Ψοφάει βήμα βήμα το Ψευτορωμαίϊκο! Καρυστιανού, Κασιδιάρης και Βελόπουλος ξεπερνάνε ΝΔ και ΠΑΣΟΚ! Νέα δημοσκόπηση 8κομματική Βουλή – ΝΔ 25%, Καρυστιανού 14%, ΠΑΣΟΚ 12%, Τσίπρας 9%, Κασιδιάρης 7%, Βελόπουλος 7% Μια νέα δημοσκόπηση – η οποία διεξήχθη για λογαριασμό επιχειρηματία – καταλήγει σε εκπληκτικά αποτελέσματα… Αν και η δημοσκόπηση αντικατοπτρίζει την εικόνα της στιγμής… εντούτοις μας δείχνει που πραγματικά βρίσκονται τα πολιτικά κόμματα… Με βάση αυτή την δημοσκόπηση από τις εκλογές που θα διεξαχθούν Απρίλιο 2027 θα προκύψει Βουλή 8 κομμάτων... η ΝΔ είναι κόμμα των ηλικιωμένων αντιθέτος Καρυστιανού και Κασιδιάρης συγκεντρώνουν νέες ηλικίες... Η Ελληνική Λύση του Βελόπουλου υποχωρεί και φαίνεται ότι την μεγαλύτερη ζημιά του την κάνει η έλευση Κασιδιάρη . Πολύ ενδιαφέρον στοιχείο - αν και δεν αθροίζονται - είναι ότι το ποσοστό Καρυστιανού, Βελόπουλου και Κασιδιάρη φθάνει το 28%... και ξεπερνάει το ποσοστό της ΝΔ που βρίσκεται στο 25%. Δεν υπάρχει καμία πρωτοβουλία συνεργασίας μεταξύ αυτών των 3 κομμάτων αλλά είναι πρώτη φορά που 3 κόμματα που έχουν κάποιες κοινές αναφορές... αν και η Καρυστιανού συγκεντρώνει ψήφους από παντού και δεν είναι αυτό που λέμε παραδοσιακό πατριωτικό κόμμα... το άθροισμα των ποσοστών τους ξεπερνάει το ποσοστό της ΝΔ που είναι πρώτο κόμμα... Με βάση αυτή την δημοσκόπηση 1)Η ΝΔ βρίσκεται στο 24% και θα καταγράψει ποσοστό – ακόμη και με σκηνικό πόλωσης κάτω από το 28,31% που είχε λάβει η ΝΔ στις ευρωεκλογές. Ένα συγκλονιστικό στοιχείο είναι ότι η ΝΔ είναι το κόμμα των ηλικιωμένων … που δείχνει ότι βρίσκεται σε εκλογική παρακμή… Tα ποσοστά της ΝΔ στους πολύ νέους ανέρχονται στο 16%. 2)Δεύτερο κόμμα έρχεται η Καρυστιανού με 14% και χωρίς να έχει ακόμη ανακοινώσει πολιτικό κόμμα και ιδεολογική και πολιτική πλατφόρμα. Ωστόσο φαίνεται ότι λαμβάνει από όλο το φάσμα αλλά κυρίως από τον χώρο της ευρύτερης Δεξιάς. 3)Το ΠΑΣΟΚ έρχεται τρίτο κόμμα με 12% αν και δεν είναι σαφές πόσο επιδρούν τα έσχατα γεγονότα όπου κυριαρχούν οι πολιτικές έριδες. 4)Ο Τσίπρας φαίνεται ότι συγκεντρώνει 9% αλλά και πάλι όπως και στην Καρυστιανού περιμένουμε μορφοποίηση του πολιτικού του φορέα παρά τις πρόσφατες ανακοινώσεις. 5)Η Ζωή Κωνσταντοπούλου με την Πλεύση Ελευθερίας συγκεντρώνει ποσοστό 8% λόγω της εξαιρετικά επιθετικής της πολιτικής εντός και εκτός Βουλής. 6)Η έκπληξη είναι η πτώση του Κυριάκου Βελόπουλου της Ελληνικής Λύσης ο οποίος από 12% υποχωρεί στο 7% απόρροια της Καρυστιανού αλλά και μιας νέας έκπληξης στον πατριωτικό χώρο. 7)Η επανεμφάνιση Κασιδιάρη , ο οποίος θα αποφυλακιστεί οριστικά 16 Σεπτεμβρίου 2026 δημιουργεί νέα δυναμική και η μέτρηση συμπεριέλαβε ερώτηση εάν ο Κασιδιάρης δημιουργήσει κόμμα θα το ψηφίζατε και το 7% δήλωσε ναι ή σίγουρα ναι με τάση ανόδου. Το εντυπωσιακό στοιχείο είναι ότι στις ηλικίες τις μικρές καταγράφει ποσοστά 18% αλλά στους ηλικιωμένους πολύ χαμηλά ποσοστά μόλις 2%. 8)Με το ΚΚΕ στο 7%  και την Φωνή Λογικής εκτός Βουλής αλλά και την ΝΙΚΗ εκτός Βουλής... τα εκτός Βουλής κόμματα θα φθάνουν στο 9% Συμπέρασμα Κατακερματισμός δυνάμεων και 8 κόμματα στην Βουλή δείχνει η νέα δημοσκόπηση. Το ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι το άθροισμα εδρών ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ είναι οριακό. M' άλλα λόγια, και να θέλουν να συγκυβερνήσουν, δεν θα μπορούν. Η εκτίναξη Κασιδιάρη αποτελεί λ ογική έκπληξη ενώ η πτώση Βελόπουλου είναι λογική, αφού δέχεται πιέσεις από Καρυστιανού και Κασιδιάρη . ΒΝ

Καμμιά συμφωνία, πόλεμος μέχρι τέλους και ο πλανήτης κρατά την ανάσα του! Παρά τις επίμονες προσπάθειες των Ηνωμένων Πολιτειών να οργανώσουν έμμεσες συνομιλίες με το Ιράν – είτε μέσω Πακιστάν είτε μέσω Τουρκίας –, το ενδεχόμενο μιας ουσιαστικής συμφωνίας παραμένει μακρινό. Το Ιράν αρνείται κατηγορηματικά την ύπαρξη άμεσου διαλόγου με την Ουάσινγκτον, παραδεχόμενο ωστόσο ότι έχουν ανταλλαγεί μηνύματα μέσω διαμεσολαβητών. Όπως επισημαίνουν αναλυτές, οι θέσεις των δύο πλευρών παραμένουν βαθιά αποκλίνουσες, καθιστώντας μια προσέγγιση εξαιρετικά δύσκολη. Ο Ντόναλντ Τραμπ  από την πλευρά του ισχυρίζεται ότι η ιρανική ηγεσία επιθυμεί διακαώς μια συμφωνία , αλλά δεν τολμά να το παραδεχθεί δημοσίως, φοβούμενη την αντίδραση του ίδιου του ιρανικού λαού – και, φυσικά, την αμερικανική στρατιωτική ισχύ. Ταυτόχρονα, ο Αμερικανός πρόεδρος απειλεί ανοιχτά με «κόλαση»  μόλις λήξει το τελεσίγραφο που έχει θέσει για την έναρξη ουσιαστικών διαπραγματεύσεων. Εντούτοις, το Ιράν συνεχίζει να ταπεινώνει  τον «ισχυρότερο στρατό του κόσμου». Οι Φρουροί της Επανάστασης ισχυρίζονται ότι κατέρριψαν αμερικανικό μαχητικό F-18  κοντά στην Τσαμπαχάρ, ενώ απειλούν με συντριπτικά πλήγματα το αεροπλανοφόρο USS Αβραάμ Λίνκολν , το οποίο παρακολουθούν συνεχώς. Επιπλέον, οι ιρανοί πύραυλοι έχουν προκαλέσει σοβαρές ζημιές σε αμερικανικές βάσεις  στη Μέση Ανατολή, αναγκάζοντας τις ΗΠΑ να αλλάξουν τις επιχειρησιακές τους μεθόδους και να δρουν πλέον από μεγαλύτερη απόσταση. Σύμφωνα με την Washington Post , οι ιρανοί πύραυλοι διαπερνούν συστηματικά την ισραηλινή αεράμυνα , κλονίζοντας την εμπιστοσύνη στα συστήματα όπως το «David’s Sling» και το Iron Dome, ιδίως μετά τις αποτυχίες στην περιοχή της Dimona. Από την άλλη πλευρά, το Ισραήλ συνεχίζει εκτεταμένες αεροπορικές επιδρομές σε Τεχεράνη και Βηρυτό, ενώ διατηρεί χερσαία εισβολή στον νότιο Λίβανο. Η Χεζμπολάχ  ανταπαντά με πυραυλικές επιθέσεις στο Τελ Αβίβ και έχει καταστρέψει δεκάδες ισραηλινά άρματα μάχης Merkava. Οι Αραγκτσί και Γκαλιμπάφ εκτός στόχου – Προσωρινή «παύση» για διαπραγματεύσεις; Σύμφωνα με δημοσίευμα της Wall Street Journal , οι ΗΠΑ και το Ισραήλ απέσυραν προσωρινά  από τη λίστα στόχων προς εξόντωση τον Υπουργό Εξωτερικών του Ιράν Αμπάς Αραγκτσί  και τον Πρόεδρο του ιρανικού Κοινοβουλίου Μοχάμαντ Μπαγκέρ Γκαλιμπάφ . Η κίνηση αυτή, διάρκειας τεσσάρων έως πέντε ημερών, αποσκοπεί στην αξιολόγηση της δυνατότητας διεξαγωγής ειρηνευτικών συνομιλιών υψηλού επιπέδου. Ο ίδιος ο Αραγκτσί διέψευσε κατηγορηματικά την ύπαρξη διαλόγου: «Η ανταλλαγή μηνυμάτων μέσω φιλικών χωρών δεν συνιστά διαπραγμάτευση». Ο Τραμπ, το πετρέλαιο και ο φόβος των εκλογών Πίσω από τις αντιφατικές δηλώσεις και τις απότομες αλλαγές ρητορικής κρύβεται και ένας άλλος, εξαιρετικά κρίσιμος παράγοντας: το πετρέλαιο . Ο Ντόναλντ Τραμπ φαίνεται να ρυθμίζει την ένταση του πολέμου  ανάλογα με τις διακυμάνσεις των τιμών του αργού, ιδιαίτερα εν όψει των ενδιάμεσων εκλογών, όπου το κόστος διαβίωσης αποτελεί κεντρικό θέμα. Όταν οι τιμές της βενζίνης πλησιάζουν τα 4 δολάρια το γαλόνι  – όριο που θεωρείται πολιτική αυτοκτονία  –, η ρητορική του Λευκού Οίκου «μαλακώνει» απότομα, με αιχμές για πιθανές ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις. Αντίθετα, τα Σαββατοκύριακα, όταν οι αγορές είναι κλειστές, οι απειλές για «ισοπέδωση» επανέρχονται με ένταση. Αναλυτές μιλούν για « jawboning » – λεκτικές παρεμβάσεις μέσω social media – που μέχρι στιγμής έχουν συγκρατήσει την εκτίναξη των τιμών, παρότι ο πόλεμος έχει ήδη προκαλέσει σημαντική άνοδο. Ο Τραμπ θέλει να τερματίσει γρήγορα  τον πόλεμο, διότι τον αποσπά από άλλα κρίσιμα ζητήματα (ενδιάμεσες εκλογές, μεταναστευτική πολιτική, νομοθεσία). Σύμφωνα με τη Wall Street Journal , ο Αμερικανός πρόεδρος ελπίζει να ολοκληρώσει τη σύγκρουση πριν από τη συνάντησή του με τον Κινέζο ομόλογό του στα μέσα Μαΐου. Κλιμάκωση και νέα μέτωπα Το Ιράν προετοιμάζεται για όλα τα σενάρια: έχει μεταφέρει δυνάμεις και αντιαεροπορικά συστήματα στο νησί Χαργκ , ενώ οι Χούθι  (Ansarullah) της Υεμένης δηλώνουν έτοιμοι να αναλάβουν τον έλεγχο του στρατηγικού πορθμού Μπαμπ αλ-Μαντάμπ , αυξάνοντας το κόστος για τις δυτικές δυνάμεις στην Ερυθρά Θάλασσα. Παράλληλα, η Ρωσία φέρεται να στέλνει drones και βοήθεια στο Ιράν, ενώ η Κίνα καλεί όλα τα μέρη να σταματήσουν τις εχθροπραξίες και να προσέλθουν σε ειλικρινείς συνομιλίες. Σε αυτό το χαοτικό τοπίο, με απώλειες αμερικανικών αεροσκαφών  (συμπεριλαμβανομένων F-35 και drones), ζημιές σε βάσεις, και απειλές για «διόδια» στο Στενό του Ορμούζ , η προοπτική μιας μακροχρόνιας και αιματηρής σύγκρουσης  φαντάζει δυστυχώς η πιο πιθανή εξέλιξη – εκτός συγκλονιστικού απροόπτου. ΠΗΓΕΣ Wall Street Journal (για την προσωρινή αφαίρεση Αραγκτσί & Γκαλιμπάφ από τη λίστα στόχων, για τις απόψεις του Τραμπ σχετικά με τον τερματισμό του πολέμου, και γενικότερα για αναλύσεις). New York Times (για τις σοβαρές ζημιές σε αμερικανικές βάσεις). Washington Post (για τους ιρανούς πυραύλους που διαπερνούν την ισραηλινή αεράμυνα). CNN (για τη μετακίνηση δυνάμεων στο νησί Χαργκ). Alex Ward (δημοσιογράφος, αναφορές σε πιθανή χερσαία εισβολή). Tasnim (ιρανικό πρακτορείο – για Χούθι/Ansarullah, F-18, πυραύλους, Χεζμπολάχ). Al Jazeera (ανάλυση για τη νέα πυραυλική στρατηγική του Ιράν). Financial Times (για τη ρωσική βοήθεια με drones). Κινεζικό Υπουργείο Εξωτερικών (Lin Jian – παρέμβαση για ειρηνευτικές συνομιλίες). Lloyd’s Lis t (για το «de facto» σύστημα διοδίων στο Στενό του Ορμούζ). Δηλώσεις Ντόναλντ Τραμπ , Αμπάς Αραγκτσί, Μοχάμαντ Μπαγκέρ Γκαλιμπάφ, Φρουρών της Επανάστασης (IRGC), Χεζμπολάχ κ.ά.

Εκεί που η Ιστορία δεν είναι μόνο αφήγηση, αλλά φλόγα που καίει ακόμη... Δεν ήταν απλή επανάσταση. Ήταν η ανάσταση ενός Γένους που αρνήθηκε να πεθάνει. Η Ρωμιοσύνη, φυλαγμένη επί αιώνες, ξύπνησε με το σύνθημα “Ελευθερία ή Θάνατος” και ακόμα περιμένει – σύμφωνα με τις προφητείες των Αγίων – την ώρα που η Πόλη θα γίνει ξανά δική μας... Η τρισένδοξη Ιστορία των Ελλήνων, είναι ένας φάρος στον παγκόσμιο πολιτισμό. Μπορεί κάποιους αιώνες, να φάνηκε ότι το Γένος χάνεται φαινομενικά από τον χάρτη, στην πραγματικότητα κατέβηκε βαθύτερα μέσα στον εαυτό του, για να επιστρέψει πιο ισχυρό, πιο συνειδητό, πιο δυναμικό... Το 1453 δεν ήταν απλώς η πτώση της Κωνσταντινούπολης . Δεν ήταν μόνο η κατάρρευση των τειχών υπό τα κανόνια του Μωάμεθ του Πορθητή. Ήταν η στιγμή που η Ρωμανία – η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, η συνέχεια του ελληνικού κόσμου από την αρχαιότητα μέχρι το τέλος του Μεσαίωνα – πέρασε από το φως της παγκόσμιας κυριαρχίας στη σκιά της μνήμης και της προσμονής . Ο τελευταίος αυτοκράτορας, ο Κωνσταντίνος ΙΑ΄ Παλαιολόγος , δεν έπεσε απλώς στα τείχη ως ήρωας. Έγινε σύμβολο . Έγινε ο σπόρος μιας ιστορικής συνείδησης που αρνιόταν να πεθάνει. Από εκείνη τη μέρα, ο Ελληνισμός δεν ζούσε πια ως κράτος με σύνορα και στρατό, αλλά ως υπόσχεση, ως εσωτερική φλόγα που μεταδιδόταν από γενιά σε γενιά μέσα από την Ορθοδοξία , τη γλώσσα, τα δημοτικά τραγούδια και την καθημερινή επιβίωση. Η Ρωμιοσύνη μέσα στις στάχτες της Τουρκοκρατίας (1453–1821) Η Οθωμανική κατάκτηση δεν ήταν απλή ξένη κυριαρχία. Ήταν συστηματική προσπάθεια αποδόμησης ταυτότητας . Το παιδομάζωμα, οι βαριές φορολογίες (χαράτσι, δεκάτη), οι εξισλαμισμοί, οι σφαγές και η μετατροπή εκκλησιών σε τζαμιά ήταν ένας κόλαφος. Κι όμως, ο Έλληνας μπορεί να μην είχε στρατό, να μην είχε κεντρική διοίκηση, ούτε πολιτική εξουσία. Είχε όμως κάτι που καμία αυτοκρατορία δεν μπόρεσε να σβήσει: τη μνήμη. Στα κρυφά σχολειά ( ναί, βεβαίως και υπήρξαν, το μαρτυρούν οι ίδιοι οι καλόγεροι των μοναστηριών στα παλιά τους κιτάπια ) στα μοναστήρια, στις εκκλησίες, στους ψαλμούς και στις προσευχές, η Ρωμιοσύνη διατηρήθηκε ως συνέχεια . Ο παπάς, ο δάσκαλος, ο ψάλτης δεν ήταν απλώς λειτουργοί, ήταν φύλακες μιας παράδοσης που ένωνε τον Περικλή με τον Μέγα Κωνσταντίνο και τον Αριστοτέλη με τον Γρηγόριο Παλαμά . Η Ορθοδοξία δεν κράτησε μόνο την πίστη. Κράτησε την Ιστορία, την ελληνική γλώσσα (ακόμα και στη δημοτική της μορφή) και την προσμονή της λευτεριάς . Πριν από την Επανάσταση του 1821, υπήρξαν αιώνες μικρών και μεγάλων εξεγέρσεων που προετοίμασαν το έδαφος . Οι Κλέφτες και οι Αρματολοί δεν ήταν «ληστές» όπως τους παρουσίαζαν οι Οθωμανοί . Ήταν η φυσική αντίδραση ενός λαού που αρνιόταν να γίνει ραγιάς . Ζούσαν στα βουνά – Μάνη, Σούλι, Ρούμελη, Ολυμπία – και πολεμούσαν με το σύνθημα της τιμής και της ελευθερίας . Δεν πολεμούσαν για μισθό ή λάφυρα μόνο αλλά πολεμούσαν για το δικαίωμα να υπάρχουν ως Ρωμιοί . Οι εξεγέρσεις του 1770 (Ορλωφικά), του 1804-1815 με τους Σουλιώτες, οι συνεχείς εξεγέρσεις στην Κρήτη, την Ήπειρο και τα νησιά, έδειχναν ότι το Γένος δεν είχε σκύψει το κεφάλι . Η οικονομική άνοδος των Ελλήνων εμπόρων στη διασπορά ( Οδησσός, Βιέννη, Τεργέστη ) και η διάδοση του Ελληνικού Διαφωτισμού μέσω του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού και του Ρήγα κυρίως, δημιούργησαν τον κορμό της Επανάστασης : Μια εθνική συνείδηση που δεν ήταν απλώς θρησκευτική, αλλά πολιτική και πολιτισμική. Ο ρόλος των Φαναριωτών: Η διπλή όψη της ελληνικής ελίτ της Πόλης Οι Φαναριώτες – η ρωμαίϊκη χριστιανική αριστοκρατία που εγκαταστάθηκε γύρω από το Πατριαρχείο στο Φανάρι της Κωνσταντινούπολης – αποτελούσαν μια ιδιαίτερη κάστα. Από τον 17ο αιώνα και μετά, αναρριχήθηκαν σε υψηλά αξιώματα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας: Μεγάλοι Δραγουμάνοι της Πύλης, Δραγουμάνοι του Στόλου και, κυρίως, ηγεμόνες (Βοεβόδες) στις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες της Βλαχίας και Μολδαβίας . Ήταν πολύ μορφωμένοι, πολυγλωσσοι, με επαφές στην Ευρώπη , γνώστες διοίκησης και διπλωματίας . Πολλοί προέρχονταν από παλιές βυζαντινές οικογένειες ή είχαν πλουτίσει μέσω εμπορίου. Η παρουσία τους στην Πύλη τους έδινε προνόμια, αλλά και εξάρτηση από το οθωμανικό σύστημα . Στην Επανάσταση του 1821, ο ρόλος τους ήταν διπλός και συχνά αντιφατικός . Μερικοί μυήθηκαν νωρίς στη Φιλική Εταιρεία και έδωσαν σημαντική ώθηση στο ζήτημα του Γένους, όπως ο Αλέξανδρος Υψηλάντης ( Φαναριώτης πρίγκιπας, ανώτατος αξιωματικός του ρωσικού στρατού ) όταν δέχτηκε την αρχηγία του σχεδίου για την Επανάσταση ως "αόρατος αρχή", είχε κήρυξε την επανάσταση στις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες το Φεβρουάριο του 1821 , με την προκήρυξη «Μάχου υπέρ πίστεως και πατρίδος» . Ο αδελφός του Δημήτριος Υψηλάντης πολέμησε ηρωικά στην Πελοπόννησο . Άλλοι, όπως ο Μιχαήλ Σούτσος ( ηγεμόνας Μολδαβίας ), συμμετείχαν ενεργά. Ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος: Ο αμφιλεγόμενος πολιτικός της ελίτ Ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος  (Κωνσταντινούπολη, 3 Φεβρουαρίου 1791 – Αίγινα, 6 Αυγούστου 1865) υπήρξε η πιο χαρακτηριστική και αμφιλεγόμενη φιγούρα των Φαναριωτών στον Αγώνα . Γόνος επιφανούς οικογένειας, μορφωμένος στην Πάδοβα και στην Ιταλία, πολύγλωσσος, με βαθιά γνώση ευρωπαϊκής πολιτικής και διπλωματίας, μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία και θεωρούνταν από πολλούς ξένους παρατηρητές ως «ο μόνος άξιος λόγου πολιτικός» των Ελλήνων. Με το ξέσπασμα της Επανάστασης, εξόπλισε πλοίο, συγκέντρωσε ομογενείς και φιλέλληνες και έφτασε στο Μεσολόγγι τον Ιούλιο του 1821 (σε ηλικία μόλις 30 ετών) . Εκεί οργάνωσε τοπική διοίκηση, συνεργάστηκε αρχικά με τον Δημήτριο Υψηλάντη, αλλά γρήγορα διαφώνησε μαζί του και συμμαχώντας με προκρίτους και κοτζαμπάσηδες , αναδείχθηκε σε κεντρική φιγούρα. Εξελέγη πρόεδρος της Συνέλευσης της Δυτικής Χέρσου Ελλάδος , πρόεδρος της Α΄ Εθνοσυνέλευσης στην Επίδαυρο (Ιανουάριος 1822), πρόεδρος του Εκτελεστικού Σώματος και αργότερα του Βουλευτικού. Ουσιαστικά, ήταν ο κύριος συντάκτης και υπερασπιστής του Προσωρινού Πολιτεύματος της Ελλάδος  – ενός φιλελεύθερου, συνταγματικού κειμένου δυτικού τύπου που προέβλεπε διαχωρισμό εξουσιών, ισότητα και κεντρική διοίκηση . Αυτή η στάση του αντανακλούσε την πεποίθησή του ότι η Επανάσταση έπρεπε να «εκπολιτιστεί» και να αποκτήσει ευρωπαϊκή νομιμοποίηση, αντί να παραμείνει λαϊκός, αντάρτικος αγώνας. Στα στρατιωτικά, ο ρόλος του ήταν πιο προβληματικός . Το 1822 ανέλαβε την ηγεσία εκστρατείας στην Ήπειρο, που κατέληξε στην καταστροφή του Πέτα  (4 Ιουλίου 1822) όπου οι ελληνικές και φιλελληνικές δυνάμεις υπέστησαν πανωλεθρία λόγω κακής τακτικής ( τα...