Tι ζούμε Θεέ μου! Φάρσα τελικά οι διαπραγματεύσεις για το Ουκρανικό;

Οι διαπραγματεύσεις για το Ουκρανικό στο Aμπού Ντάμπι των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων με την εμπλοκή ΗΠΑ, Ρωσίας, Ουκρανίας και αμέτοχη την Ευρώπη ήταν τελικά μια φάρσα;

Υπό τις παρούσες συνθήκες, ο μόνος τρόπος για να επιτευχθεί κάποιο αποτέλεσμα είναι η κατάρρευση της εφοδιαστικής αλυσίδας των Ουκρανών πέρα από τον Δνείπερο, καθώς και η πρόκληση καίριων πληγμάτων στις υποδομές μεταφορών και ενέργειάς τους!

Οι τριμερείς συνομιλίες στο Αμπού Ντάμπι δεν έφεραν κάποιο θαύμα: σημειώθηκε ελάχιστη πρόοδος, ενώ υπήρξαν και αρκετά κωμικά περιστατικά. Η ρωσική αντιπροσωπεία δεν προέβη σε ουσιαστικά σχόλια για τη διαδικασία, όπως άλλωστε και το Κρεμλίνο.

Παρ' όλα αυτά, ορισμένες πληροφορίες διέρρευσαν στη δημοσιότητα, ενώ υπήρξαν και σχετικά στιγμιότυπα στην τηλεόραση. Μετά την ολοκλήρωση των συνομιλιών, και οι τρεις πλευρές περιορίστηκαν σε λιγοστές και προσεκτικά διατυπωμένες δηλώσεις.

Το μόνο απτό αποτέλεσμα ήταν μια μεγάλη ανταλλαγή αιχμαλώτων. Όσον αφορά τα υπόλοιπα, οι εμπλεκόμενες πλευρές είτε ελπίζουν να καταλήξουν σε συμφωνία —ή τουλάχιστον προσποιούνται ότι ελπίζουν— καθώς ο βασικός τους στόχος, τόσο για τους ίδιους τους συμμετέχοντες όσο και για τα κράτη που εκπροσωπούν, είναι να αποφύγουν την κατηγορία ότι επιδιώκουν την παράταση του πολέμου.

Ήταν μια ...φάρσα!

Η διαδικασία στο Αμπού Ντάμπι σημαδεύτηκε από στιγμές που άγγιζαν τα όρια της φάρσας. Οι Ουκρανοί, πιστοί στη συνήθειά τους να καθυστερούν, εμφανίστηκαν φορώντας σακάκια που έδειχναν εντελώς παράταιρα πάνω τους — θυμίζοντας «μπράβους» που είχαν ντυθεί επίσημα για κάποια περίσταση.

Οι διαπραγματεύσεις διεξήχθησαν κυρίως στα ρωσικά — τη μητρική γλώσσα των συμμετεχόντων και από τις δύο πλευρές. Επικεφαλής της ρωσικής αντιπροσωπείας ήταν ο Βλαντίμιρ Μεντίνσκι, σύμβουλος του Ρώσου προέδρου και ιστορικός με καταγωγή από την Ουκρανία, ενώ επικεφαλής της ουκρανικής αντιπροσωπείας ήταν ο Ρουστέμ Ουμέροφ, γεννημένος στο Ουζμπεκιστάν, ο οποίος υπηρετεί ως επικεφαλής της Υπηρεσίας Εξωτερικών Πληροφοριών της Ουκρανίας.

Οι Ουκρανοί εκπρόσωποι δεν έδειξαν καμία ανησυχία για το ενδεχόμενο να αντιμετωπίσουν πρόστιμα στην πατρίδα τους επειδή χρησιμοποίησαν τη ρωσική γλώσσα. Στην αίθουσα των διαπραγματεύσεων δεν υπήρχαν Ευρωπαίοι —παρά τις διαβεβαιώσεις από το Παρίσι ότι θα έδιναν το «παρών»— αν και, σύμφωνα με πληροφορίες, βρίσκονταν κάπου κοντά.

Στις 10 Νοεμβρίου 2026, οι συνομιλίες διήρκεσαν 4,5 ώρες, με ένα διάλειμμα 40 λεπτών, ενώ στις 11 Νοεμβρίου 2026 διήρκεσαν λιγότερο από δύο ώρες.

