Τα απάνθρωπα Κτήνη του Νεοταξισμού και της Καμπάλα

Η "ηπειρωτική φιλοσοφία" ως προθάλαμος της αποδόμησης, η εισβολή της queer θεωρίας και η τελική άρνηση του ίδιου του Ανθρώπου ως δημιούργημα του Θεού κατ' εικόνα και καθ' ομοίωση!

Το κείμενο αυτο, γράφτηκε ως, ας πούμε, κάποια επεξηγηματική συνέχεια του άρθρου του Κων/νου Γρίβα, όπου υπάρχουν όροι και ατζέντες που ίσως αρκετοί από εσάς τους αναγνώστες δεν είχατε ξανακούσει ποτέ και το κυριότερο, δεν γνωρίζετε τόσο την τρομακτική επικινδυνότητα που κρυβουν, όσο και το ποιοί βρίσκονται από πίσω...

Κοιτάξτε την εικόνα που ανέβασα για να συνοδεύσει το έκτακτο αυτό άρθρο μου. Δεν είναι απλώς μια καλλιτεχνική σύλληψη. Είναι η οπτική απόδοση μιας ιδέας που κυκλοφορεί πλέον ανοιχτά στους ακαδημαϊκούς διαδρόμους και στους πολιτισμικούς θεσμούς της Δύσης: Ότι ο άνθρωπος δεν είναι το κέντρο του κόσμου, αλλά παράσιτο. Δεν είναι θεϊκή δημιουργία, αλλά δημιουργία κάποιας κακής και ποταπής δύναμης. Δεν είναι η κατ' εικόνα και ομοίωση του Θεού, αλλά η κατάρα Του. Κι ότι η ύπαρξή του αποτελεί βάρος για τη βιόσφαιρα. Ότι η συνέχισή της ύπαρξης του, είναι πρόβλημα που πρέπει να λυθεί με την...εξαφάνισή του!

Από την λεγόμενη "ηπειρωτική φιλοσοφία" που αποδόμησε κάθε σταθερό νόημα, μέχρι τη Queer Agenda που διέλυσε το φύλο και την ταυτότητα, έως τις ακραίες θέσεις που ζητούν πλέον την ίδια την κατάργηση του ανθρώπινου όντος, η πορεία είναι μία και συνεκτική.

Ασφαλώς και δεν πρόκειται για πρόοδο. Πρόκειται για συστηματική υπονόμευση των θεμελίων πάνω στα οποία στηρίχθηκε ο πολιτισμός, η ηθική και η ίδια η δυνατότητα να μιλάμε για αλήθεια!

Τι είναι η "Ηπειρωτική Φιλοσοφία"

Ας τα πιάσουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Τι είναι η "Ηπειρωτική Φιλοσοφία", τι η "Αναλυτική φιλοσοφία" και πού αυτές συναντώνται.

Η "Ηπειρωτική φιλοσοφία" (Continental Philosophy) είναι ο όρος που χρησιμοποιείται κυρίως στον αγγλοσαξονικό χώρο για να περιγράψει την ευρωπαϊκή φιλοσοφική παράδοση της ηπειρωτικής Ευρώπης, σε αντίθεση με την "Αναλυτική φιλοσοφία" (Analytic Philosophy) που κυριαρχεί στις ΗΠΑ.

Δεν πρόκειται για μία ενιαία σχολή με κοινό δόγμα, αλλά για ένα ευρύ "ρεύμα σκέψης" που περιλαμβάνει Φαινομενολογία (Husserl, Heidegger, Merleau-Ponty),

Υπαρξισμό (Kierkegaard, Nietzsche, Sartre, Camus), Ερμηνευτική (Dilthey, Gadamer, Ricoeur), Κριτική θεωρία (Σχολή της Φρανκφούρτης: Adorno, Horkheimer, Habermas, Marcuse), Δομισμό και μεταδομισμό (Saussure, Lévi-Strauss, Foucault, Derrida, Deleuze, Lacan), Μεταμοντερνισμό και διάφορες άλλες μορφές ριζοσπαστικής κριτικής.

