπηρεσιακό υλικό της Abwehr του 1942 (φώτο αριστερά), όπως διασώζεται στα κατασχεθέντα αρχεία, όπου καταγράφεται ρητά η λογική “ δώστε μεγάλες υποσχέσεις στην Τουρκία ” για να μπεί στον πόλεμο και μέσα στις υποσχέσεις, να μπαίνουν τα Δωδεκάνησα, μαζί με άλλα γεωπολιτικά ανταλλάγματα και με εικόνα προετοιμασιών που ακουμπά και τη Ρόδο . Αυτό δεν είναι «επιχείρημα». Είναι ο μηχανισμός της δυτικής βρετανικής πολιτικής, εντελώς γυμνός: Η Τουρκία γίνεται η σφήνα που εξαγοράζεται και ο ελληνισμός είναι το νόμισμα που κάποιοι θεωρούν ότι μπορούν να το βάλουν πάνω στο τραπέζι χωρίς κόστος. Κάπου εδώ καταλαβαίνουμε και γιατί ο Λαβρώφ μιλά «μισά» για το 1921–1922 . Δεν ψεύδεται απλώς, μοντάρει. Παίρνει μια αληθή ψηφίδα, τη σοβιετική υλική ενίσχυση προς τον κεμαλικό χώρο, και την μετατρέπει σε διαχρονικό ευαγγέλιο “φιλίας” , κρύβοντας ότι αυτό έγινε ως επιλογή συμφέροντος και ισχύος, μέσα σε ένα περιβάλλον όπου όλοι έπαιζαν πάνω σε χάρτες και σφαίρες επιρροής . Το αποτέλεσμα, όμως, το αφήνει να αιωρείται σαν υπαινιγμός: “ έτσι γράφεται η ιστορία, οι ισχυροί βοηθούν εκεί που τους συμφέρει” . Και το κοινό στην Τουρκία, ακούει ακριβώς αυτό που πρέπει να ακούσει. Παράλληλα, η συνέντευξη πατά και σε ευρωπαϊκά νεύρα. Όταν μιλά για το ΝΑΤΟ ως αταβισμό και λείψανο, δεν το λέει για να φλυαρίσει. Το λέει για να υπονομεύσει τη συνοχή, να σαρκάσει την ευρωπαϊκή υστερία και να δείξει ότι η ευρωπαϊκή πολιτική τάξη χρειάζεται έναν εχθρό για να σκεπάσει τα δικά της αδιέξοδα . Γι’ αυτό κατονομάζει τον Μαρκ Ρούτε και την Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν ως παραγωγούς του αφηγήματος και γι’ αυτό πετά και την Αλίς Βάιντελ και το AfD σαν “τους μόνους που ρωτούν” για το κόστος του αμερικανικού LNG. Είναι ξεκάθαρη πολιτική επιχείρηση που δεν είναι άλλη από χτύπημα στο κέντρο της ΕΕ, κλείσιμο ματιού σε αντισυστημικά ακροατήρια, και μήνυμα ότι η Ευρώπη αυτοκαταστρέφεται . Όχι πως δεν έχει δίκιο σε όσα είπε για τους ευρωπαίους και μη. Έχει και παραέχει. Και όταν φτάνει σε Ντονμπάς, Κριμαία και Οδησσό, ο στόχος είναι διπλός. Από τη μία για να εμφανίσει τη Δύση ως υποκριτή της αυτοδιάθεσης και από την άλλη για να μετατρέψει τη ρωσική στρατηγική σε “ηθική άμυνα”. Εδώ δεν χρειάζεται να συμφωνήσει κανείς με τη ρωσική ανάγνωση για να δει τη μέθοδο. Ο Λαβρώφ βάζει στο τραπέζι προηγούμενα που πονάνε την ευρωπαϊκή νομιμοποίηση και τα αξιοποιεί για να αποσπάσει την προσοχή από το πραγματικό ερώτημα, που είναι η ισχύς και ο έλεγχος, ιδίως πάνω σε χώρες όπως η Τουρκία, που για πολλούς, όχι μόνο για τους Ρώσους, δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένας ...μπράβος που υπηρετεί δυό...αφεντάδες . Τι απομένει για μας; Το δυσάρεστο, αλλά καθαρό συμπέρασμα. Η Ρωσία χαϊδεύει την Τουρκία για να μην της φύγει προς τη Δύση, και η Δύση χαϊδεύει την Τουρκία για να την αποσπάσει από τη Ρωσία . Και ανάμεσα σε αυτά τα δύο χάδια, ο ελληνισμός ακούει τον Λαβρώφ να ειρωνεύεται την πνευματική του ραχοκοκαλιά, να “γιορτάζει” ιστορικές σελίδες που μας μάτωσαν, και να ξανανομιμοποιεί, με διπλωματικό άρωμα, την ιδέα ότι η Τουρκία είναι ο μεγάλος παίκτης της περιοχής . Αυτό είναι που δεν συγχωρείται, τουλάχιστον από εμένα. Όχι επειδή η γεωπολιτική είναι “σκληρή”, αλλά επειδή απαιτεί από εμάς να ξεχάσουμε. Κι όποιος ξεχνά, πληρώνει ξανά. Αν ο Λαβρώφ μάς έδωσε κάτι χρήσιμο, δεν είναι η “αλήθεια” του. Είναι ο καθρέφτης . Μας δείχνει πόσο εύκολα η ιστορία γίνεται νόμισμα, πόσο φτηνά πουλιέται η μνήμη όταν οι ισχυροί κάνουν συναλλαγές, και πόσο επικίνδυνο είναι να αφήνεις άλλους να αφηγούνται τη δική σου υπόθεση. Σήμερα, όπως και τότε, ο ελληνισμός δεν κινδυνεύει μόνο από την τουρκική ισχύ. Κινδυνεύει από την παγίδα να τον θεωρούν οι άλλοι δεδομένο, σιωπηλό και διαπραγματεύσιμο. Και αυτό, αν δεν το σπάσεις με λόγο και στάση, δεν το σπάει κανείς για σένα. Στην τελική, ας μη χαίρεται και τόσο ο κύριος Σέργκεϊ Λαβρώφ για την…αφοσίωση της Τουρκίας προς τη Ρωσία. Ας κρατήσει λιγάκι και μια…πισινή. Θα του χρειαστεί οπωσδήποτε στη συνέχεια της ιστορίας τούτης. Γιατί η ελληνική Ορθοδοξία που αυτός λοιδωρεί τώρα, έχει βγάλει χιλιάδες για να μη πω μυριάδες μάρτυρες και Αγίους μέσα σε αυτά τα τελευταία δυο χιλιάδες χρόνια, και ακριβώς γι’ αυτό δεν συνηθίζει να γονατίζει μπροστά σε παλάτια, υπουργεία και “συστήματα”. Η Ορθοδοξία δεν είναι διαπραγματευτικό χαρτί και δεν είναι εξάρτημα γεωπολιτικής. Είναι η μνήμη που δεν ξεπουλιέται, είναι η συνείδηση που δεν υπογράφει, είναι το πνεύμα που δεν μπαίνει σε συμμαχικά πακέτα. Κι αν ο κ. Λαβρώφ θεωρεί ότι μπορεί να πετάξει μια φράση για το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως σαν να πετάει μια πέτρα σε τζάμι που δεν πονάει, ας θυμηθεί κάτι απλό. Τα τζάμια σπάνε, αλλά η πέτρα μένει στο χέρι εκείνου που την πέταξε, και κάποια στιγμή θα πρέπει να απολογηθεί για το γιατί την κράτησε . Διότι εδώ δεν μιλάμε για μια διπλωματική τακτική, α λλά για μια χοντροκομμένη απόπειρα να εμφανιστεί η πνευματική καρδιά του ελληνισμού ως “πιόνι” και ως “εργαλείο” . Όποιος κάνει τέτοια εργασία, είτε το καταλαβαίνει είτε όχι, σκάβει κάτω από το ίδιο το οικοδόμημα της Ορθοδοξίας, κι αυτό δεν το ξεπλένει κανένα άλλο επιχείρημα περί “ασφάλειας”, “εγγυήσεων” και “νομιμότητας”. Και κάτι ακόμη. Ας μην τρέφει αυταπάτες ότι η Τουρκία είναι σταθερό λιμάνι, επειδή σήμερα του χαμογελάει. Η Τουρκία δεν είναι "αφοσιωμένη" σε κανέναν κι αυτό είναι γνωστό τοίς πάσι. Είναι αφοσιωμένη μόνο στην ίδια της την όρεξη. Και αυτό είναι το ιστορικό της αποτύπωμα. Παζαρεύει με τη Δύση, παζαρεύει με τη Ρωσία, παζαρεύει με όλους, και όποιος της δώσει περισσότερα, τον βαφτίζει "στρατηγικό εταίρο" μέχρι την επόμενη στροφή. Σήμερα χαμογελά στη Μόσχα, αύριο οπωσδήποτε θα τεντώσει το χέρι στο Λονδίνο και στο Βερολίνο, με τα ίδια ανταλλάγματα, με τα ίδια "πακέτα", με την ίδια αναισχυντία. Και τότε ο κ. Λαβρώφ θα θυμηθεί, ίσως αργά, ότι το μέλι που έσταξε δημόσια σε τουρκικό κανάλι δεν ήταν "επένδυση", ήταν παραχώρηση κύρους σε έναν παίκτη που ζει από την αστάθεια. Γιατί αν υπάρχει ένα μάθημα που γράφεται ξανά και ξανά από το 1921 ως το 1942 κι από το 1942 ως σήμερα , είναι ότι η Τουρκία δεν κερδίζει μόνο με όπλα. Κερδίζει με υποσχέσεις των άλλων πάνω σε ξένα χώματα, με γεωπολιτικές “προίκες”, με δωροδοκίες διεθνών κέντρων που θέλουν να την αγοράσουν για να τη χρησιμοποιήσουν . Και όταν κάποιοι θέλουν να την εξαγοράσουν, σχεδόν πάντα βρίσκουν έναν τρόπο να ρίξουν στο τραπέζι και κάτι ελληνικό, είτε ως έδαφος είτε ως δικαίωμα είτε ως "υποχρέωση σιωπής" στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο . Αυτό είναι το πραγματικό σκάνδαλο: ότι ο ελληνισμός αντιμετωπίζεται ως νόμισμα, ενώ η Τουρκία αντιμετωπίζεται ως ο εκλεκτός αποδέκτης ανταλλαγμάτων. Κι έπειτα, μας ζητούν να χειροκροτήσουμε την "σταθερότητα" και την "συμμαχική συνοχή". Όμως υπάρχει κάτι που δεν υπολογίζουν ούτε οι γραφειοκράτες της Δύσης ούτε οι τεχνοκράτες της Μόσχας . Υπολογίζουν χάρτες, αγωγούς, εξοπλισμούς, ποσοστά, δημογραφία, σφαίρες επιρροής. Δεν υπολογίζουν όμως το πνεύμα . Δεν υπολογίζουν την αντοχή ενός λαού που έμαθε να επιβιώνει μέσα στα ερείπια χωρίς να πουλά την ψυχή του . Δεν υπολογίζουν ότι ο ελληνισμός, όταν τον στριμώχνεις, έχει δύο επιλογές : Ή να γίνει ραγιάς ή να γίνει μάρτυρας . Και η ιστορία του λέει ότι, όταν φτάσει στο χείλος, ξέρει να διαλέγει το δεύτερο. Ας το πούμε καθαρά, γιατί η εποχή το απαιτεί. Η Ορθοδοξία δεν είναι "εργαλείο κατακερματισμού" . Είναι η μόνη ζωντανή απόδειξη ότι ο κόσμος δεν ανήκει ολοκληρωτικά στους μηχανισμούς . Είναι η εσωτερική ελευθερία που δεν την φτάνουν ούτε οι πρεσβείες ούτε οι υπηρεσίες ούτε τα συστήματα προπαγάνδας. Είναι αυτή που έβγαλε αγίους σε περιόδους που οι αυτοκρατορίες νόμιζαν πως