Αναζήτηση σε αυτόν τον ιστότοπο

Η ιστορία μας διδάσκει ότι πίσω από τις πιο γυαλιστερές υποσχέσεις κρύβονται οι πιο επικίνδυνες παγίδες! Οι Δυτικοί μιλούν για ειρήνη, αλλά υφαίνουν παγίδα! Πίσω από τις "εγγυήσεις ασφαλείας" κρύβεται ένας νέος πόλεμος χωρίς τέλος... Ήταν αναμενόμενη όλη αυτή η εξέλιξη. Σιγά μη...συνθηκολογήσει τόσο εύκολα η Νεοταξίκη φάρα των μαριονετών της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ. Τόσα χρόνια αίματος και άδικου πολέμου για να...εκπέσει η Ρωσία στα νύχια του σιωνιστικού ιστού δεν μπορεί να πάνε χαμένα για τους Νεοταξίτες. Ο Τράμπ προχτές τους έδειξε τη νέα εικόνα της Γεωπολιτικής σχεδόν αγκαλιά με τον Πούτιν αλλά τα σκυλιά του Νεοταξισμού έκαναν πως...δεν είδαν τίποτε! Με το προσωπείο της ειρήνης και τη σφραγίδα της διπλωματίας, οι Δυτικοί ηγέτες-μαριονέτες, επανέρχονται με μια πρόταση που θυμίζει περισσότερο σιδερένια θηλιά παρά «ομπρέλα προστασίας»: την παροχή «εγγυήσεων ασφαλείας» στην Ουκρανία, σε μορφή που μιμείται το Άρθρο 5 του ΝΑΤΟ. Όμως πίσω από τη ρητορική κρύβεται μια πραγματικότητα γεμάτη αντιφάσεις, υποκρισία και γεωπολιτικές παγίδες – ειδικά αν δούμε το σκηνικό από το παράθυρο της Μόσχας. Εκεί όπου οι λέξεις δεν είναι απλές διατυπώσεις, αλλά γραμμές ζωής και θανάτου. Μ' άλλα λόγια, στην προθήκη της «ειρήνης» τοποθετούν ένα γυαλιστερό προϊόν, ένα υβρίδιο που μιμείται το Άρθρο 5 του ΝΑΤΟ χωρίς να είναι ΝΑΤΟ. Μα πίσω από το περιτύλιγμα, η μηχανή γυρίζει ανάποδα! Νομικές αμφισημίες, στρατηγικές παγίδες, μια μόνιμη γκρίζα ζώνη. Η Μόσχα το είπε καθαρά: Συζητήσεις για την ευρωπαϊκή ασφάλεια χωρίς τη Ρωσία είναι «δρόμος προς το πουθενά» και κάθε δυτική παρουσία στρατευμάτων στην Ουκρανία ισοδυναμεί με μετωπική σύγκρουση.  Στο τραπέζι επιστρέφει και η «συνταγή Κωνσταντινούπολης» του 2022: εγγυήσεις από ομάδα κρατών — έως και μόνιμα μέλη του ΣΑ/ΟΗΕ — με ασαφείς όρους, οι οποίοι τότε ναυάγησαν ακριβώς επειδή παίχτηκε βρώμικο παιχνίδι από τους Άγγλους που πίστεψαν ότι η Ουκρανία θα μπορούσε να γίνει ο τάφος της Ρωσίας . Αν ιδωθεί από τη σκοπιά της Μόσχας, δεν είναι ειρήνη αλλά η τελειοποιημένη συνταγή ενός νέου πολέμου . Ο Τραμπ επιστρέφει στη διεθνή σκηνή με τον μανδύα του «ειρηνοποιού». Μόνο που η δική του ειρήνη έχει, εκτός των άλλων, και την υπογραφή του ...λογιστή! "Δεν θα σταλούν Αμερικανοί στρατιώτες γιατί...είμαστε πλέον φίλοι με τον Πούτιν, δεν θα ρέουν πια δωρεάν δισεκατομμύρια στο Κίεβο. Ο λογαριασμός περνά στην Ευρώπη" Όμως αυτό δεν το λες και... αποδέσμευση. Για την ακρίβεια, είναι κάτι σαν...ανακατανομή ρόλων! Η Ουάσιγκτον κρατά τα κλειδιά των πληροφοριών, της αεράμυνας, των logistics, κι αφήνει στους Ευρωπαίους την ευθύνη να εκτεθούν στην πρώτη γραμμή. Είναι φανερό πλέον πως ο πόλεμος, δεν είναι πια στην Ουκρανία. Ο πόλεμος βρίσκεται στη σκακιέρα που έχουν στήσει τα νεοταξικά κνώδαλα που μαριονετάρει η Λέσχη του Σκότους. Δεν μπορεί να υποχωρήσει το σιωνιστικό κατεστημένο των διεφθαρμένων της Λέσχης από ένα "πρόγραμμα", το οποίο είναι σχεδιασμένο εδώ και δυό αιώνες. Η ήττα δεν βρίσκεται στο λεξιλόγιο του Νεοταξισμού. Υπάρχει μόνο ένα σχέδιο γι' αυτούς και μία κατάληξη: Η παγκόσμια κυβερνηση και η υποταγή του πλανήτη σε αυτούς. Η Ρωσία και ο Τράμπ τους είναι μεγάλο εμπόδιο. Και θα κάνουν τα πάντα για να σπάσουν αυτό το μέτωπο, ό,τι και να γίνει. Η Μόσχα από την άλλη, δεν είναι καχύποπτη χωρίς λόγο . Έχει ζήσει πάνω στο πετσί της την προδοσία. Οι Συμφωνίες του Μινσκ παρουσιάστηκαν ως ο δρόμος της ειρήνης, αλλά όπως παραδέχθηκαν αργότερα η Μέρκελ και ο Ολάντ, ήταν απλώς ένας τρόπος να κερδηθεί χρόνος ώστε η Ουκρανία να εξοπλιστεί. Το ίδιο μοτίβο επαναλήφθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 2022. Εκεί προτάθηκαν «εγγυήσεις» με συμμετοχή πολλών κρατών. Η Ρωσία ζήτησε ομοφωνία για κάθε στρατιωτική επέμβαση. Το Κίεβο το απέρριψε, ζητώντας ουσιαστικά τη δυνατότητα της Δύσης να χτυπά χωρίς έγκριση της Μόσχας . Ήταν η ταφόπλακα μιας ευκαιρίας για ειρήνη και συνάμα η απόδειξη ότι η άλλη πλευρά δεν διαπραγματεύεται, αλλά στήνει παγίδες. Ο «Στρατός των ...Δέκα Χωρών»; Στα παρασκήνια και πίσω απ τις βαριές κουρτίνες, τα νεοταξικά κλιμάκια επεξεργάζονται μια «πολυεθνική αποστολή» με βρετανο-γαλλικό πυρήνα. "Εκπαιδευτές" στη δυτική Ουκρανία, αέρας/θάλασσα υπό ευρωπαϊκή αιγίδα, ίσως και αεροπορική κάλυψη από ΗΠΑ — αν και εδώ η Ουάσιγκτον έχει ήδη απορρίψει ρητά την παροχή αμερικανικής αεράμυνας για ευρωπαϊκές δυνάμεις «αποτροπής» μετά τον πόλεμο. Τι σημαίνει όλο αυτό; Ότι επεξεργάζονται τα πρώτα προγεφυρώματα ενός μόνιμου ΝΑΤΟϊκού αποτυπώματος στην Ουκρανία. Δεν είναι τρελοί, όχι. Είναι κάτι παραπάνω: Εγκληματίες πολέμου, φανατισμένα ανθρωπάρια ποτισμένα με το δηλητήριο του νεοφιλελέ "κομμουνισμού", και ονειρεύονται θεσάρες στα τραπέζια της παγκόσμιας ελίτ. Και ο κόσμος που πεθαίνει; Παράπλευρες απώλειες των σχεδίων τους. Άλλως τε , τι παραπάνω είναι όλοι αυτοί που θα χαθούν στον πόλεμο; Άχρηστοι "φαγάδες" που δε προσφέρουν το παραμικρό στην "νέα κοινωνία" που θέλουν να χτίσουν πάνω στο αίμα τους. Στην ουσία, αυτές οι μαριονέτες που θέλουν να τους ονομάζουν οι λαοί τους "ηγέτες", είναι επί της ουσίας, τρομαγμένα ανθρωπάκια που τρέμουν στην ιδέα ότι αν λήξει ο πόλεμος με νίκη της Ρωσίας, θα δώσουν μεγάλο λόγο στους λαούς τους . Η λέξη "Συνθηκολόγηση" ακούγεται στ' αυτιά τους ως οιμωγή που βγαίνει απ τα τρίσβαθα της Κόλασης. Θα το πάνε μέχρι τέλους τα κοπρόσκυλα. Εκτός εάν...η Ρωσία πάρει ανάποδες και αρχίσει να τους "ραίνει" με Ορέσνικ, που δεν αφήνουν τίποτε όρθιο όταν πέσουν, όπου πέσουν. Κοντολογής, ο σχεδιασμός αυτός δεν πρόκειται να περάσει από τη Ρωσία. Διότι πολύ απλά, πρόκειται για γελοιότητα, που δεν αντέχει καν σε κριτική. Κανένας «εκπαιδευτής» δεν μένει απλά στο γραφείο. Πρώτα πάνε για εκπαίδευση, μετά για «ασφάλεια», στο τέλος γίνονται μάχιμοι. Και τότε η κόκκινη γραμμή έχει ήδη ξεπεραστεί. Ο ...«Γαλάτης κόκορας» της γεωπολιτικής Εμμανουέλ Μακρόν . Το ...απόβλητο της τεχνοκρατίας που βγήκε μέσα από τα σπλάχνα του ιδρυτή της Λέσχης Μπίλτερμπεργκ Τζέικομπ Ρόθτσάιλντ και που τα αφεντικά του, του έταξαν μια μέρα την προεδρία της Γαλλίας. Η πορεία του, δείχνει περίτρανα ότι πρόκειται για μια ...φυτευμένη μαριονέτα σε μια χώρα με βαριά ιστορία. Σε μια χώρα που δημιουργησε επί της ουσίας, τη Δυτική Ευρώπη, μέσα από την επέλαση των Γερμανών Φράγκων και έπαιξε τεράστιο ρόλο στην διαμόρφωση του Δυτικού Κόσμου. Ο Μακρόν μ' άλλα λόγια, είναι προϊόν του γαλλικού τριγώνου τεχνοκρατία–τράπεζες–κρατικό βαθύ σύστημα . Ανέβηκε αστραπιαία, «πούλησε μεταρρύθμιση» ως νεοταξική αναγκαιότητα, και σήμερα φυλάει ....Θερμοπύλες(!) μέσα σε κοινοβουλευτικό ναρκοπέδιο που ο ίδιος άνοιξε με τη διάλυση της Βουλής, ενώ απ' έξω ο λαός τον μουτζώνει! Από τα γραφεία των Ροτσάιλντ μέχρι το Ελιζέ, ο Εμμανουέλ Μακρόν υπήρξε το πιο καλοσχεδιασμένο προϊόν της γαλλικής τεχνοκρατίας. Όχι, δεν ήταν παιδί της Goldman Sachs, όπως ισχυρίζονται πολλοί. Αντιθέτως, ήταν στρατολογημένος στον Rothschild & Cο , όπου ξεχώρισε για την ψυχρή του ικανότητα να «κλείνει deals» σαν μεσίτης κρατών . Εκεί έμαθε το παιχνίδι της εξουσίας, δηλαδή τα νούμερα, οι συγχωνεύσεις, οι αγοραπωλησίες. Και λίγο μετά, όταν ο Ολάντ τον κάλεσε στο προεδρικό μέγαρο ελέω δακτύλου Ρόθτσάιλντ, ο Μακρόν πέρασε από το ταμείο της τραπεζικής στον διάδρομο της πολιτικής. Το 2017 σκαρφάλωσε στην κορυφή διότι πλασαρίστηκε από τα ΜΜΕ της Ευρώπης που ελέγχουν οι Ροθτσάιλντ ως «ο ...νεότερος σωτήρας από την εποχή του Ναπολέοντα!». Η πραγματικότητα όμως είναι παντελώς διαφορετική. Επρόκειτο ουσιαστικά για έναν τριαντάρη τραπεζίτη με το manual της παγκοσμιοποίησης στο χέρι, απολύτως φυτευτός από τους "άρχοντες του Σκότους", δηλαδή τους Ρόθτσάιλντ και της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ. Μοίρασε υποσχέσεις για ανανέωση, αλλά αυτό που έφερε ήταν απορρύθμιση, σκληρή λιτότητα και διάλυση της κοινωνικής συνοχής. Και φτάνουμε στο σήμερα. Μετά την πανωλεθρία των ευρωεκλογών του 2024, ο Μακρόν έκανε το μοιραίο άλμα στο κενό — διέλυσε τη Βουλή για να τη βρει μετά κρεμασμένη, με ένα κοινοβούλιο-καρικατούρα που δεν κυβερνάει ...τίποτα. Από «μεγάλο στοίχημα», κατέληξε κυριολεκτικά σε γελοιογραφία. Το Παρίσι βράζει, η κοινωνία βράζει, κι εκείνος παίζει τον πρόεδρο–μεσίτη ανάμεσα σε συντρίμμια . Κι όχι μόνο αυτό. Θέλει να πρωτοστατήσει στον αγώνα της ευρωπαϊκής νεοταξίτικης πλέμπας εναντίον του...Πούτιν! Είχε απόλυτο δίκιο λοιπόν ο Μεντέντεφ που τον ...στόλισε προχτές αποκαλώντας τον "Γαλατικό κόκκορα" που παριστάνει τον Ναπολέοντα! Το...τραγελαφικό της Ιστορίας όμως, είναι ότι ο βίος και το ποιόν του Μακρόν, είναι...εφάμιλλος με αυτόν του Μητσοτάκη! Στην ουσία, ο Μακρόν δεν είναι η εξαίρεση. Είναι απλά ένα αντίγραφο σε γαλλική συσκευασία αυτού που ζούμε κι εμείς με τον Μητσοτάκη. Και οι δύο βγήκαν από την ίδια μήτρα: σχολές ελίτ, τράπεζες, think tanks, πρεσβείες . Ο ένας σπρώχτηκε από τους Ροτσάιλντ, ο άλλος από τα κολέγια, το Χάρβαρντ και τη σχολή του Κλάους Σβάμπ και ασφαλώς και τα «δίκτυα» που του έδωσαν καριέρα έτοιμη στο πιάτο. Και οι δύο πουλάνε το ίδιο αφήγημα : «Μεταρρυθμίσεις», «εκσυγχρονισμός», «πράσινη ανάπτυξη». Στην πράξη; Απορρύθμιση, ξεπούλημα, υποδούλωση. Ο Μακρόν διαλύει τη γαλλική κοινωνία για να ικανοποιεί Βρυξέλλες και αγορές . Ο Μητσοτάκης κάνει ακριβώς το ίδιο στην Ελλάδα για να χειροκροτούν Βερολίνο και Ουάσιγκτον. Δείτε το σκηνικό. Ο Μακρόν, με κοινοβούλιο-καρικατούρα, κυβερνά μια χώρα που δεν αντέχει άλλο. Ο Μητσοτάκης, με fake δημοσκοπήσεις και μηχανισμό ΜΜΕ, στηρίζει την εξουσία του σε ένα ψεύτικο 41%, που σήμερα έχει καταρρεύσει σε ένα 19% με αναγωγή ψήφου. Και οι δύο «ηγέτες» κρατιούνται με βεντούζες, όχι με λαϊκή στήριξη. Όλο αυτό το κατεβατό, το ανέφερα επειδή υπάρχει σοβαρός λόγος. Κι αυτός δεν είναι άλλος από το γεγονός ότι ο Μακρόν, τοποθετείται πλέον από τη Λέσχη Μπίλντερμπεργκ των Ροθτσάιλντ ώς ο...