Η "Αναλυτική Φιλοσοφία" πάλι, είναι μια πιο απλή φιλοσοφική σχολη, η οποία εμπεριέχει λογική ανάλυση, γλωσσική σαφήνεια, επιχειρηματολογία με πιο ξεκάθαρο στύλ, τυπικό θα έλεγα, κοντά στις επιστήμες, με γνώση, ηθική και με αναλυτικά εργαλεία. Εντελώς αντίθετες πηγές σκέψης, που όμως όταν βρεθούν κάποια στιγμή μαζί, μπορούν να παράξουν και καταστροφικά αποτελέσματα.

Ο όρος «Ηπειρωτική» εμφανίστηκε μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και είναι σε μεγάλο βαθμό εξωτερικός χαρακτηρισμός, δηλαδή οι ίδιοι οι φιλόσοφοι της ευρωπαϊκής ηπείρου δεν αυτοαποκαλούνταν συνήθως έτσι. Θα έλεγα ότι είναι περισσότερο η οπτική γωνία των αναλυτικών φιλοσόφων που έβλεπαν «απέναντι» μια διαφορετική παράδοση.

Με λίγα λόγια, όταν ακούτε «ηπειρωτική φιλοσοφία», μιλάμε για τη μεγάλη ευρωπαϊκή γραμμή που ξεκινά ουσιαστικά από τον Καντ και τον Χέγκελ και φτάνει μέχρι τον Φουκώ, τον Ντεριντά και τους επιγόνους τους — μια φιλοσοφία δηλαδή που ενδιαφέρεται περισσότερο(φαινομενικά τουλάχιστον) για την Ιστορία, την εμπειρία, την εξουσία και το νόημα της ανθρώπινης ύπαρξης, παρά για την αυστηρή λογική ανάλυση των προτάσεων.

Η "Hπειρωτική Φιλοσοφία" ως προθάλαμος της αποδόμησης και η εισβολή της Queer Agenda στον πολιτισμό

Η λεγόμενη «Ηπειρωτική Φιλοσοφία» δεν υπήρξε στην ουσία της ποτέ απλώς μια γεωγραφική ή μεθοδολογική διάκριση από την αναλυτική παράδοση της αγγλοσαξονικής σκέψης. Υπήρξε, από τον Χέγκελ και έπειτα, και ιδίως μετά τον Φουκώ, μια συστηματική προσπάθεια να μετατραπεί η φιλοσοφία από αναζήτηση της αλήθειας σε εργαλείο αποδόμησης κάθε σταθερού νοήματος.

Εκεί όπου η αναλυτική σκέψη ζητούσε σαφήνεια, λογική αυστηρότητα και έλεγχο των εννοιών, η ηπειρωτική παράδοση προτίμησε την ιστορικότητα, την ερμηνευτική ασάφεια και την κριτική της ίδιας της ιδέας του «φυσικού» και του «κανονικού».

Δεν αρκέστηκε να αμφισβητήσει συγκεκριμένες προκαταλήψεις. Αμφισβήτησε την ίδια τη δυνατότητα σταθερής αλήθειας, σταθερής ταυτότητας και σταθερής ιεραρχίας αξιών.

Από αυτό το έδαφος κυριολεκτικα ξεπήδησε, στις αρχές της δεκαετίας του 1990 (τι πρωτότυπο ε;) , η Queer θεωρία ή Agenda. Με προεξάρχουσες μορφές τη Τζούντιθ Μπάτλερ (Judith Butler‎‎) και την Ιβ Κοσόφσκι Σέτζγουικ (Eve Kosofsky Sedgwick) και με βαθιά εξάρτηση από τον Φουκώ, η θεωρία αυτή δεν αρκέστηκε στην υπεράσπιση δικαιωμάτων. Διακήρυξε χωρίς καμμιά ντροπή ή τέλος πάντων, χωρίς να υπάρξει απολύτως κανένας δισταγμός ότι το φύλο και η σεξουαλικότητα δεν είναι βιολογικά δεδομένα, αλλά κοινωνικές κατασκευές και «επιτελέσεις» που πρέπει να αποδομηθούν!

