Search this site

Το Κρεμλίνο πλέον έχει φτάσει στα όρια του. Διότι έχουν εμπεδώσει πλέον πως ο πόλεμος αυτός δεν είναι μεταξύ Ουκρανίας - Ρωσίας, αλλά μεταξύ Δύσης και Ρωσίας και εφ' όσον το καθεστώς ελέγχεται από τους Δυτικούς, παύουν να υπάρχουν οι "αδελφοσύνες". Θα πλήξουν λοιπόν οι Ρώσοι βάσεις στην Ευρώπη; Πιθανό έως...πολυ πιθανό! Αν και ο ρωσικός στρατός σημειώνει επιτυχίες, όχι μόνο στο έδαφος, αλλά και στο επίπεδο των αεροπορικών βομβαρδισμών, είναι εξόφθαλμο ότι οι ουκρανικές επιθέσεις στο εσωτερικό της Ρωσίας είναι οικονομικά-κοινωνικά επώδυνες και κατ’ επέκταση έχουν στριμώξει πολιτικά τον Πούτιν. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι δεν έχει πολλά περιθώρια να συνεχίσει, όπως μέχρι τώρα. Αν και οι Ρώσοι έχουν αναμφισβήτητα κλιμακώσει τις δικές τους επιθέσεις, αποφεύγουν ακόμα πλήγματα που θα άλλαζαν ποιοτικά τον χαρακτήρα του πολέμου. Προς το παρόν, πραγματοποιούν κάθε τόσο μαζικές επιθέσεις στο Κίεβο και άλλες πόλεις, με πυραύλους και drones, ενώ παραλλήλως καταστρέφουν συστηματικά αποθήκες καυσίμων, βενζινάδικα και φορτηγά αυτοκίνητα στην ανατολική και νότια Ουκρανία. Τα φορτηγά καταστρέφονται, όχι μόνο επειδή χρησιμοποιούνται για τον εφοδιασμό του ουκρανικού στρατού, αλλά και επειδή μεταφέρουν τις νύκτες drones κοντά στο μέτωπο κι από εκεί τα εκτοξεύουν εναντίον στόχων βαθιά στη Ρωσία. Σκοπός αυτής της εκστρατείας βομβαρδισμών είναι να μετατοπίσει δυτικότερα τα σημεία εκτόξευσης ουκρανικών πυραύλων και drones, ώστε η ρωσική αεράμυνα να έχει περισσότερο χρόνο για να τα εντοπίσει και καταρρίψει. Με την πολύπλευρή βοήθεια της Δύσης (προμήθεια σύγχρονων drones, παροχή επιχειρησιακών πληροφοριών και συντεταγμένων στόχευσης), όμως, οι Ουκρανοί προς το παρόν καταφέρνουν να εκτοξεύουν καθημερινά διπλάσιο και τριπλάσιο αριθμό drones, από όσα αντιστοίχως εκτοξεύουν οι Ρώσοι. Παρά, μάλιστα, το γεγονός ότι η ρωσική αεράμυνα καταρρίπτει τη μεγάλη πλειονότητά τους, κάποια διεισδύουν και προκαλούν σοβαρές ζημιές ειδικά σε ευάλωτους στόχους, όπως διυλιστήρια, χημικά εργοστάσια κλπ. Ας σημειωθεί στο σημείο αυτό ότι εδώ και μερικές ημέρες η ουκρανική αεράμυνα αδυνατεί να καταρρίψει ρωσικούς πυραύλους, ενώ και η επίδοσή της στην κατάρριψη drones είναι χαμηλή. Το Κίεβο αποδίδει την αδυναμία της ουκρανικής αεράμυνας στην έλλειψη πυραύλων Patriot. Σύμφωνα με πληροφορίες, όμως, η πραγματική αιτία είναι ρωσική πυραυλική επίθεση, η οποία στις αρχές Ιουλίου κατέστρεψε το κέντρο διοίκησης της ουκρανικής αεράμυνας, σκοτώνοντας πολλά εξειδικευμένα στελέχη της. Οι Ευρωπαίοι υποτιμούν την Ρωσία Ας επιστρέψουμε, όμως, στο γεγονός ότι τα ουκρανικά πλήγματα και οι μεγάλες δυσκολίες ανεφοδιασμού της Κριμαίας οξύνουν την πολιτική πίεση στον Πούτιν. Αυτή η πίεση φέρνει πιο κοντά τη ρωσική ποιοτική κλιμάκωση κι όχι την κατάπαυση του πυρός, όπως επιδιώκουν οι δυτικοί. Το Κρεμλίνο μπορεί να διέπραξε αλλεπάλληλα λάθη στην Ουκρανία, αλλά έχει συνείδηση πως εάν υποχωρήσει, η Ρωσία θα υποστεί στρατηγική ήττα, με αποτέλεσμα να εκπέσει από μεγάλη δύναμη και να δεχθεί ολοένα και εντονότερες δυτικές πιέσεις, με σκοπό τον κατακερματισμό της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Και βεβαίως το καθεστώς θα αποσταθεροποιηθεί. Γι’ αυτό και ο Πούτιν δεν πρόκειται να επιλέξει αυτόν τον δρόμο. Η στρατηγική των Ευρωπαίων, όμως, βασίζεται ακριβώς στην αυθαίρετη υπόθεση ότι όσο κι αν οι ίδιοι κλιμακώνουν, η Ρωσία θα συνεχίσει να επιδεικνύει αυτοσυγκράτηση και να αποφεύγει την ποιοτική κλιμάκωση, με αποτέλεσμα τελικά να συρθεί σε κατάπαυση του πυρός με δυτικούς όρους, λόγω εξάντλησης. Θεωρούν ότι η Μόσχα δεν θα τολμήσει να πλήξει έδαφος του ΝΑΤΟ που χρησιμοποιείται στον πόλεμο για να πλήξει ρωσικούς στόχους, φοβούμενη το άρθρο 5. Προς το παρόν, αυτό ισχύει, αλλά το κρίσιμο ερώτημα είναι για πόσο ακόμα. Είναι εντυπωσιακό πόσο οι Ευρωπαίοι (και οι Αμερικανοί) υποτιμούν τη Ρωσία. Παρότι είναι μεγάλη πυρηνική δύναμη, έχουν πάψει να την φοβούνται, έχοντας πείσει τους εαυτούς τους ότι ο Πούτιν συνεχώς θα υποχωρεί. Άρα αυτοί μπορούν εκ του ασφαλούς να προκαλούν και να κλιμακώνουν, παίζοντας κεντρικό ρόλο στις ουκρανικές επιθέσεις στο εσωτερικό της Ρωσίας. Υπενθυμίζω ότι η φανατικά αντιρωσική κυβέρνηση Μπάιντεν είχε αποφύγει αρχικά να δώσει στην Ουκρανία πυραύλους, φοβούμενη την αντίδραση της Μόσχας. Οι δυτικοί χρησιμοποίησαν τη μέθοδο της σαλαμοποίησης, κάνοντας κάθε τόσο ένα βήμα μπροστά. Εκμεταλλεύονταν το γεγονός ότι η Ρωσία, παρά τις ρητορικές προειδοποιήσεις της, ποτέ δεν καθόρισε με σαφήνεια τις κόκκινες γραμμές της, ώστε η Δύση να ξέρει τι θα αντιμετωπίσει. Και βεβαίως ποτέ δεν μετέτρεψε τις όποιες απειλές της σε πράξη. Το αποτέλεσμα ήταν οι δυτικοί να ακυρώνουν τη μία μετά την άλλη τις υποτιθέμενες κόκκινες γραμμές και έτσι να φτάσουμε στη σημερινή κατάσταση. Η φυσική, όμως, διδάσκει πως εάν τραβάς συνεχώς ένα σκοινί, κάποια στιγμή αυτό θα σπάσει. Δεν ξέρεις που ακριβώς είναι το όριο θραύσης, αλλά όριο θραύσης υπάρχει. Αυτό ισχύει και στη ζωή. Όσοι στη Μόσχα ήταν επιφυλακτικοί απέναντι στο “πνεύμα του Άνκορατζ”, όσοι υποστήριζαν ότι αυτοσυγκράτηση όχι μόνο δεν απέδωσε, αλλά ενθάρρυνε τη Δύση να αυξήσει σταδιακά τη στρατιωτική εμπλοκή της, όσοι πίεζαν τον Πούτιν να κλιμακώσει δικαιώνονται. Η θέση τους ήταν και παραμένει απλή: Όσο η Ρωσία αποφεύγει τη δυναμική αντίδραση, οι αντίπαλοί της (δυτικοί και Ουκρανοί) θεωρούν ότι μπορούν να κλιμακώνουν χωρίς ουσιαστικό κόστος. Μάχη με τον χρόνο Ο χρόνος δεν λειτουργεί αποκλειστικά και μόνο εις βάρος της Ουκρανίας. Λειτουργεί και εις βάρος της Ρωσίας. Όσο ο πόλεμος παρατείνεται, τόσο φθείρεται και η εικόνα της Ρωσίας ως μεγάλης δύναμης. Παραλλήλως, το οικονομικό βάρος του πολέμου γίνεται περισσότερο αισθητό στη ρωσική κοινωνία, ενώ η προσδοκία για μια συνεννόηση με την Ουάσιγκτον έχει πλέον εξαερωθεί. Τα παραπάνω ισχύουν πολύ περισσότερο μετά τις ουκρανικές επιθέσεις του τελευταίου διαστήματος. Ο Πούτιν δεν κατάλαβε πως εάν είχε μία ελπίδα να συνεννοηθεί με τον Τραμπ, θα την είχε μόνο εάν με την κλιμάκωση του πολέμου στην Ουκρανία είχε αποδείξει ότι η αποφασιστική ρωσική νίκη είναι κοντά. Ο Αμερικανός πρόεδρος σέβεται τους αποφασισμένους και περιφρονεί τους διστακτικούς. Από τη στιγμή που διαπίστωσε ότι η Ρωσία αιμορραγεί, έχει κάθε λόγο να δώσει στο Κίεβο όσα χρειάζεται για να εντείνει αυτή την αιμορραγία. Όπως, άλλωστε, αποδεικνύουν τα γεγονότα, οι Ουκρανοί διεξάγουν έναν ολοκληρωτικό πόλεμο εναντίον της Ρωσίας. Πραγματοποιούν δολοφονίες αξιωματούχων, σαμποτάζ, επιθέσεις σε δεξαμενόπλοια όπου μπορούν, πλήγματα σε πολιτικές υποδομές και αμάχους κλπ. Με άλλα λόγια, δεν έχουν περιορισμούς και σταδιακά η Δύση ήρε και τους όποιους περιορισμούς τους είχε θέσει αρχικά στη χρήση οπλικών συστημάτων. Αντιθέτως, οι Ρώσοι αυτοπεριορίζονταν και μόνο όταν οι Ουκρανοί κλιμάκωναν τους ακολουθούσαν και μάλιστα με χρονική υστέρηση. Σε κάθε πόλεμο, όμως, τα όρια διαμορφώνονται από την πλευρά που κλιμακώνει, επειδή υποχρεώνει την αντίπαλη πλευρά να ακολουθήσει. Δεν είναι βιώσιμο η Ουκρανία να διεξάγει ολοκληρωτικό πόλεμο και η Ρωσία να αυτοπεριορίζεται. Τα αποτελέσματα τα βλέπουμε. Οι πραγματικές προωθήσεις των Ρώσων στο έδαφος δεν επαρκούν για να εξισορροπήσουν τις ζημιές που υφίστανται από τα drones. Ούτε, επίσης, έχει μεγάλη σημασία η σύγκριση των πληγμάτων που πραγματοποιούν οι Ουκρανοί στη Ρωσία με τα πλήγματα που πραγματοποιούν οι Ρώσοι στην Ουκρανία. Μπορεί τυπικά ο πόλεμος να είναι μεταξύ των δύο αυτών χωρών, αλλά είναι εξόφθαλμο ότι στην πραγματικότητα ο πόλεμος είναι μεταξύ της Δύσης και της Ρωσίας, έστω κι αν η πρώτη συμμετέχει εμμέσως πλην σαφώς. Και οι δυτικοί δεν θεωρούν τις τεράστιες ουκρανικές απώλειες δικές τους απώλειες. Αυτοί θεωρούν ότι φθείρουν τη Ρωσία, χρησιμοποιώντας την Ουκρανία σαν εργαλείο – πόλεμος δια αντιπροσώπου– χωρίς οι ίδιοι να υφίστανται κόστος, εκτός από το οικονομικό. Γι’ αυτό και επιδιώκουν τη συνέχιση του πολέμου μέχρι τον τελευταίο Ουκρανό, προβάλλοντας όρους ειρήνευσης που είναι δεδομένο πως δεν μπορεί να αποδεχθεί η Μόσχα. Το Άρθρο 5 Έτσι, το πραγματικό δίλημμα του Πούτιν είναι στρατηγικό. Σε πρώτη φάση μπορεί να κλιμακώσει σε ολοκληρωτικό πόλεμο. Έχει τη δυνατότητα με πυραύλους και βόμβες FAB να καταστρέψει: Κέντρα διοίκησης. Σύμφωνα με πληροφορίες, έχει ήδη καταστρέψει το κέντρο διοίκησης της ουκρανικής αεράμυνας. Τα λιμάνια της Ουκρανίας στη Μαύρη Θάλασσα και κατ’ επέκταση το εξωτερικό της εμπόριο. Τις βιομηχανίες που συνδέονται έστω και εμμέσως με τον πόλεμο. Τις γέφυρες ειδικά στο Δνείπερο, για να αποκόψει την ανατολική από τη δυτική Ουκρανία. Το σιδηροδρομικό δίκτυο, μέσω του οποίου κυρίως λειτουργεί η εφοδιαστική αλυσίδα. Τους κόμβους στα σύνορα με την Πολωνία και τη Ρουμανία για να εμποδίσει την εισαγωγή όπλων από την Ευρώπη. Τις αποθήκες καυσίμων και την εναπομείνασα ενεργειακή υποδομή. Μία τέτοια εκστρατεία βομβαρδισμών αναπόφευκτα θα επηρεάσει το αξιόμαχο των Ουκρανών και στο έδαφος και στον αέρα. Αν, ωστόσο, δεν οδηγήσει την Ουκρανία σε τροχιά κατάρρευσης και πιο συγκεκριμένα εάν οι Ευρωπαίοι επιχειρήσουν μία πιο άμεση παρέμβαση για να εξισορροπήσουν τη ρωσική πίεση, θα τεθεί επί τάπητος το ζήτημα ρωσικών πυραυλικών επιθέσεων σε βάσεις σε Ρουμανία, Βαλτικές χώρες, Πολωνία, Φινλανδία, ακόμα και Γερμανία. Είναι προφανές πως το Κρεμλίνο θα σκεφθεί πολύ πριν επιχειρήσει μία ευθεία επίθεση σε στόχο που βρίσκεται σε χώρα-μέλος του ΝΑΤΟ, επειδή ισχύει το άρθρο 5. Σε αντίθεση με ό,τι πιστεύεται, όμως, το άρθρο 5 δεν προβλέπει αυτόματη κήρυξη πολέμου σε όποιο κράτος επιτεθεί σε χώρα-μέλος. Προβλέπει μία διαδικασία που υπό όρους μπορεί να καταλήξει εκεί. Σε κάθε περίπτωση, όμως, λειτουργεί αποτρεπτικά. Με τον τρόπο, όμως, που συμμετέχουν οι Ευρωπαίοι στον πόλεμο, ενδέχεται να καταστήσουν μία τέτοια επίθεση μονόδρομο για τον Πούτιν, ειδικά εάν οι ρωσικές νίκες στο έδαφος είναι αργές και οι απώλειες από τις επιθέσεις των drones μεγάλες. Στους κύκλους που επηρεάζουν τις αποφάσεις του Κρεμλίνου κερδίζει συνεχώς έδαφος η ιδέα. Ο καθηγητής Καραγκάνοφ έχει εδώ και καιρό επισημάνει το γεγονός ότι η ρωσική αποτροπή έχει ακυρωθεί, δηλαδή οι δυτικοί έχουν πάψει να φοβούνται μία δυναμική αντίδραση της Μόσχας, με αποτέλεσμα να κλιμακώνουν και να στριμώχνουν ολοένα και περισσότερο την “Αρκούδα”. Η εισήγηση Καραγκάνοφ είναι ότι για να αποκαταστήσει η Ρωσία την αποτροπή, δεν αρκούν πια τα λόγια. Πρέπει να πλήξει κατ’ αρχήν με συμβατικούς πυραύλους βάσεις και πολεμικά εργοστάσια στην Ευρώπη που υπηρετούν το Κίεβο. Και μάλιστα να προειδοποιήσει ξεκάθαρα πως εάν δεχθεί δυτική επίθεση, θα απαντήσει αμέσως με πυρηνικά όπλα. Ο Πούτιν έχει απορρίψει την εισήγηση, αλλά αυτό που πριν ένα χρόνο φαινόταν απολύτως ακραίο, τώρα συζητείται στη Μόσχα. Το επιχείρημα όσων υποστηρίζουν την ανάγκη να πληγούν στόχοι στην Ευρώπη είναι ότι μόνο έτσι θα σταματήσει την ενεργό εμπλοκή της στον πόλεμο. Όσο για τον κίνδυνο γενίκευσης, θεωρούν πως οι ΗΠΑ δεν πρόκειται να διακινδυνεύσουν έναν πυρηνικό πόλεμο. Σε αντίθεση με τη Ρωσία, άλλωστε, που δέχεται επιθέσεις στο έδαφός της, οι ΗΠΑ είναι ανέγγιχτες. Θεωρούν, επίσης, πως ούτε και η Ευρώπη θα διακινδυνεύσει έμπρακτη αντίδραση, επειδή θα έχει μόνο να χάσει. Αυτό που έχει τεράστια σημασία είναι ότι αυτή η συζήτηση στη Μόσχα δεν έχει χαρακτήρα μπλόφας. Είναι αυθεντικός προβληματισμός για τον τρόπο με τον οποίο η Ρωσία μπορεί να τελειώσει προς όφελός της τον πόλεμο στην Ουκρανία.