επικεφαλής της ΕΕ, παραγκωνίζοντας τον άλλον, τον Γερμανό Μέρτς. Γιατί; Μα διότι οι "λεσχιάρχες" δεν θέλουν να φανεί η απόλυτη στήριξη τους στον Νεο-Ναζισμό που εκφράζει ο νέος Γερμανός καγκελάριος, περισσότερο για να περιοριστεί το AfD που θεωρείται ως "νεοναζιστικός θύλακας" επειδή υποστηρίζει την ειρήνη μεταξύ Ευρώπης και Ρωσίας. Είναι το είδος του παιχνιδιού που πάντα έπαιζαν οι Σιωνιστές Ασκεναζί Εβραίοι. Προπέτασμα καπνού στους πραγματικούς στόχους, μέσω της δημιουργίας παράλληλων συνιστωσών. Έτσι ο Μακρόν φθίρεται, ενώ ο Μέρτς μένει...αλώβητος προσώρας. Η Ρωσία θα είναι εσαεί ο στόχος, επειδή κουβαλάει στις πλάτες της την Ορθοδοξία Το έχουμε επισημάνει πάμπολλες φορές. Η Ρωσία ήταν, είναι και θα είναι το μέγα αγκάθι για τη Δύση. Είτε αυτή είναι νεοταξική είτε όχι. Στις μέρες τις τωρινές, όπου ο Τράμπ ανέλαβε πλέον τα ηνία των ΗΠΑ, ακριβώς επειδή είναι επιχειρηματίας και όχι πολιτικός, αντιλαμβάνεται πολύ περισσότερο την αξία της Ρωσίας και τον ρόλο που αυτή παίζει ως υπερδύναμη στο άλλο μέρος του πλανήτη, αυτό της Ανατολής. Και όχι μόνο αυτό. Ο Τράμπ, θέλει απόλυτα την συνεργασία της Ρωσίας, σε όλο το γεωπολιτικό φάσμα. Μια συνεργασία, όπου φέρνει...πλούτο και στις δύο χώρες. Τα εμπόδια όμως θα υπάρχουν πάντα, μέσα σε αυτή τη σχεδιασμένη "σχέση". Και δεν το λέω μόνον εγώ αυτό. Το λέει η ίδια η Ιστορία. Από τον 15ο αιώνα και μέχρι τις αρχές του 19ου, η Ρωσία ήταν πάντα στο στόχαστρο του Βατικανού, το οποίο υποδαύλιζε συνεχώς τις δυτικοευρωπαϊκές δυνάμεις (Γαλλία, Αγγλία, Πρωσία) στο να δημιουργείται συνεχώς μια ανταγωνιστική σχέση με την Ρωσική Αυτοκρατορία. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι ο Πάπας Πίος ο Ζ' ώθησε τον Ναπολέοντα στο να εκστρατεύσει εναντίον της Ρωσίας το 1812. Ο Ναπολέων, ήταν ...πιόνι ουσιαστικά του Πίου του Ζ' . Μάλιστα αυτός ως πρώην μέλος του Τάγματος του Αγίου Βενέδικτου, έτρεφε βαθύ μίσος προς την Ορθοδοξία, την οποία θεωρούσε ως θανάσιμη απειλή και πόνταρε στην στρατηγική ευφυΐα του Ναπολέοντα . Μάλιστα, ο ίδιος παρίστατο στη στέψη του Ναπολέοντα ως Αυτοκράτορα των Γάλλων! Θέλουμε κι άλλη απόδειξη περί αυτού; Σήμερα, Νεοταξισμός και Βατικανό, βαδίζουν χέρι-χέρι. Άλλως τε, επί Πάπα Φραγκίσκου έγινε η επανάσταση στην πλατεία Μαϊντάν του Κιέβου, όπου γκρεμίστηκε το καθεστώς του φιλορώσου Γιανούκοβιτς, ο ίδιος ο Φραγκίσκος κατεφέρθη με βαρείς χαρακτηρισμούς στον Πούτιν, όταν αυτός ενσωμάτωσε λίγους μήνες αργότερα την Κριμαία στη Ρωσία και όταν ξέσπασε ο πόλεμος Ρωσίας - Ουκρανίας με την εισβολή των Ρώσων στην Ουκρανία, ο ίδιος Πάπας, ο οποίος ελέγχονταν και από το WEF και φυσικά από τη Λέσχη Μπίλντερμπεργκ, κατεφέρθη και πάλι εναντίον των Ρώσων, στηλιτεύοντας με σκληρή γλώσσα τη Ρωσία και τους σκοπούς της. Βλέπεις, κινδύνευε άμεσα να χαθεί η επιρροή του Βατικανού στη δυτική Ουκρανία, όπου δεσπόζει η Ουνία (Ελληνική Καθολική Εκκλησία), εκτελεστικό όργανο του Βατικανού. Επομένως, αν αθροίσουμε όλα τα παραπάνω στοιχεία που αναφέρθηκαν, θα δούμε πως η όποια προσπάθεια για Ειρήνη στην Ουκρανία, είναι σχεδόν ανέφικτη. Ο Τράμπ, μπορεί να παίζει τον "ειρηνοποιό", αλλά η δύναμη της Αμερικής πλέον είναι κι αυτή περιορισμένη. Η Ευρώπη αυτή τη στιγμή, μπορεί να σχεδιάζει πολλά σενάρια επί χάρτου, αλλά η Ρωσία και ο Πούτιν ξέρουν πολύ καλά τον ρόλο που παίζουν τόσο η Μπίλντερμπεργκ, όσο και το Βατικανό. Από την άλλη πλευρά όμως, η Ευρώπη φαίνεται εγκλωβισμένη και είναι, εδώ που τα λέμε. Θέλει να δείχνει ισχυρή, αλλά δεν έχει τα μέσα . Ούτε ενιαίο στρατό, ούτε επαρκή πυρομαχικά. Άρα, ο χαρακτηρισμός «αποικιοκράτες με τρύπια παντελόνια» που βγήκε και πάλι από το βαρύ στόμα του Μεντβέντεφ, δεν απέχει πολύ από την πραγματικότητα. Το παιχνίδι λοιπόν που στήθηκε στην Ουάσιγκτον με τον Ζελένσκι και τα λοιπά...ανθρωπάρια Μακρόν, Στάρμερ, Μέρτς, δεν έχει καμμιά ισχύ πάνω στη Ρωσία. Διότι απλά, οι τύποι αυτοί δεν είναι ότι θέλουν «αιώνιο πόλεμο» για το κέφι τους. Είναι ότι δεν θέλουν να αφήσουν τη Ρωσία να κερδίσει . Και επειδή δεν μπορούν να τη νικήσουν ανοιχτά, παίζουν το χαρτί της παράτασης, της εξουθένωσης, του «war of attrition». Αυτό στην πράξη σημαίνει… μακροχρόνια σύγκρουση. Αντί...επιλόγου Πώς το έλεγε ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός; " Θα προσπαθούν να το λυσουν με τη πέννα και δεν θα μπορούν. 99 φορές με πόλεμο και μία με τη πέννα " Αυτό ακριβώς ζούμε σήμερα, όσον αφορά τον ρωσο-ουκρανικό πόλεμο. Και εφ' όσον οι συνομιλίες δεν πάνε προς μια μόνιμη ειρήνη, επειδή ουσιαστικά όλο το πρότζεκτ σαμποτάρεται από τους Ευρωπαίους και τη Λέσχη Μπίλντερμπεργκ, ο πόλεμος θα μπει σε νέα, φονικότερη φάση. Η Ρωσία θα χτυπήσει κάθε δυτική αποστολή στην Ουκρανία , αυτό είναι απολύτως βέβαιο. Και όχι μόνο αυτό. Ο τελικός στόχος των Ρώσων ( και κατά τη γνώμη μου, έχουν δίκιο ) είναι η κατάκτηση όχι μόνο του Νονέτσκ, του Λουγκάνσκ, της Ζαπορίζια και της Χερσώνος, αλλά και του Μικολάεφ και κυρίως της Οδησσού . Όλα τα παραπάνω, ήταν και ειναι ακόμη ρωσικά εδάφη, τα οποία παραχωρήθηκαν στο νεοσύστατο κράτος της Ουκρανίας από τους μπολσεβίκους και τώρα είναι καιρός να επιστρέψουν στη μητρική Ρωσία. Το αποτέλεσμα ποιό θα είναι; Μα φυσικά η Δυτική Ευρώπη, η οποία θα γίνει το πρώτο θύμα: ενεργειακά, οικονομικά, κοινωνικά . Και ασφαλώς, οι λαοί θα στραφούν εναντίον των "ηγετών" που τους έσυραν σε έναν πόλεμο που δεν ήταν δικός τους. Η Αμερική του Τράμπ; Απλή...θεατής, τουλάχιστον μέχρι να θιγούν ζωτικά της συμφέροντα. Ο Τράμπ δεν θελει επ' ουδενί να ανακατευτεί σε έναν πόλεμο που δεν είναι δικός του, αλλά των Στοών, της Λέσχης του Σκότους και του...Βατικανού. Τουλάχιστον προσώρας. Η Ρωσία και μόνον αυτή, έχει όχι μόνο τον πρώτο λόγο, αλλά και τη δύναμη να επιβάλλει τη θέληση της. Οι λεγόμενες «εγγυήσεις ασφαλείας» δεν είναι η οδός προς την ειρήνη. Είναι ο δρόμος προς την άβυσσο . Είναι το καμουφλαρισμένο εργαλείο της Δύσης για να κρατήσει τη φωτιά αναμμένη . Όσο οι Ευρωπαίοι ηγέτες υπογράφουν τις εντολές των στοών και παριστάνουν τους αποικιοκράτες με άδεια ταμεία, τόσο θα οδηγούν την ήπειρο σε αυτοχειριασμό. Κι όταν ο ιστορικός του μέλλοντος γράψει για την εποχή μας, δεν θα πει ότι η Ευρώπη έχασε έναν πόλεμο. Θα πει ότι η Ευρώπη έσκαψε μόνη της τον λάκκο της για να μπει στο φέρετρο μιας "παγκόσμιας κυβέρνησης"... Πύρινος Λόγιος sergioschrys@outlook.com ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ Α. ΠΗΓΕΣ 1. https://www.reuters.com/world/europe/russia-says-talks-ukraines-security-without-moscow-are-road-nowhere-2025-08-20/ 2. https://apnews.com/article/0c0261cc370c8c0157d03d01fdfe6be2?utm 3. https://www.thetimes.co.uk/article/european-security-guarantee-plan-ukraine-8bthmqs9l?utm 4. https://www.reuters.com/world/europe/trump-says-putin-may-not-want-make-deal-ukraine-2025-08-19/?utm Δηλώσεις Tράμπ & Ρούμπιο για την αλλαγή αμερικανικής στάσης. Συμφωνίες Μινσκ – παραδοχές Μέρκελ και Ολάντ. Συνομιλίες Κωνσταντινούπολης 2022. Ρεπορτάζ για «πολυεθνικές αποστολές» Βρετανίας–Γαλλίας. Δηλώσεις Λαβρόφ και Mεντβεντεφ για τις κόκκινες γραμμές. Στοιχεία για ευρωπαϊκή ανεπάρκεια στρατών και πυρομαχικών. Β. Η ΛΕΣΧΗ ΜΠΙΛΝΤΕΡΜΠΕΡΓΚ - Γιατί δεν είναι «θεωρία», αλλά πραγματικότητα Η ίδια η ύπαρξη της Λέσχης : Ιδρύθηκε με πρωτοβουλία των οικογενειών Ρόθτσάιλντ και Ρόκεφέλλερ το 1954. Από τότε συγκεντρώνει, κάθε χρόνο, κορυφαίους πολιτικούς, οικονομικούς παράγοντες, δημοσιογράφους, στρατηγούς, τεχνοκράτες, σε αυστηρά κλειστές συναντήσεις. Δεν υπάρχουν πρακτικά, δεν υπάρχουν επίσημες αποφάσεις. Μόνο μια θολή «ατζέντα θεμάτων» που αναρτάται εκ των υστέρων. Γιατί αυτή η μυστικότητα; Εάν επρόκειτο για «απλές συζητήσεις», γιατί δεν είναι δημόσιες; Η διασύνδεση με την εξουσία : Δεν είναι «ένας κύκλος συζητήσεων» σαν think tank. Είναι οι ίδιοι που λίγους μήνες αργότερα παίρνουν κρίσιμες αποφάσεις στις κυβερνήσεις, στα υπουργεία, στις κεντρικές τράπεζες, στα ΜΜΕ. Πώς να μην υποψιάζεται κανείς ότι εκεί χαράσσονται στρατηγικές; Η έκτακτη συνεδρίαση μετά τον Τραμπ : Εδώ, έχουμε σαφή ένδειξη. Ο Τραμπ αμφισβήτησε το κατεστημένο της παγκοσμιοποίησης, την woke ατζέντα, τις επεμβάσεις παντού, και ξαφνικά οι «φύλακες του συστήματος» συγκεντρώνονται εσπευσμένα. Δεν είναι απλή «σύμπτωση». Είναι κίνηση άμυνας. Ο παραλληλισμός με το WEF : Ο Σβαμπ ήταν πιο ωμός: «You will own nothing and be happy». Δηλαδή κατάργηση εθνών, ιδιοκτησίας, ταυτότητας. Το WEF το είπε ανοιχτά και γι’ αυτό κάηκε στην κοινή γνώμη. Η Μπίλντερμπεργκ είναι πιο προσεκτική, πιο σιωπηλή, αλλά η στόχευση είναι ίδια : Παγκόσμια διακυβέρνηση, αποδόμηση των εθνών και μίξη των λαών ώστε να χαθεί κάθε οργανωμένη αντίσταση. Η Ορθοδοξία ως εμπόδιο : Και εδώ μπαίνει η Ρωσία, όχι μόνο γεωπολιτικά, αλλά πνευματικά . Για τις ελίτ, η Ορθοδοξία είναι αδιανόητη . Δεν επιδέχεται «ρετούς», δεν προσαρμόζεται στις woke επιταγές, δεν «φτιάχνεται» για να γίνει πολιτικά ορθή. Ε ίναι ένα σώμα ζωντανό που αντιστέκεται . Αυτός είναι ο πραγματικός λόγος που θέλουν τη Ρωσία διαλυμένη. Οπότε, αν αναρρωτηθεί κάποιος για το αν η Μπίλντερμπεργκ «ενορχηστρώνει» την κατάσταση, εγώ προσωπικά θα έλεγα πως ναί, δεν υπάρχει υπογεγραμμένο πρακτικό που να γράφει « αποφασίσαμε πόλεμο στην Ουκρανία ». Αλλά υπάρχουν σαφέστατες ενδείξεις ότι σε αυτά τα φόρα συντονίζονται οι αφανείς ελίτ , και μετά βλέπουμε τις ίδιες κατευθύνσεις να γίνονται πολιτική. Με άλλα λόγια, μπορεί να μην έχουμε χειροπιαστό «ντοκουμέντο», αλλά έχουμε μοτίβο . Και το μοτίβο δείχνει ότι η Λέσχη Μπίλντερμπεργκ δεν είναι «λέσχη τυχαίων συζητήσεων», αλλά οπωσδήποτε παράλληλο κέντρο εξουσίας .