πολύξερα σχέδια του Μαυροκορδάτου ), έλλειψης συντονισμού και προδοσίας (ή τουλάχιστον κατηγοριών για προδοσία) από Αρβανίτες συμμάχους. Ο Μαυροκορδάτος κατηγορήθηκε για ανικανότητα ως στρατιωτικός ηγέτης, χωρίς προηγούμενη εμπειρία. Ωστόσο, αποκαταστάθηκε μερικώς με την επιτυχή οργάνωση της άμυνας στο Μεσολόγγι  κατά την Πρώτη Πολιορκία  (Οκτώβριος-Δεκέμβριος 1822), όταν μαζί με τον Μάρκο Μπότσαρη και λίγους εκατοντάδες άνδρες, κράτησε την πόλη, διαπραγματεύτηκε με τους Τούρκους για να κερδίσει χρόνο και ενίσχυσε τις οχυρώσεις . Αυτή η επιτυχία ήταν κρίσιμη για το ηθικό του Αγώνα. Ο Μαυροκορδάτος ήταν φανατικός υποστηρικτής της αγγλικής γραμμής . Επέδιωξε συστηματικά την υποστήριξη της Βρετανίας , θεωρώντας ότι μόνο μέσω διπλωματικής και οικονομικής εξάρτησης από τις Μεγάλες Δυνάμεις ( ιδίως την Αγγλία, που φοβόταν την επέκταση της επανάστασης και την ανάκτηση της Πόλης ) θα επιβίωνε η Επανάσταση. Έπαιξε κεντρικό ρόλο στη σύναψη των Αγγλικών Δανείων  (1824-1825), τα οποία όμως σπαταλήθηκαν σε εμφύλιες συγκρούσεις αντί για πολεμικές ανάγκες. Κατηγορήθηκε ότι χρησιμοποίησε τα χρήματα για να ενισχύσει την παράταξή του ( μαζί με τον Γεώργιο Κουντουριώτη και άλλους «πολιτικούς» ) πράγμα αληθές, εναντίον των οπλαρχηγών, συμβάλλοντας έτσι στην όξυνση του εμφυλίου πολέμου (1823-1825). Συγκρούστηκε άγρια με τον Κολοκοτρώνη , τον Καραϊσκάκη  ( τον οποίο κατηγόρησε για προδοσία και οδήγησε σε δίκη στο Αιτωλικό, όπου ο Καραϊσκάκης απάντησε με την περίφημη φράση «εγώ την κατηγορία θα τη γράψω στο κούτελο» ) και τον Οδυσσέα Ανδρούτσο  ( τον οποίο κατηγορήθηκε ότι εξώθησε σε προδοσία και έμμεσα συνέβαλε στη δολοφονία του ). Ήταν θιασώτης του «διαίρει και βασίλευε», χρησιμοποιώντας ίντριγκες, συμμαχίες με προκρίτους και φιλοαγγλική διπλωματία για να εδραιώσει κεντρική εξουσία. Οι κατηγορίες εναντίον του ήταν και παραμένουν βαριές: ότι προτιμούσε μια μικρή, εξαρτημένη «Ελλάδα» αντί της Ρωμανίας , ότι υπονόμευσε τους λαϊκούς ήρωες για να επιβάλει μια αντιλαϊκή, ελιτίστικη διακυβέρνηση, ότι έκανε την Επανάσταση «ευρωπαϊκό project» αντί για εθνική ανάσταση . Μετά την Επανάσταση ηγήθηκε του «Αγγλικού Κόμματος» , αντιπολιτεύτηκε σκληρά τον Καποδίστρια ( περίεργος ο ρόλος του στη δολοφονία του κυβερνήτη ), υπηρέτησε ως πρωθυπουργός επί Όθωνα (τέσσερις φορές) , πρέσβης και μεταρρυθμιστής και παρά τον πλούτο που απέκτησε, κατέληξε φτωχός και αφανής στα τέλη της ζωής του. Ο Μαυροκορδάτος ενσάρκωνε τη διπλή όψη των Φαναριωτών , δηλαδή την ευρωπαϊκή μόρφωση και την ικανότητα οργάνωσης κράτους, αλλά και την κληρονομιά των αυλικών ίντριγκων , τον φόβο της «άγριας» λαϊκής δύναμης και την προτίμηση για ελεγχόμενη, εξαρτημένη λύση . Χωρίς αυτόν, η Επανάσταση μπορεί να μην είχε αποκτήσει πολιτική δομή αλλά με αυτόν, πλήρωσε το τίμημα των εμφυλίων διχασμών. Ο Ιωάννης Κωλέττης  (1773/4-1847), από τα Τζουμέρκα (Αρωμούνικης καταγωγής, αλλά πλήρως εξελληνισμένος), σπούδασε ιατρική στην Ιταλία και υπηρέτησε ως γιατρός του Αλή Πασά. Μυήθηκε στη Φιλική, εντάχθηκε στον Αγώνα και έγινε υπουργός Εσωτερικών στην Προσωρινή Διοίκηση. Ήταν δεξιοτέχνης πολιτικός, συχνά συμμαχούσε με τον Μαυροκορδάτο κατά των οπλαρχηγών, αλλά αργότερα (ως πρωθυπουργός 1834-1835 και 1844-1847) διατύπωσε τη Μεγάλη Ιδέα  – το όραμα της ανάκτησης εδαφών και της αναβίωσης της Ρωμανίας . Ο Κωλέττης εκπροσωπούσε μια πιο «πρακτική» φαναριώτικη γραμμή . Χρησιμοποιούσε διπλωματία, συμμαχίες και «διαίρει και βασίλευε» για να εδραιώσει εξουσία. Οι Φαναριώτες εν τέλει, έφεραν πολύτιμα προσόντα: Ευρωπαϊκή παιδεία, διπλωματικές διασυνδέσεις, ικανότητα οργάνωσης κράτους και σύνταξης πολιτευμάτων. Συνέβαλαν στον αστικοφιλελεύθερο χαρακτήρα της Επανάστασης και στην εξασφάλιση ξένης στήριξης. Ωστόσο, οι περισσότεροι κουβαλούσαν την κληρονομιά των προνομίων τους από την Υψηλή Πύλη, δηλαδή συνήθιζαν σε αυλικές ίντριγκες, φοβούνταν την «άγρια» λαϊκή δύναμη των κλεφτών και αρματολών, και προτιμούσαν μια ελεγχόμενη, κεντρική εξουσία που θα διατηρούσε τα δικά τους προνόμια . Αυτό οδήγησε σε συγκρούσεις με τους πραγματικούς πολεμιστές ( Κολοκοτρώνης, Μακρυγιάννης, Ανδρούτσος ) και συνέβαλε σημαντικά στον εμφύλιο πόλεμο (1823-1825). Οι «πολιτικοί» (Φαναριώτες και κοτζαμπάσηδες) έναντι των «στρατιωτικών» δημιουργούσαν δύο κυβερνήσεις, σπατάλησαν πόρους και εξασθένησαν τον αγώνα απέναντι στον Ιμπραήμ. Δεν ήταν όλοι «προδότες» ή «εγωιστές» – πολλοί πλήρωσαν με εξορία, φτώχεια ή ακόμα και ζωή. Αλλά η διπλή τους ταυτότητα ( υπηρέτες της Πύλης που έγιναν επαναστάτες ) έφερε εντάσεις που το Γένος πλήρωσε ακριβά . Η Επανάσταση χρειάστηκε σαφώς και τη δική τους συμβολή για να οργανωθεί πολιτικά , αλλά η υπερβολική τους επιρροή κινδύνευσε να την μετατρέψει σε «ελίτ project» αντί για λαϊκή ανάσταση της Ρωμανίας . Ο Ρήγας Βελεστινλής και το όραμα της ελεύθερης Ρωμανίας Ο Ρήγας Φεραίος (1757-1798) δεν ήταν απλώς ένας διανοούμενος. Ήταν ο πρώτος που μετέτρεψε την προσμονή σε πρόγραμμα . Η «Χάρτα της Ελλάδος» (1797) δεν ήταν ένας ακόμη απλός χάρτης. Ήταν πολιτική διακήρυξη. Απεικόνιζε όλη την περιοχή της Ρωμανίας – από την Πελοπόννησο μέχρι την Κωνσταντινούπολη, τη Θράκη, τη Μακεδονία, τη Μικρά Ασία, ακόμα και τα παράλια της Μαύρης Θάλασσας – ως ενιαίο χώρο ελευθερίας . Στη «Νέα Πολιτική Διοίκησις» και στα άλλα του έργα, ο Ρήγας μιλούσε για μια δημοκρατική πολιτεία βασισμένη στην ισότητα, την ελευθερία, την αδελφοσύνη όλων των κατοίκων ( Ελλήνων, Βλάχων, Αρβανιτών, ακόμα και Τούρκων που θα αποδέχονταν την ελευθερία ). Το σύνθημά του ήταν σαφές: «Ελευθερία ή Θάνατος» . Δεν μιλούσε μόνο για αποτίναξη του οθωμανικού ζυγού, αλλά για αναγέννηση της Ρωμανίας ως ελεύθερου, πολυεθνικού αλλά ελληνόκεντρου κράτους , εμπνευσμένου από την αρχαία Ελλάδα και την Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία . Η εκτέλεσή του στο Βελιγράδι το 1798 μαζί με τους συντρόφους του δεν ήταν απλή καταστολή. Ήταν προειδοποίηση από την Πύλη και τις Μεγάλες Δυνάμεις, που έβλεπαν με τρόμο κάθε ανεξέλεγκτη εξέγερση. Οι ιδέες του όμως δεν πέθαναν, αλλά τροφοδότησαν τη Φιλική Εταιρεία και την ίδια την Επανάσταση. Η Φιλική Εταιρεία: Η μυστική καρδιά του Γένους Το 1814, στην Οδησσό της Ρωσίας, τρεις ταπεινοί Έλληνες έμποροι – ο Νικόλαος Σκουφάς από το Κομπότι της Άρτας, ο Εμμανουήλ Ξάνθος από την Πάτμο και ο Αθανάσιος Τσακάλωφ από τα Γιάννενα – ίδρυσαν τη Φιλική Εταιρεία. Ήταν μια αυστηρά μυστική οργάνωση, με ιεραρχία βαθμών (Ιερείς, Ποιμένες, Αρχιποιμένες κ.ά.), όρκους πίστης και κώδικες επικοινωνίας. Ο σκοπός της ήταν ξεκάθαρος, όπως τον κατέγραψε ο ίδιος ο Ξάνθος: «Η γενική επανάσταση των Ελλήνων διά την ανέγερσιν και απελευθέρωσιν του Ελληνικού Έθνους και της Πατρίδος μας (εννοούσε την Ρωμανία)» . Δεν περίμεναν από ξένες δυνάμεις, αλλά βασίζονταν στο αυτοδύναμο του Γένους . Μέσα σε λίγα χρόνια, και με κεντρικό πρόσωπο τον ίδιο τον Παπαφλέσσα ως απόστολο της Εταιρίας , το δίκτυο απλώθηκε σε χιλιάδες μέλη: Εμπόρους, ιερείς, πολεμιστές, προκρίτους, ακόμα και γυναίκες. Μυήθηκαν οι Υψηλάντηδες, ο Παλαιών Πατρών Γερμανός, οι Δεληγιανναίοι, η Μαντώ Μαυρογένους και πολλοί άλλοι, συμπεριλαμβανομένων και των Φαναριωτών. Η Εταιρεία δεν ήταν «ταξική» ούτε «αστική» μόνο· ήταν πανελλήνια, εθνική, με στόχο την ανάσταση ολόκληρου του Γένους – όχι μόνο της Πελοποννήσου, αλλά όλης της Ρωμανίας. Το Γένος όμως ήταν έτοιμο; Όχι πλήρως ως δυτικό «κράτος» με γραφειοκρατία και τακτικό στρατό, αλλά ως ζωντανή κοινότητα με συνείδηση συνέχειας . Οι κοτζαμπάσηδες και οι Φαναριώτες είχαν προνόμια υπό την Οθωμανική διοίκηση και συχνά συνεργάζονταν με την Πύλη για να διατηρήσουν την εξουσία τους . Αυτός ο ρόλος τους θα δημιουργούσε αργότερα εντάσεις. Αλλά η πλειοψηφία του λαού – αγρότες, ναυτικοί, κλέφτες – είχε ωριμάσει μέσα στους αιώνες της δοκιμασίας . Η Οθωμανική Αυτοκρατορία, από την πλευρά της, αγωνιούσε. Έβλεπε την εξέγερση ως απειλή για την ίδια της την ύπαρξη, ιδίως μετά τις ήττες από τη Ρωσία. Οι σουλτάνοι έστειλαν τους καλύτερους στρατηγούς τους για να την πνίξουν στο αίμα. 1821: Η Επανάσταση ξεσπά – Στόχος η απελευθέρωση της Ρωμανίας Η Επανάσταση ξεκίνησε ως τέλειο σχέδιο. Γενικός ξεσηκωμός με ταυτόχρονη πολιορκία της Κων/πολης και άλωση εν νέου εκ των έσω της Πόλης. Η αρχή έγινε με τον Αλέξανδρο Υψηλάντη στις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες (Φεβρουάριος 1821) που απέτυχε με τη μάχη στο Ιάσιο, αλλά η πραγματική φλόγα άναψε στην Πελοπόννησο και τα νησιά . Στην υπόλοιπη κατεχόμενη Ελλάδα, τα επαναστατικά κινήματα ήταν νωθρά και άτσαλα, με αποτέλεσμα την εύκολη καταστολή τους από τους Τούρκους. Στις 23 Μαρτίου στην Καλαμάτα, στις 25 στην Αγία Λαύρα , υψώθηκε η σημαία με τον Σταυρό και το σύνθημα «Ελευθερία ή Θάνατος» . Αυτό το σύνθημα δεν ήταν ρητορικό. Κάθε άλλο. Σήμαινε ότι προτιμούσαν τον θάνατο από τη σκλαβιά – υπαρξιακή επιλογή ενός λαού που είχε υποφέρει αιώνες . Ο στόχος δεν ήταν μια μικρή «Ελλάδα» στα σύνορα του 1830. Ήταν η απελευθέρωση ολόκληρης της Ρωμανίας: «Πατρίς των Ελλήνων» όπως έλεγαν τα κείμενα της Επανάστασης. Οι πρώτες νίκες – η άλωση της Τριπολιτσάς (1821), οι ναυμαχίες στα νησιά – ήταν ψυχολογικά σοκ για την Πύλη. Οι Οθωμανοί αντέδρασαν με μαζικές σφαγές: στη Χίο (1822), στην Κύπρο, στη Σμύρνη. Οι μεγάλοι Τούρκοι στρατηγοί που στάλθηκαν για καταστολή – ο Μαχμούτ Δράμαλης, ο Μεχμέτ Ρεσίτ Πασάς (Κιουταχής), ο Ομέρ Βρυώνης, ο Ιμπραήμ Πασάς της Αιγύπτου – βρήκαν μπροστά τους όχι έναν τακτικό στρατό, αλλά έναν λαό που πολεμούσε με αντάρτικο τρόπο . Ο Δράμαλης εισέβαλε στην Πελοπόννησο με 30.000 άνδρες το 1822, αλλά ο Κολοκοτρώνης τον συνέτριψε στα Δερβενάκια με καμένη γη και ενέδρες . Χιλιάδες Τούρκοι σκοτώθηκαν ή πέθαναν από τις κακουχίες. Ο δε Κιουταχής πολιορκούσε το Μεσολόγγι, ο Ιμπραήμ έκαιγε χωριά μετά τη μεγάλη απόβαση στην Πελοπόννησο, αλλά η αντίσταση δεν έσπαγε. Ο Κολοκοτρώνης και ο ανταρτοπόλεμος: Η στρατηγική που άλλαξε τη ροή Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης δεν ήταν «απλός κλέφτης». Ήταν ιδιοφυής στρατηγός του ανταρτοπολέμου . Κατάλαβε ότι εναντίον υπέρτερων τακτικών στρατών, η νίκη ερχόταν με φθορά, ενέδρες, καμένη γη και αντοχή . Στα Δερβενάκια, στο Βαλτέτσι, στα Δολιανά, η τακτική του έσωσε την Επανάσταση πολλές φορές . Χωρίς αυτόν, η επανάσταση θα είχε πνιγεί νωρίς . Οι νίκες του δεν ήταν μόνο στρατιωτικές, ήταν η απόδειξη ότι ο «ραγιάς» μπορούσε να νικήσει τον «αφέντη». Ο εμφύλιος: Η πληγή εκ των έσω Ενώ οι Τούρκοι και ο Ιμπραήμ απειλούσαν, ξέσπασαν οι εμφύλιοι (1823-1825). Δεν ήταν απλή «διχόνοια». Ήταν στην πραγματικότητα σύγκρουση δύο κόσμων. Από τη μία οι πολεμιστές της πράξης ( Κολοκοτρώνης, Μακρυγιάννης, οι οπλαρχηγοί ), από την άλλη οι πολιτικοί και οι κοτζαμπάσηδες/Φαναριώτες που ήθελαν να ελέγξουν την εξουσία ( Μαυροκορδάτος, Κωλέττης, Λόντος, Ζαΐμης ). Οι Φαναριώτες, με την ευρωπαϊκή τους παιδεία , προσπαθούσαν να επιβάλουν κεντρική διοίκηση και «πολιτισμένη» διακυβέρνηση , αλλά συχνά συγκρούονταν με την άμεση, λαϊκή ηγεσία των καπεταναίων . Ο Μαυροκορδάτος και ο Κωλέττης εκπροσωπούσαν την «ελίτ» που φοβόταν την υπερβολική δύναμη των οπλαρχηγών και έψαχναν συμμαχίες με ξένες δυνάμεις. Ο εμφύλιος εξασθένησε την Επανάσταση, επέτρεψε στον Ιμπραήμ να προελάσει, αλλά δεν την κατέστρεψε. Παρ' όλα αυτά, έδειξε ίσως το σπουδαιότερο, δηλαδή το βαθύ πρόβλημα: Η ενότητα ήταν πιο δύσκολη από τον ίδιο τον αγώνα. Ο ρόλος των ξένων δυνάμεων – Ο φόβος των Άγγλων Οι Μεγάλες Δυνάμεις ( Αγγλία, Γαλλία, Αυστρο-ουγγαρία ) παρακολουθούσαν με καχυποψία . Η Αγγλία φοβόταν περισσότερο από όλα την επέκταση της Επανάστασης πέρα από την Πελοπόννησο και τα νησιά . Δεν ήθελε επ’ ουδενί την ανάκτηση της Κωνσταντινούπολης και την αναβίωση της Ρωμανίας ως ενιαίου ελληνικού χώρου. Γιατί; Διότι μια τέτοια εξέλιξη θα κατέρριπτε την Οθωμανική Αυτοκρατορία ως τον «Μεγάλο ασθενή» και θα άνοιγε δρόμο στη Ρωσία προς τη Μεσόγειο, απειλώντας τα βρετανικά συμφέροντα στην Ινδία, το εμπόριο και την ισορροπία δυνάμεων . Οι Άγγλοι προτιμούσαν ένα ελεγχόμενο, μικρό ελληνικό κρατίδιο – εξαρτημένο, περιορισμένο στα σύνορα του 1830 – παρά μια μεγάλη, αυτοδύναμη Ρωμανία που θα ενέπνεε τους υπόδουλους Έλληνες της Μικράς Ασίας και της Θράκης . Τα δάνεια που έδωσαν ( μέσω ιδιωτών ) ήταν εγγυημένα με γη και προνόμια , αλλά ο πραγματικός φόβος τους ήταν η «Μεγάλη Ιδέα» που γεννήθηκε μέσα στην Επανάσταση . Το Ναυαρίνο (8/20 Οκτωβρίου 1827) δεν ήταν «δώρο» των ξένων . Ήταν αποτέλεσμα του ανταρτοπολέμου του Κολοκοτρώνη και της ελληνικής αντοχής, που ανάγκασε τις Δυνάμεις να επέμβουν για να αποτρέψουν ρωσική μονοπώληση . Οι συμμαχικοί στόλοι κατέστρεψαν τον οθωμανικό-αραβικό στόλο, αλλά χωρίς την ελληνική αντίσταση στα βουνά, δεν θα υπήρχε αφορμή. Ήταν κοινό επίτευγμα, με βασικό πρωταγωνιστή τον ελληνικό αγώνα. Το Γένος και η ετοιμότητα για κράτος Το 1830, με το Πρωτόκολλο του Λονδίνου , γεννήθηκε το πρώτο ελληνικό κράτος με κυβερνήτη τον μεγάλο Καποδίστρια – μικρό, περιορισμένο, εξαρτημένο από τις Δυνάμεις παρά την σθεναρή απαίτηση του Καποδίστρια για μεγαλύτερη έκταση. Το Γένος δεν ήταν «έτοιμο» να σταθεί ως ευρωπαϊκό κράτος. Έλειπε η πατριωτική γραφειοκρατία, ο τακτικός στρατός, η οικονομική αυτοδυναμία. Αλλά είχε όμως τη ψυχή, δηλαδή εθνική συνείδηση, ήρωες, μάρτυρες . Οι Φαναριώτες και οι κοτζαμπάσηδες προσπάθησαν να διατηρήσουν προνόμια, αλλά η Επανάσταση είχε ήδη δημιουργήσει νέες δυνάμεις. Το κράτος του 1830 ήταν αρχή, όχι τέλος. Η σύγχρονη αποδόμηση – Ιδεολογική επίθεση και οι σκοποί της Σήμερα, ορισμένοι «ιστορικοί» και πολιτικοί αποδομούν την Επανάσταση . Την παρουσιάζουν ως «ταξικό πόλεμο» ή «αποκύημα της Γαλλικής Επανάστασης» , αγνοώντας τις ρίζες της στη ρωμαίϊκη συνείδηση , στην Ορθοδοξία και στους αιώνες αντίστασης . Λένε ότι ήταν «πόλεμος τάξεων» και όχι εθνικοπατριωτικός . Αυτές οι απόψεις δεν είναι επιστημονικές, ούτε έχουν κάποιο υπόβαθρο. Είναι ιδεολογικές καθαρά και χρηματοδοτούμενες από ξένα κέντρα. Στόχος τους είναι να αφαιρέσουν από τον λαό τη συνείδηση συνέχειας, να τον κάνουν «πολίτη του κόσμου» χωρίς ρίζες, ευκολότερο να ενταχθεί σε υπερεθνικές δομές. Ακόμη και σήμερα, η Επανάσταση αποδομείται στα μάτια του λαού με πολλούς τρόπους. Στα σχολικά βιβλία που μειώνουν τον ρόλο του Κολοκοτρώνη και υπερτονίζουν τις «ταξικές αντιθέσεις» ( συμπεριλαμβανομένων των Φαναριωτών ως «ελίτ» ), στα ΜΜΕ που παρουσιάζουν τους ήρωες ως «αρχαίους πολέμαρχους» και όχι ως υπερασπιστές της Ρωμιοσύνης , και – πιο επικίνδυνα – στις σκέψεις πολιτικών να καταργήσουν ή να «εκσυγχρονίσουν» τις παρελάσεις της 25ης Μαρτίου . Γιατί; Διότι οι παρελάσεις δεν είναι απλώς «παράδοση» . Είναι ζωντανή υπενθύμιση της συλλογικής μνήμης του «Ελευθερία ή Θάνατος», της Ρωμανίας, της Μεγάλης Ιδέας που τρόμαζε τους Άγγλους το 1821 και εξακολουθεί να τους ενοχλεί . Οι πολιτικοί που τις αμφισβητούν - δηλαδή το Ψευτορωμαίΐκο ( με πρόσχημα «κόστος», «ασφάλεια» ή «πολυπολιτισμικότητα» ) δεν το κάνουν από αφέλεια. Το κάνουν για να σβήσουν τη φλόγα από τα μάτια των νέων . Να μετατρέψουν την Επανάσταση σε απλό «ιστορικό γεγονός» χωρίς συγκίνηση, χωρίς εθνική υπερηφάνεια. Να αποδυναμώσουν κάθε ιδέα ότι ο λαός μπορεί να σηκωθεί ξανά για κάτι μεγαλύτερο από την καθημερινή επιβίωση. Οι σκοποί είναι ξεκάθαροι: Να διαλυθεί η συλλογική μνήμη, να γίνει ο Έλληνας «ευρωπαίος πολίτης» χωρίς πατρίδα, χωρίς την ανάμνηση της Ρωμανίας, χωρίς όραμα . Γιατί ένας λαός όπως το δικό μας Γένος, που θυμάται την 25η Μαρτίου δεν είναι εύκολος να ελεγχθεί . Δεν είναι εύκολος να πουληθεί σε ξένα συμφέροντα. Δεν είναι εύκολος να ξεχάσει ότι η Κωνσταντινούπολη είναι ακόμα «η Πόλη μας» και η πρωτεύουσα μας. Εν κατακλείδι Η Ελληνική Επανάσταση απέτυχε μεν στο σχέδιο της, αλλά δεν τελείωσε το 1830 . Δεν έκλεισε σε βιβλία ούτε σε μνημεία . Είναι ζωντανή εκκρεμότητα, ανοιχτή πληγή και ταυτόχρονα αστείρευτη φλόγα που καίει ακόμα μέσα στις φλέβες του Γένους. Σήμερα, οι απάτριδες ψευτορωμιοί – αυτοί που ντρέπονται για το όνομά τους, που αποδομούν τον Κολοκοτρώνη για να υμνήσουν τον Μαυροκορδάτο, που θέλουν να σβήσουν τις παρελάσεις για να μην ενοχλούν τους ξένους – είναι οι χειρότεροι εχθροί του Έθνους . Οι επίορκοι που πουλάνε την ψυχή της Ρωμανίας για εξουσία, για ευρώ, για ευρωπαϊκή «κανονικότητα» , που συνεχίζουν τον ίδιο φόβο που είχαν οι Άγγλοι το 1821 μπροστά στην προοπτική ανάκτησης της Πόλης , είναι οι σύγχρονοι προδότες της μνήμης . Προδίδουν τον Ρήγα, τον Παπαφλέσσα, τον Κολοκοτρώνη, τον Μακρυγιάννη, ακόμα και τον ίδιο τον Μαυροκορδάτο που, παρά τις αδυναμίες του και το αλλοπρόσαλλο του χαρακτήρα του, δεν αρνήθηκε ποτέ ότι ήταν Ρωμιός. Η Επανάσταση για τους Ψευτορωμιούς, είναι ο φόβος και ο τρόμος τους. Γιατί η Ρωμιοσύνη δεν πέθανε ποτέ. Κοιμάται βαθιά μέσα στις καρδιές των Ελλήνων Ρωμιών – όχι ως παλιά ανάμνηση, αλλά ως ζωντανή, ανυπόμονη δύναμη . Κοιμάται, όπως κοιμόταν κάτω από τα ερείπια της Άλωσης, κάτω από τα χρόνια της σκλαβιάς, κάτω από τις στάχτες του εμφυλίου και τις ήττες . Κοιμάται, αλλά δεν πεθαίνει. Περιμένει την πιο κατάλληλη στιγμή, σύμφωνα με τις προφητείες των Αγίων της Ορθοδοξίας, για να αναγεννηθεί – όχι ως μικρό κρατίδιο εξαρτημένο από ξένους, αλλά ως η Ρωμανία ολόκληρη, ελεύθερη, χριστιανική, ελληνική. Εκείνη η στιγμή θα έρθει. Όταν ο λαός θυμηθεί ξανά ποιος είναι . Όταν η φλόγα του «Ελευθερία ή Θάνατος» ανάψει πιο δυνατή από κάθε ξένη προπαγάνδα και από κάθε εσωτερική προδοσία . Όταν οι Έλληνες Ρωμιοί - όσοι απομέιναμε δηλαδή - σηκωθούν όχι για να ζητήσουν, αλλά για να απαιτήσουν την κληρονομιά τους. Μέχρι τότε, η φλόγα καίει . Και όποιος προσπαθεί να την σβήσει, θα καεί πρώτος. Γιατί η Ρωμανία δεν είναι παρελθόν. Είναι η αιώνια υπόσχεση . Και το Γένος, όσο θυμάται, δεν σκύβει ποτέ. Η Ρωμιοσύνη ξυπνά. Και θα νικήσει. ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ Οι Προφητείες των Αγίων για την Ανάκτηση της Πόλης Η Ρωμιοσύνη δεν είναι μόνο ιστορική μνήμη. Είναι ζώσα προσμονή, βαθιά ριζωμένη στην πίστη του Γένους. Οι Άγιοι της Ορθοδοξίας, φωτισμένοι από το Άγιο Πνεύμα, προείδαν όχι μόνο την Άλωση του 1453, αλλά και την τελική της λύτρωση . Δεν μιλούν για πολιτική κατάκτηση, αλλά για θεϊκή οικονομία: μετά από μεγάλο πόλεμο, μετάνοια και δοκιμασία, η Πόλη θα επιστρέψει στους Ρωμιούς – όχι από ανθρώπινη δύναμη, αλλά από την πρόνοια του Θεού. Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός (1714-1779) Ο ισαπόστολος του Γένους , που μαρτύρησε λίγο πριν την Επανάσταση, άφησε σαφείς προφητείες για την Πόλη : « Όταν θα ιδήτε το χιλιάρμενο στα ελληνικά ύδατα, τότε θα λυθή το ζήτημα της Πόλης .» « Στην Πόλη θα χυθή αίμα που τριχρονίτικο δαμάλι θα πλεύση. » « Από τρία μπουγάζια στενά (Κρά, Κράψη και Μουζίνα) θα περνούν πολλά στρατεύματα για την Πόλη… Ο στρατός αυτός δεν θα φθάση στην Πόλη, στη μέση του δρόμου θα μάθη ότι ο πόλεμος ετελείωσε. » « Δεν θα φθάση ο στρατός στην Πόλη. Στη μέση του δρόμου θα ρθει το μαντάτο, ότι έφθασε το ποθούμενο .» Ο Άγιος Κοσμάς προέβλεψε μεγάλη αιματοχυσία , αλλά και ότι η λύση θα έρθει ξαφνικά, χωρίς να φτάσουν τα στρατεύματα στον προορισμό τους . Η Πόλη θα «λυθεί» – θα ελευθερωθεί – όταν ο Θεός κρίνει ότι ήρθε η ώρα. Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης (1924-1994) Ο έτερος εθνικός μας Άγιος, ο σύγχρονος Γέροντας του Γένους , με το προορατικό χάρισμα, επανέλαβε και εμπλούτισε τις προφητείες του Αγίου Κοσμά , μιλώντας με βεβαιότητα: « Θα γίνει πόλεμος μεταξύ Ρωσίας και Τουρκίας. Στην αρχή οι Τούρκοι θα νομίσουν ότι νικάνε, αλλά αυτό θα είναι η καταστροφή τους. Οι Ρώσοι τελικά θα νικήσουν και θα πέσει η Πόλη στα χέρια τους. Μετά, θέλοντας και μη, θα τη δώσουν στην Ελλάδα. » « Οι Τούρκοι θα καταστραφούν… Το ένα τρίτο θα πάει στα βάθη της Τουρκίας, το άλλο τρίτο θα σωθεί διότι θα βαπτισθεί, και το τελευταίο τρίτο θα σκοτωθεί. » « Η Ελλάδα δεν θα πάρει μέρος στον πόλεμο… Θα είμαστε θεατές. Οι μεγάλοι θα φροντίσουν να μας δώσουν την Πόλη, όχι επειδή θα το θέλουν, αλλά επειδή αυτή η λύση θα εξυπηρετεί τα συμφέροντά τους .» « Θα βαπτισθούν πολλοί Τούρκοι… Τότε ο βασιλιάς Κωνσταντίνος (εννοεί τον υιό του Κων/νου) θα συμβάλει ως μεσάζοντας. » « Η Κωνσταντινούπολη θα ξαναγίνει ελληνική και η Αγία Σοφία πάλι θα λειτουργήσει .» Ο Άγιος Παΐσιος τόνιζε την μετάνοια  του ελληνικού λαού: « Επειδή θα υπάρξει μετάνοια, δεν θα πάθουμε κακό οι Έλληνες. Ο Θεός θα λυπηθεί την Ελλάδα. » Η ανάκτηση δεν θα έρθει από υπερηφάνεια, αλλά από ταπείνωση και επιστροφή στην Εκκλησία. Άλλες παραδόσεις Παλαιότερες προφητείες, όπως του Αγίου Ανδρέα του δια Χριστόν Σαλού (10ος αιώνας), μιλούν για «ξανθόν γένος» (συχνά ερμηνεύεται ως Ρώσοι) που θα εισέλθει στην Πόλη και θα εκδιώξει τους Αγαρηνούς. Ο Αγαθάγγελος και άλλοι Αγιορείτες πατέρες συγκλίνουν στο ίδιο μήνυμα: η Πόλη θα επιστρέψει όταν ο Θεός κρίνει ότι το Γένος είναι έτοιμο. Αυτές οι προφητείες δεν είναι «εθνικιστικές» φαντασιώσεις . Είναι πνευματικά μηνύματα . Η Ρωμιοσύνη θα αναγεννηθεί όταν ο λαός μετανοήσει, προσευχηθεί και εμπιστευθεί τον Θεό . Δεν καλούν σε πόλεμο, αλλά σε εγρήγορση πίστης . Η Πόλη δεν θα «κατακτηθεί» με όπλα μόνο, αλλά θα «δοθεί» από την Πρόνοια, όπως δόθηκε η Ελευθερία το 1821 μετά από αιώνες δοκιμασίας. Η Ρωμιοσύνη κοιμάται ακόμα μέσα στις καρδιές μας . Όμως, σύμφωνα με τους Αγίους, ξυπνά όταν ο λαός στρέφεται στον Σταυρό και στην Αγία Σοφία. « Και τότε… θα λυθή το ζήτημα της Πόλης .» Μακάριοι όσοι θα ζήσουν εκείνες τις ημέρες με πίστη και όχι με μίσος. Γιατί η ανάσταση της Ρωμανίας είναι πρωτίστως ανάσταση ψυχών. Πύρινος Λόγιος sergioschrys@outlook.com

Πλήρες αδιέξοδο των Αμερικανών, φοβούνται για μεγάλο κράχ! Οι Ιρανοί έχουν το πάνω χέρι και χτυπούν αλύπητα! Απάντηση των Ιρανών με το 80ο κύμα πυραύλων! Οι ΗΠΑ προτείνουν στο Ιράν εκεχειρία ενός μήνα ώστε να ξεκινήσουν οι διαπραγματεύσεις ήδη από τις 26 Μαρτίου 2026... αλλά το Ιράν πρέπει να σταθμίσει εάν είναι παγίδα ή ελιγμός των ΗΠΑ να άρουν το αδιέξοδο στο οποίο έχουν περιέλθει! "Πίσω από το Ιράν βρίσκεται η Ρωσία", καρφώνει ο Ζελένσκι! Μετά την αποτυχημένη προσπάθεια  αλλαγής καθεστώτος στο Ιράν και τον διασυρμό  που υπέστησαν οι Αμερικανοί στο Στενό του Ορμούζ  από το Ιράν, ο Πρόεδρος Τραμπ  αναζητά διέξοδο στο αδιέξοδο. Οι Ηνωμένες Πολιτείες  και το Ισραήλ  σχεδίασαν την απαράδεκτη στρατιωτική επιχείρηση  κατά του Ιράν και απέτυχαν . Οι Αμερικανοί και οι Ισραηλινοί κατανόησαν ότι βρίσκονται σε τακτικό και στρατηγικό αδιέξοδο . Οι Ιρανοί και το Σώμα των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC)  έδρασαν με τρόπο που προκάλεσε στρατηγικά πλήγματα  σε όλες τις αμερικανικές βάσεις και καταστροφικά πλήγματα  στο Ισραήλ και στην Τελ Αβίβ , με 80 κύματα πυραύλων και drones . Ένα αξιοσημείωτο στοιχείο  είναι ότι το IRGC  κατέρριψε αρκετούς πυραύλους κρουζ Τομαχόκ  και Τζάσμ , καθώς και σειρά εχθρικών drones μάχης, στα κεντρικά και νότια τμήματα του Ιράν, χάρη στο ολοκληρωμένο δίκτυο αεράμυνας  της χώρας. Οι Μυστικές Υπηρεσίες  των ΗΠΑ ( CIA ) και του Ισραήλ ( Μοσάντ ) απέτυχαν να δρομολογήσουν τις επιθυμητές εξελίξεις, ενώ οι 9.000 επιθέσεις  κατά του Ιράν δεν επέφεραν το αποτέλεσμα που ήθελαν οι ΗΠΑ  και το Ισραήλ . Βλέποντας το στρατιωτικό αδιέξοδο  και το σοκ στις αγορές, ο Αμερικανός Πρόεδρος προσπαθεί να «δραπετεύσει» από το πρόβλημα, προτείνοντας σχέδιο 15 σημείων  με τη διαμεσολάβηση του Πακιστάν . Ωστόσο, η πρόταση των 15 σημείων  είναι παγίδα  ή πραγματικός ελιγμός διεξόδου από πλευράς Αμερικανών; Αναμένουν την απάντηση του Ιράν ώστε να ξεκινήσει διάλογος ήδη από τις 26 Μαρτίου 2026 . Το Ιράν δηλώνει θετικό στην ειρήνη , αλλά όχι σε εκεχειρία . Ζητά στήριξη από Ρωσία  και Κίνα  και θεωρεί ορισμένες προτάσεις των ΗΠΑ απαράδεκτες . Η εκεχειρία ενός μήνα  που ζητούν οι Αμερικανοί και οι προτάσεις των 15 σημείων  δεν ευνοούν το Ιράν, το οποίο έχει ήδη την στρατιωτική πρωτοβουλία  και έχει κερδίσει τις εντυπώσεις διεθνώς με την αποφασιστικότητά  του να αμυνθεί και στη συνέχεια να επιτεθεί. Η εκεχειρία ευνοεί κυρίως τις ΗΠΑ  και το Ισραήλ , που χρειάζονται χρόνο να ανασυνταχθούν . Πάντως, τα ξημερώματα της 25ης Μαρτίου 2026 , το Ισραήλ εξαπέλυσε νέο κύμα επιθέσεων στο Ιράν και το Ιράν απάντησε με νέο κύμα επιθέσεων στο Ισραήλ και στο Κουβέιτ. Η απάντηση του Ιράν στο σχέδιο 15 σημείων Το Ιράν και το Σώμα των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC)  ανακοίνωσαν το 80ό κύμα επιθέσεων  εναντίον αμερικανικών και ισραηλινών θέσεων, στο πλαίσιο της Επιχείρησης True Promise 4  (Αληθινή Υπόσχεση 4), ως άμεση απάντηση στο αμερικανικό σχέδιο των 15 σημείων, όπως μετέδωσε το ιρανικό τηλεοπτικό κανάλι Press TV . «Το Ιράν δημοσίευσε πλάνα από το 80ό κύμα της Επιχείρησης True Promise 4, το οποίο περιελάμβανε πυραύλους εναντίον αμερικανικών και ισραηλινών θέσεων στην περιοχή». Στόχος ήταν η στρατιωτική διοίκηση του Ισραηλινού στρατού βόρεια της πόλης Σαφάντ  (Safad), υπεύθυνη για την ανάπτυξη δυνάμεων στα βόρεια σύνορα της Παλαιστίνης. Η επιχείρηση αποτελεί την αρχή σειράς προγραμματισμένων επιθέσεων του IRGC  κατά του «παιδοκτόνου σιωνιστικού καθεστώτος», με βαριά πλήγματα σε χώρους συγκέντρωσης σιωνιστικών δυνάμεων στη βόρεια κατεχόμενη Παλαιστίνη και τη Λωρίδα της Γάζας. Επιπλέον, στόχοι στην καρδιά του Ισραήλ ( Τελ Αβίβ , Κιριάτ Σμόνα , Μπνέι Μπρακ ) και αμερικανικές βάσεις ( Άλι Σαλέμ , Άριφτζαν , Αλ-Άζρακ , Σέιχ Ίσα ) δέχθηκαν πυραύλους ακριβείας και καταστροφικά drones. Το αμερικανικό σχέδιο 15 σημείων (μέσω Πακιστάν) Η κυβέρνηση των ΗΠΑ έχει διαβιβάσει στο Ιράν 15 όρους  ως προϋποθέσεις για τον τερματισμό του πολέμου. Το σχέδιο διαβιβάστηκε μέσω Πακιστάν . Ο Τραμπ  μιλάει για διαπραγματεύσεις, ενώ η νόμιμη πολιτική και θρησκευτική ηγεσία του Ιράν δηλώνει ότι δεν γνωρίζει τίποτα. Το Ισραήλ  ανησυχεί ότι ο Τραμπ και η ομάδα του (συμπεριλαμβανομένων των Τζάρεντ Κούσνερ  και Στιβ Γουίτκοφ ) θέλουν γρήγορη «συμφωνία-πλαίσιο» και προτείνουν εκεχειρία ενός μήνα  για διαπραγματεύσεις, κατά το πρότυπο προηγούμενων συμφωνιών με τη Χαμάς. Τα κύρια σημεία του σχεδίου (11+3 + μυστικό το 15ο): Διάλυση των πυρηνικών δυνατοτήτων του Ιράν Δέσμευση ότι δεν θα αποκτήσει ποτέ πυρηνικά όπλα Καμία εμπλουτισμός ουρανίου σε ιρανικό έδαφος Παράδοση του αποθέματος ~450 κιλών ουρανίου εμπλουτισμένου στο 60% στον Διεθνή Οργανισμό Ατομικής Ενέργειας (ΙΑΕΑ) Διάλυση πυρηνικών εγκαταστάσεων σε Νατάνζ , Ισφαχάν και Φορντό Πλήρης πρόσβαση και εποπτεία του ΙΑΕΑ Εγκατάλειψη του δόγματος στήριξης «αντιπροσώπων» (proxies) Διακοπή χρηματοδότησης, καθοδήγησης και εξοπλισμού περιφερειακών συμμάχων Τα Στενά του Ορμούζ να παραμείνουν ανοιχτά ως ελεύθερος θαλάσσιος διάδρομος Περιορισμός του ιρανικού πυραυλικού προγράμματος (εμβέλεια και ποσότητα) Χρήση πυραύλων μόνο για αυτοάμυνα Ανταλλάγματα προς το Ιράν: Πλήρης άρση των διεθνών κυρώσεων Αμερικανική στήριξη για ειρηνικό πυρηνικό πρόγραμμα (π.χ. σταθμός Μπουσέρ ) Κατάργηση του μηχανισμού snapback Το 15ο σημείο  παραμένει μη δημοσιοποιημένο . Εξελίξεις στο στρατιωτικό πεδίο Το Fox News  αναφέρει ότι αξιωματικοί της 82ης Αερομεταφερόμενης Μεραρχίας  των ΗΠΑ έλαβαν εντολή ανάπτυξης στη Μέση Ανατολή (πιθανώς ~3.000 στρατιώτες). Η επιχείρηση ΗΠΑ-Ισραήλ κατά του Ιράν συνεχίζεται από τις 28 Φεβρουαρίου 2026 . Οι δηλώσεις Τραμπ Ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ  μίλησε για « τεράστια επιτυχία » των ΗΠΑ, ισχυριζόμενος ότι το Ιράν «δεν έχει πλέον ηγέτες», ότι «μιλάμε με τους σωστούς ανθρώπους» και ότι το Ιράν δέχτηκε να μην αποκτήσει ποτέ πυρηνικά . Ισχυρίστηκε ότι το ιρανικό ναυτικό, η αεροπορία, οι επικοινωνίες και τα αντιαεροπορικά έχουν «εξαφανιστεί» και ότι οι ΗΠΑ «περιφέρονται ελεύθερα πάνω από την Τεχεράνη». Εντύπωση προκάλεσε η αναφορά σε « δώρο » από το Ιράν αξίας «τεράστιου χρηματικού ποσού», σχετικό με πετρέλαιο και φυσικό αέριο . Λίγο αργότερα άλλαξε ρητορική και προειδοποίησε ότι οι ΗΠΑ μπορούν να καταστρέψουν μεγάλο ενεργειακό σταθμό του Ιράν αξίας 10 δισεκατομμυρίων δολαρίων , αλλά το ανέβαλαν λόγω διαπραγματεύσεων. Θέση του Ιράν Ο Ιρανός Υπουργός Εξωτερικών Αμπάς Αραγκτσί  δήλωσε: « Ναι στην ειρήνη, όχι στην εκεχειρία », εφόσον δεν υπάρχουν εγγυήσεις ότι οι ΗΠΑ και το Ισραήλ δεν θα επιτεθούν ξανά. Ζήτησε από Ρωσία  και Κίνα  να καταδικάσουν στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ την «αμερικανο-ισραηλινή επιθετικότητα». Ο ρόλος της Ρωσίας και της Κίνας Ενώ οι ιρανικές επιθέσεις με πυραύλους και drones συνεχίζονται (το 80ό κύμα μόλις ανακοινώθηκε), το Ιράν στρέφει το βλέμμα του προς τους δύο μεγάλους συμμάχους του, Ρωσία  και Κίνα , ζητώντας ενεργή στήριξη για να αντιμετωπίσει την αμερικανο-ισραηλινή επίθεση που ξεκίνησε στις 28 Φεβρουαρίου. Ο Ιρανός Υπουργός Εξωτερικών Αμπάς Αραγκτσί  ήταν ξεκάθαρος: «Ναι στην ειρήνη, όχι σε εκεχειρία». Σε πρόσφατες δηλώσεις του, χαρακτήρισε Ρωσία και Κίνα «στρατηγικούς εταίρους» και επιβεβαίωσε ότι η συνεργασία με αυτές «συνεχίζεται και στο στρατιωτικό πεδίο», χωρίς ωστόσο να δώσει λεπτομέρειες. Ρωσία: Πληροφορίες, τεχνογνωσία και σκληρή ρητορική Η Μόσχα καταδίκασε αμέσως τις αμερικανο-ισραηλινές επιθέσεις ως «προμελετημένη και απρόκλητη ένοπλη επιθετικότητα» κατά κυρίαρχου κράτους. Ο Βλαντίμιρ Πούτιν  εξέφρασε συλλυπητήρια για τον θάνατο του Ανώτατου Ηγέτη Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ  και ζήτησε άμεση κατάπαυση των εχθροπραξιών και επιστροφή στη διπλωματία. Στο πρακτικό πεδίο, σύμφωνα με αμερικανικές και δυτικές πηγές, η Ρωσία παρέχει στο Ιράν: Δορυφορικές εικόνες και πληροφορίες για θέσεις αμερικανικών πλοίων, αεροσκαφών και βάσεων. Τεχνογνωσία σε drones και συστήματα αεράμυνας. Στόχος της Μόσχας είναι σαφής: να μετατρέψει τον πόλεμο σε τέλμα  για τις ΗΠΑ, παρόμοιο με αυτό της Ουκρανίας, αποσπώντας αμερικανικούς πόρους χωρίς η ίδια να εμπλακεί άμεσα σε δεύτερο μέτωπο. Η Ρωσία ζήτησε μαζί με την Κίνα έκτακτη σύγκληση  του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ και καταδίκασε έντονα τις επιθέσεις. Zελένσκι: Υπάρχουν αυξανόμενες ενδείξεις ότι η Ρωσία συνεχίζει να ανταλλάσσει πληροφορίες με το Ιράν Οι Υπηρεσίες Πληροφοριών Άμυνας της Ουκρανίας (DIU) βρήκαν πρόσθετα στοιχεία για τη ρωσική βοήθεια προς το ιρανικό καθεστώς. Οι Ρώσοι συνεχίζουν να ανταλλάσσουν πληροφορίες με το Ιράν, τόνισε ο Zελένσκι . « Υπάρχουν αυξανόμενες ενδείξεις ότι οι Ρώσοι συνεχίζουν να παρέχουν στο ιρανικό καθεστώς υποστήριξη από μυστικές υπηρεσίες. Αυτή είναι σαφώς καταστροφική δραστηριότητα και πρέπει να σταματήσει, καθώς οδηγεί μόνο σε περαιτέρω αποσταθεροποίηση Όλα τα αξιοπρεπή κράτη ενδιαφέρονται να εγγυηθούν την ασφάλεια και να αποτρέψουν μια μεγαλύτερη κρίση. Οι αγορές αντιδρούν ήδη αρνητικά και αυτό περιπλέκει σημαντικά την κατάσταση των καυσίμων σε πολλές χώρες ». Ο Zελένσκι είπε επίσης ότι οι Ρώσοι παρατείνουν τον πόλεμο μέσω αυτής της βοήθειας προς το ιρανικό καθεστώς. Κίνα: Διπλωματική κάλυψη και προσεκτική στάση Το Πεκίνο από την άλλη, κινείται πιο συγκρατημένα. Καταδίκασε τις επιθέσεις ως παραβίαση της κυριαρχίας του Ιράν και κάλεσε σε άμεση εκεχειρία  και διάλογο. Ο Υπουργός Εξωτερικών Γουάνγκ Γι  τόνισε ότι «η ισχύς δεν κάνει δίκαιο» και ότι ο κόσμος δεν πρέπει να επιστρέψει στον «νόμο της ζούγκλας». Πρακτικά, η Κίνα: Περιορίζεται σε διπλωματικές κινήσεις και πιέσεις για ειρήνη. Παρέχει περιορισμένη τεχνολογική υποστήριξη (π.χ. προηγμένα ραντάρ). Δεν έχει στείλει όπλα ή στρατιωτικές δυνάμεις. Η προτεραιότητά της είναι η ενεργειακή ασφάλεια : ως μεγάλος εισαγωγέας πετρελαίου από την περιοχή, η Κίνα ανησυχεί έντονα για το κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ και την εκτίναξη των τιμών. Γι’ αυτό επιταχύνει την στροφή σε χερσαίες οδεύσεις από Ρωσία και Κεντρική Ασία. Κοινή γραμμή και όρια στήριξης Ρωσία και Κίνα ζήτησαν από κοινού την έκτακτη συνεδρίαση του Συμβουλίου Ασφαλείας και καλούν σε σεβασμό του Χάρτη του ΟΗΕ. Ο Αραγκτσί τους κάλεσε επανειλημμένα να μπλοκάρουν  οποιαδήποτε αμερικανική προσπάθεια κατάχρησης του Συμβουλίου. Ωστόσο, τα όρια είναι σαφή: Καμία από τις δύο δυνάμεις δεν είναι διατεθειμένη να εμπλακεί άμεσα στρατιωτικά με τις ΗΠΑ. Δεν άσκησαν βέτο σε όλα τα σχετικά ψηφίσματα, δείχνοντας διπλωματική απομόνωση του Ιράν σε ορισμένα σημεία. Στόχος τους είναι μακροπρόθεσμος: να εξασθενίσουν την αμερικανική επιρροή παγκοσμίως, αφήνοντας τις ΗΠΑ να «αιμορραγούν» σε έναν παρατεταμένο πόλεμο, ενώ ενισχύουν τη δική τους γεωπολιτική θέση. Τι σημαίνει αυτό για την πορεία του πολέμου; Οι αναλυτές συμφωνούν ότι η στήριξη Ρωσίας-Κίνας παρατείνει  το αδιέξοδο, δίνοντας στο Ιράν την δυνατότητα να συνεχίσει τις επιθέσεις και να απορρίπτει προσωρινές εκεχειρίες. Δεν αλλάζει όμως δραματικά την ισορροπία δυνάμεων υπέρ της Τεχεράνης. Η κατάσταση παραμένει εξαιρετικά ρευστή. Μια πιθανή κλιμάκωση – όπως πλήγμα σε μεγάλο ενεργειακό σταθμό ή πλήρες κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ – μπορεί να αναγκάσει Ρωσία και Κίνα να αναθεωρήσουν τη στάση τους. Προς το παρόν, η στρατηγική τους συνοψίζεται σε μία φράση: πολιτική και τεχνολογική βοήθεια, αλλά χωρίς άμεσο κόστος . Οι εξελίξεις αναμένονται με αγωνία τις επόμενες ημέρες, ιδίως ενόψει της απάντησης του Ιράν στο αμερικανικό σχέδιο των 15 σημείων... Με πληροφορίες από ΒΝ και Aljazeera