είναι παντοδύναμες . Και γι’ αυτό είναι το τελευταίο πράγμα που θέλουν να στέκει όρθιο όσοι ονειρεύονται να κάνουν την πίστη "παράρτημα πολιτικής". Ο Λαβρώφ μπορεί να στέλνει σήματα, να κλείνει μάτια, να μοιράζει επαίνους στην Άγκυρα και να πετάει καρφιά στην Κωνσταντινούπολη. Μπορεί να νομίζει ότι η Ιστορία είναι εργαλείο και η μνήμη πλαστελίνη . Αλλά η Ιστορία έχει έναν κανόνα που τιμωρεί αργά και σιωπηλά. Όποιος χτίζει πολιτική πάνω στην περιφρόνηση του ιερού, στο τέλος ανακαλύπτει ότι το ιερό δεν πεθαίνει, αλλά απλώς περιμένει. Και όταν έρθει η ώρα του, δεν ζητά άδεια από κανέναν. Γι’ αυτό, ας κρατήσει την "πισινή" που του είπαμε. Όχι επειδή η Ελλάδα είναι πανίσχυρη στα χαρτιά των ισχυρών, αλλά επειδή η Ελλάδα, όταν πατά στην αλήθεια της, δεν μετριέται με τους κανόνες τους . Και η Ορθοδοξία που σήμερα λοιδωρεί, είναι εκείνη που κράτησε όρθιο τον ελληνισμό όταν όλα τα υπόλοιπα είχαν προδοθεί, που έκανε την ήττα σχολείο, την πείνα προσευχή, τον φόβο φλόγα, και την ταπείνωση ανάσταση. Όποιος το ξεχνά αυτό, γράφει μόνος του την ήττα του, όσο κι αν σήμερα νιώθει ότι κερδίζει πόντους σε μια συνέντευξη. Και για να κλείσουμε όπως πρέπει. Ο ελληνισμός, δηλαδή η Ρωμιοσύνη, δεν ζητά καμμιά άδεια κι από κανέναν για να υπάρχει. Δεν ζητά πιστοποιητικό "ορθότητας" από καμιά Δύση, ούτε άδεια "πνευματικής νομιμοποίησης" από καμιά Μόσχα . Όποιος θέλει συμμαχία, θα την κερδίσει με σεβασμό . Όποιος θέλει να μας χρησιμοποιήσει, θα μας βρει απέναντ ι. Και όποιος νομίζει ότι μπορεί να παίξει με την Πόλη, με την πίστη και με τη μνήμη μας για να κολακέψει ένα νεοοθωμανικό καθεστώς, ας θυμηθεί ότι τα έθνη δεν πεθαίνουν από τους εχθρούς τους. Πεθαίνουν όταν χάσουν την ψυχή τους . Ε, αυτή την ψυχή δεν θα την παραδώσουμε ούτε σε "ένδοξες σελίδες" άλλων , ούτε σε συμφωνίες, ούτε σε χαμόγελα, ούτε σε παζάρια. Θα την κρατήσουμε, όπως την κράτησαν οι μάρτυρες και οι άγιοι μας. Μέχρι τέλους. Πύρινος Λόγιος sergioschrys@outlook.com

Tέλος η αιώνια ειρήνη, η Γερμανία δεν εμπιστεύεται τις ΗΠΑ, θέλει πυρηνικά όπλα – Το ΝΑΤΟ σε ρόλο πειρατή επιτίθεται στην Ρωσία! O Γιόσκα Φίσερ, αντικαγκελάριος και υπουργός Εξωτερικών υπό τον "αξέχαατο" Σροέντερ, δήλωσε σε συνέντευξή του στην Tagesspiegel ότι η Ευρώπη δεν μπορεί πλέον να βασίζεται στις ΗΠΑ και πρέπει να αναπτύξει τη δική της ατομική βόμβα! Η Ευρώπη χρειάζεται τα δικά της πυρηνικά όπλα—για να «αποτρέψει μια επίθεση από έναν επιθετικό γείτονα». Αυτό, φυσικά, αναφέρεται στη Ρωσία—την απειλή από την οποία έχει σχεδιαστεί να προστατεύει η ατομική βόμβα, επειδή δεν υπάρχει πλέον καμία εμπιστοσύνη στην αμερικανική «προστασία». Αυτό συζητείται ανοιχτά στη Γερμανία —όχι, όχι ακόμα από τον Merz , αλλά από πρώην ηγέτες. O Joska Fischer, αντικαγκελάριος και υπουργός Εξωτερικών υπό τον Schroeder, δήλωσε σε συνέντευξή του στην Tagesspiegel ότι η Ευρώπη δεν μπορεί πλέον να βασίζεται στις ΗΠΑ και πρέπει να αναπτύξει τη δική της ατομική βόμβα: Ψευδαίσθηση η υποτιθέμενη αιώνια ειρήνη στην Ευρώπη – Γερμανία: Οι ΗΠΑ δεν είναι αξιόπιστες «Για πολύ καιρό, προσκολλιόμασταν στην ψευδαίσθηση της υποτιθέμενης αιώνιας ειρήνης στην Ευρώπη. Τώρα πρέπει να αντισταθμίσουμε αυτές τις ελλείψεις μέσω γρήγορου και ολοκληρωμένου επανεξοπλισμού. Θα το θεωρούσα σοβαρό λάθος αν η Γερμανία έβλεπε τα πυρηνικά όπλα ως εθνική πρόκληση. Η Ευρώπη πρέπει να το κάνει αυτό, επειδή οι αμερικανικές εγγυήσεις ασφάλειας δεν είναι πλέον αξιόπιστες από εδώ και στο εξής. Η Γερμανία σίγουρα φέρει την ευθύνη για την ηγεσία στην Ευρώπη, αλλά πάντα μόνο σε συνεννόηση με άλλους. Η Γερμανία δεν πρέπει ποτέ ξανά να ενεργήσει μόνη της - ποτέ. Χρειαζόμαστε τους Ευρωπαίους εταίρους μας. » Η υποκρισία του Γιόσκα Φίσερ Όλα είναι αξιοσημείωτα εδώ, ξεκινώντας από την προσωπικότητα του Γιόσκα Φίσερ που έκανε καριέρα διαμαρτυρόμενος κατά της ανάπτυξης νέων αμερικανικών πυρηνικών πυραύλων στην Ευρώπη — ως ηγέτης των Πρασίνων ( οι οποίοι επίσης αντιτάχθηκαν στην πυρηνική ενέργεια στη Γερμανία ), εισήλθε στην Γερμανική Βουλή το 1983. Αυτό συνέβη κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου και μιας διχασμένης Γερμανίας — πίστευε ότι οι Γερμανοί δεν έπρεπε να γίνουν όμηροι της αντιπαράθεσης μεταξύ ΗΠΑ και ΕΣΣΔ. Επανεξετάζει τις ειρηνιστικές του απόψεις Τέσσερις δεκαετίες αργότερα, ο Joska Fischer λέει ότι έχει επανεξετάσει τις ειρηνιστικές του απόψεις επειδή «οι καιροί έχουν αλλάξει, απειλούμαστε, πρέπει να υπερασπιστούμε τους εαυτούς μας», προσθέτοντας ότι ποτέ δεν φανταζόταν ότι θα το έλεγε ποτέ αυτό, δηλαδή θα ζητούσε τη δημιουργία πυρηνικών όπλων. Τι άλλαξε στη Γερμανία, την Ευρώπη και τον κόσμο που ένας τόσο έμπειρος πρώην ειρηνιστής ασπάστηκε την ατομική βόμβα; Η Γερμανία έχει ενωθεί και ηγήθηκε της διαδικασίας της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, ενώνοντας την Ευρώπη γύρω από τον εαυτό της. Αυτό περιλαμβάνει τα κράτη της Βαλτικής , μέρος της πρώην ΕΣΣΔ - η οποία δεν υπάρχει πλέον. Ούτε υπάρχει αντιπαράθεση μεταξύ δύο μπλοκ, του Δυτικού και του Ανατολικού , με επίκεντρο την Ευρώπη . Έχουμε, ας το επαναλάβουμε, μια ισχυρή Δύση που έχει υποτάξει ό,τι μπορεί, αλλά αντιμετωπίζει ανταγωνισμό, κυρίως οικονομικό, από την Κίνα και μη δυτικές χώρες. Ναι, υπάρχουν προβλήματα εντός της ίδιας της Δύσης: ο Joska Fischer, για παράδειγμα, αντιπαθεί έντονα τον Trump, και οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι ολοένα και πιο σκληρές απέναντι στην Ευρώπη, ζητώντας μεταξύ άλλων εδαφικές παραχωρήσεις όπως η Γροιλανδία. Το ΝΑΤΟ επικίνδυνη στρατιωτική συμμαχία Αλλά ταυτόχρονα, η στρατιωτική συμμαχία με τη μορφή του ΝΑΤΟ παραμένει άθικτη και όχι μόνο παραμένει η ισχυρότερη στον κόσμο, αλλά προσπαθεί επίσης να επεκτείνει την επιρροή της σε περιοχές πολύ πέρα από τον Ατλαντικό , από τον Ινδο-Ειρηνικό έως την Ευρασία στο σύνολό της. Η Ευρώπη βρίσκεται υπό την αμερικανική πυρηνική ομπρέλα, και μια χώρα της ΕΕ, η Γαλλία , έχει επίσης τα δικά της πυρηνικά όπλα - που σημαίνει ότι η ΕΕ είναι ουσιαστικά μέλος της «πυρηνικής λέσχης». Γιατί η Ευρωπαϊκή Ένωση χρειάζεται τη δική της πυρηνική βόμβα; Κατ' αρχάς, το Παρίσι δεν θέλει να μεταφέρει τις πυρηνικές του δυνάμεις στην ευρωπαϊκή διοίκηση (η οποία δεν υπάρχει καν) και γενικά αντιτίθεται στη λήψη αποφάσεων σχετικά με τη χρήση πυρηνικών όπλων σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Αλλά η Γαλλία είναι ο δεύτερος πυλώνας της ΕΕ μετά τη Γερμανία. Χωρίς αυτήν, απλά δεν θα υπήρχε Ευρωπαϊκή Ένωση. Εάν η ΕΕ δεν εμπιστεύεται την αμερικανική πυρηνική ομπρέλα και δεν μπορεί να βασιστεί στα γαλλικά πυρηνικά όπλα για την άμυνά της, τότε κινδυνεύει; Αλλά για ποιον - και ποια ΕΕ; Μια γερμανική Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία θα μπορούσε, κατ' αρχήν, να υπάρξει χωρίς τη Γαλλία. Μια γερμανική ΕΕ, η οποία θα επεκτεινόταν επίσης προς τα ανατολικά - προσπαθώντας να προσαρτήσει την Ουκρανία, τη Μολδαβία και τη Λευκορωσία. Μια τέτοια επεκτεινόμενη Ευρωπαϊκή Ένωση χρειάζεται πραγματικά μια ατομική βόμβα, επειδή η επέκτασή της προς τα ανατολικά μπορεί να συμβεί μόνο εις βάρος της Ρωσίας, των εδαφών της και των συμφερόντων της. Μια τέτοια γερμανική ΕΕ δεν θέλει και δεν μπορεί να πολεμήσει άμεσα τη Ρωσία , αλλά θέλει να ισοφαρίσει το πυρηνικό της οπλοστάσιο, επιτρέποντάς της να επεκτείνει περαιτέρω τα σύνορά της προς τα ανατολικά, απειλώντας τη Ρωσία με πυρηνικό χτύπημα και περιμένοντας την επόμενη ρωσική εξέγερση για να «αποαποικιοποιήσει τη Ρωσία». Ακούγεται λογικό; «Έλα τώρα», θα πει ο Joska Fischer, «μιλάω για κάτι εντελώς διαφορετικό. Για το πώς οι Ευρωπαίοι χρειάζονται την ατομική βόμβα για να περιορίσουν τη ρωσική επέκταση. Όχι οι Γερμανοί , αλλά όλοι οι Ευρωπαίοι μαζί — αλλιώς οι Ρώσοι θα μας απειλούν συνεχώς και θα προσπαθούν να