Οι αρχές, οι συμμαχίες και οι σταθερές που ξέραμε τελειώσανε. Όποια χώρα θέλει να επιβιώσει πρέπει να βασιστεί στις δικές της δυνάμεις... Είναι επίσημο: βρισκόμαστε πίσω στον 19ο αιώνα! Οι αρχές, οι συμμαχίες και οι σταθερές που ξέραμε τελειώσανε. Όποια χώρα θέλει να επιβιώσει πρέπει να βασιστεί στις δικές της δυνάμεις. Όχι πως δεν ήταν πάντα έτσι, αλλά κανείς δεν το ’λεγε φωναχτά. Τώρα η βία είναι το αναγνωρισμένο διεθνές δόγμα. Οι ΗΠΑ του 21ου αιώνα έχουν αλλάξει. Στην εποχή Τραμπ, κι όχι μόνο, δεν ενδιαφέρονται πλέον να λαμβάνουν υπόψη ούτε καν τα δίκαια των χωρών-δορυφόρων τους, πόσο μάλλον να προστατεύουν τα εδάφη των «συμμάχων» τους. Η -αναμενόμενη- σύμπλευση Τραμπ – Πούτιν αποτελεί μια πολύ επικίνδυνη εξέλιξη για την Ελλάδα. Και οι δυο τους κοιτάζουν τα συμφέροντα των χωρών τους – από αυτή την άποψη εξηγούνται απόλυτα οι κινήσεις τους. Η Ρωσία παίρνει την επί δεκαετίες υποκρισία της Δύσης και την τρίβει στα μούτρα της . «Δεν αλλάζουν τα σύνορα με τη βία» είναι, υποτίθεται, ο απαράβατος κανόνας μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Όμως, είναι ο ίδιος κανόνας που ξεχάστηκε ξανά και ξανά σε Κύπρο, Γιουγκοσλαβία, Παλαιστίνη, γενικώς όπου συνέφερε την Αμερική. Τώρα είναι η Ρωσία που αλλάζει τα σύνορα με τη βία . Και, φυσικά, Ε.Ε. και ΗΠΑ όχι μόνο αναγνωρίζουν στην πράξη τη ρωσική εισβολή, αλλά πιέζουν και την Ουκρανία να μη φέρνει αντιρρήσεις. « Είστε μικρή χώρα » τους λέει ο Λευκός Οίκος και καλά κάνει. Και τους προτρέπει « να ευχαριστείτε τη Ρωσία που δεν σας παίρνει ολόκληρη τη χώρα ». Ο Τραμπ κάνει απλά σε κοινή θέα την πολιτική που άλλοι Αμερικανοί πρόεδροι θα έκαναν πίσω από κλειστές πόρτες . Οι ΗΠΑ είναι πια επίσημα μια ανώνυμη εταιρία παραγωγής και πώλησης όπλων . Όποιος θέλει να «νοικιάζει» την παρουσία τους θα το κάνει στο εξής πληρώνοντας αδρά την οπλική της βιομηχανία. Όπως ακριβώς αναγκάζονται τώρα η Ε.Ε. και η Ουκρανία. « Δεν βοηθάμε – πουλάμε » είναι το νέο δόγμα που «πουλάει» στις κάμερες ο Αμερικανός πρόεδρος. Με μια κυνικότητα αφοπλιστική. Η μοίρα της Ουκρανίας δείχνει τι είδους μεταχείριση επιφυλάσσουν οι ΗΠΑ στις χώρες-προτεκτοράτα τους. Αμερική και Ευρώπη χρησιμοποίησαν την Ουκρανία ως τον πολιορκητικό κριό της Δύσης. Μέσω αυτής, η δυτική επιρροή θα θριάμβευε. Υποτίθεται… Οι δύσμοιροι Ουκρανοί όχι απλά ακολούθησαν κατά γράμμα τη στρατηγική που τους υπαγόρευσε η Αμερική, αλλά στάλθηκαν να σκοτωθούν για τα γεωπολιτικά συμφέροντα των ΗΠΑ και την αφέλεια της «λίγης» Ευρώπης. Και τώρα η Ουκρανία φωτογραφίζεται, ταπεινωμένη και πετσοκομμένη, στον Λευκό Οίκο με φόντο το 20% της χώρας να ακρωτηριάζεται. Δίπλα στον Τραμπ, σαν μαθητούδια σε τιμωρία, κάθονται οι καρπαζωμένοι «ηγέτες» της Ευρώπης. Οι λαοί τους είναι τα κορόιδα που θα πληρώσουν όλη τη ζημιά. Στην πραγματικότητα, δεν συνθηκολογεί μόνο η Ουκρανία. Ούτε ηττάται μόνο η Ευρώπη. Αυτή η συμφωνία οδηγεί στην ολοκληρωτική αποδόμηση όλου του καταστατικού χάρτη της διεθνούς νομιμότητας. Η Ελλάδα έχει κάθε λόγο να φοβάται πως η εξέλιξη στο Ουκρανικό δεν είναι για καλό. Στόχος του Τραμπ με το Ουκρανικό δεν ήταν να ευνοηθεί η τουρκική επιθετικότητα απέναντι στην Ελλάδα. Η αλλαγή των κανόνων, όμως, ανοίγει την «κερκόπορτα» . Είτε ο Ερντογάν είτε ένας επόμενος «αναθεωρητής» της Τουρκίας θα έχουν μπροστά τους έτοιμο και στρωμένο το σημερινό χαλί για την παραβίαση των διεθνών συνθηκών. Θα είμαστε τυχεροί αν κάτι ανάλογο με το δράμα του Κιέβου δεν αποδειχθεί σκηνή από τα «προσεχώς» της δικής μας μοίρας . Η Ελλάδα σήμερα δεν παράγει πλέον ούτε σφαίρα . Και η στάση της ορίζεται από μια επικίνδυνη κυβέρνηση, ανίκανη να εκμεταλλευτεί το γεωγραφικό της πλεονέκτημα στα 3,5 χρόνια του πολέμου, ώστε να παζαρέψει διέξοδα στα δικά της ανοιχτά θέματα ασφαλείας. Αναπόφευκτα, η χώρα βρίσκεται σε σοβαρά επισφαλή θέση. Όσο η σκακιέρα αναποδογύριζε μετά τη ρωσική εισβολή, ο πρωθυπουργός δούλευε για να εξυπηρετεί πρώτα συμφέροντα άλλων κρατών, όχι του δικού του . Σήμερα, το παιχνίδι έχει ολοκληρωθεί. Με την Ουκρανία ακρωτηριασμένη, την ωμή Ρωσία νικήτρια, τις ΗΠΑ πλουσιότερες, την Ευρώπη ανυπόληπτη και την Ελλάδα να βλέπει τις διεθνείς συνθήκες να σκίζονται από τους ίδιους τους εμπνευστές τους, τα αφεντικά των υπερδυνάμεων. « Έχουμε ένα αρπακτικό στις πύλες της Ευρώπη ς» δήλωσε ο ηλίθιος Μακρόν για τη Ρωσία. Και κάλεσε την… Τουρκία, που έχει εισβάλει, κατέχει ευρωπαϊκό έδαφος κι απειλεί με πόλεμο την Ελλάδα, να αναλάβει την ευρωπαϊκή ασφάλεια. Με την ίδια λογική, γιατί όχι και τη Ρωσία; Οι αρπακτικές κινήσεις της Τουρκίας στο Αιγαίο και η κατοχή της Κύπρου δεν είναι πια παραφωνία στην Ιστορία . Είναι μια αναγνωρισμένη πρακτική . Υπογράφεται επίσημα με τη νίκη του εισβολέα (Ρωσία) επί του κατακτημένου (Ουκρανία). Αύριο και οι Τουρκοκύπριοι θα διεκδικήσουν από τις υπερδυνάμεις τα ίδια… προνόμια – μια αναγνώριση της τουρκικής κυριαρχίας στα Κατεχόμενα. Η απόφαση για το Ουκρανικό οδηγεί στην αποδοχή όσων έγιναν το 1974 στην Κύπρο. Σε ένα αναγνωρισμένο τουρκοκυπριακό κράτος. Και «νομιμοποιεί» μια αιματηρή αρπαγή ελληνικού νησιού από κάθε «σουλτάνο» . Διότι αύριο θα έρθουν ξανά οι ΗΠΑ και οι συμπαίκτες τους για να υπογράψουν την παραχώρηση, π.χ., της «κατεχόμενης» Ρόδου στην Τουρκία, όπως έκαναν με το 20% της Ουκρανίας. Με τη μανιακή στάση της στον πόλεμο της Ουκρανίας, η Ελλάδα του Μητσοτάκη δεν έγινε μόνο υπάκουο, δεδομένο και εν τέλει ανυπόληπτο πιόνι των ΗΠΑ, αλλά έχασε και το δικαίωμα να στραφεί ξανά προς τη Μόσχα, αν χρειαστεί στήριξη στο Αιγαίο ή στο Κυπριακό. Δυστυχώς, ο τρόπος που ο Τραμπ αντιλαμβάνεται την ισχύ και η «συμφωνία ειρήνης» που έρχεται για το Ουκρανικό εξελίσσονται σε θανάσιμο κίνδυνο διαρκείας για εμάς. Για την Ελλάδα, την Κύπρο, τον Ελληνισμό… Τελείωσε η εποχή των φαντασιώσεων Είναι γνωστό πως η Ελλάδα έχει εγκαταλείψει εδώ και καιρό τη διεκδικητική και αποφασιστική εξωτερική πολιτική. Αλλά όταν ακόμα και οι λεγόμενοι «παραδοσιακοί σύμμαχοι» αρχίζουν να μας γυρίζουν την πλάτη, τότε το πρόβλημα δεν είναι πια διπλωματικό. Είναι υπαρξιακό. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη εδώ και έξι χρόνια δεν έχει καταφέρει να εδραιώσει ούτε έναν σταθερό δίαυλο επιρροής σε ζωτικής σημασίας διεθνή ζητήματα . Η χώρα μας περιφέρεται όλο και πιο απομονωμένη στο γεωπολιτικό τοπίο, με μοναδικό διακριτικό τη στάμπα του «προβλέψιμου και δεδομένου συμμάχου». Αυτό που κάποτε λεγόταν «εθνική στρατηγική» έχει αντικατασταθεί από χαμόγελα, φωτογραφίες, δηλώσεις προθέσεων και… δισεκατομμύρια σε εξοπλιστικά συμβόλαια. Η Γαλλία -και ειδικά ο πρόεδρός της Εμανουέλ Μακρόν- αποτέλεσε τα τελευταία χρόνια τον κατεξοχήν «Ευρωπαίο προστάτη» μας – τουλάχιστον στη ρητορική . Εξοπλιστικά συμβόλαια δισεκατομμυρίων, Rafale, φρεγάτες, στενές επαφές, φιλοφρονήσεις, κοινές φωτογραφίες. Και φυσικά… λογαριασμοί πληρωμένοι, μέχρι τελευταίου ευρώ, από τον Έλληνα φορολογούμενο. Όμως φαίνεται ότι η εποχή των φαντασιώσεων τελείωσε. Ήρθε η ώρα της αλήθειας. Ο Μακρόν, στη σκιά της κρίσιμης συνάντησης στον Λευκό Οίκο για την Ουκρανία, αποφάσισε να προσφέρει στη γείτονα Τουρκία έναν ρόλο-κλειδί στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα ασφαλείας. Αναβάθμισε ευθέως την Άγκυρα ως χώρα-παίκτη αποτροπής και «εγγυήσεων ασφάλειας» για την Ευρώπη. Δηλαδή, ένας σύμμαχος του ΝΑΤΟ που κατέχει παράνομα εδάφη χώρας-μέλους της Ε.Ε. (Κύπρος), απειλεί ευθέως άλλο μέλος (Ελλάδα) και συμμαχεί με τη Ρωσία ανακηρύσσεται «πυλώνας ασφάλειας». Από ποιους; Από εκείνους που ισχυρίζονται ότι σέβονται το Διεθνές Δίκαιο. Η Γαλλία δεν το κάνει πρώτη φορά. Υπήρξαν και οι σιωπές της στις πωλήσεις των Meteor, οι εγκρίσεις για τα Eurofighter προς την Τουρκία, οι υπόγειες συνομιλίες των δύο πλευρών την ώρα που η Ελλάδα αγόραζε τα «υπερόπλα» με το κιλό. Τελικά, φαίνεται πως εκείνη η περίφημη σκηνή με το δάχτυλο του Ερντογάν στη μούρη του Μακρόν στα Τίρανα μόνο προσβολή δεν ήταν. Ήταν δήλωση εξουσίας . Και η Γαλλία, όπως και άλλοι Ευρωπαίοι, την αποδέχθηκε. Κι εμείς τι κάνουμε; Πού είναι η ελληνική διπλωματία; Πού είναι οι «κόκκινες γραμμές»; Ποιος απάντησε στις δηλώσεις Μακρόν; Πού είναι η διπλωματική αναχαίτιση; Η επίκληση των συνθηκών, η παρέμβαση στα ευρωπαϊκά φόρα; Πουθενά. Όπως και με την Αίγυπτο, που απομακρύνθηκε. Όπως και με τη Λιβύη, που αφέθηκε στο έλεος τουρκικών σχεδίων. Όπως και με το τουρκολιβυκό μνημόνιο, που μας αιφνιδίασε. Όπως και με την ένταξη της Τουρκίας στον μηχανισμό SAFE. Παντού απουσία. Παντού παραίτηση. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει πια εγκαθιδρύσει μια εξωτερική πολιτική χωρίς όραμα, χωρίς φωνή και χωρίς διαπραγματευτικό βάρος. Μια πολιτική στην οποία η χώρα μοιάζει περισσότερο με πρόθυμο πελάτη, παρά με ισότιμο σύμμαχο. Δεν είναι «ρεαλισμός» να υποκύπτεις σε όλα. Δεν είναι «προβλεψιμότητα» να λες ναι πριν καν σε ρωτήσουν. Είναι διπλωματική μειονεξία. Κι αυτή πληρώνεται. Η μαχαιριά Μακρόν είναι απλώς η τελευταία επιβεβαίωση ότι οι σύμμαχοι σέβονται εκείνον που στέκεται όρθιος, όχι εκείνον που χειροκροτεί σιωπηλά, ενώ του τραβούν το χαλί κάτω από τα πόδια. Καιρός να ξυπνήσουμε. Πριν ξυπνήσουμε… χωρίς σύνορα.

Το κυβερνών κόμμα έχει μπει σε επιταχυνόμενη αρνητική τροχιά που έχει ξεπεράσει κάθε προηγούμενο και δεν αναστρέφεται Σαφέστερη επιβεβαίωση της προχθεσινής αποκάλυψης της «κυριακάτικης δημοκρατίας» ότι τα ποσοστά της Ν.Δ. έχουν κατρακυλήσει κάτω κι από το 20% δεν θα μπορούσε να υπάρξει από τη διαρροή, την ίδια ημέρα, πληροφοριών από το κυβερνητικό επιτελείο ότι συζητείται εκ νέου αλλαγή του εκλογικού νόμου. Αν δηλαδή αυτό δεν είναι πολιτικό πανικόμετρο , τότε τι είναι; Δεν είναι τυχαίο ότι η δημοσιοποίηση των προθέσεων αυτών έγινε μέσω της «Καθημερινής», που διόλου τυχαία επικαλείται «συνεργάτες του πρωθυπουργού». Ο ίδιος ο Κ. Μητσοτάκης όμως διαρρήγνυε μέχρι πρότινος τα ιμάτιά του ότι οι επόμενες εκλογές θα γίνουν με το ισχύον εκλογικό σύστημα. Όχι βέβαια ότι παίρνει κανείς τοις μετρητοίς τα λόγια του εδώ και πολύ καιρό… Όσο κι αν εξωραΐζουν κάπως και ως έναν βαθμό τα πράγματα, οι συστημικές μετρήσεις που δημοσιεύονται δεν μπορούν πια να κρύψουν την πραγματικότητα. Ούτε στο εσωτερικό, αλλά ούτε και προς το εξωτερικό, αφού, όπως αποκαλύψαμε, εμπιστευτικές μετρήσεις που έγιναν για λογαριασμό μεγάλων πρεσβειών στη χώρα μας κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι το κυβερνών κόμμα στην Ελλάδα έχει μπει σε επιταχυνόμενη αρνητική τροχιά που έχει ξεπεράσει κάθε προηγούμενο και δεν αναστρέφεται. Τα σενάρια που έχουν τεθεί τώρα στο τραπέζι χωρίζονται σε δύο κατηγορίες. Η πρώτη αναζητεί τρόπους ώστε να παίρνει ευκολότερα και περισσότερες έδρες από το λεγόμενο μπόνους μόνο του το πρώτο κόμμα. Και το άλλο σκέλος έχει να κάνει με την αύξηση του ορίου εισόδου στη Βουλή από το 3% στο 5%. Κι ούτε είναι τυχαίο ότι προ ημερών το υποστήριξε αυτό ως «προσωπική άποψη» και ο «γαλάζιος» κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος Μ. Λαζαρίδης. Προφανώς για να «μετρηθούν» αντιδράσεις… Όπως λένε οι ψιθυριστές των κυβερνητικών διαδρόμων, το δέλεαρ για την αύξηση του ορίου είναι μεγαλύτερο, καθότι μπορεί να προβληθεί ως πιο «δίκαιη» αλλαγή και να γίνει πιο εύπεπτη από την κοινή γνώμη… Βέβαια, για την οποιαδήποτε άμεση μεταβολή του εκλογικού νόμου απαιτούνται τουλάχιστον 200 ψήφοι από την παρούσα Βουλή. Και ενώ θεωρητικώς μπορεί να σχηματιστεί αυτό το άθροισμα, επί του πεδίου μάλλον αποκλείεται. Θα μπορεί να εφαρμοστεί όμως στις επαναληπτικές εκλογές που έχει στον νου του, για αμέσως μετά, ο Κ. Μητσοτάκης… Πάνω στην απελπισία του πιστεύει ότι έτσι θα περιοριστεί ο πολυκερματισμός της πρώτης αναμέτρησης, τα κόμματα που κινούνται στα επίπεδα του 3% έως 5% θα πιεστούν και θα απορροφηθούν και ότι η πόλωση της δεύτερης αναμέτρησης θα ενισχύσει τους μεγαλύτερους πόλους, άρα και τη Ν.Δ. Εκτός από την ενίσχυση αυτή, υπάρχει και ένα επιπλέον λεπτό σημείο: Πετώντας έξω με αυτή τη μεθόδευση περισσότερες δυνάμεις και αυξάνοντας το άθροισμα των εκτός Βουλής κομμάτων, αυτομάτως μειώνεται και ο πήχης της αυτοδυναμίας για το πρώτο κόμμα… Παράδειγμα, εφιαλτικό; Ακόμη και με 32% θα μπορούσε να πιάσει οριακά αυτοδυναμία. Κι αν υπάρξει και περαιτέρω κλοπή στις έδρες του μπόνους, ο πήχης θα μειωθεί κι άλλο… Καλά τα σχέδια επί χάρτου. Ο κ. Μητσοτάκης ξεχνά όμως αυτό που έλεγε ο έμπειρος σε αυτά πατέρας του: Όταν ένα κόμμα έχει χάσει τη λαϊκή στήριξη, δεν το σώζει κανένας εκλογικός νόμος. Κι αυτό ιστορικά έχει αποδειχθεί πολλάκις… Δημοσιεύεται στη «δημοκρατία»

Ο Ευφράτης ποταμός στεγνώνει. Η Τουρκία συνεχίζει τον πόλεμο του νερού ενάντια στη Βόρεια Συρία. H "Aποκάλυψη" του Ιωάννη, επιβεβαιώνεται μέσα στις μέρες μας... Το «λύσιμο» των τεσσάρων αγγέλων στον ποταμό Ευφράτη και τα γεγονότα που ακολουθούν. Από το επίκαιρο, συγκλονιστικό και αποκαλυπτικό βιβλίο του Μοναχού Μάξιμου Γαβριήλ του Αγιορείτη. «Λύσον τους τέσσαρας αγγέλους επί τω ποταμώ τω μεγάλω Ευφρατη». Το εύλογο ερώτημα είναι ποιοι είναι οι τέσσερις άγγελοι, που ελύθησαν για να σκοτώσουν το ένα τρίτο των ανθρώπων. Σε αυτό το ερώτημα έχουμε διάφορες ερμηνείες. Ο Ευφράτης δεν είναι απλώς ένας ποταμός. Είναι το αιώνιο σύνορο ανάμεσα στον λαό του Θεού και στις δυνάμεις που πάντοτε ξεπηδούσαν από την Ανατολή για να καταστρέψουν, να αιχμαλωτίσουν, να σκοτώσουν. Οι Ασσύριοι, οι Βαβυλώνιοι, οι Πέρσες· όλοι από εκεί ήρθαν. Γι’ αυτό και η Αποκάλυψη τον παρουσιάζει ως το σημείο από όπου θα λυθούν οι τέσσερις δεμένοι άγγελοι, οι δυνάμεις του πολέμου και της δαιμονικής καταστροφής. Ο Ευφράτης της Βίβλου και των Πατέρων Στην Παλαιά Διαθήκη, ο Ευφράτης ήταν το «φυσικό όριο» της γης που υποσχέθηκε ο Θεός στον Αβραάμ. Στην πραγματικότητα, όμως, ήταν το όριο της απειλής . Ο Ανδρέας Καισαρείας ( εξαίρετος σχολιαστής της Αποκάλυψης, 6ος αι .) εξηγεί ότι οι τέσσερις άγγελοι δεν είναι καλοί, αλλά δαιμονικές δυνάμεις που «ἐν τῇ τοῦ Θεοῦ ἐξουσίᾳ μένοντες δεδεμένοι», περιμένουν το πρόσταγμα για να τιμωρήσουν τους αμετανόητους. Ο Αρέθας Καισαρείας (10ος αι.) λέει πως ο Ευφράτης δηλώνει τα όρια της Μεσοποταμίας και τα ανατολικά έθνη , απ’ όπου θα εξαπολυθεί «πληθὺς ἀνθρώπων ἀναιδῶν». Επίσης, ο αριθμός τέσσερα σημαίνει καθολικότητα – δηλαδή η καταστροφή δεν θα έχει σύνορα. Ο Ευφράτης σήμερα Πού βρίσκεται ο Ευφράτης; Στην Τουρκία, στη Συρία, στο Ιράκ. Και τι βλέπουμε εκεί; Τουρκία : ελέγχει τις πηγές του ποταμού με φράγματα, κρατώντας στα χέρια της το «νερό» της Συρίας και του Ιράκ. Ένα γεωπολιτικό όπλο εκβιασμού. Συρία : Εδώ διεξάγεται δεκαετής πόλεμος με εμπλοκή όλων – Ρωσίας, ΗΠΑ, Ιράν, Τουρκίας, Ισραήλ . Ο Ευφράτης κόβει τη χώρα στα δύο, και στις όχθες του βρίσκονται αμερικανικές βάσεις και κουρδικές πολιτοφυλακές. Ιράκ : μια χώρα-φάντασμα, όπου ο ποταμός διασχίζει μια κοινωνία σπαραγμένη από τρομοκρατί α και ξένες παρεμβάσεις. Εκεί, στον Ευφράτη, συγκρούονται σήμερα όλες οι παγκόσμιες δυνάμεις. Εκεί φτιάχνονται χάρτες, διαλύονται κράτη, δημιουργούνται στρατοί μισθοφόρων. Είναι το πραγματικό «φουρνέλο» που αρκεί ένας σπινθήρας για να ανατινάξει τον πλανήτη. Η «λύση των αγγέλων» ως εικόνα της εποχής μας Η Αποκάλυψη λέει: Οι άγγελοι είχαν ετοιμαστεί «εἰς τὴν ὥραν καὶ ἡμέραν καὶ μῆνα καὶ ἐνιαυτόν». Δηλαδή η ώρα είναι καθορισμένη. Δεν πρόκειται για τυχαίο ξέσπασμα· είναι θεϊκά επιτρεπόμενη κρίση. Σήμερα, καθώς βλέπουμε εκατομμύρια στρατιώτες να συσσωρεύονται στην περιοχή ( ΝΑΤΟϊκές δυνάμεις, Ιρανοί, Ρώσοι, Τούρκοι, Ισραηλινοί ), η εικόνα του « στρατού των διακοσίων εκατομμυρίων » δεν φαντάζει πλέον υπερβολική. Η Μέση Ανατολή είναι έτοιμη να ανατιναχθεί και να παρασύρει ολόκληρο τον κόσμο. Ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός λέγει ότι τα στρατεύματα του Γ’ Παγκοσμίου Πολέμου θα φθάσουν μέχρι τη Συρία και το Ισραήλ . « Θα έρθει καιρός, που θα κατέβει το ρωσικό γένος για να πηγαίνουν στους Εβραίους εκεί που θα γίνει πόλεμος και θα πλέξει το τριότικο δαμάλι. Θα είναι τακτικός στρατός. Απ’ αυτόν δεν θα πάθετε τίποτα. Αλλά από το ρέμπελο θα πάθετε πολλά. Αν περάσει από την Αυλώνα (δηλαδή, από Αλβανία, Σκόπια, Βουλγαρία για να πάει στην Κωμσταντινούπολη, διότι υπάρχει ήδη νέος δρόμος σαν την Εγνατία), χαρά στην Μακεδονία. Αν περάσει από την Μακεδονία, δηλαδή από την Εγνατία Οδό, αλλοίμονο στην Μακεδονία. Θα γίνει μεγάλο κακό ». [Άγιος Κοσμά ο Αιτωλός, Κωνσταντίνου Τριανταφύλλου, Εκδόσεις Μικρά Ζύμη, σελ. 241]. Επίσης, ο Άγιος Παϊσιος έλεγε ότι « θα οικονομήσει ο Θεός σ’ αυτόν τον πόλεμο όλοι να γυρίσουν ηττημένοι. Ο ελληνικός στρατός θα είναι θεατής. Δεν θα γυρίσει κανένας νικητής. Γήπεδο θα είναι η Παλαιστίνη, τάφος η Νεκρά Θάλασσα. Αυτό θα είναι το πρώτο ημίχρονο, αλλά θα υπάρχει και δεύτερο ημίχρονο . Ίσως με αυτά τα προφητικά λόγια ο Άγιος Παϊσιος να θέλει να μας πει ότι ο Γ’ Παγκόσμιος Πόλεμος θα ξεκινήσει από τα μέρη της Συρίας και της Παλαιστίνης και μετά θα επεκταθεί και στην Μ. Ασία και στην Κωνσταντινούπολη . Μετά τα γεγονότα αυτά ο άνθρωπος θα φτάσει σε αδιέξοδο και τότε όλοι θα ζητούν να μάθουν για το Ευαγγέλιο και τις Γραφές. Ο Χριστός θα λυπηθεί τον κόσμο και θα δείξει ένα σημείο για να πιστέψουν. Τότε θα ψάχνει κανείς να βρει άπιστο »… Το μήνυμα για εμάς Η Αποκάλυψη δεν είναι ημερολόγιο. Είναι προειδοποίηση . Ο Ευφράτης μάς υπενθυμίζει ότι ο κόσμος θα φτάσει σε μια στιγμή όπου οι δυνάμεις του σκότους θα λυθούν για λίγο . Ο Διάβολος θα πάρει άδεια να σπείρει καταστροφή . Και η ανθρωπότητα, τυφλωμένη από την αποστασία, θα πορευθεί προς τη σφαγή. Το καθήκον μας δεν είναι να μετράμε στρατούς και βλήματα, αλλά να κατανοήσουμε πως πίσω από την ιστορία ξετυλίγεται το σχέδιο του Θεού . Ότι η πνευματική μάχη είναι η αληθινή, κι ότι όποιος μείνει με τον Χριστό δεν θα χαθεί, όσο κι αν σειστεί η γη από τα τύμπανα του πολέμου...