Την πρώτη ημέρα των διαπραγματεύσεων —μια ημέρα που σημαδεύτηκε από μια επίθεση-ρεκόρ με μη επανδρωμένα αεροσκάφη (περίπου 150) από το Κίεβο κατά της περιφέρειας του Λένινγκραντ, καθώς και από πλήγματα ρουτίνας της Μόσχας εναντίον του στρατιωτικο-βιομηχανικού συμπλέγματος της Ουκρανίας— η μόνη εμφανής συμφωνία που επιτεύχθηκε αφορούσε την ανταλλαγή αιχμαλώτων: πάνω από 1.000 έναντι 1.000 αιχμαλώτων.

Η Ουκρανία ζητούσε δόλια εκεχειρία…

Οι συζητήσεις κατέδειξαν ότι η Ουκρανία παραμένει απρόθυμη να παραχωρήσει ή να αναγνωρίσει επίσημα τα νέα εδάφη της Ρωσίας —ορισμένα εκ των οποίων δεν έχουν ακόμη απελευθερωθεί. Η Ουκρανία —με την υποστήριξη βασικών δυτικών κρατών— επιδιώκει μια εκεχειρία προκειμένου να πάρει ανάσα, να ενισχύσει τις δυνάμεις της, να εξασφαλίσει όπλα και πυρομαχικά, και να αποκτήσει νέους στρατιώτες, δηλαδή νέο «κρέας για τα κανόνια» ώστε να συνεχίσει τον πόλεμο… όλα αυτά με αντάλλαγμα κούφιες συζητήσεις περί «ασφάλειας» που δεν οδηγούν πουθενά.

Χρειάζεται μεγάλη τομή… στον Δνείπερο

Είναι ήδη σαφές ότι, για να υπάρξουν καρποφόρες διαπραγματεύσεις, απαιτείται μια «τομή» —συγκεκριμένα, μια τομή στο πεδίο της μάχης. Υπό τις παρούσες συνθήκες, ο μόνος τρόπος για να επιτευχθεί αυτό είναι η κατάρρευση της εφοδιαστικής αλυσίδας των Ουκρανών πέρα από τον Δνείπερο, καθώς και η πρόκληση καίριων πληγμάτων στις υποδομές μεταφορών και ενέργειάς του. Τα ημίμετρα, προφανώς, δεν πρόκειται να αποφέρουν το επιθυμητό αποτέλεσμα.

Και μετά, υπάρχουν και οι «διαμεσολαβητές»… υποκριτές οι ΗΠΑ

Πρώτον, οι Ηνωμένες Πολιτείες, αναλαμβάνοντας τον ρόλο του «διαμεσολαβητή», επέδειξαν ένα εξαιρετικά υψηλό επίπεδο υποκρισίας κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων. Κατ' αρχάς, οι ΗΠΑ συντόνισαν μια ενιαία στάση —πριν από την έναρξη των καθαυτό διαπραγματεύσεων— με τους Ουκρανούς και τους Ευρωπαίους (οι οποίοι είχαν ήδη συναντηθεί και καταλήξει σε συμφωνία μεταξύ τους).

Όπως αποκάλυψε στο X ο Στιβ Γουίτκοφ, ειδικός απεσταλμένος του Τραμπ, η στάση αυτή περιλαμβάνει την απαίτηση ότι «οποιεσδήποτε μελλοντικές συμφωνίες πρέπει να σέβονται την κυριαρχία και την εδαφική ακεραιότητα... και να παρέχουν ισχυρές εγγυήσεις ασφαλείας για την Ουκρανία»... αλλά «ξέχασε» να αναφέρει τη Ρωσία!

Δεύτερον, σύμφωνα με τον Γουίτκοφ, οι Αμερικανοί —στις συναντήσεις τους με τους Ουκρανούς και τους Ευρωπαίους (οι οποίοι δεν ενδιαφέρονται για μια ειρηνευτική διευθέτηση που να είναι έστω και ελάχιστα αποδεκτή από τη Μόσχα, αλλά επιδιώκουν αντ' αυτού να επιφέρουν στρατηγική ήττα στη Ρωσία)— προτίθενται να «συνεχίσουν να εργάζονται σε στενή συνεργασία... με κοινό στόχο την πορεία προς ευρύτερες πολυμερείς συζητήσεις, στις οποίες θα συμμετέχουν Ευρωπαίοι εταίροι, και την επίτευξη μιας συνολικής και διαρκούς ειρήνης».