Η Μπάτλερ στο βιβλίο της Gender Trouble ("Το προβλημα του Φύλου") υποστήριξε ότι το φύλο είναι αποτέλεσμα επαναλαμβανόμενων πράξεων(!!!) και όχι ουσία! Ο Φουκώ βλέπετε, είχε ήδη ανοίξει τον δρόμο με την Ιστορία της Σεξουαλικότητας, παρουσιάζοντας τη σεξουαλικότητα ως προϊόν λόγου και εξουσίας!

Η Queer Agenda πήρε αυτές τις ιδέες και τις μετέτρεψε - ούτε λίγο, ούτε πολύ - σε ...πολιτικό πρόγραμμα, με καθαρές εντολές από τους γνωστούς μας κύκλους του Νεοταξισμού και της "Νέας Εποχής", που δεν είναι άλλοι από τους Rothchild και τους Rockefeller, τους ανώτατους οδηγούς των "Πεφωτισμένων" και της Μασονίας και ασφαλώς από την ίδια την λέσχη "Τριμερής Επιτροπή", δηλαδή όλο το Ασκεναζί Εβραιοσίχαμα που σχεδιάζει να αλλάξει όλη την Ανθρωπότητα και να τη μετατρέψει ως "Μετα-Ανθρωπιστική", δηλαδή άτομα χωρίς δική τους βούληση, με συνδεδεμένη πάνω τους την Τεχνητή Νοημοσύνη η οποία θα τους κατευθύνει κατά τις επιδιώξεις των Επικυρίαρχων. Ασφαλως, ο στόχος δεν ήταν η ισότητα μέσα στο υπάρχον πλαίσιο, αλλά η διάλυση του ίδιου του πλαισίου — της ετεροκανονικότητας, του δυαδικού φύλου, της σταθερής ταυτότητας.

Τι ακριβώς επιδιώκει η  Queer Agenda;

Πρώτον, την αποδόμηση κάθε «φυσικής» κατηγορίας ,δεύτερον, την προώθηση της ρευστότητας ως ανώτερης αξίας απέναντι στη σταθερότητα και τρίτον, τη μετατροπή της τέχνης, της λογοτεχνίας και του κινηματογράφου σε εργαλεία αυτής της αποδόμησης.

Δεν πρόκειται λοιπόν για απλή υπεράσπιση μειονοτήτων. Πρόκειται για επίθεση στην ίδια την έννοια της κανονικότητας.

Ό,τι παρουσιάζεται ως φυσιολογικό θεωρείται καταπιεστικό.

Ό,τι παρουσιάζεται ως σταθερό θεωρείται πλαστό.

Η ίδια η βιολογική πραγματικότητα του φύλου υποχωρεί μπροστά στην επιτελεστικότητα.

Η μετάβαση ουσιαστικά από την ακαδημία στην τέχνη και ιδίως στον κινηματογράφο υπήρξε ραγδαία και μεθοδική.

Το λεγόμενο New Queer Cinema των αρχών του 1990 λειτούργησε ως προγεφύρωμα.

Ταινίες όπως το Poison του Todd Haynes, το Swoon του Tom Kalin ή το The Living End του Gregg Araki απέρριπταν κάθε «θετική» ή αφομοιωτική απεικόνιση. Προωθούσαν την ασάφεια, την περιθωριακότητα, την ανοιχτή αμφισβήτηση της κανονικότητας και συχνά την εξύμνηση του θανάτου, της ασθένειας και της παρακμής, μέσα στο πλαίσιο της κρίσης του AIDS.

Δεν ζητούσαν αποδοχή. Ζητούσαν να ανατραπεί η ίδια η λογική της αποδοχής. Στη συνέχεια, η ίδια λογική πέρασε στο mainstream.

Οργανισμοί όπως η διαβόητη GLAAD, ανέλαβαν συστηματικά τον ρόλο του επόπτη δημοσιεύοντας ετήσιες εκθέσεις, βαθμολογώντας τα στούντιο, συμβουλεύοντας σενάρια και ασκώντας πίεση ώστε η «συμπερίληψη» να καταστεί σχεδόν υποχρεωτική. Τρανό παράδειγμα η "Οδύσσεια" του Νόλαν, την οποία ...υμνούσε χωρίς καμμιά αιδώ το δικό μας Κτήνος, που κατά κόσμον ονομάζεται Κυριάκος Μητσοτάκης και με αποστολή διατεταγμένης υπηρεσίας να καταστρέψει ό,τι ιερό και όσιο έχει αυτός ο λαός μας, ακόμη και την ίδια την Ιστορία του.