Οι εκλογές πάνε για Σεπτέμβριο ενώ η Λάουρα ετοιμάζει καυτούς φακέλους! Οι πρόωρες εκλογές είναι η τελευταία ζαριά του Κτήνους! Ο Μητσοτάκης, χωρίς αμφιβολία, είναι πλέον τελειωμένο χαρτί! Παραγκωνισμένος από όλους (οι Ευρωπαίοι δεν θέλουν καν να εξετάσουν την περίπτωση προσφοράς αξιώματος στην ΕΕ ενώ ο Τράμπ στη σύνοδο του ΝΑΤΟ δεν του έδωσε καμμιά απολύτως σημασία), κατάλαβε πως οι μέρες του τελειώνουν. Κι όχι μόνο αυτό. Κινδυνεύει να πάει φυλακή για τις υποκλοπές! Ο Σαμαράς του την έχει στημένη και η Καρυστιανού θα στηρίξει τη προσπάθεια! Ξέρετε κάτι; Η πολιτική έχει μια παράξενη ιδιότητα. Δεν καταρρέει τη στιγμή που γεννιέται η σήψη. Καταρρέει όταν η δυσωδία της γίνεται τόσο έντονη, ώστε να μην μπορεί πλέον να καλυφθεί από τα αρώματα της επικοινωνίας. Και τότε συμβαίνει κάτι που οι αυλές της εξουσίας φοβούνται περισσότερο από κάθε αντιπολίτευση. Ο χρόνος μετατρέπεται σε εχθρό τους. Κάθε ημέρα που περνάει, δεν τους φέρνει πιο κοντά στη δικαίωση, αλλά πιο κοντά στην αποκάλυψη. Κάπως έτσι μοιάζει σήμερα η πατρίδα. Σαν ένα πλοίο που ο "καπετάνιος" - διαχειριστής του, αναζητά εναγωνίως το κοντινότερο λιμάνι, προτού η φουρτούνα γίνει ανεξέλεγκτη. Και όταν μια κυβέρνηση αρχίζει να κοιτάζει περισσότερο το ημερολόγιο παρά τον ορίζοντα, τότε δεν σχεδιάζει το μέλλον. Σχεδιάζει τη διαφυγή της. Εδώ και μήνες το Κτήνος διαβεβαίωνε ότι οι εκλογές θα πραγματοποιηθούν στο τέλος της τετραετίας. Ήταν το σταθερό αφήγημα του Μαξίμου. Ήταν η εικόνα μιας κυβέρνησης που δήθεν - και καλά - δεν είχε κανέναν λόγο να επισπεύσει τις πολιτικές εξελίξεις. Κι όμως, ξαφνικά, ο δημόσιος διάλογος μετακινείται. Οι ψίθυροι γίνονται συζητήσεις. Οι συζητήσεις μετατρέπονται σε πληροφορίες. Και οι πληροφορίες αρχίζουν να συγκλίνουν σε ένα συγκεκριμένο χρονικό σημείο. Τον Σεπτέμβριο. Είναι άραγε σύμπτωση; Ο Πανικός των Αχρήστων Η πολιτική, όμως, σπάνια γνωρίζει τις συμπτώσεις. Γνωρίζει τα συμφέροντα, τους υπολογισμούς και την ψυχολογία της εξουσίας. Και η εξουσία δεν εγκαταλείπει ποτέ έναν ασφαλή δρόμο για να ακολουθήσει έναν επικίνδυνο, αν δεν έχει σοβαρό λόγο να το κάνει. Γι' αυτό και η συζήτηση δεν πρέπει να περιορίζεται στο ερώτημα «αν θα γίνουν πρόωρες εκλογές». Το πραγματικό ερώτημα είναι πολύ βαθύτερο. Γιατί να θελήσει μια κυβέρνηση, που μέχρι χθες διακήρυττε ότι διαθέτει ισχυρή θέση, να εγκαταλείψει η ίδια το πολιτικό της χρονοδιάγραμμα; Εκεί αρχίζουν τα δύσκολα. Διότι οι τελευταίοι μήνες δεν θυμίζουν κυβέρνηση που αισθάνεται κυρίαρχη. Θυμίζουν κυβέρνηση που τρέχει να προλάβει τις εξελίξεις. Η μία υπόθεση διαδέχεται την άλλη. Το ένα σκάνδαλο δεν έχει ακόμη απορροφηθεί επικοινωνιακά και εμφανίζεται το επόμενο. Ο δημόσιος βίος μοιάζει να κινείται μέσα σε μια μόνιμη κατάσταση πολιτικής πυρόσβεσης, όπου το Μέγαρο Μαξίμου δεν σχεδιάζει επιθέσεις, αλλά αναζητά τρόπο να περιορίσει τις ζημιές. Η περίπτωση του Ντίλιαν, όπου η Επιτροπή διαφάνειας λόγω πλειοψηφίας των μελών από ΝΔκράτες απέρριψε ασυζητητί το αίτημα της αντιπολίτευσης για την κλήτευση του υπευθύνου για το Predator, βγάζει μάτια. Και κάπου εκεί εμφανίζεται ένας παράγοντας που δεν ελέγχεται από την ελληνική κυβέρνηση. Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία. Όχι ως πολιτικός αντίπαλος. Όχι ως αντιπολίτευση. Αλλά ως θεσμός που κινείται με τους δικούς του ρυθμούς και τις δικές του διαδικασίες. Οι πληροφορίες που διακινούνται το τελευταίο διάστημα γύρω από νέες έρευνες, νέες δικογραφίες και νέα ανοικτά μέτωπα δημιουργούν ένα κλίμα πολιτικής αβεβαιότητας. Κανείς δεν γνωρίζει ποια θα είναι η τελική τους κατάληξη. Εκείνο όμως που γνωρίζουν όλοι είναι ότι ο χρόνος δεν λειτουργεί υπέρ εκείνου που φοβάται τι μπορεί να αποκαλύψει το αύριο. Γι' αυτό και κάθε μέρα αποκτά διαφορετικό βάρος. Αν προσθέσει κανείς σε αυτή την εξίσωση τον ΟΠΕΚΕΠΕ, τις συζητήσεις γύρω από το Ταμείο Ανάκαμψης, τα έργα της Αυτοδιοίκησης και όσα ακόμη κυκλοφορούν στο πολιτικό παρασκήνιο, τότε σχηματίζεται μια εικόνα όχι βεβαιοτήτων, αλλά πυκνών ενδείξεων. Και η πολιτική δεν λειτουργεί μόνο με γεγονότα. Λειτουργεί κυρίως με την αίσθηση που δημιουργείται πριν ακόμη εμφανιστούν τα γεγονότα. Αυτό ακριβώς φοβάται ο Μητσοτακισμός. Όχι την αντιπολίτευση. Ούτε τις δημοσκοπήσεις. Φοβάται τον χρόνο. Γιατί ο χρόνος είναι ο μόνος αντίπαλος που δεν εξαγοράζεται, δεν εκβιάζεται και δεν χειραγωγείται. Η κατάρρευση ενός στυγνού καθεστώτος Ο Μητσοτακισμός επένδυσε εξ' αρχής στην εικόνα. Δημιούργησε ένα καθεστώς όπου η επικοινωνία απέκτησε μεγαλύτερη αξία από την ουσία. Οι τηλεοπτικοί φακοί έγιναν σημαντικότεροι από την πραγματικότητα. Τα δελτία Τύπου σημαντικότερα από την καθημερινότητα των πολιτών. Η πολιτική μετατράπηκε σε σκηνοθεσία. Και η σκηνοθεσία έχει έναν αμείλικτο κανόνα. Όσο το σκηνικό μένει όρθιο, όλοι πιστεύουν ότι η παράσταση συνεχίζεται. Αρκεί όμως να πέσει ένα μόνο σκηνικό, για να αποκαλυφθεί το άδειο θέατρο. Αυτό ίσως εξηγεί και τη βιασύνη που παρατηρείται σε μια σειρά κυβερνητικών κινήσεων. Επιτάχυνση νομοθετημάτων. Προετοιμασία της επιστολικής ψήφου. Κλείσιμο εκκρεμοτήτων. Ρυθμοί που δεν παραπέμπουν σε κυβέρνηση που έχει μπροστά της πολλούς μήνες πολιτικής άνεσης, αλλά σε κυβέρνηση που επιδιώκει να τακτοποιήσει όσα περισσότερα μπορεί, πριν αλλάξει το σκηνικό. Εντάξει, δεν το θεωρώ ως απόδειξη, είναι όμως μια εικόνα. Και πολλές φορές, στην πολιτική, οι εικόνες προηγούνται των γεγονότων. Την ίδια στιγμή, πάνω από όλα αυτά αιωρείται ένα ακόμη σύννεφο. Η οικονομία. Οι διεθνείς εξελίξεις, οι ενεργειακές αναταράξεις και η συνεχιζόμενη ακρίβεια συνθέτουν ένα εκρηκτικό μείγμα. Ο Έλληνας πλέον δεν μετρά τους οικονομικούς δείκτες. Μετρά τα ψώνια που άφησε πίσω στο ράφι. Μετρά τους λογαριασμούς που δυσκολεύεται να πληρώσει. Μετρά τις μέρες μέχρι τον επόμενο μισθό. Και όταν η κοινωνία αρχίζει να μετρά τις απώλειές της, καμία επικοινωνιακή καμπάνια δεν μπορεί να την πείσει ότι ευημερεί. Η ιστορία, άλλωστε, είναι αδυσώπητη απέναντι στις εξουσίες που πίστεψαν ότι μπορούν να νικήσουν την πραγματικότητα με επικοινωνιακά τεχνάσματα. Από τη Ρωμαϊκή Σύγκλητο έως τις σύγχρονες δημοκρατίες, οι αυτοκρατορίες δεν έπεσαν επειδή μια μέρα ξύπνησαν αδύναμες. Έπεσαν επειδή επί χρόνια έπειθαν τον εαυτό τους ότι παρέμεναν πανίσχυρες, ενώ τα θεμέλιά τους είχαν ήδη αρχίσει να θρυμματίζονται. Και τότε, η πτώση δεν έρχεται σαν κεραυνός. Έρχεται σαν αναπόφευκτη συνέπεια. "Όποιος τρώει...πληρώνει!" Και ενώ η κυβέρνηση δείχνει να μετρά αντίστροφα τον πολιτικό χρόνο, υπάρχει ακόμη μία διάσταση που δεν πρέπει να περάσει απαρατήρητη. Είναι η ψυχολογία της εξουσίας. Και μάλιστα, μιας πλήρως διεφθαρμένης εξουσίας. Διότι οι κυβερνήσεις δεν αποκαλύπτουν τις προθέσεις τους με ανακοινώσεις. Τις αποκαλύπτουν με τις κινήσεις τους. Ο κάθε έμπειρος πολιτικός αναλυτής δεν παρακολουθεί μόνο όσα λέγονται. Παρατηρεί κυρίως όσα γίνονται. Και όταν βλέπει μια πρωτοφανή επιτάχυνση διαδικασιών, μια βιασύνη να κλείσουν θεσμικά μέτωπα, μια κινητικότητα που δεν συνάδει με κυβέρνηση η οποία υποτίθεται ότι διαθέτει ακόμη άφθονο χρόνο μπροστά της, τότε εύλογα γεννώνται ερωτήματα. Γιατί αυτή η βιασύνη; Γιατί τώρα; Τι είναι εκείνο που ενδέχεται να συμβεί σε λίγους μήνες και αλλάζει τόσο δραματικά τους πολιτικούς σχεδιασμούς; Οι απαντήσεις δεν πρόκειται να δοθούν επίσημα. Ίσως δεν δοθούν ποτέ. Όμως η πολιτική του σήμερα, αυτή όπως διαμορφώθηκε από τους Νεοταξίτες "Πεφωτισμένους", είναι ουσιαστικά η τέχνη της ανάγνωσης των σιωπών. Και οι σιωπές του τελευταίου διαστήματος είναι εκκωφαντικές. Η κυβέρνηση δείχνει να γνωρίζει ότι το πολιτικό κλίμα του Σεπτεμβρίου δεν θα είναι το ίδιο με εκείνο του επόμενου χειμώνα. Γνωρίζει ότι η κοινωνία εξαντλείται. Ότι η υπομονή των πολιτών δεν είναι ανεξάντλητη. Ότι η προπαγάνδα μπορεί να καθυστερήσει την πραγματικότητα, αλλά δεν μπορεί να την ακυρώσει. Ο Μητσοτακισμός υπήρξε ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα πολιτικής διαχείρισης μέσω της εικόνας. Δεν κυβέρνησε απλώς. Διαφήμισε τη διακυβέρνησή του με βρώμικα μέσα επιλεκτικής προπαγάνδας. Δημιούργησε έναν ολόκληρο μηχανισμό παραγωγής εντυπώσεων, όπου κάθε κυβερνητική πράξη συνοδευόταν από έναν στρατό καλοπληρωμένων επικοινωνιακών μηχανισμών που όφειλαν να μετατρέψουν ακόμη και την αποτυχία σε επιτυχία. Όμως υπάρχει ένας αντίπαλος που δεν υποτάσσεται ποτέ στα δελτία ειδήσεων. Η άδεια τσέπη. Ο πολίτης μπορεί να ξεχάσει έναν τίτλο ειδήσεων. Δεν ξεχνά όμως πόσα πλήρωσε στο σούπερ μάρκετ. Δεν ξεχνά τον λογαριασμό του ρεύματος. Δεν ξεχνά το πετρέλαιο που δεν μπορεί να αγοράσει. Δεν ξεχνά ότι ο μισθός τελειώνει στις δεκαπέντε του μήνα και ο μήνας συνεχίζεται άλλες δεκαπέντε ημέρες. Εκεί τελειώνει κάθε αφήγημα. Διότι η πραγματικότητα έχει μια αδυσώπητη συνήθεια. Δεν διαπραγματεύεται. Και σαν να μην έφτανε η εσωτερική φθορά, η κυβέρνηση καλείται να αντιμετωπίσει και ένα εξαιρετικά ασταθές γεωπολιτικό περιβάλλον. Η Τουρκία, όπως είδαμε και προχτές στη Σύνοδο του ΝΑΤΟ, εξακολουθεί να λειτουργεί ως ο μόνιμος αστάθμητος παράγοντας της περιοχής. Οι πληροφορίες που διακινούνται για τον χρόνο κατάθεσης του τουρκικού σχεδιασμού περί της λεγόμενης «Γαλάζιας Πατρίδας», καθώς και οι διπλωματικές επαφές των τελευταίων εβδομάδων, τροφοδοτούν νέα ερωτήματα. Αν οι σχετικές εκτιμήσεις ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα, τότε δεν πρόκειται απλώς για ζήτημα εξωτερικής πολιτικής. Πρόκειται για ζήτημα που θα μπορούσε να επηρεάσει συνολικά το ελληνικό πολιτικό σκηνικό. Κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει σήμερα τι ακριβώς έχει συμφωνηθεί πίσω από τις κλειστές πόρτες των διπλωματικών γραφείων. Εικασίες μόνο μπορούμε να κάνουμε, έχοντας ως μπούσουλα την απίστευτη και δολερή συνάμα σιωπή περί των θεμάτων που συζητήθηκαν. Διότι - και ευλόγως - οι λαοί έχουν μάθει να φοβούνται περισσότερο όσα δεν ανακοινώνονται, παρά όσα ανακοινώνονται. Και εδώ γεννάται ένα ακόμη ερώτημα. Θα επιθυμούσε άραγε μια κυβέρνηση να εισέλθει σε μια προεκλογική περίοδο ενώ βρίσκεται αντιμέτωπη με πιθανές γεωπολιτικές αναταράξεις στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο; Η απάντηση μοιάζει αυτονόητη. Κανείς λογικός πολιτικός ηγέτης δεν θα το επιδίωκε. Γι' αυτό και η συγκυρία αποκτά ξεχωριστή σημασία. Από τη μία πλευρά, οι πληροφορίες περί του ότι η Λάουρα, η...εθνική μας Εισαγγελέας (εκεί καταντήσαμε) έχει έτοιμους καυτούς φακέλους του ΟΠΕΚΕΠΕ που φτάνουν μέχρι το...Μαξίμου, είναι έντονες και συζητούνται πολύ στα εντευκτήρια της Βουλής. Από την άλλη, η ...συνεχιζόμενη ακρίβεια. Παράλληλα, η γεωπολιτική αβεβαιότητα. Και σαν να μην αρκούσαν όλα αυτά, μια κοινωνία που δείχνει πλέον να έχει κουραστεί όχι μόνο οικονομικά αλλά και ηθικά. Διότι υπάρχει και μια άλλη μορφή φτώχειας. Η θεσμική φτώχεια. Όταν ο πολίτης παύει να εμπιστεύεται τους θεσμούς. Όταν κάθε νέο σκάνδαλο αντιμετωπίζεται σχεδόν με αδιαφορία, επειδή έχει γίνει μέρος της καθημερινότητας. Όταν η διαφθορά δεν σοκάρει πλέον, αλλά θεωρείται φυσική κατάσταση. Τότε βεβαίως, η Δημοκρατία αρχίζει να νοσεί. Και αυτή είναι και η μεγαλύτερη ευθύνη, το μεγαλύτερο έγκλημα του Μητσοτακισμού. Δεν είναι μόνο ότι κυβέρνησε. Είναι ότι επιχείρησε να πείσει έμμεσα την κοινωνία πως η διαχείριση της εξουσίας είναι υπόθεση επικοινωνίας και όχι ήθους. Πως όλα μπορούν να συγχωρηθούν αρκεί να παρουσιαστούν σωστά. Εμμέσως δηλαδή, το Κτήνος προσπαθούσε να επικοινωνήσει στο κοινό πως η πολιτική δεν χρειάζεται αλήθεια, αρκεί να υπάρχουν καλοί σκηνοθέτες. Αυτή όμως είναι η αρχή κάθε παρακμής. Διότι οι πολιτισμοί δεν καταρρέουν όταν φτωχαίνουν οικονομικά. Καταρρέουν όταν φτωχαίνουν ηθικά. Θυμηθείτε την Αθήνα μετά τον Πελοποννησιακό Πόλεμο. Αυτό το δίδαξε και η ύστερη Ρώμη, λίγο πριν χωριστεί σε ανατολικό και δυτικό κράτος. Αυτό το δίδαξε ασφαλώς και η Ανατολική Ρωμαική Αυτοκρατορία του Ελληνικού Έθνους κάθε φορά που η αυλή απομακρυνόταν από τον λαό και εγκλωβιζόταν στις ίντριγκες των ανακτόρων. Όχι, η Ιστορία δεν εκδικείται, απλά επαναλαμβάνει τα μαθήματά της μέχρι να βρεθεί κάποιος να τα διαβάσει. Και σήμερα η πατρίδα μας, μοιάζει να βρίσκεται ακριβώς μπροστά σε ένα τέτοιο μάθημα. Δεν ξερουμε με σιγουριά αν οι πρόωρες εκλογές θα προκηρυχθούν τελικά τον Σεπτέμβριο. Έχουμε μόνο σαφείς ενδείξεις, που μπορούν όμως στη πορεία να ανατραπούν. Δεν ξέρουμε επίσης και ποια από τα σενάρια θα επιβεβαιωθούν και ποια θα διαψευστούν. Ξέρουμε όμως κάτι πολύ πιο σημαντικό. Ότι μια εξουσία καθεστωτική, η οποία αρχίζει να φοβάται το αύριο, έχει ήδη αρχίσει να χάνει τη βεβαιότητα του χθες. Και από εκείνο το σημείο και μετά, η αντίστροφη μέτρηση δεν γίνεται με το ημερολόγιο. Γίνεται με την Ιστορία. Όταν το Καθεστώς παύει να πιστεύει στον εαυτό του! Οι καθεστωτικές κυβερνήσεις δεν πέφτουν επειδή τις νίκησε κάποιος αντίπαλος. Καταρρέουν επειδή έπαψαν να πιστεύουν ακόμη και οι ίδιες στον εαυτό τους. Αυτή είναι η πιο επικίνδυνη φάση κάθε εξουσίας: Όχι όταν ακούγονται οι πρώτες διαμαρτυρίες, ούτε όταν πέφτουν οι δημοσκοπήσεις, ούτε όταν ξεσπούν οι αποκαλύψεις. Είναι η στιγμή που οι ίδιοι οι διαχειριστές της αρχίζουν να σχεδιάζουν την έξοδό τους, σαν να προετοιμάζουν ήδη την όποια υστεροφημία τους έχει απομείνει, αντί να υπερασπίζονται το παρόν. Και το Κτήνος ειδικά, έχει κάθε λόγο να θέλει να προστατέψει όχι μόνο τον εαυτό του, αλλά και την ίδια τη φαμίλια που εκπροσωπεί και που άν τα πράγματα στραβώσουν, η οικογένεια θα πρέπει να...