αποσπάσουν κομμάτια της Ευρώπης. Και πάλι, διαστρεβλώνετε τα πάντα στη Ρωσία...» Η Ρωσία δεν απειλεί κανένα Το μόνο πρόβλημα είναι ότι οι Ρώσοι δεν απειλούν την Ευρώπη με κανέναν τρόπο — εμείς προσπαθούμε να σταματήσουμε την επέκτασή της προς ανατολάς. Το γεγονός ότι αυτή τη φορά πραγματοποιείται από αυτούς που ουσιαστικά είναι συμπατριώτες μας (δηλαδή, ανθρώπους που πραγματικά ανήκουν στον ρωσικό κόσμο) στην Ουκρανία δεν αλλάζει τίποτα — η Ευρώπη παρακινεί, προμηθεύει όπλα, δίνει χρήματα, διεξάγει οικονομικό πόλεμο στη Ρωσία, απειλεί με αποκλεισμό. Η Ευρώπη το παίζει θύμα Και όλο αυτό το διάστημα, παρουσιάζει τον εαυτό της ως θύμα , τρομάζοντας τον ίδιο της τον πληθυσμό με ιστορίες για Ρώσους που σχεδιάζουν επιθέσεις στις χώρες της Βαλτικής, την Πολωνία, τη Ρουμανία και τελικά φτάνουν στο Βερολίνο . Μια τέτοια Ευρώπη πραγματικά χρειάζεται την ατομική βόμβα — όχι για άμυνα, αλλά για να συνεχίσει την επίθεσή της. Αλλά οι Αμερικανοί δεν πρόκειται να τους το δώσουν, ούτε οι Βρετανοί, και οι Γάλλοι δεν θέλουν να το μοιραστούν — έτσι αποδεικνύεται ότι οι Ευρωπαίοι, ή μάλλον οι Γερμανοί, μένουν χωρίς τα όπλα που είναι τόσο ζωτικής σημασίας για τη συνεχή επέκτασή τους. Γιατί λοιπόν να μην τα κατασκευάσουν; - Πυρηνική βόμβα σε τρία χρόνια Επιπλέον, τεχνικά, η Γερμανία είναι ικανή να αποκτήσει μια πυρηνική βόμβα το πολύ σε τρία χρόνια. Το πρόβλημα είναι ότι οι τεχνικές δυνατότητες δεν ευθυγραμμίζονται με τις γεωπολιτικές - κανείς δεν θα επιτρέψει στη Γερμανία να αποκτήσει πυρηνικά όπλα, πράγμα που σημαίνει ότι θα αποκτήσει πραγματική στρατηγική ανεξαρτησία. Δεν θα υπάρξει πανευρωπαϊκή συμφωνία σε αυτό - η Γαλλία και οι αγγλοσάξονες στην Ευρώπη θα είναι αντίθετοι. Οι Ηνωμένες Πολιτείε ς θα είναι επίσης αντίθετοι, καθώς δεν έχουν καμία πρόθεση να αφήσουν τους Ευρωπαίους να πλέουν ανεξάρτητα. Ας θυμηθούμε την αγγλοσαξονική διατύπωση ότι το ΝΑΤΟ είναι απαραίτητο για να κρατήσει τους Γερμανούς υπό έλεγχο - αυτό ισχύει εξίσου και για την ΕΕ. Αλλά ακόμη και αν η Γερμανία ανέπτυσσε ανεξάρτητα μια ευρωπαϊκή πυρηνική βόμβα, θα έπρεπε να καθιερώσει μαζική παραγωγή, ικανή να παράγει εκατοντάδες, και στη συνέχεια χιλιάδες, πυρηνικές κεφαλές — χωρίς αυτό, θα ήταν αδύνατο να εκφοβιστεί πραγματικά η Ρωσία. Αλλά αυτό δεν θα χρειαζόταν χρόνια, αλλά πολλές δεκαετίες (κατά τις οποίες η Ρωσία δεν θα παρέμενε σιωπηλός παρατηρητής). Ωστόσο, ένα τέτοιο σενάριο είναι πρακτικά μη ρεαλιστικό. Επειδή μια στρατηγικά ανεξάρτητη και πυρηνικά εξοπλισμένη Ευρωπαϊκή Ένωση είναι μια φαντασίωση. Η Ευρώπη θυμήθηκε το ...αδύναμο σημείο της Ρωσίας! Η εκδίκηση της Γαλλίας στην Ρωσία, κούφια. Το δεξαμενόπλοιο που εισέβαλαν οι γαλλικές ειδικές ναυτικές δυνάμεις σε διεθνή ύδατα στη Μεσόγειο δεν είχε καμία σχέση με τη Ρωσία. Και ο Πρόεδρος της Γαλλίας Macron δεν είχε άλλη επιλογή από το να αφήσει το πλοίο να φύγει. Το γιατί η δήθεν «τρομερή εκδίκηση» κατέρρευσε ή γιατί η Γαλλία να υποστεί ντροπή, είναι θέμα του στενού κύκλου του Γάλλου προέδρου. Το ΝΑΤΟ πάει θάλασσα Αλλά το γιατί τα ευρωπαϊκά μέλη του ΝΑΤΟ μετατοπίζουν τώρα την αντιπαράθεσή τους με την Ρωσία στη θάλασσα είναι αναμφίβολα νέα εξέλιξη και οι Ρώσοι είναι έτοιμοι να το αντιμετωπίσουν. Ο Macron άρχισε να κυνηγάει το δεξαμενόπλοιο Grinch στο τέλος του δεύτερου δεκαήμερου τον Ιανουαρίου 2026. Από τη στιγμή που το πετρελαιοφόρο αναχώρησε, όπως ισχυρίστηκε ο ίδιος ο Macron, «από το Murmansk που είναι λιμάνι της Ρωσίας» , οι βρετανικές μυστικές υπηρεσίες συμμετείχαν στην παρακολούθηση…η λέξη κλειδί εδώ είναι το «Murmansk». Οι Βρετανοί, μάλιστα έκαναν δηλώσεις μόλις κατασχέθηκε το Grinch . Η Βρετανία και οι 13 φίλοι της στο ΝΑΤΟ ξαφνικά ανησύχησαν για την «ασφάλεια της εμπορικής ναυτιλίας» στον κόσμο και ανακοίνωσαν ότι είχαν παραχωρήσει στον εαυτό τους το δικαίωμα να επιθεωρούν οποιοδήποτε πλοίο. Πειρατική ανοησία. Υπό οποιαδήποτε σημαία. Με οποιαδήποτε νηολόγηση. Και ανεξάρτητα από τη διαδρομή που ταξίδευαν αυτά τα πλοία. Η Ρωσία ήταν ο αποδέκτης όλης αυτής της πειρατικής ανοησίας. Επειδή πρόκειται αποκλειστικά και μόνο για τον πολιτικό στόλο της Ρωσίας - φυσικά φοβούνται να ασχοληθούν άμεσα και άμεσα με πολεμικά πλοία - αυτό αποτελεί «απειλή» για την ειρήνη τους. Δεν πρέπει να υπάρχουν καθόλου αυταπάτες: Έχοντας υποστεί μια κολοσσιαία και επαίσχυντη ήττα στον πόλεμο δι' αντιπροσώπων στο Donbass , ο «συνασπισμός των προθύμων» και οι κύριοι υποκινητές του - οι Βρετανοί και οι Γάλλοι - καίγονται από την επιθυμία να εκδικηθούν την Ρωσία στη θάλασσα. Το Murmansk δεν επιλέχθηκε τυχαία Το Murmansk δεν επιλέχθηκε ως σημείο εκκίνησης τυχαία. Η ανωτερότητα της ρωσικής ναυσιπλοΐας στην Αρκτική και την περιπολική περιοχή δεν μπορεί να αμφισβητηθεί. Μπορεί μόνο να γίνει αποδεκτή, έστω και με μια δόση ζήλιας. Επομένως, οι εμπορικές θαλάσσιες διαδρομές που ελέγχονται από τη Ρωσία, σύμφωνα με τους ευρωατλαντικούς στρατηγικούς αναλυτές, θα πρέπει να καταστούν επικίνδυνες για πλοία και σκάφη από άλλες χώρες. Η ασφάλεια της διεθνούς ναυσιπλοΐας, εάν και όταν οι διαδρομές τέμνονται με ρωσικά χωρικά ύδατα ή τις αποκλειστικές θαλάσσιες οικονομικές ζώνες της χώρας μας, θα πρέπει να αμφισβητηθεί. Και η προσέγγιση στα βόρεια και βορειοδυτικά εμπορικά μας λιμάνια θα πρέπει να προκαλεί φόβο και ανησυχία. Δεν υπάρχει απολύτως τίποτα νέο σε αυτές τις ενέργειες των ευρωατλαντικών στρατηγών. Θέλουν να ελέγξουν τις θαλάσσιες διαδρομές Η ιδέα τους -να σφραγίσουν τις εξόδους της Ρωσίας και να εμποδίσουν την πρόσβαση στα βόρεια λιμάνια της Ρωσίας - είναι πάνω από τετρακόσια χρόνια παλιά. Και το πιο σημαντικό, είναι οι ίδιοι άνθρωποι που θέλουν να την σφραγίσουν. Είναι οι Βρετανοί. Είναι οι Σουηδοί. Και είναι ο ι Πολωνοί και τα κράτη της Βαλτικής που συνορεύουν με τα σύνορα. Η ιδέα της επικεφαλής της ΕΕ , η οποία αποφάσισε να εξοπλίσει την κοινότητα με έναν στόλο παγοθραυστικών (δεν πρόκειται για αστείο, αλλά για επίσημη δήλωση), ταιριάζει απόλυτα με την έννοια της μείωσης της παρουσίας της Ρωσίας στη θάλασσα. Από τον νότο, τα ευρωπαϊκά μέλη του ΝΑΤΟ είναι έτοιμα να βασιστούν στη Γαλλία, η οποία έχει ήδη καταφέρει να αυτοδιοριστεί ως χωροφύλακας στη Μεσόγειο , στον Βισκαϊκό Κόλπο και σε ολόκληρο το ανατολικό Ατλαντικό Ωκεανό. Και εδώ, οι Ευρωπαίοι πολιτικοί δεν έχουν τίποτα εννοιολογικά ή στρατηγικά νέο να προσφέρουν. Είναι η ίδια παλιά πειρατική πρακτική ελέγχου του εμπορίου και των στρατιωτικών θαλάσσιων οδών. Οι Ρώσοι έδιωξαν τους πάντες από το Murmansk . Και ακόμη περισσότερο από την Οδησσό . Ως αποτέλεσμα όλων των πολέμων και των εισβολών, οι Ρώσοι έχτισαν μια από τις μεγαλύτερες ναυτικές δυνάμεις στον κόσμο από άποψη δυναμικού, χωρητικότητας και στρατιωτικής ισχύος. Οι μάσκες έχουν πέσει Και τώρα ήρθε η ώρα. Οι μάσκες έχουν πέσει. Οι αντίπαλοι της Ρωσίας έχουν σκιαγραφήσει τους στόχους τους. Έχοντας υποστεί μια ολοκληρωτική ήττα από στο Donbass, ετοιμάζονται να πολεμήσουν τους Ρώσους «στο βορρά» και, ίσως, και «στο νότο». ΒΝ