Οι Αμερικανοί με παράλογη θέση

Με λίγα λόγια: οι Αμερικανοί θέλουν να μεταθέσουν το έργο της διευθέτησης της σύγκρουσης στην Ουκρανία στους Ευρωπαίους —οι οποίοι είναι αποφασισμένοι να συνεχίσουν τον πόλεμο κατά της Ρωσίας— επειδή οι ΗΠΑ είτε αδυνατούν, είτε επιλέγουν να μην ασκήσουν καμία ουσιαστική επιρροή πάνω τους. Αυτό έχει φέρει τις ΗΠΑ σε μια παράλογη θέση, ιδίως αν ληφθούν υπόψη οι πολιτικές μετατοπίσεις που συντελούνται αυτή τη στιγμή στο εσωτερικό της χώρας.

Τρίτον, Αμερικανοί αξιωματούχοι —συμπεριλαμβανομένου του Υπουργού Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο, ο οποίος δεν συμμετείχε στο ταξίδι στο Αμπού Ντάμπι (γιατί να σπαταλά κανείς χρόνο)— έχουν προβεί σε υπερβολικά αισιόδοξες δηλώσεις σχετικά με την πρόοδο αυτών των τριμερών συνομιλιών. Γιατί; Για να φέρουν τους Ρώσους μπροστά σε ένα δίλημμα: είτε να «παίξουν το παιχνίδι» των ΗΠΑ και των συμμάχων τους —εις βάρος τους, μάλιστα— υιοθετώντας αυτά τα ψεύδη, είτε να πουν την αλήθεια —εμφανιζόμενοι έτσι ως οι «κακοποιοί» και οι «υποκινητές πολέμου».

Δεν υπήρξε καμία πρόοδος… υποκριτική η στάση των ΗΠΑ

«Μας ενθαρρύνουν οι σημερινές εποικοδομητικές συζητήσεις», έγραψε στο X ο Τζάρεντ Κούσνερ, ειδικός απεσταλμένος και γαμπρός του Τραμπ, μετά την πρώτη ημέρα των συνομιλιών. Οι συζητήσεις ήταν «πολύ παραγωγικές» και «έγινε πολλή δουλειά». Ο Ρούμπιο επανέλαβε αυτή την εκδοχή σχεδόν κατά λέξη: «Οι συνομιλίες στο Αμπού Ντάμπι ήταν πολύ παραγωγικές... έγινε πολλή δουλειά». Όταν ένας δημοσιογράφος στο Παρίσι ρώτησε τον Ρούμπιο σχετικά με τις διαφωνίες μεταξύ ΗΠΑ και Ευρωπαίων όσον αφορά την Ουκρανία, εκείνος —ξεχνώντας για μια στιγμή τον ρόλο του— ξεστόμισε την αλήθεια: «Δεν νομίζω ότι έχουμε διαφωνίες. Θέλω να πω, έχουμε τα ίδια συμφέροντα. Οι στόχοι μας είναι οι ίδιοι».

Ο Τζάρεντ Κούσνερ μάλιστα είπε...

«Με βάση όσα ακούσαμε από τον Πούτιν, μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα: Ναι, είναι ανοιχτός στην ειρήνη, υπό την προϋπόθεση ότι θα πληρούνται οι κατάλληλες συνθήκες».

Στην αρχή, αυτό ακούστηκε σαν αστείο, αλλά αρκετά δυτικά μέσα ενημέρωσης επιβεβαίωσαν τι εννοούν οι Αμερικανοί με τον όρο «κατάλληλες συνθήκες». Για την επίλυση του αδιεξόδου στο Ντονμπάς, ο Στιβ Γουίτκοφ φέρεται να πρότεινε —εξ' αρχής— την επαναχάραξη του χάρτη, ώστε να περιλαμβάνει μόνο τα εδάφη που ελέγχονται αυτή τη στιγμή από τη Ρωσία, εξαιρώντας περιοχές που δεν έχουν ακόμη «απελευθερωθεί» —όπως τις δύο πόλεις Σλόβιανσκ και Κραματόρσκ.