αλλάξει πατρίδα! Η Ιστορία προσφέρει άφθονα παραδείγματα αυτής της εσωτερικής διάβρωσης. Οι τελευταίοι πχ αυτοκράτορες της Ρώμης, λίγο πριν την ίδρυση της Κων/πολης, δεν έχασαν την αυτοκρατορία σε μία ημέρα. Μέχρι τέλους προσπαθούσαν να διατηρήσουν την εικόνα μιας ακλόνητης εξουσίας, ενώ οι λεγεώνες είχαν πάψει να υπακούν και οι επαρχίες είχαν πάψει να αναγνωρίζουν στο κέντρο κάτι περισσότερο από μια μακρινή, ξένη διοίκηση. Το ίδιο συνέβη πολύ αργότερα και στη Γαλλία του Λουδοβίκου ΙΣΤ΄. Οι αυλικοί συνέχιζαν να χορεύουν στους καθρέφτες των Βερσαλλιών την ώρα που ο λαός αναζητούσε ψωμί στους δρόμους του Παρισιού. Οι αυτοκρατορίες και τα καθεστώτα δεν πεθαίνουν όταν πέφτουν τα τείχη τους. Πεθαίνουν όταν χάνουν την επαφή με την κοινωνία που υποτίθεται ότι υπηρετούν. Όταν η εξουσία αρχίζει να μιλά μόνο στον εαυτό της και να ακούει μόνο τις δικές της αντηχήσεις, η κατάρρευση δεν είναι πια ζήτημα χρόνου. Είναι ζήτημα μορφής. Στην Ελλάδα του σήμερα, όπως έχει αυτή καταντήσει, αυτή η αποκοπή φαίνεται να βαθαίνει. Ο Μητσοτακισμός δεν φαίνεται πλέον να αφουγκράζεται την κοινωνία. Αφουγκράζεται τις μετρήσεις. Δεν ακούει την αγωνία των πολιτών, ακούει τους επικοινωνιολόγους. Δεν κυβερνά με πυξίδα την πραγματικότητα, αλλά με πυξίδα τους δείκτες δημοφιλίας. Αυτή όμως είναι η μεγαλύτερη πολιτική αυταπάτη που μπορεί να κυριεύσει μια ηγεσία: Η πίστη δηλαδή, ότι οι δημοσκοπήσεις ...γράφουν Ιστορία. Οι δημοσκοπήσεις όμως, είτε κατά παραγγελία είτε αυτόκλητες, καταγράφουν στιγμές. Οι λαοί είναι αυτοί που γράφουν εποχές. Και όταν ένας λαός αποφασίσει ότι ένας κύκλος έχει κλείσει, δεν ζητά την άδεια ούτε των κομμάτων, ούτε των καναλιών, ούτε των επικοινωνιακών επιτελείων. Τότε η κάλπη παύει να είναι τυπική εκλογική διαδικασία. Μετατρέπεται σε λαϊκό δικαστήριο της Ιστορίας. Που δεν δικάζει μόνο πρόσωπα, όταν αυτό είναι απαραίτητο. Δικάζει και εποχές και νοοτροπίες. Ο Μητσοτακισμός κινδυνεύει να καταγραφεί ακριβώς έτσι: Όχι απλώς ως μια κυβέρνηση, αλλά ως μια ολόκληρη πολιτική νοοτροπία που δίδαξε ότι η επικοινωνία υπερέχει της αλήθειας, ότι οι αριθμοί αξίζουν περισσότερο από τους ανθρώπους, ότι η εξουσία δεν χρειάζεται αυτοκριτική αλλά καλύτερους διαφημιστές και ότι ο πολίτης δεν είναι πρόσωπο αλλά μονάδα στατιστικής. Υπάρχει όμως κάτι που δεν χωρά σε καμία στατιστική και δεν μετριέται με ποσοστά ανάπτυξης: Ηαξιοπρέπεια ενός λαού και ιδίως ενός λαού που η Ιστορία του είναι τετράκις χιλιόχρονη και βάλε. Αυτή μετριέται από το κατά πόσο μπορεί να κοιτάζει το κράτος του χωρίς να αισθάνεται ντροπή. Και αυτό είναι ίσως το βαθύτερο τραύμα που αφήνει πίσω της η παρούσα περίοδος. Δεν είναι μόνο η ακρίβεια που πνίγει τα νοικοκυριά. Δεν είναι μόνο οι υποθέσεις που ερευνώνται από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία. Δεν είναι μόνο η αίσθηση ότι η ατιμωρησία έχει γίνει θεσμός. Είναι η σταδιακή εξοικείωση της κοινωνίας με την ιδέα ότι όλα αυτά ...είναι φυσιολογικά! Μόνο που ΔΕΝ είναι. Δεν είναι φυσιολογικό να μετατρέπεται η δημόσια ζωή σε ατέλειωτη ακολουθία σκανδάλων που διαδέχονται το ένα το άλλο. Δεν είναι φυσιολογικό οι θεσμοί να δοκιμάζονται διαρκώς, όταν η Δικαιοσύνη φαίνεται χειραγωγημένη. 'Η το απολύτως χειρότερο, όταν έρχεται από τις Βρυξέλλες παρά όταν ξεκινά από την Αθήνα. Κυρίως όμως δεν είναι φυσιολογικό να ζητείται από έναν λαό να ξεχάσει! Να ξεχάσει την ακρίβεια, τις υποσχέσεις, τις υποκλοπές, τα Τέμπη, τον ΟΠΕΚΕΠΕ και κάθε προηγούμενο σκάνδαλο επειδή εμφανίστηκε το επόμενο. Η λήθη είναι το μεγαλύτερο όπλο κάθε καθεστωτικής εξουσίας που φοβάται τον απολογισμό. Από την άλλη όμως, η μνήμη είναι το μεγαλύτερο όπλο κάθε ελεύθερου λαού. Κι αυτός είναι τελικά και ο πραγματικός φόβος του Μητσοτακισμού. Όχι οι εκλογές καθαυτές — οι εκλογές είναι απλώς μια ημερομηνία. Ο φόβος είναι μήπως η κοινωνία θυμηθεί πολλά. Μήπως σταματήσει να βλέπει το κάθε σκάνδαλο ως μεμονωμένο περιστατικό και αρχίσει να διακρίνει το μοτίβο. Γιατί τότε δεν καταρρέει απλώς μια κυβέρνηση. Καταρρέει ολόκληρο το αφήγημά της. Αν ο Σεπτέμβριος αποδειχθεί τελικά ο μήνας των πρόωρων εκλογών, δεν θα πρόκειται απλώς για μια πολιτική επιλογή του Μητσοτάκη. Θα αποτελεί την πιο εύγλωττη παραδοχή ότι ο χρόνος έπαψε να είναι σύμμαχός του. Μόνο εκείνος που αισθάνεται ασφαλής αφήνει τον χρόνο να κυλήσει. Εκείνος που φοβάται τις εξελίξεις προσπαθεί να τις προλάβει. Η Ιστορία όμως, ειδικά η δική μας, δεν προλαβαίνεται. Περπατά αργά, σχεδόν αθόρυβα, και όταν φτάσει στην πόρτα της εξουσίας, δεν χτυπά. Την ανοίγει. Αυτό θα πρέπει να το αντιληφθούν λοιπόν όσοι ακόμη πιστεύουν ότι η πολιτική είναι ένα παιχνίδι επικοινωνίας και διαχείρισης εντυπώσεων. Κι αυτή η...μπηχτή πάει κατ' ευθείαν στον Σαμαρά, ο οποίος δείχνει να είναι και ο gamer αυτών των εκλογών. Και του τη στέλνω, γιατί εγώ θυμάμαι τα πεπραγμένα του. Άσχετα αν πολλοί της νεοδημοκρατικής φράξιας τα έχουν...ξεχάσει. Οι λαοί μπορεί να συγχωρούν. Μπορεί να περιμένουν. Μπορεί ακόμη και να σιωπούν για καιρό. Αλλά δεν λησμονούν για πάντα. Και όταν η σιωπή τους μετατραπεί σε απόφαση, τότε κανένα επικοινωνιακό επιτελείο, κανένας μηχανισμός εξουσίας και κανένα τηλεοπτικό στούντιο δεν μπορεί να ανακόψει το ποτάμι της Ιστορίας. Η Ιστορία έχει μια ιδιότητα που δεν απέκτησε ποτέ η κάθε εξουσία: Δεν υπηρετεί πρόσωπα. Υπηρετεί μόνο την αλήθεια. Και όταν έρχεται η ώρα του απολογισμού, δεν ενδιαφέρεται για τα χειροκροτήματα των αυλικών. Αναζητεί μόνο μία απάντηση: Άξιζε αυτή η εξουσία την εμπιστοσύνη του ελληνικού λαού ή υπήρξε ακόμη ένα, το πιο χειρότερο και βδελυρό κεφάλαιο της μεγάλης μεταπολιτευτικής παρακμής; Αυτό δεν θα το αποφασίσουν ούτε οι σχολιαστές ούτε οι κομματικοί στρατοί. Θα το αποφασίσει ο μόνος αδέκαστος κριτής. Η Ιστορία. Και για να τελειώνουμε, αν δεν το καταλάβατε, "Μητσοτάκης, Τέλος!", "Ψευτορωμαίϊκο Τέλος"! Από δω και μπρός, ξεκινάει ένα νέο κεφάλαιο στην Ιστορία μας. Ένα Κεφάλαιο, που στην αρχή θα φέρει αίμα, αλλά στη συνέχεια τη λευτεριά! Πύρινος Λόγιος sergioschrys@outlook.com

Η Εκκλησία της Γεωργίας ξεμπροστιάζει την ΕΕ - «Μας ζήτησαν να στηρίξουμε τους γάμους ίδιου φύλου και τώρα μας πολεμούν επειδή λέμε όχι» Μια είδηση που έχει προκαλέσει σφοδρές αντιδράσεις στη Γεωργία, έρχεται να συμπληρώσει το κομμάτι του πάζλ για το σχέδιο άλωσης των ορθόδοξων χωρών από τη woke ατζέντα. Ένα σχέδιο ζοφερό, στο οποίο δυστυχώς ενέδωσε η Ελλάδα, ως πρώτο (και μοναδικό μέχρι στιγμής) προπύργιο της Ορθοδοξίας που παραδόθηκε στη θεσμοθέτηση της διαστροφής, ψηφίζοντας τον γάμο των ομοφυλοφίλων και τις υιοθεσίες. Εκπρόσωπος του Πατριαρχείου της Γεωργίας αποκάλυψε ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση είχε ζητήσει από τη διοίκηση της Εκκλησίας να συμβάλει στην προώθηση των γάμων μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου, προκειμένου η Γεωργία να συμβαδίσει με τα ευρωπαϊκά πρότυπα ως απαιτούμενο για την ένταξη της στην ΕΕ. Πιο συγκεκριμένα, το 2023 η (τότε) υπουργός Εξωτερικών του Βελγίου και νυν Επίτροπος Ισότητας της ΕΕ, Χάτζα Λαμπίμπ, είχε πραγματοποιήσει επίσημη επίσκεψη στο Πατριαρχείο Γεωργίας, προκειμένου να συζητηθεί ο ρόλος που διαδραματίζει η Εκκλησία στην κοινωνία της Γεωργίας, καθώς και η προοπτική ένταξης της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Σύμφωνα με τις τωρινές αποκαλύψεις του Πατριαρχείου, η Λαμπίμπ ξεκίνησε να ρωτά «περίεργα και ανήκουστα πράγματα», λέγοντας ότι το Πατριαρχείο έχει αρκετή επιρροή στη Γεωργιανή κοινωνία, που όμως υστερεί πολύ σε σχέση με τις… τάσεις του 21ου αιώνα!!! Η Βελγίδα τόνισε απογοητευμένη ότι οι γάμοι μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου θεωρούνται ακόμα απαράδεκτοι για τους Γεωργιανούς και ζήτησε από την Εκκλησία να βοηθήσει στη διάδοση αυτής της… «προόδου»! Η αντίδραση του Πατριαρχείου της Γεωργίας, μόνο ικανοποιημένη δεν άφησε τη Χάτζα Λαμπίμπ και έτσι τα επόμενα τρία χρόνια ούτε ένας Ευρωπαίος αξιωματούχος δεν ξαναπάτησε το πόδι του στο Πατριαρχείο. Η... εκδίκηση του Ευρωκοινοβουλίου Μέχρι που ήρθε ο Ιούνιος του παρόντος έτους, όταν η Λιθουανή ευρωβουλευτής, Ράσα Γιουκνεβιτσιένε, κατέθεσε μια πρόταση ψηφίσματος που εγκρίθηκε από το ευρωκοινοβούλιο. Τι αφορούσε αυτή; Συκοφαντικές αιχμές κατά της Γεωργιανής Εκκλησίας, παρουσιάζοντας την ως υποχείριο της Ρωσίας που παρασύρει τη χώρα σε «αυταρχικές» και «αντιευρωπαϊκές» πολιτικές. Το ευρωκοινοβούλιο αφιέρωσε ένα σεβαστό μέρος της χριστιανοφοβικής (ή πιο σωστά ορθοδοξο-φοβικής) μανίας του για να καταδικάσει τον Γεωργιανό νόμο «περί οικογενειακών αξιών και προστασίας των ανηλίκων», έναν νόμο που απαγορεύει την gay προπαγάνδα στα σχολεία και την τηλεόραση, απαγορεύει τις παρελάσεις Pride και τις διαδικασίες φυλομετάβασης. Είναι ηλίου φαεινότερο ότι οι Ευρωβαρόνοι της woke συντεχνίας, την είχαν «φυλαγμένη» στη Γεωργιανή Εκκλησία από το 2023 που η Βελγίδα έφυγε με χαμηλωμένο κεφάλι. Χρησιμοποιώντας την κλασσική ταμπέλα του «Ρωσόφιλου» που κατά κόρον χρησιμοποιήθηκε και στην Ελλάδα εναντίον όσων αντιδρούσαν για τους gay γάμους. Θυμηθείτε ότι ο τότε υπουργός Μετανάστευσης και Ασύλου, Δημήτρης Καιρίδης, είχε πει ότι ο γάμος των ΛΟΑΤΚΙ ήταν… γεωστρατηγικής σημασίας αντίσταση στη Ρωσία και το Πατριαρχείο της. Προφανώς οι Ευρωβαρόνοι θεώρησαν ότι αφού αυτή η τακτική προπαγάνδας αποδείχθηκε χρήσιμη στην άλωση της Ελλάδας, θα φέρει αποτέλεσμα και για την άλωση της Γεωργίας. Έλα όμως που στη Γεωργία κυβέρνηση και Εκκλησία απέκρουσαν ενωμένοι τις ραδιουργίες των Βρυξελλών. Ξεμπρόστιασαν τους ωμούς εκβιασμούς της ΕΕ, την ώρα που στην Ελλάδα μάθαμε – ένα χρόνο μετά την ψήφιση του αίσχους - ότι ο γάμος των ομοφυλοφίλων ήταν ντιρεκτίβα της κυβέρνησης… «Μπαϊντενόπουλου». Η δικτατορία της μειοψηφίας «πρέπει» να επιβληθεί σε όλες τις ορθόδοξες χώρες της Ευρωπαϊκής Ηπείρου και φαίνεται ότι η Γεωργία είναι ο επόμενος στόχος. Η λαϊκή βούληση μιας κυρίαρχης χώρας είναι εντελώς αδιάφορη στα αρπακτικά των Βρυξελλών. «Δεν τους ενδιαφέρει η διάθεση της κοινωνίας» Ο εκπρόσωπος του Γεωργιανού Πατριαρχείου, Πρωτοπρεσβύτερος π. Ανδρέας Τζαγμάιτζε, τα είπε όλα: «Δεν τους ενδιαφέρει η διάθεση της κοινωνίας μας σχετικά με την ατζέντα των ΛΟΑΤΚΙ+. Αυτή είναι η αλήθεια. Δεν τους ενδιαφέρει. Το γεγονός ότι είμαστε αφοσιωμένοι στις οικογενειακές αξίες, ότι η εκκλησία αγωνίζεται γι’ αυτό, ότι λέμε ότι η Γεωργία έχει δημογραφικό πρόβλημα και η έκτρωση είναι δολοφονία, και ούτω καθεξής, αυτό είναι απαράδεκτο για αυτήν την ιδεολογία. Επομένως, αυτό ακυρώνεται με την προσάρτηση ενός ρωσικού κλισέ. Αντί να λάβουν υπόψη τις συμβουλές μας, έχουν τη δική τους ατζέντα, η οποία έρχεται σε αντίθεση με τη διάθεση της κοινωνίας σε αυτό το μέρος και πιστεύουν ότι η εκκλησία είναι μόνο, ως θεσμός, αντίθετη στην πολιτική τους, ενώ στην πραγματικότητα αυτοί οι άνθρωποι αποτελούν συστατικό μέρος της εκκλησίας». Μας θυμίζουν τίποτα όλα αυτά; Και στην Ελλάδα, παρά το γεγονός ότι η πλειοψηφία του κόσμου ήταν κατά του αφύσικου «γάμου», η κοινή γνώμη ποδοπατήθηκε με λύσσα. Οι πολιτικοί που προωθούσαν τον κατάπτυστο νόμο, εμφάνιζαν την Εκκλησία ως μεμονωμένο οπισθοδρομικό παράγοντα, κάνοντας πώς δεν βλέπουν ότι πίσω από την επίσημη αντίθεση της ελληνικής Ιεραρχίας, συντάσσονταν με αυτή τη γνώμη εκατομμύρια Χριστιανών ως συστατικό μέρος της Εκκλησίας. Και μην ξεχνάμε ότι η ψήφιση του «γάμου» ήταν η μία και μοναδική ευκαιρία των κομμάτων της αντιπολίτευσης να «ρίξουν» την κυβέρνηση, κι όμως προτίμησαν να προσκυνήσουν την ατζέντα με ανίερες συμμαχίες, βάζοντας σε δεύτερη μοίρα ακόμα και τις κομματικές βλέψεις τους. Η Ελλάδα έγινε «άσσος» στο μανίκι τους Η περίπτωση της Γεωργίας φανερώνει πόση ζημιά προκάλεσε η χώρα μας στο οικουμενικό σώμα της Ορθοδοξίας και πόσο «λίγοι» σταθήκαμε απέναντι στις απαιτήσεις των καιρών. Εκείνοι αντιστέκονται σθεναρά κι εμείς ανοίξαμε διάπλατη την Κερκόπορτα ενθαρρύνοντας την πολιορκία εναντίον τους. Γίναμε ο Ιούδας που χρησιμεύει ως πρότυπο για τους φαρισαίους των Βρυξελλών. Δημιουργήσαμε «δεδικασμένο» που θα λειτουργεί ως σφυρί για την καταδίκη των ομοδόξων μας. Πόση καταισχύνη μας αναλογεί γι’ αυτό το «επίτευγμα»; Πόση μετάνοια χρειάζεται για να μας ξεπλύνει; Τα πιράνχας των δικαιωματιστικών ΜΚΟ έχουν ξαμοληθεί στη Γεωργία για να ροκανίσουν λίγο – λίγο την εικόνα της Γεωργιανής Εκκλησίας. Γνωστή η ύπουλη και μισθοφορική δράση τους, αφού το έχουμε δει εδώ και χρόνια το έργο στην πατρίδα μας. Ξεκινούν ως «ανεξάρτητοι» φορείς και έπειτα απλώνονται σαν καρκινώματα στα σχολεία, τα πανεπιστήμια, τις πολιτιστικές υπηρεσίες, τον έλεγχο των συνόρων, μέχρι που εγκαθίστανται ακόμα και μέσα στα υπουργεία. Κάποτε, η πολιτική στοχοποίηση της Ορθοδοξίας αντιμετωπιζόταν ως θεωρία συνομωσίας από τους διάφορους εξυπνάκηδες του δημόσιου λόγου. Σήμερα όχι μόνο επιβεβαιώνεται περίτρανα, αλλά – όπως φαίνεται - αποτελεί και βασικότατη πολιτική της αντίχριστης Ευρώπης. Τα Πατριαρχεία πρέπει να «πέσουν», οι Εκκλησίες πρέπει να «πέσουν», καθετί ορθόδοξο πρέπει να εκφυλιστεί από τη woke «θρησκεία» και να προσανατολιστεί από τον Θεάνθρωπο στον μετάνθρωπο. Και το ελληνικό ΜΗΤΣΟΤΑΚΙΚΟ κράτος έγινε εισηγητής αυτής της εσχατολογικής πραγματικότητας...