Και δεν ειναι μόνο η "Οδύσσεια" βέβαια. Αν κάνετε μια "βόλτα" στα λεγόμενα "διαδικτυακά κανάλια" ή "πλατφορμες", θα το διαπιστώσετε αμέσως κοιτάζοντας τις ταινίες που προβάλλουν και τα σενάρια πάνω στα οποία αυτές γυρίζονται.

Χαρακτήρες εισάγονται όχι επειδή το απαιτεί η αφήγηση, αλλά επειδή το απαιτεί η ιδεολογία. Η βιολογική πραγματικότητα υποχωρεί μπροστά στην επιτελεστικότητα. Η σταθερή ταυτότητα λοιδορείται ως καταπίεση. Η ίδια η έννοια του φυσιολογικού παρουσιάζεται ως εργαλείο εξουσίας.

Στις περισσότερες παραγωγές μεγάλων στούντιο, ο έμφυλος δυϊσμός παρουσιάζεται ως αυθαίρετος. Η οικογένεια ως καταπιεστική δομή με τα παιδιά κυρίως, να επαναστατούν κατηγορώντας τους γονείς τους για το κάθε τι που τους συμβαίνει. Η αναπαραγωγή παρουσιάζεται ως πρόβλημα. Η ίδια η επιθυμία αποσυνδέεται από κάθε βιολογικό ή πολιτισμικό πλαίσιο και παρουσιάζεται ως πεδίο αέναης πειραματικής ρευστότητας. Δεν πρόκειται ασφαλώς για καλλιτεχνική ελευθερία και άλλες τέτοιες μπούρδες. Πρόκειται για ιδεολογική εντολή που μεταμφιέζεται σε τέχνη.

Πίσω από αυτή την πολιτισμική επίθεση βρίσκεται ένα απολύτως υπαρκτό και καλά χρηματοδοτούμενο οικοσύστημα. Ιδρύματα όπως το Ariadne Getty Foundation, το Gill Foundation, το Tides Foundation, το Chicago Community Trust και σε ευρύτερο επίπεδο το Soros Foundation και το Ford Foundation (όλα αυτά "ιδρύματα" ελέγχονται από το WEF και τη Λέσχη Μπίλντερμπεργκ) τροφοδοτούν τόσο τους ακτιβιστικούς οργανισμούς όσο και ανεξάρτητες παραγωγές.

Παράλληλα, οι ίδιες οι μεγάλες εταιρείες του Χόλιγουντ, όπως η Disney πχ, "ανακαλύπτουν" στο «ουράνιο τόξο» μια επικερδή ταυτότητα εταιρικής αρετής. Έτσι η αρχική ριζοσπαστική χειρονομία μετατρέπεται σε βιομηχανία πολιτισμικής μηχανικής.

Η χρηματοδότηση δεν είναι τυχαία. Πρόκειται για συνειδητή επένδυση σε μια συγκεκριμένη κοσμοθεωρία που θεωρεί την παραδοσιακή τάξη πραγμάτων εγγενώς καταπιεστική - επιφανειακά- και επιδιώκει τη συστηματική της αποδιάρθρωση.

Όλα αυτά, ωστόσο, δεν αποτελούν το τέλος της πορείας.

Η αποδόμηση του φύλου και της σεξουαλικότητας ήταν μόνο το πρώτο βήμα. Η λογική συνέπεια της ίδιας αποδομητικής ορμής οδηγεί αναπόφευκτα στην αποδόμηση του ίδιου του ανθρώπου.

Εδώ εμφανίζεται η θεωρία της Patricia MacCormack, καθηγήτριας Ηπειρωτικής Φιλοσοφίας, η οποία στο βιβλίο της The Ahuman Manifesto: Activism for the End of the Anthropocene (2020) αλλά και στο σύνολο του ακαδημαϊκού έργου της, φτάνει στο ακραίο σημείο.