Σύμφωνα με τις ενδείξεις ο πόλεμος σχεδιαζόταν να κρατήσει λίγες ημέρες. Τώρα όμως; Μια εντυπωσιακή αεροπορική επίθεση θα δολοφονούσε κομβικά στελέχη της ιρανικής πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας, θα αφόπλιζε το καθεστώς της Τεχεράνης και θα άνοιγε τον δρόμο για την ανάδειξη μιας νέας ηγετικής ομάδας, προσαρμοσμένης στις επιθυμίες των ΗΠΑ και του Ισραήλ. Όνειρο θερινής νυκτός... Γράφει ο Γιώργος Μαργαρίτης Στην χειρότερη περίπτωση, το Ιράν θα αποσαρθρωνόταν ως κράτος κατ’ εικόνα και ομοίωση της Συρίας και των λοιπών θυμάτων της “Αραβικής Άνοιξης”. Σε κάθε περίπτωση το μικρό Ισραήλ –με “ολίγη” στήριξη από τις ΗΠΑ– θα γινόταν ο ισχυρός ρυθμιστής των πραγμάτων στην Μέση Ανατολή. Σήμερα βαδίζουμε για τον πρώτο μήνα του πολέμου. Ούτε η πρώτη, ούτε η δεύτερη εκδοχή του αρχικού σχεδίου δεν έχουν υλοποιηθεί. Αυτό δεν σημαίνει ότι οι ημέρες πολέμου ήταν ορφανές από γεγονότα και εξελίξεις. Το αντίθετο μάλιστα. Τα όσα έγιναν σε ετούτο τον πολεμικό μήνα άφησαν βαθιά την σφραγίδα τους στον πολύπαθο χώρο της Μέσης Ανατολής . Ας προσπαθήσουμε επιγραμματικά και σχηματικά να παρακολουθήσουμε τις εξελίξεις. Ένας καταστροφικός πόλεμος αυτονόητα εξασθενεί τις αντιμαχόμενες πλευρές . Η εξασθένιση όμως είναι σχετική έννοια και αρθρώνεται πάνω σε πολλαπλά επίπεδα. Για να ξεκινήσουμε από το επίπεδο της πολιτικής συγκρότησης των αντιμαχόμενων, η φθορά αφορά μεν όλους, αλλά με ολότελα διαφορετικό τρόπο τον καθένα: Η ηγετική ομάδα της Τεχεράνης είδε κορυφαία στελέχη της να δολοφονούνται από τις στοχευμένες επιθέσεις του Ισραήλ . Μπορούμε να υποθέσουμε ότι εξασθένισε ως προς τους κεντρικούς της μηχανισμούς. Από την άλλη πλευρά όμως αναδείχθηκε σε υπερασπιστή της πατρίδας, κάτι το οποίο δεν είναι αδιάφορο για τον λαό του Ιράν. Οι προγενέστερες δυσλειτουργίες του συστήματος αποδόθηκαν, μέσα στους καπνούς των επιθέσεων, στους εχθρούς της χώρας, που –όπως το καθεστώς διακήρυσσε– απεργάζονταν από καιρό την ταπείνωση και την διάλυση της χώρας. Οι πολιτικές αδυναμίες δηλαδή της εξουσίας αποδόθηκαν –με αποδείξεις πλέον– στους εξωτερικούς εχθρούς και η κεντρική εξουσία απαλλάχθηκε των δικών της παραλείψεων, λαθών και ευθυνώ ν. Είναι πολύ πιθανό ένα νέο κύμα λαϊκής στήριξης του καθεστώτος να γεννηθεί μέσα από αυτήν την διεργασία. Κύμα που θα ακυρώσει τα όποια πλήγματα δέχθηκε ο μηχανισμός της εξουσίας. ΗΠΑ και Ισραήλ εναντίον Ιράν Από την άλλη πλευρά του λόφου, η πολιτική ηγεσία στις ΗΠΑ δεν έμεινε αλώβητη. Οι προεκλογικές υποσχέσεις του προέδρου Τραμπ δεν είχαν θιγεί από την ξέφρενα επιθετική του εξωτερική πολιτική: Οι εύκολες επιτυχίες σε αυτόν τον τομέα, αρχίζοντας από τον Παναμά και τελειώνοντας στην Βενεζουέλα, δεν άφησαν χώρο για την δημιουργία σημαντικών εσωτερικών αντιδράσεων . Οι δυσκολίες, όμως, στην περίπτωση του Ιράν και, πολύ περισσότερο, μια αποτυχία της εκεί επέμβασης, δείχνουν ικανές να ανατρέψουν την όποια ανοχή είχε η “ασυνήθιστη” πολιτική της προεδρίας των ΗΠΑ. Το τελευταίο που θα επιθυμούσε η άρχουσα τάξη των ΗΠΑ αυτή την στιγμή θα ήταν μια πολεμική καθήλωση στην Μέση Ανατολή. Κάτι παραπλήσιο συμβαίνει με την ηγεσία του Τελ Αβίβ . Η κυβέρνηση Νετανιάχου ξεπέρασε μέσα από διαδοχικά λουτρά αίματος το σοκ που είχε προκαλέσει η εισβολή της Χαμάς. Μέσα σε μια ατμόσφαιρα “υπαρξιακού” πολέμου και με τις ΗΠΑ αποφασιστικά στο πλευρό της, η κυβέρνηση Νετανιάχου, κατάφερε όχι μόνο να επιβιώσει, αλλά και να αναπτύξει τις πλέον ακραίες εκδοχές των σχεδιασμών της: Την επιδίωξη του Μεγάλου Ισραήλ, με κυριαρχία –άμεση ή έμμεση– σε ό,τι υπάρχει ανάμεσα στα δύο ποτάμια, το Νείλο και τον Ευφράτη! Είτε ως συνταγή ασφάλειας, είτε ως προσδοκία ενός διαφορετικά ισχυρού Ισραήλ, ετούτο το όραμα συγκινεί σημαντικό τμήμα της ισραηλινής κοινωνίας: Σε μια τέτοια περίπτωση η χώρα θα αποκτούσε διαστάσεις ανάλογες με τις οικονομικές, τις καπιταλιστικές της επιδόσεις. Όπως όμως συμβαίνει και στην αμερικανική ηγεσία, η τυχόν αποτυχία των σχεδίων, θα αποτελέσει μείζον πολιτικό πρόβλημα και για το Τελ Αβίβ. Το τελευταίο έχει εισέλθει στην πολεμική αναμέτρηση με ολοκληρωτικό τρόπο, τόσο ώστε, ο συμβιβασμός και η όποια υποχώρηση να καταγραφεί ως “υπαρξιακή” καταστροφή. Πραγματικά τόσο στο Τελ Αβίβ, όσο και στην Ουάσιγκτον, οι εκεί κυβερνήσεις –και τα ισχυρά συμφέροντα πίσω από αυτές – θα αντιμετωπίσουν σημαντικά εσωτερικά προβλήματα σε περίπτωση που δεν νικήσουν στον τρέχοντα πόλεμο. Φοβάμαι δε ότι για αυτές η επιζητούμενη νίκη δεν εμπεριέχει κανενός είδους συμβιβασμό. Ανατροπές από τον πόλεμο με το Ιράν Για την Μέση Ανατολή στο σύνολό της ο πόλεμος έχει φέρει ήδη σημαντικές ανατροπές. Για την αστική τάξη των χωρών του Κόλπου, η προπολεμική εποχή ήταν περίοδος μεγάλων επιτυχιών: Από το Κουβέιτ στο Κατάρ και από εκεί στα Εμιράτα και στο Ομάν, η οικονομική ανάπτυξη στηριζόταν πλέον όχι μόνο στο πετρέλαιο και στο φυσικό αέριο, αλλά σε πλήθος βιομηχανικές δραστηριότητες, ή ολιγοπωλιακού χαρακτήρα υπηρεσίες . Αυτή η ανάπτυξη είχε μετατρέψει τις μικρές αυτές χώρες σε υποδείγματα, σε νέες, πολλά υποσχόμενες, μητροπόλεις του καπιταλισμού. Εκείνο που θα συμπλήρωνε την ευτυχία τους ήταν η σταθερότητα και η ασφάλεια, τομείς τους οποίους εξασφάλιζε η πληθωρική αμερικανική στρατιωτική παρουσία. Ετούτοι ακριβώς οι τομείς δέχθηκαν καίριο πλήγμα στις πρώτες αυτές εβδομάδες του πολέμου. Η παρουσία των βάσεων και των στρατευμάτων των ΗΠΑ δεν μπόρεσε να εξασφαλίσει ούτε την προστασία των λαμπρών αστικών κέντρων της περιοχής, ούτε τις παραγωγικές και οικονομικές τους δραστηριότητες, ούτε τη ναυσιπλοΐα στον Κόλπο, ούτε, τελικά, την ίδια την παρουσία των αμερικανικών βάσεων και θέσεων. Η προαπαιτούμενη για την ανάπτυξη σταθερότητα και η συνακόλουθη ασφάλεια, ακυρώθηκαν στον πρώτο μήνα του πολέμου. Η εξέλιξη αυτή προαναγγέλλει τη ριζική μεταβολή των λειτουργιών και των ισορροπιών στον Περσικό. Είναι αμφίβολο εάν επανακάμψουν οι παράγοντες της επιτυχίας: ακριβός τουρισμός και επενδύσεις σε ακίνητα, δεσπόζουσες θέσεις στις αεροπορικές μεταφορές, κυρίαρχη θέση στην τροφοδοσία του κόσμου με ενέργεια και άλλες σημαντικές πρώτες ύλες . Δεν θα είναι μάλιστα απίθανο η τομή στην οικονομική λειτουργία ετούτων των κέντρων να λειτουργήσει ως αποσταθεροποιητικός παράγοντας στις εκεί κοινωνίες, που χαρακτηρίζονται από ολιγομελείς κυρίαρχες κοινωνικά ομάδες, οι οποίες δεσπόζουν πάνω σε πλήθη εργαζόμενων “εισαγωγής” από κάθε φτωχή γωνιά του γύρω κόσμου. Το πρόπλασμα των εσωτερικών ταραχών υπάρχει ήδη στην περιοχή και στον ευρύτερο περίγυρό της. Η επανεμφάνιση της “ηττημένης” Χεζμπολάχ στον Λίβανο, η έντονη δραστηριότητα των σιιτικών –και όχι μόνο– ένοπλων οργανώσεων στο Ιράκ, οι διαδηλώσεις στο Μπαχρέϊν, αποτελούν ενδείξεις . Σε περίπτωση ήττας και αναδίπλωσης των ΗΠΑ στην περιοχή, οι ενδείξεις μπορεί να γίνουν κάτι το διαφορετικό. Θα μπορούσε δε να παρατηρήσει κανείς ότι ενώ οι ΗΠΑ και το Ισραήλ προσπαθούν να δημιουργήσουν εσωτερικά προβλήματα στο Ιράν –πότε επικαλούμενα εσωτερική εξέγερση, πότε επικαλούμενα Κούρδους, Αζέρους ή Μπαλούχους– η κοινωνική αστάθεια χτυπά προς το παρόν την πόρτα σε περιοχές όπου είχε επιβληθεί η ειρήνευση της PAX ISRAILOAMERICANA! Φυγή προς τα εμπρός Η φυγή προς τα εμπρός αποτελεί ένα παράθυρο διεξόδου. Το Ισραήλ υπόσχεται βιβλικές καταστροφές – τώρα μάλιστα που τα πλήγματα που δέχεται δεν είναι πλέον δυνατό να κρυφτούν από δημοσιογράφους και κοινή γνώμη. Δεν είναι μια υπόσχεση που μπορεί να οδηγήσει σε λύσεις . Τα τελευταία χρόνια το Ισραήλ έχει καταστρέψει ό,τι μπορεί να καταστραφεί, έχει επιδοθεί σε γενοκτονία και σε μαζικές δολοφονίες, σε πρωτόγνωρη κλίμακα. Το πολιτικό αποτέλεσμα ετούτης της καταστροφικής υστερίας είναι δυσδιάκριτο. Τι παραπάνω να κάνει; Ο λόγος για τα πυρηνικά που διαθέτει έρχεται σε επιβεβαίωση του αδιεξόδου στο οποίο έχει βρεθεί. Για την Ουάσιγκτον η φυγή προς τα εμπρός σημαίνει πλεύση σε αχαρτογράφητα νερά. Ακούγονται πολλά για χερσαίες επιχειρήσεις: Οι 5.000 πεζοναύτες που θα φτάσουν στο τέλος του μήνα, η 82η Αερομεταφερόμενη Μεραρχία που ίσως έρθει, είναι δυνάμεις που αρκούν για επιδρομές (του τύπου χτυπώ και φεύγω) τίποτε περισσότερο. Τυχόν πανστρατιά ενάντια στο Ιράν, του τύπου “Καταιγίδα της Ερήμου” θα χρειαστεί πολύμηνη προετοιμασία, στην περίπτωση που είναι εφικτή. Από όποια πλευρά όμως και αν το δει κανείς δεν είναι: Η αμερικανική κοινωνία δεν θέλει πόλεμο, τα οικονομικά μέσα δεν υπάρχουν, “πρόθυμοι” και άλλου τύπου σύμμαχοι δεν διακρίνονται στον ορίζοντα, ο δε αμερικανικός στρατός είναι αμφίβολο αν μπορεί να επιδοθεί σε μεγάλης κλίμακας χερσαία εκστρατεία. Επιδρομές λοιπόν. Και ολόγυρα πετρελαιοπηγές, κοιτάσματα φυσικού αερίου, αγωγοί, δεξαμενές, πετρελαιοφόρα, υγροποιημένο αέριο, διυλιστήρια. Ο τρελός με τα σπίρτα μέσα σε πυριτιδαποθήκη! Ελλάδα και Κύπρος Σε περίπτωση ήττας ή αναδίπλωσης του Ισραήλ και των ΗΠΑ ο χάρτης της Μέσης Ανατολής αλλάζει. Σε περίπτωση “νίκης” των δύο αυτών, αν το Ιράν μετατραπεί σε μια τεράστια Συρία ή Λιβύη, πάλι ο χάρτης αλλάζει. Για την Κύπρο και την Ελλάδα οι εξελίξεις σημαίνουν πολλά. Καθώς στην Ανατολή τα πράγματα έχουν γίνει ρευστά, αβέβαια και επικίνδυνα, το βάρος της στήριξης του κράτους του Ισραήλ μεταφέρεται δυτικά: στη Μεσόγειο. Στην περίπτωση αυτή η άμεση “ενδοχώρα” του προπυργίου αυτού είναι η Κύπρος και η Ελλάδα – η Κρήτη πιο ειδικά. Η σημασία και ο στρατηγικός ρόλος των χωρών και των νησιών αυτών μεταβάλλεται σε κλίμακα που υπερβαίνει τις δυνατότητες και τη διάθεση της Λευκωσίας και της Αθήνας ως προς την διαχείρισή τους. Ήδη στην Κύπρο συνωστίζονται “προστάτες” – Βρετανοί, Γάλλοι, Ισπανοί, Ιταλοί, Ολλανδοί, Ελλαδίτες, Τούρκοι, Ισραηλινοί και Αμερικανοί . Τον παλαιό καιρό τέτοιους πληθωρισμούς “προστασίας” τους ονομάζαμε προτεκτοράτο. Με τόσους “προστάτες”, ποια είναι η δυνατότητα της κυπριακής κυβέρνησης να επιλέξει και να χαράξει πολιτική; Όσο για την Κρήτη, όντως αυτή δεν έχει πλήθος “προστατών”. Εδώ είναι αποκλειστικό έδαφος των ΗΠΑ, δεν υπάρχει ανάγκη ούτε να το κρύψουμε πλέον. Όπως είναι και το πλήθος των άλλων βάσεων και “διευκολύνσεων” στη χώρα μας. Ο δε υπουργός Άμυνας Δένδιας, αφελής ως συνήθως, επαίρεται πως οι “ελληνικοί” Patriot κατέρριψαν ιρανικούς πυραύλους. Ως προς την αφέλεια και την πολιτική βλακεία, ας πούμε ότι το τερμάτισε! Αν και πάντοτε υπάρχει παρακάτω…

Ένταση και οργή για την επιλογή της αίθουσας! Μετ’ εμποδίων και με καταγγελίες συγγενών και των δικηγόρων τους για το μέγεθος και την ασφάλεια της δικαστικής αίθουσας στη Λάρισα ξεκίνησε η δίκη για την τραγωδία των Τεμπών, όταν και σκοτώθηκαν 57 άνθρωποι. Η αίθουσα στο συνεδριακό κέντρο του συγκροτήματος Γαιόπολις στη Λάρισα έχει γεμίσει ασφυκτικά, ενώ βρίσκονται σε ισχύ αυστηρά μέτρα ασφαλείας. Η δίκη ξεκίνησε με εντάσεις, με συγγενείς των θυμάτων να επιτίθενται λεκτικά κατά του μοναδικού παρόντα κατηγορούμενου, του πρώην προέδρου του ΟΣΕ, Σπύρου Πατέρα. Στο εδώλιο θα καθίσουν συνολικά 36 κατηγορούμενοι -μη πολιτικά πρόσωπα- που αντιμετωπίζουν κατά περίπτωση σοβαρά κακουργήματα. O κατάλογος των μαρτύρων που θα εξεταστούν στο ακροατήριο φτάνει τους 352 , ενώ στους 250 περίπου ανέρχονται οι δικηγόροι που θα παρασταθούν στην υπόθεση. Ποιο κατηγορούνται Από τους 36 κατηγορούμενους στη δίκη για τα Τέμπη, οι 33 αντιμετωπίζουν κατηγορίες σε βαθμό κακουργήματος, ενώ οι υπόλοιποι τρεις κατηγορούνται για πλημμελήματα . Οι κατηγορούμενοι προέρχονται από διάφορους φορείς του σιδηροδρομικού συστήματος και της πολιτείας. Ο σταθμάρχης Λάρισας Βασίλειος Σαμαράς , που είχε την ευθύνη της βάρδιας κατά τη νύχτα του δυστυχήματος, βρίσκεται στην κορυφή του καταλόγου. Σύμφωνα με την εισαγγελική πρόταση, είχε τοποθετηθεί στη θέση αυτή παρά τα όρια ηλικίας . Μαζί του κατηγορούνται ο Δημήτριος Νικολάου, επιθεωρητής Διοίκησης του ΟΣΕ στη Λάρισα, καθώς και οι Κωνσταντίνος Παυλόπουλος και Παναγιώτης Χαμηλός, οι δύο σταθμάρχες που φέρεται ότι εγκατέλειψαν τη θέση τους νωρίτερα. Από τον ΟΣΕ κατηγορούνται πολλά ανώτερα στελέχη διαφορετικών περιόδων. Ο Κωνσταντίνος Μουρουδέλης υπηρέτησε ως Διευθυντής Διεύθυνσης Σιδηροδρομικών Συστημάτων από τον Ιούλιο 2019 έως τον Σεπτέμβριο 2021. Τη θέση του ανέλαβε ο Ιωάννης Παληοθόδωρος, που παρέμεινε μέχρι την ημέρα του δυστυχήματος και εξακολουθεί να υπηρετεί. Στους κατηγορουμένους της δίκης για τα Τέμπη περιλαμβάνονται επίσης ο Ιωάννης Κυριαζόπουλος, Εκτελεστικό Μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου με ευθύνη εποπτείας κρίσιμων διευθύνσεων, ο Πέτρος Πανόπουλος και ο Γρηγόριος Σαμπατακάκης, που διετέλεσαν Γενικοί Διευθυντές Δικτύου, καθώς και ο Ζαχαρίας Στουρνάρας, Διευθυντής Συντήρησης Ηλεκτρομηχανολογικών Συστημάτων από το 2019 μέχρι σήμερα. Τρεις πρώην Πρόεδροι και Διευθύνοντες Σύμβουλοι του ΟΣΕ κατηγορούνται: ο Παναγιώτης Θεοχάρης (2018 έως 2019), ο Κωνσταντίνος Σπηλιόπουλος (2019 έως 2020) και ο Σπυρίδων Κλέαρχος Πατέρας, που κατείχε τη θέση κατά τη στιγμή του δυστυχήματος. Ο Θεοφάνης Αθανάσιος Κοτταράς, Αναπληρωτής Διευθύνων Σύμβουλος, συμπληρώνει τον κατάλογο των ανώτατων στελεχών του οργανισμού. Από την ΕΡΓΟΣΕ, τον φορέα υποδομών του σιδηροδρομικού δικτύου, κατηγορούνται συνολικά 16 άτομα. Τρεις πρώην Διευθύνοντες Σύμβουλοι βρίσκονται στο εδώλιο: ο Αθανάσιος Βούρδας, ο Χρήστος Διονέλης και ο Χρήστος Βίνης, που ήταν ταυτόχρονα Πρόεδρος. Ο Διονύσιος Ράππος, Διευθυντής Έργων και προϊστάμενος διευθύνουσας υπηρεσίας, κατηγορείται μαζί με τους Κωνσταντίνο Βενετσανάκο, Δημήτριο Τσοτσορό και Εμμανουήλ Γεωργιλάκη, που κατείχαν θέσεις προϊσταμένων διευθύνσεων έργων. Επιπλέον, κατηγορούνται εννέα επιβλέποντες μηχανικοί σιδηροδρομικών συστημάτων και επιδομής: ο Γεώργιος Κατάκος, ο Βασίλειος Παππάς, ο Απόστολος Τσακίρης, ο Νικόλαος Δένης, ο Άνθιμος Αμανατίδης, ο Παύλος Κουζής, η Λουκία Τουμπανάκη, ο Σταμάτιος Ελευθερίου και ο Κωνσταντίνος Χρονάκης. Η Ιωάννα Τσιαπαρίκου, πρώην Πρόεδρος της Ρυθμιστικής Αρχής Σιδηροδρόμων , συγκαταλέγεται στους κατηγορούμενους για το ρόλο της στην εποπτεία του συστήματος ασφαλείας. Από το Υπουργείο Υποδομών και Μεταφορών κατηγορούνται δύο υψηλόβαθμοι υπάλληλοι: ο Γεώργιος Πατσιαβός, Προϊστάμενος Γενικής Διεύθυνσης Μεταφορών, και η Αικατερίνη Δεμερτζή, Προϊσταμένη Διεύθυνσης Σιδηροδρομικών Μεταφορών. Οι πολιτικοί υπουργοί εξετάζονται ξεχωριστά βάσει του νόμου περί ευθύνης υπουργών. Δύο υψηλόβαθμα στελέχη της Hellenic Train, οι Maurizio Capotorto (Μαουρίτσιο Καποτόρτο) και Luigi Bussoletti (Λουίτζι Μπουσολέτι), αντιμετωπίζουν κατηγορίες για ανθρωποκτονία από αμέλεια κατά συρροή, βαριά και απλή σωματική βλάβη από αμέλεια. Η Στυλιανή Κολιοπούλου κατηγορείται για παράβαση καθήκοντος , καθώς φέρεται ότι συμμετείχε σε επιτροπή που ενέκρινε τη μετάταξη του σταθμάρχη. Οι κατηγορίες που αντιμετωπίζουν Το κατηγορητήριο περιλαμβάνει πέντε βασικές πράξεις . Η πρώτη και βαρύτερη αφορά επικίνδυνη παρέμβαση στη συγκοινωνία μέσων σταθερής τροχιάς με ενδεχόμενο δόλο, που είχε ως αποτέλεσμα θανάτους μεγάλου αριθμού ανθρώπων, βαριές σωματικές βλάβες, σημαντική βλάβη σε εγκαταστάσεις κοινής ωφέλειας και κίνδυνο για περισσότερα πρόσωπα και πράγματα. Οι επόμενες κατηγορίες περιλαμβάνουν ανθρωποκτονία από αμέλεια κατά συρροή , βαριά σωματική βλάβη από αμέλεια από υπόχρεο κατά συρροή, απλή σωματική βλάβη από αμέλεια από υπόχρεο κατά συρροή και παράβαση καθήκοντος. Για ορισμένους κατηγορούμενους οι πράξεις χαρακτηρίζονται ως τελεσθείσες κατ’ εξακολούθηση, για άλλους ως τελεσθείσες από κοινού, ενώ υπάρχουν και συνδυασμοί των δύο χαρακτηρισμών. Οι 33 κατηγορούμενοι που αντιμετωπίζουν το κακούργημα της επικίνδυνης παρέμβασης στη συγκοινωνία με ενδεχόμενο δόλο μπορεί να καταδικαστούν ακόμη και σε ισόβια κάθειρξη, ιδίως λόγω των πολλαπλών θανάτων που προκλήθηκαν. Οι πλημμεληματικές κατηγορίες που αντιμετωπίζουν όλοι οι 36 κατηγορούμενοι, ανάλογα με την περίπτωση, επισύρουν επίσης σοβαρές ποινές φυλάκισης. Μας αγνοείτε, φώναξε η Κωνσταντοπούλου Νέα ένταση προκλήθηκε μέσα στην δικαστική αίθουσα που έχει οριστεί να διεξαχθεί η δίκη των Τεμπών. Συγγενείς των θυμάτων των Τεμπών καθώς και οι δικηγόροι τους διαμαρτύρονται έντονα για την απόφαση του προεδρείου να μην κάνει δεκτό το αίτημα τους για αλλαγή αίθουσας διεξαγωγής της δίκης. Η Ζωή Κωνσταντοπούλου στο άκουσμα της απόφασης της έδρας για συνέχιση της ακροαματικής διαδικασίας στην εν λόγω αίθουσα φώναζε: «μας αγνοείτε» Σχεδόν το σύνολο των δικηγόρων διαμαρτύρονται για την δικαστική αίθουσα με τις πληροφορίες να αναφέρουν ότι θα υποβάλλουν νέο αίτημα θίγοντας θέμα ασφάλειας, επικαλούμενοι τον 135 κώδικα πολιτικής δικονομίας. Μάλιστα οι δικηγόροι ζητούν να διακοπεί η δίκη μέχρι να αποφανθεί ο Άρειος πάγος για τις συνθήκες. Από την πλερυά της η πρόεδρος του δικαστηρίου, είπε ότι αυτό δεν προβλέπεται σε καμία διαδικασία. «Τσαλαπατάτε τη μνήμη των παιδιών μας» φωνάζει μητέρα θύματος και χειροκροτείται. Ο πρόεδρος της ολομέλειας των δικηγορικών συλλόγων: « Εχουμε αποφασίσει να γίνει η δίκη. Η κατάσταση αυτή πέραν της αξιοπρέπειας θέτει ζητήματα ασφαλείας. Το δικαστήριο να λάβει τα απαιτούμενα μέτρα » SLpress