Η ΔΕΘ πλησιάζει και στο Μέγαρο Μαξίμου η αγωνία έχει, πρόωρα, χτυπήσει «κόκκινο» Η κυβερνητική μηχανή δουλεύει ήδη υπερωρίες με σκοπό να «στήσει» το θετικό αφήγημα: διαρροές, ρεπορτάζ, τάχα μου αποκαλύψεις, προαναγγελίες «καλών ειδήσεων» για μισθούς, φορολογίες, μεταρρυθμίσεις Όλα βγαίνουν προς τα έξω μεθοδικά εδώ και πολλές ημέρες -όπως ακριβώς διδάσκει το εγχειρίδιο της επικοινωνιακής διαχείρισης-, σε μια προσπάθεια να φτιαχτεί «κλίμα». Μόνο που η επικοινωνία δεν μπορεί να σβήσει την πραγματικότητα. Ούτε να την πνίξει…. Για πρώτη φορά, η Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης, το διαχρονικό πεδίο εξαγγελιών και πολιτικής «επανεκκίνησης» για κάθε κυβέρνηση, τείνει να εξελιχθεί όχι σε νέα αφετηρία, αλλά σε κάτι πιο δυσάρεστο – σχεδόν σε πολιτικό μνημόσυνο. Σε μια αποτυχημένη απόπειρα αναστήλωσης του κυβερνητικού κύρους που καθημερινά φθίνει. Αντί για «restart» μπορεί να μοιάσει περισσότερο με… exit και χωρίς επιστροφή. Και δεν είναι μόνο το πολιτικό κλίμα. Είναι και το εσωτερικό σημειωματάριο του ίδιου του Μεγάρου Μαξίμου. Η ΔΕΘ είχε οριστεί, ήδη από την άνοιξη, ως το μεγάλο χρονικό ορόσημο: «Μέχρι τότε πρέπει να έχουμε γυρίσει το παιχνίδι». Μόνο που οι μήνες πέρασαν και τα πράγματα δεν βελτιώθηκαν – αντιθέτως, επιδεινώθηκαν. Ο πληθωρισμός επιμένει, οι τιμές στα σούπερ μάρκετ θυμίζουν… Ελβετία, οι πολίτες ασφυκτιούν, τα σκάνδαλα φουντώνουν και η εικόνα του «αποτελεσματικού επιτελικού κράτους» έχει καταρρεύσει ακόμη και στα μάτια όσων το πίστεψαν. Το ηθικό πέφτει διαρκώς και στο εσωτερικό της κυβέρνησης. Οι βουλευτές δεν μπορούν να υποστηρίξουν πειστικά τίποτα, υπουργοί είναι άφαντοι και οι περιοδείες του πρωθυπουργού γίνονται πλέον σε φιλικά περιβάλλοντα, με ελεγχόμενο κοινό και στρογγυλεμένες ερωτήσεις. Το «θετικό κλίμα» που προσπαθεί να κατασκευαστεί για τη ΔΕΘ δεν είναι αυθόρμητο – είναι προϊόν επιμελούς αγωνίας ή, πιο απλά, απόγνωσης…. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης μοιάζει πλέον να βλέπει τη ΔΕΘ σαν το σωσίβιο που μπορεί να τον κρατήσει στην επιφάνεια. Μόνο που είναι τρύπιο και το νερό μπαίνει από παντού. Η κυβέρνηση έχει υποστεί σημαντική φθορά, και όχι επικοινωνιακού τύπου, αλλά ουσιαστική. Ο κόσμος, πέρα από την αηδία για τη διαφθορά και τον νεποτισμό, δεν αντέχει άλλο να ακούει για success story, όταν δεν έχει να πληρώσει το ρεύμα ή το ενοίκιο… Η πολιτική φθορά δεν κρύβεται. Και όση λάμψη κι αν δοθεί στη ΔΕΘ, όσο «καλά» και να στηθεί το σκηνικό, η πραγματικότητα είναι εδώ, πιο σκληρή από ποτέ . Η ελπίδα που είχε καλλιεργηθεί, για να κερδηθεί χρόνος, ότι μέχρι τον Σεπτέμβριο θα έχουν φανεί ισχυρά σημάδια δημοσκοπικής και πολιτικής ανάκαμψης μοιάζει πλέον με εσωτερικό ανέκδοτο . Η κυβέρνηση παίζει το τελευταίο της χαρτί , σε μια διοργάνωση που κινδυνεύει να μετατραπεί από πολιτική ευκαιρία σε πολιτική καταδίκη…

Η κλαψούρα που πέφτει από την ελληνική νεοφιλελέ φράξια εναντίον της Ρωσίας, είναι πράγματι παροιμιώδης! Διαβάζω αυτές τις μέρες στο διαδίκτυο σχόλια ακραίων κέντρων και υπερφιλελεύθερων πολιτών για το καθεστώς Πούτιν. Δεν αντέχουν στην ιδέα ότι ο Ρώσος ηγέτης, που έχει κατηγορηθεί για σκληρό αυταρχισμό απέναντι στους πολιτικούς αντιπάλους του και για έλλειψη προσήλωσης στις δημοκρατικές ελευθερίες, έτυχε αυτής της υποδοχής από τον πρόεδρο Τραμπ στην Αλάσκα και διέσχισε χαμογελαστός το κόκκινο χαλί για να ανέβει μαζί με τον ομόλογό του στο βάθρο των νικητών. Βεβαίως, στη συνάντηση κορυφής αυτή μετέβη ως αρχηγός κράτους και όχι ως αρχηγός δεξαμενής σκέψης (think tank). Και είναι μάλλον λάθος να προσεγγίζουμε τις διακρατικές σχέσεις και τα ίδια τα κράτη σαν να επρόκειτο για… λέσχες ιδεών. Αλλά αφού το θέμα τίθεται, έχει ενδιαφέρον να κάνουμε αυτή την άσκηση. Κατηγορήθηκε και κατηγορείται ο Πούτιν ως αυταρχικός δικτάτορας με τον οποίο δεν πρέπει να έχουμε διπλωματικές σχέσεις. Για όσους το ξεχνούν, άλλωστε, ο πρωθυπουργός της Ελλάδος έχει δηλώσει αμέσως μετά την κήρυξη του πολέμου ότι οι διπλωματικές σχέσεις Ελλάδος και Ρωσίας τίθενται σε αναστολή. Και για όσους το θυμούνται, ο Ρώσος πρόεδρος με ανάρτησή του στα ελληνικά, σε μία στροφή του πολέμου, όταν η κυβέρνηση και η ηγεσία της τον κατηγορούσαν για δικτάτορα, προειδοποίησε για την τύχη εκείνων που βοηθούν τους αντιπάλους του με την τύχη εκείνων των Ελλήνων που έστειλαν στρατό κάποτε στην Ουκρανία , στις αρχές του 20ού αιώνα. Εννοούσε τον Ελευθέριο Βενιζέλο. Αν πράγματι η ιδεολογία ενός ηγέτη είναι το βασικό κριτήριο για την ανάπτυξη των διακρατικών σχέσεων και αν το πολίτευμα που έχει εγκαθιδρύσει στη χώρα του είναι κρίσιμο, τότε γιατί η Ελλάδα έχει διπλωματικές σχέσεις με τις χώρες του αραβικού κόσμου αλλά και της Αφρικής ; Γιατί τους στέλνουμε συστοιχίες από πυραύλους Patriot ; Έχουν δημοκρατία εκεί; Διεξάγονται ελεύθερες εκλογές; Υπάρχουν ελευθεροτυπία και ελευθερία έκφρασης γνώμης; Υπάρχει ισότητα των φύλων; Κράτος δικαίου; Πρέπει μήπως να θυμίσουμε ότι η Λιβύη, που διοικούνταν από φύλαρχους την εποχή του Καντάφι (γιατί αυτό ήταν το σύστημά της για δεκαετίες), προσπαθεί να κάνει εκλογές περίπου 15 χρόνια τώρα και λόγω του εμφυλίου δεν τα καταφέρνει; Πρέπει μήπως να θυμίσουμε πώς δολοφονήθηκε μέσα σε ξένη πρεσβεία στην Κωνσταντινούπολη πριν από μερικά χρόνια αντικαθεστωτικός προερχόμενος από αραβική χώρα και σε πόσα κομμάτια τεμαχίστηκε; Ή μήπως να θυμίσουμε ότι η κυβέρνηση Μπάιντεν μετά το ξέσπασμα του πολέμου άρχισε να προμηθεύεται πετρέλαιο από τη Βενεζουέλα του δικτάτορα Μαδούρο, με τον οποίο η Ελλάδα διατηρεί πλέον διπλωματικές σχέσεις; Και ότι ο τζιχαντιστής ηγέτης της Συρίας Τζολάνι , τον οποίο η κυβέρνηση των Αθηνών αναγνώρισε, είναι δημιούργημα δυτικών μυστικών υπηρεσιών; Κι όμως η Ελλάδα, όπως και οι υπόλοιπες χώρες της Δύσης οι οποίες αξιολογούν το εθνικό τους συμφέρον και με άλλα κριτήρια, έχει πλήρεις διπλωματικές σχέσεις με αυτές τις χώρες. Με μερικές εξ αυτών μάλιστα στα εμιράτα παραέχουν . Γιατί να εξαιρείται λοιπόν η Ρωσία που είναι μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας με ψήφο για όλα τα εθνικά μας θέματα (Αιγαίο, Κύπρος, Σινά και άλλα) από αυτόν τον κανόνα; Γιατί η Ελλάδα να ζητά ανοήτως μέσα στην καρδιά του πολέμου να… αλλάξει η σύνθεση των μόνιμων μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας ; Ιστορικά θυμίζουμε ότι οι ρωσοτουρκικές σχέσεις, παρά την «άνοιξη» που διανύουν σήμερα, ήταν πάντοτε κακές και έχουν σημαδευτεί από επανειλημμένους πολέμους. Η λήξη της σύρραξης στην Ουκρανία θα τις επαναφέρει στις πραγματικές τους διαστάσεις, ανεξαρτήτως αν θα επωφεληθούμε εμείς ή όχι, έτσι όπως τα κάναμε. Δεύτερον, ο Πούτιν πράγματι δεν είναι άγγελος δημοκρατίας. Όπως δεν είναι και ο Ερντογάν, ο οποίος φυλακίζει τους πολιτικούς αντιπάλους του . Αλλά με εκείνον όχι απλώς έχουμε σχέσεις, αλλά έχουμε υπογράψει και Σύμφωνο Ειρήνης και Φιλίας. Ερώτηση: Πότε ήταν μέσα στους αιώνες δημοκρατική η Ρωσία, με την έννοια που η Δύση αντιλαμβάνεται αυτό το πολίτευμα; Ήταν δημοκρατική επί αυτοκρατόρων και τσάρων; Ήταν δημοκρατική στα 70 χρόνια των σοβιέτ που είχε δικτατορία και φτώχεια; Πότε κυβερνήθηκε με δημοκρατία αυτός ο λαός; Αυτή είναι μια λεπτομέρεια που μάλλον μας διαφεύγει. Ότι δηλαδή, ανεξαρτήτως τι πιστεύουμε εμείς που είμαστε η γενέτειρα της Δημοκρατίας ( η ζωή του Έλληνα είναι ταυτισμένη με την ελευθερία, ανεξαρτήτως της χρήσης αυτής ), κάθε λαός κυβερνάται με το πολίτευμα που επιθυμεί . Ο Αμερικανός δημοσιογράφος Ρόμπερτ Κάπλαν , με τον οποίο συνομίλησε ο πρωθυπουργός φέτος στους Δελφούς, στο περίφημο βιβλίο του «Η επερχόμενη αναρχία» ( εκδόσεις Ροές ) είχε γράψει, αναφερόμενος στις προσπάθειες της Αμερικής να εξαγάγει τη δημοκρατία της σε αυτές τις χώρες , ότι « αυτοί μας ζητούσαν ψωμί κι εμείς τους δίναμε ψήφο ». Όλα αυτά τα χρόνια που η Ρωσία, κυρίως ως Σοβιετική Ένωση, δεν είχε δημοκρατία, αλλά λαοκρατία, όπως την ονόμαζε , είχαμε εμείς διακόψει ποτέ, με εξαίρεση την περίοδο 1947-1953 λόγω του εμφυλίου, διπλωματικές σχέσεις μαζί τους; Δεν αναγνωρίσαμε ότι, παρά το πολίτευμά τους, είναι φίλη χώρα με την οποία μας δένουν παραδοσιακά ιστορικοί και πολιτιστικοί δεσμοί και ότι με βάση τον πολιτισμό τους και τα γράμματά τους και τη διανόησή τους είναι αναπόσπαστο μέλος της ευρωπαϊκής σκέψης; Ο Τσέχωφ, ο Σοστακόβιτς, ο Σολζενίτσιν, ο Ζαχάρωφ και τόσοι άλλοι δεν είναι μέρος της ευρωπαϊκής κληρονομιάς; Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο Ανδρέας Παπανδρέου, ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, ο Κώστας Σημίτης, ο Κώστας Καραμανλής, ο Γιώργος Παπανδρέου, ο Αντώνης Σαμαράς, ο Αλέξης Τσίπρας και ο Κυριάκος Μητσοτάκης ακόμη είχαν συναντήσει όλους τους κατά καιρούς ηγέτες της ΕΣΣΔ και της Ρωσίας στη Μόσχα . Ο πρωθυπουργός μας μάλιστα συναντήθηκε στο Σότσι λίγο πριν από το ξέσπασμα του πολέμου το 2021 και προέβλεψε «εύστοχα», όπως πάντα, ότι «ο πόλεμος δεν θα έχει νικητές» . Έχει όμως και παραέχει. Όλοι οι ηγέτες μας λοιπόν τους συνάντησαν στην πρωτεύουσά τους χωρίς να τους εμποδίσει ποτέ το καθεστώς διακυβέρνησης της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Διότι όταν κάθεσαι σ’ αυτή την καρέκλα και εκπροσωπείς λαό, ιστορία και χώρα, δεν ασχολείσαι με τις ιδεολογίες, αλλά με το εθνικό σου συμφέρον. Αυτό σε καθοδηγεί. Επί πρωθυπουργίας Ανδρέα Παπανδρέου, μάλιστα, και υπουργίας Αναστάση Πεπονή συνήφθη η πρώτη συμφωνία μεταξύ των δύο χωρών για την προμήθεια φυσικού αερίου. Κορυφαίος επιχειρηματίας της χώρας σήμερα, ο οποίος διετέλεσε και βουλευτής Κυκλάδων της Νέας Δημοκρατίας επί Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, ήταν ο άνθρωπος που αναδείχτηκε ο βασικός επιχειρηματικός σύνδεσμος μεταξύ των δύο χωρών αμέσως μετά την πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού και διατηρούσε για πολλά χρόνια προνομιακές σχέσεις με την Gazprom. Ασχέτως αν σήμερα δραστηριοποιείται, και καλά κάνει, στον τομέα της μεταφοράς δυτικού φυσικού αερίου από τη Μεσόγειο προς τα Βαλκάνια και τη βόρεια Ευρώπη. Όλοι αυτοί λοιπόν που ακολουθούσαν αυτή την πολιτική για δεκαετίες ήταν ηγέτες που δεν πίστευαν στη δημοκρατία και αναγνώριζαν αυταρχικά καθεστώτα ή μήπως ήταν ηγέτες που έβαζαν πριν και πάνω απ’ όλα το εθνικό συμφέρον; Τη μοίρα της χώρας μας; Τέταρτον, υπάρχει μια καθοριστική στιγμή για το πώς αντιλαμβανόταν ο Πούτιν την Ελλάδα αλλά και την ευρωζώνη. Το καλοκαίρι του 2015. Τότε που κάποιοι στην Ελλάδα ποντάρισαν, για να εκβιάσουν την Ευρωπαϊκή Ένωση, στα… ρούβλια που θα έστελνε στην Ελλάδα ο Ρώσος ηγέτης . Υποτίθεται ότι η διάσπαση και η καταστροφή της Ευρώπης ήταν από τότε το όνειρό του . Και ότι θα έκανε ασμένως δεκτή μία τέτοια ελληνική προσφορά . Απεδείχθη πως όσοι το λογάριαζαν αυτό ήταν επιεικώς ανιστόρητοι. Ο Πούτιν απέδειξε τότε ότι παραμένει στη θέση του για τουλάχιστον 23 χρόνια επειδή είναι σοβαρός στρατηγικός παίκτης και όχι κάποιος τυχοδιώκτης . Θυμίζουμε τι έκανε όταν τα παραπαίδια