Η MacCormack δεν αρκείται να αποδομήσει το φύλο ή την ετεροκανονικότητα. Αποδομεί τον ίδιο τον άνθρωπο ως κατηγορία. Υποστηρίζει ευθαρσώς ότι η ανθρωπότητα είναι ένα επικίνδυνο παράσιτο στον πλανήτη, όπως ακριβώς το παρουσιάζει και ο Κώστας ο Γρίβας στο άρθρο του που αναδημοσίευσες το ιστολόγιο μου.

Ό,τι καταπιέζει και καταστρέφει την υπόλοιπη βιόσφαιρα — από τα βακτήρια μέχρι τον ελέφαντα πρέπει να...πεθάνει! Γι΄αυτήν την πραγματικά άρρωστη ψυχικά γυναίκα, η ανθρώπινη ύπαρξη, με την προνομιακή της θέση, αποτελεί την κύρια πηγή βίας και καταστροφής. Και ότι, πολύ απλά, η ανθρωπότητα πρέπει να πάψει να υπάρχει.

Η MacCormack δεν μιλά για μαζική εξόντωση ή γενοκτονία. Μιλά για σταδιακή, εθελοντική εξαφάνιση μέσω της άρνησης της αναπαραγωγής (αντιναταλισμός), της εγκατάλειψης κάθε ανθρώπινου προνομίου, του απόλυτου veganισμου που αρνείται κάθε χρήση ζώων ως τροφή και πρωτεϊνική πηγή, και της φροντίδας του κόσμου μέχρι να ...φύγουμε!!!

Το «απάνθρωπο» (ahuman) δεν είναι μετα-ανθρώπινο με την έννοια της τεχνολογικής ενίσχυσης. Είναι η συνειδητή άρνηση του ανθρώπινου ως ανώτερης ή έστω κεντρικής κατηγορίας. Ο άνθρωπος πρέπει να πάψει να σκέφτεται ως άνθρωπος, να πάψει να αναπαράγεται ως άνθρωπος, να πάψει να διεκδικεί προνόμια ως άνθρωπος. Μόνο τότε, όπως ισχυρίζεται αυτό το πραγματικά άρρωστο γυναικειο μυαλό, θα απελευθερωθεί η υπόλοιπη ζωή στον πλανήτη.

Αυτή η θέση δεν είναι απλά περιθωριακή εκκεντρικότητα. Είναι η λογική κατάληξη της ίδιας αποδομητικής ορμής που ξεκίνησε από την ηπειρωτική φιλοσοφία και πέρασε από τη Queer θεωρία. Αν το φύλο είναι κατασκευή, αν η σεξουαλικότητα είναι επιτέλεση, αν κάθε σταθερή ταυτότητα είναι καταπίεση, τότε γιατί να εξαιρεθεί η ίδια η ανθρώπινη ταυτότητα;

Αν η ετεροκανονικότητα είναι εξουσία, γιατί να μην είναι εξουσία και ο ανθρωποκεντρισμός; Αν πρέπει να αποδομήσουμε το δυαδικό φύλο, γιατί να μην αποδομήσουμε και το ανθρώπινο/μη ανθρώπινο;

Η MacCormack απλώς τραβάει την κλωστή μέχρι το τέλος. Και το τέλος είναι η διακήρυξη ότι ο άνθρωπος, ως είδος, είναι το πρόβλημα.

Η σύνδεση λοιπόν με την τέχνη και τον κινηματογράφο είναι άμεση. Η MacCormack βλέπει στην τέχνη ένα εργαλείο «απάνθρωπης» ενεργοποίησης. Η τέχνη πρέπει να ξεφύγει από κάθε ανθρωποκεντρική αναπαράσταση, να αρνηθεί την αναγνώριση, να προωθήσει μορφές έκφρασης πέρα από το ανθρώπινο.

Στο πλαίσιο αυτό, οι queer αισθητικές που ήδη αποδομούν το φύλο και την επιθυμία, γίνονται προθάλαμος για αισθητικές που αποδομούν τον ίδιο τον άνθρωπο.