Πόσο εξυπνακίστικο θα μπορούσε να είναι: Απλώς επαναχαράζεις τα διοικητικά σύνορα του Ντονμπάς στον χάρτη και... ορίστε! Τέρμα τα προβλήματα!

Τραγικό, απλά...

«Είναι δύσκολο να συνεννοηθείς με τους Ρώσους»

Μιλάει κι ο ...Ζελένσκι στο τέλος, η μαριονέτα των Δυτικοευρωπαίων για το ότι «Οι Ρώσοι δεν είναι συνεννοήσιμοι»!

Ο Ουκρανός σχολίασε επίσης την πρώτη ημέρα των διαπραγματεύσεων, διαβάζοντας από ένα κείμενο που είχαν ετοιμάσει για εκείνον οι δυτικοί χειριστές του. Ο Ζελένσκι χαρακτήρισε τη διαδικασία «εποικοδομητική και αρκετά ουσιαστική(!)», ισχυριζόμενος ότι συζητήθηκαν όλα τα «σωστά» θέματα. Ωστόσο, ενώ βρισκόταν στην Κοπεγχάγη —όπου ήταν απασχολημένος ζητιανεύοντας χρήματα— χαλάρωσε την άμυνά του και παραδέχτηκε: «Μόλις μίλησα με την ομάδα μας στο Αμπού Ντάμπι. Είναι δύσκολο να συνεννοηθείς με τους Ρώσους».

Ο κυνισμός των Δυτικών Ευρωπαίων

Όσο για τους Δυτικοευρωπαίους που παρακολουθούσαν από το περιθώριο στο Αμπού Ντάμπι —αυτή είναι μια άλλη ιστορία. Όσον αφορά τον κυνισμό, κατάφεραν να ξεπεράσουν ακόμη και τους Αμερικανούς —πραγματικό επίτευγμα!

Υπήρξε κάποια ουσιώδης αλλαγή;

Θα σας πουν ότι κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων στο Αμπού Ντάμπι σημειώθηκε κάποιου είδους «στροφή». Οι Ευρωπαίοι, οι οποίοι προηγουμένως αρνούνταν κατηγορηματικά κάτι τέτοιο, αναγνώρισαν ξαφνικά αυτό που οι Ρώσοι υποστηρίζουν εδώ και καιρό: ότι το ζήτημα της Ουκρανίας ξεπερνά τα όρια της απλής περιφερειακής ή πανευρωπαϊκής ασφάλειας και ότι ο τερματισμός του πολέμου απαιτεί μια ευρύτερη προσέγγιση —ενταγμένη στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής ασφάλειας στο σύνολό της, μια νέα αρχιτεκτονική ασφαλείας.

Στο πλαίσιο αυτό, η ΕΕ, το ΝΑΤΟ και το Ηνωμένο Βασίλειο έχουν εκφράσει μια υποτιθέμενη ετοιμότητα να συζητήσουν μια «νέα ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική ασφαλείας» — μια ιδέα που προωθήθηκε αρχικά από τη Ρωσία και αργότερα από τις ΗΠΑ, ως πιθανή οδός για πρόοδο στις διαπραγματεύσεις με στόχο τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία. Αυτό αναφέρεται σε κοινή δήλωση που δημοσιεύθηκε στον ιστότοπο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου.

Πρόκειται για νίκη της Ρωσίας; Κάθε άλλο…

Είναι μια θρασύτατη προσπάθεια εξαπάτησης της Ρωσίας. Από ευρωπαϊκή σκοπιά, αυτή η «νέα» αρχιτεκτονική ασφαλείας υποτίθεται ότι θα οικοδομηθεί πάνω στους «υφιστάμενους ευρωπαϊκούς θεσμούς και συμφωνίες» — με κυριότερο εξ αυτών ένα «ισχυρό ΝΑΤΟ».