Για να πω την αλήθεια δεν του το ‘χα του Μεσσήνιου! Για να πω την αλήθεια δεν του το ‘χα του Μεσσήνιου! Τον είχα για πιο βαρύ, αλλά μας βγήκε φρέσκος κι άνετος με το πουκαμισάκι του να πυροβολήσει με δυο βιντεάκια τα… άσπονδα αδέλφια! Είπαμε ρε Αντώνη, αλλά τους πήρες σβάρνα οικογενειακώς! Και καλά την πρωθυπουργάρα μας... Τη φουκαριάρα την Ντόρα, που ακόμα δεν μπορεί να χωνέψει πως της πήρες την μπουκιά μέσα απ’ το στόμα, δεν τη λυπάσαι; Σε αντίθεση με τον Μητσοτάκη τον Β’ που παρά τις πολλές πρόβες, παραμένει… κούτσουρο αυτοθαυμαζόμενος στο TikTok για τα… κατορθώματά του, ο Σαμαράς έδειξε ότι το ‘χει! Τι να σου κάνει κι ο Πίνατ, όταν τ’ αφεντικό του δεν τραβάει; Χωμένος στην παγίδα του cringe ο Κυριάκος και δεν λέει να βγει! Τα βίντεο του Σαμαρά μου μοιάζουν με trailer του επικείμενου κόμματος, αν και ορισμένοι ρωτάνε ακόμα αν θα το κάνει! Αν δεν είχε διαβεί τον Ρουβίκωνα τι το ‘θελε το TikTok ρε παιδιά; Και μεταξύ μας δεν έχει άδικο για την κριτική του! Ε, πως να το κάνουμε, ο Σαμαράς φταίει για παράδειγμα που η ΝΔ του Κυριάκου έχει χάσει σχεδόν τους μισούς ψηφοφόρους της; Ας διαβάσουν στο Μαξίμου τα ποιοτικά στοιχεία των δημοσκοπήσεων για να βρουν την αιτία! Θα μου πείτε ότι αυτά λέει το πόπολο! Υπάρχουν, όμως, και οι… πεφωτισμένοι kyriakistas! Μεταξύ τους και οι… ογκόλιθοι τύπου Πορτοσάλτε, Ζαχαρού, Μουμτζή και σια! Το πιο ωραίο, πάντως, ήταν το… κάρφωμα στην Ντόρα. Δεν χάνει ευκαιρία να την πέφτει στο Μεσσήνιο! Τον κατηγορεί ότι έχει γινάτι, αλλά μάλλον αυτό που κραυγάζει είναι το δικό της γινάτι μαζί του! Και για να πω την αλήθεια, την καταλαβαίνω. Πως να μην έχει γινάτι, όταν από αναμφισβήτητο φαβορί βρέθηκε χωρίς να το καταλάβει νοκ άουτ! Θα μου πείτε, όμως, μια χαρά τα πήγε στη ζωή της, αν αναλογιστεί κανείς την αδυναμία της στα… Άρλεκιν!

Όσο πιέζεται από δεξιά και από τον Αντώνη Σαμαρά ο Κυριάκος Μητσοτάκης, τόσο επιτίθεται προς τα Αριστερά O μεταλλαγμένος από τα botox και τις επεμβάσεις στο πρόσωπο του Α.Γεωργιάδης, εκτελεί όπως πάντα τις εντολές του αφεντικού του, του Μητσοτάκη χλευάζοντας τους πάντες σε όποιο κανάλι κι αν "προσκληθεί" Όσο πιέζεται από δεξιά και από τον Αντώνη Σαμαρά ο Κυριάκος Μητσοτάκης, τόσο επιτίθεται προς τα Αριστερά, στοχοποιώντας τον Αλέξη Τσίπρα, αρχικά με τον Κυρανάκη, μετά με τον Γεωργιάδη. Η ανοίκεια επίθεση του Άδωνι Γεωργιάδη με αστήρικτους και σκαιούς χαρακτηρισμούς κατά του Αλέξη Τσίπρα, που φυσικά είναι σε πλήρη συνεννόηση με το Μέγαρο Μαξίμου, αποκαλύπτει αφ' ενός τον πανικό του Μητσοτάκη και αφ' ετέρου, ότι στην προσπάθεια του να κρατηθεί στην εξουσία και να διατηρήσει τον έλεγχο μετά τις εκλογές (έστω και με κυβέρνηση συνεργασίας) δεν θα διστάσει να βουλιάξει την πολιτική ζωή στον βούρκο. Καθώς η ΝΔ δεν διαθέτει αφήγημα, ούτε στρατηγική στον δρόμο προς τις εκλογές για να αποσπάσει θετική ψήφο, προσπαθεί να καταστρέψει τους αντιπάλους, παλαιότερα το ΠΑΣΟΚ και τώρα την ΕΛΑΣ του Τσίπρα. Ο βαθύτερος λόγος όμως της επίθεσης στον Αλέξη Τσίπρα είναι ότι στο Μέγαρο Μαξίμου διαπιστώνουν ότι η φθορά που του προκαλεί ο Αντώνης Σαμαράς δεν αντιμετωπίζεται. Με την επίθεση στον Τσίπρα ευελπιστούν ότι θα πολώσουν το πολιτικό παιχνίδι γύρω από το δίπολο Μητσοτάκης-Τσίπρας, και θα αυξήσουν την συσπείρωση της ΝΔ. Ο Σαμαράς τρομάζει τον Μητσοτάκη Το υπό ίδρυση κόμμα του Αντώνη Σαμαρά και η καθαρά πολιτική κριτική που συνεχίζει να ασκεί στην κυβέρνηση προκαλούν αμηχανία και νευρικότητα στον Μητσοτάκη. Πολιτικά δεν μπορεί να τον αντιμετωπίσει, καθώς ήταν πρώην πρωθυπουργός και πρόεδρος της ΝΔ και οι αιτιάσεις του είναι βάσιμες, ακόμη και για το κοινό του κόμματος. Για αυτό καταφεύγει σε προσωπικές επιθέσεις για το παρελθόν του και το 1993 και κάνει δίκη προθέσεων για το “γινάτι του”. Ωσάν ένας πρώην πρωθυπουργός – που μάλιστα διαγράφηκε, επειδή εξέφραζε την διαφωνία του για πτυχές της ασκούμενης πολιτικής – να μην έχει δικαίωμα να ασκεί κριτική, ή και να δημιουργήσει κόμμα, για να μην “πληγώσει” την παράταξη της οποίας ως σφετεριστής εμφανίζεται ο Μητσοτάκης. Ο οποίος είναι σε αντίθεση και με τον έτερο πρώην πρόεδρο και πρωθυπουργό και φορέα ονομαστός του ιδρυτή, Κώστα Καραμανλή. Σε κάθε περίπτωση οι μετρήσεις δείχνουν ότι η ΝΔ χάνει ένα κρίσιμο ποσοστό από το υπό ίδρυση κόμμα Σαμαρά, που θέτει εν αμφιβόλω ακόμη και το 25%. Σύμφωνα με ορισμένες πληροφορίες, το Μέγαρο Μαξίμου εκτιμά ότι πριν καν ανακοινωθεί το κόμμα Σαμάρα έχει περί το 5%, και ότι κατά πάσα πιθανότητα θα κινηθεί αρκετά υψηλότερα και ότι το 3% το παίρνει απ' ευθείας από τη ΝΔ. Στο πλαίσιο αυτό ανεβάζει τους τόνους προς την Αριστερά, αποσκοπώντας αφενός να δημιουργήσει έναν νέο διπολισμό με αντίπαλο τον Τσίπρα και αφετέρου να συσπειρώσει το δικό της δεξιό πυρήνα και να μειώσει τις διαρροές. Μόνο ο Γεωργιάδης… Ο Τσίπρας είναι ο εύκολος στόχος, σταθερά “ένοχος” για μία κατηγορία πολιτών που έχουν αφομοιώσει την προπαγάνδα μίας δεκαετίας. Άσχετα με το εάν υπήρχε πολιτική σκοπιμότητα στη νομοθέτηση της αλλαγής των ποινικών κωδίκων από την κυβέρνηση Τσίπρα το 2019, η κατηγορία ότι “τα πήρε” θα πρέπει να συνοδεύεται από αδιάσειστα στοιχεία, τα οποία ο Γεωργιάδης παραδέχθηκε ότι δεν διαθέτει. Το ότι ο Άδωνις το θυμήθηκε με επτά χρόνια καθυστέρηση, είναι επίσης ενδεικτικό της στόχευσης. O κυβερνητικός εκπρόσωπος δήλωσε μεν “εγώ δεν θα πω ότι τα έχει πάρει” για να υιοθετήσει όμως στην συνέχεια όλο το σκεπτικό του Γεωργιάδη λέγοντας: «Κράτησε ανοιχτή τη Βουλή το 2019, όχι μόνο απελευθερώνοντας το βαρύ έγκλημα, έκανε και κατά παραγγελία νομοθέτηση. Τα κίνητρα χωρίς αποδείξεις δεν μπορώ να τα πω. Ο Τσίπρας είναι ο τελευταίος πρωθυπουργός της Μεταπολίτευσης που μπορεί να διεκδικεί τον τίτλο του πιο έντιμου». Ενώ όμως η ΕΛΑΣ απέφυγε να σηκώσει το γάντι, ο αντιπρόεδρος της ΝΔ επανήλθε με χαρακτηρισμούς για τον Αλέξη Τσίπρα του είδους «βρομερότερος των βρομερών» και με πρόκληση να τον πάει στα δικαστήρια για να διατηρηθεί το θέμα στην επικαιρότητα. Καθώς δεν μπορεί να πείσει ότι ο Μητσοτάκης δεν είναι ο πιο διεφθαρμένος πρωθυπουργός της Μεταπολίτευσης, πετάει λάσπη προς κάθε κατεύθυνση. Αρωγός του στάθηκε ο Κυριάκος Βελόπουλος που προσέφυγε στην Δικαιοσύνη για να διερευνηθούν οι καταγγελίες του Γεωργιάδη κατά του Τσίπρα. Ο Βελόπουλος έχει κατεβάσει τους τόνους κατά του Μητσοτάκη το τελευταίο διάστημα. Μία εκδοχή των εξελίξεων τον θέλει να συμμετέχει σε κυβέρνηση με τον Κυριάκο μετά τις εκλογές. Στον Γεωργιάδη απάντησε ο Πολάκης, με χαρακτηρισμούς που ξεπερνούν και την συνήθη αμετροέπειά του. Στέκονται όμως στο επίπεδο του Άδωνι. Σε μία παράλληλη εξέλιξη ο Γρηγόρης Δημητριάδης, με αφορμή την κλήση του από την Επιτροπή της Βουλής για την υπόθεση των υποκλοπών, επιτέθηκε στην αντιπολίτευση λέγοντας ότι «ταυτίζεται με τα συμφέροντα της χοντρής διαπλοκής». Ενώ όμως ο Τσίπρας είναι ο εύκολος στόχος για το φανατικό και χαμηλού επιπέδου κοινό της ΝΔ, από την άλλη η ένταση της επίθεσης δείχνει ότι το Μέγαρο Μαξίμου έχει αρχίσει και τον φοβάται. Είναι η δεύτερη επίθεση που εξαπολύει εναντίον του, μετά την σύνδεση του ονόματος της ΕΛΑΣ με τον εμφύλιο που έκανε ο γραμματέας του κόμματος Κώστας Κυρανάκης, αλλά και με την τρομοκρατία με αφορμή την επίθεση με τα γκαζάκια. Οι μετρήσεις που φθάνουν στο κυβερνητικό επιτελείο δείχνουν ότι μπορεί και να μην είναι ο εύκολος αντίπαλος που αρχικά εκτιμούσε ο Κυριάκος και ότι εμφανίζει δυναμική που υπό προϋποθέσεις, μπορεί να τον καταστήσει αντίπαλο δέος.