του Τσίπρα επιχείρησαν να τον εμπλέξουν σε αυτή τη διαδικασία εκβιασμού των Βρυξελλών. Κάλεσε τον πρόεδρο Ολάντ, τον ενημέρωσε για τις βολιδοσκοπήσεις που του είχαν γίνει από την αριστερή ελληνική κυβέρνηση, του εξήγησε ότι δεν θα έκανε οτιδήποτε που θα διατάρασσε την ευρωζώνη και τον ενημέρωσε ότι δεν πρόκειται ποτέ να κάνει δεκτή την αδιανόητη ελληνική πρόταση που θα οδηγούσε στη δραχμή . Απέδειξε έτσι ότι δεν φυτρώνει εκεί που δεν τον σπέρνουν, ακύρωσε τον εκβιασμό στη διαπραγμάτευση και υπογράμμισε την προτεραιότητά του τότε στην ανάπτυξη στρατηγικών σχέσεων με την Ένωση. Πέμπτον, αλήθεια, όλοι όσοι ασκούν κριτική στη Ρωσία για το επίπεδο των δημοκρατικών της ελευθεριών «έχουν την κάπα τους κρεμασμένη», για να θυμηθώ μια φράση του Χαρίλαου; Όλα καλά στη Δύση, στην Ευρώπη και την Αμερική με τη δημοκρατία; Όλοι όσοι επικρίνουν τον Πούτιν αισθάνονται άνετα με όσα έγιναν με τον αποκλεισμό υποψήφιων Προέδρων από τις γαλλικές και τις ρουμανικές εκλογές; Με όλα όσα αποκαλύφθηκαν μετά την ολοκλήρωση της θητείας Μπάιντεν ότι έπασχε από άνοια καθ’ όλη τη διάρκεια της διακυβέρνησής του και ότι για να πάει στον Λευκό Οίκο από τη μία πτέρυγα στην άλλη σηματοδοτούσαν τον χώρο με ταινίες για να μη… χάνει τον δρόμο; Αισθάνονται άνετα που στη μεγαλύτερη δημοκρατία του κόσμου ο πρόεδρός της και αρχηγός του κράτους, που λάμβανε κρίσιμες αποφάσεις για τον πλανήτη, ήταν υπό δικαστική αντίληψη και επιτροπεία από ένα σκληρό και αόρατο κατεστημένο που δεν είχε καμία δημοκρατική νομιμοποίηση; Αισθάνονται άνετα με τις αποκαλύψεις ότι του έγραφαν μέχρι την τελευταία γραμμή τις ομιλίες στις δημόσιες εμφανίσεις του και τις κινήσεις του στον χώρο για να μην κάνει λάθη που εξέθεταν την Αμερική; Αισθάνονται άνετα που στο όνομα της δημοκρατίας κακοποίησαν βάναυσα έναν άνθρωπο που εξελέγη από τον αμερικανικό λαό αλλά αντικειμενικά δεν μπορούσε να εκπληρώσει τα καθήκοντά του; Κι εμείς εδώ στην Ελλάδα, όταν κάνουμε κριτική για τις δημοκρατικές ελευθερίες στη Ρωσία, αισθανόμαστε άνετα όταν νομοθετήσαμε στο Σύνταγμά μας την εκλογή Προέδρου Δημοκρατίας με λιγότερες από 150 ψήφους; Αισθανόμαστε άνετα όταν νομοθετήσαμε την απαγόρευση συμμετοχής κομμάτων στις εκλογές; Αισθανόμαστε άνετα που η Βουλή σήμερα με την απόφαση του Εκλογοδικείου λειτουργεί με 298 βουλευτές και η δεδηλωμένη έχει πέσει στους 149; Αισθανόμαστε άνετα να κάνουμε κριτική όταν είδαμε τη δική μας πολιτεία να εφαρμόζει στις επικοινωνίες όσα καταγγέλλαμε στις «ζωές των άλλων» ότι έκανε η Στάζι για να παρακολουθεί τους υπουργούς της τους ίδιους, όπως έκαναν οι Σοβιετικοί με τα στελέχη του κομματικού απαράτ τους; Σοβαρά; Και κάτι τελευταίο: Όπως προκύπτει σαφώς από την ανάγνωση των πρακτικών της Γιάλτας όπως δημοσιεύονται στο βιβλίο του Ουκρανού ιστορικού Πλόκχι «Το τίμημα της ειρήνης» (εκδόσεις Αλεξάνδρεια), στρατηγικός στόχος του Στάλιν αμέσως μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο δεν ήταν η επέκταση της ΕΣΣΔ σε όλο τον κόσμο, αλλά η ασφάλιση της περιμέτρου γύρω από τα σύνορα της Σοβιετικής Ένωσης . Γι’ αυτό και στην ουσία δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ για την Ελλάδα και για τον ελληνικό Εμφύλιο, αυτός ήταν η μεγάλη του μπλόφα για να κατοχυρώσει την περίμετρο με την κατοχύρωση της επιρροής του στη Ρουμανία, στη Βουλγαρία, στην Τσεχοσλοβακία, στην Ουγγαρία, στην Πολωνία, στα κράτη δηλαδή που βρίσκονται γύρω από αυτόν. Σχεδόν έναν αιώνα μετά την υπογραφή της Γιάλτας το στρατηγικό πρόβλημα της Ρωσίας παρέμεινε το ίδιο . Γι’ αυτό και υποδέχθηκε με ανακούφιση τη διαβεβαίωση από τον πρόεδρο Μπους αμέσως μετά την πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού το 1990 ότι το ΝΑΤΟ δεν θα επεκταθεί ανατολικά. Όταν όμως μία ξένη κυβέρνηση ουσιαστικά δημιούργησε στα σύνορά της με την Ουκρανία βάση στρατιωτική με βεληνεκές εκτόξευσης πυραύλων στη Μόσχα, πώς θεωρούσε κανείς ότι θα αντιδράσει; Με ευχολόγια; Το γεγονός ότι σήμερα ζήτησε πάλι να της δοθούν το Ντονμπάς και το Ντόνετσκ στο μαλακό της υπογάστριο, να υπάρχουν εγγυήσεις ασφαλείας και να υπάρξει δέσμευση ότι δεν θα δοθεί ιδιότητα υποψήφιου μέλους του ΝΑΤΟ στην Ουκρανία δείχνει ότι το στρατηγικό πρόβλημα της Ρωσίας από το 1945 μέχρι σήμερα παραμένει το ίδιο . Απλώς η Δύση παραβίασε τις κόκκινες γραμμές της, όπως ομολόγησαν θαρραλέα στο Κογκρέσο της Αμερικής και δημοκρατικοί γερουσιαστές. Και ζούμε ό,τι ζούμε. Η Αμερική προκήρυξε έναν ανόητο πόλεμο μέσω αντιπροσώπων στην Ουκρανία κατά της Ρωσίας για να έχει έναν αντίπαλο του χεριού της και να επιβεβαιώνει την ηγεμονία της στον κόσμο, και δυστυχώς τον πόλεμο αυτόν που κερδίζει στο πεδίο της ενέργειας τον χάνει στο πεδίο των αντιπροσώπων. Στο πεδίο των μαχών. Τώρα ο χρόνος λήξης του πολέμου θα εξαρτηθεί από τη διαθεσιμότητα των πρόθυμων ενεργούμενών της. Πόσο νωρίς ή πόσο αργά θα καταλάβουν ότι έκαναν κακό στη χώρα τους ως αυτοφωράκηδες της δημοκρατικής Δύσης. Τα υπόλοιπα για τις ιδεολογίες τα οποία θίξαμε διεξοδικά σε αυτό το σημείωμα είναι για εκείνους που πιστεύουν ότι μπορούν να επαναφέρουν το σχήμα «κομμουνισμός – αντικομμουνισμός» σε συνθήκες παγκόσμιου καπιταλισμού . Ας το έχουν υπ' όψη τους και κάποιοι εδώ στην Ελλάδα , που επενδύουν στην αναβίωση αυτού του σχήματος για να γλιτώσουν από τις αμαρτίες τους. Δεν φτάνει. Είναι πια ξεπερασμένο. Ας σκεφτούν κάτι καλύτερο.

Ο Zελένσκι γονάτισε, ο Tράμπ χαμογέλασε, ο Πούτιν χειροκρότησε! Γονυπετής διπλωματία: Mακρόν–Mέρτς–Στάρμερ σε ρόλο κομπάρσων! Ο θίασος της Ευρώπης υποκλίνεται – Η παράσταση της ταπείνωσης στην Ουάσιγκτον Ζούμε ημέρες ιστορικές. Όχι γιατί οι λαοί της Ευρώπης βαδίζουν προς μια αναγέννηση, αλλά γιατί οι ηγεσίες τους γονατίζουν, ξεφτιλίζονται και σέρνουν μαζί τους την ήπειρο σε έναν δρόμο ταπείνωσης. Όσα συμβαίνουν μπροστά στα μάτια μας δεν είναι απλώς πολιτικές εξελίξεις! Eίναι η γυμνή αλήθεια ενός συστήματος που καταρρέει. Από την Ουάσιγκτον μέχρι τις Βρυξέλλες, από το Κίεβο μέχρι το Παρίσι, τα «μεγάλα λόγια» ξεφουσκώνουν και μένει η εικόνα της υποταγής. Η εικόνα έμοιαζε βγαλμένη από θέατρο σκιών: ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι, συνοδευόμενος από τη νέα «ευρωπαϊκή συμμορία» – Mακρόν, Mερτς, Στάρμερ – βρέθηκε στον Λευκό Οίκο με μία αποστολή: να πείσει τον Ντόναλντ Τράμπ πως η Δύση παραμένει...«ενωμένη» απέναντι στη Ρωσία! Το αποτέλεσμα; Μια θλιβερή τελετή υποταγής. Ο Zελένσκι υποκλίθηκε, φίλησε το χέρι του Tράμπ και έφυγε με το βλέμμα καρφωμένο στο πάτωμα. Η Ευρώπη, αντί να δείξει ισχύ, παρουσίασε τον χειρότερο εαυτό της: Αγχωμένη, απροετοίμαστη, χωρίς σχέδιο. Όλοι έσπευσαν στην Ουάσιγκτον μόνο και μόνο για να ακούσουν τον Τράμπ να… μιλά απευθείας με τον Πούτιν! Το μήνυμα ήταν σαφές: Τα σοβαρά ζητήματα τα λύνουν οι μεγάλοι, κι όχι οι κομπάρσοι των Βρυξελλών. Αυτό που είδαμε χτές στον Λευκό Οίκο δεν ήταν σύνοδος κορυφής, ήταν παράσταση κακογραμμένου θεάτρου : ο Zελένσκι, μαθητευόμενος καραγκιόζης της Δύσης, συνοδευόμενος από τρεις γελοιογραφίες της ευρωπαϊκής πολιτικής απλά πήγαινε για να...εκλιπαρίσει. Μπήκε η κουστωδία στον Λευκό Οίκο τρέμοντας μήπως τους αφήσει ο Tράμπ στο πεζοδρόμιο και βγήκαν με το μοναδικό επίτευγμα να διδάξουν στον Ουκρανό πρόεδρο πώς να… γονατίζει! Ο Zελένσκι φίλησε το χέρι του Tράμπ, οι Ευρωπαίοι χειροκρότησαν, κι ο πλανήτης κατέγραψε την εικόνα: η Ευρώπη δεν υπάρχει . Υπάρχει μόνο ένας άθλιος θίασος που σέρνεται πίσω από τον Αμερικανό πρόεδρο και προσπαθεί να δείξει ότι «μετράει». Ο Tράμπ έστησε τη σκηνή υποδειγματικά. Ενώ οι Ευρωπαίοι ιδρωμένοι τον παρακαλούσαν για «ενότητα» και «εγγυήσεις ασφαλείας», εκείνος πήρε το τηλέφωνο και μίλησε απ' ευθείας με τον...Βλαδίμηρο !!! Σαράντα λεπτά αρκούσαν για να αντιληφθούν όλοι ότι οι αποφάσεις λαμβάνονται στην ευθεία γραμμή Ουάσιγκτον–Μόσχας. Ο Πούτιν, με νηφαλιότητα, ευχαρίστησε τον Tράμπ για τις «προσωπικές του προσπάθειες» στην ειρηνευτική διαδικασία. Στην πραγματικότητα, είπε το αυτονόητο: Οι πραγματικοί ηγέτες μιλούν απ' ευθείας μεταξύ τους, ενώ τα ευρωπαϊκά ανθρωπάκια περιμένουν στο σαλόνι. Οι Ευρωπαίοι γελοιοποιούνται! Γιατί άραγε παίζουν αυτό το παιχνίδι; Μακρόν . Ο αιώνιος ναπολεοντίσκος που ονειρεύεται να ηγηθεί της Ευρώπης, αλλά στο τέλος περιορίζεται να ζητάει «τετραμερείς συνόδους» για να αισθανθεί σημαντικός . Ο άνθρωπος που δεν μπορεί να σβήσει φωτιές στη Μασσαλία, φαντάζεται ότι θα κάτσει στο τραπέζι με Tράμπ και Πούτιν. Μέρτς . Ο Γερμανός «ηγέτης» ( απόγονος των Ναζί παππού-πατέρα ) που εκπροσωπεί μια χώρα κατεστραμμένη από τις ίδιες της τις επιλογές . Μια Γερμανία χωρίς ενέργεια, χωρίς βιομηχανία, με στρατό-φάντασμα. Και όμως, ακόμα μιλά για «μακροχρόνια στήριξη της Ουκρανίας». Στάρμερ. Ο χειρότερος όλων. Βρετανός κληρονόμος του Μπλερικού νεοατλαντισμού, που προσπαθεί να αποδείξει ότι το Λονδίνο έχει ακόμα λόγο στον πλανήτη. Στην πραγματικότητα, δεν είναι τίποτα παραπάνω από φτηνός υπάλληλος της των νεοταξιτών της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ. Και οι τρεις μαζί; Μια συμμορία πολιτικής μετριότητας που δεν εκπροσωπεί τίποτα άλλο παρά την παρακμή της Ευρώπης. Γιατί παίζουν αυτό το καταστροφικό παιχνίδι; Είναι πολύ απλό στο να το δεί κανείς. Γιατί πρώτον, η Ευρώπη έχει εγκλωβιστεί στα δίχτυα του νεοταξισμού, με ηγέτες απολύτως ελεγχόμενους από το τραπεζικό συμμοριτικό τράστ που ακόμη και τώρα, προσπαθεί να κάνει τα πάντα στο να φέρει τον...Αντίχριστο πριν την ώρα του και ως εκ τούτου, με την εμφάνιση Τράμπ, έχει παραιτηθεί από το δικαίωμα να είναι δύναμη . Και δεύτερον, διότι οι ηγέτες της δεν κυβερνούν για τους λαούς τους, αλλά για τα σχέδια των "Πεφωτισμένων" τύπου Σβάμπ, Χαράρι και τα λόμπι που λέγαμε πιο πάνω . Επί πλέον, η γηραιά ήπειρος είναι δέσμια δύο εμμονών. Της αμερικανικής κηδεμονίας πρωτίστως διότι από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο μέχρι σήμερα, η Ευρώπη έχει μάθει να υπακούει . Το ΝΑΤΟ δεν είναι «συμμαχία», είναι αλυσίδα που δένει τις πρωτεύουσες στις εντολές της Ουάσιγκτον . Κάθε απόπειρα αυτονομίας συντρίβεται. Και το είδαμε αυτό περίτρανα χτες. Και ασφαλώς, της αντιρωσικής ψύχωσης. Αυτοί οι Ευρωπαίοι πολιτικοί που τη διοικούν σήμερα, ξέρουν ότι χωρίς την κόντρα με τη Ρωσία δεν έχουν αφήγημα . Αν δεν υπάρχει ο «κακός Πούτιν», πώς θα δικαιολογήσουν την ενεργειακή φτώχεια, την αποβιομηχάνιση, την καταρρέουσα κοινωνική συνοχή; Το μίσος προς τη Μόσχα είναι το μόνο τους εργαλείο για να κρατούν τους λαούς τρομοκρατημένους. Το αποτέλεσμα; Παίζουν ένα παιχνίδι που τους ισοπεδώνει . Στήνουν πολέμους που δεν μπορούν να κερδίσουν, υψώνουν κυρώσεις που καταστρέφουν τους ίδιους , επενδύουν σε έναν Zελένσκι που αύριο θα παραδοθεί και ασφαλώς βουτάνε στις δικές τους αυταπάτες, υπακούοντας τους "Πεφωτισμένους" της Μπίντερμπεργκ . Και όλα αυτά για να παραμείνουν «χρήσιμοι» και στα μάτια των Αμερικανών, αλλά και των...στοών. Η Ευρώπη πήγε στην Ουάσιγκτον για να δείξει δύναμη και βγήκε με την ουρά στα σκέλια . Ο Tράμπ τους τρόλαρε, ο Πούτιν τους αγνόησε, ο Zελένσκι έμαθε να γονατίζει. Η εικόνα που μένει είναι καθαρή: η Ευρώπη δεν είναι πλέον παρά ένα σκηνικό . Οι αποφάσεις παίρνονται αλλού. Και κάθε φορά που οι «ηγέτες» της προσπαθούν να δείξουν ότι μετρούν, το μόνο που καταφέρνουν είναι να προσφέρουν στον κόσμο το θέαμα της δικής τους γελοιοποίησης. Τώρα, δε μένει παρά να δούμε τη συνέχεια της Ιστορίας. Η Ρωσία θα συνεχίσει αυτό που άρχισε αλλά με περισσότερο δυναμισμό, δεν θα σταματήσει μέχρι να φτάσει στην Οδησσό (το μεγάλο όραμα της πουτινικής Ρωσίας) και από εκεί και πέρα, θα μοιραστεί η πίττα πιθανόν στα τέσσερα . Η Ουκρανία ως κράτος πιθανόν να μην υπάρχει σε λίγο καιρό, αν οι εξελίξεις περιοριστούν στα του ουκρανικού μετώπου και δε ξεσπάσει τίποτε καινούργιο απ' τη Μέση Ανατολή. Και οι αμερικανοί πλέον (μιλαμε για τους τραμπικούς, έτσι;) θα είναι ...κάργα ευχαριστημένοι, γιατί όσο νά ναι, οι big business δε θα σταματήσουν μόνο στη...μοιρασιά. Εξ άλλου, μέχρι πρότινος, κανείς τους δεν ήξερε ούτε κατά που πέφτει η Ουκρανία. Ο Γ' Παγκόσμιος συνεχίζεται. Και να δούμε πού θα μας βγάλει, μιας και οι παίκτες...άρχισαν να γίνονται πολλοί. Πύρινος Λόγιος sergioschrys@outlook.com