Ή ολοκληρωτικός πόλεμος ή ταπεινωτική παράδοση στον Τραμπ! Το Ιράν ετοιμάζει το "μενού του θανάτου" για ΗΑΕ και Κατάρ! "Αν δεν πουλήσουμε πετρέλαιο, θα καεί ο κόσμος όλος"! Σύμφωνα με την εμβριθή ανάλυση του Shivan Mahendrarajah, η ηγεσία του Ιράν και προσωπικά ο Αγιατολάχ Χαμενεΐ βρίσκονται εγκλωβισμένοι σε ένα τραγικό, ιστορικό δίλημμα που παραπέμπει ευθέως στην «επιλογή της σοφίας» . Για το θεοκρατικό καθεστώς της Τεχεράνης, το διακύβευμα δεν είναι πλέον μια ισορροπία μεταξύ πολέμου και ειρήνης, αλλά μια ωμή επιλογή ανάμεσα στον ολοκληρωτικό πόλεμο ή την πλήρη παράδοση. Η ανάλυση καθιστά σαφές ότι η παράδοση δεν θα φέρει την προσδοκώμενη γαλήνη, αλλά αντίθετα, οι συγκρούσεις με τον άξονα ΗΠΑ-Ισραήλ θα συνεχιστούν, οδηγώντας σε μια ατέρμονη επιδείνωση των κοινωνικοοικονομικών συνθηκών που απειλούν να διαλύσουν τον κοινωνικό ιστό του Ιράν. Το αδιέξοδο των διαπραγματεύσεων Οι διπλωματικές διαπραγματεύσεις χαρακτηρίζονται ως ουτοπικές και άσκοπες υπό το πρίσμα της τρέχουσας αμερικανικής στρατηγικής. Ο Ντόναλντ Τραμπ προβάλλει απαιτήσεις που η Τεχεράνη θεωρεί «παράλογες» και «μαξιμαλιστικές», όπως την οριστική διακοπή του εμπλουτισμού ουρανίου U-235, την παράδοση εκατοντάδων κιλών υψηλά εμπλουτισμένου υλικού και τον δραστικό περιορισμό του βαλλιστικού οπλοστασίου. Για το Ιράν, η συμμόρφωση με αυτούς τους όρους ισοδυναμεί με εθνική αυτοκτονί α. Μια τέτοια κίνηση θα άφηνε τη χώρα εντελώς ανυπεράσπιστη, εκτεθειμένη σε αδυσώπητους αεροπορικούς βομβαρδισμούς, ακολουθώντας τη μοίρα της Λιβύης ή της Συρίας μετά τον Άσαντ. Η Τεχεράνη φοβάται ότι ο απώτερος σκοπός της Δύσης δεν είναι η συμφιλίωση, αλλά ο κατακερματισμός του Ιράν σε εθνογλωσσικά κρατίδια και ο πλήρης έλεγχος των πόρων του. Ο ναυτικός αποκλεισμός ως θρυαλλίδα έκρηξης Με την απειλή ενός γενικευμένου αποκλεισμού να πλανάται πάνω από τον Περσικό Κόλπο, η κατάσταση αγγίζει το σημείο μηδέν . Στην ανάλυση υπογραμμίζεται ότι, βάσει του διεθνούς δικαίου, ένας αποκλεισμός συνιστά casus belli (αιτία πολέμου). Η Τεχεράνη έχει ήδη διαμηνύσει προς πάσα κατεύθυνση πως αν της αφαιρεθεί το δικαίωμα να εξάγει το πετρέλαιό της, τότε θα φροντίσει ώστε καμία άλλη χώρα της περιοχής να μην μπορέσει να τροφοδοτήσει τις παγκόσμιες αγορές . Πρόκειται για μια στρατηγική «αμοιβαίας καταστροφής» που καθιστά τον αποκλεισμό μια εξαιρετικά επικίνδυνη και δυνητικά ανεφάρμοστη κίνηση. Η «υπαρξιακή απειλή» και η στρατιωτική λογική Το Ιράν δεν αντιμετωπίζει πλέον τις απειλές των ΗΠΑ και του Ισραήλ ως μια «διαχειρίσιμη κρίση», αλλά ως μια ξεκάθαρη «υπαρξιακή απειλή» . Παρά το γεγονός ότι ο Αγιατολάχ Χαμενεΐ διανύει το 87ο έτος της ηλικίας του , η ηγεσία εμφανίζεται ψυχολογικά και επιχειρησιακά προετοιμασμένη για το χειρότερο σενάριο. Οι στρατηγοί των Σεπάχ και του Αρτές έχουν ήδη ενεργοποιήσει πρωτόκολλα διαδοχής, έχοντας αποδεχθεί την πιθανότητα μεγάλων απωλειών στην πολιτική και στρατιωτική κορυφή . Η Τεχεράνη ποντάρει στην αδυναμία των ΗΠΑ να διατηρήσουν έναν πόλεμο υψηλής έντασης μακριά από την επικράτειά τους, την ώρα που το Ιράν διαθέτει το πλεονέκτημα του εδάφους και της προετοιμασίας δεκαετιών. Τεχεράνη έχει αποφασίσει ότι αντιμετωπίζει μια «υπαρξιακή απειλή». Η Τεχεράνη θα απαντήσει αναλόγως. Το οικονομικό όπλο: Ο παγκόσμιος όλεθρος Το ισχυρότερο χαρτί της Τεχεράνης παραμένει η ικανότητά της να προκαλέσει παγκόσμιο οικονομικό έμφραγμα . Η καταστροφή των υποδομών φυσικού αερίου και πετρελαίου σε γειτονικές χώρες, όπως το Αζερμπαϊτζάν (το οποίο περιγράφεται ως το «ορεκτικό» στην ιρανική στρατηγική), θα οδηγούσε σε κατάρρευση των χρηματιστηρίων και του δολαρίου. Η προειδοποίηση είναι ωμή, αν ο Τραμπ δεν επιλέξει την ειρήνη, το «μενού» της καταστροφής θα περιλάβει σύντομα τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και το Κατάρ. Το ερώτημα που παραμένει αναπάντητο είναι ένα: ποια πλευρά θα τολμήσει να ρίξει την πρώτη σπίθα σε μια μπαρουταποθήκη που ετοιμάζεται να τινάξει στον αέρα την παγκόσμια τάξη πραγμάτων;. Το ερώτημα που πλανήται πάνω από τις φλεγόμενες ακτές του Κόλπου είναι ένα: Ποιος θα ρίξει τον πρώτο πυροβολισμό σε έναν πόλεμο που θα αλλάξει τον κόσμο για πάντα; pentapostagma

Τριάντα χρόνια από εκείνη τη νύχτα, το χρέος της μνήμης δεν είναι απλώς να τιμούμε τα ονόματα των τριών αξιωματικών που έπεσαν εν ώρα καθήκοντος. Είναι να λέμε την αλήθεια, ολόκληρη… Αυτό που κάνει την τραγωδία ακόμα πιο βαθιά είναι η σκληρή αλήθεια ότι οι Αμερικανοί γνώριζαν τα πάντα. Κάθε κίνηση του ελληνικού στόλου, κάθε βήμα των Τούρκων, κάθε στιγμή της νύχτας καταγράφονταν με ακρίβεια. Ήξεραν τι συνέβη στο ελικόπτερο πριν ακόμα η Ελλάδα καταλάβει τι είχε γίνει… Ναύαρχος Λυμπέρης : Δώστε μου κανόνες εμπλοκής  Σημίτης : Τι είναι αυτό ρε, άσε τα πράγματα όπως είναι Και να που φτάσαμε στην 30η επέτειο. Τριάντα χρόνια από εκείνη τη μοιραία νύχτα που τα Ίμια έγιναν σύμβολο ηρωισμού αλλά και πολιτικής αποτυχίας. Τριάντα χρόνια από τη νύχτα που τρεις άνθρωποι έδωσαν τη ζωή τους για την πατρίδα, στέλνοντας το πιο καθαρό μήνυμα αφοσίωσης και θάρρους. Ξημερώματα 31 Ιανουαρίου 1996. Η θάλασσα του Αιγαίου μαύρη, τα κύματα μανιασμένα, ο άνεμος χτυπάει τα πλοία σαν να προειδοποιεί για την τραγωδία που έρχεται . Η φρεγάτα Ναβαρίνο και το ελικόπτερο ΠΝ 21 αναλαμβάνουν μια αποστολή που κανείς δεν θα ήθελε να φανταστεί στο να επιβεβαιώσουν την παρουσία Τούρκων κομάντος στη Μικρή Ίμια (Ανατολική), σε μια νύχτα που η ίδια η πατρίδα φαινόταν να τους εγκαταλείπει. Το ημερολόγιο του ασυρμάτου αποκαλύπτει το δράμα με καθαρότητα: στις 04:26 το ελικόπτερο απονηώνεται για αναγνώριση , η νύχτα βαριά, η ορατότητα χαμηλή, οι καρδιές των χειριστών σφιγμένες. Στις 04:43 μεταδίδουν: « Δεν βλέπουμε τίποτα… κατεβαίνουμε χαμηλότερα ». Η ένταση ανεβαίνει, η αποστολή γίνεται θανάσιμη. Στις 04:50, η στιγμή που κανείς δεν θα ξεχάσει: « Έχει κόκκινη σημαία και ανθρώπους σίγουρα ». Οι Τούρκοι κομάντος βρίσκονται εκεί. Το ελληνικό έδαφος αμφισβητείται μπροστά στα μάτια τους. Στις 04:59 το ελικόπτερο εκπέμπει: « Master Caution… δεν ξέρω τι emergency », και στις 05:01, η τελευταία κραυγή: « Έχω emerg… ». Απότομα η σιωπή. Τρεις ήρωες, ο υποπλοίαρχος Χριστόδουλος Καραθανάσης, ο υποπλοίαρχος Παναγιώτης Βλαχάκος και ο αρχικελευστής Έκτορας Γιαλοψός, πληρώνουν με τη ζωή τους το τίμημα της πολιτικής αβεβαιότητας. Αυτό που κάνει την τραγωδία ακόμα πιο βαθιά είναι η σκληρή αλήθεια ότι οι Αμερικανοί γνώριζαν τα πάντα. Κάθε κίνηση του ελληνικού στόλου, κάθε βήμα των Τούρκων, κάθε στιγμή της νύχτας καταγράφονταν με ακρίβεια. Ήξεραν τι συνέβη στο ελικόπτερο πριν ακόμα η Ελλάδα καταλάβει τι είχε γίνει. Και όμως, στην Αθήνα, οι αποφάσεις δεν δόθηκαν εγκαίρως. Η πολιτική ηγεσία επέλεξε τη διπλωματική απομάκρυνση, αφήνοντας τους άνδρες στο πεδίο χωρίς την κρίσιμη εντολή να δράσουν. Τη στιγμή που οι Έλληνες στρατιωτικοί είχαν οπτική επαφή με τον εχθρό , η διαταγή «ΟΠΛΑ ΕΛΕΥΘΕΡΑ» ποτέ δεν δόθηκε. Αρκούσε μια λέξη για να αλλάξει η πορεία της νύχτας, για να αποφευχθεί η απώλεια ή, αν χρειαστεί, να επιβληθεί η κυριαρχία της Ελλάδας στην πράξη. Αλλά αυτή η λέξη δεν ήρθε ποτέ. Βέβαια οι πρωταγωνιστές της πολιτικής τραγωδίας δεν ήταν αμέτοχοι θεατές . Ο πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης, σε μια από τις πιο κρίσιμες στιγμές της νεότερης ιστορίας, ευχαρίστησε τις ΗΠΑ για τη “καίρια” διπλωματική παρέμβασή τους, αφήνοντας τη χώρα αδύναμη να υπερασπιστεί τα κυριαρχικά της δικαιώματα . Ο Θεόδωρος Πάγκαλος από την άλλη πλευρά, υπουργός Εξωτερικών, είχε προτείνει ψυχρά λίγο πριν: « Δεν λέμε ότι την πήρε ο άνεμος; », για την ελληνική σημαία που είχε πλέον σταμάτησει να κυματίζει στο νησί. Οι επιλογές τους, η καθυστέρηση, η έλλειψη αποφασιστικότητας και η υποταγή σε ξένα συμφέροντα μετέτρεψαν την ηρωική νύχτα σε εθνική τραγωδία. Από εκείνη τη νύχτα, τα Ίμια δεν είναι απλώς δύο βραχονησίδες . Είναι σύμβολο χαμένης στιγμής, σύμβολο αποφασιστικότητας που δεν ήρθε εγκαίρως , και τριών ανθρώπων που πλήρωσαν με τη ζωή τους το κενό ανάμεσα στην επιχειρησιακή ετοιμότητα και την πολιτική ατολμία. Οι τρεις αξιωματικοί δεν «χάθηκαν». Έπεσαν εν ώρα καθήκοντος , εκτελώντας με αυταπάρνηση το καθήκον που το κράτος όφειλε να διασφαλίσει με άλλον τρόπο. Πλησιάζοντας τα τριάντα χρόνια από εκείνη τη νύχτα , το χρέος της μνήμης δεν είναι απλώς να τιμούμε τα ονόματά τους. Είναι να λέμε την αλήθεια, ολόκληρη. Γιατί τα έθνη δεν πληγώνονται από δύσκολες στιγμές. Πληγώνονται όταν δεν έχουν το θάρρος να αναγνωρίσουν τις ευθύνες τους. Χριστόδουλος Καραθανάσης Παναγιώτης Βλαχάκος Έκτορας Γιαλοψός Αθάνατοι.