Η πτώση του Ντονμπάς δεν σταματάει τον πόλεμο στην Ουκρανία…«Πότε θα τελειώσει;» – Η προσπάθεια να υπολογιστεί το τέλος του πολέμου στην Ουκρανία με αριθμούς και λογική! Αριθμοί, στρατιωτικοί πόροι, οικονομία και πολιτική βούληση δεν μπορούν να προβλέψουν το τέλος ενός πολέμου! Γιατί η ιστορία δείχνει ότι οι μεγάλες συγκρούσεις κρίνονται πέρα από τα μαθηματικά! Το ερώτημα «Πότε θα τελειώσει;» τίθεται καθημερινά σε σπίτια και χαρακώματα, σε ουρές πρατηρίων καυσίμων και σε γραφεία όπου καταρτίζονται προϋπολογισμοί. Κανείς δεν διαθέτει την απάντηση. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι πρέπει να εγκαταλειφθεί η προσπάθεια αναζήτησής της. Ένας πόλεμος μπορεί να επιχειρηθεί να αναλυθεί όπως κάθε μακρά και σύνθετη διαδικασία: με όρους, παράγοντες, διαθέσιμους πόρους και πιθανές εξελίξεις. Με αριθμούς και λογική. Αυτό επιχειρεί μια ανάλυση Ρώσων ειδικών, οι οποίοι προσπαθούν να προσεγγίσουν το ερώτημα του τέλους του πολέμου στην Ουκρανία μέσα από τη δική τους οπτική γωνία. Η αριθμητική του πολέμου Ο πόλεμος έχει τη δική του αριθμητική. Κάτι σαν αφαίρεση: ένας στρατός, μαζί με την οικονομία και τον πληθυσμό του, απέναντι σε έναν άλλο στρατό, μια άλλη οικονομία και έναν άλλο λαό. Και αυτή η εξίσωση συνεχίζεται ημέρα με την ημέρα, μήνα με τον μήνα. Φυσικά, οι παράγοντες είναι περισσότεροι: Ανθρώπινο δυναμικό, πυρομαχικά, χρήματα, καύσιμα, διοίκηση, τεχνολογία. Υπάρχουν όμως και μεταβλητές που μπορούν να πολλαπλασιάσουν ή να ακυρώσουν αυτούς τους πόρους: Το ηθικό, η ποιότητα της διοίκησης, η αποφασιστικότητα για την επίτευξη του στόχου. Έτσι ήταν πάντα. Στην πολιορκία της Τροίας, στη μάχη των Γαυγαμήλων, στην πολιορκία του Λένινγκραντ. Όποιος επαναφέρει πρώτος τη δική του πλευρά στην εξίσωση χάνει. Γιατί λοιπόν να μην επιχειρήσουμε να υπολογίσουμε και αυτόν τον πόλεμο με τον ίδιο τρόπο; Το πλήγμα στο διυλιστήριο του Ομσκ και η πίεση στη ρωσική οικονομία Τη νύχτα της 6ης Ιουλίου, ένα drone των Ουκρανικών Ενόπλων Δυνάμεων φέρεται να διένυσε περισσότερα από 3.000 χιλιόμετρα και να έπληξε το τελευταίο μεγάλο ρωσικό διυλιστήριο πετρελαίου που παρέμενε άθικτο – το διυλιστήριο του Ομσκ. Το Κίεβο παρουσίασε την επίθεση ως τη βαθύτερη επιχείρηση σε ολόκληρο τον πόλεμο. Μέχρι εκείνη την ημέρα, σύμφωνα με τις ίδιες αναφορές, κανένα από τα δέκα μεγαλύτερα διυλιστήρια της Ρωσίας δεν είχε πληγεί από drones. Η παραγωγή διυλισμένων προϊόντων είχε υποχωρήσει σε επίπεδα που δεν είχαν καταγραφεί από τις αρχές της δεκαετίας του 2000. Παράλληλα, αναφέρθηκαν ελλείψεις βενζίνης σε περισσότερες από 50 από τις 83 περιφέρειες της Ρωσίας, από την Καμτσάτκα έως το Καλίνινγκραντ. Σε αρκετές περιοχές επιβλήθηκαν περιορισμοί στις πωλήσεις ανά πελάτη, θεσπίστηκαν ειδικά ωράρια ανεφοδιασμού για υπηρεσίες έκτακτης ανάγκης, ενώ άνοιξε ακόμη και η συζήτηση για πιθανή επιστροφή στη χρήση βενζίνης προδιαγραφών Euro-2, η οποία είχε εγκαταλειφθεί εδώ και χρόνια. Η χώρα που οι αντίπαλοί της αποκαλούσαν «βενζινάδικο με πυρηνικά» άρχισε να αγοράζει καύσιμα από την Ινδία. Σύμφωνα με ανεξάρτητους αναλυτές, ο ρωσικός προϋπολογισμός, ο οποίος ήδη βρίσκεται υπό πίεση λόγω του πολέμου, αναγκάζεται να αποζημιώνει τις πετρελαϊκές εταιρείες για την πώληση καυσίμων κάτω από την πραγματική αγοραία αξία. Το κόστος αυξάνεται από την απώλεια φορολογικών εσόδων λόγω μειωμένης παραγωγής, την ανάγκη εισαγωγής συναλλάγματος για προϊόντα που μέχρι πρόσφατα εξάγονταν, καθώς και την αυξανόμενη πίεση στις κρατικές δαπάνες. Οι εκτιμήσεις κάνουν λόγο για ζημιές δεκάδων δισεκατομμυρίων δολαρίων, ενώ το δημοσιονομικό κενό θα μπορούσε να φθάσει τα 10 τρισεκατομμύρια ρούβλια μέχρι το τέλος του έτους. Οι αριθμοί αυτοί είναι δύσκολο να επιβεβαιωθούν, καθώς η ρωσική κυβέρνηση περιορίζει τη δημοσιοποίηση πλήρων οικονομικών στοιχείων. Ωστόσο, η βασική κατεύθυνση θεωρείται σαφής: Η πίεση αυξάνεται. Και μπροστά βρίσκεται η περίοδος της συγκομιδής. Χωρίς καύσιμα, υπάρχει κίνδυνος πίεσης στην αγροτική παραγωγή. Και τότε τίθεται ξανά το ερώτημα: Νέα κρατική χρηματοδότηση; Νέες εισαγωγές; Νέα δημοσιονομικά βάρη; Drones, Κίνα και η μάχη της τεχνολογίας Στο πεδίο των drones, η Ρωσία εμφανίζεται να αντιμετωπίζει δυσκολίες να καλύψει την απόσταση από την Ουκρανία. Η Ουκρανία υποστηρίζεται ανοιχτά από τη Δύση, ενώ η Κίνα προμηθεύει εξαρτήματα και στις δύο πλευρές, λειτουργώντας με βάση τα δικά της συμφέροντα. Το αποτέλεσμα είναι είτε απώλεια είτε ισοπαλία για τη Ρωσία. Ένα ακόμη σημαντικό μειονέκτημα για τη Μόσχα είναι η υστέρηση στον τομέα των drones. Η Ουκρανία, με τη σταθερή δυτική υποστήριξη, έχει καταφέρει να δημιουργήσει ένα ευέλικτο σύστημα παραγωγής και χρήσης μη επανδρωμένων αεροσκαφών. Για τη Ρωσία, είτε πρόκειται για μειονέκτημα είτε, στην καλύτερη περίπτωση, για μια ουδέτερη μεταβλητή. Το ζήτημα του κινήτρου: Για τι πολεμά κάθε πλευρά; Η Ουκρανία πολεμά για την ίδια της την ύπαρξη ως ανεξάρτητο κράτος. Το διακύβευμα είναι ξεκάθαρο: Να παραμείνει στον χάρτη. Η Ρωσία ξεκίνησε τον πόλεμο με τους στόχους της «αποναζιστικοποίησης» και της «αποστρατιωτικοποίησης». Όμως, όταν η προέλαση έφθασε στον Δνείπερο, η ρητορική μετατοπίστηκε στην «απελευθέρωση του Ντονμπάς». Στη συνέχεια προστέθηκε η «απελευθέρωση της Νοβορωσσίας», με αναφορές σε περιοχές όπως η Οδησσός και το Μικολάιβ. Το ερώτημα που τίθεται είναι αν πρόκειται για ένα ακόμη μειονέκτημα στην εξίσωση. Η ταχύτητα της Ουκρανίας απέναντι στη ρωσική γραφειοκρατία Ένας ακόμη παράγοντας είναι η διοίκηση. Η Ουκρανία παρουσιάζεται ως ένα νέο «Άγριο Πεδίο», ένα πιο ελεύθερο και γρήγορο σύστημα, όπου λειτουργούν οριζόντια δίκτυα, στρατιωτικές πρωτοβουλίες και άμεσοι μηχανισμοί λήψης αποφάσεων. Παραδείγματα αποτελούν πρόσωπα όπως ο Madyar και ο Mykhailo Fedorov, αλλά και η ανάπτυξη νέων μηχανισμών προμηθειών και στρατιωτικών αποθεμάτων. Η Ρωσία, αντίθετα, χαρακτηρίζεται από μια πιο αργή γραφειοκρατική δομή, όπου παραμένουν ισχυρές οι παλιές διοικητικές αγκυλώσεις. Η αναφορά γίνεται ακόμη και στην περίπτωση του Ποπόφ, ο οποίος παρουσιάζεται ως ένας από τους ανθρώπους που συνέβαλαν στην άμυνα της Ζαπορίζια, αλλά βρίσκεται στη φυλακή λόγω σύγκρουσης με ανώτερο αξιωματούχο. Ένα ακόμη μειονέκτημα στην εξίσωση. Η Ρωσία όμως διαθέτει ακόμη μεγάλα πλεονεκτήματα Η εξίσωση όμως δεν αποτελείται μόνο από αρνητικούς παράγοντες για τη Μόσχα. Η Ουκρανία αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα ανθρώπινου δυναμικού. Δεν μπορεί να πραγματοποιήσει μεγάλης κλίμακας επιθετικές επιχειρήσεις. Μπορεί κυρίως να αμύνεται και να προκαλεί πλήγματα μεγάλης εμβέλειας. Για τη Ρωσία, ωστόσο, παραμένει η λογική: «Δεν έχουμε ακόμη ξεκινήσει». Η αναφορά αφορά κυρίως τη δυνατότητα νέας επιστράτευσης. Πολλοί θεωρούν ότι μια νέα κινητοποίηση μπορεί να πραγματοποιηθεί το φθινόπωρο, μετά τις εκλογές. Άλλοι το αρνούνται. Όμως η απλή αριθμητική δείχνει ότι για την κατάληξη ολόκληρης της Νοβοροσσίας απαιτούνται νέες δυνάμεις. Πρόσθετο ανθρώπινο δυναμικό. Συν ή πλην; Δεν μπορεί να υπολογιστεί με βεβαιότητα. Αλλά σίγουρα δεν αποτελεί αρνητικό παράγοντα για τη Ρωσία. Υπάρχει επίσης ένας παράγοντας που δεν μπορεί να αγνοηθεί: Τα πυρηνικά όπλα. Στρατηγικά. Τακτικά. Οποιαδήποτε κατηγορία. Η Ουκρανία διαθέτει σήμερα μόνο μη πυρηνικά βαλλιστικά συστήματα. Ο Stiglerman, απόφοιτος του Moscow Institute of Physics and Technology και επικεφαλής της ουκρανικής εταιρείας κατασκευής πυραύλων Firepoint, αναμένεται να βρεθεί σύντομα στη Μόσχα. Αυτό παρουσιάζεται ως ένα ακόμη πλεονέκτημα για τη Ρωσία. «Ο πόλεμος δεν θα τελειώσει» – Η θέση του Ζαχάρ Πριλέπιν Φαινομενικά, τα δεδομένα έχουν συγκεντρωθεί. Οι παράγοντες έχουν καταγραφεί. Απομένει η πρόσθεση, ο πολλαπλασιασμός και η προσπάθεια να βρεθεί το σημείο τομής. Πέντε χρόνια; Δέκα; Δεκαπέντε; Όμως ο πίνακας ανατρέπεται. Ο Ζαχάρ Πριλέπιν δεν μπορεί εύκολα να χαρακτηριστεί ως κινδυνολόγος ή αντίπαλος του πολέμου. Ωστόσο, η τοποθέτησή του προκαλεί ιδιαίτερη εντύπωση. Όπως έγραψε στο κανάλι του: «Γιατί πιστεύουμε ότι η Ουκρανία θα σταματήσει τον πόλεμο; Γιατί να τον σταματήσει;» Σύμφωνα με τον ίδιο, για την Ουκρανία ο πόλεμος έχει μετατραπεί σε ζήτημα επιβίωσης αλλά και σε έναν πόρο που ανανεώνεται συνεχώς. «Θα ξεμείνουν από ανθρώπους; Φυσικά και όχι». Ο Πριλέπιν συγκρίνει την κατάσταση με τον πόλεμο στον Βόρειο Καύκασο, ο οποίος διήρκεσε περίπου δέκα χρόνια και τερματίστηκε μόνο όταν τμήματα των τοπικών ελίτ συμφώνησαν με το Κρεμλίνο. «Με τις πιο γενναιόδωρες εκτιμήσεις υπήρχαν δύο εκατομμύρια άνδρες και δεν τελείωσαν. Θα έρθουν άλλοι 20 εκατομμύρια και θα τελειώσουν; Δεν θα τελειώσουν». Και καταλήγει: «Ο πόλεμος δεν θα τελειώσει». Σύμφωνα με τον ίδιο, αν συνεχιστούν οι σημερινές τάσεις χωρίς κάποιο «μυστικό σχέδιο», η Ρωσία μπορεί να αρχίσει να χάνει ακόμη και από την ίδια την Ουκρανία. Ο βασικός ιδεολογικός διαχωρισμός, όπως τον περιγράφει: «Εμείς επικεντρωνόμαστε στην ειρήνη. Αυτοί επικεντρώνονται στη νίκη». «Ο πόλεμος δεν υπολογίζεται με μαθηματικά» – Η κριτική του Αντρέι Πιντσούκ Η ανάλυση απευθύνθηκε στη συνέχεια στον συνταξιούχο Συνταγματάρχη Αντρέι Πιντσούκ, πρώην επικεφαλής του υπουργείου Κρατικής Ασφάλειας της Λαϊκής Δημοκρατίας του Ντονέτσκ και συγγραφέα του βιβλίου «Clausewitz and the Void». Το ερώτημα ήταν απλό: Μπορεί να υπολογιστεί το τέλος του πολέμου μέσα από μια εξίσωση πόρων; Η απάντησή του ήταν αρνητική. Ο Πιντσούκ υποστηρίζει ότι οι μεγάλοι πόλεμοι δεν ακολουθούν μαθηματικούς τύπους. Από τον Clausewitz έως τον Moltke, οι θεωρητικοί του πολέμου υπογράμμισαν ότι μια μεγάλη σύγκρουση δεν εξαρτάται μόνο από πολιτικούς υπολογισμούς. Αναπτύσσεται σύμφωνα με δικούς της νόμους. Ο ίδιος απορρίπτει τόσο την ιδέα ότι η Ουκρανία έχει εξαντλήσει τους ανθρώπινους πόρους της όσο και την άποψη ότι η Ρωσία βρίσκεται στα πρόθυπα οικονομικής κατάρρευσης. Μια πιθανή πτώση του ΑΕΠ κατά 1% δεν αποτελεί κρίση, υποστηρίζει. Η Ρωσία βρίσκεται σε στασιμότητα σε αρκετούς τομείς, αλλά αυτό δεν συνδέεται αποκλειστικά με τον πόλεμο. Οι δυνατότητες κινητοποίησης αυξάνονται κατά 150.000 έως 200.000 άτομα. Ο Πιντσούκ υπενθυμίζει ότι ούτε οι ΗΠΑ είχαν μια μαθηματική εξίσωση για τα 20 χρόνια του πολέμου στο Βιετνάμ. Ούτε η Σοβιετική Ένωση για τα 10 χρόνια στο Αφγανιστάν. Οι πόλεμοι Ιράν-Ιράκ επίσης δεν υπάκουσαν σε κάποιον μαθηματικό τύπο. Το τέλος τους καθορίστηκε από πολιτικές αποφάσεις, συγκυρίες και παρασκηνιακές συμφωνίες. Όχι από εξάντληση πόρων. Από την «ειδική στρατιωτική επιχείρηση» στον «πόλεμο» Το ερώτημα πλέον αλλάζει. Ίσως η εξίσωση δεν είναι λάθος. Ίσως είναι λάθος η ίδια η κατανόηση του τι συμβαίνει. Στις 5 Ιουλίου, ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου Ντμίτρι Πεσκόφ χρησιμοποίησε μια λέξη που μέχρι τότε απέφευγε η ρωσική ηγεσία: «Πόλεμος». «Υπάρχει πόλεμος σε εξέλιξη, ένας πραγματικός πόλεμος. Ξεκίνησε ως ειδική στρατιωτική επιχείρηση, αλλά συνεχίζεται ως πόλεμος, επειδή το Βερολίνο, το Παρίσι, η Χάγη, το Όσλο και δυστυχώς η Ουάσινγκτον υποστηρίζουν το Κίεβο». Η δήλωσή του προκάλεσε άμεσα ερμηνείες ότι η Ρωσία μπορεί να αλλάξει επίπεδο εμπλοκής. Ο οικονομολόγος Βαλεντίν Κατασόνοφ υποστηρίζει ότι αν πρόκειται πλέον για πόλεμο, τότε η Ρωσία πρέπει να ενεργήσει ανάλογα. Αυτό σημαίνει: Εφαρμογή στρατιωτικού νόμου, οικονομική κινητοποίηση, κρατικό έλεγχο στρατηγικών επιχειρήσεων, περιορισμούς στη διακίνηση κεφαλαίων. Οι στρατηγικές επιχειρήσεις, σύμφωνα με τον ίδιο, δεν μπορούν να λειτουργούν μόνο με κριτήριο το κέρδος. Πρέπει να υπηρετούν εθνικούς στόχους. Ο βουλευτής της Κρατικής Δούμας Μιχαήλ Ντελιάγκιν είναι ακόμη πιο σκληρός. Υποστηρίζει ότι ο πόλεμος είναι νομική έννοια και όχι απλώς πολιτική διατύπωση. «Αυτή τη στιγμή βλέπουμε λόγια». Σύμφωνα με τον ίδιο, η ρωσική οικονομία δεν είναι προετοιμασμένη για έναν πόλεμο στον οποίο διεξάγονται στρατιωτικές επιχειρήσεις αλλά η κοινωνία τιμωρείται όταν χρησιμοποιεί τη λέξη «πόλεμος». Ο πολιτικός αναλυτής Λεονίντ Κρουτάκοφ εκτιμά ότι η δήλωση Πεσκόφ δεν αλλάζει ουσιαστικά την κατάσταση. Για τη Ρωσία εξακολουθεί να υπάρχει η έννοια της «ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης». Όμως, αν πρόκειται πράγματι για πόλεμο, τότε πρέπει να μεταφραστεί και σε νομικούς όρους. Να υπάρξει αντίστοιχη αλλαγή στη διοίκηση, στην οικονομία και στη λειτουργία του κράτους. Το βασικό συμπέρασμα Η πτώση του Ντονμπάς, ακόμη και αν συμβεί, δεν αποτελεί αυτόματα το τέλος του πολέμου. Όπως η Τροία δεν έπεσε μόνο από τη δύναμη των όπλων, αλλά από την εξάντληση, τη στρατηγική και την πολιτική συγκυρία. Και αυτή η εξίσωση παραμένει ακόμη άλυτη.

