Το Ιράν απαιτεί: Πρώτα άρση ναυτικού αποκλεισμού και μετά διάλογος! Ο Τράμπ τον...χαβά του: "Ναί, εντάξει, θα μιλάμε στο τηλέφωνο"! Το Ιράν θέτει τρεις σαφείς όρους για την έναρξη διαλόγου με τις ΗΠΑ: πρώτα η άρση του ναυτικού αποκλεισμού και μετά συνομιλίες. Ο Τραμπ απάντησε ότι «εντάξει, θα μιλάμε στο τηλέφωνο». Μπούρδες δηλαδή! Το Ιράν υποστηρίζει ότι τα κόλπα των ΗΠΑ απέτυχαν, ότι οι Αμερικανοί βρίσκονται σε απελπισία και ότι «βάλαμε μπότα στον λαιμό τους». Σύμφωνα με το Wall Street Journal, το Ιράν πιστεύει ότι εάν σταματήσουν οι απειλές των ΗΠΑ, μπορεί να ξεκινήσει ο διάλογος. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι μετά τη μεγάλη νίκη του Ιράν επί των αμερικανικών και ισραηλινών δυνάμεων και το διπλό κλείσιμο του Στενού του Ορμούζ (στον Περσικό Κόλπο και στον Κόλπο του Ομάν), οι κινήσεις στην παγκόσμια σκακιέρα περιλαμβάνουν απόπειρες διαλόγου, απειλές και έντονο παρασκήνιο. Οι ΗΠΑ σχεδίαζαν να στείλουν αντιπροσωπεία στο Πακιστάν στις 25-26 Απριλίου 2026 για συνομιλίες, όμως οι Ιρανοί – και δικαίως – απέρριψαν τον διάλογο, καθώς δεν δέχονται διαπραγματεύσεις υπό απειλές και πίεση. Ταυτόχρονα έθεσαν τρεις βασικούς όρους για να ξεκινήσουν διάλογο, με κύριο αίτημα την άρση του ναυτικού αποκλεισμού στον Κόλπο του Ομάν. Ο Τραμπ εξοργίστηκε αρχικά, αλλά στη συνέχεια δήλωσε: «Εντάξει, δεν θα στέλνω τους εκπροσώπους μου σε ταξίδια 18 ωρών. Αμερικανοί και Ιρανοί θα μιλάνε στο τηλέφωνο». Παράλληλα, ο αμερικανικός στρατός ανακοίνωσε ότι διαθέτει πλέον τρία αεροπλανοφόρα στη Δυτική Ασία – για πρώτη φορά από την εισβολή στο Ιράκ το 2003. Ο Διεθνής Οργανισμός Ενέργειας προειδοποίησε ότι η αγορά υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG) θα παραμείνει υπό πίεση καθ’ όλη τη διάρκεια του 2026 και του 2027 λόγω του συνεχιζόμενου πολέμου. Οι τρεις όροι του Ιράν Ο Ιρανός υπουργός Εξωτερικών Αμπάς Αραγκτσί, χρησιμοποιώντας το Πακιστάν ως αγγελιοφόρο, έθεσε τους εξής τρεις όρους για την έναρξη διαλόγου με τις ΗΠΑ: Άρση του ναυτικού αποκλεισμού Διακοπή των επιθέσεων και των απειλών από τις ΗΠΑ Απόρριψη των «μαξιμαλιστικών» και εξωφρενικών απαιτήσεων (όπως η πλήρης παράδοση των πυρηνικών αποθεμάτων) Ο πρόεδρος Μασούντ Πεζεσκιαν τόνισε: «Το Ιράν δεν θα ξεκινήσει συνομιλίες υπό πίεση, απειλές και αποκλεισμό». Υπογράμμισε την αντίφαση ανάμεσα στις τακτικές πίεσης των ΗΠΑ και την υποτιθέμενη βούλησή τους για διπλωματία, λέγοντας ότι αυτό έχει αυξήσει την δυσπιστία του ιρανικού λαού απέναντι στους Αμερικανούς. Στις 7 Απριλίου ο Τραμπ ανακοίνωσε διεβδομάδα κατάπαυση του πυρός μετά από απρόκλητη επίθεση κατά του Ιράν. Ακολούθησαν συνομιλίες στο Ισλαμαμπάντ, που όμως δεν κατέληξαν σε συμφωνία λόγω των μαξιμαλιστικών απαιτήσεων των ΗΠΑ. Ο Τραμπ παρέτεινε μονομερώς την εκεχειρία, αλλά διατήρησε τον αποκλεισμό των ιρανικών πλοίων και λιμένων. Το Ιράν αρνήθηκε κατηγορηματικά να συνεχίσει τη διαδικασία εάν δεν αρθεί ο αποκλεισμός. Ο Πρόεδρος Πεζεσκιαν δήλωσε ότι η συνέχιση των εχθρικών μέτρων είναι ασυμβίβαστη με τους ισχυρισμούς των ΗΠΑ περί πολιτικής λύσης. «Η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν δεν θα εισέλθει σε επιβεβλημένες διαπραγματεύσεις υπό πίεση, απειλές ή αποκλεισμό». «Βάλαμε μπότα στον λαιμό των Αμερικανών» Το στρατιωτικό και πολιτικό πάνω χέρι ανήκει πλέον στο Ιράν. Οι όροι οποιασδήποτε μελλοντικής εμπλοκής θα υπαγορεύονται από την Τεχεράνη, όχι από την Ουάσινγκτον. Αφού απέτυχαν στο πεδίο της μάχης και στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, οι Αμερικανοί κατέφυγαν σε ψυχολογικό πόλεμο, προσπαθώντας να δημιουργήσουν εικόνα εσωτερικής διχόνοιας στο Ιράν. Το κόλπο αυτό απέτυχε κι αυτό. Παρά τον συνεχιζόμενο αποκλεισμό, καμία ιρανική θέση δεν έχει αλλάξει. Αντίθετα, έχει ενισχυθεί. Αυστηρός έλεγχος στο Στενό του Ορμούζ Το Ιράν έχει καταστήσει σαφές ότι θα ασκεί πλήρη έλεγχο στο Στενό του Ορμούζ, το οποίο χαρακτηρίζεται ως «οικονομική πυρηνική βόμβα» της χώρας. Κανένα σκάφος που παραβιάζει τους κανόνες του δεν θα περάσει. Δυτικοί αναλυτές περιγράφουν την κατάσταση ως «μπότα στον λαιμό της Αμερικής» – και η μπότα δεν φεύγει. Πίσω από την θεατρική αδιαφορία της Ουάσινγκτον κρύβεται πανικός. Οι ΗΠΑ απειλούν με νέο πόλεμο, διατηρούν τον αποκλεισμό (που δεν κατάφερε να σταματήσει το ιρανικό πετρέλαιο), κατασκευάζουν ειδήσεις για δήθεν ιρανικά αιτήματα διαλόγου και διασπείρουν ψευδείς πληροφορίες για συναντήσεις. Όλα αυτά είναι σημάδια απελπισίας. Wall Street Journal: Το Ιράν είναι έτοιμο αν σταματήσουν οι απειλές Σύμφωνα με την Wall Street Journal, το Ιράν πιστεύει ότι μια πιο ήπια ρητορική από τον Τραμπ θα μπορούσε να διευκολύνει την επανέναρξη των διαπραγματεύσεων. Ο Αμπάς Αραγκτσί ενημέρωσε το Πακιστάν ότι ο τερματισμός των απειλών θα βοηθούσε στην πειθώ των σκληροπυρηνικών. Προειδοποίηση από το Γενικό Επιτελείο Χατάμ αλ-Ανμπιγιά Το Κεντρικό Αρχηγείο των Ενόπλων Δυνάμεων του Ιράν προειδοποίησε ότι η συνέχιση του ναυτικού αποκλεισμού, της πειρατείας και της ληστείας από τις αμερικανικές δυνάμεις θα αντιμετωπιστεί με αποφασιστική στρατιωτική απάντηση. Financial Times: Ο Ρούμπιο απέφυγε τις συνομιλίες για να μην συνδεθεί με την ήττα Σύμφωνα με τους Financial Times, ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Ρούμπιο απέφυγε σκόπιμα να εμπλακεί στις συνομιλίες στο Πακιστάν, ώστε να μην συνδεθεί με την ήττα έναντι του Ιράν. Οικονομικές επιπτώσεις από τις διαταραχές στο LNG Οι εξελίξεις στον Περσικό Κόλπο και το στρατηγικό κλείσιμο του Στενού του Ορμούζ έχουν επιφέρει σοβαρό πλήγμα στην παγκόσμια αγορά υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG). Ο Διεθνής Οργανισμός Ενέργειας παραδέχεται πλέον ότι η αγορά θα παραμείνει «σφιχτή» και υπό έντονη πίεση καθ’ όλη τη διάρκεια του 2026 και του 2027. Το Στενό του Ορμούζ, που μεταφέρει κανονικά το 20% του παγκόσμιου LNG (κυρίως από Κατάρ και Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα), έχει μετατραπεί σε οικονομική παγίδα για τη Δύση. Το διπλό κλείσιμο, σε συνδυασμό με τις ζημιές σε κρίσιμες υποδομές όπως το Ras Laffan, έχει προκαλέσει τεράστια απώλεια παραγωγής που εκτιμάται ότι θα διαρκέσει 3 έως 5 χρόνια. Η σωρευτική απώλεια μέχρι το 2030 φτάνει τα 120 δισ. κυβικά μέτρα LNG. Οι τιμές spot LNG εκτοξεύτηκαν αμέσως: +100% έως +140% στην Ασία (JKM) και +50% έως +100% στην Ευρώπη (TTF). Ακόμα και σήμερα οι τιμές παραμένουν υψηλότερες κατά περίπου 50% σε σχέση με τα προπολεμικά επίπεδα. Το Κατάρ, δεύτερος μεγαλύτερος εξαγωγέας παγκοσμίως, αναγκάστηκε να κηρύξει force majeure σε δεκάδες συμβάσεις. Η Ασία (Κίνα, Ινδία, Ιαπωνία, Νότια Κορέα) δέχεται το μεγαλύτερο πλήγμα, καθώς το 25% της προσφοράς LNG περνούσε από τον Ορμούζ. Ακολουθούν υψηλότερο κόστος ηλεκτρισμού, μείωση βιομηχανικής παραγωγής και πληθωριστικές πιέσεις. Στην Ευρώπη, με τα αποθέματα ήδη σε χαμηλά επίπεδα, η κρίση απειλεί άμεσα την ενεργειακή επάρκεια και εντείνει τον πληθωρισμό. Παγκοσμίως, η αύξηση του κόστους φυσικού αερίου οδηγεί σε ακριβότερα λιπάσματα, υψηλότερες τιμές τροφίμων και γενικότερη πίεση στα ΑΕΠ των δυτικών οικονομιών. Η κρίση αυτή καθυστερεί τουλάχιστον κατά δύο χρόνια την αναμενόμενη «LNG wave» υπερπροσφοράς, ενώ ενισχύει την εξάρτηση της Δύσης από αμερικανικό και αυστραλιανό LNG με πολύ υψηλότερο κόστος και premium κινδύνου. Στην Ελλάδα οι επιπτώσεις είναι έμμεσες αλλά σαφείς: ακριβότερη ενέργεια, ναυτιλία και πληθωρισμός σε τρόφιμα και μεταφορές. Μ' άλλα λόγια, το Ιράν όχι μόνο υπερασπίστηκε την κυριαρχία του στο πεδίο της μάχης, αλλά κατάφερε να πλήξει και την οικονομική αρτηρία της Δύσης. Η «μπότα» στον λαιμό των Αμερικανών δεν είναι μόνο στρατιωτική – είναι πλέον και οικονομική... Με πληροφορίες από ΒΝ, Euronews, OT, Haffingtonpost