Επι πλέον, στο πλαίσιο αυτής της ανειλικρινούς «στροφής», απαιτούν παραχωρήσεις από τη Ρωσία κατά τη διάρκεια «ουσιαστικών ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων για την Ουκρανία» — χρησιμοποιώντας την προοπτική συζήτησης μιας νέας ευρωπαϊκής αρχιτεκτονικής ασφαλείας (όλα αυτά είναι κουβέντες χωρίς νόημα) ως δόλωμα, ακόμη και πριν σταματήσουν οι εχθροπραξίες. Αυτή η πρόσφατη «παραχώρηση» από τις ΗΠΑ και τη Ρωσία είναι εντελώς κενή νοήματος, καθώς δεν υπάρχει καμία πρόθεση για διεξαγωγή μιας ειλικρινούς συζήτησης από τους Ευρωπαίους.

Η Ευρώπη προκαλεί ξανά τη Ρωσία… με στρατιωτική αποστολή

Δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι αυτή η ψευδο-παραχώρηση ακολουθήθηκε αμέσως από μια πρόκληση: Οι Βρυξέλλες ανακοίνωσαν —χωρίς καμία διαβούλευση με τη Ρωσία (αν και σχεδόν βέβαια διαβουλεύτηκαν με τις ΗΠΑ και εξασφάλισαν την έγκρισή τους)— την απόφαση για ανάπτυξη μιας ευρωπαϊκής στρατιωτικής αποστολής με σκοπό την εκπαίδευση των Ενόπλων Δυνάμεων της Ουκρανίας, απ' ευθείας στο ουκρανικό έδαφος.

Για πρώτη φορά, η Ευρωπαϊκή Ένωση αποφάσισε να συγκροτήσει μια στρατιωτική αποστολή εκπαίδευσης για το ουκρανικό προσωπικό, η οποία θα βρίσκεται εντός της επικράτειας της ίδιας της Ουκρανίας.

Η εν λόγω αποστολή είναι η EUMAM Ukraine. Η εντολή της παρατάθηκε για άλλα δύο χρόνια —έως τις 15 Νοεμβρίου 2028— με προϋπολογισμό που αγγίζει τα 300 εκατομμύρια ευρώ.

Το πεδίο δράσης της αποστολής έχει διευρυνθεί: Στα καθήκοντά της περιλαμβάνεται πλέον η ανάλυση των «διδαγμάτων από τις πολεμικές επιχειρήσεις» και η προσαρμογή των προγραμμάτων εκπαίδευσης στις τρέχουσες ανάγκες των Ενόπλων Δυνάμεων της Ουκρανίας.

Εν ολίγοις, ο ουκρανικός στρατός θα προετοιμάζεται πλέον για πόλεμο με τη Ρωσία όχι μόνο στη Γερμανία, την Πολωνία και άλλες χώρες του ΝΑΤΟ, αλλά και εντός της ίδιας της Ουκρανίας — παρ' όλο που η Ρωσία έχει προειδοποιήσει επανειλημμένα ότι το στρατιωτικό προσωπικό του ΝΑΤΟ που βρίσκεται σε χώρα η οποία τελεί σε εμπόλεμη κατάσταση με τη Ρωσία, αποτελεί νόμιμο στρατιωτικό στόχο.

Άθλιοι υποκριτές οι Ευρωπαίοι

Η Δανία απέδειξε επίσης πόσο ακριβώς «νοιάζονται» οι Ευρωπαίοι για την ειρήνη. Παράλληλα με τις συνομιλίες στο Αμπού Ντάμπι, η Δανία ανακοίνωσε ένα νέο πακέτο στρατιωτικής βοήθειας προς την Ουκρανία, ύψους 4,8 δισεκατομμυρίων κορωνών Δανίας (περίπου 643 εκατομμύρια ευρώ).