Οι ΗΠΑ θα χτυπήσουν το αργότερο τις επόμενες 72 ώρες το Ιράν Το  αεροπλανοφόρο USS Abraham Lincoln (CVN-72) τέθηκε σε "λειτουργία φαντάσματος" ανοιχτά του Περσικού Κόλπου! Υπάρχουν πλέον σαφείς ενδείξεις επικείμενης Αμερικανικής επίθεσης εντός ολίγων ωρών μέχρι το αργότερο τις επόμενες 72 ώρες, κατά του Ιράν. Οι ΗΠΑ μεταστάθμευσαν εσπευσμένα F-35 A από το Πουέρτο Ρίκο στην Ισπανία κι αυτό συνίστανται στο γεγονός ότι επιπλέον ενισχύσεις των ΗΠΑ κινούνται προς τη Μέση Ανατολή. Μαχητικά αεροσκάφη F-35A της Πολεμικής Αεροπορίας, τα οποία προηγουμένως στάθμευαν στο Πουέρτο Ρίκο εν μέσω εντάσεων που σχετίζονται με τη Βενεζουέλα, τώρα αναπτύσσονται στην αεροπορική βάση Moron στην Ισπανία. Τι σηματοδοτεί αυτή η μετακίνηση για την επόμενη φάση της τοποθέτησης των αμερικανικών δυνάμεων; Το αεροπλανοφόρο USS Abraham Lincoln (CVN-72) τέθηκε σε "λειτουργία φαντάσματος" ανοιχτά του Περσικού Κόλπου Επίσης το USS Abraham Lincoln (CVN-72) και η ομάδα κρούσης του αεροπλανοφόρου του δεν μεταδίδουν προς το παρόν δεδομένα αναμεταδότη AIS, ένα δημόσιο σύστημα παρακολούθησης που χρησιμοποιείται από πολιτικά πλοία. Αυτό έχει οδηγήσει στην "εξαφάνιση" του αεροπλανοφόρου από θαλάσσιους ιχνηλάτες ανοιχτού κώδικα ή παρόμοιες πλατφόρμες. Αυτή είναι μια σκόπιμη και τυπική τακτική του Ναυτικού των ΗΠΑ, γνωστή ως EMCON, όπου οι ηλεκτρονικές εκπομπές - συμπεριλαμβανομένων των ραντάρ, των ραδιοεπικοινωνιών, των αναμεταδοτών AIS και άλλων σημάτων - ελαχιστοποιούνται ή απενεργοποιούνται για να μειωθεί η ανιχνευσιμότητα από τους αντιπάλους. Συχνά περιγράφεται στα μέσα ενημέρωσης και στις αναρτήσεις κοινωνικής δικτύωσης ως είσοδος σε "λειτουργία φάντασμα" ή "σβήσιμο". Τα στρατιωτικά σκάφη, ειδικά τα αεροπλανοφόρα σε περιοχές υψηλής απειλής, λειτουργούν συστηματικά με αυτόν τον τρόπο για επιχειρησιακή ασφάλεια, ιδιαίτερα κατά τη διέλευση από ευαίσθητες περιοχές ή όταν πλησιάζουν πιθανές ζώνες συγκρούσεων. Το Ιράν μεταδίδει μέσω των μέσων ενημέρωσης ότι είναι έτοιμο για πόλεμο εναντίον των ΗΠΑ Το κύριο ζήτημα για το Ιράν θα είναι η αδυναμία του να εντοπίσει τους αντιπάλους του. Αυτό δεν θα περιλαμβάνει χερσαία επιχείρηση. Αντίθετα, οι ΗΠΑ θα αναπτύξουν πυραύλους κρουζ, μαχητικά αεροσκάφη και βομβαρδιστικά για να διαλύσουν συστηματικά τις στρατιωτικές δυνατότητες του Ιράν. Ο ιρανικός στρατός δεν θα μπορεί να δει τους εισερχόμενους πυραύλους μέχρι να είναι πολύ αργά. Πολλά βομβαρδιστικά B-52 των ΗΠΑ βρίσκονται στο Κατάρ Πολλά αμερικανικά βομβαρδιστικά B-52 Stratofortress έφτασαν στην αεροπορική βάση Al-Udeid, καθώς ο Τραμπ εγκρίνει την επιχείρηση «ARMADA» εναντίον του Ιράν. Ο Τραμπ στέλνει τελικά τελεσίγραφα στο Ιράν για υπογραφή συμφωνίας ή αντιμετώπιση πολέμου. Πολλά βομβαρδιστικά B-52 των ΗΠΑ βρίσκονται στο Κατάρ Πολλά αμερικανικά βομβαρδιστικά B-52 Stratofortress έφτασαν στην αεροπορική βάση Al-Udeid, καθώς ο Τραμπ εγκρίνει την επιχείρηση «ARMADA» εναντίον του Ιράν. Ο Τραμπ στέλνει τελικά τελεσίγραφα στο Ιράν για υπογραφή συμφωνίας ή αντιμετώπιση πολέμου. Τρίτη ομάδα κρούσης αεροπλανοφόρων κατευθύνεται στην Μ. Ανατολή Μια τρίτη ομάδα κρούσης αεροπλανοφόρων των ΗΠΑ, το USS George H.W. Bush (CVN-77), κινείται προς το θέατρο επιχειρήσεων στη Μέση Ανατολή. Οι ΗΠΑ πιθανότατα προσπαθούν να επιβάλουν αποκλεισμό κατά του Ιράν με 3 Ομάδες Κρούσης Αεροπλανοφόρων. New York Times: Στα χέρια του Τραμπ η λίστα των στόχων στο Ιράν Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ν. Τραμπ έλαβε τις τελευταίες μέρες από το Πεντάγωνο έναν διευρυμένο κατάλογο πιθανών στρατιωτικών ενεργειών κατά του Ιράν , περιλαμβανομένων πληγμάτων σε πυρηνικές και πυραυλικές εγκαταστάσεις αλλά και επιχειρήσεων με στόχο την αποδυνάμωση της ηγεσίας της χώρας επισημαίνουν οι New York Times, επικαλούμενοι ανώνυμους Αμερικανούς αξιωματούχους. Σύμφωνα με το δημοσίευμα, οι νέες επιλογές ξεπερνούν τις προτάσεις που είχε εξετάσει ο Τραμπ πριν δύο εβδομάδες και περιλαμβάνουν, μεταξύ άλλων, την πιθανότητα αμερικανικών επιδρομών σε στόχους εντός του Ιράν. Οι πηγές διευκρινίζουν ότι η συζήτηση αυτή γίνεται σε διαφορετικό πλαίσιο, καθώς οι διαδηλώσεις στην Ισλαμική Δημοκρατία «κατεστάλησαν, τουλάχιστον προς το παρόν». Σύμφωνα με το δημοσίευμα, ο Τραμπ απαιτεί από το Ιράν επιπλέον βήματα για την αναστολή του πυρηνικού του προγράμματος και τη διακοπή της υποστήριξης στους ιρανικούς παραστρατιωτικούς σχηματισμούς, τους οποίους η Ουάσιγκτον θεωρεί απειλή. Όπως αναφέρεται, ο Τραμπ δεν έχει εγκρίνει ακόμη στρατιωτική επιχείρηση και δεν έχει πάρει οριστική απόφαση ανάμεσα στις προτεινόμενες επιλογές. Στο Λευκό Οίκο υποστηρίζουν ότι ο πρόεδρος παραμένει ανοιχτός σε διπλωματική λύση, και η επίδειξη στρατιωτικών απειλών αποσκοπεί εν μέρει στο να ωθήσει την Τεχεράνη σε διαπραγματεύσεις. «Ως αρχιστράτηγος της ισχυρότερης στρατιωτικής δύναμης στον κόσμο , ο πρόεδρος Τραμπ διαθέτει πολλές επιλογές έναντι του Ιράν. Ο πρόεδρος έχει ξεκαθαρίσει ότι ελπίζει να μην χρειαστεί να προχωρήσει σε οποιαδήποτε ενέργεια, όμως το ιρανικό καθεστώς πρέπει να συνάψει συμφωνία πριν να είναι αργά », δήλωσε η εκπρόσωπος του Λευκού Οίκου Anna Kelly στην εφημερίδα. Τραμπ : Θα ήταν υπέροχο να μην χρησιμοποιήσουμε τον στρατό Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Ν. Τραμπ δήλωσε ότι σχεδίαζε ακόμα να μιλήσει με το Ιράν, τη στιγμή που οι ΗΠΑ έστελναν ένα ακόμη πολεμικό πλοίο στη Μέση Ανατολή και ο επικεφαλής του Πενταγώνου Pete Hegseth έλεγε ότι ο στρατός είναι έτοιμος να υλοποιήσει όποια απόφαση λάβει ο πρόεδρος. Μιλώντας σε δημοσιογράφους, ο Τραμπ δεν έδωσε περισσότερες λεπτομέρειες για τη φύση ή το χρονοδιάγραμμα οποιουδήποτε διαλόγου , ούτε είπε ποιος από την Ουάσινγκτον θα ηγηθεί των διαπραγματεύσεων. «Το σχεδιάζω, ναι», είπε ο Τραμπ όταν ρωτήθηκε για πιθανές συνομιλίες με την Τεχεράνη. «Έχουμε πολλά πολύ μεγάλα, πολύ ισχυρά πλοία που πλέουν προς το Ιράν αυτή τη στιγμή , και θα ήταν υπέροχο αν δεν χρειαζόταν να τα χρησιμοποιήσουμε». Αμερικανοί αξιωματούχοι λένε ότι ο Τραμπ επανεξετάζει τις επιλογές του, αλλά δεν έχει αποφασίσει αν θα πλήξει το Ιράν. «Δεν θα πρέπει να επιδιώξουν πυρηνικές δυνατότητες. Θα είμαστε έτοιμοι να παραδώσουμε ό,τι ακριβώς αναμένει αυτός ο πρόεδρος από το Υπουργείο Πολέμου», δήλωσε ο Hegseth. Δημοσιεύματα από αμερικανικά ΜΜΕ ανέφεραν πως η απόφαση του Τραμπ αναμένεται να ληφθεί έως τις 31 Ιανουαρίου και ότι εφόσον είναι θετική... τότε το πλήγμα θα μπορούσε να εξαπολυθεί μέσα σε 48 ώρες... Δεν έχει ληφθεί ακόμα απόφαση Η ένταση μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν έχει κλιμακωθεί σε εξαιρετικά επικίνδυνο σημείο. Αρχικά, οι απειλές του Τραμπ συνδέονταν με τις διαδηλώσεις των Ιρανών. Τώρα όμως η εστίαση έχει μετατοπιστεί: μιλά για  σύναψη μιας συμφωνίας με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Πρόκειται για κάποια νέα συμφωνία σχετικά με το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα. Προς το παρόν, οι διμερείς διαπραγματεύσεις για το θέμα έχουν οδηγηθεί σε αδιέξοδο. Ως αποτέλεσμα, η Ουάσινγκτον άρχισε να εξετάζει τη στρατιωτική επιλογή ως βασική. Και οι διαδηλώσεις στο εσωτερικό του Ιράν πλέον δεν φαίνεται να παίζουν ρόλο. Στις 28 Ιανουαρίου, ο Τραμπ δημοσίευσε στην κοινωνική του πλατφόρμα Truth Social ένα μήνυμα στο οποίο απαίτησε μια «δίκαιη και ισότιμη συμφωνία — χωρίς πυρηνικά όπλα». Διαφορετικά, προειδοποίησε, θα πρέπει να αναμένεται μια επίθεση «πολύ χειρότερη» από εκείνη του περασμένου καλοκαιριού, όταν πραγματοποιήθηκαν πλήγματα σε τρεις ιρανικές πυρηνικές εγκαταστάσεις . Σύμφωνα με πηγές αμερικανικών ΜΜΕ που γνωρίζουν την κατάσταση, ο πρόεδρος δεν έχει ακόμη λάβει την τελική απόφαση για τα επόμενα βήματα. Ωστόσο, είναι πεπεισμένος ότι οι στρατιωτικές του δυνατότητες έχουν ενισχυθεί σε σύγκριση με τις αρχές του μήνα — ακριβώς χάρη στη συγκέντρωση πολεμικών πλοίων στην περιοχή.