Ο Πολωνός πρωθυπουργός Ντόναλντ Τούσκ προειδοποίησε για επίθεση της Ρωσίας στην Ευρώπη στις 25 Απριλίου 2026: "Αυτό είναι πραγματικά σοβαρό. Μιλάω για το βραχυπρόθεσμο, μήνες και όχι χρόνια"! Άλλωστε, ο Πολωνός πρωθυπουργός Ντόναλντ Τούσκ προειδοποίησε στις 25 Απριλίου 2026: «Αυτό είναι πραγματικά σοβαρό. Μιλάω για το βραχυπρόθεσμο, μήνες και όχι χρόνια. Το μεγαλύτερο και πιο σημαντικό ερώτημα για την Ευρώπη είναι αν οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι έτοιμες να είναι τόσο πιστές όσο ορίζουν οι συνθήκες μας... Είναι το ΝΑΤΟ ακόμα ένας οργανισμός έτοιμος να απαντήσει πολιτικά και υλικοτεχνικά, για παράδειγμα, σε μια απόπειρα επίθεσης από τη Ρωσία;» Και παρόλο που ο Τούσκ, στην συνέντευξη στους Financial Times στις 25 Απριλίου 2026, άρχισε να διευκρινίζει ότι ήθελε οι αναφορές του να εκληφθούν όχι ως σκεπτικισμός σχετικά με το Άρθρο 5 της συνθήκης του ΝΑΤΟ, αλλά «μάλλον ως ένα όνειρο μετατροπής των χάρτινων εγγυήσεων σε κάτι πολύ πρακτικό», είναι σαφές: η Ευρώπη δεν έχει εμπιστοσύνη στην Αμερική. Και υπάρχουν βάσιμοι λόγοι για αυτό - και όχι μόνο οι μεγαλεπήβολες δηλώσεις του Tράμπ… Μιλούν και οι λαθραίοι φορτωτές Την ίδια ημέρα – 25/4 - που δημοσιεύθηκε η συνέντευξη του Τούσκ, ο Υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ αποκάλεσε για άλλη μια φορά τους Ευρωπαίους συμμάχους «λαθραίους φορτωτές» και το Reuters δημοσίευσε εσωτερική αλληλογραφία του Πενταγώνου που συζητούσε πιθανά μέτρα των ΗΠΑ για την τιμωρία των Ευρωπαίων επειδή αρνήθηκαν να υποστηρίξουν την αμερικανική επιχείρηση κατά του Ιράν. Φυσικά, δεν υπάρχει καμία συζήτηση για αποχώρηση των ΗΠΑ από το ΝΑΤΟ. Οι ΗΠΑ θα απομακρύνουν τους αρνητές αλλά προσκρούουν σε νομικά εμπόδια Αντίθετα, οι ΗΠΑ εξετάζουν τρόπους για να απομακρύνει τις άπιστες χώρες – τους αρνητές βοήθειας στην επιχείρηση Ιράν - από ηγετικές θέσεις εντός της συμμαχίας, τιμωρώντας τες και διμερώς: για παράδειγμα, αρνούμενοι τη Βρετανία να υποστηρίξει τα Νησιά Φώκλαντ (τις Μαλβίνες για την Αργεντινή). Ωστόσο, μια άλλη επιλογή είναι η αναστολή της Ισπανίας (από το ΝΑΤΟ). Σαφώς, αυτό είναι νομικά αδύνατο, αλλά το ίδιο το γεγονός ότι η κυβέρνηση Tράμπ συζητά τέτοιες ιδέες δεν μπορεί παρά να ανησυχεί την Ευρώπη. Το Άρθρο 5 του Χάρτη του ΝΑΤΟ δεν έχει καμία σημασία Όχι μόνο το Άρθρο 5 του Χάρτη του ΝΑΤΟ δεν προβλέπει καμία αυτοματοποίηση (με την έννοια της εισόδου σε πόλεμο από την πλευρά ενός από τα μέλη της συμμαχίας), αλλά η ίδια η συμμαχία έχει χάσει κάθε σημασία για τον Trump. Είναι σημαντική για αυτόν για την προβολή της αμερικανικής ισχύος, αλλά όχι για την υπεράσπιση της ενότητας του ΝΑΤΟ. Αλλά αυτή η ενότητα απειλείται μόνο από εσωτερικές διαφωνίες, όχι από εξωτερικούς αντιπάλους - ούτε τη Ρωσία ούτε την Κίνα, ούτε καν από κανέναν άλλον στον κόσμο, που σκοπεύει να επιτεθεί στο πιο ισχυρό στρατιωτικό μπλοκ στην ιστορία. Η Βορειοατλαντική Συμμαχία ή ΝΑΤΟ μπορεί να εμπλακεί σε πόλεμο μόνο ως αποτέλεσμα της δικής της επέκτασης πέρα από τα σύνορά της - είτε μέσω απόπειρας επέκτασης είτε απλώς επιθετικότητας εναντίον άλλης χώρας. Το ΝΑΤΟ προκάλεσε τη Ρωσία με την πιθανότητα και την επιθυμία να επεκταθεί στην Ουκρανία Αυτό που συμβαίνει στην Ουκρανία, εμπίπτει ακριβώς στην πρώτη κατηγορία: Το ΝΑΤΟ προκάλεσε τη Ρωσία με την πιθανότητα (και την επιθυμία) να επεκταθεί στην Ουκρανία, πυροδοτώντας έτσι τη στρατιωτική αντίδραση της Ρωσίας. Και τώρα πείθει τους πάντες και τον εαυτό της ότι η Ρωσία ετοιμάζεται να επιτεθεί στο ευρωπαϊκό τμήμα του ΝΑΤΟ (συχνότερα αναφέρονται οι χώρες της Βαλτικής και η Πολωνία) και ότι πρέπει να λάβει εγγυήσεις προστασίας από τους Αμερικανούς. Οι ΗΠΑ έχουν επανειλημμένα δηλώσει ότι θα πολεμήσουν για κάθε σπιθαμή εδάφους του ΝΑΤΟ - δυνατά υπό τον Biden, λιγότερο δυναμικά υπό τον Trump. Αλλά αυτό δεν έχει σημασία. Κανείς δεν πιστεύει πραγματικά ότι η Ρωσία σχεδιάζει να επιτεθεί στο ΝΑΤΟ. H υστερία συνεχίζει να κλιμακώνεται αλλά για ποιο σκοπό; Για να δικαιολογήσουν την ολοένα και αυξανόμενη εμπλοκή της Ευρώπης στην ουκρανική σύγκρουση, οι Ευρωπαίοι θέλουν ταυτόχρονα να διεξάγουν έναν πόλεμο δια αντιπροσώπων εναντίον της Ρωσίας στην Ουκρανία και να έχουν εγγυήσεις ότι δεν θα προβεί η Ρωσία ποτέ σε αντίποινα, επειδή είναι «καθαροί», δηλαδή υπό την προστασία του ΝΑΤΟ, που στην πραγματικότητα είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες! Αυτό το σχέδιο λειτουργεί προς το παρόν, αλλά η αυξανόμενη διχόνοια εντός της Δύσης, μεταξύ των δύο πλευρών του Ατλαντικού, θα μπορούσε κάποια στιγμή να οδηγήσει τις ΗΠΑ να αποφασίσουν όχι να την αφήσουν, αλλά να καταστήσουν σαφές ότι δεν θα υποστηρίζουν πλέον τις ευρωπαϊκές αξιώσεις στην Ουκρανία. Και χωρίς αμερικανικά όπλα, δορυφόρους και, το πιο σημαντικό, προστασία, η Δυτική Ευρώπη δεν θα κρατήσει την Ουκρανία για πολύ. Αυτή η προοπτική φαίνεται μη ρεαλιστική αυτή τη στιγμή, αλλά ποιος ξέρει τι φέρνει το μέλλον; Οι δυτικο-ευρωπαίοι καταλαβαίνουν ότι χωρίς τις Ηνωμένες Πολιτείες, δηλαδή, χωρίς το ΝΑΤΟ, δεν έχουν καμία πιθανότητα να κρατήσουν την Ουκρανία, και γι' αυτό υπερβάλλουν την ιδέα της «αναπόφευκτης ρωσικής επίθεσης στην Ευρώπη εάν το ΝΑΤΟ αποδυναμωθεί». Οι Αμερικανοί πρέπει να φοβούνται ότι θα πρέπει να εμπλακούν προσωπικά σε έναν νέο μεγάλο πόλεμο στην Ευρώπη - και, για να το αποτρέψουν αυτό, θα συμφωνήσουν με την ολοένα και μεγαλύτερη εμπλοκή των Ευρωπαίων στην ουκρανική σύγκρουση. Φαινομενικά όχι ως μέλη του ΝΑΤΟ, αλλά ως δυτικο-ευρωπαίοι - ένα απλοϊκό τέχνασμα που, φυσικά, δεν θα ξεγελάσει κανέναν. Οι ίδιοι οι Ευρωπαίοι το κατανοούν αυτό και γι' αυτό προσπαθούν να καταλήξουν σε εφεδρικά σχέδια σε περίπτωση αμερικανικής αποχώρησης. Στην πρόσφατη άτυπη σύνοδο κορυφής της ΕΕ στην Κύπρο, ελήφθη απόφαση για την ανάπτυξη ενός σχεδίου για την εφαρμογή του Άρθρου 42 της Συνθήκης για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης - της ίδιας της ρήτρας που ορίζει την αμοιβαία βοήθεια σε περίπτωση επίθεσης. Αυτές οι υποχρεώσεις υπάρχουν μόνο στα χαρτιά, επειδή η ΕΕ, ως συμμαχία, δεν έχει πραγματική στρατιωτική συνιστώσα. Υπάρχει μόνο το ΝΑΤΟ - είναι η άγκυρα της ΕΕ. Και το ΝΑΤΟ είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες και όλα εξαρτώνται αποκλειστικά από την κατανόησή τους για τον ρόλο και τους στόχους της συμμαχίας. Το να περιμένουμε ότι η Ευρώπη θα αποκτήσει τον έλεγχο της Ουκρανίας εκφοβίζοντας την Αμερική με την προοπτική μιας επικείμενης επίθεσης της Ρωσίας στο ΝΑΤΟ είναι σίγουρα πιθανό, αλλά είναι μάταιο και εξαιρετικά επικίνδυνο.. για την ίδια την Ευρώπη. Να θυμόμαστε, η Ρωσία δεν μπορεί να νικηθεί… Δεν μπορεί να ηττηθεί… Δεν μπορεί να στριμωχτεί! Οπότε ας αποδεχθούμε το μοιραίο και λογικό. Ότι δηλαδή η Ουκρανία θα καταλήξει στην Ρωσική σφαίρα επιρροής. Πάει και τέλειωσε!

Μηχανικοί των οποίων τα συγγράμματα εξαφανίστηκαν ή διασώζονται μόνο σε θραύσματα, πάντα με τη τιτάνια προσπάθεια των Ρωμιών για να διασώσουν ό,τι μπορούσε να διασωθεί! Η αρχαία ελληνική μηχανική δεν ήταν απλώς μια συλλογή εφευρέσεων, αλλά ένα ολόκληρο σύστημα γνώσης που συνδύαζε γεωμετρία, φυσική, πρακτική εφαρμογή και μεγαλοφυΐα... Σήμερα, εδώ, σε αυτό το ιστολόγιο, ανοίγω μια νέα σελίδα. Δεν είναι απλώς μια ακόμα κατηγορία άρθρων. Είναι μια πράξη διάσωσης και αποκατάστασης. Είναι η φωνή ενός Ιστορικού που αρνείται να σιωπήσει μπροστά στο ψέμα που μας σερβίρουν εδώ και δύο αιώνες, ότι δηλαδή ο αρχαίος Ελληνισμός «χάθηκε», ότι «έσβησε», ότι «παραδόθηκε στην λήθη» και ότι εμείς, οι σημερινοί Έλληνες, είμαστε τυχαίοι απόγονοι, αποκομμένοι από τις ρίζες μας. Δεν είναι έτσι. Και ήρθε η ώρα να το πούμε καθαρά και τεκμηριωμένα. Ξεκινώ λοιπόν αυτή τη σειρά με δύο σκοπούς, εξ' ίσου σημαντικούς και αδιαίρετους. Πρώτον, να διασώσω και να φέρω στο φως μια γνώση που για αιώνες παρέμεινε κρυμμένη, διασκορπισμένη ή ηθελημένα λησμονημένη. Δεύτερον, να αποδείξω ότι ο αρχαίος Ελληνισμός δεν χάθηκε ποτέ. Δεν εξαφανίστηκε. Δεν «πέθανε». Αντίθετα, κληροδοτήθηκε αδιάλειπτα στο Γένος μας – από τα γραπτά που επέζησαν, από τις προφορικές παραδόσεις της ελληνορωμαϊκής εποχής, από την ελληνιστική μεγαλοφυΐα που άνθισε στην Αλεξάνδρεια και στη συνέχεια πέρασε ολόκληρο και ακέραιο στην θρυλική Ρωμανία, την Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία του Ελληνικού Έθνους, την Ρωμιοσύνη που υπήρξε η άμεση και νόμιμη κληρονόμος της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Η Ρωμιοσύνη δεν ήταν «βυζαντινή» στην έννοια του ξένου και του αποκομμένου. Ήταν ελληνική στην γλώσσα, στην παιδεία, στην θρησκεία, στην νοοτροπία και στην συνείδηση. Ήταν το Γένος που κράτησε ζωντανή την αρχαία γνώση μέσα από τα μοναστήρια, τις σχολές, τα χειρόγραφα και την καθημερινή πρακτική. Και αυτή ακριβώς η συνέχεια – από τον Ευπαλίνο και τον Αρχιμήδη μέχρι τους μηχανικούς της Κωνσταντινούπολης και τους λογίους της Οθωμανικής περιόδου – είναι που κάνει τον σύγχρονο Ελληνισμό ό,τι είναι: Όχι ένα τυχαίο έθνος του 19ου αιώνα που σκαρφίστηκαν οι Φράγκοι και οι Εγγλέζοι, αλλά η ζώσα συνέχεια τριών χιλιετιών. Δυστυχώς, ο σημερινός Ελληνισμός, επειδή ακριβώς έχει χάσει σε μεγάλο βαθμό την ιστορική του ταυτότητα, ελάχιστα έως καθόλου γνωρίζει αυτά που θα ειπωθούν εδώ. Μας έχουν μάθει να βλέπουμε την αρχαιότητα ως «μακρινό παρελθόν», την Ρωμιοσύνη ως «Βυζάντιο» (έναν όρο που εμείς οι ίδιοι δεν χρησιμοποιούσαμε ποτέ), και την νεότερη ιστορία ως ξεχωριστή φάση. Σαν να κόπηκε το νήμα κάπου ανάμεσα. Σαν να γεννηθήκαμε από το τίποτα το 1821. Αυτή η ιστορική αμνησία δεν είναι αθώα. Είναι αποτέλεσμα συνειδητών επιλογών, ιδεολογικών κατασκευών και ξένων αφηγημάτων που θέλησαν να μας αποκόψουν από τις ρίζες μας για να μας κάνουν πιο «εύκολους» στη διαχείριση. Είναι, λοιπόν, καθήκον μου – και καθήκον κάθε συναδέλφου Ιστορικού που σέβεται την επιστήμη και το Γένος – να το ανατρέψουμε. Να ξαναφέρουμε στην επιφάνεια την αδιάλειπτη ροή του ελληνικού πνεύματος. Να δείξουμε ότι η γνώση δεν χάθηκε. Απλώς ...