Δραματικές προειδοποιήσεις της Ρωσίας προς τις ΗΠΑ! "Μη διανοηθείτε να κλείσετε τον εναέριο χώρο της Ουκρανίας!" Οι Ρώσοι απειλούν με πόλεμο πλέον το ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ έχοντας στη κατοχή τους το πιο επικίνδυνο όπλο, το πλέον στρατηγικό που δεν αφήνει τίποτε όρθιο όπου πέσει! Στη Ρωσία επικρατεί έντονη οργή μετά τις πρόσφατες δηλώσεις του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ κατά τη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ, σχετικά με την πιθανή αμερικανική συμβολή στο κλείσιμο του εναέριου χώρου πάνω από την Ουκρανία. Ρώσοι αξιωματούχοι τονίζουν με έμφαση ότι ένα τέτοιο βήμα θα ισοδυναμούσε με άμεση συμμετοχή των Ηνωμένων Πολιτειών σε έναν πόλεμο που θα διεξαγόταν με τα πλέον επικίνδυνα και στρατηγικά όπλα, μετατρέποντας τη σύγκρουση σε κάτι εντελώς διαφορετικό από ό,τι έχει υπάρξει μέχρι σήμερα. Ο πρώτος αντιπρόεδρος της Επιτροπής Διεθνών Υποθέσεων του Συμβουλίου της Ρωσικής Ομοσπονδίας, Βλαντιμίρ Τζαμπάροφ, μίλησε με ιδιαίτερα σκληρή γλώσσα. Σε δηλώσεις του στο ρωσικό μέσο Lenta.ru, υπογράμμισε ότι ο πρόεδρος Τραμπ φαίνεται να μην κατανοεί πλήρως τι σημαίνει πρακτικά το κλείσιμο του εναέριου χώρου της Ουκρανίας. «Πιστεύω ότι ο Τραμπ απλά δεν καταλαβαίνει τι σημαίνει πρακτικά το κλείσιμο του εναέριου χώρου, τι είναι αυτό. Αυτό είναι πόλεμος, αναμφίβολα», δήλωσε χαρακτηριστικά. Και πρόσθεσε με νόημα ότι, εάν οι Αμερικανοί προχωρήσουν σε αυτό το βήμα, «για εμάς αυτό σημαίνει ότι θα υπάρξει πόλεμος». Διευκρίνισε μάλιστα ότι δεν θα πρόκειται για έναν ακόμη γύρο της σύγκρουσης μεταξύ Ουκρανίας και Ρωσίας, αλλά για έναν πόλεμο που θα διεξάγεται «με τη χρήση του πιο επικίνδυνου τύπου όπλου, του πιο στρατηγικού». Ο Ρώσος γερουσιαστής εξήγησε με σαφήνεια τι σημαίνει στην πράξη το κλείσιμο των αιθέρων: τα ουκρανικά drones θα μπορούν να προχωρούν και να βομβαρδίζουν ρωσικούς στόχους, ενώ οι ρωσικές ένοπλες δυνάμεις και οι πύραυλοι δεν θα επιτρέπεται να πετούν πάνω από το ουκρανικό έδαφος, καθώς θα καταστρέφονται κατά την προσέγγιση. Όπως τόνισε, ο Τραμπ ενδέχεται να προέβη σε αυτή τη δήλωση υπό την επήρεια της γενικότερης ατμόσφαιρας στη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ, όπου οι Ευρωπαίοι σύμμαχοι τον είχαν «φλομώσει με μαλακίες». Πρόσθεσε ότι δεν θεωρεί την επιλογή ρεαλιστική και ότι ο Αμερικανός πρόεδρος πιθανότατα δεν θα επανέλθει σύντομα στο θέμα. Η στάση του Μάρκο Ρούμπιο και η αμερικανική στήριξη σε πλήγματα βαθιά στη Ρωσία Λίγο αργότερα, ο υπουργός Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών Μάρκο Ρούμπιο προχώρησε σε ακόμη πιο ανησυχητικές δηλώσεις. Σύμφωνα με το αμερικανικό δίκτυο CNN, ο Ρούμπιο ανέφερε ότι η Ουάσινγκτον συζητά την ικανότητα της Ουκρανίας να πλήττει βαθιά μέσα στη Ρωσία, «ώστε η Μόσχα να αντιληφθεί πόσο δύσκολο είναι να υπερασπιστεί τον εναέριο χώρο της». Ο Αμερικανός υπουργός πρόσθεσε ότι η Ουάσινγκτον εξετάζει το ενδεχόμενο να στηρίξει το Κίεβο στην υλοποίηση μιας τέτοιας δυνατότητας. Η δήλωση αυτή έρχεται στο πλαίσιο ευρύτερων συζητήσεων μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Ουκρανίας για τη στρατιωτική υποστήριξη που μπορεί να παράσχει η Αμερική, καθώς το Κίεβο επιδιώκει την ενίσχυση των δυνατοτήτων του για πλήγματα εναντίον στρατηγικών στόχων στο ρωσικό έδαφος. Παράλληλα, ο πρόεδρος Τραμπ, κατά τη διάρκεια συνάντησής του με τον Ουκρανό πρόεδρο Βολοντίμιρ Ζελένσκι στο περιθώριο της συνόδου του ΝΑΤΟ, ενέκρινε τις ουκρανικές επιθέσεις κατά ρωσικών ενεργειακών υποδομών. «Πρόκειται για μια κλιμάκωση, αλλά είναι μια κλιμάκωση που μπορεί να βοηθήσει στον τερματισμό της σύγκρουσης», δήλωσε χαρακτηριστικά. Επιπλέον, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα χορηγήσουν στην Ουκρανία άδειες για την παραγωγή του αντιαεροπορικού πυραυλικού συστήματος MIM-104 Patriot, ενώ ο Τραμπ άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο η Ουάσινγκτον να συμβάλει στην προστασία του εναέριου χώρου της Ουκρανίας, εφ' όσον αυτό κριθεί απαραίτητο στο πλαίσιο μελλοντικών εγγυήσεων ασφαλείας του ΝΑΤΟ προς το καθεστώς του Κιέβου. Το ιστορικό πλαίσιο: Η συζήτηση για τη ζώνη απαγόρευσης πτήσεων από το 2022 μέχρι σήμερα Οι συζητήσεις για την επιβολή ζώνης απαγόρευσης πτήσεων πάνω από την Ουκρανία δεν είναι νέες. Ξεκίνησαν ήδη από το 2022, όταν το Κίεβο ζητούσε από τους συμμάχους του ένα τέτοιο βήμα από την αρχή της σύγκρουσης. Τότε το ΝΑΤΟ αρνείτο σταθερά, επικαλούμενο τον κίνδυνο περαιτέρω κλιμάκωσης. Ο πρώην γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ Γενς Στόλτενμπεργκ είχε εξηγήσει με σαφήνεια την απόφαση: «Αυτό θα είναι ακόμη πιο επικίνδυνο, πιο καταστροφικό και θα προκαλέσει περισσότερα δεινά. Το έχουμε ξεκαθαρίσει: δεν έχουμε καμία πρόθεση να πολεμήσουμε στην Ουκρανία, είτε στον αέρα είτε στο έδαφος». Παρ' όλα αυτά, ο διάλογος συνεχίζεται. Μέσα στο κλίμα του αυξανόμενου αριθμού συντριβών drones σε ευρωπαϊκές χώρες, οι συζητήσεις απέκτησαν νέα δυναμική. Στις αρχές Ιουλίου, οι πρόεδροι της Ρουμανίας Κλάους Γιοχάνις και της Εσθονίας Άλαρ Κάρις διαφώνησαν ανοιχτά για την ανάγκη να κλείσουν οι ουρανοί πάνω από την Ουκρανία. Ο Κάρις δήλωσε ότι το Ταλίν θέλει να «κάνει περισσότερα από όσα κάνει το ΝΑΤΟ αυτή τη στιγμή», ενώ ο Γιοχάνις σημείωσε ότι μια τέτοια ζώνη μπορεί να εισαχθεί μόνο με στρατιωτικά μέσα και ότι η Ρουμανία δεν επιθυμεί να δημιουργήσει προϋποθέσεις για περαιτέρω κλιμάκωση. Ο Ντμίτρι Πεσκόφ κηρύσσει το τέλος της «ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης» Διόλου τυχαία, και ενώ οι αμερικανικές πρωτοβουλίες βρίσκονται στο επίκεντρο, ο εκπρόσωπος Τύπου της ρωσικής προεδρίας Ντμίτρι Πεσκόφ προχώρησε σε μια ιδιαίτερα σημαντική δήλωση σε συνέντευξή του στην ελβετική εφημερίδα Weltwoche. Για πρώτη φορά από το 2022, μίλησε ανοιχτά για «πόλεμο και μάλιστα πλήρους κλίμακας», εξ' αιτίας της εμπλοκής των δυτικών δυνάμεων. Όπως τόνισε, η ειδική στρατιωτική επιχείρηση έχει μετατραπεί σε έναν «πραγματικό πόλεμο» λόγω της δυτικής παρέμβασης. «Από τη μία πλευρά είναι η Ρωσία, από την άλλη είναι το καθεστώς του Κιέβου, μια σειρά από ευρωπαϊκές χώρες και οι Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες προμηθεύουν την Ουκρανία με εκατομμύρια τόνους όπλων», δήλωσε χαρακτηριστικά. Και πρόσθεσε: «Αυτή δεν είναι πλέον μια επιχείρηση, αυτό είναι ένας πόλεμος. Πρόκειται για έναν πόλεμο πλήρους κλίμακας». Ο Πεσκόφ υπενθύμισε ότι η Ρωσία μιλούσε για απειλές κατά της ασφάλειάς της πολύ πριν από την έναρξη της τρέχουσας σύγκρουσης το 2022, αλλά «κανείς δεν ήθελε να ακούσει». Σύμφωνα με τον εκπρόσωπο του Κρεμλίνου, το Κίεβο άρχιζε να μετατρέπεται στο κέντρο της αντιρωσικής δραστηριότητας στην Ευρώπη και αναμενόταν να παραχωρήσει το έδαφός του για την ανάπτυξη οποιουδήποτε τύπου όπλων που στρέφονται κατά της Ρωσίας. Η ρωσική θέση για τον τερματισμό του πολέμου και την αποφυγή παγκόσμιας σύρραξης Ο Ντμίτρι Πεσκόφ δήλωσε επίσης ότι η ειδική επιχείρηση θα ολοκληρωνόταν «την επόμενη κιόλας ημέρα» εάν οι Ουκρανικές Ένοπλες Δυνάμεις αποσύρονταν από τις ρωσικές περιοχές. Υπενθύμισε ότι ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι έγινε πρόεδρος υποσχόμενος να τερματίσει τον πόλεμο στο Ντονμπάς. «Μπορεί ακόμα να σταματήσει τον πόλεμο λαμβάνοντας μια πολύ υπεύθυνη απόφαση να αποσύρει τα στρατεύματά του από το Ντονμπάς, από τις περιοχές που είναι τώρα ρωσικά εδάφη, να αναγνωρίσει την κατάσταση de facto, και την επόμενη ημέρα οι εχθροπραξίες θα σταματήσουν», εξήγησε. Ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου εξέφρασε τη βεβαιότητα ότι η Ρωσία έχει προσαρμοστεί πλήρως στις συνθήκες του πολέμου και μπορεί να αντέξει οικονομικά τη συνέχιση των στρατιωτικών επιχειρήσεων. «Είμαστε αρκετά ισχυροί. Έχουμε προσαρμοστεί στις συνθήκες της Κεντρικής Στρατιωτικής Περιφέρειας, συμπεριλαμβανομένων των τομέων της οικονομίας και της λήψης αποφάσεων. Και μπορούμε να αντέξουμε οικονομικά να συνεχίσουμε τις στρατιωτικές επιχειρήσεις», διευκρίνισε. Πρόσθεσε ότι οι ρωσικές ένοπλες δυνάμεις προελαύνουν σε διάφορες κατευθύνσεις και ότι η Μόσχα είναι «αρκετά αισιόδοξη». Τέλος, ο Πεσκόφ αξιολόγησε την πιθανότητα ενός τρίτου παγκοσμίου πολέμου, δηλώνοντας κατηγορηματικά ότι η Ρωσία δεν θα ξεκινούσε ποτέ έναν τέτοιο πόλεμο. «Θα λάβουμε μέτρα για τη δική μας ασφάλεια, αλλά δεν θα ξεκινήσουμε ποτέ έναν τρίτο παγκόσμιο πόλεμο», τόνισε. Επιπλέον, ξεκαθάρισε ότι η Μόσχα θα χρησιμοποιούσε πυρηνικά όπλα μόνο εάν απειλούνταν η ύπαρξη της Ρωσικής Ομοσπονδίας, ενώ μπορεί να επιτύχει τους στρατηγικούς της στόχους χωρίς αυτά. Οι εξελίξεις αυτές δείχνουν ότι η ουκρανική σύγκρουση εισέρχεται σε μια ιδιαίτερα κρίσιμη και επικίνδυνη φάση, με τις Ηνωμένες Πολιτείες να αναλαμβάνουν ολοένα και πιο ενεργό ρόλο και τη Ρωσία να προειδοποιεί με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο για τις συνέπειες. Η ισορροπία παραμένει εύθραυστη και οι επόμενες κινήσεις όλων των εμπλεκομένων θα καθορίσουν σε μεγάλο βαθμό την πορεία των γεγονότων τους επόμενους μήνες.

Η Σύνοδος του ΝΑΤΟ της Άγκυρας: Ένα θέατρο που αποκαλύπτει την τυφλότητα της Ισχύος Η Σύνοδος Κορυφής του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα δεν υπήρξε απλώς μια συνάντηση συμμάχων. Υπήρξε σκηνικό όπου η αμερικανική ηγεσία, με τον Ντόναλντ Τραμπ να κυριαρχεί, επέλεξε να προβάλλει με ωμό τρόπο την άρνησή της να αποδεχθεί την πολυπολική πραγματικότητα που έχει πλέον εδραιωθεί! Οι δηλώσεις για την Γροιλανδία, το Ιράν και τις αμυντικές δαπάνες της Ευρώπης, σε συνδυασμό με τη σκληρή ρητορική κατά της ιρανικής ηγεσίας, συνθέτουν μια εικόνα αλαζονείας που αγνοεί με μαθηματική ακρίβεια τις νέες ισορροπίες δυνάμεων. Πίσω από τις επίσημες αφηγήσεις περί «δικαίου καταμερισμού βαρών» και «αποτροπής», κρύβεται η εμμονή σε μια μονοπολική τάξη πραγμάτων που δεν υφίσταται πλέον. Ο Τραμπ δεν περιορίστηκε σε γενικόλογες παρατηρήσεις. Συνέδεσε το Ιράν με το ΝΑΤΟ, την Γροιλανδία με την Αρκτική και τις ευρωπαϊκές δαπάνες με την ίδια την υπόσταση της Συμμαχίας. Αυτή η σύνδεση δεν αποτελεί στρατηγική ευφυΐα. Αποκαλύπτει μια τυφλότητα που αρνείται να δει ότι ο κόσμος δεν είναι πια πεδίο όπου μία μόνο δύναμη μπορεί να επιβάλλει τους όρους της χωρίς να πυροδοτήσει γενικευμένη σύγκρουση. Η πολυπολική πραγματικότητα – με την Κίνα, τη Ρωσία και περιφερειακούς παίκτες να διεκδικούν ρόλο – δεν σηκώνει πλέον αυτοκρατορικές πρακτικές του παρελθόντος. Οι προθέσεις των Αμερικανών: Η πεισματική εμμονή σε μια ξεπερασμένη κυριαρχία Η αμερικανική ηγεσία, με τον Τραμπ στο τιμόνι, επιμένει σε μια στρατηγική που με μαθηματική ακρίβεια οδηγεί σε παγκόσμια σύγκρουση. Η απαίτηση για «πίστη» από τους συμμάχους, η απειλή διακοπής εμπορικών σχέσεων με κράτη όπως η Ισπανία και η δήλωση ότι το ΝΑΤΟ είναι «τυχερό» που έχει τον Μαρκ Ρούτε στην ηγεσία του (το είπε και δεν έπεσε κανένας πολυέλαιος να του ανοίξει του κεφάλι), δείχνουν ότι η Ουάσιγκτον αντιμετωπίζει τη Συμμαχία όχι ως ένωση ισότιμων κρατών, αλλά ως ιεραρχικό μηχανισμό υποταγής. Αυτή η νοοτροπία δεν λαμβάνει υπ' όψη ότι η πολυπολική εποχή έχει ήδη γεννήσει δυνάμεις ικανές να αντισταθούν σε τέτοιες επιβολές. Απλά, έκανε τον "εμφύλιο πόλεμο" μεταξύ ΗΠΑ και κρατών της ΕΕ που κυβερνώνται από νεοταξικά πολιτικά απόβλητα να πέσει σε ύφεση και να περάσει του...Τράμπ και όχι των κωμικοτραγικών μαριονετών της ΕΕ. Τίποτε περισσότερο ή λιγότερο. Ο Τραμπ όμως δεν ζητά απλώς μεγαλύτερες εισφορές. Απαιτεί να αποδεχθούν οι άλλοι ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν το δικαίωμα να καθορίζουν μονομερώς τους όρους της ασφάλειας και της οικονομίας παγκοσμίως. Η φράση του ότι οι Αμερικανοί πληρώνουν «δισεκατομμύρια δολάρια περισσότερα» για την Ευρώπη και ότι «μας έχουν αντιμετωπίσει άδικα», κρύβει μια βαθύτερη αλαζονεία: Την πεποίθηση ότι η Αμερική μπορεί να συνεχίσει να λειτουργεί ως αυτοκρατορία σε έναν κόσμο που δεν το ανέχεται πλέον! Αυτή η εμμονή αγνοεί ότι η Κίνα και η Ρωσία, μαζί με περιφερειακούς παίκτες όπως το Ιράν, έχουν ήδη οικοδομήσει εναλλακτικά δίκτυα ισχύος. Η άρνηση να το αναγνωρίσει δεν είναι στρατηγική. Είναι επικίνδυνη τυφλότητα που, με μαθηματική ακρίβεια, ωθεί προς γενικευμένη σύγκρουση. Οι ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, ενώπιον αυτής της πίεσης, δείχνουν μια ανησυχητική αδυναμία. Από τη μία, πολλά κράτη έχουν αυξήσει τις αμυντικές δαπάνες, ιδίως μετά την ουκρανική κρίση. Ο Ρούτε - βεβαίως, βεβαίως - επαίνεσε τα επιπλέον κονδύλια που θα διαθέσουν ο Καναδάς και η Ευρώπη. Από την άλλη, η αποδοχή της αμερικανικής απαίτησης για «αφοσίωση» και η σιωπηρή αποδοχή ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να απειλούν με μονομερείς ενέργειες αποκαλύπτουν μια Ευρώπη που ακόμη - ως νεοταξική και ως εκ τούτου, τοξική - δεν έχει αποδεχθεί την πολυπολική πραγματικότητα. Το...