Η φοροαφαίμαξη ως… εργαλείο εθνοκάθαρσης! Οι Μητσοτάκης, Σαμαράς και Τσίπρας θεώρησαν την εργασία και τον αγώνα επιβίωσης των Ελλήνων έγκλημα και το διαμέρισμα των 80 τετραγωνικών πολυτελή διαβίωση! Οι Μητσοτάκης, Σαμαράς και Τσίπρας θεώρησαν την εργασία και τον αγώνα επιβίωσης των Ελλήνων έγκλημα και το διαμέρισμα των 80 τετραγωνικών πολυτελή διαβίωση. Δεκαπενταύγουστο, ο Περικλής, ένας μη κρατικοδίαιτος μικρός επιχειρηματίας, πατέρας τριών παιδιών, πέθανε από εγκεφαλικό συντριμμένος υπό το βάρος χρεών 30.000 ευρώ σε τράπεζες και Δημόσιο. Δεν ήταν τζογαδόρος, γυναικάς, πότης, χασικλής ή σπάταλος. Ήταν ένας απλός οικογενειάρχης, σκλάβος του Μητσοτάκη, που μοχθούσε από το πρωί μέχρι το βράδυ, όπως χιλιάδες όμοιοί του, σε ένα κράτος που επέβαλε τον ΕΝΦΙΑ, τα τεκμαρτά εισοδήματα και τα τεκμήρια για να σιτίζει λάθρο. Οι Μητσοτάκης, Σαμαράς και Τσίπρας θεώρησαν την εργασία και τον αγώνα επιβίωσης των Ελλήνων έγκλημα και το διαμέρισμα των 80 τετραγωνικών πολυτελή διαβίωση. Το κράτος-μαφία υποχρέωνε τον Περικλή να πληρώνει φόρους όχι για αυτά που πραγματικά κέρδιζε, αλλά για τα υποθετικά χρήματα που η εγκληματική οργάνωση θεωρούσε ότι έκρυβε. Η οικογένεια του νεκρού κληρονόμησε το βάρος της στέγης και τον εφιάλτη του πλειστηριασμού, μην έχοντας επιπλέον πόρους για να επιβιώσει. Τη δυστοπία του Μητσοτάκη δεν τη νοιάζει εάν η δυστυχία είναι αποτέλεσμα των πολιτικών της. Βλέπει μόνο τετραγωνικά. Ο ΕΝΦΙΑ, ο φόρος τεκμηρίων, τα τεκμαρτά εισοδήματα εκπέμπουν το ίδιο διαβολικό μήνυμα: «Μένεις σε σπίτι; Έχεις λεφτά. Πλήρωσέ μας». Για τους μαφιόζους του ΟΠΕΚΕΠΕ το να μην κοιμάσαι στον δρόμο είναι προνόμιο που πρέπει να φορολογείται. Αυτή η λογική δεν είναι καινούργια. Ο μητσοτακισμός την αντέγραψε από την Τουρκία του 1942. Τότε, με πρόσχημα την «οικονομική συνεισφορά στον πόλεμο», όπου η Τουρκία δεν συμμετείχε, η κυβέρνηση του πρωθυπουργού Şükrü Saracoğlu επέβαλε σε Έλληνες, Εβραίους και Αρμένιους τον «φόρο περιουσίας-Varlık Vergisi» ως εργαλείο εθνοκάθαρσης. Οι χριστιανοί και οι Εβραίοι πλήρωναν δεκάδες φορές περισσότερο φόρο για τα ακίνητά τους απ’ ό,τι πλήρωναν οι μουσουλμάνοι . Όσοι δεν μπόρεσαν να ανταποκριθούν έχασαν σπίτια, επιχειρήσεις, περιουσίες. Πολλοί αυτοκτόνησαν. Άλλοι στάλθηκαν στα καταναγκαστικά έργα του Άσκαλε, όπου πολλοί πέθαναν από το κρύο και τις κακουχίες. Η ομοιότητα είναι απόλυτη και οδυνηρά αναγνωρίσιμη, δυστυχώς όμως από λίγους. Και στις δύο περιπτώσεις ο φόρος δεν λειτουργεί ως συμβολή στο κοινό ταμείο, αλλά ως εθνοτική «ποινή ύπαρξης». Στην Τουρκία η ποινή επεβλήθη επειδή ήσουν Έλληνας, Εβραίος ή Αρμένιος. Σήμερα στην Ελλάδα η ποινή επιβάλλεται επειδή είσαι Έλληνας. Την ίδια στιγμή οι εισβολείς σιτίζονται και διαμένουν δωρεάν σε σπίτια με επιδόματα. Τότε το μήνυμα ήταν «η ίδια σου η ύπαρξη είναι βάρος για το έθνος». Σήμερα το μήνυμα Μητσοτάκη είναι «η αξιοπρέπεια και το σπίτι είναι πολυτέλειες και γι’ αυτό οφείλεις να πληρώνεις». Η ιστορία του Περικλή δεν είναι μεμονωμένη. Είναι η ιστορία ενός άτυχου λαού και ενός μεταπολιτευτικού κομματικού μηχανισμού ΟΠΕΚΕΠΕδων που έχει πάψει να ξεχωρίζει τον πολίτη από τον σκλάβο, με αποτέλεσμα εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες να έχουν διαφύγει στο εξωτερικό επειδή οι φόροι γίνονται ξανά μηχανισμοί εξόντωσης. Στην Ελλάδα του 21ου αιώνα η ληστρική φορολογία αποτελεί σκάνδαλο ιστορικής μνήμης. Δεν μαθαίνουμε ποτέ και τίποτα από τις παλιές πληγές. Ο Varlık Vergisi δίδαξε ότι η φορολογία αποτελεί όπλο εθνοκάθαρσης. Ο ΕΝΦΙΑ, τα τεκμήρια και το τεκμαρτό εισόδημα δείχνουν και αυτά ότι είναι όπλα εθνικής εκκαθάρισης επειδή σκοτώνουν τη μεσαία τάξη, γονατίζουν τις οικογένειες με χαμηλά εισοδήματα και μετατρέπουν το σπίτι από καταφύγιο σε φυλακή χρεών. Μπορεί η γλώσσα να προσαρμόζεται αναλόγως για να πείθει τους αφελείς να πληρώνουν και η τεχνοκρατική πρόφαση να εκσυγχρονίζεται, αλλά το μοτίβο παραμένει το ίδιο: Ο φόρος στην Ελλάδα είναι εργαλείο υποταγής και θανάτου, όχι δικαιοσύνης. Ανάμεσα στο 1942 της Κωνσταντινούπολης και το 2025 της Αθήνας απλώνονται ο φόβος και η ανασφάλεια εκατομμυρίων Ελλήνων που βλέπουν τον μόχθο τους να μετατρέπεται σε βίλες των ΟΠΕΚΕΠΕδων ( 5.000 στρέμματα βοσκοτόπια κατέχει υπουργός ), σε απειλές και εκβιασμούς κατασχέσεων, σε τάφους πρόωρων θανάτων...

Ρωσικός θρίαμβος, συντριβή ΕΕ, πλήρης δικαίωση του Γέροντα Ιωνά της Οδησσού! "Οι Παπικοί φεύγουν ντροπιασμένοι"! Tράμπ σε Zελένσκι: Ή συνθηκολογείς ή καταστρέφεσαι! Στην Αλάσκα υπήρξε πλαίσιο συμφωνίας που μπορεί να οδηγήσει στο τέλος του πολέμου στην Ουκρανία και την πλήρη εξομάλυνση των σχέσεων Ρωσίας - ΗΠΑ - Το επόμενο βήμα είναι η «τριγωνική» διαβούλευση ανάμεσα στις ΗΠΑ, την Ουκρανία και την ΕΕ Παρά τις ανακοινώσεις για την απουσία μιας «τελικής συμφωνίας», η συνάντηση κορυφής στην Αλάσκα στις (15/8/2025) μεταξύ του Ρώσου προέδρου Vladimir Putin και του  Αμερικανού ομολόγου του Doland Trump ήταν αναμφίβολα μια στρατηγική νίκη για τη Μόσχα. Ενώ τα δυτικά μέσα ενημέρωσης κάνουν λόγο για «αοριστίες», «ασαφή αποτελέσματα» και «έλλειψη προόδου», όποιος διαβάσει πίσω από τις γραμμές, αντιλαμβάνεται πως η Ρωσία πέτυχε κάτι πολύ σημαντικό: την αποκατάσταση του διαλόγου επί ίσοις όροις και την αναγνώριση των νόμιμων ανησυχιών της στη διεθνή σκηνή. Σύμφωνα με έγκυρους αναλυτές υπήρξε ιστορική συμφωνία στη συνάντηση των δύο ηγετών, τόσο για το θέμα της Ουκρανίας όσο και για την παγκόσμια αρχιτεκτονικής ασφαλείας. Μόνο που τόσο καθοριστικές συμφωνίες δεν είναι ανακοινώσιμες στην παρούσα φάση.  Κλίμα αμοιβαίας κατανόησης Η ίδια η εικόνα της Συνόδου Κορυφής —με τους δύο ηγέτες να εμφανίζονται χαλαροί, φιλικοί και έτοιμοι για συνεργασία— αποτελεί μια διπλωματική απάντηση προς εκείνους που επιδιώκουν τη συνεχή απομόνωση της Ρωσίας. Ο Vladimir Putin μίλησε ξεκάθαρα για την ανάγκη εξασφάλισης της ασφάλειας τόσο της Ουκρανίας όσο και της Ρωσίας, αλλά και για τη δημιουργία ενός δίκαιου ισοζυγίου ασφαλείας στην Ευρώπη. Αυτή είναι μια θέση που η Μόσχα έχει διατυπώσει εδώ και χρόνια, αλλά μέχρι πρότινος οι δυτικές πρωτεύουσες προσποιούνταν ότι δεν την ακούν. Τώρα, για πρώτη φορά εδώ και καιρό, οι ΗΠΑ —μέσω του Trump— αναγνώρισαν ότι οι ρωσικές ανησυχίες είναι «φυσιολογικές» και ότι πρέπει να υπάρξει μια ισορροπία. Αυτό και μόνο αποτελεί σημείο καμπής, ακόμα κι αν δεν υπογράφηκε καμία επίσημη συμφωνία. Και σε αυτό το σημείο η αμερικανική πλευρά δείχνει ότι έχει συνομολογήσει με το ρωσικό στρατηγικό σχέδιο για την Ουκρανία.  Η «μη-συμφωνία» ως διπλωματικό όπλο Το ότι δεν υπήρξε κάποια υπογεγραμμένη συμφωνία στο τέλος της συνάντησης, δεν σημαίνει καθόλου ότι δεν υπήρξε πρόοδος. Η διπλωματία συχνά προχωρά πιο ουσιαστικά στις σκιές, παρά στα φώτα των τηλεοπτικών καμερών. Ο Putin δήλωσε ξεκάθαρα ότι υπήρξε «συμφωνία» σε βασικά σημεία, ενώ ο Trump αναφέρθηκε σε «πολλές κοινές θέσεις» και «σημαντική πρόοδο». Όταν δύο ηγέτες αυτής της κλίμακας συμφωνούν ότι «πλησιάζουν» σε ένα πλαίσιο ειρήνης, αυτό λέει πολλά — ακόμα κι αν η επίσημη ανακοίνωση πάρει εβδομάδες ή μήνες. Η Ρωσία δεν ενδιαφέρεται για επικοινωνιακές «νίκες», αλλά για σταθερές θεμελιώσεις μακροπρόθεσμων λύσεων. Και αυτό ακριβώς φαίνεται να έχει ξεκινήσει. Η πραγματικότητα του πολυπολικού κόσμου Η Δύση, και ειδικότερα η Ουάσινγκτον, αρέσκεται να προβάλλει έναν μονοπολικό κόσμο, όπου οι ΗΠΑ επιβάλλουν τους κανόνες. Η παρουσία όμως της Ρωσίας στο ίδιο τραπέζι, με όρους ισοτιμίας, έρχεται να ανατρέψει αυτή την εικόνα. Ο Putin υπενθύμισε την κοινή ιστορία των δύο εθνών στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, τονίζοντας την ανάγκη συνεργασίας και την εγκατάλειψη του ψυχροπολεμικού μοντέλου αντιπαράθεσης. Δεν είναι η Ρωσία αυτή που αποσταθεροποιεί τον πλανήτη, αλλά ένα δυτικό κατεστημένο που αρνείται να δει την άνοδο του πολυπολικού κόσμου. Η Ρωσία, με στρατηγική ωριμότητα και πολιτική σταθερότητα, δείχνει το δρόμο προς μια νέα εποχή διεθνούς συνεργασίας — και αυτό φάνηκε ξεκάθαρα στην Αλάσκα. Η Ουκρανία δεν είναι το κέντρο του κόσμου Σημαντικό σημείο της συνάντησης ήταν η Ουκρανία. Η Δύση παρουσιάζει το Κίεβο ως «θύμα», ενώ αγνοεί επιδεικτικά τις εσωτερικές ακρότητες, τον ρόλο των νεοναζιστικών ομάδων, και τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στα ανατολικά της χώρας. Ο Putin έθεσε ξεκάθαρα τις ρωσικές κόκκινες γραμμές: η ασφάλεια της Ρωσίας δεν είναι διαπραγματεύσιμη, και οποιαδήποτε ειρηνευτική λύση πρέπει να τις λαμβάνει υπόψη. Αντίθετα με την εικόνα που προσπαθούν να περάσουν τα δυτικά μέσα, η Ρωσία δεν είναι «εισβολέας» — αλλά δύναμη σταθερότητας που προσπαθεί να εξαλείψει τις αιτίες της κρίσης που σοβεί τα τελευταία 11 χρόνια. Ο ίδιος ο Trump παραδέχθηκε ότι η πρόοδος περνά από τη διαβούλευση και με το Κίεβο, αλλά και με τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, δείχνοντας ότι η Ρωσία δεν είναι απομονωμένη, αλλά μέρος του διαλόγου για το μέλλον της Ευρώπης. Η Δύση σε πανικό - Ερμηνεία της ήττας ως ...