Μια Προφητεία - ομολογία που θα σοκάρει! O Έλληνας Πατριάρχης βγαίνει από τον Πανάγιο Τάφο χωρίς το Άγιο Φως... Ο Θεός το αρνείται για πρώτη φορά το μέγιστο αυτό Δώρο... Δείτε το βίντεο του ρεπορτάζ που έκανε ο Θάνος Κόκκαλης:

Η Ιερουσαλήμ ως παγκόσμιο σημείο ανάφλεξης! Η περιοχή του Όρους του Ναού, στην Ιερουσαλήμ, δεν αποτελεί μόνο θρησκευτικό σύμβολο, αλλά και αντικείμενο σύνθετου διεθνούς νομικού καθεστώτος Η παρουσία του Τέμενος Ομάρ και του ευρύτερου συγκροτήματος του Haram al-Sharif τελεί υπό καθεστώς ιδιαίτερης προστασίας , το οποίο έχει διαμορφωθεί μέσα από αποφάσεις διεθνών οργανισμών και νομικές ιστορικές συμφωνίες. 1. Το καθεστώς της Ιερουσαλήμ στο διεθνές δίκαιο , εδράζεται αρχικά στο Ψήφισμα 181 (1947) του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, το οποίο προέβλεπε την καθιέρωση της πόλης ως corpus separatum υπό διεθνή διοίκηση. Μετά τον Πόλεμος των Έξι Ημερών, η Ανατολική Ιερουσαλήμ, τέθηκε υπό ισραηλινό έλεγχο, γεγονός που οδήγησε σε σειρά αποφάσεων του Συμβούλιου Ασφαλείας ΟΗΕ : Ψήφισμα 242 (1967): Αρχή της μη απόκτησης εδάφους δια της βίας Ψήφισμα 478 (1980) : Μη αναγνώριση της προσάρτησης της Ιερουσαλήμ από το Ισραήλ . Συνεπώς, το Διεθνές Δίκαιο εξακολουθεί να θεωρεί την Ανατολική Ιερουσαλήμ ως κατεχόμενο έδαφος. 2. Προστασία θρησκευτικών μνημείων και πολιτιστικής κληρονομιάς . Η προστασία του χώρου ενισχύεται από την UNESCO, η οποία έχει χαρακτηρίσει την Παλαιά Πόλη της Ιερουσαλήμ ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς. Παράλληλα, ισχύουν: Η Σύμβαση της Χάγης 1954, η Τέταρτη Σύμβαση της Γενεύης, μάλιστα οι συμβάσεις αυτές απαγορεύουν: Καταστροφή θρησκευτικών μνημείων, αλλαγή του χαρακτήρα ιερών τόπων σε κατεχόμενες περιοχές. Επομένως, οποιαδήποτε ενέργεια κατεδάφισης ή μεταβολής του status quo θα συνιστούσε σοβαρή παραβίαση του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου. 3. Το καθεστώς του “status quo” και ο ρόλος της Ιορδανίας . Η διαχείριση του Haram al-Sharif διέπεται από ένα άτυπο αλλά ισχυρό καθεστώς “status quo”, στο οποίο διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο η Ιορδανία μέσω του Ισλαμικού Waqf. Η ρύθμιση αυτή ενισχύθηκε από τη Συνθήκη Ειρήνης Ισραήλ–Ιορδανίας 1994 , η οποία αναγνωρίζει τον ειδικό ρόλο της Ιορδανίας στα ιερά μουσουλμανικά μνημεία. Οποιαδήποτε μονομερής αλλαγή: Θα μπορεί να θεωρηθεί ως παραβίαση της διεθνούς συμφωνίας. Και θα μπορεί να ενεργοποιήσει περιφερειακές εντάσεις. 4. Γεωπολιτικές συνέπειες της πιθανής ανατροπής, ηυποθετική καταστροφή του Τεμένους και η ανέγερση νέου Ναού θα είχε άμεσες συνέπειες, όπως: α. Περιφερειακή σύγκρουση , όπου πιθανώς θα εμπλέκονταν κράτη όπως: Ιράν, Τουρκία, και Αραβικός κόσμος συνολικά. β. Ενεργοποίηση μη κρατικών δρώντων . Οργανώσεις όπως η Χεζμπολάχ θα μπορούσαν να εμπλακούν στρατιωτικά. γ. Παγκόσμια αστάθεια. Η κρίση θα μπορούσε να εξελιχθεί σε ευρύτερη σύγκρουση, λόγω εμπλοκής μεγάλων δυνάμεων. 5. Η θρησκεία ως παράγοντας διεθνών σχέσεων , με εσχατολογικές αντιλήψεις, όπως αυτές που συνδέονται με τη Αποκάλυψη του Ιωάννη και τη θεολογία του Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς , μπορεί να μην αποτελούν μέρος του διεθνούς δικαίου, όμως το ερμηνεύουν και το καταγράφουν. Ωστόσο, στη σύγχρονη διεθνολογία αναγνωρίζεται ότι: Οι θρησκευτικές αφηγήσεις επηρεάζουν στρατηγικές επιλογές. Διαμορφώνουν εθνικές ταυτότητες και μπορούν να λειτουργήσουν ως καταλύτες συγκρούσεων. Η εργαλειοποίηση τέτοιων αφηγήσεων ή ερμηνειών ενδέχεται να δημιουργήσει αυτό που στη θεωρία διεθνών σχέσεων αποκαλείται “security dilemma” με πολιτισμικά χαρακτηριστικά. 6. Συμπερασματικά, είναι ότι η διεθνολογική προσέγγιση και η πιθανότητα δραστικής μεταβολής στο καθεστώς της Ιερουσαλήμ: Συγκρούεται με το ισχύον διεθνές δίκαιο και αντιβαίνει σε διεθνείς πολυμερείς συμφωνίες και ενέχει εξαιρετικά υψηλό γεωπολιτικό κόστος. Επομένως, ενώ οι μεσσιανικές αφηγήσεις διατηρούν τη ραβινική θεολογική και πολιτισμική τους σημασία , η πραγμάτωσή τους στο πεδίο της διεθνούς πολιτικής προσκρούει σε ένα πυκνό πλέγμα νομικών, διπλωματικών και στρατηγικών περιορισμών , που θεωρώ θα μπορέσουν να παρακαμφθούν με τον ένα ή άλλο τρόπο . Τότε όταν πλέον θα έχει έλθει το πλήρωμα του χρόνου, για την εμφάνιση του μεσσία του Ισραήλ (για τους Χριστιανούς ο Αντίχριστος) και την παράλληλη κατασκευή του ναού του Σολομώντα. Οψόμεθα. triklopodia

Οι Ιρανοί τρολλάρουν τον Τράμπ, το Ισραήλ ισοπεδώνεται και τίποτε δεν προμηνύει ειρήνη! Μόνο χάος παντού... Νύχτα τρόμου για Τελ Αβίβ, Ασκελόν και Κιριάτ Γκατ στο Ισραήλ – Oι ιρανικοί πύραυλοι έπεσαν «βροχή»! Tράμπ προς Ιρανούς: "Ανοίξτε το Hormuz, θα σας ισοπεδώσω"! Οι σημερινές επιθέσεις είναι η απάντηση της Τεχεράνης στο τελεσίγραφο του Τραμπ Ο Tράμπ προειδοποίησε ότι εάν το Ιράν δεν ανοίξει πλήρως το Στενό του Hormuz έως τις 01:45 τα ξημερώματα της Τρίτης 24/3 (ώρα Ελλάδας) τότε οι αμερικανικές δυνάμεις θα πλήξουν τα εργοστάσια ηλεκτρικής παραγωγής του Ιράν! Με τον πόλεμο στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής  να βρίσκεται ήδη στην 4η εβδομάδα του, όλα δείχνουν πως τα χειρότερα  δεν έχουν έρθει ακόμα. Με πολλούς αναλυτές να μιλούν για την χειρότερη ενεργειακή κρίση  από τη δεκαετία του ’70, ΗΠΑ  και Ιράν  ανταλλάσσουν τελεσίγραφα και απειλές… Ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ προειδοποίησε ότι εάν το Ιράν δεν ανοίξει πλήρως το Στενό του Ορμούζ έως τις 01:45 τα ξημερώματα της Τρίτης 24/3 (ώρα Ελλάδας) τότε οι αμερικανικές δυνάμεις θα πλήξουν τα εργοστάσια ηλεκτρικής παραγωγής του Ιράν… Στο τελεσίγραφο αυτό το Ιράν  απαντά ότι εάν οι Αμερικανοί προχωρήσουν σε αυτό το βήμα, τότε θα πλήξουν όλες  τις ενεργειακές υποδομές στο Ισραήλ  και στα κράτη του Κόλπου  που χρησιμοποιούν οι ΗΠΑ . Πάντως, οι Φρουροί της Επανάστασης  διέψευσαν ότι στόχος τους είναι να πλήξουν μονάδες αφαλάτωσης, από τις οποίες προέρχεται και το πόσιμο νερό  στα κράτη του Κόλπου … Πέρα όμως από την ανταλλαγή προειδοποιήσεων και τελεσιγράφων, το Ιράν  εξακολουθεί να πλήττει με ιδιαίτερη σφοδρότητα περιοχές του Ισραήλ , όπως το Τελ Αβίβ  αλλά και στόχους στη Δυτική Όχθη , ενώ ο ισραηλινός στρατός υποστηρίζει ότι από νωρίς σήμερα Δευτέρα 23/3 τα ξημερώματα εξαπολύει ένα νέο κύμα αεροπορικών επιδρομών  στην Τεχεράνη . Παράλληλα οι Ισραηλινοί φαίνεται πως ετοιμάζουν μια ευρεία χερσαία εισβολή  στον Λίβανο … Πύραυλοι με το...τσουβάλι Ιρανικοί βαλλιστικοί πύραυλοι έπληξαν το Τελ Αβίβ, το Κιριάτ Γκατ και την Ασκελόν του Ισραήλ, δημιουργώντας ένα σκηνικό πραγματικής «κόλασης». Οι αρχικές αναφορές δείχνουν ότι το Ιράν εκτόξευσε υπερ-υπερηχητικούς βαλλιστικούς πυραύλους Fatah-2 στοχεύοντας πολλαπλές τοποθεσίες στο Ισραήλ. Αυτά τα προηγμένα συστήματα, γνωστά για την εξαιρετική ταχύτητα και την ευελιξία τους, παρουσιάζουν σοβαρές προκλήσεις για τα υπάρχοντα δίκτυα αντιπυραυλικής άμυνας του Ισραήλ. Η σημερινή ιρανική επίθεση θεωρείται ως η πρακτική απάντηση στο τελεσίγραφο του Αμερικανού προέδρου Ν.Τραμπ για άνοιγμα των Στενών του Ορμούζ μέσα σε 48 ώρες ειδάλλως οι ΗΠΑ θα καταστρέψουν όλους τους σταθμούς παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας του Ιράν. Απειλές Ιράν «Εάν οι υποδομές καυσίμων και ενέργειας του Ιράν  δεχθούν επίθεση από τον εχθρό, όλες οι ενεργειακές υποδομές, καθώς και οι υποδομές τεχνολογίας πληροφοριών… που ανήκουν στις ΗΠΑ  και στο καθεστώς της περιοχής θα αποτελέσουν στόχο, σύμφωνα με προηγούμενες προειδοποιήσεις», δήλωσε ο στρατιωτικός εκπρόσωπος του Ιράν , Ιμπραήμ Ζολφαγκαρί . Αλλά και ο πρόεδρος του ιρανικού Κοινοβουλίου, Μοχάμαντ Μπακέρ Καλίμπαφ  κλιμάκωσε τη ρητορική, γράφοντας στο X ότι κρίσιμες υποδομές  και ενεργειακές εγκαταστάσεις στη Μέση Ανατολή  θα μπορούσαν να «καταστραφούν ανεπανόρθωτα» εάν δεχθούν επίθεση ιρανικά εργοστάσια ηλεκτροπαραγωγής. Διαψεύδουν οι Φρουροί ότι στόχος είναι το νερό Πάντως, οι Φρουροί της Επανάστασης  υποστήριξαν πως «ο ψεύτης, τρομοκράτης και παιδοκτόνος Τραμπ » ισχυρίστηκε ότι σκοπεύουν να πλήξουν μονάδες αφαλάτωσης νερού στην περιοχή και να δυσκολέψουν τη ζωή των κατοίκων των γειτονικών χωρών. «Πρώτον, αυτός είναι ο ίδιος ο επιτιθέμενος και αντιλαϊκός αμερικανικός στρατός που ξεκίνησε τον πόλεμο σκοτώνοντας 180 παιδιά  δημοτικού και μέχρι στιγμής έχει πλήξει πέντε  υποδομές υδροδότησης, συμπεριλαμβανομένης της μονάδας αφαλάτωσης στο νησί Κεσμ . Οι Φρουροί της Επανάστασης  μέχρι τώρα δεν έχουν κάνει κάτι τέτοιο. Δεύτερον, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ  τρομοκράτης και παιδοκτόνος, απείλησε να επιτεθεί σε ιρανικά εργοστάσια ηλεκτροπαραγωγής. Είναι φυσικό ότι μια επίθεση στην ηλεκτρική ενέργεια θα διαταράξει πολλές  ανθρωπιστικές υπηρεσίες, όπως νοσοκομεία, κέντρα διάσωσης, δίκτυα ύδρευσης και μονάδες αφαλάτωσης, κάτι που είναι απάνθρωπο . Η δική μας ενέργεια θα είναι αντίποινα : σε περίπτωση επίθεσης στα εργοστάσια ηλεκτροπαραγωγής, το Ιράν  θα στοχεύσει εργοστάσια ηλεκτροπαραγωγής του καθεστώτος κατοχής, εργοστάσια χωρών της περιοχής που τροφοδοτούν τις βάσεις των ΗΠΑ , καθώς και οικονομικές, βιομηχανικές και ενεργειακές υποδομές στις οποίες συμμετέχουν οι Αμερικανοί μέτοχοι. Μην έχετε αμφιβολία  ότι θα το πράξουμε. Χτυπήσατε τα νοσοκομεία μας και εμείς δεν ανταποδώσαμε, χτυπήσατε τα κέντρα διάσωσης μας και δεν ανταποδώσαμε, χτυπήσατε τα σχολεία μας και δεν ανταποδώσαμε. Αλλά αν επιτεθείτε στην ηλεκτρική ενέργεια, θα απαντήσουμε πλήττοντας την ηλεκτρική ενέργεια. Είμαστε αποφασισμένοι  να απαντήσουμε σε κάθε απειλή στο επίπεδο που δημιουργεί ισορροπία αποτροπής και θα το πράξουμε. Οι ΗΠΑ  δεν γνωρίζουν τις δυνατότητές μας, αλλά θα τις δουν στο πεδίο της μάχης » αναφέρουν οι Φρουροί της Επανάστασης . Τρόμος στον Κόλπο Σημειώνεται ότι η ηλεκτρική ενέργεια καθιστά κατοικήσιμες τις λαμπερές πόλεις στην έρημο, εν μέρει τροφοδοτώντας τις μονάδες αφαλάτωσης που παράγουν το 100%  του νερού που καταναλώνεται στο Μπαχρέιν  και στο Κατάρ . Τέτοιες εγκαταστάσεις χρησιμοποιούν θαλασσινό νερό για να καλύψουν περισσότερο από το 80%  των αναγκών σε πόσιμο νερό στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα  και το 50%  της υδροδότησης στη Σαουδική Αραβία . Φρουροί της Επανάστασης: "Τραμπ, απολύεσαι…" Μέσα σε αυτό το σκηνικό, οι Φρουροί της Επανάστασης  αποφάσισαν να τρολλάρουν τον πρόεδρο Τραμπ … «Έι Τραμπ , απολύεσαι! Τη γνωρίζεις καλά αυτή τη φράση. Σε ευχαριστούμε για την προσοχή σου σε αυτό το θέμα» ήταν το μήνυμα των Ιρανών στον Αμερικανό πρόεδρο. Νέο μήνυμα Τραμπ: Ειρήνη διά της ισχύος… Εν τω μεταξύ, και ενώ τρέχει το τελεσίγραφο του για το Στενό του Ορμούζ , ο Τραμπ  έστειλε νέο μήνυμα νωρίτερα σήμερα 23/3 τα ξημερώματα. «Ειρήνη δια της ισχύος για να το πω ήρεμα» έγραψε ο Αμερικανός πρόεδρος. Εφημερίδα Χααρέτζ : "Το προσωπικό... Βιετνάμ του Τραμπ" Το Στενό του Ορμούζ  θα μπορούσε να γίνει το « Βιετνάμ » του Ντόναλντ Τραμπ  αναφέρει η ισραηλινή εφημερίδα Χααρέτζ . Το δημοσίευμα υποστηρίζει ότι οι αρχικοί στρατιωτικοί στόχοι που παρουσίασε ο Τραμπ  έχουν εξασθενήσει και έχουν περιοριστεί στην «απελευθέρωση του πετρελαίου». Η ισραηλινή εφημερίδα Μααρίβ  έγραψε ότι το Ιράν  δεν θα υποκύψει και θα εφαρμόσει τις απειλές του. Στο ίδιο άρθρο προστίθεται ότι το σενάριο του Τραμπ  μπορεί να οδηγήσει την περιοχή σε κατάσταση που δεν έχει ποτέ ξαναδει. New York Times: "Ο Νετανιάχου έπεισε τον Τραμπ ότι η κατάρρευση της ηγεσίας του Ιράν ήταν εφικτός στόχος" Ο πρωθυπουργός του Ισραήλ , Μπενιαμίν Νετανιάχου  πριν από την έναρξη του πολέμου, έπεισε τον πρόεδρο Τραμπ  ότι η κατάρρευση της κυβέρνησης του Ιράν  κατά τη διάρκεια της επιχείρησης, ήταν εφικτή επισημαίνουν οι Νιου Γιορκ Τάιμς . «Στην προετοιμασία για τον πόλεμο, ο Νετανιάχου  χρησιμοποίησε τον αισιόδοξο απολογισμό της εθνικής υπηρεσίας πληροφοριών του Ισραήλ , Μοσάντ , σχετικά με την πιθανότητα ιρανικής εξέγερσης, για να πείσει τον Τραμπ  ότι η κατάρρευση της ιρανικής κυβέρνησης ήταν ρεαλιστικός στόχος» επισημαίνει το δημοσίευμα. Προηγουμένως, η Μοσάντ  είχε προτείνει στον Νετανιάχου  να προκαλέσει μια μαζική εξέγερση  στο Ιράν , η οποία σε συνδυασμό με την έναρξη των επιχειρήσεων από Ισραήλ  και ΗΠΑ  θα οδηγούσε σε αλλαγή καθεστώτος στην Ισλαμική Δημοκρατία. Πολλοί υψηλόβαθμοι Αμερικανοί αξιωματούχοι, καθώς και αναλυτές πληροφοριών από τον Στρατό Άμυνας του Ισραήλ , είχαν επιφυλάξεις  για το σχέδιο. Οι Αμερικανοί στρατιωτικοί προσπάθησαν να εξηγήσουν στον Τραμπ  ότι οι Ιρανοί δεν θα κατέβαιναν σε διαδηλώσεις όσο οι ΗΠΑ  και το Ισραήλ  πλήττουν τη χώρα, ενώ οι αναλυτές πληροφοριών αξιολόγησαν ότι η πιθανότητα εμφάνισης εμφυλίου πολέμου  και αλλαγής καθεστώτος μέσω μαζικής εξέγερσης ήταν χαμηλή . Πυραυλική καταιγίδα Το Ιράν  εξαπέλυσε διαδοχικά κύματα πυραύλων κατά του Ισραήλ . Σύμφωνα με το πρακτορείο Τασνίμ , σε νέο κύμα εκτεταμένων πυραυλικών επιθέσεων του Ιράν  στις κεντρικές περιοχές του Ισραήλ , ο ουρανός του Τελ Αβίβ  και των προαστίων του βρέθηκε πλήρως υπό τον έλεγχο των ιρανικών πυραύλων. Βίντεο που δημοσιεύτηκαν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και στα μέσα ενημέρωσης δείχνουν δεκάδες  ιρανικούς πυραύλους να διαπερνούν τα αντιαεροπορικά συστήματα του Ισραήλ  και να πλήττουν άμεσα διάφορα σημεία στα κατεχόμενα εδάφη. Τα ισραηλινά αντιαεροπορικά συστήματα, συμπεριλαμβανομένου του Iron Dome , για άλλη μια φορά απέτυχαν  απέναντι στον μεγάλο όγκο των προηγμένων ιρανικών πυραύλων. Ο ουρανός του Τελ Αβίβ  μετατράπηκε για ώρες σε πεδίο επίδειξης της πυραυλικής ισχύος του Ιράν , προκαλώντας εκτεταμένο τρόμο  στους κατοίκους των κατεχόμενων περιοχών. Τα ισραηλινά ΜΜΕ ανέφεραν ότι η ταχύτητα και η ένταση εκτόξευσης των πυραύλων από τον βορρά έως τον νότο των κατεχόμενων εδαφών ήταν εξαιρετική  λόγω της ασυνήθιστης συνέπειας και διάρκειάς της. Σύμφωνα με τα ρεπορτάζ, ακούστηκαν ισχυρές εκρήξεις  σε διάφορες περιοχές των κατεχόμενων εδαφών, ενώ οι εικόνες δείχνουν εκτεταμένες καταστροφές  στις υποδομές του καθεστώτος του Ισραήλ . Μάλιστα η εφημερίδα Γεντιότ Αχρονότ  περιέγραψε τις ζημιές στην πόλη Μπέτ Αχ Τίκβα , ανατολικά του Τελ Αβίβ , ως « εκτεταμένες ». Στόχος αμερικανικές βάσεις Οι Φρουροί της Επανάστασης  ( IRGC ) ανακοίνωσαν ότι κατά την εκτέλεση του 75ου κύματος των επιχειρήσεων τους, στοχοθετήθηκαν νέες θέσεις στρατιωτών και σημεία απόκρυψης Ισραηλινών στρατιωτών σε διάφορα σημεία των κατεχόμενων εδαφών. Η αεροπορική βάση Prince Sultan  στο Αλ Χαρτζ , που αποτελεί έναν από τους κύριους χώρους εγκατάστασης και αεροπορικών επιχειρήσεων των αμερικανών εισβολέων εναντίον του Ιράν , επλήγη επίσης από βαλλιστικούς πυραύλους. Οι Φρουροί της Επανάστασης  προειδοποιούν τους Ισραηλινούς και Αμερικανούς στρατιωτικούς τρομοκράτες ότι παρακολουθούνται πλήρως  από τις μονάδες πληροφοριών των επιχειρήσεων των IRGC , και ότι η απόκρυψή τους σε οικισμούς, όπως σε έναν οικισμό στο Αράντ , λόγω της πληροφόρησης των IRGC , δεν