Η οθόνη από τη μεριά της, από πεδίο αφήγησης ανθρώπινων ιστοριών, μετατρέπεται σε πεδίο πειραματισμού με την κατάργηση του ανθρώπινου βλέμματος.

Αυτή η πορεία — από την ηπειρωτική αποδόμηση, στη queer ρευστότητα, στην απάνθρωπη εξαφάνιση — μόνο τυχαία δεν είναι. Είναι προσεκτικά και...σατανικά σχεδιασμένη.

Κάθε στάδιο προετοιμάζει το επόμενο. Η άρνηση της σταθερής ταυτότητας φύλου προετοιμάζει την άρνηση της σταθερής ανθρώπινης ταυτότητας.

Η κριτική της ετεροκανονικότητας προετοιμάζει την κριτική του ανθρωποκεντρισμού. Η εξύμνηση της περιθωριακότητας προετοιμάζει την εξύμνηση της εξαφάνισης. Και όλα αυτά παρουσιάζονται από τους αριστεριστές κυρίως και τους νεοφιλελέ (όπως ο Μητσοτακισμός) ως ηθική πρόοδος, ως ριζοσπαστική συμπόνια, ως απελευθέρωση.

Το αποτέλεσμα, ωστόσο, είναι η συστηματική υπονόμευση κάθε σταθερού σημείου αναφοράς. Η βιολογία υποχωρεί μπροστά στην επιτέλεση. Η φύση υποχωρεί μπροστά στην κατασκευή. Ο άνθρωπος υποχωρεί μπροστά στο απάνθρωπο. Η ίδια η ζωή, στην ανθρώπινη της μορφή, παρουσιάζεται ως πρόβλημα που πρέπει να λυθεί με την εξαφάνισή της.

Δεν πρόκειται για φιλοσοφία που αναζητά την αλήθεια. Πρόκειται για ιδεολογία που επιδιώκει τη διάλυση. Και η διάλυση αυτή δεν περιορίζεται στη θεωρία. Εισβάλλει στην τέχνη, στον κινηματογράφο, στην εκπαίδευση, στη δημόσια γλώσσα, μετατρέποντας κάθε πολιτισμικό χώρο σε πεδίο εφαρμογής της.

Εν κατακλείδι, η Ηπειρωτική Φιλοσοφία προσέφερε τα εννοιολογικά όπλα. Η Queer θεωρία τα μετέτρεψε σε πολιτισμικό πρόγραμμα. Η απάνθρωπη θεωρία της MacCormack τα οδήγησε στο σχιζοφρενικό τους άκρο.

Όποιος αρνείται να δει πίσω από την επιφάνεια της «συμπερίληψης», της «ρευστότητας» και της «οικολογικής συνείδησης» την οργανωμένη προσπάθεια αποδιάρθρωσης των θεμελίων του ανθρώπινου κόσμου, απλώς αρνείται να κοιτάξει την πραγματικότητα κατάματα.

Δεν πρόκειται για πρόοδο. Πρόκειται για παρακμή που αυτοπαρουσιάζεται ως λύτρωση. Και η λύτρωση αυτή ζητά, τελικά, την εξαφάνιση εκείνου που υποτίθεται ότι λυτρώνει.

Ο Θεός όμως, ο ζων και τα πάντα πληρών, δεν θα αφήσει ποτέ το δημιούργημα του να γίνει βορά στα νύχια αυτών των σχιζοφρενών αντίχριστων. Θα πει Εκείνος τη τελευταία λέξη.

Άλλως τε, η Παναγιά που γιορτάζει τούτες τις μέρες, είναι πανταχού παρούσα και προστατεύει τα παιδιά Της.

Η Βασιλική Πλεξίδα που χρωστά τη σωτηρία της σε Εκείνη, ομολογει ξεκάθαρα αυτά που της παρήγγειλε η Χάρη Της: "Ομολόγησε παντού ότι έκανα για σένα για να πιστέψει ο κόσμος και να ψυχωθεί και θα ειμαι η Αρχιστράτηγος στα Έσχατα"!

Και τα Έσχατα, τα ζούμε τώρα...

Πύρινος Λόγιος

sergioschrys@outlook.com