«μη-νίκη» (χα,χα) Οι επικριτές της συνόδου, όπως ο Matt Dimmick , προσπαθούν να μειώσουν τη σημασία της, χαρακτηρίζοντάς την ως «χωρίς ουσία». Ωστόσο, αυτή η στάση αποκαλύπτει περισσότερο το δυτικό άγχος απέναντι στη διπλωματική ανάκαμψη της Ρωσίας , παρά κάποια αντικειμενική αποτίμηση. Όταν ο πρώην σύμβουλος Εθνικής Άμυνας δηλώνει ότι «η Ρωσία κέρδισε απλώς και μόνο επειδή παρουσιάστηκε», ομολογεί άθελά του την ήττα του δυτικού αφηγήματος περί «διεθνούς απομόνωσης» της Μόσχας. Η Ρωσία, όχι μόνο δεν απομονώνεται, αλλά πρωταγωνιστεί σε κάθε σοβαρή συζήτηση για την παγκόσμια ειρήνη. Και αυτό, όπως φάνηκε στην Αλάσκα, προκαλεί ανησυχία σε όσους έχουν βασίσει την εξωτερική τους πολιτική στη δαιμονοποίηση της Ρωσίας. Το επόμενο βήμα - Νέα αρχιτεκτονική παγκόσμιας ασφάλειας Η πιο σημαντική δήλωση ίσως ήρθε από τον Putin όταν μίλησε για μια «νέα ισορροπία ασφαλείας» στην Ευρώπη και τον κόσμο. Η Ρωσία, μαζί με άλλες αναδυόμενες δυνάμεις, διεκδικεί την αναδιαμόρφωση του παγκόσμιου συστήματος ασφαλείας με βάση την αμοιβαιότητα και το σεβασμό στην εθνική κυριαρχία. Το παλιό σύστημα —στο οποίο το ΝΑΤΟ επεκτεινόταν μονομερώς, αγνοώντας τις ρωσικές ανησυχίες— δεν είναι πλέον βιώσιμο. Η Αλάσκα μπορεί να μην έφερε χειροπιαστά αποτελέσματα, αλλά αποτέλεσε την αρχή αυτής της συζήτησης. Διπλωματικό ρήγμα στο αφήγημα της Δύσης Η σύνοδος κορυφής στην Αλάσκα δεν ήταν μια ακόμη «ανακοίνωση χωρίς αποτέλεσμα». Ήταν η απαρχή μιας σοβαρής αναδιάταξης της παγκόσμιας διπλωματίας, όπου η Ρωσία επέστρεψε στο τραπέζι των μεγάλων αποφάσεων, χωρίς υποχωρήσεις, χωρίς συμβιβασμούς στις θεμελιώδεις αρχές της κυριαρχίας και της γεωπολιτικής ισορροπίας. Το γεγονός και μόνο ότι η Ρωσία εμφανίζεται ως ισότιμος συνομιλητής, σε μια εποχή όπου το ΝΑΤΟ εξακολουθεί να επιδιώκει τον αποκλεισμό της, είναι απόδειξη ότι το πολυπολικό σύστημα δεν είναι πλέον θεωρία — είναι πραγματικότητα. Η δυσαρέσκεια μέρους των δυτικών αναλυτών —ειδικά εκείνων που προέρχονται από το αμερικανικό κατεστημένο ασφαλείας— δ εν πρέπει να θεωρείται ένδειξη αποτυχίας της συνόδου. Αντιθέτως, είναι απόδειξη ότι ο μονοπολικός κόσμος που είχαν φανταστεί καταρρέει. Το άνοιγμα του διαλόγου, ακόμα και χωρίς «χειροπιαστά αποτελέσματα», είναι από μόνο του απειλή για τη συνέχιση της δυτικής ηγεμονίας. Η «Συμφωνία» της Αλάσκας: Περισσότερο από απλές λέξεις Ο Putin μίλησε με σαφήνεια για την ανάγκη να αφαιρεθούν οι βαθιές ρίζες της σύγκρουσης στην Ουκρανία. Αυτό που ζητά η Ρωσία δεν είναι παράλογο: εγγυήσεις ασφαλείας, μη επέκταση του ΝΑΤΟ, αναγνώριση των δικαιωμάτων των ρωσόφωνων πληθυσμών, και τερματισμός της επιθετικής ρητορικής κατά της Μόσχας. Η θέση αυτή είναι σταθερή, προβλέψιμη και βασισμένη στο διεθνές δίκαιο, σε αντίθεση με την αλλοπρόσαλλη πολιτική των ΗΠΑ τα τελευταία χρόνια. Αυτό που φαίνεται να επιτυγχάνεται, έστω και σταδιακά, είναι ένα πλαίσιο συμφωνίας που θα μπορούσε να οδηγήσει στο τέλος του πολέμου στην Ουκρανία και στην εξομάλυνση των σχέσεων Ρωσίας-ΗΠΑ. Όπως δήλωσαν και οι αναλυτές του Quincy Institute, το επόμενο βήμα είναι η «τριγωνική» διαβούλευση ανάμεσα στις ΗΠΑ, την Ουκρανία και την ΕΕ. Όμως η Ρωσία είναι πλέον στο τραπέζι, όχι ως «στόχος» αλλά ως εταίρος διαπραγμάτευσης. Αποδεκτοί οι ρωσικοί όροι από Tράμπ! Σύμφωνα με τον έγκυρο αναλυτή Scott Ritter, πρώην στέλεχος της CIA και επιθεωρητή του ΟΗΕ, ο Trump και ο Putin έχουν ήδη καταλήξει σε συμφωνία στο παρασκήνιο για την Ουκρανία. Ο Ritter μάλιστα ήταν αυτός που προέβλεψε και τη χρονική διάρκεια της Συνόδου στην Αλάσκα. Όπως υποστηρίζει, οι πρώτοι όροι της εκεχειρίας έχουν ήδη συμφωνηθεί. Οι όροι αυτοί είναι δύο: 1. Αναγνώριση του πλήρους ρωσικού ελέγχου στις περιοχές Kherson, Zaporizhia, Donetsk και Lugansk. 2. Ουδέτερος γεωπολιτικός χαρακτήρας της Ουκρανίας, δηλαδή αποκήρυξη της ένταξης στο ΝΑΤΟ. Για την πλευρά Tράμπ, ο στόχος είναι άμεσος: να επιτύχει κατάπαυση του πυρός, χωρίς να επιμείνει – τουλάχιστον προς το παρόν – σε ζητήματα όπως η αποστρατιωτικοποίηση ή η «αποναζιστικοποίηση» της Ουκρανίας που προβάλλει η Μόσχα. Το γεωπολιτικό ρίσκο των ΗΠΑ Για τις ΗΠΑ, η επιλογή είναι πλέον ξεκάθαρη: είτε θα συνεργαστούν με τη Ρωσία στο πλαίσιο μιας νέας αρχιτεκτονικής ασφαλείας, είτε θα συνεχίσουν τη στρατηγική της απομόνωσης και της πίεσης — με όλο και λιγότερα αποτελέσματα. Ο Trump, με τον ρεαλισμό που τον διακρίνει, φαίνεται να επιλέγει τον δρόμο της διαπραγμάτευσης. Παρά το γεγονός ότι δεν επεβλήθησαν νέες κυρώσεις (αν και είχαν προαναγγελθεί), δεν υπήρξε καμία ένδειξη ρήξης στη στάση του Trump. Αντίθετα, έδειξε διάθεση συνέχισης του διαλόγου, ακόμη και πρότεινε δεύτερη συνάντηση, πιθανώς στη Μόσχα. Πρόκειται για ενδείξεις ενός νέου, πιο πραγματιστικού δρόμου. Αντίθετα, η ευρωπαϊκή ηγεσία παραμένει δέσμια της Ουάσινγκτον και ενός γεωπολιτικού μυωπικού μοντέλου που αρνείται να δεχθεί ότι η Ουκρανία δεν είναι «ιδιοκτησία» της Δύσης. Η επόμενη φάση των διαβουλεύσεων θα δείξει αν η Ευρώπη έχει τη βούληση να δει τη Ρωσία ως στρατηγικό συνομιλητή και όχι ως απειλή. Το ήσυχο αλλά ηχηρό μήνυμα - Τελικά υπήρξε ιστορική συμφωνία στην Αλάσκα Η σύνοδος της Αλάσκας έστειλε ένα ξεκάθαρο μήνυμα: η Ρωσία είναι παρούσα, δυνατή και πρόθυμη να συμμετέχει στη διεθνή σκηνή με εποικοδομητικό ρόλο. Δεν ζητάει παραχωρήσεις. Ζητάει ισότητα, σεβασμό και τη λογική επιστροφή στον διάλογο. Οι εποχές των τελεσιγράφων, των μονομερών κυρώσεων και της προπαγανδιστικής εχθρότητας τελειώνουν. Ο κόσμος αλλάζει, και είτε η Δύση θα προσαρμοστεί στην πολυπολικότητα — είτε θα παρακολουθεί αμήχανη τη Ρωσία, την Κίνα και τον αναπτυσσόμενο κόσμο να διαμορφώνουν τη νέα τάξη πραγμάτων χωρίς αυτήν. Η Ρωσία, μέσα από τη στρατηγική ωριμότητα που επέδειξε στην Αλάσκα, έδειξε ότι δεν έχει ανάγκη την αναγνώριση της Δύσης για να είναι παγκόσμια δύναμη. Η διπλωματική της αντεπίθεση έχει ξεκινήσει — και η ιστορία πιθανότατα θα θυμάται αυτή τη σύνοδο όχι για το τι δεν υπεγράφη, αλλά για το πώς ξεκίνησε η αλλαγή της παγκόσμιας ισορροπίας. bankingnews

Η Αλάσκα σφράγισε κάτι παραπάνω από μια συνάντηση κορυφής. Σφράγισε το ποιος είναι ο αφέντης στο παιχνίδι! Η Σύνοδος Κορυφής στην Αλάσκα στις 15 Αυγούστου 2025 δεν κατέληξε σε «ειρήνη». Και πώς να κατέληγε; Ο Πούτιν δεν πήγε εκεί για να ψάξει συμβιβασμούς. Πήγε για να υπενθυμίσει στον Τραμπ και σε όλο τον πλανήτη ότι όποια ειρήνη κι αν έρθει θα έχει ρωσικούς όρους. Τέλος. Ο Τραμπ το κατάλαβε. Ο Ζελένσκι το ένιωσε. Και η Δύση σιωπηλά το παραδέχτηκε. Δεν ήταν μια τυπική επίσημη τελετή. Δεν ήταν μια ακόμα «διπλωματική φιέστα» με τυπικότητες και χλιαρές χειραψίες. Ήταν μια σκηνοθετημένη, αλλά ταυτόχρονα αυθόρμητη στιγμή που έδειξε την ουσία: ο Πούτιν δεν ήρθε στην Αλάσκα ως «φιλοξενούμενος», αλλά ως ισότιμος, αν όχι ανώτερος συνομιλητής . Στο Elmendorf-Richardson, οι φήμες έλεγαν ότι στην ράμπα ίσως τον υποδεχθεί ο ΥΠΕΞ των ΗΠΑ . Μάταια. Ο ίδιος ο Τραμπ περίμενε τον Πούτιν . Και όχι μόνο τον υποδέχθηκε προσωπικά, αλλά τον συνόδευσε με χαμόγελα προς τα αυτοκίνητα. Το Aurus του Πούτιν δίπλα στο Cadillac του Τραμπ. Και ξαφνικά η πρόταση: «Να πάμε μαζί». Ο Πούτιν συμφώνησε. Η εικόνα δύο ηγετών να μπαίνουν στο «Θηρίο», το προεδρικό όχημα των ΗΠΑ, έκανε τον γύρο του κόσμου . Οι διαπραγματεύσεις είχαν αρχίσει πριν καν ξεκινήσει η Σύνοδος. Αυτό που, για τον απλό παρατηρητή, έμοιαζε μια «πρωτοβουλία ευγένειας», ήταν στην πραγματικότητα σημειολογία γεμάτη νόημα . Ο Τραμπ έδειξε ότι δεν βλέπει τον Πούτιν ως αντίπαλο, αλλά ως παίκτη με τον οποίο πρέπει να μοιραστεί το ίδιο αυτοκίνητο, το ίδιο «τιμόνι» . Οι εικόνες ήταν ένα πολύ γερό χαστούκι για την βρωμιάρα νεοταξική και ξεπεσμένη "Ευρώπη" που περίμενε έναν «απομονωμένο Πούτιν» και αντ’ αυτού είδε έναν Ρώσο πρόεδρο να μπαίνει με τον Αμερικανό στον ίδιο χώρο, να μοιράζονται χαμόγελα και, τελικά, να ορίζουν τη θεματολογία της παγκόσμιας ειρήνης. Στη συνέχεια ακολούθησε η συνάντηση κεκλεισμένων των θυρών. Η φωτογράφιση κράτησε λίγο και σύντομα κατέληξε σε...φάρσα λόγω της επιμονής των Αμερικανών δημοσιογράφων. Από εκεί και πέρα, κεκλεισμένων των θυρών, άρχισαν τα «πραγματικά λόγια». Οι αναλυτές κρέμονταν από κάθε λεπτομέρεια: Συμφωνία για ειρήνη; Συμβιβασμός; Πάγωμα συγκρούσεων; Τίποτε απ' όλα αυτά. Η ουσία ήταν ότι ο Πούτιν έθεσε το πλαίσιο και ο Τραμπ το αποδέχθηκε: Ειρήνη με ρωσικούς όρους, αλλιώς πόλεμος μέχρι τέλους. Στη συνέντευξη Τύπου, οι δύο πρόεδροι δεν απάντησαν σε ερωτήσεις . Αντάλλαξαν χειραψίες και λίγες φράσεις . Ο Πούτιν ευχαρίστησε τον Τραμπ για την πρόσκληση στην Αλάσκα, υπενθύμισε τον συμβολισμό του τόπου ( Σοβιετικοί πιλότοι θαμμένοι εκεί, μνήμες Συμμαχίας στον Β΄ΠΠ ), και τόνισε: « Περιμένουμε να μην υπάρξουν εμπόδια από το Κίεβο ή τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες ». Ήταν σαφές ότι η Ρωσία δεν ζητούσε, απαιτούσε! Και ο Τραμπ, χαμογελώντας, αποδέχθηκε να καθίσει στο ίδιο τραπέζι, στον ίδιο ρυθμό. Μ' άλλα λόγια, "εγκλωβίστηκε" με χαμόγελο. Δεν υπήρξε συμφωνία. Υπήρξε ...ξεκαθάρισμα! Η Σύνοδος Κορυφής στην Αλάσκα στις 15 Αυγούστου 2025 δεν κατέληξε σε «ειρήνη». Και πώς να κατέληγε; Ο Πούτιν δεν πήγε εκεί για να ψάξει συμβιβασμούς. Πήγε για να υπενθυμίσει στον Τραμπ και σε όλο τον πλανήτη ότι όποια ειρήνη κι αν έρθει θα έχει ρωσικούς όρους . Τέλος. Ο Τραμπ το κατάλαβε. Ο Ζελένσκι το ένιωσε. Και η Δύση σιωπηλά το παραδέχτηκε. Ο Πούτιν δεν αλλάζει, και αυτό είναι η δύναμή του. Ο Ρώσος πρόεδρος έπαιξε με κλειστά χαρτιά μεν, αλλά που όμως όλοι ξέρουν: Η Ουκρανία είναι ιστορικά, πολιτικά και πολιτισμικά, μια αποκλειστικά ρωσική υπόθεση . Το είπε με τον πιο ωμό τρόπο: αδελφικός λαός, κοινές ρίζες, κοινός ιστορικός και πνευματικός χώρος . Δεν το είπε πρώτη φορά. Το έγραψε το 2021, το επανέλαβε το 2022 με την εισβολή, το επικοινώνησε με δυναμισμό και πειθώ στην συνέντευξη που είχε δώσει στον Τάκερ Κάρλσον και το...επισφράγισε τώρα στην Αλάσκα! Η σταθερότητα της θέσης του δείχνει ότι δεν πρόκειται για «διαπραγμάτευση». Πρόκειται για τελεσίγραφο. Η Ουκρανία αυτή τη στιγμή θυμίζει σκάφος που μπάζει νερά από παντού . Το Ποκρόβσκ είναι σχεδόν περικυκλωμένο πλήρως. Το Ντομπροπίλλια έτοιμο να πέσει. Ο ι δρόμοι προς Παύλογκράντ και Ζαπορίζια ανοιχτοί για τους Ρώσους . Οι ίδιες οι ουκρανικές ταξιαρχίες φωνάζουν: «Μας λένε ψέματα, το μέτωπο καταρρέει» . Και την ίδια στιγμή, ο Ζελένσκι ετοιμάζεται να...τρέξει και πάλι προς Ουάσιγκτον, όχι για να διαπραγματευτεί, αλλά για να παρακαλέσει. Μ' άλλα λόγια πρόκειται για έναν «Πρόεδρο» σε φυγή, με μια χώρα σε αποσύνθεση. Ο Τράμπ, από την άλλη μεριά, πήγε στην Αλάσκα με την ελπίδα να βγει με εικόνα «μεσολαβητή» και να βάλει υποθήκη για το Νόμπελ Ειρήνης . Αντί για αυτό, έφυγε με την παραδοχή ότι η Ρωσία είναι μια πυρηνική υπερδύναμη που δεν μπορείς να αγνοήσεις, πολύ απλά γιατί είναι σήμερα...πολύ πιο δυνατή στρατιωτικά από σένα . Η φράση του – « ο Ζελένσκι έχει πολλά να χάσει » – ήταν η πρώτη πραγματική ρωγμή στη στήριξη των ΗΠΑ προς το Κίεβο . Στην πραγματικότητα, ο Τραμπ σήκωσε λευκή σημαία χωρίς να το πει καθαρά. Όπως και να το δεί κανείς το θέμα, το καθεστώς του Κιέβου δεν έχει πια πολλά περιθώρια . Ο ίδιος ο Τραμπ τον «έδειξε» μπροστά σε όλο τον κόσμο . Οι Ρώσοι τον θεωρούν τελειωμένο. Και η χώρα του είναι ήδη μοιρασμένη στα χαρτιά της Μόσχας. Το μόνο που απομένει, είναι προφανώς να υπογράψει την ταφόπλακα με τον τίτλο: « Συνθήκη Συνθηκολόγησης », αν αυτή η έννοια/λέξη μπορεί να ειπωθεί. Από την άλλη μεριά, ο Πούτιν δεν μάσησε τα λόγια του: « Η Ευρώπη σαμποτάρει την ειρήνη ». Το είπε δημόσια, το πιστεύει βαθιά . Πολύ απλά, διότι είναι...