θα σώσει  τις ζωές τους. Ιράν: Έχουν πληγεί πάνω από 80.000 πολιτικές δομές Οι επιθέσεις σε όλο το Ιράν  έχουν προκαλέσει ζημιές σε περισσότερες από 80.000  πολιτικές μονάδες, περιλαμβανομένων ιατρικών κέντρων, σχολείων και ασθενοφόρων, σύμφωνα με την Ερυθρά Ημισέληνο  του Ιράν , όπως μεταδίδουν ιρανικά μέσα ενημέρωσης. Στην Τεχεράνη , οι επιθέσεις έχουν επηρεάσει 275  φαρμακευτικά, υγειονομικά και κέντρα έκτακτης ανάγκης, 498  σχολεία και 17  κέντρα της Ερυθράς Ημισελήνου , σύμφωνα με το πρακτορείο IRNA , επικαλούμενο τον Πιρ Χοσεΐν Κολιβάντ , πρόεδρο της Ερυθράς Ημισελήνου . «Οι επιθέσεις σε αυτές τις εγκαταστάσεις και τον εξοπλισμό δεν αποτελούν απλώς καταστροφή κτιρίων ή οχημάτων, αλλά άμεσες επιθέσεις  στις γραμμές ζωής που σώζουν ανθρώπινες ζωές» , δήλωσε ο Κολιβάντ , όπως μετέδωσε το IRNA . Ένας εργαζόμενος της Ερυθράς Ημισελήνου  από την κεντρική ιρανική πόλη Ισφαχάν  σκοτώθηκε ενώ «υπηρετούσε και έσωζε ζωές», πρόσθεσε ο Κολιβάντ , σημειώνοντας ότι πολλοί άλλοι τραυματίστηκαν. Ο υπουργός Υγείας του Ιράν   Μοχάμαντ-Ρεζά Ζαφαργκαντί , δήλωσε επίσης σήμερα ότι περίπου 300  ιατρικά και κέντρα έκτακτης ανάγκης έχουν υποστεί ζημιές από την έναρξη του πολέμου, σύμφωνα με τα κρατικά ιρανικά μέσα ενημέρωσης. Η Χεζμπολάχ εξαπέλυσε 63 επιθέσεις σε ένα 24ωρο Η Χεζμπολάχ  ανακοίνωσε ότι πραγματοποίησε 63  στρατιωτικές επιχειρήσεις τις τελευταίες 24 ώρες κατά θέσεων και στρατιωτικών εγκαταστάσεων του καθεστώτος του Ισραήλ. Σε ανακοίνωση της η Χεζμπολάχ  δήλωσε ότι οι επιχειρήσεις αυτές έγιναν στο πλαίσιο της υπεράσπισης της γης και του λαού του Λιβάνου  και ως απάντηση στις συνεχιζόμενες επιθέσεις του καθεστώτος του Ισραήλ. Σύμφωνα με την ανακοίνωση, οι 63  επιχειρήσεις περιλάμβαναν εκτόξευση πυραύλων, επιθετικές επιδρομές με drones και πυρά πυροβολικού, στοχεύοντας κυρίως συγκεντρώσεις Ισραηλινών στρατιωτών, θωρακισμένα οχήματα, στρατιωτικές βάσεις και κέντρα εγκατάστασης δυνάμεων του εχθρού σε παραμεθόριες περιοχές και στο βόρειο τμήμα του Ισραήλ . Από την άλλη, ο στρατός του Ισραήλ  παραδέχθηκε επίσημα ότι κατά το ίδιο χρονικό διάστημα (24 ώρες), 7  Ισραηλινοί στρατιώτες τραυματίστηκαν στις συγκρούσεις στο βόρειο μέτωπο, στα σύνορα με τον Λίβανο . Ισραήλ: Έχουμε αναχαιτίσει το 92% των ιρανικών πυραύλων Ο στρατός του Ισραήλ  υποστηρίζει ότι έχει αναχαιτίσει την πλειονότητα των περισσότερων από 400  βαλλιστικών πυραύλων που έχει εκτοξεύσει το Ιράν  προς το Ισραήλ  από την έναρξη του πολέμου. «Έχουμε εξαιρετικά ποσοστά αναχαίτισης — περίπου 92% επιτυχημένη αναχαίτιση» , δήλωσε ο ισραηλινός στρατιωτικός εκπρόσωπος Νταντάβ Σοσάνι  σε συνέντευξη Τύπου την Κυριακή. Τα σχόλιά του έγιναν μετά τις επιθέσεις ιρανικών πυραύλων στις πόλεις Αράντ  και Ντιμόνα  στο νότιο Ισραήλ  το Σάββατο το βράδυ, οι οποίες προκάλεσαν τραυματισμό περισσότερων από 85  ατόμων. Η επίθεση στο Αράντ  τραυμάτισε τουλάχιστον 84  άτομα, ενώ αρκετοί τραυματίστηκαν επίσης στην επίθεση στη Ντιμόνα ... Η εμπλοκή της Ρωσίας Η Ρωσία  δεν έχει στείλει στρατεύματα ούτε έχει εμπλακεί άμεσα  με μάχες στον τρέχοντα πόλεμο ΗΠΑ-Ισραήλ  εναντίον Ιράν , που ξεκίνησε με συντονισμένες αεροπορικές επιδρομές στις 28 Φεβρουαρίου 2026. Ωστόσο, η συμμετοχή της Μόσχας είναι σημαντική  και έμμεση , όπως προκύπτει από πληροφορίες μυστικών υπηρεσιών, διπλωματικές δηλώσεις και αναλύσεις μέχρι τις 23 Μαρτίου 2026. Κύρια στοιχεία της ρωσικής εμπλοκής Παροχή πληροφοριών : Αξιωματούχοι αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών έχουν επιβεβαιώσει ότι η Ρωσία παρέχει στο Ιράν δορυφορικές εικόνες και στοιχεία για τις θέσεις, τις κινήσεις και τους στόχους αμερικανικών δυνάμεων (πολεμικά πλοία, αεροσκάφη, βάσεις) στην περιοχή του Περσικού Κόλπου. Αυτή η βοήθεια επιτρέπει στο Ιράν να πραγματοποιεί πιο στοχευμένες επιθέσεις με πυραύλους και μη επανδρωμένα αεροσκάφη εναντίον αμερικανικών και ισραηλινών στόχων. Πρόκειται για την πρώτη σαφή ένδειξη ότι η Μόσχα επιδιώκει να εμπλακεί έμμεσα στον πόλεμο, χωρίς ωστόσο να δίνει εντολές στο Ιράν για το πώς θα χρησιμοποιήσει τις πληροφορίες. Τεχνική και τακτική υποστήριξη : Υπάρχουν αναφορές ότι η Ρωσία προσφέρει συμβουλές για τη χρήση μη επανδρωμένων αεροσκαφών (drones), βελτίωση πλοήγησης, επικοινωνιών και τακτικής (π.χ. ύψος πτήσης, αριθμός drones σε κάθε κύμα επίθεσης). Αυτό ενισχύει την ικανότητα του Ιράν να παρακάμπτει αντιαεροπορικά συστήματα, όπως το Iron Dome του Ισραήλ. Η συνεργασία αυτή βασίζεται σε μακροχρόνιες σχέσεις και προηγούμενες συμφωνίες μεταξύ των δύο χωρών. Διπλωματική στάση : Ο πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν έχει χαρακτηρίσει το Ιράν «πιστή φίλη και αξιόπιστο εταίρο». Η Ρωσία καταδικάζει έντονα τις επιθέσεις ΗΠΑ και Ισραήλ ως «παραβίαση κυριαρχίας» και «απρόκλητη επιθετικότητα». Ζητά άμεση κατάπαυση πυρός , επιστροφή στις διαπραγματεύσεις και έχει προτείνει τον εαυτό της ως μεσολαβητή (μαζί με Κίνα και Τουρκία). Παράλληλα, αποκλείει οποιαδήποτε στρατιωτική εμπλοκή των BRICS υπέρ του Ιράν, καθώς δεν υπάρχει υποχρέωση αμοιβαίας αμυντικής βοήθειας. Περιορισμοί και στρατηγικά οφέλη : Η Μόσχα αποφεύγει άμεση στρατιωτική εμπλοκή λόγω του συνεχιζόμενου πολέμου στην Ουκρανία, που δεσμεύει τους περισσότερους πόρους της. Ωφελείται όμως έμμεσα: η εκτόξευση των τιμών του πετρελαίου (πάνω από 100 δολάρια το βαρέλι) αυξάνει τα έσοδά της, ενώ η κρίση αποσπά την προσοχή της Δύσης από την Ουκρανία. Ευρωπαίοι αξιωματούχοι, όπως ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Αντόνιο Κόστα, έχουν δηλώσει ότι η Ρωσία είναι ο μόνος πραγματικός κερδισμένος μέχρι στιγμής. Πρόσφατες εξελίξεις Το Ισραήλ έχει πλήξει λιμάνια στην Κασπία Θάλασσα που χρησιμοποιούνται για εμπορικές και μεταφορικές σχέσεις με τη Ρωσία , δείχνοντας αυξανόμενη ένταση. Το Ισραήλ ανησυχεί ιδιαίτερα για τη ρωσική βοήθεια σε μη επανδρωμένα αεροσκάφη και πληροφορίες, που δοκιμάζουν τις άτυπες συμφωνίες αποκλιμάκωσης μεταξύ Μόσχας και Τελ Αβίβ. Συμπέρασμα Η Ρωσία λειτουργεί ως κρυφός υποστηρικτής του Ιράν, κυρίως μέσω πληροφοριών, τεχνολογίας και τακτικής βοήθειας, ενώ δημόσια πιέζει για αποκλιμάκωση και ειρήνη . Δεν υπάρχει καμία ένδειξη για άμεση αποστολή ρωσικών δυνάμεων ή ανοιχτή στρατιωτική εμπλοκή. Η στάση της εξυπηρετεί τα γεωπολιτικά της συμφέροντα: ενίσχυση του Ιράν χωρίς άμεσο ρίσκο σύγκρουσης με ΗΠΑ/Ισραήλ, υψηλότερες τιμές ενέργειας και απόσπαση προσοχής από άλλα μέτωπα. Με πληροφορίες από ΒΝ - Pronews

Ο Μεγάλος Πόλεμος που έρχεται σιωπηλά! Η πείνα, η ενέργεια, οι απειλές για ολικό αφανισμό, η Τουρκία και ασφαλώς... η μεγάλη Ώρα της Ρωμιοσύνης! Όταν ο κόσμος καίγεται και το ψωμί γίνεται σπάνιο, τότε αποκαλύπτεται ποιος πραγματικά κρατά τον άνθρωπο όρθιο. Η Ιστορία μπαίνει ξανά στη φωτιά, ο πλανήτης στην αρχή του Τέλους και η Ρωμιοσύνη δοκιμάζεται πριν νικήσει! Αντίθετα με το παρελθόν, σήμερα τα ...πάντοτε εφησυχασμένα - δυτικά - έθνη δεν καταλαβαίνουν αμέσως πως μπαίνουν σε νέα ιστορική φάση. Νομίζουν ότι παρακολουθούν ακόμη ένα «θερμό επεισόδιο», ακόμη μία περιφερειακή ανάφλεξη, ακόμη μια κρίση που θα τη διαχειριστούν οι αγορές , οι διπλωμάτες και οι τηλεοπτικοί αναλυτές. Μόνο που η Ιστορία δεν λειτουργεί έτσι . Πριν από τις μεγάλες ανατροπές, τα γεγονότα δεν εμφανίζονται πλήρη . Έρχονται σπασμένα, κομματιασμένα, σαν ψηφίδες ενός μωσαϊκού που στην αρχή μοιάζει ασύνδετο. Ένα χτύπημα σε ενεργειακή υποδομή εδώ. Μια απόσυρση στρατευμάτων εκεί. Μια διστακτική συμμαχία που ξαφνικά παύει να είναι συμμαχία . Μια υπερδύναμη που δείχνει ισχυρή, αλλά πίσω από τη βιτρίνα τρέμει μήπως παραδεχθεί πως δεν ελέγχει την κλιμάκωση που η ίδια άνοιξε. Σήμερα βρισκόμαστε ακριβώς σε αυτό το σημείο . Η σύγκρουση Ιράν, ΗΠΑ και Ισραήλ δεν είναι ένα ακόμη μεσανατολικό επεισόδιο. Είναι η αποκάλυψη μιας νέας ιστορικής πραγματικότητας . Η παγκόσμια τάξη δεν τρίζει απλώς. Αποσυντίθεται. Το διεθνές δίκαιο έχει γίνει κουρέλι στα χέρια ισχυρών ηγεσιών που το επικαλούνται όταν τις βολεύει και το πετάνε όταν τους γίνεται εμπόδιο. Οι ενεργειακές αρτηρίες του κόσμου δέχονται πλήγματα που αρκούν για να παραλύσουν αγορές, να ανεβάσουν το κόστος ζωής, να κάνουν λαούς να αισθανθούν μέσα σε λίγες ημέρες αυτό που μέχρι χθες έμοιαζε αδιανόητο . Και μέσα σε αυτό το τοπίο, η Ελλάδα δεν στέκεται στο περιθώριο . Βρίσκεται, δυστυχώς, μέσα στην τροχιά των γεγονότων. Το δράμα της εποχής μας δεν είναι μόνο γεωπολιτικό. Είναι προτίστως πνευματικό , το χω γράψει χιλιάδες φορές, το ξαναγράφω άλλη μία . Ο σύγχρονος άνθρωπος ( το λες και συμμορία Νεοταξιτών ηλιθίων και σατανιστών ) πίστεψε ότι μπορεί να χτίσει μια ανθρωπότητα χωρίς Θεό, χωρίς όρια, χωρίς αλήθεια, χωρίς μέτρο . Και τώρα βλέπει αυτό το οικοδόμημα να βγάζει ρωγμές παντο ύ. Στην οικονομία, στην πολιτική, στην ασφάλεια, στην τροφή, στην ενέργεια, στην καθημερινότητα. Ο πόλεμος που εξελίσσεται μπροστά μας δεν είναι μόνο αγώνας πυραύλων , βάσεων και στόλων. Είναι ταυτόχρονα και η ορατή μορφή μιας αόρατης σύγκρουσης , όπου η αλαζονεία των ισχυρών συναντά το όριο που βάζει η Ιστορία όταν οι λαοί ξεχνούν τον Θεό. Ο Κόλπος φλέγεται και μαζί του φλέγεται η παγκόσμια οικονομία Τα πλήγματα στη ζώνη του Κόλπου δεν είναι απλές στρατιωτικές επιχειρήσεις. Είναι χτυπήματα στην καρδιά του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος . Όταν καταστρέφονται κρίσιμες ενεργειακές υποδομές, όταν εγκαταστάσεις LNG, σταθμοί διανομής πετρελαίου, διυλιστήρια και θαλάσσιοι κόμβοι μπαίνουν στο στόχαστρο, δεν απειλείται μόνο η μία ή η άλλη χώρα. Απειλείται μ' άλλα λόγια, ο μηχανισμός που τρέφει ολόκληρο τον πλανήτη με καύσιμα, μεταφορές, ηλεκτρισμό και αλυσίδες εφοδιασμού. Γι’ αυτό και η φράση ότι «ανεβαίνει η βενζίνη» είναι φτωχή μπροστά στο πραγματικό μέγεθος της απειλής . Όταν η ενέργεια χτυπιέται στη μήτρα της, δεν ακριβαίνει μόνο το καύσιμο του αυτοκινήτου. Ακριβαίνει το ψωμί, το γάλα, η μεταφορά, η συσκευασία, η ψύξη, η παραγωγή, η βιομηχανία, η ναυτιλία, η αερομεταφορά, τα λιπάσματα, το ράφι του σούπερ μάρκετ, ο λογαριασμός του ρεύματος και η ίδια η δυνατότητα ενός νοικοκυριού να αναπνεύσει . Κι όταν αυτό το σοκ πέφτει πάνω σε μια ήδη υπερχρεωμένη παγκόσμια οικονομία , η λέξη «χρεωκοπία» παύει να ακούγεται υπερβολική . Μετατρέπεται σε ρεαλιστική πιθανότητα αλυσιδωτής αποσταθεροποίησης. Εδώ καταρρέει ένα από τα μεγαλύτερα ψέματα της εποχής μας . Μας έλεγαν εδώ και 30 χρόνια τα νεοταξικά σκουπίδια ότι οι σύγχρονοι πόλεμοι θα είναι «χειρουργικοί», «στοχευμένοι», «διαχειρίσιμοι» . Ότι η παγκοσμιοποιημένη αγορά έχει απίστευτη ανθεκτικότητα . Ότι τίποτε δεν μπορεί να τη γονατίσει πραγματικά . Και τώρα βλέπουμε πως μερικά καλά υπολογισμένα πλήγματα αρκούν για να τινάξουν την εμπιστοσύνη στον αέρα , να τρέμουν οι αγορές, να εκτοξεύονται οι τιμές και να μπαίνει ολόκληρος ο πλανήτης σε καθεστώς ασφυξίας. Η οικονομία της παγκοσμιοποίησης αποδεικνύεται τελικά όχι αυτοκρατορία παντοδυναμίας, αλλά γιγάντιος μηχανισμός εξάρτησης. Και όταν χτυπηθεί το καύσιμο που τον κινεί, όλα τρίζουν. Το παράδοξο του πολέμου, η κλιμάκωση του Ιράν και η παγίδα του Τραμπ Το πρώτο μεγάλο ερώτημα που γεννιέται μπροστά στα μάτια κάθε σοβαρού παρατηρητή είναι γιατί το Ιράν , μετά τα αρχικά πλήγματα των ΗΠΑ και του Ισραήλ πριν λίγους μήνες, δεν απάντησε αμέσως με πλήρη σφοδρότητα, αλλά έδειξε σχετική αυτοσυγκράτηση , για να περάσει τώρα, μήνες μετά, σε πολύ πιο βαριά κύματα επιθέσεων . Η απάντηση δεν βρίσκεται στον φόβο, αλλά στη στρατηγική . Η Τεχεράνη δεν λειτουργεί με τη λογική του τηλεοπτικού εντυπωσιασμού . Δεν πολεμά όπως η Δύση, που θέλει το γρήγορο σοκ, το θέαμα και το επικοινωνιακό αποτέλεσμα. Το Ιράν μετρά, χαρτογραφεί, φθείρει. Κλασσική μέθοδος της Μουσουλμανίας. Οι πρώτες βολές είχαν χαρακτήρα δοκιμής . Ήταν μέτρηση χρόνων αντίδρασης , έλεγχος της αεράμυνας, ανίχνευση ραντάρ, καταγραφή των δυνατοτήτων αναχαίτισης και χαρτογράφηση των κενών. Έπειτα ακολούθησε η φάση κορεσμού, δηλαδή εκείνο το στάδιο όπου δεν επιδιώκεται απαραιτήτως η απόλυτη ισοπέδωση σε μία νύχτα , αλλά η συστηματική φθορά. Χτυπήματα σε βάσεις, σε ραντάρ, σε υποδομές υποστήριξης, σε ενεργειακές εγκαταστάσεις, σε κέντρα συντονισμού. Το Ιράν δεν προσπαθεί απλώς να σκοτώσει. Προσπαθεί να εξαντλήσει, να τυφλώσει, να αδειάσει την αυτοπεποίθηση του αντιπάλου. Αυτό ακριβώς κάνει τη σύγκρουση τόσο επικίνδυνη. Διότι η Δύση και το Ισραήλ δεν μπήκαν σε αυτόν τον πόλεμο με την προσδοκία ενός μακρού πολέμου φθοράς. Μπήκαν με την πεποίθηση ότι το Ιράν θα λυγίσει γρήγορα, ότι θα υπάρξει εσωτερική αναστάτωση, πιθανώς αποσταθεροποίηση του καθεστώτος, ίσως και μια εσωτερική ανατροπή . Τίποτε από αυτά δεν έγινε. Αντί για κατάρρευση, εμφανίστηκε αντοχή. Αντί για πανικό, εμφανίστηκε κλιμάκωση. Αντί για παράλυση, ήρθε συστηματική αντίδραση. Και εδώ γεννιέται το δεύτερο, σκοτεινότερο ερώτημα . Γιατί ο Τραμπ δεν κάνει πίσω, τη στιγμή που βλέπει ότι έχει αιφνιδιαστεί, ότι ο πόλεμος φθείρει την αμερικανική θέση , ότι το Ισραήλ αιμορραγεί και ότι οι σύμμαχοι απομακρύνονται; Η απάντηση είναι απλή και τρομακτική μαζί. Δεν κάνει πίσω γιατί ...δεν μπορεί ! Στο σημείο που έφτασε, η υποχώρηση δεν διαβάζεται ως ειρηνευτική σοφία, αλλά ως ιστορική ήττα . Αν οι Ηνωμένες Πολιτείες αποσυρθούν χωρίς καθαρό αποτέλεσμα , τότε το μήνυμα προς ολόκληρο τον κόσμο θα είναι πως το Ιράν άντεξε, πως το Ισραήλ δεν είναι ανίκητο και πως η αμερικανική ισχύς έχει όρια. Άρα ο Τραμπ είναι παγιδευμένος στην ίδια τη δυναμική που άνοιξε . Δεν συνεχίζει επειδή ελέγχει τη σύγκρουση. Συνεχίζει επειδή φοβάται το πολιτικό, γεωπολιτικό και ιστορικό κόστος της ομολογημένης αποτυχίας. Και αυτό είναι το πιο επικίνδυνο σημείο κάθε πολέμου. Όταν οι ηγεσίες δεν πολεμούν πια επειδή ξέρουν τι θέλουν, αλλά επειδή φοβούνται να σταματήσουν. Το Ισραήλ τραυματίζεται και η Ελλάδα πληρώνει την επιπολαιότητα της ηγεσίας της Μέσα σε αυτή τη θύελλα, η Ελλάδα δεν βρέθηκε απλώς κοντά στον ισραηλινό άξονα. Οδηγήθηκε εκεί με την χαρακτηριστική ελαφρότητα ενός καθεστώτος που δεν ασκεί εθνική στρατηγική αλλά διαχειρίζεται ξένα συμφέροντα με ύφος τοποτηρητή . Ο Κυριάκος Μητσοτάκης και ο Νίκος Δένδιας δεν κινήθηκαν ως ηγεσία χώρας που γνωρίζει τα όριά της, τις απειλές της και τις υποχρεώσεις της απέναντι στον λαό της. Κινήθηκαν ως πρόθυμοι υπάλληλοι ενός γεωπολιτικού σχεδίου που θεώρησαν ότι θα τους εξασφάλιζε εύσημα , διεθνή εύνοια και μια ακόμη εικόνα «σοβαρής» Ελλάδας στα σαλόνια της Δύσης . Μόνο που η Ιστορία δεν γράφεται με δημόσιες σχέσεις, ούτε οι πόλεμοι κερδίζονται με φωτογραφίες, δεξιώσεις και διαγγέλματα. Το πρόβλημα δεν είναι μόνο η ηθική ή η διπλωματική διάσταση αυτής της πρόσδεσης. Είναι η εθνική της ανοησία . Όταν δένεις τη χώρα σου πάνω σε έναν σύμμαχο που εισέρχεται σε πόλεμο πολλαπλών μετώπων , όταν στέλνεις σήματα απόλυτης πολιτικής στοίχισης χωρίς να έχεις εξασφαλίσει ούτε το παραμικρό σοβαρό αντάλλαγμα για τα δικά σου κυριαρχικά συμφέροντα, δεν κάνεις εξωτερική πολιτική. Παίζεις στα ζάρια την ασφάλεια του Ελληνισμού . Και αυτό ακριβώς έκαναν ο Μητσοτάκης και ο Δένδιας. Παρουσίασαν ως υψηλή στρατηγική εκείνο που στην πραγματικότητα είναι επικίνδυνος επαρχιωτισμός μεταμφιεσμένος σε διεθνισμό. Σήμερα το Ισραήλ δεν πολεμά μόνο το Ιράν. Πολεμά την εξάντληση των αποθεμάτων αναχαίτισης, την πίεση στην οικονομία του, τον φόβο του εσωτερικού πληθυσμού, την απειλή πολλαπλών μετώπων και τη συνεχιζόμενη δράση της Χεζμπολάχ στον βορρά . Αν λοιπόν ο ισραηλινός μηχανισμός βγει από αυτή τη σύγκρουση τραυματισμένος , τότε η Ελλάδα θα έχει επενδύσει μονομερώς σε έναν άξονα που θα χρειάζεται καιρό να ανασυγκροτηθεί. Κι αυτό δεν είναι απλώς λάθος εκτίμηση. Είναι εθνική επιπολαιότητα. Είναι το αποτέλεσμα μιας κυβέρνησης που μπέρδεψε την εξωτερική πολιτική με τον ρόλο του πειθήνιου σημαιοφόρου της παρακμάζουσας Δύσης. Η πείνα δεν θα έρθει ως εικόνα λιμού. Θα έρθει ως ασφυξία της καθημερινότητας Η λέξη «πείνα» συχνά παρεξηγείται από τους σύγχρονους ανθρώπους. Νομίζουν ότι αναφέρεται μόνο σε εικόνες δεκαετίας του ’40, σε άδειες αποθήκες και σε σκελετωμένα κορμιά . Όμως στην ύστερη παγκοσμιοποιημένη οικονομία η πείνα έρχεται αλλιώς . Έρχεται πρώτα ως ακριβή τροφή , έπειτα ως δυσκολία ανεφοδιασμού , στη συνέχεια ως ελλείψεις σε