κρύφτηκε για λίγο. Και ότι η Ρωμιοσύνη δεν ήταν «ενδιάμεσο στάδιο», αλλά η γέφυρα που κράτησε όρθιο τον Ελληνισμό μέσα από κατακτήσεις, σκοτάδια και πολέμους. Η αρχαία ελληνική μηχανική δεν ήταν απλώς μια συλλογή εφευρέσεων, αλλά ένα ολόκληρο σύστημα γνώσης που συνδύαζε γεωμετρία, φυσική, πρακτική εφαρμογή και μεγαλοφυΐα. Από τον 6ο αιώνα π.Χ. έως την ελληνιστική εποχή, Έλληνες μηχανικοί σχεδίαζαν σήραγγες, γέφυρες, ναούς, πολεμικές μηχανές και αυτοματισμούς που προκαλούν δέος ακόμα και σήμερα. Ωστόσο, ένα μεγάλο μέρος της κληρονομιάς τους παραμένει κρυμμένο στην ομίχλη της ιστορίας. Τα συγγράμματά τους – τεχνικές πραγματείες, σχέδια, υπολογισμοί – είτε εξαφανίστηκαν ολοσχερώς είτε διασώζονται σε ελάχιστα αποσπάσματα, συχνά μέσω δευτερογενών πηγών όπως ο Ηρόδοτος, ο Βιτρούβιος, ο Φίλων ο Βυζάντιος ή ο Ήρων ο Αλεξανδρεύς. Η απώλεια αυτή οφείλεται σε πολλούς παράγοντες: Στις πυρκαγιές της Βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας, την λεηλασία από τους βάρβαρους και αιρετικούς Φράγκους της βιβλιοθήκης της Κωνσταντινούπολης, τις καταστροφές από πολέμους, την προτίμηση των μεταγενέστερων αντιγραφέων σε «πρακτικά» κείμενα αντί για θεωρητικά, αλλά και την ίδια τη φύση της γνώσης εκείνης της εποχής – πολλές φορές η τεχνογνωσία μεταδιδόταν προφορικά ή μέσω μαθητών, χωρίς να καταγραφεί ποτέ πλήρως. Αν θεωρήσουμε πως κάτι μεγάλο διασώθηκε, αυτό οφείλεται αποκλειστικά και μόνον στους ηρωικούς καλόγερους του 5ου και του 6ου αιώνα μ.Χ., που μάζεψαν ό,τι μπορούσε να διασωθεί και το κράτησαν ως έναν "θησαυρό γνώσεως" στις βιβλιοθήκες του Αγιόυ Όρους, εκεί όπου τούρκικο ή φράγκικο ποδάρι δεν πάτησε. Στο πρώτο και σημερινό αυτό άρθρο, εξετάζουμε τους μεγάλους αλλά «ξεχασμένους» Έλληνες μηχανικούς: τον Ευπαλίνο, τον Μανδροκλή, τον Χερσίφρωνα και τον Μεταγένη, τον Κτησίβιο, τον Φίλωνα τον Βυζάντιο (Μηχανικό), καθώς και λιγότερο γνωστούς όπως ο Βίτωνας και ο Αθηναίος Μηχανικός. Θα δούμε τις εφευρέσεις τους, τις τεχνικές προκλήσεις που ξεπέρασαν χωρίς σύγχρονα εργαλεία, τις πηγές που μας πληροφορούν γι’ αυτούς και γιατί η σιωπή των συγγραμμάτων τους δεν μειώνει τη μεγαλοφυΐα τους. Μέσα από αυτούς αναδεικνύεται η συνέχεια της ελληνικής μηχανικής από την αρχαϊκή εποχή μέχρι την Αλεξάνδρεια, μια παράδοση που επηρέασε καταλυτικά τον λεγόμενο "δυτικό πολιτισμό", πολύ περισσότερο βεβαίως από ό,τι πιστεύουμε... 1. Ευπαλίνος ο Μεγαρεύς: Ο πρώτος ονομασμένος υδραυλικός μηχανικός της ιστορίας (6ος αι. π.Χ.) Ο Ευπαλίνος, γιος του Ναυστρόφου, από τα Μέγαρα, είναι - κατά τεκμήριο - μέχρι τώρα ο αρχαιότερος μηχανικός του οποίου το όνομα έχει φτάσει μέχρι σε εμάς χάρη σε ένα συγκεκριμένο έργο. Γύρω στο 550-530 π.Χ., υπό την εντολή του τυράννου Πολυκράτη της Σάμου, σχεδίασε και εκτέλεσε το Ευπαλίνειο Όρυγμα, μια σήραγγα μήκους 1.036 μέτρων μέσα στο όρος Κάστρο της Σάμου, για να μεταφέρει νερό από πηγή στην πόλη της Σάμου (σημερινό Πυθαγόρειο). Το έργο αυτό, ένα από τα τρία «μεγαλύτερα έργα των Ελλήνων» κατά τον Ηρόδοτο (μαζί με τον μόλο και τον ναό της Ήρας), είναι προστατευόμενο από την UNESCO, ως ένα από τα μεγάλα μνημεία πολιτιστικής κληρονομιάς (UNESCO World Heritage) και λειτουργούσε για πάνω από 1.100 χρόνια. Η μεγαλοφυΐα του Ευπαλίνου έγκειται στην τεχνική αμφίστομης σήραγγας, δηλαδή δύο ομάδες εργατών σκάβουν ταυτόχρονα από τις δύο πλευρές του βουνού και συναντιούνται με απόκλιση μόλις λίγων μέτρων. Χωρίς πυξίδα, χωρίς GPS, χωρίς τηλεσκόπια, χρησιμοποίησε προηγμένη γεωμετρία, τριγωνομετρία και ακριβείς μετρήσεις κλίσεων. Η κύρια σήραγγα είναι τετράγωνη διατομής 1,8x1,8 μ., ενώ στο πλάι υπάρχει τάφρος με βαθμό κλίσης 0,4% κατά μέσο όρο, όπου τοποθετήθηκε πήλινος αγωγός. Στο μέσο υπήρξαν στροφές (γωνίες 17° και 21°) για να διορθωθούν αποκλίσεις λόγω ασταθών πετρωμάτων. Το νερό έφτανε με βαρύτητα, εξασφαλίζοντας ύδρευση σε περίοδο πολιορκίας. Δεν διασώζεται δυστυχώς κανένα συγγραφικό έργο του Ευπαλίνου. Γνωρίζουμε γι’ αυτόν μόνο από τον Ηρόδοτο (Ιστορίαι, βιβλίο "Θάλεια", κεφ.60), ο οποίος τον αναφέρει ως «Ευπαλίνος ο Μεγαρεύς». Δεν υπάρχουν σχέδια, υπολογισμοί ή τεχνικές περιγραφές από το χέρι του. Η γνώση του χάθηκε μαζί με την προφορική παράδοση ή πιθανές σημειώσεις που δεν αντιγράφηκαν. Παρ' όλα αυτά, το έργο του αποδεικνύει ότι η ελληνική μηχανική βασιζόταν σε επιστημονική μέθοδο. Προσεκτική τοπογραφία, γεωμετρικούς υπολογισμούς και διαχείριση κινδύνων. Σήμερα, μηχανικοί θαυμάζουν την ακρίβεια που με σύγχρονα εργαλεία, η απόκλιση θα ήταν ακριβώς παρόμοια. Ο Ευπαλίνος έθεσε τα θεμέλια της υδραυλικής μηχανικής, επηρεάζοντας μεταγενέστερα υδραγωγεία Ελλήνων Ρωμαίων και βυζαντινών Ρωμαίων. Η σιωπή των κειμένων του δεν μειώνει ούτε στο ελάχιστο την κληρονομιά. Το όρυγμα στέκεται ακόμα μέχρι σήμερα, μαρτυρώντας την ελληνική μεγαλοφυΐα. 2. Μανδροκλής ο Σάμιος: Ο μηχανικός που «έδεσε» την Ευρώπη με την Ασία (6ος αι. π.Χ.) Λιγότερο γνωστός από τον Ευπαλίνο, ο Μανδροκλής από τη Σάμο είναι ένας ακόμα μηχανικός της αρχαϊκής εποχής. Γύρω στο 513 π.Χ., κατόπιν εντολής του Πέρση βασιλιά Δαρείου του Α΄, σχεδίασε και κατασκεύασε μια πλωτή γέφυρα (ποντονική) πάνω από τον Βόσπορο, για να περάσει ο περσικός στρατός στην Ευρώπη κατά την εκστρατεία εναντίον των Σκυθών. Η γέφυρα συνέδεσε 600 πλοία με σχοινιά και ξύλινες πλατφόρμες, δημιουργώντας ένα «δρόμο» μήκους περίπου 1 χλμ. σε ένα από τα πιο επικίνδυνα στενά του κόσμου. Και πάλι ο Ηρόδοτος ("Ιστορίαι" Βιβλίο "Μελπομένη", κεφ. 88) μας πληροφορεί ότι ο Μανδροκλής, αφού ολοκλήρωσε το έργο, αφιέρωσε πίνακα στο Ηραίον της Σάμου, απεικονίζοντας τη γέφυρα και ευχαριστώντας τη θεά Ήρα. Δεν υπάρχει καμία αναφορά σε συγγράμματα του Μανδροκλή. Η γνώση μας προέρχεται αποκλειστικά από τον Ηρόδοτο και εικαστικές αναπαραστάσεις. Το έργο του απαιτούσε γνώση στατικής, διαχείρισης ρευμάτων, αντοχής υλικών και λογιστικής οργάνωσης – όλα χωρίς μαθηματικά μοντέλα χαρτιού. Η γέφυρα άντεξε την τεράστια στρατιά του Δαρείου και συμβόλιζε την τεχνολογική υπεροχή των Ελλήνων μηχανικών ακόμα και υπό ξένη εξουσία. Η απώλεια κάθε γραπτού του Μανδροκλή είναι χαρακτηριστική. Οι μηχανικοί της εποχής συχνά δεν θεωρούσαν απαραίτητο να καταγράψουν «πρακτικά» έργα, ή πιθανότατα τα όποια κείμενα να χάθηκαν στις φλόγες πολέμων ή στην αρπαγή από κατακτητές. Ωστόσο, η καινοτομία του επηρέασε μεταγενέστερες πλωτές γέφυρες Ρωμαίων και Ανατολικο-Ρωμαίων Ελλήνων. Σήμερα, μηχανικές γέφυρες όπως η Γέφυρα του Βοσπόρου (που πιθανότατα χτίστηκε από εξισλαμισμένους Ρωμιούς) θυμίζουν εκείνη την πρώτη «σύνδεση ηπείρων». 3. Χερσίφρων και Μεταγένης: Οι αρχιτέκτονες-μηχανικοί του Ναού της Αρτέμιδος (6ος αι. π.Χ.) Από την Κρήτη, ο Χερσίφρων και ο γιος του Μεταγένης ανέλαβαν γύρω στο 550 π.Χ. την ανοικοδόμηση του Ναού της Αρτέμιδος στην Έφεσο – επίσης ενός από τα Επτά Θαύματα του Αρχαίου Κόσμου. Το έδαφος ήταν ελώδες, οπότε χρησιμοποίησαν καινοτόμες τεχνικές: Θεμελίωση σε στρώματα άνθρακα και μαλλιού για απορρόφηση σεισμών, κεκλιμένες ράμπες για τη μεταφορά τεράστιων κιόνων (βάρους εκατοντάδων τόνων ουσιαστικά) και μηχανές ανύψωσης. Έγραψαν πράγματι μια πραγματεία για την κατασκευή, η οποία όμως χάθηκε ολοσχερώς, πιθανότατα μετά την εισβολή των Φράγκων και τη λεηλασία της βιβλιοθήκης της Κων/πόλεως. Γνωρίζουμε όμως γι’ αυτήν, μόνο από τον Βιτρούβιο (Μάρκος Βιτρούβιος Πολλίωνας, συγγραφέας, αρχιτέκτονας και μηχανικός του 1ου π.Χ. αιώνα) και τον Πλίνιο τον Πρεσβύτερο (Γάιος Πλίνιος Σεκούνδος, 1ος αιώνας μ.Χ.) Οι μέθοδοί τους – χρήση ξύλινων κυλίνδρων, γερανοί με μοχλούς και προσεκτική γεωμετρία – ήταν πρωτοποριακές. Ο ναός είχε 127 κίονες ύψους 18 μέτρων, διακοσμημένους με ανάγλυφα. Η πραγματεία τους περιέγραφε αυτές τις τεχνικές, αλλά ...εξαφανίστηκε. Η απώλεια αυτή δείχνει πώς η γνώση των αρχιτεκτόνων-μηχανικών περνούσε συχνά σε μαθητές (ξέρουμε πως στο Πανεπιστήμιο της Κων/πόλεως διδάσκονταν η Μηχανική) και πολλές φορές χανόταν με την παρακμή των πόλεων-κρατών στην αρχαία εποχή. 4. Κτησίβιος ο Αλεξανδρεύς: Ο πατέρας της πνευματικής μηχανικής (3ος αι. π.Χ.) Στην Αλεξάνδρεια των Πτολεμαίων, ο Κτησίβιος (γιος κουρέα, πιθανόν γεννήθηκε στα 285 και πέθανε στα 222 π.