κρυφό "μυστικό" είναι ότι η Ευρώπη παραμένει συνένοχος στην αμερικανική ψευδαίσθηση. Αντί να οικοδομήσει πραγματική στρατηγική αυτονομία, συνεχίζει να εξαρτάται από μια δύναμη που αρνείται να δει τα όρια της ισχύος της. Αυτή η στάση δεν είναι μόνο αδυναμία. Είναι επικίνδυνη, γιατί τροφοδοτεί την αμερικανική εμμονή ότι μπορεί να συνεχίσει να επιβάλλει όρους χωρίς συνέπειες. Σε έναν πολυπολικό κόσμο, τέτοια εξάρτηση δεν προσφέρει ασφάλεια ούτε για αστείο. Προσφέρει μόνο την ψευδαίσθηση ότι η σύγκρουση μπορεί να αποφευχθεί αν όλοι υποκύψουν. Η Τουρκία και η Γροιλανδία: Δύο όψεις της ίδιας αλαζονείας Η επιλογή της Άγκυρας ως τόπου της Συνόδου και η επαναφορά του ζητήματος της Γροιλανδίας αποκαλύπτουν την ίδια αμερικανική - τραμπική τυφλότητα. Η Τουρκία, ως μέλος του ΝΑΤΟ, λειτουργεί ως απρόβλεπτος παράγοντας που ισορροπεί ανάμεσα σε αντίθετες δυνάμεις. Η αμερικανική πίεση προς την Ευρώπη και η ταυτόχρονη προσπάθεια να εξασφαλίσει στρατηγικά εδάφη όπως η Γροιλανδία, δείχνουν ότι η Ουάσιγκτον εξακολουθεί να πιστεύει ότι μπορεί να επιβάλλει όρους σε όλους. Η Γροιλανδία δεν είναι απλώς «σημαντική για τις Ηνωμένες Πολιτείες». Είναι μέρος μιας ευρύτερης προσπάθειας ελέγχου της Αρκτικής, όπου η Κίνα και η Ρωσία έχουν ήδη εντείνει την παρουσία τους. Η αμερικανική διεκδίκηση αγνοεί ότι σε έναν πολυπολικό κόσμο τέτοιες κινήσεις δεν γίνονται αποδεκτές χωρίς αντίδραση. Η άρνηση αυτή του Τράμπ να δει αυτή την πραγματικότητα οδηγεί σε νέα μέτωπα έντασης που μπορούν να τροφοδοτήσουν μια γενικευμένη σύγκρουση. Η "περίεργη" φιλία Τραμπ-Ερντογάν και η επικείμενη προδοσία των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων Η «περίεργη» φιλία ανάμεσα στον Ντόναλντ Τραμπ και τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν δεν είναι ούτε περίεργη, αλλά ούτε και φιλία. Ουσιαστικά πρόκειται για μια επικίνδυνη συναλλαγή που απειλεί ευθέως την εθνική κυριαρχία της Ελλάδας. Ο Αμερικανός πρόεδρος δήλωσε δημόσια ότι προτίθεται να άρει τις κυρώσεις CAATSA κατά της Τουρκίας και ότι «θα εξετάσει» την παράδοση των μαχητικών F-35, ενώ ο νόμος παραμένει σε πλήρη ισχύ και το Κογκρέσο αρνείται να τον παρακάμψει. Αυτή η αντίφαση δεν είναι τεχνικό ζήτημα. Αποκαλύπτει ότι πίσω από τις κουίντες της Άγκυρας διαπραγματεύονται όροι που η επίσημη διπλωματία δεν τολμά να ομολογήσει. Η Ουάσιγκτον του Τράμπ, είναι έτοιμη να θυσιάσει ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα προκειμένου να κρατήσει την Τουρκία «δεμένη» στο άρμα της, για να την έχει εμπροσθοφυλακή, είτε στα σχέδια που ετοιμάζει για την Άπω Ανατολή, είτε ως ανάχωμα στον ρωσικό επεκτατισμό. Η Τουρκία από την άλλη, ετοιμάζεται να προωθήσει τον νόμο της «Γαλάζιας Πατρίδας», επιχειρώντας να αρπάξει ουσιαστικά το μισό Αιγαίο και να αμφισβητήσει την ελληνική κυριαρχία σε νησιά και θαλάσσιες ζώνες. Το ερώτημα λοιπόν που τίθεται με οδυνηρή σαφήνεια είναι αν η Αμερική θα κάνει τα στραβά μάτια σε μια τέτοια κίνηση (πολεμικό επεισόδιο επ'αφορμή του νόμου της "Γαλάζιας Πατρίδας") ή αν θα πιέσει την Ελλάδα να συνθηκολογήσει στο βαθμό της «συνδιαχείρισης». Τουλάχιστον η δική μας Ιστορία, μας διδάσκει ευθαρσώς πως όταν οι μεγάλες δυνάμεις διαπραγματεύονται πίσω από κλειστές πόρτες, τα μικρότερα κράτη καλούνται πάντα να πληρώσουν το τίμημα. Στην προκειμένη περίπτωση, το τίμημα είναι η ελληνική κυριαρχία στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο. Η αμερικανική ηγεσία, εγκλωβισμένη στην ψευδαίσθηση ότι μπορεί να ελέγχει τους πάντες μέσω συναλλαγών, είναι έτοιμη να θυσιάσει τα δικαιώματα ενός πιστού συμμάχου όπως η Ελλάδα για να ικανοποιήσει τις απαιτήσεις ουσιαστικά ενός πλήρως αναθεωρητικού και ανατρεπτικού κράτους. Αν ο Τραμπ καταφέρει να παρακάμψει το Κογκρέσο και να παραδώσει τα F-35, η Τουρκία θα ενισχυθεί στρατιωτικά και απολύτως βέβαιο πως θα αποθρασυνθεί περαιτέρω. Κι αν απαιτήσει περισσότερα –σιωπηρή αποδοχή των διεκδικήσεών της στο Αιγαίο ή στην Ανατολική Μεσόγειο – τι θα κάνει η Ουάσιγκτον; Θα πιέσει την Ελλάδα να υποχωρήσει «για χάρη της συνοχής του ΝΑΤΟ» ή θα αποδεχθεί ότι η Τουρκία παίζει και το δικό της παιχνίδι εις βάρος της Ελλάδας; Η Τουρκία ετοιμάζεται άλλωστε ως προμαχώνας. Προβάλλει τον εαυτό της ως αναγκαίο φράγμα απέναντι σε ενδεχόμενη ρωσική επέκταση ή ως δύναμη ικανή να ελέγχει τους θαλάσσιους δρόμους. Αυτή η στάση δεν είναι αμυντική. Είναι και ευκαιρία για την Άγκυρα να εκβιάσει παραχωρήσεις και από την Ουάσιγκτον και από τη Μόσχα. Σε έναν πολυπολικό κόσμο, η Τουρκία πλέον δεν μπορεί να θεωρηθεί ως ένας απλός σύμμαχος. Είναι - ελέω Ερντογάν βεβαίως - παίκτης που γνωρίζει πώς να εκμεταλλεύεται τις αντιθέσεις των μεγάλων δυνάμεων εις βάρος της Ελλάδας. Το παιχνίδι που παίζεται εδώ είναι και επικίνδυνο, αλλά και άδικο. Η Αμερική, αρνούμενη να δει ότι η πολυπολική πραγματικότητα δεν επιτρέπει πλέον μονομερείς αυτοκρατορικές κινήσεις, κινδυνεύει να θυσιάσει ελληνικά συμφέροντα για να διατηρήσει μια ψευδαίσθηση ελέγχου. Αν ο Τραμπ τα καταφέρει και παραδώσει τα F-35, η Τουρκία θα ζητήσει περισσότερα. Και τότε η Ελλάδα θα βρεθεί ενώπιον μιας κατάστασης, την οποία οι μέχρι τώρα κυβερνήσεις της τη διαμόρφωσαν ηθελημένα ή αθέλητα, μέσω ενός σχεδίου που οι ρίζες του βρίσκονται σ' εκείνο το ξενόφερτο δήθεν think tank που κανείς εξ ημών δεν γνωρίζει για ποιό λόγο δημιουργήθηκε. Και εννοώ, αν δεν καταλάβατε, το περίφημο ΕΛΙΑΜΕΠ. Την τακτική του κατευνασμού. Αυτή μας έφερε ως εδώ και αν δεν εγκαταλειφθεί από την επόμενη κυβέρνηση που θα προκύψει από τις εκλογές που έρχονται, τότε δεν υπάρχει περίπτωση να αποφευχθεί ο πόλεμος. Η Αναγκαιότητα της αποδοχής της πολυπολικής πραγματικότητας Οι εξελίξεις στην Άγκυρα δείχνουν με σαφήνεια ότι η αμερικανική ηγεσία επιμένει σε μια πορεία που αγνοεί την πολυπολική πραγματικότητα και οδηγεί, με μαθηματική ακρίβεια, προς μια γενικευμένη σύγκρουση, δηλαδή στην 4η φάση του Γ' Παγκοσμίου Πολέμου. Η εμμονή να αντιμετωπίζει συμμάχους και αντιπάλους ως υποτελείς, η άρνηση να αποδεχθεί ότι δυνάμεις όπως η Ρωσία και η Κίνα αλλά και περιφερειακοί παίκτες όπως το Ιράν, έχουν πλέον τη δυνατότητα όχι μόνο να αντισταθούν αλλά και να κατατροπώσουν τις ΗΠΑ καθώς και η χρήση σκληρής ρητορικής που παρουσιάζει κάθε αντίσταση ως «καρκίνο», συνθέτουν μια εικόνα επικίνδυνης αλαζονείας. Η πολυπολική εποχή δεν σηκώνει πλέον αυτοκρατορίες. Απαιτεί αποδοχή ορίων, σεβασμό ισορροπιών και διάλογο που δεν βασίζεται στην απειλή. Η αμερικανική άρνηση να το αντιληφθεί δεν είναι απλώς στρατηγικό λάθος. Είναι πορεία που οδηγεί σε ανεξέλεγκτες καταστάσεις. Και όπως έχω γράψει πολλάκις, ούτως ή άλλως θα οδηγηθεί ο πλανήτης όλος σε ξεκαθαρισμα λογαριασμών. Πολλών λογαριασμών από πολλούς παίκτες. Είναι αναπόφευκτο. Ο Τράμπ, αυτό που κάνει ουσιαστικά, δεν είναι τίποτε άλλο από το ίδιο το θέλημα του Θεού. Κάθε μέρα που περνάει, ο πλανήτης οδηγείται σε μια σύγκρουση που για χώρες όπως οι ΗΠΑ, η Δυτική Ευρώπη (ΕΕ), η Ρωσία, η Κίνα, το Ισραήλ, το Ιράν είναι η τελική αναμέτρηση. Δεν θα αργήσει η Τουρκία, μετά τις νέες εξελίξεις, να χτυπήσει. Και θα χτυπήσει, όταν ξεσπάσει το - αναμενόμενο εξ ημών - πολιτικό Χάος μετά τις εκλογές που θα γίνουν σε λίγους μήνες. Όλες οι προφητείες των Αγίων μας επιβεβαιώνονται μια προς μια. Το θέμα είναι να καταλάβουμε σε ποιά εποχή ζούμε και να λάβουμε τα μέτρα μας. Γιατί όταν ξεσπάσει το κακό και μας βρεί απροετοίμαστους, τότε δεν υπάρχει σωτηρία. Επαγρύπνυση και στελέχωση. Και τα μάτια μας στον ουρανό, εκεί όπου λαμβάνονται οι πραγματικές αποφάσεις. Πύρινος Λόγιος sergioschrys@outlook.com

"Νεκρή η συμφωνία με το Ιράν, παίζουν βρώμικα", λέει ο Τράμπ! Μέλι-γάλα με τον Ρούτε, που...δεν τόλμησε καν να ανοίξει το στόμα του! Ο Τράμπ δε σταματάει εκεί. Εξακολουθεί να διεκδικεί τη Γροιλανδία, ανοίγοντας παράλληλα και μέτωπο με την Ισπανία! Μια σειρά από βόμβες εξαπέλυσε ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, λίγο πριν την έναρξη των εργασιών της Συνόδου Κορυφής του ΝΑΤΟ, έχοντας στο πλάι του τον γενικό γραμματέα Μαρκ Ρούτε. Ο Αμερικανός πρόεδρος επί της ουσίας ανακοίνωσε το τέλος του μνημονίου κατανόησης που υπέγραψε με το Ιράν στις 17 Ιουνίου, σηματοδοτώντας και το τέλος της εκεχειρίας. Μάλιστα ο Ντόναλντ Τραμπ εξαπέλυσε δριμεία επίθεση κατά των Ιρανών ηγετών, χαρακτηρίζοντάς τους ψεύτες, απατεώνες και άρρωστους, ενώ υπογράμμισε πως είναι χάσιμο χρόνου να ασχολείται κανείς μαζί τους – τοποθέτηση που αν μη τι άλλο τροφοδοτεί νέα σενάρια για στρατιωτικές επιχειρήσεις κατά της Τεχεράνης. Αλλά ο Ντόναλντ Τραμπ δεν περιορίστηκε στο ιρανικό ζήτημα. Εξαπέλυσε και πάλι επίθεση κατά της Ευρώπης και ιδιαίτερα κατά της Ισπανίας, ενώ επανέφερε στο προσκήνιο το ζήτημα της Γροιλανδίας, υπογραμμίζοντας τη στρατηγική σημασία του τεράστιου νησιού για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Χάσιμο χρόνου να ασχολούμαστε με το Ιράν… Αλλά οι συνομιλίες μπορεί να συνεχιστούν(!) Το ήδη τεταμένο κλίμα φρόντισε να κλιμακώσει περαιτέρω ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος εξαπέλυσε νέα επίθεση κατά της ηγεσίας του Ιράν χρησιμοποιώντας ιδιαίτερα σκληρή γλώσσα. «Είναι άρρωστοι, ψεύτες και απατεώνες… Κάτι δεν πάει καλά με αυτούς», δήλωσε χαρακτηριστικά ο Ντόναλντ Τραμπ, αναφερόμενος στους Ιρανούς ηγέτες. Μάλιστα ο Ντόναλντ Τραμπ υπογράμμισε ότι το μνημόνιο κατανόησης με το Ιράν έχει τελειώσει μετά τη νέα σειρά στρατιωτικών πληγμάτων στην ευρύτερη περιοχή. «Είναι χάσιμο χρόνου να ασχολείται κανείς μαζί τους», δήλωσε ο Αμερικανός Πρόεδρος, ο οποίος πάντα άφησε να εννοηθεί ότι οι συνομιλίες με το Ιράν μπορούν να συνεχιστούν. «Όσον αφορά εμένα, η συμφωνία έχει τελειώσει. Θα μιλήσω με τους διαπραγματευτές μας. Εκείνοι θέλουν να συνεχίσουν τις συνομιλίες. Είναι καλοί άνθρωποι, ο Στιβ Γουίτκοφ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, όμως θα πρέπει να επιστρέψουν σε μένα. Από τη δική μου πλευρά, θεωρώ ότι είναι απλώς χάσιμο χρόνου να ασχολούμαστε με το Ιράν» υποστήριξε ο Ντόναλντ Τραμπ. Πρόκειται για την πιο σαφή ένδειξη μέχρι στιγμής ότι η προκαταρκτική συμφωνία του Ντόναλντ Τραμπ με την Τεχεράνη έχει ουσιαστικά καταρρεύσει. Παίζουν βρώμικα Κατηγόρησε επίσης το Ιράν ότι αποτελείται από «βρώμικους παίκτες», επειδή, όπως είπε, στοχοποίησε εμπορικά πλοία στα Στενά του Ορμούζ, παραβιάζοντας την εκεχειρία. Ο Αμερικανός Πρόεδρος υποστήριξε ότι οι ΗΠΑ σπαταλούν τον χρόνο τους συνομιλώντας με το Ιράν, αφήνοντας να εννοηθεί ότι πλέον προτιμά την ανάληψη δράσης αντί της διπλωματίας. «Πρέπει να απαλλαγούμε από τον καρκίνο τους, τον καρκίνο τους», δήλωσε. «Και ξέρετε τι κάνεις; Πρέπει να κόβεις τον καρκίνο νωρίς. Έτσι το βλέπω» υποστήριξε ο Ντόναλντ Τραμπ. Ντόναλντ Τραμπ: «Το ΝΑΤΟ είναι τυχερό(!!!) που έχει τον Μαρκ Ρούτε!» Την ίδια στιγμή, ο Αμερικανός πρόεδρος έστειλε μήνυμα ισχυρής στήριξης προς τον γενικό γραμματέα του ΝΑΤΟ Μαρκ Ρούτε, χαρακτηρίζοντάς τον σημαντικό κεφάλαιο για τη Συμμαχία. Ο Ντόναλντ Τραμπ δήλωσε ότι το ΝΑΤΟ είναι «τυχερό» - μνήσθητι μου Κύριε! - που έχει τον Μαρκ Ρούτε στην ηγεσία του, σε μια περίοδο κατά την οποία η Συμμαχία βρίσκεται αντιμέτωπη με κρίσιμες προκλήσεις: Τον πόλεμο στην Ουκρανία, την ανάγκη αύξησης των αμυντικών δαπανών, την ενίσχυση της αποτροπής απέναντι στη Ρωσία αλλά και τα νέα μέτωπα αστάθειας στη Μέση Ανατολή. Η στήριξη προς τον Μαρκ Ρούτε αποκτά ιδιαίτερη πολιτική βαρύτητα, καθώς ο Ολλανδός πρώην πρωθυπουργός έχει εξελιχθεί σε βασικό δίαυλο επικοινωνίας μεταξύ Ουάσιγκτον και ευρωπαϊκών πρωτευουσών, σε μια περίοδο όπου οι σχέσεις ΗΠΑ – Ευρώπης δοκιμάζονται από τις διαφορετικές προσεγγίσεις στην άμυνα και την ασφάλεια. Νέο μήνυμα ισχύος για τη Γροιλανδία Παράλληλα, ο Ντόναλντ Τραμπ επανέφερε στο προσκήνιο το ζήτημα της Γροιλανδίας, υπογραμμίζοντας τη στρατηγική σημασία του τεράστιου αρκτικού νησιού για τις Ηνωμένες Πολιτείες. «Η Γροιλανδία δεν είναι σημαντική για τη Δανία, αλλά είναι σημαντική για τις Ηνωμένες Πολιτείες», δήλωσε ο Αμερικανός πρόεδρος, προκαλώντας εκ νέου συζητήσεις για τον αυξανόμενο ανταγωνισμό στην Αρκτική. Η Γροιλανδία αποτελεί αυτόνομη περιοχή εντός του Βασιλείου της Δανίας, όμως η γεωγραφική της θέση την καθιστά στρατηγικό σημείο ελέγχου ανάμεσα στη Βόρεια Αμερική, την Ευρώπη και τις νέες θαλάσσιες διαδρομές της Αρκτικής. Παράλληλα, το υπέδαφός της διαθέτει σημαντικά κοιτάσματα κρίσιμων ορυκτών, γεγονός που αυξάνει τη γεωπολιτική της αξία σε έναν κόσμο όπου η πρόσβαση σε πρώτες ύλες και ενεργειακούς πόρους μετατρέπεται σε ζήτημα εθνικής ασφάλειας. Επίθεση κατά της Ισπανίας Επίσης, ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών εξαπέλυσε επίθεση κατά της Ισπανίας, κατηγορώντας την ότι δεν συνεισφέρει αρκετά στο ΝΑΤΟ. «Η Ισπανία είναι ένας απαίσιος εταίρος στο ΝΑΤΟ. Δεν συμμετέχει. Δεν πληρώνει. Δεν θέλω να έχω καμία σχέση με την Ισπανία. Παρακαλώ διακόψτε κάθε εμπορική σχέση με την Ισπανία, συμπεριλαμβανομένων των επισκέψεων», δήλωσε ο Ντόναλντ Τραμπ. «Μην ασχολείστε καν μαζί τους. Είναι απελπιστική περίπτωση, κακοί άνθρωποι», πρόσθεσε ο Αμερικανός πρόεδρος. Η νέα επίθεση αποτελεί το τελευταίο επεισόδιο στη διαμάχη του Ντόναλντ Τραμπ με την Ισπανία σχετικά με τις αμυντικές της δαπάνες. Η Ισπανία είναι το μοναδικό μέλος της στρατιωτικής Συμμαχίας που δεν είχε δεσμευτεί πέρυσι να αυξήσει τις αμυντικές της δαπάνες στο 5% του ΑΕΠ έως το 2035. Τρία μέτωπα, ένα μήνυμα από τον Ντόναλντ Τραμπ Με τις δηλώσεις του για το Ιράν, το ΝΑΤΟ και τη Γροιλανδία, ο Ντόναλντ Τραμπ επιχειρεί να διαμορφώσει μια νέα ατζέντα ισχύος, συνδέοντας τη στρατιωτική ασφάλεια, τη γεωπολιτική επιρροή και τον έλεγχο στρατηγικών περιοχών. Η Ουάσιγκτον δείχνει ότι δεν αντιμετωπίζει πλέον τα επιμέρους ζητήματα ως ξεχωριστές κρίσεις, αλλά ως τμήματα ενός ευρύτερου παγκόσμιου ανταγωνισμού, όπου η Μέση Ανατολή, η Αρκτική και η λειτουργία του ΝΑΤΟ αποτελούν κρίσιμα πεδία αντιπαράθεσης. Μέτωπο και με Ευρώπη Ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών δήλωσε ότι θα μεταφέρει τα παράπονά του για το ΝΑΤΟ στα μέλη της Συμμαχίας κατά τη διάρκεια συνάντησης που θα πραγματοποιηθεί αργότερα την Τετάρτη. «Θα μεταφέρω τα προβλήματά μου», δήλωσε ο Ντόναλντ Τραμπ, μιλώντας στο πλευρό του γενικού γραμματέα του ΝΑΤΟ Μαρκ Ρούτε, καθώς ξεκινούσαν οι εργασίες της συνόδου κορυφής. Ο Αμερικανός πρόεδρος ανέφερε τη Γροιλανδία και το Ιράν ως δύο από τα βασικά ζητήματα ανησυχίας, υποστηρίζοντας ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες καταβάλλουν «δισεκατομμύρια δολάρια περισσότερα» προκειμένου να διασφαλίζουν την ασφάλεια της Ευρώπης. «Μας έχουν αντιμετωπίσει άδικα. Πληρώνουμε δυσανάλογα», τόνισε ο Ντόναλντ Τραμπ. Η τοποθέτηση αυτή αποτέλεσε μια ιδιαίτερα φορτισμένη έναρξη για τη σύνοδο, με τους Ευρωπαίους αξιωματούχους να παρακολουθούν με ανησυχία το πώς ο Αμερικανός πρόεδρος θα μετατρέψει τη σκληρή κριτική του προς τη Συμμαχία σε πιθανές αλλαγές στη στρατιωτική στάση των ΗΠΑ. Την ίδια ώρα, τα κράτη-μέλη του ΝΑΤΟ επιδιώκουν να αναδείξουν τις αυξήσεις στις αμυντικές τους δαπάνες ενόψει της συνόδου. Νωρίτερα την Τετάρτη, ο Μαρκ Ρούτε επαίνεσε την αύξηση των στρατιωτικών δαπανών από τις υπόλοιπες χώρες της Συμμαχίας, χαρακτηρίζοντας «εντυπωσιακά» τα επιπλέον 258 δισ. δολάρια που θα διαθέσουν ο Καναδάς και οι ευρωπαϊκές χώρες για την άμυνα το 2025 και το 2026. «Βusiness as usual» λέει η Ισπανία Σαν «business as usual» αντιμετωπίζει η Ισπανία τον πρωτοφανή «πάγο» από τον πρόεδρο των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τράμπ. Παρά τις ακραίες εκφράσεις του Αμερικανού προέδρου και τις απειλές για εμπορικό μπλόκο που έστειλαν την ισπανική αγορά σε ελεύθερη πτώση, η Ισπανία τηρεί... ψύχραιμη στάση. Το γραφείο του Ισπανού πρωθυπουργού, Πέδρο Σάντζεθ, απάντησε στις δηλώσεις Τράμπ χαρακτηρίζοντάς τις ως «κάτι συνηθισμένο» (business as usual).«Η χώρα μας απολαμβάνει εξαιρετικές κοινωνικές, πολιτιστικές και οικονομικές σχέσεις με τις ΗΠΑ και δεν είναι πρόθεσή μας αυτό να αλλάξει», αναφέρεται στη σχετική ανακοίνωση.