επιλεγμένα αγαθά και τέλος ως μόνιμη ανασφάλεια του νοικοκυριού . Μ' άλλα λόγια, ο άνθρωπος δεν ξυπνά ένα πρωί και βλέπει ξαφνικά μηδέν . Αρχίζει να συνειδητοποιεί ότι όσα θεωρούσε δεδομένα γίνονται σιγά σιγά πολυτέλεια . Αυτό είναι και το αληθινό πρόσωπο του ενεργειακού πολέμου . Από την παραγωγή μέχρι το ράφι, όλα περνούν μέσα από καύσιμα, ψύξη, μεταφορές, λιπάσματα, ασφάλειες, ναύλους, αποθήκες και χρηματοδότηση . Όταν χτυπιούνται οι βασικές πηγές πετρελαίου και φυσικού αερίου, όταν το κόστος του εμπορίου ανεβαίνει, όταν οι οδοί ανεφοδιασμού γίνονται ζώνες κινδύνου, τότε η τροφική αλυσίδα μπαίνει σε καθεστώς νευρικής αστάθειας . Το πρόβλημα δεν είναι μόνο ότι όλα ακριβαίνουν. Είναι ότι το ίδιο το σύστημα τροφοδοσίας γίνεται εύθραυστο. Η Ελλάδα είναι ιδιαίτερα ευάλωτη σε αυτή τη δοκιμασία όχι επειδή είναι «καταραμένη», αλλά επειδή αποδυναμώθηκε συστηματικά . Αποβιομηχάνιση, εξάρτηση από εισαγωγές, διάλυση παραγωγικής βάσης, ενεργειακή εξάρτηση και μια οικονομία που χρόνια τώρα ζει με δανεισμένη ανάσα. Σε έναν παγκόσμιο κραδασμό τέτοιας έκτασης , χώρες σαν την Ελλάδα δεν έχουν τα περιθώρια αυτοπροστασίας που διαθέτουν μεγαλύτερα ή πιο αυτάρκη κράτη. Γι’ αυτό είναι απολύτως λογικό να αισθάνεται κανείς ότι το σημείο της «πείνας» μπορεί να είναι παγκόσμιο, αλλά η Ελλάδα θα το νιώσει από τις πρώτες. Και εδώ αποκτούν συγκλονιστική βαρύτητα τα λόγια του Αγίου Παϊσίου για την πείνα που θα πλήξει την Ελλάδα για μήνες και θα συνδεθεί με τουρκική πρόκληση. Δεν έχουμε μπροστά μας τρομολαγνεία. Έχουμε πνευματική διάγνωση . Η πείνα δεν είναι απλώς οικονομικό γεγονός. Είναι παιδαγωγία . Είναι η στιγμή που ο άνθρωπος καταλαβαίνει ότι το ψωμί δεν είναι δεδομένο, ότι η αυτάρκεια είναι ψευδαίσθηση και ότι ο κόσμος που έχτισε πάνω στην ύβρη μπορεί να στερηθεί και τα στοιχειώδη. Η Τουρκία μυρίζεται αίμα και το ΝΑΤΟ αποδεικνύεται σκιά του εαυτού του Η Τουρκία δεν είναι απλώς γείτονας με απαιτήσεις. Είναι κράτος με βαθύ αναθεωρητικό ένστικτο , με μνήμη "αυτοκρατορικής απληστίας" και με ηγεσία που καταλαβαίνει άριστα πότε ο αντίπαλος είναι απορροφημένος, διαιρεμένος ή πολιτικά γελοιοποιημένος . Και σήμερα η Άγκυρα βλέπει μια Ελλάδα που δεν κυβερνάται από εθνική ηγεσία αλλά από διαχειριστές εντολών . Βλέπει έναν Μητσοτάκη που έμαθε να επιβιώνει επικοινωνιακά , όχι να αποτρέπει στρατηγικά. Βλέπει έναν Δένδια που επενδύει περισσότερο στη ρητορική εικόνα του «σοβαρού υπουργού» παρά στην πραγματική προετοιμασία μιας χώρας που απειλείται καθημερινά. Με άλλα λόγια, βλέπει πολιτικό προσωπικό βολικό, προβλέψιμο και φοβικό. Η εικόνα του ΝΑΤΟ είναι αποκαλυπτική. Η συμμαχία δεν καταρρέει τυπικά, αλλά παύει να λειτουργεί ως αυτονόητος μηχανισμός συμπαγούς αντίδρασης . Ο καθένας μετρά το τομάρι του, το εσωτερικό του κόστος και το πολιτικό του ρίσκο. Κι εδώ ακριβώς γκρεμίζεται ένα από τα μεγαλύτερα ψέματα του μεταπολιτευτικού καθεστώτος στην Ελλάδα . Μας έλεγαν επί δεκαετίες ότι είμαστε ασφαλείς επειδή ανήκουμε «εις την Δύσιν» , επειδή έχουμε συμμάχους , επειδή ανήκουμε στις σωστές "λέσχες" και στα σωστά "κλαμπ" . Τώρα αποδεικνύεται πως όταν η φωτιά ανάβει πραγματικά, οι μεγάλες λέσχες γίνονται καπνός και οι «σύμμαχοι» αναζητούν έξοδο κινδύνου. Και τι έκανε η ελληνική ηγεσία μπροστά σε αυτή τη ζοφερή πραγματικότητα; Το αυτονόητο για έναν Μητσοτάκη και έναν Δένδια . Τίποτε που να μοιάζει με ανεξάρτητη εθνική γραμμή. Καμία στρατηγική απεμπλοκής. Καμία σοβαρή αναπροσαρμογή. Καμία δημόσια επιβολή ελληνικών όρων στη συμμαχική σχέση . Μόνο ευθυγράμμιση, μόνο υπακοή, μόνο η γνωστή μικροπρεπής αγωνία να μη δυσαρεστηθούν τα ξένα κέντρα . Αυτή η νοοτροπία είναι το πραγματικό δηλητήριο της χώρας . Όχι απλώς η ανεπάρκεια. Η δουλοπρέπεια . Διότι από την ανεπάρκεια μπορεί κάποτε να σωθείς. Από τη δουλοπρέπεια ποτέ. Η Τουρκία το ξέρει αυτό. Γι’ αυτό και η βουλιμία της δεν είναι ρητορική, αλλά στρατηγική αναμονή . Αν αισθανθεί ότι η στιγμή ωρίμασε, δεν χρειάζεται πλήρη γενικευμένο πόλεμο για να κινηθεί . Αρκεί ένα υβριδικό τετελεσμένο, ένα νησί, μια βραχονησίδα, μια ελεγχόμενη κρίση , ένα επεισόδιο που θα παρουσιαστεί διεθνώς ως «αμφισβητούμενη ζώνη» και όχι ως ωμή εισβολή . Και τότε θα φανεί πόσο κούφιες ήταν οι βαρύγδουπες δηλώσεις εκείνων που πούλησαν στον ελληνικό λαό ψευδαίσθηση ασφάλειας, την ώρα που μετέτρεπαν τη χώρα σε παράρτημα ξένων επιλογών. Ο Μητσοτάκης και ο Δένδιας ήθελαν να εμφανιστούν ως αρχιτέκτονες μιας νέας «ισχυρής Ελλάδας» . Στην πραγματικότητα κινδυνεύουν να μείνουν στην Ιστορία ως οι άνθρωποι που, μέσα σε μια από τις πιο επικίνδυνες διεθνείς καμπές του 21ου αιώνα, πρόσδεσαν τη χώρα σε ξένες επιλογές χωρίς ασφάλεια, χωρίς εθνικό αντίβαρο και χωρίς αληθινή αποτρεπτική προετοιμασία . Είναι η γνωστή παθολογία του μεταπρατικού ελληνικού κράτους . Πολύς θόρυβος προς το εσωτερικό, πολλή υποταγή προς το εξωτερικό . Πολύς καθωσπρεπισμός στις δηλώσεις, πολλή εθνική γύμνια στην ουσία . Και αν αύριο ο Ελληνισμός κληθεί να πληρώσει το τίμημα αυτής της πολιτικής, τότε δεν θα μιλάμε απλώς για λανθασμένες επιλογές. Θα μιλάμε για ιστορική ενοχή. Οι Άγιοι δεν τρόμαζαν. Προειδοποιούσαν Όταν έρχεται η ώρα των προφητειών, πολλοί μορφωμένοι - κατ’ επίφαση - άνθρωποι μειδιούν . Νομίζουν ότι οι Άγιοι μιλούσαν σαν καταστροφολόγοι αναλυτέ ς, σαν ερασιτέχνες γεωπολιτικοί που έκαναν προβλέψεις στο περίπου. Δεν κατάλαβαν τίποτε. Οι άνθρωποι του Θεού δεν λειτουργούν ούτε ως χρηματιστήριο φόβου ούτε ως δημοσιογραφία αποκαλύψεων . Βλέπουν την κίνηση της Ιστορίας υπό το φως της θείας οικονομίας. Βλέπουν δηλαδή πού οδηγείται ο άνθρωπος όταν αποκόπτεται από τον Θεό και πώς οι συλλογικές αμαρτίες γεννούν ...συλλογικές δοκιμασίες! Γι’ αυτό και οι λόγοι που αποδίδονται στον Άγιο Παΐσιο, στον Άγιο Πορφύριο, στην Οσία Γαλακτεία, τον π. Σίμωνα Αρβανίτη, στον Γέροντα Εφραίμ τον Αριζονίτη και σε άλλους πνευματικούς ανθρώπους δεν πρέπει να διαβάζονται ως ημερολογιακές προβλέψεις δημοσιογραφικού τύπου . Πρέπει να διαβάζονται ως πνευματική ερμηνεία της Ιστορίας . Όταν λέγεται ότι θα υπάρξει πείνα, αυτό δεν σημαίνει μόνο άδειο πιάτο . Σημαίνει παιδαγωγία . Σημαίνει ότι ο άνθρωπος που λάτρεψε το χρήμα, την άνεση, την τεχνολογία, τη γεωπολιτική παντοδυναμία και την ψευδαίσθηση της αυτάρκειας θα αναγκαστεί να δει πόσο εύθραυστος είναι χωρίς το έλεος του Θεού. Ο σημερινός πόλεμος λοιπόν είναι πνευματικός ακριβώς επειδή είναι και υλικός . Δεν έχουμε απέναντί μας απλώς σύγκρουση κρατών . Έχουμε την έκρηξη μιας εποχής που έχτισε τα πάντα επάνω στην ύβρη . Η Δύση πίστεψε ότι μπορεί να εξάγει «δημοκρατία» με βόμβες, να επιβάλλει τάξη με στραγγαλισμό λαών, να παίζει με τα σύνορα, τις αγορές και τις πρώτες ύλες σαν να είναι πιόνια σε τραπέζι . Το Ισραήλ πίστεψε πως μπορεί να χτυπά παντού χωρίς κάποτε να φτάσει η φωτιά και στην αυλή του . Η Αμερική πίστεψε πως κάθε πόλεμος θα είναι σύντομος, πειθαρχημένος και υπό την απόλυτη σκηνοθεσία της . Η Ευρώπη ( ας μη το συζητήσουμε καλύτερα ) πίστεψε ότι μπορεί να ζει με δανεική ασφάλεια, δανεική ενέργεια και ξένη στρατιωτική ομπρέλα χωρίς να πληρώσει τίποτε. Όλοι έκαναν λογαριασμό χωρίς τον Θεό. Και τώρα ο λογαριασμός έρχεται. Αυτό ακριβώς είναι το παιδευτικό νόημα της επέμβασης του Θεού στην Ιστορία . Ο Θεός δεν χαίρεται με την οδύνη των λαών . Δεν «εκδικείται» με ανθρώπινο τρόπο. Επιτρέπει όμως δοκιμασίες για να ξυπνήσουν συνειδήσεις , να ταπεινωθούν αλαζονείες, να αποκαλυφθούν ψεύδη και να ξεχωρίσει το αυθεντικό από το σαθρό . Η δοκιμασία είναι παιδαγωγία, όσο σκληρή κι αν είναι. Η Ρωμιοσύνη δεν θα αναστηθεί από την άνεση, αλλά από τη δοκιμασία Το μεγάλο ερώτημα είναι τι γεννιέται μετά από αυτή την κοσμοχαλασιά . Αν όλα αυτά είναι απλώς σκότος, τότε ο κόσμος οδηγείται μόνο σε μεγαλύτερη παρακμή . Αν όμως μέσα από την κατάρρευση των ψευδαισθήσεων ανοίγει δρόμος μετανοίας, τότε η Ιστορία ετοιμάζει κάτι πολύ βαθύτερο. Εδώ ακριβώς μπαίνει η Ρωμιοσύνη . Όχι ως φολκλορική ανάμνηση, όχι ως μουσειακή λέξη, όχι ως ρητορικό στολίδι πατριωτικών κειμένων. Η Ρωμιοσύνη είναι ιστορικό και πνευματικό ήθος . Είναι η πίστη ότι το Γένος δεν ορίζεται μόνο από σύνορα και κόμματα, αλλά από αποστολή . Είναι η συνείδηση ότι ο Ελληνισμός, όταν ζει μέσα στην Ορθοδοξία, δεν είναι απλώς εθνότητα. Είναι μαρτυρία. Η σημερινή κρίση μπορεί να εξαντλήσει κράτη, κυβερνήσεις, συμμαχίες και στρατηγικά σχήματα. Μπορεί να γκρεμίσει βεβαιότητες που για δεκαετίες παρουσιάζονταν σαν αιώνιες. Μπορεί να κάνει τους ανθρώπους να φοβηθούν για το ψωμί, το σπίτι, τη θέρμανση, την ειρήνη, το αύριο των παιδιών τους . Κι όμως, ακριβώς εκεί βρίσκεται το σημείο όπου η Ρωμιοσύνη μπορεί να ξανασηκωθεί . Όχι ως κρατική μηχανή, αλλά ως ψυχή. Ως επιστροφή στο ουσιώδες. Ως ξαναβρίσκω Θεό, πατρίδα, κοινότητα, θυσία, μέτρο, αλήθεια. Αν η Ελλάδα περάσει περίοδο στενότητας, αν δεχθεί πίεση, αν κλονιστούν οι ψεύτικες βεβαιότητές της, τότε ίσως αυτό να είναι το σκληρό χειρουργείο μέσα από το οποίο θα αποκοπεί η μεταπολιτευτική σαπίλα . Η Ελλάδα έζησε δεκαετίες με ξένα δεκανίκια , με δανεική ισχύ, με κομματικά καθεστώτα που αντάλλασσαν εθνική κυριαρχία με πρόσκαιρη επιβίωση . Μια τέτοια Ελλάδα δεν μπορεί να γεννήσει ξανά τη Ρωμιοσύνη. Μπορεί μόνο να ανακυκλώνει εξάρτηση. Η Ρωμιοσύνη θα αναστηθεί όταν ο λαός ξαναθυμηθεί ότι η δύναμή του δεν βρίσκεται πρώτα στις προστάτιδες δυνάμεις, αλλά στον Θεό και στην πνευματική του συνοχή. Στο "δια ταύτα" Ο κόσμος που έρχεται δεν θα μοιάζει με αυτόν που φεύγει . Κι αυτό είναι ίσως το μόνο βέβαιο. Οι αυτοκρατορικές βεβαιότητες ξεφτίζουν, οι αγορές τρέμουν, οι συμμαχίες αδειάζουν, τα καύσιμα γίνονται όπλα, η τροφή παύει να είναι βεβαιότητα και τα έθνη ξαναμπαίνουν στη μεγάλη σχολή της δοκιμασίας . Όποιος επιμένει να βλέπει τα γεγονότα μόνο με όρους δελτίου ειδήσεων, χάνει το βάθος τους . Αυτό που παρακολουθούμε είναι ιστορική κρίση με πνευματικό πυρήνα. Η Ελλάδα δεν καλείται απλώς να επιβιώσει. Καλείται να διαλέξει ποια θα είναι όταν περάσει η θύελλα. Ένα φοβισμένο προτεκτοράτο που θα κοιτάζει κάθε φορά προς ξένους σωτήρες ή μια Ρωμιοσύνη που θα θυμηθεί ξανά τον εαυτό της; Αυτό είναι το καίριο ερώτημα. Και η απάντηση δεν θα δοθεί στα τηλεοπτικά πάνελ, ούτε στα think tanks, ούτε στα διπλωματικά κοκτέιλ . Θα δοθεί μέσα στις ψυχές των ανθρώπων, στα σπίτια που θα δοκιμαστούν, στις οικογένειες που θα στενευτούν, στους πιστούς που δεν θα λυγίσουν, στους Έλληνες που θα καταλάβουν ότι η Ιστορία δεν γράφεται μόνο από ισχύ, αλλά και από χάρη. Γι’ αυτό και δεν πρέπει να βλέπουμε την ερχόμενη δοκιμασία μόνο με φόβο . Πρέπει να τη βλέπουμε με σοβαρότητα, μετάνοια και ελπίδα . Διότι όταν ο Θεός παιδαγωγεί, δεν το κάνει για να εξαφανίσει, αλλά για να καθαρίσει . Και όταν καθαρίσει η ήρα, όταν πέσουν οι ψευδαισθήσεις, όταν απογυμνωθεί η ύβρις της εποχής, τότε μπορεί να φανεί ξανά εκείνο που πολλοί θεωρούσαν χαμένο. Η ζωντανή Ρωμιοσύνη . Όχι ως νοσταλγία του παρελθόντος, αλλά ως αρχή του μέλλοντος, μέσα από την Ανάκτηση της Πόλης. Της πραγματικής πρωτεύουσας του Ρωμαίϊκου Ελληνισμού. ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ Οι Μαρτυρίες και τα λόγια των σύγχρονων Αγίων μας για την πείνα, τη δοκιμασία και τα γεγονότα που έρχονται Στο σημείο αυτό αξίζει να σταθούμε με δέος σε ορισμένες μαρτυρίες που έχουν διασωθεί και που, είτε τις δει κανείς ως προφητικά σήματα είτε ως πνευματικές προειδοποιήσεις, αποκτούν σήμερα μια συγκλονιστική επικαιρότητα. Η πρώτη μαρτυρία αφορά τον Άγιο Παΐσιο . Σύμφωνα με τη μαρτυρία του Ανέστη Μαυροκέφαλου από την Αλεξανδρούπολη, όταν τον ρώτησε αν θα τους πιάσει η μπόρα εκεί πάνω, ο Άγιος απάντησε ότι " οι Τούρκοι δεν θα μπουν στην Αλεξανδρούπολη, αλλά θα κάνουν μόνο μια πρόκληση στην Ελλάδα που θα έχει σχέση με την αιγιαλίτιδα ζώνη . Και συνέχισε λέγοντας ότι " Κι εμάς θα μας πιάσει πείνα. Θα πεινάσει η Ελλάδα και επειδή αυτή η μπόρα θα κρατήσει κάποιο διάστημα , μήνες θα είναι, «θα πούμε το ψωμί, ψωμάκι» . Η μαρτυρία αυτή καταγράφεται στο έργο Μαρτυρίες Προσκυνητών, Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης 1924–1994 , Τόμος Α΄, 8η έκδοση, σελίδα 429. Η δεύτερη μαρτυρία αποδίδεται επίσης στον Άγιο Παΐσιο , αυτή τη φορά προς τον Δελλιγιαννίδη Γρηγόριο από το χωριό Άραχθος Ημαθίας . Ο Άγιος τον ρώτησε αν έχει χωράφια και, όταν εκείνος απάντησε πως έχει ένα μικρό οικόπεδο, του είπε πως όταν θα γίνουν τα γεγονότα, θα είναι καλό να καλλιεργεί τη γη και να σπέρνει ζαρζαβατικά για την οικογένειά του και να βοηθά και τον κόσμο . Εδώ δεν έχουμε απλώς μια συμβουλή αγροτικής αυτάρκειας . Έχουμε μια προειδοποίηση για καιρούς στενότητας και ταυτόχρονα μια ηθική εντολή αλληλεγγύης . Ο άνθρωπος να φροντίζει τους δικούς του, αλλά και να μη σκληραίνει μπροστά στον πόνο του άλλου. Η τρίτη μαρτυρία προέρχεται από τον ιερομόναχο π. Σίμωνα Αρβανίτη . Όπως αναφέρεται στο βιβλίο Η ζωή και το έργο του , Αθήνα 1996, σελίδα 388, είχε πει στην κυρία Παπαδημητρίου Σταυρούλα από το Πευκί Ευβοίας ότι θα έρθει τέτοια πείνα, που η πείνα του 1941 δεν θα είναι τίποτε μπροστά σε αυτήν που έρχεται. Και όταν ερωτήθηκε αν θα γίνει πόλεμος, απάντησε με τη φράση «Κάτι άλλο θα γίνει παιδί μου». Η φράση αυτή είναι ανατριχιαστική . Γιατί ακριβώς δείχνει ότι η συμφορά μπορεί να μη λάβει τη μορφή ενός κλασικού πολέμου μετωπικής σύγκρουσης, αλλά μιας γενικευμένης κατάστασης ασφυξίας, αποδιάρθρωσης και απώλειας βεβαιοτήτων. Η τέταρτη μαρτυρία αφορά τον Όσιο Εφραίμ τον Αριζονίτη . Σύμφωνα με μεταφορά καθηγουμένου ιεράς μονής του Αγίου Όρους από επίσκεψή του στην Αριζόνα τον Απρίλιο του 2015, ο Γέροντας είπε πως « Θα ξαπλώσουμε να κοιμηθούμε και όταν ξυπνήσουμε το πρωί δε θα υπάρχουν χρήματα ». Και πρόσθεσε πως « Η πείνα είναι πολύ κοντά. Κάντε ό,τι μπορείτε σε τρόφιμα, φάρμακα, για λίγο έστω φωτισμό ». Πόσο δίκιο είχε... Το ζούμε ήδη! Τα λόγια αυτά περιγράφουν όχι μόνο υλική στέρηση, αλλά και αιφνίδια κατάρρευση της οικονομικής κανονικότητας . Σαν να λέει ότι ο κόσμος μπορεί να αλλάξει μέσα σε ένα βράδυ και όσα χθες φαίνονταν βέβαια, το πρωί να έχουν εξαφανιστεί σαν καπνός. Η πέμπτη μαρτυρία, επίσης από τον Γέροντα Εφραίμ της Αριζόνας , μεταφέρθηκε από την κυρία Γκράβα Νατάσσα από τη Λουιζιάνα, η οποία αφηγήθηκε ότι τον Φεβρουάριο του 2010, όταν τον ρώτησε τι θα γίνει με την οικονομική κρίση και άκουγε για πείνα, δυστυχία και πόλεμο , εκείνος της απάντησε να πάρει λίγα τρόφιμα γιατί θα χρειαστούν και να τα έχει στο σπίτι, διότι έρχονται άσχημοι καιροί . Όταν τον ρώτησε τι εννοεί, εκείνος επικαλέστηκε την πείνα του 1941 και είπε ότι εκείνη η πείνα « ήταν η βασιλεία των Ουρανών » μπροστά σε αυτή που έρχεται. Όποιος διαβάζει αυτό το απόσπασμα σήμερα δεν μπορεί να το προσπεράσει αδιάφορα. Δεν μιλά για έναν απλό οικονομικό κύκλο. Μιλά για βίαιη ιστορική ανατροπή. Τέλος, η έκτη μαρτυρία προέρχεται από Αγιορείτη ιερομόναχο, πνευματικό τέκνο του Αγίου Παϊσίου, ο οποίος προειδοποιούσε ότι έρχεται μεγάλη πείνα και πως είναι καλό να γίνει κατά δύναμη στοιχειώδης προετοιμασία. Συνιστούσε να υπάρχουν στο σπίτι λίγο λάδι, αλεύρι και τα απαραίτητα για την επιβίωση , να καλλιεργούνται ζαρζαβατικά και να μάθει ο άνθρωπος να ζει λιτά και απλά . Η συμβουλή αυτή έχει διπλό βάθος. Από τη μια, μια ρεαλιστική γραμμή επιβίωσης . Από την άλλη, μια ασκητική γραμμή παιδαγωγίας . Να μάθει ο άνθρωπος τη λιτότητα πριν του την επιβάλει βίαια η Ιστορία. Όλα αυτά τα λόγια, είτε τα δει κανείς ως προφητείες είτε ως σοφές πνευματικές προειδοποιήσεις, συγκλίνουν σε έναν άξονα . Ότι έρχονται καιροί στενότητας, ανατροπής και δοκιμασίας. Ότι η πείνα δεν είναι φαντασίωση . Ζούμε ήδη τα προεόρτια της. Ότι η αυτάρκεια δεν είναι δεδομένη. Ότι ο άνθρωπος του Θεού προετοιμάζεται όχι μόνο με τρόφιμα και πρακτική σοφία, αλλά κυρίως με μετάνοια, ταπείνωση και πίστη . Διότι τελικά το μεγαλύτερο εφόδιο στους δύσκολους καιρούς δεν είναι μόνο το γεμάτο ντουλάπι, αλλά η γεμάτη ψυχή... Πύρινος Λόγιος sergioschrys@outlook.com