η μαύρη αλήθεια. The ugly truth, που λένε και οι Αγγλοσάξωνες. Διότι ξέρει πάρα πολύ καλά, πωςοι Βρυξέλλες δεν αποφασίζουν, απλά εκτελούν διαταγές. από πού; κι αυτό το ξέρει ο Βλαδίμηρος. Από την Λέσχη Μπίλντερμπεργκ, που δεν είναι πολύς ο καιρός που πέρασε, από την τελευταία συνάντηση στην οποιά μάλιστα συμμετείχε και το ...ελληνικό τσιράκι της, ο Μητσοτάκης. Συμπερασματικά, πρόκειται πλέον για μια ήπειρο που κάποτε έγραφε ιστορία. Σήμερα περιμένει να της πει η Λέσχη των Παραφρόνων πότε και πώς μπορεί να επιτεθεί στη Ρωσία, ενώ παράλληλα να της φορέσει καινούργιες κυρώσεις . Μόνο που αυτή τη φορά οι κυρώσεις δεν ήρθαν . Πιθανόν να έρθει ο πόλεμος αντί γι' αυτές. Αλλά αυτό θα σημάνει και την οριστική καταστροφή της. Οι ΗΠΑ από την άλλη, για πρώτη φορά δεν επιβάλλουν τίποτα στη Ρωσία. Γιατί; Γιατί κατάλαβαν ότι έχασαν. Η Αλάσκα δεν έφερε ειρήνη. Έφερε όμως κάτι πολύ πιο δυνατό, τόσο για τη Ρωσία, όσο και για την ίδια την Oρθοδοξία , την απόλυτη νομιμοποίηση του ρωσικού αφηγήματος . Ότι δηλαδή, η Ουκρανία ανήκει στη ρωσική σφαίρα και ότι η Δύση δεν μπορεί να κάνει τίποτα απολύτως. Και το καλύτερο; Ότι πλέον ο δυτικός κόσμος, ο λαός μ' άλλα λόγια, αναγνωρίζει τον Πούτιν ως τον πραγματικό ρυθμιστή . Ο πόλεμος συνεχίζεται, αλλά η έκβασή του είναι ήδη γραμμένη. Όχι στα χαρτιά των διπλωματών, αλλά στα χαρακώματα του Ντονμπάς. Συμπέρασμα Η ειρήνη δεν ήρθε στην Αλάσκα. Ήρθε όμως η παγκόσμια διαπίστωση ότι η Ρωσία είναι ο νικητής . Ο Τραμπ εγκλωβισμένος , η Ευρώπη ανύπαρκτη , ο Ζελένσκι εκτεθειμένος . Και ο Πούτιν, σταθερός και βέβαιος , να υπενθυμίζει ότι όταν είσαι νικητής, ισχυρός και έχεις το δίκιο με το μέρος σου… δεν έχεις ανάγκη από «deal» . Έχεις απλώς την Ιστορία να γράφεται στο όνομά σου. Από την άλλη μεριά, γιατί επιβάλλεται να το δούμε και από την πνευματική του σκοπιά, η νίκη της Ρωσίας δεν είναι απλώς γεωπολιτική αναγκαιότητα· είναι το ίδιο το Θέλημα του Θεού. Ο Γέροντας Ιωνάς της Οδησσού το είχε προφητεύσει ξεκάθαρα: «Θα έρθουν οι παπικοι, θα κάνουν πολλή ζημιά αλλά στο τέλος θα φύγουν ντροπιασμένοι. Και θα έρθει η ώρα που η Αμερική θα καταρρεύσει, το δολάριο θα γίνει άχρηστο χαρτί και θα το παρασέρνει ο άνεμος σαν τα ξερά φύλλα του φθινοπώρου ». Η πρώτη πτυχή της προφητείας, επαληθεύτηκε με τον πιο εντυπωσιακό τρόπο. Αναμένουμε με αγωνία και τη συνέχεια της: Την πτώση της «Μεγάλης Βαβυλώνας». Ο ασκεναζί Εβραίος βουλευτής των Δημοκρατικών Τζ. Ράσκιν στις ΗΠΑ, ξεσκέπασε τον αληθινό λόγο για τον οποίο ξέσπασε ο Ρώσο-ουκρανικός πόλεμος Η Ορθοδοξία βρίσκεται στην καρδιά αυτής της σύγκρουσης . Δεν είναι απλά μάχη για εδάφη, αλλά για την ίδια την ψυχή του κόσμου . Ο Παπισμός και η νεοταξική Δύση δεν το κρύβουν : Θεωρούν τη Ρωσία απειλή ακριβώς επειδή είναι Ορθόδοξη . Γι’ αυτό και πολεμούν λυσσαλέα να την εξαφανίσουν, να την γονατίσουν, να σβήσουν το φως που εκπέμπει. Όμως, όπως και άλλοτε στην Ιστορία, η Ορθοδοξία στέκεται όρθια, σηκώνει το λάβαρο του Σταυρού και δείχνει στον κόσμο ποιος έχει την αλήθεια και ποιος υπηρετεί τον Αντίχριστο. Δεν ήταν μόνο ο Ιωνάς που μίλησε. Ο άγιος Παΐσιος, χρόνια πριν, προφήτευε πως «η Ρωσία θα μπει δυνατά και θα παίξει ρόλο για την Ορθοδοξία», και πως οι μεγάλες δυνάμεις της Δύσης θα πληρώσουν το τίμημα της αλαζονείας τους . Ο Γέροντας Ιωσήφ ο Βατοπαιδινός μιλούσε επίσης για την «παράδοξη πρόνοια» του Θεού, που χρησιμοποιεί ακόμη και τις συγκρούσεις των εθνών για να καθαρίσει την Ιστορία από την αδικία και την πλάνη. Και ο μακαριστός Εφραίμ της Αριζόνας θύμιζε στους πιστούς ότι « η Ορθοδοξία δεν θα σβήσει. Ο Κύριος την κρατά ζωντανή μέχρι το τέλος ». Όλα αυτά συγκλίνουν στο ίδιο συμπέρασμα: ότι αυτός ο πόλεμος είναι πρωτίστως πόλεμος πνευματικός . Η Ρωσία δεν στέκεται μόνο για τον εαυτό της, αλλά για την Ορθοδοξία ολόκληρη, για να αποδείξει ότι απέναντι στον Παπισμό, στον Οικουμενισμό και στη Νέα Τάξη, υπάρχει ακόμα μια δύναμη που κρατά τον Σταυρό ψηλά . Και αυτό είναι το αληθινό «όπλο» που κάνει την νίκη της αναπόφευκτη. Πύρινος Λόγιος sergioschrys@outlook.com

Ο Κων/νος Πελετίδης, δήμαρχος Πατρέων, "κερδίζει" όχι μόνο το μετάλλιο Τιμής για όσα έχει προσφέρει στη πατρίδα, αλλά και...ανδριάντα όταν αυτός αποχωρήσει! Τα τελευταία χρόνια…ο Κώνσταντίνος Πελετίδης, δήμαρχος Πατρέων πέταξε από το παράθυρο τους εργολάβους και κάνει τεράστια έργα μόνο με τους υπαλλήλους και τα μηχανήματα του δήμου. Έδωσε και δίνει μάχες οι δημοτικοί υπάλληλοι να μην χάσουν τις θέσεις τους και να ενισχυθούν κι άλλο οι κρατικές επιχορηγήσεις για να είναι οι δήμοι αυτόνομοι και να μην κρέμονται από τις ορέξεις των εργολάβων. Πήρε το ξεχασμένο, διαλυμένο και χωρίς άδεια λειτουργίας "Παμπελοποννησιακό στάδιο" των Ολυμπιακών Αγώνων της μίζας και της ρεμούλας και το έκανε υπερσύγχρονο αθλητικό κέντρο με δωρεάν πρόσβαση για όλους τους πολίτες και πλέον φιλοξενεί 40(!) αθλητικούς συλλόγους! Μείωσε ή εκμηδένισε τα δημοτικά τέλη για τους πιο ευάλωτους, δίνει μάχες να μην παρθεί κανένα σπίτι στο δήμο της Πάτρας κι έχει έρθει σε κόντρα με την κυβέρνηση για να μειωθούν ή να σβηστούν τελείως τα χρέη των πιο φτωχών δημοτών του! Ηρθε σε σφοδρή αντιπαράθεση με την ΔΕΔΗΕ για να εξασφαλίσει ότι δε θα κόψουν το ρεύμα από κανένα λαϊκό σπίτι! Ε νίσχυσε κι οργάνωσε τα κοινωνικά παντοπωλεία , έφτιαξε κοινωνικά ιατρεία , φαρμακεία κι οδοντιατρεία για τους ανασφάλιστους και τους άπορους , οργάνωσε δίκτυο εθελοντών γιατρών και νοσηλευτών για να φροντίζουν τους ηλικιωμένους στα σπίτια τους Έφτιαξε καταφύγια για κακοποιημένες γυναίκες κι έφτιαξε χώρους στέγασης για άστεγους κι οικογένειες που δε μπορούν να πληρώσουν το ενοίκιο , ήδη τρέχει ανάλογα προγράμματα με κοινωνικούς λειτουργούς για κακοποιημένα παιδιά! Έχει εξασφαλίσει ότι θα υπάρχει χώρος στους παιδικούς σταθμούς για όλα τα παιδιά του δήμου χωρίς ταξικά κριτήρια και «γνωριμίες»! 700 οικογένειες και 1200 παιδιά αυτήν τη στιγμή σιτίζονται (πρωινό, δεκατιανό, σχολικά γεύματα) από τον δήμο. Ακόμα, παρέχει δημοτικούς υπαλλήλους στους εργαζόμενους για βοήθεια στις δουλειές του σπιτιού!!! Την ίδια ώρα… Η κυβέρνηση Μητσοτάκη, είδε να καίγονται κοντά στο ένα εκατομμύριο στρέμματα στην Δαδιά ( κοντά στο 58% της περιοχής ), 42 χιλιάδες στρέμματα στην Χίο ( κοντά στο 11% ), 23 χιλιάδες στην Ζάκυνθο, 26 χιλιάδες στην Πρέβεζα , 65 χιλιάδες στην Κορινθία, 8 χιλιάδες στην Ηλεία φέτος , 1 50 χιλιάδες στην Αρχαία Ολυμπία πέρσι , 100 χιλιάδες στην Μάνη, 200 χιλιάδες στην Ρόδο, 140 χιλιάδες στην Αττική τα τελευταία 2 χρόνια, 82 χιλιάδες στην Μαγνησία, 50 χιλιάδες στην Βοιωτία, 22 χιλιάδες στην Κέρκυρα . Για να μην τα πολυλογώ, αυτά τα χρόνια έχουν καεί κοντά στα 4 εκατομμύρια στρέμματα , έκταση όση όλη η περιφέρεια Αττικής. Κι επειδή αυτοί δεν είχαν φέρετρα, αλλά ...θέρετρα , αυτό το διάστημα έχουν πεθάνει στις πυρκαγιές τουλάχιστον 33 άνθρωποι. Μέχρι να φτάσει η φωτιά στην Πάτρα , όπως πέρσι έφτασε κι έκαιγε τα Βριλήσσια και το Χαλάνδρι , έφταιγε η κλιματική αλλαγή κι έπρεπε να μάθουμε να ζούμε με αυτό και να μη γκρινιάζουμε γιατί τα σπίτια ξαναχτίζονται , μη σου πω στήνανε και δουλειές με τις ασφαλιστικές. Όταν η φωτιά έφτασε στην Πάτρα αυτοί που ξημεροβραδιάζονται στα στούντιο και στα πολυτελή γραφεία και κυρίως σε θαλαμηγούς και πεντάστερα έριξαν όλη την ευθύνη των πυρκαγιών στον ...Πελετίδη(!) , που ήταν στο πεδίο και πάλευε με τους δημότες του να σώσει την πόλη του , αυτή που ανάστησε ο ίδιος . Γιατί τα κτήνη του Μητσοτακισμού, ξέρουν ότι η πραγματική απειλή για τις ανέσεις και τα λούσα τους δεν είναι οι φωτιές , αυτές καίνε δάση, ζώα και λαϊκά σπίτια. Η πραγματική απειλή είναι οι Πελετίδηδες αυτής της χώρας… Fotini Kalpaki

Τον αποθέωσε! «Πολύ Σεβαστός Πρόεδρος», είπε! Σε μια απρόσμενη εξέλιξη που προκαλεί διεθνές ενδιαφέρον, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ επιβεβαίωσε προχτές ότι είχε τηλεφωνική επικοινωνία με τον πρόεδρο της Λευκορωσίας, Αλεξάντρ Λουκασένκο, τον οποίο χαρακτήρισε «πολύ σεβαστό πρόεδρο»! Η συνομιλία αυτή έλαβε χώρα λίγο πριν από την πολυαναμενόμενη συνάντησή του με τον Ρώσο πρόεδρο Βλαντίμιρ Πούτιν στην Αλάσκα, στο πλαίσιο της λεγόμενης «Συνόδου της Αλάσκας 2025». Σύμφωνα με τον Τραμπ, η συζήτηση επικεντρώθηκε στην απελευθέρωση κρατουμένων και ήταν «πολύ καλή», αφήνοντας ανοιχτό το πεδίο για εικασίες σχετικά με τις διπλωματικές κινήσεις που ενδέχεται να ακολουθήσουν. Η Σημασία της Επικοινωνίας Η τηλεφωνική επικοινωνία Τραμπ-Λουκασένκο έρχεται σε μια περίοδο έντονης γεωπολιτικής αναταραχής, με τη Σύνοδο της Αλάσκας να θεωρείται κρίσιμη για την προώθηση διαπραγματεύσεων για κατάπαυση του πυρός και την επίλυση διεθνών κρίσεων. Η δήλωση του Τραμπ ότι ο Λουκασένκο είναι «πολύ σεβαστός» προκαλεί αντιδράσεις, δεδομένης της αμφιλεγόμενης φήμης του Λευκορώσου ηγέτη, ο οποίος έχει κατηγορηθεί για αυταρχική διακυβέρνηση και παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Παράλληλα, η αναφορά του Τραμπ στη «πολύ καλή» συνομιλία υποδηλώνει πιθανές παρασκηνιακές συμφωνίες, με την απελευθέρωση κρατουμένων να αποτελεί κεντρικό θέμα. Το Πλαίσιο της Συνόδου της Αλάσκας Η επικείμενη συνάντηση Τραμπ-Πούτιν στην Αλάσκα έχει προσελκύσει το παγκόσμιο ενδιαφέρον, καθώς φημολογείται ότι θα επικεντρωθεί σε ζητήματα όπως η κατάπαυση του πυρός σε εμπόλεμες ζώνες και η διαχείριση διεθνών κρίσεων. Η εμπλοκή του Λουκασένκο, ενός στενού συμμάχου της Ρωσίας, φαίνεται να προσθέτει μια επιπλέον διάσταση στις συνομιλίες. Πηγές από το διεθνές πρακτορείο Reuters αναφέρουν ότι η Λευκορωσία ενδέχεται να διαδραματίσει ρόλο μεσολαβητή σε θέματα ανθρωπιστικής φύσης, όπως η ανταλλαγή κρατουμένων, γεγονός που ενισχύει τη σημασία της επικοινωνίας Τραμπ-Λουκασένκο. Αντιδράσεις και Ερωτηματικά Η δήλωση του Τραμπ έχει ήδη πυροδοτήσει έντονες συζητήσεις στα διεθνή μέσα ενημέρωσης και τις πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης. Αναλυτές διερωτώνται αν η κίνηση αυτή αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης στρατηγικής του Τραμπ να επαναπροσδιορίσει τη θέση του στη διεθνή σκηνή, ενόψει πιθανής υποψηφιότητάς του για τις εκλογές του 2028. Παράλληλα, η χαρακτηριστική του ρητορική, που αποφεύγει τις λεπτομέρειες αλλά προβάλλει αισιοδοξία, αφήνει περιθώρια για ποικίλες ερμηνείες σχετικά με το περιεχόμενο της συνομιλίας του με τον Λουκασένκο. Τι Ακολουθεί; Η Σύνοδος της Αλάσκας αναμένεται να φέρει στο προσκήνιο νέες εξελίξεις, με τον Τραμπ να φαίνεται ότι επιδιώκει να διαδραματίσει κεντρικό ρόλο στις διεθνείς διαπραγματεύσεις. Η αναφορά του στον Λουκασένκο ως «πολύ σεβαστό» πρόεδρο ενδέχεται να αποτελεί τακτική κίνηση για να ενισχύσει τη θέση του στις συνομιλίες με τον Πούτιν. Ωστόσο, μένει να φανεί αν οι συζητήσεις αυτές θα οδηγήσουν σε απτά αποτελέσματα ή αν θα παραμείνουν στο επίπεδο της διπλωματικής ρητορικής. Η διεθνής κοινότητα παρακολουθεί με κομμένη την ανάσα, καθώς οι κινήσεις του Τραμπ συνεχίζουν να προκαλούν, να διχάζουν και να κρατούν το ενδιαφέρον του παγκόσμιου κοινού. Newsok