Χ.) ίδρυσε ουσιαστικά την πνευματική μηχανική. Εφηύρε το υδραυλικό όργανο (η περίφημη "Υδραυλις" – πρόδρομος του οργάνου), το βελτιωμένο υδρορόλογο (δηλαδή την κλεψύδρα) με σταθερή ροή, επίσης την αντλία πίεσης, τον σιφώνα και καταπέλτη πεπιεσμένου αέρα. Τα συγγράμματά του – «Περί Πνευματικών» και «Μνημονεύματα» – πάλι δυστυχώς, χάθηκαν ολοσχερώς, πιθανόν μετά την πρώτη πυρκαγιά της Βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας. Γνωρίζουμε όμως τα πάντα έτσι κι αλλιώς, από τον Βιτρούβιο, τον Φίλωνα, και τον Ήρωνα τον Αθηναίο. Ο Κτησίβιος ανακάλυψε την ελαστικότητα του αέρα και την εφάρμοσε σε πρακτικές συσκευές. Το υδρορόλογό του παρέμεινε το πιο ακριβές ρολόι για 1.800 χρόνια. Ως πιθανώς ο πρώτος διευθυντής της βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας, έθεσε τις βάσεις για την Αλεξανδρινή Σχολή Μηχανικής στην ελληνιστική πλέον οικουμένη. Η απώλεια των κειμένων του ήταν μια πραγματική τραγωδία που στέρησε την ανθρωπότητα από πρωτότυπες θεωρίες συμπίεσης αερίων... 5. Φίλων ο Βυζάντιος (Μηχανικός): Ο συγγραφέας της «Μηχανικής Σύνταξης» (3ος αι. π.Χ.) Ο Φίλων (280-220 π.Χ.), νεότερος του Κτησίβιου, έγραψε την «Μηχανική Σύνταξη» – ένα εννεάτομο έργο που κάλυπτε μαθηματικά, μοχλούς, λιμένες, πολεμικές μηχανές, πνευματικά, αυτοματισμούς, πολιορκίες και κρυπτογραφία. Δυστυχώς και πάλι, μόνο τμήματα διασώζονται, τα περίφημα «Βελοποιικά» και «Πολιορκητικά» στα ελληνικά, τα «Πνευματικά» σε λατινική όμως μετάφραση από αραβική έκδοση, (κι εδώ στηρίζεται και η θεωρία του ό,τι κατάφερε να διασωθεί από τις πυρκαγιές της βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας, έπεσε στα χέρια των μουσουλμάνων φανατικών Αράβων) ενώ μεγάλα κομμάτια (π.χ. αυτοματοποιητικά) χάθηκαν ή ενσωματώθηκαν σε έργα του Ήρωνα. Περιγράφει το πρώτο εσκαπμέντ (σε νιπτήρα), το τζιμπάλ (σταθερό δοχείο μελανιού), αλυσίδα σε επαναληπτικό τοξοβόλο και ίσως υδρόμυλο. Ο Φίλων επηρεάστηκε από τον Κτησίβιο και με τη σειρά του αυτός επηρέασε τον Ήρωνα. Τα χαμένα μέρη της Σύνταξης περιελάμβαναν λεπτομερή σχέδια αυτομάτων θεάτρων και θεατρικών μηχανών. Η μερική διατήρηση οφείλεται σε αραβικές μεταφράσεις, δείχνοντας πώς η ελληνική γνώση, πέρασε στους Άραβες μουσουλμάνους. 6. Λιγότερο γνωστοί μηχανικοί της πολιορκητικής παράδοσης: Βίτωνας και Αθηναίος Μηχανικός Ο Βίτωνας από την Πέργαμο (2ος αι. π.Χ.) έγραψε την «Κατασκευή Πολεμικών Οργάνων και Καταπελτών» (σώζεται σύντομο απόσπασμα) και ένα χαμένο βιβλίο "Οπτικής". Περιγράφει μηχανές όπως η «σαμβύκη» του Δάμιδος και άλλες μικρότερες. Ο Αθηναίος (όνομα) ο Μηχανικός (1ος αι. π.Χ.) που έγραψε επίσης τα «Περί Μηχανημάτων» για πολιορκητικές τακτικές – έργο που σώζεται πλήρες χάρη στην επιμονή των καλόγερων του Αγίου Όρους που στην κυριολεξία "έφαγαν τον κόσμο" για να το βρούν, και που αντιπροσωπεύει την παράδοση, όπου πολλά προγενέστερα έργα χάθηκαν. Αυτοί οι μηχανικοί, μαζί με τον Διάδη, τον μηχανικό του Μεγάλου Αλεξάνδρου, δείχνουν πώς η γνώση πολιορκιών περνούσε από χέρι σε χέρι, συχνά χωρίς πλήρη καταγραφή. Εν κατακλείδι Οι μηχανικοί αυτοί – από τον Ευπαλίνο μέχρι τον Φίλωνα – αποδεικνύουν ότι η ελληνική μηχανική ήταν καί επιστήμη, αλλά και τέχνη μαζί. Τα εξαφανισμένα συγγράμματα δεν μειώνουν ούτε στο ελάχιστο τη σημασία τους, καθώς τα έργα τους (σήραγγες, γέφυρες, ναοί, πνευματικές εφευρέσεις) επιβιώνουν και εμπνέουν. Η απώλεια οφείλεται σε ιστορικές συγκυρίες, αλλά η κληρονομιά ζει σε κάθε σύγχρονο τούνελ, υδραυλικό σύστημα και ρομποτικό αυτοματισμό. Η ελληνική μεγαλοφυΐα, το "δαιμόνιο" του Γένους, όπως έλεγε κι ο Παλαμάς, δεν χάθηκε ποτέ. Απλώς περιμένει να την ανακαλύψουμε ξανά μέσα από τα θραύσματα και τα ερείπια... Πύρινος Λόγιος sergioschrys@outlook.com

Πού ήταν όλες αυτές οι λεγεώνες των αγγέλων κατά τη διάρκεια του Θείου Μαρτυρίου; Γιατί δεν είχαν επέμβει; Την ώρα που ο Χριστός μαστιγωνόταν…την ώρα που Τον ύψωναν στον Σταυρό…την ώρα που ξεψυχούσε για τον άνθρωπο…ένα ερώτημα στέκεται σιωπηλά: Πού ήταν οι άγγελοι; Γράφει ο Αρχιμανδρίτης Χριστόδουλος Την ώρα που ο Χριστός μαστιγωνόταν… την ώρα που Τον ύψωναν στον Σταυρό… την ώρα που ξεψυχούσε για τον άνθρωπο… ένα ερώτημα στέκεται σιωπηλά: Πού ήταν οι άγγελοι; Ήταν άραγε απόντες; Ή μήπως δεν μπορούσαν να επέμβουν; Η απάντηση απο την αγια γραφη και τους πατερες συγκλονίζει. Ο Χριστός είχε πει πως αν ήθελε, θα καλούσε «δώδεκα λεγεώνες αγγέλων». Δηλαδή, ο ουρανός ολόκληρος θα κατέβαινε σε μια στιγμή. Άρα οι άγγελοι δεν έλειπαν. Ήταν εκεί. Αλλά… δεν κινήθηκαν. Στέκονταν. Έβλεπαν. Σιωπούσαν. Δεν το έκαναν από αδυναμία. Αλλά από υπακοή στο θέλημα του Θεού. Οι άγγελοι έβλεπαν τον Δημιουργό τους να ταπεινώνεται… να υβρίζεται… να σταυρώνεται από τα ίδια Του τα πλάσματα. Και δεν επενέβησαν. Γιατί εκείνη την ώρα δεν παιζόταν μια μάχη δύναμης… αλλά φανερωνόταν το μεγαλύτερο Μυστήριο της αγάπης. Αν οι άγγελοι κατέβαιναν, ο Σταυρός θα σταματούσε. Και αν ο Σταυρός σταματούσε… ο άνθρωπος δεν θα σωζόταν. Γι’ αυτό ο ουρανός σιώπησε. Η κτίση όμως μίλησε: ο ήλιος σκοτίστηκε, η γη σείστηκε, το καταπέτασμα σχίστηκε. Και οι άγγελοι; Στέκονταν με δέος. Με πόνο. Με άγια σιωπή. Και περίμεναν… Μέχρι τη στιγμή που η σιωπή έγινε κραυγή νίκης: «Δεν είναι εδώ… Ανέστη!» Αδελφοί μου ο Χριστός δεν κατέβηκε από τον Σταυρό, γιατί ήθελε να ανεβάσει εμάς στον Ουρανό. Και οι άγγελοι δεν Τον έσωσαν από τον πόνο… γιατί εκείνη την ώρα σωζόμασταν εμείς. Και αν εκείνη την ώρα οι άγγελοι σιώπησαν… ήταν γιατί μιλούσε η Αγάπη. Δεν Τον κράτησαν οι άγγελοι στον Σταυρό… Τον κράτησε η αγάπη Του για σένα. Κάθε καρφί και ένα «σε αγαπώ». Κάθε σταγόνα αίμα και μια σωτηρία. Και όταν είπε «Τετέλεσται», δεν ήταν το τέλος Του… ήταν η αρχή της δικής σου ζωής. Γι’ αυτό μην ρωτάς μόνο πού ήταν οι άγγελοι… Ρώτα λοιπόν τον εαυτό σου: Εσύ… πού είσαι απέναντι σε μια τέτοια αγάπη;

«Δεν θέλουμε Δικαιοσύνη Τσαουσέσκου στην Ελλάδα» φοβέριζε η Βούλτεψη στα κανάλια. Όμως η «Τσαουσέσκου» όχι μόνο έφτασε στην Ελλάδα, αλλά ήρθε, είδε και βούλωσε στόματα! Όσα είπε η Κοβέσι στο Οικονομικό Φόρουμ των Δελφών εξηγούν πλήρως το μένος της κυβέρνησης εναντίον της, διότι η ευρωπαϊκή Εισαγγελία είναι πράγματι ο μοναδικός θεσμός που δεν μπορούν να ελέγξουν οι διεφθαρμένοι του μητσοτακισμού! Η πρώτη θλιβερή αλήθεια είναι ότι ο «πόλεμος» της κυβέρνησης κατά της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας δεν είναι παρά ένα θρασύδειλο θέατρο για εσωτερική κατανάλωση. Κορόνες, μπουρδολογίες και ανοιχτοί τραμπουκισμοί από τη Βουλή μέχρι τα τηλεστασίδια. Όμως, «εκ του σύνεγγυς», ξαφνικά σιωπή. Η δεύτερη είναι ότι ο έλεγχος της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας είναι που παρέχει τελικά τη μοναδική ελπίδα για δικαιοσύνη στους απλούς πολίτες στην Ελλάδα. Ή, αλλιώς, αν δεν υπήρχε η Κοβέσι, θα έπρεπε να την εφεύρουμε, για να παραφράσουμε την ατάκα Στουρνάρα και Άδωνι για τα αγαπημένα τους Μνημόνια. Το τελευταίο διάστημα, με φόρα που κάθε μέρα κλιμακωνόταν, η κυβέρνηση εξαπέλυε ιερό πόλεμο κατά της Κοβέσι, της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας και των εκπροσώπων της στη χώρα. Από κοντά και τα εξαπτέρυγά της στα ΜΜΕ να κακαρίζουν το ίδιο αφήγημα. Οι επανειλημμένες και ενορχηστρωμένες επιθέσεις κατά των Ευρωπαίων εισαγγελέων φανερώνουν την παθολογική σχέση του Μαξίμου με τον δικαστικό έλεγχο. Κι επειδή η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία δεν τους κάνει τα χατίρια, βάλθηκαν εξοργισμένοι να τη στιγματίσουν ως ...«εχθρό του λαού»! Όπως ο Κυριάκος Μητσοτάκης, που μέσα στη Βουλή παρέδιδε μαθήματα στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία για «τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να ασκεί τα καθήκοντά της», αμφισβητώντας την «ουδετερότητά της», που δεν τη δείχνει «έμπρακτα» και κάνει «ελέγχους σε δόσεις». Ή οι ανοιχτοί τραμπουκισμοί του Άδωνη: «Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία δεν είναι κανένας σοβαρός θεσμός». Ο ξερόλας της πολιτικής, που έχει αναγάγει την ημιμάθεια σε τέχνη ψαρέματος ψήφων, έφτασε να αποκαλεί «άσχετη εισαγγελέα που δεν ξέρει νομικά» την ακέραια Ευρωπαία εισαγγελέα Πόπη Παπανδρέου. Κι όλα αυτά επειδή κατά τον «υπουργό Twitter» της Ελλάδας η εισαγγελέας «έχει προσπαθήσει να καταστρέψει βουλευτές του ελληνικού Κοινοβουλίου που έχουν ιδρώσει για να βγουν βουλευτές, έχουν τρέξει στα πεζοδρόμια, έχουν σφίξει χέρια που ούτε ξέρει αυτή για να βγει βουλευτής πόσο δύσκολο είναι κι έχει στείλει αυτή τη δικογραφία για να συκοφαντήσει αυτούς τους ανθρώπους». Εδώ απειλούμαστε σοβαρά: «Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία κάνει επίθεση στη δημοκρατία», σύμφωνα με τον Άδωνι Γεωργιάδη. Όμως, η Κοβέσι ήρθε. Συναντήθηκε με τρεις υπουργούς και έδωσε συνέντευξη Τύπου, σαν οδοστρωτήρας, στους Δελφούς. Ιδού η ευκαιρία για την κυβέρνηση να υπερασπιστεί σε πραγματικό χρόνο τη δημοκρατία από την Κοβέσι και να την ξεσκεπάσει λέγοντας στην ίδια τις βαρύγδουπες αλήθειες που λέει σε εμάς. Τόλμησε κανένας να πει απέναντί της -κι όχι σκιαγμένα πίσω από την πλάτη της- ότι «εδώ κάτι παίζει, δεν είναι δικογραφία σοβαρή αυτή», πως «οι υποθέσεις που έστειλε είναι γελοίες» και ότι «η προσχώρηση στον θεσμό