Ο Κων/νος Γρίβας, γνωστός Γεωπολιτικός Αναλυτής, δε μασάει τα λόγια του! Προειδοποιώντας για τον επικίνδυνο «επαρχιωτισμό» της Αθήνας σε έναν κόσμο που αλλάζει με βίαιο και απρόβλεπτο τρόπο! Σε μια αιχμηρή και αποκαλυπτική παρέμβαση για τις διεθνείς γεωπολιτικές ισορροπίες και τη θέση της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, ο καθηγητής της Σχολής Ευελπίδων Κωνσταντίνος Γρίβας μίλησε στο Ράδιο 98.4, προειδοποιώντας για τον επικίνδυνο «επαρχιωτισμό» της Αθήνας σε έναν κόσμο που αλλάζει με βίαιο και απρόβλεπτο τρόπο. Όπως τόνισε, η Ελλάδα δεν έχει πλέον την πολυτέλεια να λειτουργεί ως μια «ασφαλής Πορτογαλία», αλλά οφείλει να συνειδητοποιήσει ότι βρίσκεται στον πυρήνα μιας φλεγόμενης γεωπολιτικής ζώνης. Η νέα αμερικανική στρατηγική και το δόγμα της «ελεγχόμενης απόστασης» Σύμφωνα με τον κ. Γρίβα, η αλλαγή στρατηγικής των Ηνωμένων Πολιτειών δεν είναι παροδική, αλλά βαθιά δομική. Η Ουάσινγκτον εγκαταλείπει το δόγμα της καθολικής ανάσχεσης απέναντι σε Ρωσία, Κίνα και Ιράν, μια πολιτική που, όπως υποστήριξε, κατέληξε να συσπειρώσει τους αντιπάλους της αντί να τους αποδυναμώσει. Επιστροφή στο «Δόγμα Μονρόε» Οι ΗΠΑ, όπως εξήγησε, αποσύρουν σταδιακά τη φυσική τους παρουσία από την Ευρασία, επιλέγοντας να συγκεντρώσουν την ισχύ τους στο δυτικό ημισφαίριο. Πρόκειται για μια σύγχρονη εκδοχή του «Δόγματος Μονρόε», με στόχο την αναδιάταξη των παγκόσμιων ισορροπιών. «Διαιρεί και βασίλευε» στην Ευρασία Κεντρικός στόχος αυτής της στρατηγικής είναι η αναζωπύρωση των ανταγωνισμών μεταξύ των ευρασιατικών δυνάμεων, ώστε να αποτραπεί η συγκρότηση ενιαίου μετώπου απέναντι στις ΗΠΑ. Το αποτέλεσμα, όπως προειδοποίησε, είναι η μετατροπή της Ευρασίας σε μια «Άγρια Δύση», όπου η σταθερότητα υποχωρεί και κυριαρχεί ο νόμος του ισχυρότερου. Τουρκία και στρατηγική «πολιορκίας» Αναφερόμενος στα ελληνοτουρκικά, ο καθηγητής μίλησε για κλιμάκωση ενός υβριδικού και διαρκούς πολέμου. Η Τουρκία, ως η πιο φιλόδοξη ευρασιατική δύναμη, επιδιώκει –κατά τον ίδιο– τον γεωπολιτικό ακρωτηριασμό της Ελλάδας, αξιοποιώντας κάθε διαθέσιμο μέσο. Το «Γαλάζιο Έδαφος» και το γκριζάρισμα της κυριαρχίας Στο πλαίσιο αυτό, η Άγκυρα επιχειρεί να επιβάλει διεθνώς την αντίληψη ότι οι κλειστές και ημίκλειστες θάλασσες αποτελούν προέκταση της ξηράς. Τα ελληνικά νησιά αντιμετωπίζονται ως «εμπόδια» που δεν θα έπρεπε να υπάρχουν, οδηγώντας σε ένα de facto γκριζάρισμα της ελληνικής κυριαρχίας. «Καλός σύμμαχος είναι ο ισχυρός σύμμαχος» Ο κ. Γρίβας αποδόμησε την αυταπάτη της εξωτερικής προστασίας, επισημαίνοντας ότι στον σημερινό νεοδαρβινικό κόσμο οι μεγάλες δυνάμεις ανταμείβουν μόνο όσους μπορούν να υπερασπιστούν αποτελεσματικά τον εαυτό τους. Αποτροπή ή λεηλασία Χωρίς μια εθνοκεντρική υψηλή στρατηγική, προειδοποίησε, η Ελλάδα κινδυνεύει να αντιμετωπιστεί από το διεθνές σύστημα ως «έτοιμη προς λεηλασία», με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την εθνική της ασφάλεια. Το μάθημα της Ουκρανίας και ο «αφοπλισμός μέσω εξοπλισμών» Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε στην κριτική των ευρωπαϊκών εξοπλιστικών επιλογών. Ο πόλεμος στην Ουκρανία, όπως σημείωσε, αποκάλυψε ότι τα βαριά και πανάκριβα οπλικά συστήματα έχουν περιορισμένη επιβιωσιμότητα στο σύγχρονο πεδίο μάχης. Λάθος μοντέλο άμυνας Η εμμονή σε λίγα, υψηλού κόστους όπλα οδηγεί, κατά τον ίδιο, σε έναν παράδοξο αφοπλισμό, καθώς μειώνει την πραγματική επιχειρησιακή αντοχή. Η ελληνική ανάγκη για προσαρμογή Για την Ελλάδα, η λύση βρίσκεται σε αποκεντρωμένα μοντέλα μάχης, στην αξιοποίηση του επιστημονικού δυναμικού και σε χαμηλού κόστους, υψηλής απόδοσης λύσεις που ταιριάζουν στη γεωγραφία του Αιγαίου, το οποίο χαρακτήρισε «φυσικό οχυρό». Ευρώπη σε υπαρξιακή κρίση Ο καθηγητής περιέγραψε την Ευρωπαϊκή Ένωση ως μια οντότητα σε βαθιά κρίση, ανίκανη να αντιληφθεί την πραγματικότητα. Καυτηρίασε το γεγονός ότι η ευρωπαϊκή ηγεσία ανησυχεί για τη Γροιλανδία, ενώ την ίδια στιγμή ανέχεται την κατοχή ευρωπαϊκού εδάφους στην Κύπρο από την Τουρκία, την οποία κάποιοι θεωρούν –λανθασμένα– «πυλώνα άμυνας» απέναντι στη Ρωσία. Το δίλημμα της Αθήνας Η ανάλυση του Κωνσταντίνου Γρίβα καταλήγει σε ένα σκληρό και ξεκάθαρο δίλημμα: η Ελλάδα είτε θα επιλέξει τον δρόμο της ανάληψης ρίσκου και της ουσιαστικής αποτροπής, είτε θα αποδεχθεί μια πορεία σταδιακού γεωπολιτικού ακρωτηριασμού, με τις διαπραγματεύσεις να μετατρέπονται σε παγίδα χωρίς διέξοδο. pentapostagma

Το σχέδιο Ρωσίας να κόψει Ουκρανία από Μαύρη Θάλασσα! «Η Οδησσός θα πέσει», λένε οι Δυτικοί! Το μεγάλο ερώτημα της ενεργειακής εκεχειρίας είναι τι συμφώνησε να προσφέρει το Κίεβο! Με φόντο τη «συμφωνία κυρίων» μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας για εκεχειρία όσον αφορά τις επιθέσεις σε ενεργειακές υποδομές και ενόψει του νέου γύρου διαπραγματεύσεων που είναι προγραμματισμένες γιαι την 1η Φεβρουαρίου στο Abu Dhabi , πολλοί αναλυτές εκτιμούν πως αυτό ενδεχομένως είναι ένα πρώτο βήμα προς την κατεύθυνση που θέλει το Κίεβο να ενδίδει και να παραδίδει το Donbass στη Μόσχα. Αν και μένει να φανούν ποιοι είναι οι υπολογισμοί του Ρώσου προέδρου , Vladimir Putin μέσα από αυτήν την αιφνίδια κίνηση , η στρατηγική της Ρωσίας με τις επιθέσεις στην ευρύτερη περιοχή της Οδησσού είναι σαφής: η καταστροφή των λιμενικών υποδομών , οι επιθέσεις σε πλοία αποσκοπούν στο να καταστρέψουν μια βασική πηγή εσόδων και εξοπλισμού του Κιέβου στην προσπάθεια του να συνεχίσει τον πόλεμο κατά της Ρωσίας. Πολλοί Ρώσοι υποστηρίζουν ότι η στρατιωτική επιχείρηση στην Ουκρανία δεν θα είναι επιτυχής , αν δεν περιλαμβάνει την Οδησσό, αν και πολλοί αναγνωρίζουν ότι τη δεδομένη χρονική στιγμή είναι ανέφικτη και αδύνατη μια στρατιωτική επιχείρηση για την κατάκτηση της πόλης... Ωστόσο, η διαπίστωση είναι κοινή σε όλους: η Οδησσός είναι ο ... τελικός στόχος. Παραλύει το λιμάνι Οι λιμενικές υποδομές της Οδησσού βρέθηκαν ξανά υπό τη δύναμη μιας ισχυρής ρωσικής επίθεσης. Οι ουκρανικές αρχές ανέφεραν ότι ως αποτέλεσμα καταστράφηκαν «στοιχεία της λογιστικής, υπέστησαν ζημιές οι αποθήκες, η μηχανή έλξης και κτήρια παραγωγής». Η έκταση των καταστροφών ίσως να μην εντυπωσιάζει, αλλά η επανάληψη και η συστηματικότητά τους κάνουν τη δουλειά τους. Η λιμενική υποδομή έχει κατά μεγάλο μέρος παραλύσει από τα τέλη Νοεμβρίου , και η ουκρανική οικονομία αρχίζει ήδη να δυσλειτουργεί. Το καθεστώς του Κιέβου αντιμετωπίζει προβλήματα στη μεταφορά γεωργικών προϊόντων – μιας από τις κύριες πηγές συναλλάγματος που χρειάζεται η Ουκρανία για τη συνέχιση του πολέμου. Επιθέσεις με παράπλευρες απώλειες Οι επιθέσεις σε ξένα πλοία επίσης πραγματοποιούνται – οι ξένοι έμποροι σιγά-σιγά εκδιώκονται. Συχνά για τις επιθέσεις χρησιμοποιούνται χαμηλής ισχύος drones, τα οποία δεν μπορούν να βυθίσουν ένα τεράστιο πλοίο, αλλά μπορούν πολύ εύκολα… να τρομάξουν. Η ουσία είναι να μπλοκάρεται το εχθρικό εμπόριο, χωρίς να δημιουργούνται πολιτικά προβλήματα με ξένες κυβερνήσεις. Και αυτή η προσέγγιση αποδίδει πλήρως. Ωστόσο, υπάρχουν μειονεκτήματα, όπως ότι ο ντόπιος πληθυσμός γίνεται όμηρος της μάχης με το ουκρανικό θαλάσσιο εμπόριο. Οι κάτοικοι της Οδησσού και του Mykolaiv