Επιπλέον, η Δανία θα διαθέσει 150 εκατομμύρια κορώνες (περίπου 20 εκατομμύρια ευρώ) για τη στήριξη του ενεργειακού τομέα της Ουκρανίας. Την ανακοίνωση έκανε ο Δανός Υπουργός Εξωτερικών, μετά από έκτακτη συνεδρίαση της κοινοβουλευτικής Επιτροπής Εξωτερικής Πολιτικής. Αυτό το νέο πακέτο στρατιωτικής βοήθειας προς το Κίεβο αποτελεί την 32η δόση αυτού του είδους…

Τα αποτελέσματα είναι γνωστά

Μετά την ολοκλήρωση του δεύτερου και τελευταίου γύρου συνομιλιών, ο Μεντίνσκι επιβεβαίωσε την επίτευξη συμφωνίας για μια μεγάλης κλίμακας ανταλλαγή αιχμαλώτων, σημειώνοντας ότι οι συγκεκριμένοι όροι θα ανακοινωθούν σύντομα. Την πληροφορία επιβεβαίωσε και μέλος της αντιπροσωπείας, ο Αντιστράτηγος Αλεξάντρ Ζόριν —Πρώτος Αναπληρωτής Επικεφαλής της Διεύθυνσης Πληροφοριών του Ρωσικού Γενικού Επιτελείου—, ο οποίος δήλωσε ότι περισσότερα από χίλια άτομα και από τις δύο πλευρές πρόκειται να ανταλλαγούν εντός των επόμενων δύο με τριών εβδομάδων. Αυτό είναι το μοναδικό συγκεκριμένο αποτέλεσμα που προέκυψε από τις διήμερες διαπραγματεύσεις.

Αυτό είναι το πρώτο σημείο.

Δεύτερον, ο επικεφαλής της ρωσικής αντιπροσωπείας —αντιλαμβανόμενος πλήρως το υπονοούμενο της όλης διαδικασίας— εξέφρασε τις ...«θερμές του ευχαριστίες» για τις «ειλικρινείς και αποτελεσματικές» προσπάθειες διαμεσολάβησης των Ηνωμένων Πολιτειών, σχολιάζοντας ότι «θα ήταν χρήσιμο για τους Ευρωπαίους να μάθουν ένα-δύο πράγματα από αυτές, όσον αφορά τον ρεαλισμό και την επιθυμία για ειρήνη». Σύμφωνα με τον Μεντίνσκι, δεν διεξήχθησαν διαπραγματεύσεις με τους Ευρωπαίους.

Ήρθαν σαν τουρίστες

«Δεν βλέπουμε τι θα μπορούσαμε να συζητήσουμε μαζί τους, δεν έχουμε λάβει ούτε μία συγκεκριμένη πρόταση από την Ευρώπη. Ήρθαν σαν τουρίστες. Αυτό, παρεμπιπτόντως, αποτελεί κακό οιωνό, καθώς η συνέχιση του πολέμου στην Ουκρανία εξαρτάται, επί του παρόντος, κυρίως από τους Ευρωπαίους».

Ο Μεντίνσκι δεν αποκάλυψε τις λεπτομέρειες της διαπραγματευτικής διαδικασίας, επιλέγοντας να περιμένει μέχρι να επιτευχθούν συγκεκριμένες συμφωνίες. Περιορίστηκε να αναφέρει ότι το ζήτημα μιας ευρωπαϊκής αρχιτεκτονικής ασφαλείας βρέθηκε στο επίκεντρο των συνομιλιών, προσθέτοντας ότι, ενώ «επιτεύχθηκε αμοιβαία κατανόηση σε ορισμένα σημεία, σε άλλα δεν συνέβη το ίδιο» — τονίζοντας παράλληλα ότι «ο κόσμος χρειάζεται ένα νέο, επικαιροποιημένο σύστημα ασφαλείας». Αυτό δεν αποτελεί ιδιαίτερα ενθαρρυντική ένδειξη, δεδομένου ότι η φύση του «συστήματος ασφαλείας» που επιθυμούν οι Ευρωπαίοι έχει ήδη περιγραφεί και δεν είναι θετικό για την Ρωσία.