της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας κρύβει κινδύνους»; Πού είναι οι επαναστάτες της φακής κατά της Κοβέσι για να τα πουν μπροστά της; Κρύφτηκαν όλα τα πιόνια του Κυριάκου, μαζί και ο πρωθυπουργός των σκανδάλων και της διαφθοράς. Αντί να προστατέψουν την Ελληνική Δημοκρατία και το μητσοτακικό κράτος δικαίου από την Κοβέσι, η λαλίστατη κομπανία τήρησε ξαφνικά σιγή ασυρμάτου. Αντιθέτως, η Κοβέσι ήταν σίφουνας: «Όποιος διαφωνεί με τον διορισμό των Ελλήνων εισαγγελέων της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας ας προσφύγει στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο». Απλά και αποστομωτικά. Με μια ξεκάθαρη φράση τίναξε στον αέρα όλη την κουτοπόνηρη και ενοχική επιχείρηση της κυβέρνησης να υποβαθμίσει την κατάχρηση εξουσίας και την οργανωμένη απάτη του ΟΠΕΚΕΠΕ σαν δήθεν κάτι σκόρπια «ρουσφέτια», που είναι και… υποχρέωση των πολιτικών: «Κανείς δεν μπορεί να με πείσει ότι τέτοιες πράξεις αποτελούν μέρος της δουλειάς ενός πολιτικού» είπε. Απαξίωσε τις λυσσαλέες επιθέσεις της κυβέρνησης Μητσοτάκη λέγοντας τα πράγματα με το όνομά τους: «Αντιπερισπασμός οι επιθέσεις. Νεποτισμός και πελατειακές σχέσεις χαρακτηρίζουν την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ. Έχει καταστεί συνώνυμο της διαφθοράς». Όμως, μέχρι και η πολύπειρη Κοβέσι, που στο παρελθόν κατάφερε την καταδίκη ακόμα και του ίδιου του πρωθυπουργού της χώρας της ως γενική εισαγγελέας της Εθνικής Διεύθυνσης Καταπολέμησης της Διαφθοράς της Ρουμανίας, σαστίζει μπροστά στην παγκόσμια πατέντα της Ελλάδας να προστατεύει τη φαυλότητα. «Αν κάποιος διαπράξει απάτη στην Ελλάδα, επιστρέφει τα χρήματα και μένει ελεύθερος. Πώς είναι δυνατόν αυτό;» αναρωτήθηκε. Οι ρουκέτες Κοβέσι, πέρα από μάθημα δικαίου, ήταν μια επίδειξη ισχύος απέναντι στο καθεστώς διαφθοράς της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Και τι δεν έχει υποστηρίξει η υστερική καμπάνια του Μαξίμου εναντίον της. Από το ότι η Ευρωπαία εισαγγελέας Πόπη Παπανδρέου «εκβιάζει για την ανανέωση της θητείας της» μέχρι κατηγορίες για ύποπτο σχέδιο πολιτικής εκτροπής στην Ελλάδα. Κι όμως, κανείς τους δεν σήκωσε χθες μπόι στην Κοβέσι. Εκείνη όμως έθεσε το εύλογο ερώτημα: Ποιον άραγε θα εξυπηρετούσε η απομάκρυνση εισαγγελέων που εργάζονται υποδειγματικά και μάλιστα εν μέσω της έρευνας της μεγάλης υπόθεσης του ΟΠΕΚΕΠΕ; Η «Ρουμάνα εκπρόσωπος της Δικαιοσύνης Τσαουσέσκου», κατά τη Βούλτεψη, ξεμπρόστιασε και ξεπουπούλιασε την κυβέρνηση Μητσοτάκη γι’ αυτό που πραγματικά είναι κάτω απ’ το λούστρο. Μια παλαιοκομματική διεφθαρμένη κυβέρνηση βαλκανικού τύπου, που αρμέγει δημόσιους πόρους για να εξαγοράζει παρασιτικά την παραμονή της στην εξουσία. «Όποιος έχει κάτι να καταγγείλει εναντίον της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, τον περιμένω στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο» έκλεισε λακωνικά τη συνέντευξη Τύπου η Κοβέσι. Δηλαδή, «Veni, vidi, vici». Κι άφησε τον Άδωνι και τη Βούλτεψη να κρύβονται, τρέμοντας και τη σκιά της… Τσαουσέσκου.

Για ακόμη μια φορά αποδεικνύεται περίτρανα ότι στο πρόσωπο αυτού του Κτήνους, αντικατοπτρίζεται ο ορισμός του ραγιαδισμού και της ιδιοτέλειας! Χαντάκωσε τη χώρα ως λαγός της πράσινης παπάτζας που πρότασσε η… δημοκρατική γουοκίλα, παρέα με τους Ευρωπαίους λακέδες της, πετροβολώντας νυχθημερόν τον «πετρελαιά» Τραμπ και μόλις έχασαν τα πρώην αφεντικά, έσπευσε ασθμαίνοντας εν μέσω αηδιαστικών κυβιστήσεων να στηθεί στα τέσσερα στον άλλοτε εχθρό του, τον Ντόναλντ! Και μας ξημέρωσε αίφνης, θιασώτης του «drill baby, drill». Φανταστείτε αν στη θέση του Μητσοτάκη υπήρχε ένας πατριώτης πρωθυπουργός, ο οποίος θα κρατούσε το πολύτιμο καρβουνάκι μας, πώς θα ήταν σήμερα η Ελλάδα. Ούτε καν θα μιλούσαμε για την ακρίβεια που κυριολεκτικά μας ισοπέδωσε. Καθώς το ουσιαστικότερο αγαθό για την ευημερία μιας χώρας είναι η ενέργεια, ιδιαίτερα στο σημερινό διεθνές μπάχαλο. Αντίθετα το Κτήνος αυτό, όχι μόνο δεν έπραξε το αυτονόητο, αλλά τσάκισε την Ελλάδα για να θησαυρίσουν οι γουόκ νταβατζήδες της πράσινης εξαθλίωσης, φτάνοντας στο σημείο να αναλάβει μέχρι το ξεστοκάρισμα των γερμανικών ανεμογεννητριών, ένεκα ξεσηκωμού των Γερμανών πολιτών δίνοντάς τους παράλληλα το καρβουνάκι μας το οποίο θα χρησιμοποιούν μέχρι το 2038 κι έχει ο Θεός… Πώς λέγεται ένας τέτοιος κυβερνήτης; Μόνο μια λέξη δύναται να τον χαρακτηρίσει. Τη μαντεύετε όλοι, δεν υπάρχει λόγος να την αναφέρουμε. Ως γνωστόν μαζί με την ενέργεια πάει πακέτο και η γεωπολιτική. Κοινώς τα συμφέροντα. Όπου και σε αυτή την περίπτωση ο "παμμέγιστος τιμονιέρης" έσπευσε να υπηρετήσει τα αφεντικά του, πάντοτε εις βάρος της πατρίδας του. Πρωτοστατώντας στον πόλεμο κατά της Ρωσίας, αντί να εκμεταλλευτεί τη συγκυρία προς όφελος της Ελλάδας. Άδειασε τα αποθέματα στρατηγικής σημασίας όπλων κι ετοιμάζεται τώρα να στείλει και Μιράζ με αντάλλαγμα φτηνότερα (;) Ραφάλ. Αυτή είναι η αλήθεια για την επίσκεψη Μακρόν που εκμεταλλεύονται επικοινωνιακά τα μητσοτακόπουλα προς επισκίαση της σαπίλας τους. Γαλλικές εφημερίδες τούς έχουν ήδη κράξει. Ξεστοκάρισμα και στους Γάλλους ο Κυριάκος. Μιλάμε για… μπίζνεσμαν ολκής. Ξοδεύει δισ. για να παίρνει όπλα αφ' ενός για να είναι αρεστός στα αφεντικά, αφ' ετέρου για να ρίχνει στάχτες πατριωτισμού στα ματιά του - πάντα ευκολόπιστου και πάντα γελασμένου - λαού. Την ιδία ακριβώς τακτική ακολουθεί και με τον Τραμπ. Πώς επομένως να μην τον υμνολογεί ο Ντόναλντ; Όταν από εχθρός του έγινε ο πιστότερος οπαδός του; Εξυπηρετώντας τα συμφέροντά του δίχως το παραμικρό αντάλλαγμα για την Ελλάδα; Αν νομίζετε ότι θα κονομήσουμε ως μεταπράτες του αμερικανικού αερίου αλλάξτε πλευρό. Ομοίως και για τις διαβόητες γεωτρήσεις στη μια πλευρά της θάλασσάς μας (σε καμιά δεκαετία κι αν τα έσοδα, με τη μερίδα του λέοντος να πηγαίνει στους Αμερικανούς πετρελαιάδες), την άλλη οσονούπω θα την ξεπουλήσουμε στους Τούρκους διότι έτσι μας διέταξε ο Τραμπ. Ο δόλιος Μπάρακ που λειτουργεί ως γιουσουφάκι των Τούρκων, με την Κίμπερλι να του κρατάει το φανάρι στην Ελλάδα, έχει αναλάβει να επιβάλλει την Pax Americana για λογαριασμό του Τραμπ στην περιοχή μας. Με τη νέα εθνική ταπείνωση να λαμβάνει χώρα στη σύνοδο του ΝΑΤΟ το καλοκαίρι. Αφ' ότου ενδεχομένως θα έχει προηγηθεί η επίσκεψη του Τραμπ στην Ελλάδα για να σερβιριστεί ως εθνική επιτυχία η απώλεια κυριαρχίας. Διά της γνώριμης μητσοτακικής χυδαιολογίας… και τι θέλετε, πόλεμο; Συνελόντι ειπείν: Όλοι θα κερδίσουν εκτός από την Ελλάδα. Ο Τραμπ θα μετατρέψει όλη την ευρύτερη περιοχή σε πλήρως ελεγχόμενη σφαίρα επιρροής των ΗΠΑ (το Ιράν αργά ή γρήγορα θα συνθηκολογήσει όπου με νέο καθεστώς θα πλασαριστεί στη νέα τάξη πραγμάτων). Το Ισραήλ θα μετεξελιχθεί σε σερίφη της Μέσης Ανατολής. Η Τουρκία έχει ήδη πάρει το κομμάτι της στη Συρία και θα πάρει και το μισό Αιγαίο για να ικανοποιηθεί ο Ταγίπ. Η κόντρα με το Ισραήλ γίνεται αποκλειστικά για τη μοιρασιά. Ο Σουλτάνος θέλει κι άλλα με τους Ισραηλινούς να του λένε… χαλάρωσε, και πολλά πήρες. Ενώ οι Κούρδοι θα ευνοηθούν γιατί τους χρειάζονται για «μπράβους» τόσο οι Αμερικανοί όσο και το Ισραήλ. Με την Ελλάδα, αντί για πρωταγωνίστρια στο μεγάλο παζάρι να καταντάει κομπάρσος χάνοντας αυτά που με αίμα πήραν πίσω οι πρόγονοί μας. Για έναν και μοναδικό λόγο. Για να κρατήσει ο Κυριάκος τη λατρευτή του καρέκλα. Εξ ου και οι ύμνοι του Τραμπ στον Μητσοτάκη όπως γράψαμε παραπάνω. Αν είχαμε έναν πατριώτη ωστόσο στο τιμόνι της πατρίδας να παζαρέψει στα ίσα με τον Τραμπ, αποδεικνύοντάς του ότι μονάχα με ισχυρή Ελλάδα θα είναι ισχυρές και οι ΗΠΑ για δεκαετίες στην περιοχή, είναι δεδομένο ότι θα κρατούσαμε τα κεκτημένα και ίσως να παίρναμε πίσω την Κύπρο μας. Δυστυχώς, εν τούτοις μας έμειναν αμανάτι οι φιλήκοοι των ξένων. Ας προσέχαμε… Μια διευκρίνηση: Τον Τραμπ δεν τον χωνεύουμε ως πολιτικό. Το έχουμε γράψει επανειλημμένως. Ο μόνος λόγος που τον «στηρίζουμε» είναι γιατί έστω και με αυτόν τον αυταρχικό – καουμπόικο τρόπο υπερασπίζεται τις δυτικές αξίες. Αν σε περίπτωση πέσει ο Τραμπ, τα όρνεα του γουοκισμού θα επανέλθουν δριμύτερα και τότε αντίο δύση όπως την ξέραμε. Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Αν αναλάβει ο Βανς στη μετα-Τραμπ εποχή ίσως η πολιτική να επανέλθει στις ρίζες της. Σε καμία περίπτωση πάντως δεν πρέπει να παλινορθωθεί η… δημοκρατική ανωμαλία. Θα επανέλθουμε. Antinews