αναγκάζονται να μένουν για μέρες χωρίς ρεύμα , και κάπου-κάπου και χωρίς θέρμανση. Σε αντίθεση με το Κίεβο, όπου η κρίση στις υποδομές είναι σε μεγάλο βαθμό θεατρική και προπαγανδιστική, στην Οδησσό  κανείς δεν βιάζεται να παράσχει θέρμανση ή να επανασυνδέσει τα δίκτυα. Σύμφωνα με πολλούς Ρώσους, η Οδησσός αλλά και το Μykolaiv ενδιαφέρουν το Κίεβο αποκλειστικά και μόνο, ως «παράθυρο» μέσω του οποίου μπορεί να αναπνέει η οικονομία του , και ως λιμάνι για την υποδοχή τεράστιων φορτίων όπλων. Η παγωμένη Οδησσός μετατράπηκε σε ενεργειακό πάροχο Σύμφωνα με τον Sergey Lebedev, επικεφαλής της μυστικής οργάνωσης του Mykolaiv, πολλές περιοχές της Οδησσού μένουν χωρίς ρεύμα ακόμα και 16 με 18 ώρες την ημέρα , ενώ προβλήματα καταγράφονται και στην θέρμανση και υδροδότηση. Όπως λέει, από τις ρωσικές επιθέσεις συνήθως πλήττονται οι υποσταθμοί που τροφοδοτούν τα εργοστάσια. «Οι Ουκρανοί ηλεκτρολόγοι κατευθύνουν την ενέργεια σε βιομηχανικές μονάδες και στρατιωτικές εγκαταστάσεις, ενώ τα αστικά δίκτυα αποσυνδέονται. Υπάρχει και μια λεπτομέρεια: εξάγουν ενέργεια προς τα δυτικά – από τις περιοχές της Οδησσού και του Mykolaiv – στη Δυτική Ουκρανία , και από εκεί στην Πολωνία και τη Ρουμανία » λέει ο Lebedev, αναφέροντας πως πολλοί Ουκρανοί με μη φιλορωσική στάση, στέκονται εχθρικά απέναντι στον Zelensky. Σύμφωνα με τον Lebedev , υπάρχουν πάρα πολλές πληροφορίες από κατοίκους της Οδησσού για το πώς λειτουργούν τα λιμάνια, ποια οχήματα πέρασαν, πού εμφανίστηκαν στρατιωτικοί, σε ποια γλώσσα μιλούν και με ποιους μοιάζουν. «Συνεχίζουν να φτάνουν όσο το δυνατόν πιο λεπτομερείς πληροφορίες. Είναι προφανές ότι αυτές οι πληροφορίες λαμβάνονται υπόψη από τις ρωσικές υπηρεσίες πληροφοριών, καθώς το τελευταίο διάστημα έχουν αυξηθεί τα πλήγματα στην περιοχή της Οδησσού σε κομβικά σημεία συναρμολόγησης ουκρανικών drones (συμπεριλαμβανομένων και των BEK), καθώς και σε χώρους διαμονής μισθοφόρων και εκπαιδευτών από χώρες του NATO» επισημαίνει ο Lebedev. Ο στόχος της Οδησσού Στον ενημερωτικό χώρο, συστηματικά – τουλάχιστον από το 2023 – τίθεται το ζήτημα της αναγκαιότητας κατάκτησης της Οδησσού και της αποκοπής της Ουκρανίας από τη θάλασσα, το θαλάσσιο εμπόριο, τη δυνατότητα παραλαβής όπλων και τη διεξαγωγή επιχειρήσεων εναντίον των ρωσικών ακτών Ωστόσο, παρά τη λογική αυτών των συλλογισμών, πρέπει να αναγνωριστεί ότι στο πλαίσιο της σημερινής διάταξης του μετώπου και της ισορροπίας δυνάμεων μια τέτοια επιχείρηση προς το παρόν δεν είναι εφικτή. Η μάχη για τη Μαύρη Θάλασσα δεν έχει ακόμη κερδηθεί από τη Ρωσία . Μια χερσαία επίθεση απαιτεί τεράστιες δυνάμεις και τέτοια ποιοτική υπεροχή έναντι των Ουκρανών, η οποία ακόμη δεν υπάρχει. Συχνά γίνεται αναφορά στην Οδησσό όταν τα ρωσικά στρατεύματα δείχνουν δραστηριότητα στον άξονα της Kherson. Όμως η αλήθεια είναι ότι ακόμη και η κατάκτηση της Kherson σχεδόν δεν φέρνει πιο κοντά τη Ρωσία… στο μαργαριτάρι της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Τεράστιες οι προκλήσεις Το ζήτημα είναι ότι, ακόμη και αν διασχίσει τον Δνείπερο και εκδιώξει τον εχθρό από τη Kherson , ο ρωσικός στρατός θα πρέπει στη συνέχεια να περάσει μια πεδιάδα 50 χιλιομέτρων με εξαιρετικά ανοιχτό τοπίο, έπειτα να πραγματοποιήσει έφοδο στη μεγάλη πόλη του Mykolaiv, της οποίας η αστική δόμηση προστατεύεται από μια ρωσική επίθεση με ένα βαθύ κανάλι. Αφού καταληφθεί το Mykolaiv, θα χρειαστεί να διασχίσει τον ποταμό νότιο Bug και κατόπιν, διαδοχικά, να περάσει ή να παρακάμψει τα λιμνοθαλάσσια συστήματα Berezansky, Tiligulsky, Kuyalnytsky και Hadzhibey, καθένα από τα οποία αποτελεί φυσική γραμμή άμυνας. Προελαύνοντας προς αυτή την κατεύθυνση, η ρωσική ομάδα δυνάμεων θα πρέπει να επιχειρεί με το δεξί της πλευρό εκτεθειμένο, το μήκος του οποίου στο τέλος της επίθεσης θα φτάνει τα 184 χιλιόμετρα, ενώ παράλληλα θα πρέπει να οργανώνει την εφοδιαστική υποστήριξη μέσα από όλα τα υδάτινα εμπόδια που θα έχουν διασχιστεί. Προέλαση μέσω Zaporizhia Μια τέτοια επιχείρηση είναι απολύτως αδύνατη όταν ο αντίπαλος διαθέτει έστω και ελάχιστη επιχειρησιακή ικανότητα. Η μόνη υποθετικά ρεαλιστική εκδοχή θα ήταν μια προέλαση μέσω Zaporizhia και Kryvyi Rih , με παράκαμψη της πόλης από βορρά. Όπως ακριβώς είχε γίνει κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου. Ωστόσο, δεν είναι δύσκολο να διαπιστωθεί ότι η υλοποίηση αυτού του σεναρίου απαιτεί την πλήρη συντριβή των Ενόπλων Δυνάμεων της Ουκρανίας και, πιθανότατα, είναι εφικτή μόνο υπό συνθήκες κατάρρευσης της ουκρανικής κρατικής υπόστασης. Τελικός στόχος Από την άλλη πλευρά, οι ειδικοί έχουν επισημάνει επανειλημμένα ότι η Ρωσία δεν μπορεί να ολοκληρώσει τον πόλεμο χωρίς να καταλάβει αυτή την πόλη. «Η βασική προϋπόθεση για τη στέρηση πόρων από το Κίεβο είναι η αποκοπή της Ουκρανίας από τη Μαύρη Θάλασσα . Αν για κάποιους λόγους δεν είναι δυνατόν να καταληφθεί άμεσα η Οδησσός, τότε πρέπει να επιδιωχθεί ένα ειδικό νομικό καθεστώς για την πόλη, το οποίο δεν θα επιτρέπει τη χρήση της ως λιμένα εισόδου οπλισμού και θα δίνει τη δυνατότητα ανάπτυξης αυτόνομων δυνάμεων, μεταξύ άλλων τουλάχιστον στο επίπεδο της περιφερειακής ρωσικής γλώσσας, όπως ίσχυε παλαιότερα και στο οποίο θα ήταν σωστό να επιστρέψουμε. Όμως αυτό είναι ένα ενδιάμεσο στάδιο. Σε κάθε περίπτωση, θα χρειαστεί να πάρουμε την Οδησσό» επισημαίνει ο Ρώσος πολιτικός αναλυτής, Andrey Pinchuk. Ουσιαστικά, πρόκειται για το ότι η Οδησσός δεν μπορεί να καταληφθεί στο πλαίσιο μιας ξεχωριστής «Επιθετικής Επιχείρησης της Οδησσού». Η επιστροφή της πόλης στη σύνθεση της Ρωσίας μπορεί να αποτελέσει μόνο το υπέρτατο έπαθλο μιας πλήρως και άνευ όρων κερδισμένης πολεμικής αναμέτρησης και, κατά πάσα πιθανότητα, θα πραγματοποιηθεί χωρίς αιματοχυσία – ήδη μετά την απελευθέρωση του Κιέβου, του Kharkiv, της Zaporizhia και του Kryvyi Rih , στο φόντο της κατάρρευσης της Ουκρανίας. Ενεργειακή εκεχειρία… για Donbass Εν όψει του νέου γύρου διαπραγματεύσεων Ρωσίας - Ουκρανίας που θα πραγματοποιηθεί στο Abu Dhabi την 1η Φεβρουαρίου, οι Ρώσοι πολεμικοί ανταποκριτές ξαφνικά άρχισαν να δημοσιεύουν πληροφορίες για μια φερόμενη συμφωνία για ενεργειακή εκεχειρία που επιτεύχθηκε στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα, η Ρωσία συμφώνησε προφορικά στην παύση των επιθέσεων κατά ενεργειακών υποδομών στο Κίεβο και σε άλλες ουκρανικές πόλεις λόγω του ψύχους. Ένας από τους πρώτους που μετέδωσε την είδηση για τη φερόμενη σύναψη «ενεργειακής εκεχειρίας» ήταν ο πολεμικός ανταποκριτής Vladimir Romanov , επικαλούμενος τους ίδιους τους στρατιώτες: «Φτάνουν πληροφορίες ότι από σήμερα, από τις 07:00 το πρωί, στις Ένοπλες Δυνάμεις της Ρωσίας έχει τεθεί σε εφαρμογή απαγόρευση επίθεσης: σε οποιοδήποτε αντικείμενο στο Κίεβο και στην Περιφέρεια του Κιέβου, σε οποιοδήποτε αντικείμενο υποδομής σε ολόκληρη την Ουκρανία». Μόλις λίγες ώρες αργότερα, ο Vladimir Romanov δήλωσε ότι φέρεται να «διαδίδεται εσωτερική πληροφορία ότι ο περιορισμός ισχύει έως τις 03.02.2026». Η αιφνίδια αποκάλυψη της συμφωνίας για ενεργειακή εκεχειρία μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας προκάλεσε δικαιολογημένα ερωτήματα για το ποια είναι η στόχευση