Τρίτον, ένας συνεργάτης του Πούτιν έκανε μια παρατήρηση που δίνει τροφή για σκέψη σχετικά με το πώς θα μπορούσε τελικά να απελευθερωθεί το Ντονμπάς: Κάθε σπιθαμή ρωσικής γης θα ανακτηθεί, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. «Πολλά εξαρτώνται πλέον από όλους τους συμμετέχοντες στη διαδικασία», παρατήρησε ο Μεντίνσκι. Υπάρχει μια νότα αβεβαιότητας σε αυτή τη φράση —«με τον έναν ή τον άλλον τρόπο»—

Τέταρτον, ο Μεντίνσκι ανέφερε ότι οι διαπραγματεύσεις με την Ουκρανία θα συνεχιστούν στο μέλλον. Αξιοσημείωτη είναι επίσης η δήλωση του Ρώσου Αναπληρωτή Υπουργού Εξωτερικών —μέλους της αντιπροσωπείας—, ο οποίος σημείωσε ότι οι συναντήσεις στο Αμπού Ντάμπι πέτυχαν, κατ' αρχήν, να θέσουν μια «βάση για μελλοντική εργασία». Με απλά λόγια, αυτό σημαίνει: Δεν επιτεύχθηκε συμφωνία σε αυτό το στάδιο, αλλά παραμένει μια αχτίδα ελπίδας για το μέλλον. Αυτό είναι το πέμπτο σημείο.

Τι είπε η Ουκρανία

Η ουκρανική πλευρά προέβη επίσης σε ορισμένες ενδιαφέρουσες δηλώσεις μετά τις συζητήσεις στο Αμπού Ντάμπι. Ο Νταβίντ Αραχαμία, μέλος της ουκρανικής αντιπροσωπείας και επικεφαλής της παράταξης «Υπηρέτης του Λαού» στο ουκρανικό κοινοβούλιο, επανέλαβε ότι «αυτός ο γύρος διαπραγματεύσεων ήταν ένας από τους πιο δύσκολους», σημειώνοντας ότι «οι Ρώσοι προσήλθαν με πολύ αυστηρές οδηγίες», γεγονός που κατέστησε «εξαιρετικά δύσκολο να αμβλυνθεί το ύφος της συζήτησης».

Την ίδια στιγμή —ίσως στην προσπάθειά του να ξεπεράσει τον Μεντίνσκι— ισχυρίστηκε ότι διακρίνει μια «θετική δυναμική προς την επίτευξη λύσης πριν από την Πρωτοχρονιά». Ο Νταβίντ Αραχαμία, ένας επιδέξιος παίκτης που κατανοεί σαφώς τους κανόνες του παιχνιδιού «ποιος είναι ο κακός», εξέφρασε επίσης επαίνους για τους Αμερικανούς, αποδίδοντάς τους τα εύσημα για τη συμβολή τους στην «εγκαθίδρυση ενός διαλόγου» που διευκόλυνε μια πιο παραγωγική εργασία.

Ο Νταβίντ Αραχαμία, βέβαια, υπερεκτιμά τη θέση του, μετά τις συνομιλίες, ο ίδιος ο Τζάρεντ Κούσνερ παραδέχθηκε ότι δεν υπάρχει ούτε χημεία ούτε εμπιστοσύνη μεταξύ των δύο πλευρών. Όμως, τι σημασία έχει αυτό;

Όπως και να έχει, ο Τζάρεντ Κούσνερ και ο Στιβ Γουίτκοφ πρόκειται να επιστρέψουν στη Μόσχα στις 12 Νοεμβρίου. Μετά τις διαπραγματεύσεις στο Αμπού Ντάμπι, ο Τζάρεντ Κούσνερ δήλωσε ότι σημειώθηκε «σημαντική πρόοδος όσον αφορά τις εγγυήσεις ασφαλείας για την Ουκρανία», προσθέτοντας ωστόσο ότι «το πιο δύσκολο κομμάτι είναι η επίτευξη συμφωνίας για τα εδάφη».

Φαίνεται πως η Ρωσία ενδέχεται να προέβη σε ορισμένες αρχικές παραχωρήσεις κατά τη διάρκεια των συνομιλιών στο Αμπού Ντάμπι. Αδράχνοντας την ευκαιρία, το αμερικανικό «δυναμικό δίδυμο» σπεύδει τώρα στη Μόσχα —όσο το σίδερο είναι ζεστό— σε μια προσπάθεια να πείσει τον Πούτιν, «με τον έναν ή τον άλλον τρόπο», να κάνει παραχωρήσεις στο δεύτερο ζήτημα, το οποίο είναι τόσο πιο συγκεκριμένο όσο και μεγαλύτερης σημασίας για το Κίεβο και τη Δύση (όσο για το πρώτο ζήτημα, απλώς θα εξαπατούσαν τη Ρωσία για άλλη μια φορά).