Έκρινε ως συνταγματική την υιοθεσία παιδιών(!) από ανθρώπους που έχουν ως σύμβολο την ίδια την αποθέωση της αμαρτίας! Είθε να βρισκόταν ένας Ιεράρχης να αφορίσει όσους ρασοφόρους εγγάμους και αγάμους αλλά και όσους ορθόδοξους χριστιανούς που μετέχουν σε τεκτονικές στοές από όπου εκπορεύεται σήμερα η σήψη και η ανηθικότητα. Χιλιάδες άτεκνες ελληνικές οικογένειες, που καταπονούνται επί σειρά ετών προσπαθώντας να υιοθετήσουν ένα ορφανό παιδί από τα διάφορα ιδρύματα της χώρας ένιωσαν εν μέσω της Μ. Σαρακοστής μία ακόμη μεγάλη απογοήτευση από την Πολιτεία και τα θεσμοθετημένα όργανά της, που υποτίθεται ότι βάσει του ελληνικού Συντάγματος προασπίζουν την πατροπαράδοτη οικογένεια! Αυτή τη φορά δεν ήταν η μασωνοκρατούμενη Βουλή που ακολούθησε δαιμονικές υπόγειες εντολές νομιμοποίησης της ανωμαλίας (βλ. woke ατζέντα) αλλά το Συμβούλιο της Επικρατείας! Το ανώτατο αυτό δικαστικό κέντρο, το οποίο είθισται τα τελευταία χρόνια να μας απογοητεύει με τις περίεργες αποφάσεις εξέλαβε ως «συνταγματική» την υιοθεσία παιδιών από τερψίπρωκτους κατά την αρχαία ελληνική γλώσσα περιγραφή των κίναιδων... Έχει αναχθεί σε αξίωμα πλέον να επιχειρείται κατά την περίοδο της Μ. Σαρακοστής η διατάραξη και ο κλονισμός της κατανυκτικής περιόδου των ορθόδοξων χριστιανών με διάφορες εωσφορικές αποκαλύψεις ή αποφάσεις. Πότε ανακάλυπταν παπύρους με στοιχεία που αφορούσαν τη ζωή του Χριστού, πότε έβρισκαν τα οστά του (!!!) Εβραίοι αρχαιολόγοι και πότε γυναίκες ηθοποιοί πόζαραν γυμνές πάνω στον Σταυρό σε πορνοπεριοδικά που κυκλοφορούσαν εν μέσω της Μ. Εβδομάδας. Ακολουθώντας ως φαίνεται αυτή την «εωσφορική παράδοση» το ΣτΕ ανέλαβε είτε εν αγνοία είτε εν γνώσει τη σκυτάλη αυτής της συνήθειας που υποκινείται βάσει εντολών μυστικών υπόγειων σκοτεινών οργανώσεων! Και στη διαπίστωση αυτή καταλήγουμε από σειρά πράξεων των προηγούμενων προέδρων αυτού. Συγκεκριμένα ο πάλαι ποτέ πρόεδρός του και υπηρεσιακός πρωθυπουργός Παναγιώτης Πικραμένος συμμετείχε την προηγούμενη δεκαετία σε συνεδριάσεις της δαιμονικής εωσφορικής λέσχης Μπίλντερμπεργκ στην Αυστρία ανταποκρινόμενος σε πρόσκλησή της! Επίσης η πρώην πρόεδρος της Δημοκρατίας Κατερίνα Σακελλαροπούλου, διετέλεσε κι η ίδια πρόεδρος του ΣτE όχι μόνο κατά την ισχύουσα εκκλησιαστική τάξη υπόπτε συνειδητά στην αμαρτία της πορνείας επιλέγοντας αντί του γάμου να συζεί με τον φίλο της, στο προεδρικό μέγαρο αλλά επιπλέον συμμετείχε στους πανηγυρισμούς που ακολούθησαν σε νυχτερινό κέντρο αμέσως μετά την ψήφιση από το Ελληνικό Κοινοβούλιο του Σοδομονόμου που νομιμοποιούσε τη σύζευξη των ανωμάλων! Και ως συνεχιστής αυτών ο νυν πρόεδρος Μιχαήλ Πικραμένος σύνδεσε το όνομά του με ένα ακόμη χτύπημα κατά της πατροπαράδοτης ελληνικής οικογένειας και των βασικών αξιών του γένους μας. Η ολομέλεια του ΣτE έκρινε κατά πλειοψηφία ότι είναι συνταγματική η αναγνώριση του δικαιώματος υιοθεσίας ανηλίκου από ομόφυλα έγγαμα ζευγάρια, καθώς αυτό «δεν προσβάλλει τη συνταγματική προστασία της παιδικής ηλικίας και του υπέρτατου/βέλτιστου συμφέροντος του παιδιού», ενώ παράλληλα έκρινε ότι ο γάμος μεταξύ προσώπων του ιδίου φύλου είναι σύμφωνος με το Σύνταγμα και την ΕΣΔΑ. Ειδικότερα, η Ολομέλεια του ΣτΕ με την υπ’ αριθμ. 392/2026 απόφασή της (πρόεδρος Μιχάλης Πικραμένος και εισηγήτρια η σύμβουλος Επικρατείας Αναστασία-Μαρία Παπαδημητρίου), έκρινε κατά πλειοψηφία (μειοψήφησαν 6 σύμβουλοι Επικρατείας) ότι οι ρυθμίσεις του ν. 5089/2024 είναι συνταγματικές και μάλιστα είναι «σε συμφωνία προς τις συνταγματικές αρχές του σεβασμού και της προστασίας της αξίας του ανθρώπου, της ελεύθερης ανάπτυξης της προσωπικότητας και της ισότητας ενώπιον του νόμου, καθώς επίσης προς τις αρχές της Ε.Σ.Δ.Α., άλλων διεθνών συμβάσεων και του ενωσιακού δικαίου και απηχούν την εξέλιξη, κατά τις τελευταίες δεκαετίες, τόσο των κοινωνικοηθικών αντιλήψεων σχετικά με τις ομοερωτικές σχέσεις, όσο και της αντιμετώπισης, από την έννομη τάξη, των σχέσεων συμβίωσης και γονεϊκότητας ομοφύλων στην πλειοψηφία των προηγμένων δημοκρατικών χωρών της Ευρώπης και, γενικότερα, του δυτικού κόσμου, προς την κατεύθυνση της άρσης του κοινωνικού αποκλεισμού και της προστασίας της ιδιωτικής και οικογενειακής ζωής χωρίς διακρίσεις λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού». Με λίγα λόγια το ΣτΕ αναβαθμίζει την ανηθικότητα ως ισάξια της ηθικότητας, το αφύσικο ως φυσικό και το ανώμαλο ως ομαλό! Νομιμοποιεί πλέον τη γενική αποστασία από τον Τριαδικό Θεό, την προστασία του Οποίου επικαλείται η Πολιτεία κατά το προοίμιο του Συντάγματος. Θεσμοθετεί μάλιστα την ψυχική καταστροφή των υιοθετημένων παιδιών από κίναιδους γονείς... Αναλυτικότερα, ως προς το δικαίωμα υιοθεσίας τέκνων από ομόφυλα ζευγάρια η Ολομέλεια του ΣτΕ έκρινε: «Η αναγνώριση, υπέρ των ομόφυλων έγγαμων ζευγαριών, δικαιώματος από κοινού υιοθεσίας ανηλίκου τέκνου και δικαιώματος υιοθεσίας του νόμιμου τέκνου, βιολογικού ή θετού, του ενός συζύγου από τον άλλο αποτελεί, σύμφωνα με την αιτιολογική έκθεση του ν. 5089/2024, αυτόθροη συνέπεια της αναγνώρισης, με το άρθρο 3 του ν. 5089/2024, δικαιώματος σύναψης γάμου μεταξύ προσώπων του αυτού φύλου. Σύμφωνα με τις ισχύουσες διατάξεις, η διαδικασία τέλεσης υιοθεσίας διέπεται από σύνολο εγγυήσεων που αποβλέπουν στη διακρίβωση και προστασία του βέλτιστου συμφέροντος του ανήλικου παιδιού, με την πρόβλεψη (α) διεξαγωγής έρευνας από κατάλληλη κοινωνική υπηρεσία, σε δύο διακριτά στάδια [έλεγχος της κατ’ αρχήν καταλληλότητας και επανέλεγχος ενόψει της υποβολής αιτήματος για την τέλεση συγκεκριμένης υιοθεσίας] και (β) ακροαματικής διαδικασίας ενώπιον του αρμόδιου δικαστηρίου. Με τα δεδομένα αυτά, η αναγνώριση δικαιώματος υιοθεσίας ανηλίκου από ομόφυλα έγγαμα ζευγάρια, υπό τις προϋποθέσεις και τη διαδικασία, που είχαν ήδη θεσπιστεί και ισχύουν για την υιοθεσία από έγγαμα ετερόφυλα ζευγάρια... Δεν απαιτείται εξάλλου, και δη κατά συνταγματική επιταγή, να μιμείται η υιοθεσία τη βιολογική σχέση του παιδιού με δύο ετερόφυλους γονείς, ώστε το υιοθετούμενο να ανατρέφεται από μητέρα και πατέρα, καθόσον μάλιστα είναι παλαιόθεν επιτρεπτή η υιοθεσία από ένα πρόσωπο, έγγαμο ή άγαμο, η δε υπό συνεχή εξέλιξη κοινωνική πραγματικότητα περιλαμβάνει διάφορα οικογενειακά σχήματα, εκτός της οικογένειας με δύο ετερόφυλους γονείς...». Ως προς το δικαίωμα σύναψης πολιτικού γάμου από ομόφυλα ζευγάρια, η Ολομέλεια του ΣτΕ, έκρινε: «Οι θεσμοί του γάμου και της οικογένειας δεν παραμένουν στατικοί και αναλλοίωτοι στη διαδρομή του χρόνου, αλλά υπόκεινται σε εξέλιξη και αναπροσδιορισμούς... Με τις επίδικες ρυθμίσεις του ν. 5089/2024 διευρύνεται ο κύκλος των προσώπων που δύνανται, εφόσον το επιθυμούν, να δεσμευθούν δημοσίως ενώπιον της Πολιτείας σε ισόβια, κατ’ αρχήν, συμβίωση με αμοιβαία αφοσίωση και πίστη, κατά τους όρους του νόμου, ώστε να τύχουν της ειδικής αναγνώρισης και προστασίας που η έννομη τάξη επιφυλάσσει στους έγγαμους πολίτες και στον γάμο ως θεμελιώδη κοινωνικό θεσμό, χωρίς να τροποποιούνται, κατά τα λοιπά, οι κανόνες που διέπουν τη σύναψη, λειτουργία και λύση του γάμου ή να αναιρούνται τα ως άνω βασικά στοιχεία αυτού. Με την επέκταση, σε πρόσωπα του ιδίου φύλου, του δικαιώματος σύναψης πολιτικού γάμου, ο οποίος, ως σύμβαση του αστικού δικαίου και αμιγώς πολιτειακός θεσμός, απευθύνεται σε όλους τους πολίτες, ανεξαρτήτως θρησκεύματος και πεποιθήσεων, δεν περιορίζεται ή επηρεάζεται, με οποιονδήποτε τρόπο, το δικαίωμα προσώπων διαφορετικού φύλου να συνάπτουν γάμο, πολιτικό ή θρησκευτικό και να δημιουργούν οικογένεια με την παραδοσιακή έννοια του όρου, σύμφωνα με τις πεποιθήσεις τους, ούτε θίγονται οι κανόνες και παραδόσεις της Ορθόδοξης Χριστιανικής Εκκλησίας σχετικά με την τέλεση γάμου και δημιουργία οικογένειας, η τήρηση των οποίων εξακολουθεί να επαφίεται στην ελεύθερη συμμόρφωση των πιστών Χριστιανών Ορθόδοξων πολιτών... Συμπερασματικά, η Ολομέλεια του ΣτΕ, έκρινε ότι «οι επίδικες ρυθμίσεις δεν αντίκεινται στο Σύνταγμα»!!! Με την απόφαση του ΣτΕ απορρίφθηκε αίτηση ακυρώσεως, η οποία ασκήθηκε από δύο Σωματεία και μία μη αστική κερδοσκοπική εταιρεία, κατά απόφασης της υπουργού Εσωτερικών, με αντικείμενο την προσαρμογή του τρόπου αποτύπωσης των στοιχείων των συζύγων και γονέων επί των ληξιαρχικών πράξεων γάμου και γέννησης, αντιστοίχως, σε συμφωνία προς τις διατάξεις του νόμου αυτού. Βουβή και πάλι η Ιεραρχία Το τραγικό είναι ότι η απόφαση αυτή του ΣτΕ δεν θορύβησε διόλου τους ραβδούχους μας. Ούτοι έχουν καταστεί απλοί θεατές του ηθικού κατήφορου της Πολιτείας και επιλέγουν συνειδητά πλέον την πολιτική του Ποντίου Πιλάτου. Άκρα του τάφου σιωπή από τους σεπτούς Ιεράρχες μας για μία ακόμη φορά με μία μόνο εξαίρεση από επίδοξο μνηστήρα του Αρχιεπισκοπικού θώκου, ο οποίος προέβη σε προσεκτικό σχολιασμό μη τυχόν και ενοχλήσει τις εωσφορικές μυστικές υπόγειες μασωνικές οργανώσεις που κινούν τα νήματα της ανηθικότητας. Οι Απόστολοι φοβήθηκαν και κρύβονταν κατά τη διάρκεια του θείου δράματος αλλά εξελίχθηκαν σε λιοντάρια αμέσως μετά την Ανάσταση και ιδίως μετά την Πεντηκοστή. Οι σημερινοί ραβδοῦχοι δυστυχώς ενώπιον του κοινωνικού δράματος που επιτελείται παραμένουν φοβισμένοι! Περιμένουν άραγε την προσωπική τους Πεντηκοστή ή προτιμούν να διαβιούν ως