της Μόσχας. Κάποιοι πολεμικοί ανταποκριτές και αναλυτές υποστηρίζουν ότι εντός μιας εβδομάδας, οι ένοπλες δυνάμεις της Ουκρανίας θα αποχωρήσουν από το Donbass… ενώ άλλοι σπεύδουν να υπενθυμίσουν πως κάτι τέτοιο συνέβη… την παραμονή της ουκρανικής εισβολής στο Kursk… Είναι χαρακτηριστικό μάλιστα πως τις τελευταίες ημέρες πληροφορίες κάνουν λόγο για τη συγκέντρωση ισχυρών ουκρανικών δυνάμεων - και μάλιστα ελίτ - στα σύνορα κοντά στο Belgorod… Η συνέντευξη Shoigu Στο μεταξύ, κυκλοφόρησε μια συνέντευξη του Γραμματέα του Συμβουλίου Ασφαλείας της Ρωσίας Sergey Shoigu από το 2024 , όπου εξηγούσε ότι πριν από την εισβολή των στρατιωτών της Ουκρανίας στο Kursk, η Τουρκία είχε προτείνει στη Ρωσία να σταματήσει τα πλήγματα κατά της ηλεκτρικής ενέργειας, της πυρηνικής ενέργειας και του εμπορικού ναυτικού στο Μαύρη Θάλασσα : «Ο πρόεδρός μας πήρε την απόφαση. Είπε: Ναι, ας το κάνουμε. Για εμάς ήταν μεγάλη έκπληξη όταν μετά από κάποιο διάστημα μας είπαν: «Όχι, όχι, όχι, δεν θα συμφωνήσουμε σε αυτή τη συμφωνία». Και όταν συνέβη η επίθεση στο Kursk, καταλάβαμε τι εννοούσαν με τα πυρηνικά αντικείμενα». Σε αυτό το πλαίσιο, φυσικά, είναι εξαιρετικά ανησυχητική για τους Ρώσους η πληροφορία για υψηλή συγκέντρωση των Ενόπλων Δυνάμεων της Ουκρανίας κοντά στα σύνορα με την Περιφέρεια του Belgorod. Αναφέρθηκε ότι υπάρχει κίνδυνος εισβολής τουλάχιστον δύο αερομεταφερόμενων και μιας πυροβολαρχίας. Συστηματικές επιθέσεις Τα συστηματικά πλήγματα των Ρώσων κατά των ενεργειακών υποδομών της Ουκρανίας τους τελευταίους δύο μήνες είχαν φτάσει πολύ κοντά στο να προκαλέσουν κατάρρευση όλης της ενεργειακής υποδομής της Ουκρανίας, όπως επιβεβαίωσε και η ίδια η ουκρανική προεδρία, αν και μεγαλοποιώντας υπερβολικά την έκταση των ζημιών. Εάν η πληροφορία για την ανακωχή είναι αληθής, το Κίεβο απέκτησε την ευκαιρία να αποκαταστήσει τα πάντα – πρωτίστως την ενεργειακή τροφοδοσία των στρατιωτικών εγκαταστάσεων. Ο εκπρόσωπος τύπου του προέδρου της Ρωσίας, Dmitry Peskov, αρνήθηκε να σχολιάσει όταν ρωτήθηκε από δημοσιογράφους, κάτι που αποτέλεσε πρόσθετο επιχείρημα για εκείνους που υποστήριζαν ότι υπήρξε συμφωνία. Οι Ουκρανοί στο Διαδίκτυο, σχολιάζοντας την «αποχή της Ρωσίας από επιθέσεις στις ουκρανικές ενεργειακές υποδομές», υποστηρίζουν με ενθουσιασμό ότι αυτό είναι άμεση επιτυχία του Budanov, ο οποίος ηγούνταν της ουκρανικής αντιπροσωπείας στο Abu Dhabi. Ποιο είναι το αντάλλαγμα Ωστόσο, είναι προφανές πως υπάρχει και κάτι άλλο που αφορά τους Ουκρανούς. Όπως επισημαίνει ο αναλυτής Alexey Sukonkin: «Τα ουκρανικά ΜΜΕ ξεχνούν ότι μια τέτοια συμφωνία μορατόριουμ σε μία κατεύθυνση δεν μπορεί να γίνει, και αυτό σημαίνει ότι το καθεστώς του Κιέβου παρέδωσε κάποιον από τους δικούς του όρους, για τον οποίο νωρίτερα ο Zelensky και η παρέα του δεν τολμούσαν να συμφωνήσουν. Πολύ ενδιαφέρον, λοιπόν, τι συμφώνησε η αντιπροσωπεία υπό την ηγεσία του Budanov, αν θυμηθούμε ότι το κύριο εμπόδιο ήταν μόνο το Donbass, ή μάλλον – η παρουσία ουκρανικών στρατιωτικών δυνάμεων στην περιοχή του. Αυτή την ίδια σκέψη εκφράζει και ο πολεμικός συντάκτης της «Комсомольской правды», Dmitry Steshin : «Ήταν διαταγή ή όχι, το γεγονός είναι απλό. Στους Ουκρανούς που δεν καταλάβαιναν, τους έκαναν να υποκύψουν. Η προεδρία της Ουκρανίας βρίσκοντας τον εαυτό της όχι στο κατώφλι, αλλά μέσα σε ανθρωπιστική κρίση στο Κίεβο, έδωσε κάτι. Θέλαμε το Donbass όσο το δυνατόν πιο γρήγορα…» Άλυτα ζητήματα Στο φόντο των φημών για την ανακωχή, αυξήθηκε και πάλι το ενδιαφέρον για το τι συμβαίνει στις συνομιλίες για την ειρήνη. Ο Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Marco Rubio , δήλωσε στις 28 Ιανουαρίου: «Η λίστα των άλυτων ζητημάτων σχετικά με την ουκρανική διευθέτηση μειώθηκε σε ένα – το εδαφικό. Προς το παρόν, η Ρωσία δεν έχει δώσει τη συγκατάθεσή της για τις εγγυήσεις ασφαλείας για την Ουκρανία, τις οποίες έχουν συμφωνήσει οι ΗΠΑ και οι χώρες της ΕΕ». Στο πλαίσιο αυτών των δηλώσεων, ο υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας, Sergey Lavrov, είπε στους δημοσιογράφους ότι «η Ρωσία δεν γνωρίζει ποιες εγγυήσεις ασφαλείας συμφώνησαν η Ουάσιγκτον και το Κίεβο. Η Μόσχα θα εξετάσει τις πραγματικές συμφωνίες και όχι τις «δημόσιες παραστάσεις». Η Ρωσία δεν σχολιάζει τις διαπραγματεύσεις, οι οποίες θα πρέπει να γίνονται με απόλυτη εμπιστευτικότητα. Η ανακωχή που επιθυμεί ο Zelensky είναι απαράδεκτη για τη Ρωσία». Προσωρινή ανάπαυλα Για τη Ρωσία, οι επιθέσεις στις ενεργειακές υποδομές της Ουκρανίας είναι ένα από τα ελάχιστα εργαλεία στρατηγικής πίεσης - δεν γίνεται λόγος για πυρηνική επίθεση -, σημείωσε ο στρατιωτικός αναλυτής Yuri Baranchik: «μια τέτοια ανακωχή μπορεί να είναι μακροχρόνια, αν και μόνο αν η Ρωσία λάβει κάτι σημαντικό σε αντάλλαγμα». «Ενεργειακή ανακωχή με την Ουκρανία μέχρι τις 3 Φεβρουαρίου; Ίσως αυτό είναι απλώς διαρροή από το Κίεβο, για να προσπαθήσουν να κερδίσουν χρόνο, αλλά είναι μόνο μια ανάπαυλα, και αυτή μπορεί να υπάρξει μόνο για να βυθίσουν τον Zelensky και τους συνεργάτες του στον παγωμένο βόθρο του αποχετευτικού συστήματος από τις 4 Φεβρουαρίου, αν δεν υπάρξουν αλλαγές στην πολιτική απόφαση για την αποχώρηση των Ενόπλων Δυνάμεων της Ουκρανίας από το Donbass, και από την 4η Φεβρουαρίου το βράδυ θα ξαναρχίσουν. Και μέσα σε μια εβδομάδα δεν μπορεί να διορθωθεί τίποτα στο ενεργειακό σύστημα της Ουκρανίας» επισημαίνει ο Ρώσος καθηγητής Marat Bashirov. Θα προδώσει τους πάντες ο Zelensky Το πιο ενδιαφέρον σε αυτή την ιστορία είναι ότι, 24 ώρες πριν από την έναρξη των διαρροών για εκεχειρία, ο Zelensky έκανε λόγο για την προετοιμασία μιας ισχυρής ρωσικής πυραυλικής επίθεσης που θα χτυπούσε την ενεργειακή υποδομή του Κιέβου (μήπως δεν ήξερε για τις υποτιθέμενες συμφωνίες στο Abu Dhabi;). Στις 29 Ιανουαρίου, οι Ουκρανοί ανέφεραν επίσης ότι η επίθεση θα ξεκινούσε σύντομα, περιλαμβάνοντας τη χρήση Oreshnik σε ακαθόριστο στόχο. Μάλιστα, ο υπουργός Εξωτερικών της Ουκρανίας πρότεινε στη Μολδαβία στρατιωτική βοήθεια και να «απελευθερωθεί» από τις Ένοπλες Δυνάμεις της Ρωσίας στη Υπερδνειστερία. Ο Ουκρανός blogger Anatoliy Shariy υπενθύμισε ότι «όλες οι προηγούμενες προσπάθειες μίας πλευράς να ηρεμήσει την άλλη με αυτόν τον τρόπο κατέληγαν σε κάποια αιφνίδια επίθεση ή εισβολή σε μία από τις περιοχές της Ρωσίας», ενώ το ουκρανικό κανάλι «Резидент» σημείωσε ότι «η διαδρομή με τις πυραυλικές επιθέσεις ήταν η κύρια στη διαδικασία των διαπραγματεύσεων, αλλά το Κρεμλίνο έθεσε όρους για τα εδάφη της DPR. Αν ο εχθρός αρνηθεί τις επιθέσεις τις επόμενες ημέρες, τότε την Κυριακή αναμένεται σημαντική πρόοδος στον οδικό χάρτη και η μετάβαση σε βασικές συνθήκες ειρήνης». Το κανάλι «Легитимный» εκτιμά ότι «ο Zelensky και πάλι θα προδώσει τους πάντες»:  « Αν ο Zelensky ακυρώσει για άλλη μία φορά τις συμφωνίες, τότε θα επιβληθούν κυρώσεις στην Ουκρανία και οι ΗΠΑ θα σταματήσουν πλήρως την υποστήριξη στο Κίεβο.  Ολόκληρο το μιντιακό δίκτυο του Ουκρανού προέδρου εργάζεται για την αφήγηση της νίκης στην ενεργειακή ανακωχή, προκειμένου να αποσπάσει την προσοχή από την ήττα, που πραγματικά θα συμβεί, αν αποκαλυφθούν όλοι οι όροι αυτής της συμφωνίας.. .». BN