O Tράμπ, μπροστά στο μεγαλύτερο δίλημμα της προεδρικής του καρριέρας Η στρατηγική αποτυχία του Ντόναλντ Τραμπ να πετύχει τους πολεμικούς στόχους που είχε θέσει, πιστεύοντας σε έναν σύντομο και χωρίς μεγάλο κόστος πόλεμο, έγκειται πρωτίστως σε έναν θεμελιώδη λανθασμένο υπολογισμό! Την αδυναμία να προβλέψει ή να αξιολογήσει ο ίδιος σωστά, τόσο αυτήν καθαυτή την ανθεκτικότητα του ιρανικού καθεστώτος, καθόσον απολύτως προετοιμασμένο, όσο και τον τρόπο με τον οποίο η Τεχεράνη θα αξιοποιούσε το ισχυρότερο γεωενεργειακό και γεωοικονομικό της “εργαλείο”, τα Στενά του Ορμούζ! Αρκεί βέβαια να σκεφθούμε ότι ο ίδιος είχε πει από τις πρώτες ημέρες ότι είχε συμβουλευτεί τον για τέσσερεις δεκαετίες φίλο του και συμπαίκτη του στο γκολφ Στιβ Γουίτκοφ, δισεκατομμυριούχο επιχειρηματία ακινήτων, τον γαμπρό του Τζάρεντ Κούσνερ επίσης δισεκατομμυριούχο επιχειρηματία ακινήτων και τον υπουργό… Πολέμου Πητ Χέγκσεθ, που το βασικό του προσόν ήταν να είναι διαπρύσιος υποστηρικτής του Τραμπ στις εκπομπές που ήταν σχολιαστής στο FOX NEWS! Επειδή το de facto μπλοκάρισμα των Στενών του Ορμούζ – το οποίο ίσως είναι το πιο κρίσιμο σημείο διέλευσης παγκοσμίως, καθώς διακινείται όχι μόνο το 20-22 % της παγκόσμιας ενεργειακής προσφοράς, αλλά και ένα μεγάλο σημαντικό κομμάτι του διεθνούς εμπορίου που επηρεάζει όλον τον κόσμο και φυσικά την Αμερική – θα μείνουμε σε αυτό το άρθρο εδώ. Εφαρμόζοντας την στρατηγική της οριζόντιας κλιμάκωσης, η εργαλειοποίησή του από το Ιράν δεν αποτελεί απλώς μια τακτική κίνηση, αλλά μια στρατηγική παρέμβαση, με παγκόσμιες επιπτώσεις, ικανή να επηρεάσει τις αγορές ενέργειας, το κόστος μεταφορών και τη συνολική σταθερότητα της διεθνούς οικονομίας. Άλλωστε εξ’ αρχής η στρατηγική του Ιράν απέβλεπε στην πρόκληση κόστους, παράτασης της σύγκρουσης, πρόκλησης αβεβαιότητας και δημιουργία παγκόσμιας ενεργειακής και οικονομικής αναταραχής! Ο διακεκριμένος καθηγητής του Πανεπιστημίου Κολούμπια, Τζεφ Σακς, τόνισε ότι « Είτε μας αρέσει είτε όχι, ο κόσμος βυθίζεται σε μια βαθιά οικονομική κρίση. Το Ισραήλ την ξεκίνησε μαζί με τις ΗΠΑ και ο κόσμος θα πληρώσει ένα τρομερό τίμημα για αυτή την αυταπάτη»! Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ο Αμερικανός πρόεδρος αιφνιδιάστηκε! Πολλοί αναλυτές και κύκλοι χάραξης πολιτικής είχαν έγκαιρα επισημάνει το ενδεχόμενο μιας τέτοιας εξέλιξης. Ο Τραμπ, ο οποίος φέρεται να βασίστηκε σε μεγάλο βαθμό στην εκτίμηση του Ισραηλινού πρωθυπουργού Μπέντζαμιν Νετανιάχου και δεν ενσωμάτωσε επαρκώς αυτό το σενάριο στον στρατηγικό του σχεδιασμό, αν τελικά υπήρχε αυτός με εκτιμήσεις κινδύνου και πως θα μειωθούν στο ελάχιστο αυτοί οι κίνδυνοι. Η φράση που του αποδίδεται, “κανείς δεν μου είπε ότι θα το κάνουν”, δεν αποτυπώνει απλώς μια επικοινωνιακή αδυναμία, αλλά αναδεικνύει ένα βαθύτερο πρόβλημα: Την έλλειψη συνεκτικής στρατηγικής σκέψης και προετοιμασίας σε ένα ιδιαίτερα σύνθετο γεωπολιτικό περιβάλλον. Οι συνεχείς αντιφατικές δηλώσεις του προέδρου Τραμπ στην δεύτερη εβδομάδα του πολέμου που διεξάγει εναντίον του Ιράν, υποδηλώνει τους σοβαρούς προβληματισμούς του και το υφιστάμενο αδιέξοδο. Παγίδα κλιμάκωσης Σήμερα, οι Ηνωμένες Πολιτείες βρίσκονται αντιμέτωπες με ένα εξαιρετικά δύσκολο δίλημμα. Από τη μία πλευρά, διαγράφεται η επιλογή μιας εκτεταμένης στρατιωτικής κλιμάκωσης, που ενδέχεται να περιλαμβάνει μεγάλης κλίμακας χερσαίες επιχειρήσεις. Μια τέτοια επιλογή θα συνεπαγόταν τεράστιο οικονομικό κόστος, αυξημένο επιχειρησιακό ρίσκο και σημαντικές απώλειες σε ανθρώπινες ζωές, ενώ παράλληλα στερείται ουσιαστικής λαϊκής νομιμοποίησης, καθώς μόλις ένα 7% της αμερικανικής κοινής γνώμης φαίνεται να την υποστηρίζει.  Επιπλέον, η εμπειρία προηγούμενων συγκρούσεων στη Μέση Ανατολή έχει δείξει ότι οι χερσαίες επεμβάσεις συχνά οδηγούν σε μακροχρόνιες εμπλοκές, χωρίς σαφές σημείο εξόδου και για αυτό μιλάμε για “παγίδα κλιμάκωσης”. Και δυστυχώς τα παθήματα δεν έχουν γίνει μαθήματα για την Διοίκηση Τραμπ. Από την άλλη πλευρά αναζητείται ένα σημείο καμπής για να μπορέσει ο Αμερικανός Πρόεδρος να κηρύξει την νίκη. Έτσι να οδηγηθεί σε αποκλιμάκωση μέσω διαπραγματεύσεων και ενδεχομένως κάποιων επώδυνων υποχωρήσεων, με στόχο την αποκατάσταση της ομαλότητας στη διεθνή ναυσιπλοΐα και στις παγκόσμιες ενεργειακές ροές πριν το αντιπολεμικό κίνημα στις ΗΠΑ λάβει τεράστιες διαστάσεις και το ενδεχόμενο τεράστιας ήττας στις ενδιάμεσες εκλογές. Ωστόσο, μια τέτοια εξέλιξη θα μπορούσε να εκληφθεί ως ένδειξη αδυναμίας, τόσο στο εσωτερικό όσο και στο διεθνές πεδίο, με πιθανές επιπτώσεις στο κύρος και την αποτρεπτική ισχύ των Ηνωμένων Πολιτειών. Βέβαια η μόνη… βεβαιότητα που θα μπορούσαμε να εκφράσουμε με τον πόλεμο είναι η απρόβλεπτη φύση του! Το αδιέξοδο της Διοίκησης Τραμπ επιτείνεται από τη σταδιακή διάβρωση των διατλαντικών σχέσεων. Υπό την πίεση των εξελίξεων και των περιορισμένων επιλογών, ο Τραμπ έχει επιλέξει να ασκήσει δημόσια κριτική στους συμμάχους των ΗΠΑ στο ΝΑΤΟ, χαρακτηρίζοντάς τους “δειλούς” λόγω της απροθυμίας τους να εμπλακούν ενεργά. Ωστόσο, η στάση αυτή ενέχει μια εμφανή αντίφαση: Η στρατιωτική εμπλοκή φέρεται να ξεκίνησε χωρίς ουσιαστική διαβούλευση, ή συντονισμό με τους συμμάχους, υπονομεύοντας εκ των προτέρων τη βάση μιας συλλογικής αντίδρασης. Η εκ των υστέρων απαίτηση για στήριξη, συνοδευόμενη από επικριτική ρητορική, ενισχύει την αίσθηση αποξένωσης και δυσπιστίας. Πλήρες αδιέξοδο  Σε ευρύτερο επίπεδο, η κατάσταση αυτή αναδεικνύει μια κρίσιμη αρχή των διεθνών σχέσεων: Οι συμμαχίες δεν αποτελούν δεδομένο, αλλά προϊόν διαρκούς καλλιέργειας εμπιστοσύνης, συντονισμού και κοινών στρατηγικών στόχων. Όταν αυτά τα στοιχεία απουσιάζουν, ακόμη και οι πιο ισχυρές συμμαχίες μπορούν να αποδυναμωθούν ή και να διαρραγούν. Εν κατακλείδι, ο συνδυασμός στρατηγικής ασάφειας, περιορισμένων επιλογών, εσωτερικών πολιτικών πιέσεων και διπλωματικής απομόνωσης δημιουργεί ένα ιδιαίτερα εύθραυστο περιβάλλον. Χωρίς σαφείς καθορισμένους εφικτούς στρατηγικούς στόχους, διακριτό τέλος και βιώσιμη στρατηγική εξόδου, ο Τραμπ ξεκίνησε έναν πόλεμο χωρίς να γνωρίζει και το πώς θα τον τελειώσει! Σε αυτό το πλαίσιο, κάθε περαιτέρω κλιμάκωση ενέχει τον κίνδυνο όχι μόνο να βαθύνει τη σύγκρουση και να προκαλέσει χάος στην περιοχή αλλά και, να επιφέρει μακροπρόθεσμες συνέπειες για τη θέση των Ηνωμένων Πολιτειών στο διεθνές σύστημα. Η διαχείριση της κρίσης απαιτεί πολύ λιγότερο στρατιωτικά μέσα και πολύ περισσότερο στρατηγική σαφήνεια, πολιτική ψυχραιμία και επαναπροσδιορισμό των διπλωματικών προτεραιοτήτων. Οι πόλεμοι δεν κρίνονται πάντως από το πως ξεκινούν αλλά από το πώς τελειώνουν. Όταν θα πέσει ο κουρνιαχτός του πολέμου αυτού, ενός πολέμου επιλογής και για πολλούς ενός πολέμου που σύρθηκε από τον Ισραηλινό πρωθυπουργό Νετανιάχου εν μέσω διαπραγματεύσεων , τίποτα πλέον γεωπολιτικά και γεωοικονομικά θα είναι το ίδιο. SLpress

Με 200 θύματα ομολογεί ήττα το Ισραήλ! Oι αμερικανοί σε αδιέξοδο! Η Μέση Ανατολή φλέγεται μετά την εξαπόλυση του 73ου κύματος της επιχείρησης True Promise 4 από τους Φρουρούς της Επανάστασης (IRGC) του Ιράν. Η σύγκρουση εισήλθε στην 23η ημέρα της με το Ιράν να εξαπολύει το ένα κύμα επίθεσης μετά το άλλο, καταστρέφοντας ο,τιδήποτε θυμίζει την παρουσία των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής πέριξ του Περσικού Κόλπου, ενώ τα αλλεπάλληλα κύματα επιθέσεων με σμήνη drones και βαλλιστικούς πυραύλους ,   Khorramshahr-4, Qadr, Sejjil, κατάφεραν να κάνουν.... κόσκινο την ισραηλινή αεράμυνα. Το 73ο κύμα επίθεσης, με το σύνθημα «Ya Haider» μετέτρεψε στρατιωτικές βάσεις και κέντρα ασφαλείας σε σωρούς ερειπίων. Λουτρό αίματος στο Ισραήλ με 200 θύματα και κατάρρευση του Iron Dome Πριν από λίγες ώρες, οι σειρήνες στο κεντρικό και νότιο Ισραήλ σήμαναν το τέλος μιας νύχτας τρόμου. Οι πρώτες αναφορές από το πεδίο κάνουν λόγο για περισσότερους από 200 νεκρούς και τραυματίες μέσα στις πρώτες ώρες της επίθεσης. Τα πυραυλικά συστήματα Fatah, Qadr και Emad έπληξαν με χειρουργική ακρίβεια στρατηγικούς στόχους σε Arad, Dimona, Eilat, Beersheba και Kiryat Gat. Η περιβόητη ισραηλινή άμυνα φάνηκε ανίσχυρη να αναχαιτίσει τον όγκο των πυρών, με τις αρχές ασφαλείας του Ισραήλ να επιβάλλουν τώρα στυγνή λογοκρισία στους δημοσιογράφους για να αποκρύψουν το μέγεθος της καταστροφής. Η επίθεση στην Dimona είναι στρατηγικής σημασίας, καθώς εκεί βρίσκεται το πυρηνικό ερευνητικό κέντρο του Ισραήλ. Παρόλο που η IAEA καθησυχάζει ότι δεν υπήρξε διαρροή ραδιενέργειας, η ψυχολογική και στρατιωτική ζημιά είναι τεράστια. Ο Benjamin Netanyahu έκανε λόγο για την «πιο δύσκολη νύχτα της εκστρατείας», ενώ ο ισραηλινός στρατός διεξάγει έρευνα για την αποτυχία αναχαίτισης των βλημάτων που έπεσαν σε κατοικημένες περιοχές. Ομολογία ήττας για το Iron Dome - O ιρανικός Khorramshahr-4 ταπείνωσε την αεράμυνα στην έρημο Negev Η εικόνα του αήττητου Ισραήλ κατέρρευσε με πάταγο τις πρώτες πρωινές ώρες, όταν ο επίσημος εκπρόσωπος του ισραηλινού στρατού αναγκάστηκε να παραδεχθεί την παταγώδη αποτυχία των συστημάτων αεράμυνας. Παρά τις επανειλημμένες απόπειρες αναχαίτισης, οι ιρανικοί πύραυλοι διαπέρασαν την πολυδιαφημισμένη προστασία της χώρας, αφήνοντας πίσω τους οκτώ νεκρούς και μια χώρα σε κατάσταση απόλυτου σοκ. Το πλήγμα στην περιοχή Arad του νότιου Ισραήλ δεν ήταν απλώς μια παράπλευρη απώλεια, αλλά μια στρατηγική ταπείνωση. Σύμφωνα με εβραϊκά μέσα ενημέρωσης, η Τεχεράνη χρησιμοποίησε τον πανίσχυρο πύραυλο Khorramshahr-4, ο οποίος χτύπησε απευθείας τον στόχο του στην έρημο Negev. Ο ισραηλινός στρατός ομολόγησε ότι το αμυντικό σύστημα ενεργοποιήθηκε επανειλημμένα, αλλά απέτυχε παταγωδώς να «κλειδώσει» το ιρανικό βλήμα, επιβεβαιώνοντας τους χειρότερους φόβους των αναλυτών για τα κενά στην ασφάλεια των κατεχομένων εδαφών. Η κατάσταση στο εσωτερικό του Ισραήλ είναι δραματική. Το τηλεοπτικό κανάλι Kan μετέδωσε ότι τουλάχιστον δέκα από τους τραυματίες βρίσκονται σε κρίσιμη κατάσταση, παλεύοντας για τη ζωή τους, ενώ ο συνολικός αριθμός των θυμάτων ξεπερνά τους εκατό. Ενώ τα ισραηλινά δίκτυα επιβεβαιώνουν τους πρώτους οκτώ θανάτους, η στρατιωτική ηγεσία επιχειρεί να ελέγξει τη ροή της πληροφορίας, την ώρα που ο πανικός εξαπλώνεται στους οικισμούς των εποίκων που συνειδητοποιούν ότι κανένα καταφύγιο δεν είναι πλέον ασφαλές. Η επίσημη παραδοχή της αποτυχίας από το Tel Aviv σηματοδοτεί μια ιστορική καμπή. Για δεκαετίες, το Ισραήλ επένδυε δισεκατομμύρια στην εικόνα μιας αδιαπέραστης αμυντικής ομπρέλας. Σήμερα, η εικόνα αυτή έγινε συντρίμμια από την τεχνολογική ανωτερότητα των νέων ιρανικών συστημάτων. Η ανικανότητα αναχαίτισης ακόμη και ενός μόνο κρίσιμου πυραύλου όπως ο Khorramshahr-4 εκθέτει ολόκληρη την αμυντική αρχιτεκτονική της Δύσης στη Μέση Ανατολή και αφήνει το πολεμικό συμβούλιο του Netanyahu χωρίς ουσιαστικές απαντήσεις απέναντι στην ιρανική καταιγίδα. Ali Mousavi (Πρέσβης Ιράν) - Το Ιράν σφραγίζει τα Στενά του Hormuz για τους «εχθρούς»... μας ανήκουν ολοκληρωτικά! Η Τεχεράνη διαμηνύει με τον πλέον επίσημο τρόπο ότι ο έλεγχος του παγκόσμιου ενεργειακού πνεύμονα της ανήκει ολοκληρωτικά. Σε μια κίνηση που ισοδυναμεί με γεωπολιτικό τελεσίγραφο , ο πρεσβευτής του Ιράν στο Ηνωμένο Βασίλειο, Seyyed Ali Mousavi, ξεκαθάρισε ότι η διέλευση από τα Στενά του Hormuz δεν είναι πλέον δεδομένη για όλους, αλλά αποτελεί προνόμιο που περνά μέσα από την έγκριση των ιρανικών αρχών. Με δηλώσεις του στο πρακτορείο Xinhua, ο Mousavi τοποθέτησε το Ιράν στη θέση του απόλυτου τοποτηρητή της περιοχής. Αν και εμφανίστηκε καθησυχαστικός για τη διεθνή ναυτιλία, η φράση-κλειδί «ανοιχτά για όλους εκτός από τους εχθρούς» τινάζει στον αέρα την έννοια των διεθνών υδάτων. Η Τεχεράνη απαιτεί πλέον πλήρη συντονισμό με τις δικές της δυνάμεις ασφαλείας για κάθε πλοίο που επιθυμεί να διασχίσει το στενό, θέτοντας ως απαράβατο όρο τον σεβασμό της εδαφικής ακεραιότητας και των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ισλαμικής Δημοκρατίας. Για το Ιράν, η τρέχουσα ανάφλεξη στον Περσικό Κόλπο έχει ονοματεπώνυμο: ΗΠΑ και Ισραήλ. Ο Mousavi κατηγόρησε ευθέως την Ουάσιγκτον και το Tel Aviv ως υπαίτιους της κρίσης, χαρακτηρίζοντας τις ενέργειές τους ως «επιθετικότητα» που υπονομεύει τη σταθερότητα. Παρόλο που η διπλωματία παραμένει επίσημα στην ατζέντα της Τεχεράνης, ο Ιρανός αξιωματούχος κατέστησε σαφές ότι χωρίς την πλήρη παύση των εχθροπραξιών και την αποκατάσταση της αμοιβαίας εμπιστοσύνης, η ένταση στα Στενά θα παραμείνει στο κόκκινο, κρατώντας όμηρο την παγκόσμια αγορά ενέργειας. Η αναφορά στη συνεργασία με τον Διεθνή Ναυτιλιακό Οργανισμό (IMO) μοιάζει περισσότερο με στρατηγικό ελιγμό παρά με πρόθεση κατευνασμού. Το Ιράν χρησιμοποιεί την «ασφάλεια των πληρωμάτων» ως πρόσχημα για να νομιμοποιήσει την αυξημένη στρατιωτική του παρουσία και τον έλεγχο στις θαλάσσιες οδούς. Στην πραγματικότητα, η Τεχεράνη στέλνει ένα μήνυμα ισχύος: όποιος επιθυμεί να διακινεί πετρέλαιο και αέριο χωρίς δυσάρεστες «εκπλήξεις», οφείλει να αναγνωρίσει τον κυρίαρχο ρόλο του Ιράν στον Περσικό Κόλπο. Το διπλό μέτωπο της Χεζμπολάχ και ο πυρηνικός εφιάλτης - Φωτιά στα σύνορα με τον Λίβανο και drones στη Βαγδάτη Το μέτωπο διευρύνεται επικίνδυνα και στον βορρά. Την ώρα που οι πύραυλοι των IRGC σάρωναν τον νότο, οι δυνάμεις της Hezbollah στον Λίβανο άνοιγαν ένα εξαντλητικό μέτωπο στο βόρειο και κεντρικό Ισραήλ, αποθεώνοντας τη «μουτζαχεντίν» αντοχή τους.  Πριν από λίγο, πύραυλος της Hezbollah έπληξε όχημα στην Galilee , με αποτέλεσμα τον θάνατο ενός ατόμου, ενώ οι ανταλλαγές πυρών κατά μήκος των συνόρων είναι συνεχείς. Παράλληλα, το ιρανικό πρακτορείο IRNA μετέδωσε ότι drones έπληξαν στρατιωτική βάση κοντά στο αεροδρόμιο της Βαγδάτης, η οποία χρησιμοποιείται από αμερικανικές δυνάμεις. Η κλιμάκωση αυτή δείχνει ότι ο «Άξονας της Αντίστασης» ενεργοποιείται ταυτόχρονα σε πολλαπλά σημεία, πιέζοντας τις εφοδιαστικές αλυσίδες και τη στρατιωτική συνοχή της Δύσης στην περιοχή. Η κατάσταση για τους κατοίκους των κατεχομένων εδαφών είναι πλέον οριακή, με τον πληθυσμό να πληρώνει το τίμημα της επιλογής του σιωνιστικού καθεστώτος να χτίζει πυρηνικά και στρατιωτικά κέντρα δίπλα σε κατοικημένες περιοχές. Η ασφάλεια του Ισραήλ κατέρρευσε, αφήνοντας τους πολίτες εκτεθειμένους στις συνέπειες μιας πολεμοκάπηλης πολιτικής που δεν έχει πλέον επιστροφή. Το τελεσίγραφο της Τεχεράνης: Οι έξι όροι που τινάζουν τις γέφυρες με την Ουάσιγκτον! Η Τεχεράνη δεν ζητά απλώς εκεχειρία, αλλά μια πλήρη συνθηκολόγηση της Δύσης. Σύμφωνα με υψηλόβαθμο αξιωματούχο ασφαλείας του Ιράν, η χώρα υλοποιεί ένα προμελετημένο σχέδιο «στρατηγικής υπομονής », έχοντας ήδη, κατά τους ισχυρισμούς της, τυφλώσει την εχθρική αεράμυνα και αποκτήσει τον πλήρη έλεγχο των αιθέρων. Με το βλέμμα στραμμένο στον Ντόναλντ Τράμπ, η ιρανική ηγεσία διαμηνύει ότι δεν βλέπει καμία προοπτική άμεσης παύσης πυρός , αν δεν ικανοποιηθούν έξι όροι που ανατρέπουν ολόκληρο το status quo στη Μέση Ανατολή. Ο πρώτος και ο δεύτερος όρος της Τεχεράνης στοχεύουν απευθείας στην καρδιά της αμερικανικής παρουσίας στην περιοχή. 1. Το Ιράν απαιτεί όχι μόνο γραπτές εγγυήσεις ότι η επιθετικότητα δεν θα επαναληφθεί, αλλά και 2. Την πλήρη διάλυση και απομάκρυνση όλων των αμερικανικών στρατιωτικών βάσεων από τη Μέση Ανατολή. Πρόκειται για μια απαίτηση που ισοδυναμεί με την οριστική αποχώρηση των ΗΠΑ από την περιοχή, αφήνοντας το Ιράν ως τη μοναδική κυρίαρχη δύναμη στον Περσικό Κόλπο. Ο τρίτος και ο τέταρτος όρος αφορούν το οικονομικό και στρατηγικό κόστος της σύγκρουσης. 3. Το Ιράν αξιώνει την καταβολή υπέρογκων πολεμικών αποζημιώσεων για τις ζημιές που υπέστη, ενώ ταυτόχρονα... 4. Θέτει ως προϋπόθεση τον τερματισμό του πολέμου σε όλα τα μέτωπα της περιοχής. Αυτό σημαίνει ότι η Τεχεράνη συνδέει την προσωπική της ασφάλεια με τη μοίρα των πληρεξουσίων της (proxies) στον Λίβανο, την Υεμένη και τη Συρία, απαιτώντας μια συνολική διευθέτηση που θα αναγνωρίζει τη δική της σφαίρα επιρροής. Οι δύο τελευταίοι όροι είναι ίσως οι πιο προκλητικοί για τη διεθνή κοινότητα. 5. Η Τεχεράνη απαιτεί την επιβολή ενός «νέου νομικού καθεστώτος» για τα Στενά του Hormuz,  το οποίο θα της δίνει το δικαίωμα να ελέγχει κατά βούληση την παγκόσμια ενεργειακή ροή. Τέλος... 6. Ζητά την έκδοση και δίκη στελεχών διεθνών μέσων ενημέρωσης που ασκούν κριτική στο καθεστώς , χαρακτηρίζοντάς τους «πράκτορες κατά του Ιράν». Με αυτές τις απαιτήσεις, το Ιράν δεν επιδιώκει την ειρήνη, αλλά τη θεσμοθέτηση της ηγεμονίας του , μετατρέποντας κάθε προσπάθεια μεσολάβησης σε ένα διπλωματικό ναρκοπέδιο... ΒΝ