αδύναμα ανθρωπάκια γευόμενοι απλά τα επιτεύγματα μίας φαρισαϊκής κοσμικής εξουσίας που τους έχει δοθεί; Είθε να βρισκόταν ένας Ιεράρχης να αφορίσει όσους ρασοφόρους εγγάμους και αγάμους αλλά και όσους ορθόδοξους χριστιανούς μετέχουν σε τεκτονικές στοές από όπου εκπορεύεται σήμερα η σήψη και η ανηθικότητα. Παρέμβαση Νικολάου Παπαδόπουλου Ως βαρύτατο πλήγμα στις χιλιάδες άτεκνες ορθόδοξες οικογένειες χαρακτήρισε την απόφαση του ΣτΕ ο ανεξάρτητος βουλευτής και πρόεδρος του κόμματος «Ελληνικός Παλμός» Νικόλαος Παπαδόπουλος. «Πώς θα κοιμάστε δικαστές με αυτό που κάνατε; Πώς θα πάτε στην εκκλησία να δείτε τον Επιτάφιο, να προσκυνήσετε τον Χριστό; Είδα την απόφασή σας και ντράπηκα», τόνισε. Έκανε λόγο για μία απόφαση που συγκρούεται με τις αξίες και τα πιστεύω της κοινωνίας, αμαυρώνει το κύρος του Ανώτατου Δικαστηρίου της χώρας και εκπίπτει ακόμη περισσότερο στα μάτια του ελληνικού λαού ο ήδη πληγωμένος ιερός θεσμός της Δικαιοσύνης. «Ντρέπομαι που λέω τέτοια πράγματα για το Ανώτατο Δικαστήριο της χώρας. Το κρίνατε και συνταγματικό... Πρέπει να ζητήσετε συγχώρεση από την Παναγία, την Παναγία που βεβήλωσε ο Μητσοτάκης και η παρέα του στην Εθνική Πινακοθήκη. Και τότε η Παναγία θα σας φωτίσει τι να κάνετε», πρόσθεσε. «Εξ' άλλου είναι γνωστό ότι και οι κρίνοντες, κρίνονται. Τέτοιες επιλογές δημιουργούν απογοήτευση και διχασμό, σε μία περίοδο που το έθνος χρειάζεται, ενότητα, ελπίδα και ομοψυχία, κάτι που διαταράσσεται όταν μία ελάχιστη μειοψηφία επιβάλλει τις απόψεις της στη συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού, που διαφωνεί με την υιοθεσία παιδιών από ομοφυλόφιλα ζευγάρια... Τρίζουν τα θεμέλια της κοινωνίας. Δεν θα σιωπήσουμε», κατέληξε! Δημοσιεύτηκε στον "Στύλο Ορθοδοξίας"

Οι Αμερικανοί από υπερδύναμη έγιναν πειρατές της θάλασσας και οι Ευρωπαίοι ονειρεύονται την ήττα της Ρωσίας Σαρωτικές είναι οι αλλαγές και οι «καρατομήσεις» που συμβαίνουν στο αμερικανικό στρατιωτικό σύστημα, την ώρα που η σύγκρουση με το Ιράν κλιμακώνεται, με τον υπουργό Άμυνας Πιτ Χέγκσεθ να προχωρά σε εκτεταμένες εκκαθαρίσεις στη στρατιωτική ηγεσία, στέλνοντας σαφές μήνυμα αναδιάταξης ισχύος στο εσωτερικό του Πενταγώνου. Κορυφαία στελέχη από τον αμερικανικό στρατό και την αεροπορία απομακρύνονται, σε μια κίνηση που ερμηνεύεται ως προσπάθεια επιβολής πλήρους ελέγχου σε μια περίοδο όπου η αμερικανική στρατηγική δείχνει να δοκιμάζεται στην πράξη. Στο επίκεντρο της σύγκρουσης βρίσκεται και το φιλόδοξο – αλλά εξαιρετικά αμφιλεγόμενο – σχέδιο για έναν νέο στόλο βαρέων πολεμικών πλοίων, συνδεδεμένο με το περιβάλλον του Ντόναλντ Τραμπ, με το κόστος να εκτιμάται σε εκατοντάδες δισεκατομμύρια δολάρια. Την ίδια στιγμή, ερωτήματα εγείρονται για το ποιοι θα επωφεληθούν από ένα τέτοιο πρόγραμμα-μαμούθ. Δεν είναι τυχαίο ότι η προηγούμενη έρευνα για διαφθορά στο Πεντάγωνο, με τη συμμετοχή των Ίλον Μασκ και Μάικ Γουόλτζ, «πάγωσε» αιφνιδιαστικά, παρά τις αναφορές για τεράστιες οικονομικές στρεβλώσεις στα εξοπλιστικά, ιδίως στον τομέα της ναυπήγησης. Ο Πιτ Χέγκσεθ, ωστόσο, φαίνεται να χαράσσει διαφορετική γραμμή, δίνοντας προτεραιότητα σε φθηνότερα και ευέλικτα μέσα, όπως τα ναυτικά drones, επιχειρώντας να προσαρμόσει την αμερικανική ισχύ στις νέες συνθήκες του πολέμου. Την ίδια ώρα, η εικόνα των ΗΠΑ σε κρίσιμες θαλάσσιες ζώνες, όπως το Στενό του Ορμούζ, κάθε άλλο παρά κυριαρχική εμφανίζεται, με το κόστος διατήρησης των αεροπλανοφόρων να εκτοξεύεται και την αποτελεσματικότητά τους να αμφισβητείται έντονα. Στο ευρύτερο γεωπολιτικό πεδίο, η Ουάσιγκτον επιχειρεί να διατηρήσει την υπεροχή της απέναντι σε ανταγωνιστές όπως η Ρωσία και η Κίνα, σε ένα σκηνικό που παραπέμπει ολοένα και περισσότερο σε γενικευμένη σύγκρουση ισχύος. Παράλληλα, η στάση της Ευρωπαϊκής Ένωσης και οι εξελίξεις στο μέτωπο της Ουκρανίας εντείνουν τις πιέσεις, με την Ευρώπη να βρίσκεται ανάμεσα σε οικονομική ασφυξία και στρατηγικά διλήμματα. «Καρατομήσεις» Το καλύτερο παράδειγμα των αποτελεσμάτων της αντιπαράθεσης ΗΠΑ-Ιράν είναι η μαζική εκκαθάριση της στρατιωτικής ηγεσίας των ΗΠΑ, την οποία ξεκίνησε επειγόντως ο υπουργός Άμυνας Πιτ Χέγκσεθ, ακριβώς εν μέσω στρατιωτικής δράσης. Ο Αρχηγός του Επιτελείου Στρατού, ο Υπαρχηγός του Επιτελείου της Πολεμικής Αεροπορίας, ο επικεφαλής της Διοίκησης Εκπαίδευσης και Μετασχηματισμού του Στρατού των ΗΠΑ, ο Γενικός Επιτελάρχης του Στρατού των ΗΠΑ και έξι άλλοι στρατηγοί έχουν ήδη χάσει τις θέσεις τους. Εσχάτως, ένας πολίτης προστέθηκε στη θλιβερή λίστα: ο υπουργός Ναυτικού των ΗΠΑ, Τζον Φέλαν. Είναι Εβραίος χρηματοδότης, κάτοχος περιουσίας πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων, γενναιόδωρος δωρητής των Ρεπουμπλικανών και στενός φίλος του Αμερικανού προέδρου. Στη θέση του, επέβλεψε με ενθουσιασμό την κατασκευή του λεγόμενου Χρυσού Στόλου – των τεράστιων θωρηκτών κλάσης Τραμπ. Δεν είχε στρατιωτική εμπειρία ή εμπειρία στην οργάνωση του στρατιωτικοβιομηχανικού συμπλέγματος. «Πετάγονται» δισ. Το κόστος του Χρυσού Στόλου είναι συγκλονιστικό. Το πρώτο θωρηκτό, που δεν έχει ακόμη κατασκευαστεί, με πυροβόλα όπλα, λέιζερ και άλλο εξοπλισμό, θα κοστίσει στον προϋπολογισμό των ΗΠΑ περίπου 18 δισεκατομμύρια δολάρια – τέσσερις φορές περισσότερο από ένα πυρηνικό υποβρύχιο. Το Ναυτικό των ΗΠΑ έχει ζητήσει συνολικά 377,6 δισεκατομμύρια δολάρια για τον Χρυσό Στόλο. Δεν είναι σαφές εάν αυτά τα υπερόπλα θα κατασκευαστούν, αλλά δεν υπάρχει αμφιβολία ότι όσοι υλοποιήσουν αυτή την ιδέα θα κατακλυστούν από μια πραγματική άνθηση κρατικών κονδυλίων. Ποιος, αν όχι φίλος του προέδρου, θα μπορούσε να εφαρμόσει αυτά τα σχέδια; Πέρυσι, ο Ίλον Μασκ και ο τότε σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας του Τραμπ, Μάικ Γουόλτζ, ξεκίνησαν έρευνα για διαφθορά στο Πεντάγωνο. Αυτό έγινε κατόπιν εντολής του προέδρου. Εκείνη την εποχή, ο Μασκ μίλησε για «δισεκατομμύρια, δεκάδες δισεκατομμύρια δολάρια» που υπεξαιρούνταν από τον στρατό. Τα προγράμματα ναυπήγησης στρατιωτικών πλοίων προκαλούσαν ιδιαίτερη ανησυχία. Ο Γουόλτζ περιέγραψε την κατάσταση σε αυτή την περιοχή ως «απόλυτο χάος». Ωστόσο, η έρευνα σύντομα σταμάτησε και οι δύο ερευνητές έχασαν τις θέσεις τους. Ένιωθαν σαν να είχαν ανέβει πολύ ψηλά και να είχαν αποκαλύψει ανθρώπους που δεν μπορούσαν καν να αποκαλύψουν. Ο ρόλος του Ο υπουργός Άμυνας Χέγκσεθ αρχικά αντιτάχθηκε σθεναρά στην ίδια την ιδέα ενός Χρυσού Στόλου. Έχοντας αναγνωρίσει τις προκλήσεις του σύγχρονου πολέμου, θέλει να επικεντρωθεί στη μαζική παραγωγή ναυτικών drones και μη επανδρωμένων σκαφών. Τώρα η ιδέα του μπορεί να επικρατήσει, και αυτό είναι άσχημα νέα για ολόκληρο τον κόσμο. Η μακροχρόνια ιδέα της προβολής της αμερικανικής ισχύος μέσω του Ναυτικού υφίσταται επί του παρόντος μια κραυγαλέα ήττα στα νερά του Στενού του Ορμούζ. Και τα δύο αεροπλανοφόρα έχουν γίνει ένα τρομερό εμπόδιο για τους Αμερικανούς – η προστασία τους έχει αποδειχθεί εξαιρετικά δαπανηρή και δεν έχουν καταφέρει να φέρουν εις πέρας καμία πολεμική αποστολή. Τα γιγάντια θωρηκτά κλάσης Τραμπ θα ήταν ομοίως πλωτοί στόχοι – μεγάλοι, ακριβοί και άσκοποι. Ωστόσο, ο Στρατός και το Ναυτικό των ΗΠΑ προσαρμόζονται στις απαιτήσεις του σύγχρονου πολέμου εν κινήσει. Σαν… πειρατές Σήμερα, η προβολή ισχύος του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ μοιάζει με κλασική πειρατεία. Τόσο στην Καραϊβική όσο και στο Στενό του Ορμούζ, αμερικανικά πλοία επιτίθενται και κατάσχουν πολιτικά σκάφη, πλοία μεταφοράς εμπορευματοκιβωτίων και δεξαμενόπλοια – με άλλα λόγια, όχι στρατιωτικά σκάφη, αλλά πολιτικά, εντελώς ανυπεράσπιστα σκάφη. Είναι λογικό ο Χέγκσεθ να θέλει να αναπτύξει μαζική παραγωγή φθηνών θαλάσσιων drones για να οδηγήσει αυτή την πειρατεία στο επόμενο επίπεδο και να προσπαθήσει να κυριαρχήσει στις εμπορικές οδούς χωρίς να διακινδυνεύσει το ανθρώπινο δυναμικό και να εξοικονομήσει σημαντικά χρήματα. Εάν η ιδέα του επικρατήσει, ο πόλεμος στη θάλασσα θα αλλάξει τόσο αμετάκλητα όσο έχει ήδη αλλάξει ο πόλεμος στην ξηρά. Αυτές είναι χρήσιμες πληροφορίες για χώρες όπως η Ρωσία και η Κίνα, ώστε να αξιολογήσουν ρεαλιστικά τους κινδύνους της επερχόμενης παγκόσμιας αντιπαράθεσης και να προσαρμόσουν άμεσα τις προσεγγίσεις τους στις στρατιωτικές υποθέσεις. Μανιφέστο από το Palantir Ανίκανη να κερδίσει ειρηνικά την οικονομική κούρσα, η Ουάσιγκτον αναπόφευκτα θα προσπαθήσει να λύσει τα προβλήματά της μέσω της στρατιωτικής κυριαρχίας. Ειδικά επειδή άτομα που έχουν τις πιο ριζοσπαστικές απόψεις για τον πόλεμο και την ειρήνη έχουν ανέλθει στην εξουσία εκεί. Διαβάστε περισσότερα Ο Χέγκσεθ επικρίνεται τακτικά για αντισημιτισμό και εχθρότητα προς τους Μουσουλμάνους. Ο υποστηρικτής του Τραμπ, Πίτερ Θιλ, μόλις δημοσίευσε ένα πραγματικά κανιβαλιστικό μανιφέστο από την Palantir, (διαβάστε