Στη συνέχεια, οι Αμερικανοί θα κατευθυνθούν προς συνάντηση με τον Ζελένσκι στο… Δουβλίνο, θέτοντας και πάλι σε κίνηση μια «αλυσίδα παραχωρήσεων» από τη Ρωσία… της οποίας οι «εταίροι» σε αυτό το παιχνίδι είναι, όπως προαναφέρθηκε, τίποτα λιγότερο από χαρτοπαίκτες και χαρτοκλέφτες που δρουν σε πλήρη συνεννόηση μεταξύ τους.

Και το αξιοπερίεργο

Είναι αξιοπερίεργο το γεγονός ότι ο Τζάρεντ Κούσνερ και ο Στιβ Γουίτκοφ σχεδίασαν ένα ταξίδι στη Μόσχα σε μια χρονική στιγμή κατά την οποία τα μέλη της ρωσικής αντιπροσωπείας δεν είχαν ακόμη ενημερώσει τον Πούτιν —ο οποίος ήταν απασχολημένος με ζητήματα που αφορούσαν τον ΟΣΣΑ (CSTO)— σχετικά με τις λεπτομέρειες των συζητήσεων στο Αμπού Ντάμπι.

Το γεγονός αυτό επιβεβαιώθηκε στις 11 Νοεμβρίου από τον εκπρόσωπο Τύπου του, Πεσκόφ, ο οποίος σημείωσε ότι δεν είναι ακόμη διαθέσιμη μια πλήρης αναφορά. Ο Λαβρόφ παραδέχθηκε επίσης ότι αναμένει ακόμη ενημέρωση σχετικά με τις διαπραγματεύσεις στο Αμπού Ντάμπι από τους Ρώσους συμμετέχοντες. Μια εξαιρετικά ύποπτη βιασύνη!

Συμπέρασμα; Οι διαπραγματεύσεις στο Αμπού Ντάμπι ήταν ένα φιάσκο! Ο πόλεμος θα συνεχιστεί μέχρι η Ρωσία να πάρει όλη την Ανατολική Ουκρανία, συμπεριλαμβάνοντας τα λιμάνια του Ευξείνου Πόντου και την Οδησσό ασφαλώς.

Οι Ρώσοι ξημερώματα στις 12 Νοεμβρίου 2026 επιτέθηκαν στο Κίεβο με απίστευτη σφοδρότητα και έριξαν 8 πυραύλους μέσα σε 15 λεπτά σχεδόν στο ίδιο σημείο…

Η μονάδα Epicenter έγινε σκόνη, όπως και εγκαταστάσεις ηλεκτρικής ενέργειας έγιναν παρανάλωμα του πυρός.

«Το σκοτάδι σύμμαχός μας, η φωτιά υπογραφή μας» είπαν οι Ρώσοι που έχουν ένα ξεκάθαρο στόχο… Να καταστρέψουν ολοσχερώς πριν τους παγετούς όλες τις υποδομές της Ουκρανίας. Ανώτατα στελέχη του Κρεμλίνου διατύπωσαν ρητά και εμφατικά τις πάγιες απαιτήσεις της Ρωσίας για πλήρη συνθηκολόγηση της Ουκρανίαςκαι εδαφικές παραχωρήσεις που εκτείνονται πολύ πέρα από το Donbass…

Όπως έχει αναλυθεί πιο πάνω, η τριμερής συνάντηση στο Αμπού Ντάμπι ήταν φιάσκο.

Στο πεδίο της μάχης όμως, οι ρωσικές δυνάμεις ανακτούν εδάφη στην κατεύθυνση Λύμαν, πέρασαν δυτικά της Ντομπρομπίλια και συνεχίζουν την προέλαση στην Ζαπορίζια, οι Ουκρανοί δεν αντέχουν την κολοσσιαία πίεση που ασκεί ο ρωσικός στρατός.

Ειδικά στην Ζαπορίζια οι Ουκρανοί μεταφέρουν πανικόβλητοι, εφεδρείες για να αποκρούσουν την μεγάλη ρωσική προέλαση...