Δεν είναι δυνατόν! Έξαλλοι στην Τουρκία με τον Μητσοτάκη: «Μίλησε για απειλή πολέμου μέσα στην Άγκυρα!» Αυτός ο τύπος κυριολεκτικά δε πάει καλά! Τώρα τον...έπιασε το...πατριωτικό του, να κάνει τον καμπόσο στους Τράμπ και Ερντογάν; Τώρα που τον περιμένει η άβυσσος όταν γίνουν οι εκλογές; Ή μήπως φοβάται μη τον καθίσουν στο σκαμνί για εσχάτη προδοσία; Έξαλλοι εμφανίζονται οι Τούρκοι με τον Μητσοτάκη, με αφορμή τις δηλώσεις του για τα F-35 προσερχόμενος στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ, που διεξάγεται στην Άγκυρα. Δημοσίευμα-φωτιά της Yeni Şafak εγκαλεί τον Έλληνα πρωθυπουργό ότι «μίλησε για απειλή πολέμου μέσα στην Άγκυρα», την ώρα που οι επαφές του Αμερικανού προέδρου, Ντόναλντ Τράμπ με τον Τούρκο ομόλογο του, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, για την επιστροφή της Τουρκίας στο πρόγραμμα των μαχητικών αεροσκαφών προκαλούν ντόμινο εξελίξεων στην περιοχή. «Το θετικό μήνυμα που έστειλε ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τράμπ, σχετικά με την πώληση των F-35 στην Τουρκία βρίσκεται στο επίκεντρο της επικαιρότητας τόσο στην Αθήνα όσο και στο Ισραήλ. Ο Έλληνας Πρωθυπουργός Μητσοτάκης, ο οποίος βρίσκεται στην Άγκυρα για τη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ, δήλωσε: "Δεν θα σχολιάσω τα όσα ειπώθηκαν από τον Πρόεδρο Tράμπ και τον Πρόεδρο Eρντογάν". Ο Έλληνας πρωθυπουργός πρόσθεσε: "Ωστόσο, το μόνο που μπορώ να πω είναι το εξής· μια συμμαχία πρέπει να βασίζεται σε θεμελιώδεις αρχές και αυτές οι αρχές πρέπει να εδράζονται στην καλή γειτονία. Εάν βρεθούμε αντιμέτωποι με κίνδυνο πολέμου με την Τουρκία, δεν θα πρέπει να ασκήσουμε τα νόμιμα δικαιώματά μας;"». Ο Tράμπ ανοίγει τον δρόμο για τα F-35 στην Τουρκία Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τράμπ ξεκαθάρισε μετά τη συνάντησή του με τον Τούρκο ομόλογό του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ότι δεν έχει κανένα πρόβλημα με την παρουσία των ρωσικών S-400 στην Τουρκία, αφήνοντας να εννοηθεί, έτσι, ότι δεν συνιστούν εμπόδιο για την παράδοση τωναμερικανικών μαχητικών F-35 στην Άγκυρα, προκαλώντας πανικό στο Ισραήλ και... προβληματισμό στην Αθήνα. Ο Αμερικανός Πρόεδρος Ντόναλντ Τράμπ δήλωσε ότι δεν θεωρεί πρόβλημα την παρουσία των ρωσικών συστημάτων αεράμυνας S-400 στην Τουρκία όσον αφορά την ικανότητα της χώρας να προμηθεύεται τα μαχητικά αεροσκάφη F-35. «Δεν έχω καμία απολύτως ανησυχία», δήλωσε, απαντώντας σε ερώτηση σχετικά με το αν αποτελεί πρόβλημα η κατοχή των προαναφερθέντων συστημάτων αεράμυνας από την Τουρκία σε σχέση με τα F-35.«Δεν έχω καμία ανησυχία σχετικά με την Τουρκία. Θα έλεγα ότι οι σχέσεις με την Τουρκία είναι τώρα ίσως καλύτερες από ποτέ», τόνισε κατά τη διάρκεια συνάντησης με τον Eρντογάν στο περιθώριο της συνόδου κορυφής του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα. «Τέλος οι κυρώσεις CAATSA προς την Τουρκία» Παράλληλα, ο Αμερικανός Πρόεδρος Ντόναλντ Τράμπ υποσχέθηκε να άρει τις κυρώσεις που είχαν επιβληθεί στην Τουρκία βάσει του νόμου CAATSA. Ο ίδιος εξήγησε τον λόγο κατά τη διάρκεια συνάντησης με τον Ερντογάν στη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα: «Δεν θέλουμε να επιβάλλουμε κυρώσεις σε φίλους», οι αμερικανικοί περιορισμοί επιβλήθηκαν τον Δεκέμβριο του 2020, όταν η Ουάσιγκτον τιμώρησε την Άγκυρα για την αγορά των ρωσικών συστημάτων αεράμυνας S-400, αξίας 2,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Η Τουρκία αρνήθηκε να κάνει υποχωρήσεις, εγκαταλείποντας το σύστημα Patriot προς όφελος των ρωσικών συστημάτων, και πλήρωσε το τίμημα με τον αποκλεισμό της από το πρόγραμμα των F-35. Τώρα ο Τράμπ είναι έτοιμος να επανεξετάσει την κατάσταση. Τι άλλαξε; Σύμφωνα με τουρκικά μέσα ενημέρωσης, ήδη από το 2024, η Άγκυρα υποσχέθηκε στην Ουάσιγκτον να μην χρησιμοποιήσει τα συστήματα S-400 με αντάλλαγμα την επιστροφή της στο πρόγραμμα των F-35. Παράλληλα, το τουρκικό Υπουργείο Άμυνας δήλωσε ότι οι ΗΠΑ δεν έφεραν πλέον αντίρρηση για την παρουσία των ρωσικών συστημάτων σε έναν σύμμαχο του ΝΑΤΟ. Τώρα, ο Ερντογάν μιλά ανοιχτά για τα σχέδιά του, να ενσωματώσει τα S-400 στο εθνικό σύστημα αεράμυνας «Χάλυβδινος Θόλος» (Steel Dome) και δεν έχει αποκλείσει το ενδεχόμενο αγοράς νέων μεραρχιών. Παραμένει ακόμη ασαφές εάν η υπόσχεση για άρση των κυρώσεων αποτελεί το αποκορύφωμα ενός μακροχρόνιου διπλωματικού «παζαριού» ή εάν είμαστε μάρτυρες της έναρξης μιας νέας φάσης, κατά την οποία η Τουρκία επιστρέφει στα δυτικά αμυντικά προγράμματα επιχειρώντας ταυτόχρονα να διατηρήσει τους δεσμούς της με τη Ρωσία. ΒΝ

Σκόνη σηκώνουν δηλώσεις, κόντρα δηλώσεις απαντήσεις επί απαντήσεων, βιντεάκια και όχι μόνο! Και όσο κι αν αρέσει στο φιλοθεάμον κοινό η κόντρα να είναι προσωπική, στην περίπτωση του Αντώνη Σαμαρά και της σημερινής ηγεσίας της ΝΔ οι διαφορές είναι όχι μόνο υπαρκτές, αλλά βαθιά πολιτικές. Εθνικά θέματα, καίριες οικονομικές παρεμβάσεις που δε γίνονται (επιδότηση στο ηλεκτρικό ΙΧ και όχι στα νέα ζευγάρια, φόροι, κατανομή κοινοτικών πόρων, μικρές και πολύ μικρές επιχειρήσεις) ζητήματα κράτους δικαίου, ακρίβεια, σκάνδαλα. Τα κυριότερα τα είπε στον Τσιούτσια συνοπτικά ο Πρόεδρος Αντώνης Σαμαράς. Με λίγα λόγια, όσο η Κυβέρνηση απαξίωνε με κάθε τρόπο, σε κάθε ευκαιρία και με διάφορα στελέχη τον πρώην Πρωθυπουργό, αυτός με τις παρεμβάσεις του τόνιζε τα ζητήματα στα οποία διαφωνεί, έβαζε κόκκινες γραμμές ενώ του πετούσαν λάσπη στον ανεμιστήρα, ενώ έκαναν κυνήγι μαγισσών περασμένων δεκαετιών. Τα ζητήματα όμως είναι υπαρκτά. Δεν αφορούν το φύλο των αγγέλων. Του απάντησε κανείς έστω παρασκηνιακά, εξωθεσμικά για τους λόγους παρακολούθησης του τηλεφώνου του; Του είπαν πως τελειώσαμε με την ακρίβεια με το posokanei; Είχαν κάποια επιχειρηματολογία για τα σκάνδαλα εκτός από τις “διαχρονικές παθογένειες”; Τώρα έχουμε να πούμε για τα λευκά πουκάμισα και τα λευκά μαλλιά στο βίντεο. Είναι δύο διαφορετικές σχολές. Η πρώτη, η κυβερνητική επιλογή αντιλαμβάνεται την πολιτική ως εικόνα, εντυπωσιασμό και περιτύλιγμα. Μπότοξ, τένις, σόσιαλ, μαλλιά και καλή καρδιά. Η δεύτερη του πρώην Πρωθυπουργού επικαλείται αξίες, εθνικά ζητήματα, εμπεριέχει στρατηγική για το μέλλον: που είμαστε και που θέλουμε να πάμε. Μόνο αυτό εξηγεί το ρεύμα του Αντώνη Σαμαρά, αυτό που καταγράφεται στις δημοσκοπήσεις και αδυνατούν οι αναλυτές να αντιληφθούν από που προέρχεται. Μόνο αυτό εξηγεί τους ανθρώπους που τον ακολουθούν χωρίς οφέλη, συμφωνίες κάτω από το τραπέζι, εξυπηρέτηση προσωπικών, οικογενειακών ή κλαδικών συμφερόντων. Και όσοι γυρολόγοι αντιλαμβάνονται την όποια νέα κίνηση ως ευκαιρία ανέλιξης, θα είναι οι πρώτοι που θα φάνε πόρτα. Είναι κάτι που δεν αντιλαμβάνεται η κυβερνητική πλευρά. Μαθημένη ίσως στην απουσία αντιπολίτευσης αντιδρά σπασμωδικά στις ενέργειες και στα λόγια του πρώην Πρωθυπουργού. Προφανώς στη μακρά πολιτική του διαδρομή, ο Αντώνης Σαμαράς έχει κάνει λάθη, τα οποία τα γνωρίζει καλά, υπέστη τις συνέπειες άλλωστε. Θα τα πει κάποια στιγμή αναλυτικά είμαι βέβαιος, ο ίδιος. Υπάρχει όμως και μια λέξη που ξέφυγε από το σχολιασμό των βίντεο. Κάποια στιγμή ο Τσιούτσιας τον λέει αρχηγό. Όλα τα κόμματα έχουν Προέδρους, Γενικούς Γραμματείς, συλλογικά όργανα, διαδικασίες. Ελάχιστα όμως έχουν αρχηγό! Εδώ δεν έχουμε καν κόμμα, έχουμε όμως αναντίρρητα αρχηγό! Και αυτό είναι ένα στοιχείο που κάνει ακόμη πιο δύσκολη την κυβερνητική αντιπαράθεση με τον πρώην Πρωθυπουργό. Ειλικρινά δεν ξέρω αν θα κάνει κόμμα. Η πολιτική είναι ενεστωτική, ακόμη και ένας μήνας μπροστά είναι δύσκολος στην όποια πρόβλεψη. Πάντοτε υπάρχει η δράση και η αντίδραση. Το σύστημα είναι πολυπαραγοντικό, οι μεταβλητές αλλάζουν, καμιά φορά μέρα τη μέρα. Και οι πλέον αποστασιοποιημένοι συμπολίτες μας από την πολιτική, βλέπουν κάποιον που στα 75 του (αυτό που του χτυπάνε διαρκώς, ένας τύπος ηλικιακού ρατσισμού) έχει πολιτικές θέσεις, δομημένη σκέψη, στρατηγική. Δεν “αράζει” να το παίξει απόμαχος της πολιτικής, να απολαύσει τα προνόμια των τέως, να τα έχει με όλους καλά, να κάνει δημόσιες σχέσεις για την υστεροφημία του. Οι θέσεις, η στρατηγική, ο κρυστάλλινος με γωνίες λόγος είναι στοιχεία που πολλές φορές έλκουν τους αναποφάσιστους ψηφοφόρους, οι οποίοι μυρίζονται τις προσπάθειες υφαρπαγής της ψήφου τους από Κυβέρνηση και Αντιπολίτευση από μακριά. emo.gr

Αν έπρεπε να αποτυπώσει κανείς σε δύο λέξεις τη διακυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, αυτές θα ήταν «εκ των υστέρων»... Όχι γιατί η χώρα δεν βρέθηκε αντιμέτωπη με προκλήσεις. Αλλά γιατί σχεδόν σε κάθε κρίσιμη στιγμή η κυβέρνηση έδειξε να ακολουθεί τα γεγονότα αντί να τα προλαμβάνει. Η εικόνα επαναλαμβάνεται με εντυπωσιακή συνέπεια. Μια κρίση ξεσπά. Η κυβέρνηση διαβεβαιώνει ότι όλα λειτουργούν. Η κοινωνική κατακραυγή μεγαλώνει. Οι αποκαλύψεις διαδέχονται η μία την άλλη. Και τότε αρχίζει ο γνώριμος κύκλος, δηλώσεις, εξαγγελίες, επιτροπές, αλλαγές προσώπων και υποσχέσεις ότι «όλα θα αλλάξουν». Πάντα αφού έχει προηγηθεί η ζημιά. Πάντα αφού η εμπιστοσύνη των πολιτών έχει ήδη τραυματιστεί. Ο Μητσοτάκης έχει επανειλημμένα δηλώσει ότι, μόλις ενημερώθηκε για ένα ζήτημα, έδωσε εντολή να διερευνηθεί και να αντιμετωπιστεί. Ωστόσο, σε μια κοινοβουλευτική δημοκρατία το βασικό ερώτημα δεν είναι τι κάνει ένας πρωθυπουργός όταν πληροφορείται ένα πρόβλημα. Είναι τι μηχανισμούς έχει δημιουργήσει ώστε να μη φτάνει ποτέ η χώρα στο σημείο να αντιμετωπίζει το πρόβλημα αφού έχει ήδη εξελιχθεί σε κρίση. Το ίδιο μοτίβο παρατηρείται και στις πολιτικές ευθύνες. Υπουργοί αποχωρούν υπό το βάρος της δημόσιας πίεσης, για να επανεμφανιστούν αργότερα σε άλλες κυβερνητικές ή κομματικές θέσεις. Έτσι δημιουργείται η εντύπωση ότι οι αλλαγές υπηρετούν κυρίως την επικοινωνιακή διαχείριση της συγκυρίας και όχι μια ουσιαστική κουλτούρα λογοδοσίας. Στην οικονομία η κυβέρνηση επέλεξε πολλές φορές την οδό των έκτακτων ενισχύσεων. Τα επιδόματα δεν μπορούν να ανακουφίσουν νοικοκυριά και επιχειρήσεις, δεν μπορούν να υποκαταστήσουν μια συνεκτική πολιτική που αντιμετωπίζει τις αιτίες των προβλημάτων. Η κοινωνία δεν ζητά επιδόματα. Ζητά σταθερότητα, προβλεψιμότητα και ένα κράτος που λειτουργεί αποτελεσματικά. Η ίδια λογική χαρακτηρίζει και τη συνολική πολιτική διαχείριση. Αντί για προληπτικό σχεδιασμό, συχνά κυριαρχεί η επικοινωνιακή αντιμετώπιση των συνεπειών. Αντί για έγκαιρες παρεμβάσεις, αναζητούνται αφηγήματα που θα περιορίσουν το πολιτικό κόστος. Αντί για ανάληψη ευθύνης, οι πολίτες ακούν εξηγήσεις για το τι δεν γνώριζε η κυβέρνηση ή τι θα αλλάξει από εδώ και πέρα. Η Ελλάδα, όμως, δεν έχει ανάγκη από μια κυβέρνηση που λειτουργεί ως διαχειριστής της επόμενης κρίσης. Έχει ανάγκη από μια κυβέρνηση που επενδύει στην πρόληψη, στη θεσμική λειτουργία, στη διαφάνεια και στη λογοδοσία. Μια κυβέρνηση που δεν περιμένει να ξεσπάσει η θύελλα για να αναζητήσει σωσίβια. Οι πολίτες έχουν πλέον περισσότερες απαιτήσεις. Δεν αρκούνται σε δηλώσεις μεταμέλειας ούτε σε αλλαγές που ανακοινώνονται όταν όλα έχουν κριθεί. Θέλουν αποτελέσματα, σχέδιο και υπευθυνότητα. Θέλουν μια πολιτεία που να προλαμβάνει αντί να θεραπεύει. Ίσως αυτό να είναι τελικά το μεγαλύτερο πολιτικό πρόβλημα της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Όχι μόνο ότι έκανε λάθη – όλες οι κυβερνήσεις κάνουν. Αλλά ότι στους πολίτες έχει παγιωθεί η αίσθηση πως σχεδόν κάθε σοβαρή πρωτοβουλία λαμβάνεται αφού το πρόβλημα έχει ήδη συμβεί. Και όταν μια κυβέρνηση λειτουργεί «εκ των υστέρων», η αποκατάσταση της εμπιστοσύνης γίνεται η δυσκολότερη πολιτική μάχη και χάνεται. Antinews