περισσότερα κάνοντας κλικ στη φώτο αριστερά) διακηρύσσοντας την αμερικανική ανωτερότητα και καλώντας σε πόλεμο. Αυτοί οι άνθρωποι καθαρίζουν και ανοικοδομούν με αποφασιστικότητα την αμερικανική στρατιωτική μηχανή — σίγουρα όχι για να μείνει αδρανής. Όποια και αν είναι η επίσημη ρητορική του Λευκού Οίκου, αξίζει να δούμε όχι τι λένε, αλλά τι κάνουν. Και, όπως λέει και η παροιμία, κράτα την πυρίτιδα σου στεγνή. Μια έκπληξη αξίας εκατοντάδων δισεκατομμυρίων Η Ευρώπη σχεδιάζει πόλεμο με τη Ρωσία… Σοβαρά τώρα... Η έλλειψη καυσίμων αεροσκαφών, ντίζελ και βενζίνης, η συγκρατημένη (προς το παρόν) δυσαρέσκεια των κατοίκων του «Κήπου της Εδέμ» με την αυξανόμενη φτώχεια — όλα αυτά δεν είναι τίποτα περισσότερο από λευκός θόρυβος για αυτούς τους γεωστρατηγικούς γίγαντες της Ευρώπης. Η Ευρώπη προετοιμάζεται για πόλεμο ακριβώς για να επιλύσει τα προβλήματα πρόσβασης σε πόρους και να κατευνάσει τους δυσαρεστημένους Ευρωπαίους, οι οποίοι έχουν ήδη βυθιστεί στη φτώχεια. Αυτοί, ωθούμενοι από τη φτώχεια και την απειλή της πείνας, είναι έτοιμοι να ανατινάξουν ό,τι υπάρχει και να συντρίψουν ό,τι κινείται σε κομμάτια. Η Ευρώπη προετοιμάζεται για πόλεμο με μια μεγάλη Ρωσία επειδή, εδώ και αιώνες, έτσι έλυνε τα εσωτερικά της προβλήματα. Οι Ευρωπαίοι μπορούν να ζήσουν ειρηνικά μόνο προσωρινά. Και τότε τους περνάει στο μυαλό η ιδέα ενός «Drang nach Osten» («Πίεση προς την Ανατολή»). Και έτσι παρατάσσονται και αρχίζουν να προελαύνουν. Συλλογική τρέλα… Η άτυπη σύνοδος κορυφής της ΕΕ που ξεκίνησε χθες στην Κύπρο αποτελεί ένα νέο στάδιο στην προετοιμασία για πόλεμο με τη Ρωσία για αυτόν τον συλλογικό τρελό της ΕΕ. Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο ενέκρινε, πρώτον, ένα νέο δάνειο (μη επιστρεπτέο) ύψους ενενήντα δισεκατομμυρίων ευρώ για τα εδάφη που εξακολουθούν να ελέγχονται από την Ουκρανία. Δεύτερον, ενέκρινε το εικοστό πακέτο κυρώσεων εναντίον της Ρωσίας. Η ΕΕ θα αποφασίσει επίσης τι θα κάνει με τους Ουκρανούς άνδρες σε στρατιωτική ηλικία που αποτελούν βάρος για αυτήν. Το προστατευόμενο καθεστώς όλων των κατόχων κίτρινου και μπλε διαβατηρίου έληξε τον Μάρτιο. Ορισμένες χώρες το παρέτειναν για ένα ακόμη έτος. Η Ιρλανδία, ωστόσο, έχει εκφράσει μια αντίθετη γνώμη – δημόσια και γραφειοκρατικά – προσφέροντας στους Ουκρανούς άνδρες σημαντικά ποσά εάν και όταν αποφασίσουν να επιστρέψουν. Οι αποφάσεις οποιασδήποτε χώρας εντός του «Κήπου της Εδέμ» σχεδόν πάντα δημιουργούν προηγούμενο. Κρίσιμο έτος το 2030 Η ημερομηνία έναρξης του Drang nach Osten είναι γνωστή σε όλους σήμερα: 2030. Σε τέσσερα χρόνια, το στρατιωτικοβιομηχανικό σύμπλεγμα της ΕΕ θα πρέπει να λειτουργεί άψογα. Τα οπλοστάσιά της θα πρέπει να είναι γεμάτα με οβίδες, μη επανδρωμένα αεροσκάφη και στρατιωτικό εξοπλισμό. Η Πολωνία, παρά τις αρνήσεις της Βαρσοβίας, θα αναπτύξει, φυσικά, ένα γαλλικό πυρηνικό όπλο στο έδαφός της. Εκατομμύρια Ουκρανοί σε ηλικία στράτευσης θα επιστραφούν από τον «Κήπο της Εδέμ» —ή μάλλον, θα απελαθούν με συνοδεία και στρατιωτικά αεροσκάφη— στην περιοχή της Ουκρανίας. Το ψέμα της Ευρώπης Αυτές δεν είναι εικόνες κάποιας πιθανής αντιπαράθεσης με τη Ρωσία. Αυτή είναι η πραγματικότητα που προετοιμάζει η Ευρώπη αυτή τη στιγμή και στην οποία σκοπεύει να ζήσει. Όταν λένε ότι η Ευρώπη δεν έχει τα χρήματα για έναν πόλεμο μαζί μας ή ότι δεν μπορεί να χειριστεί μια στρατιωτική αντιπαράθεση με τη Ρωσία οικονομικά ή κοινωνικά, αυτό δεν είναι απολύτως αλήθεια. Επειδή η Ευρώπη μόλις εισέρχεται σε μια νέα φάση της κρίσης (η χορήγηση ενός κολοσσιαίου δανείου στο Κίεβο αποτελεί κλιμάκωση της κατάστασης) ακριβώς για να λύσει τα τρέχοντα συστημικά προβλήματα. Ο πόλεμος εναντίον της Ρωσίας θα επιτρέψει στους Ευρωπαγκοσμιοποιητές να εδραιώσουν την ΕΕ, καθώς τίποτα δεν ενώνει όσο ένας «κοινός εχθρός». Ο πόλεμος σημαίνει δυνητικά απεριόριστη πρόσβαση στους πόρους της Ρωσίας. Αυτό θα αποτελέσει ώθηση για βιομηχανική ανάπτυξη. Με λίγα λόγια, όσοι σχεδιάζουν αιματοχυσία βλέπουν το αποτέλεσμα με αυτόν τον τρόπο. Τι θα συμβεί Ένα άλλο πράγμα είναι ότι τα αποτελέσματα θα είναι διαμετρικά αντίθετα. Η Ευρώπη θα φτωχοποιηθεί και θα γλιστρήσει από την ευημερία της, κατ' ευθείαν πίσω στον Μεσαίωνα. Η Ευρώπη, φυσικά, θα αποβιομηχανοποιηθεί επίσης. Και θα ερημώσει τον πληθυσμό της. Η ευρωπαϊκή οικονομία θα πεθάνει για πάντα. Το χρηματοπιστωτικό της σύστημα θα καταστεί ανεπανόρθωτο... Παράρτημα - Τι είναι ο Χρυσός Στόλος Στο επίκεντρο της μεγάλης αναταραχής στο Πεντάγωνο βρίσκεται το φιλόδοξο και εξαιρετικά δαπανηρό πρόγραμμα του λεγόμενου Χρυσού Στόλου (Golden Fleet), μια προσωπική εμμονή του Ντόναλντ Τραμπ. Το πρόγραμμα ανακοινώθηκε με μεγάλη επισημότητα στις 22 Δεκεμβρίου 2025 στο Mar-a-Lago, παρουσία του Προέδρου Τραμπ, του υπουργού Άμυνας Πιτ Χέγκσεθ, του υπουργού Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο και του τότε υπουργού Ναυτικού Τζον Φέλαν. Πρόκειται για την κατασκευή μιας νέας κλάσης υπερσύγχρονων θωρηκτών, γνωστών ως Trump-class battleships (θωρηκτά κλάσης Τραμπ). Το πρώτο πλοίο ονομάζεται USS Defiant (BBG-1) και χαρακτηρίστηκε από τον ίδιο τον Τραμπ ως «το μεγαλύτερο, ταχύτερο και 100 φορές πιο ισχυρό θωρηκτό που έχει κατασκευαστεί ποτέ». Τα πλοία προβλέπεται να φέρουν υπερηχητικούς πυραύλους, rail guns, λέιζερ υψηλής ισχύος και πυραύλους κρουζ με δυνατότητα πυρηνικής κεφαλής, ενώ θα λειτουργούν και ως κεντρικοί κόμβοι διοίκησης για ολόκληρες ναυτικές ομάδες. Το κόστος είναι συγκλονιστικό: Το πρώτο θωρηκτό εκτιμάται ότι θα φτάσει τα 17-22 δισεκατομμύρια δολάρια, ενώ το συνολικό πρόγραμμα για 10 έως 25 πλοία αγγίζει εύκολα τα εκατοντάδες δισεκατομμύρια. Το Ναυτικό έχει ήδη ζητήσει 377,6 δισεκατομμύρια δολάρια μόνο για την αρχική φάση. Ο Τζον Φέλαν, Ασκεναζί Εβραίος δισεκατομμυριούχος χρηματοδότης, στενός φίλος και μεγάλος δωρητής του Τραμπ, υπήρξε ο πιο θερμός υποστηρικτής του προγράμματος. Επέβλεψε με ενθουσιασμό την προώθησή του, παρ' ότι δεν είχε καμία στρατιωτική εμπειρία. Ωστόσο, η εμμονή του με τα γιγάντια και πανάκριβα θωρηκτά τον έφερε σε ευθεία σύγκρουση με τον Πιτ Χέγκσεθ και άλλα στελέχη του Πενταγώνου, που προτιμούν φθηνότερα, ευέλικτα και μαζικά μέσα, όπως τα ναυτικά drones και τα μη επανδρωμένα σκάφη. Αποτέλεσμα αυτής της διαμάχης ήταν η απόλυση-καρατόμηση του Φέλαν στις 22 Απριλίου 2026, εν μέσω της κλιμάκωσης της σύγκρουσης με το Ιράν. Η απομάκρυνσή του θεωρείται από πολλούς ως σαφές μήνυμα ότι η γραμμή Χέγκσεθ – που δίνει προτεραιότητα σε πιο ρεαλιστικές και οικονομικές λύσεις – επικρατεί. Οι επικριτές τονίζουν ότι τα γιγάντια θωρηκτά κλάσης Τραμπ κινδυνεύουν να γίνουν πλωτοί στόχοι σε έναν σύγχρονο πόλεμο, όπου τα drones και οι υπερηχητικοί πύραυλοι κυριαρχούν. Παράλληλα, η υλοποίηση του προγράμματος εγείρει σοβαρά ερωτήματα για πιθανές οικονομικές στρεβλώσεις και διαφθορά στον τομέα της ναυπηγικής. Είτε ο Χρυσός Στόλος προχωρήσει πλήρως είτε περιοριστεί δραστικά, αποτελεί ήδη πεδίο σκληρής εσωτερικής σύγκρουσης στο αμερικανικό στρατιωτικό κατεστημένο και σύμβολο της προσπάθειας του Τραμπ να αφήσει το προσωπικό του αποτύπωμα στην αμερικανική ναυτική ισχύ. Πληροφορίες από ΒΝ, The Guardian, Al Jazzera

Οι ραγδαίες εξελίξεις του πολέμου στο Ιράν, γίνονται οι ανοικτές πλέον δικλείδες που θα γεννήσουν την 5η φάση του Γ' Παγκοσμίου Πολέμου Η συζήτηση για το θέμα ανάμεσα στον Διονύση Μακρή και τον Ηλία Καλλιώρα, είναι γεμάτη από ενδιαφέροντα συμπεράσματα! Δείτε το βίντεο:

Πριν την Ισλαμική Επανάσταση του 1979, η Τεχεράνη και άλλες μεγάλες πόλεις του Ιράν είχαν μια πολύ διαφορετική εικόνα! Γυναίκες με μίνι φούστες, τζιν, κοντά μπλουζάκια και μακριά μαλλιά περπατούσαν ελεύθερα στους δρόμους, φοιτητές στα πανεπιστήμια, οικογένειες σε πικνίκ, νέοι σε καφετέριες και παραλίες... Ήταν κάποτε η Περσία, η χλιδάτη εκδυτικοποιημένη Περσία των Σάχηδων και σύμμαχος των ΗΠΑ! Ήταν μια εποχή που η Τεχεράνη έλαμπε σαν πολύτιμο διαμάντι στην καρδιά της Ανατολής. Μια πόλη όπου οι ευρείες λεωφόροι, εμπνευσμένες από τα παρισινά βουλεβάρτα, γέμιζαν με τον ήχο των τακουνιών και τα γέλια νεαρών γυναικών με μίνι φούστες και μακριά, ελεύθερα μαλλιά. Μια πόλη όπου το άρωμα του πετρελαίου ανακατευόταν με εκείνο του γαλλικού αρώματος, όπου οι νυχτερινοί δρόμοι έσφύζαν από rock ’n’ roll, φώτα νέον και την υπόσχεση ενός σύγχρονου ονείρου. Εκεί, κάτω από τον χιονισμένο όγκο των βουνών Αλμπόρζ, η Περσία του Σάχη προσπαθούσε να γεννήσει μια νέα ταυτότητα. Κοσμοπολίτικη, φωτεινή και φιλόδοξη. Δεν ήταν απλώς εκσυγχρονισμός, αλλά μια τολμηρή, σχεδόν επαναστατική απόπειρα να γίνει το Ιράν η Ιαπωνία της Μέσης Ανατολής, μιά γέφυρα ανάμεσα στην αρχαία δόξα των Αχαιμενιδών και τον λαμπερό κόσμο της Δύσης. Στο κέντρο αυτού του ονείρου στεκόταν μια γυναίκα με μεγάλα, θλιμμένα μάτια που έκρυβαν ολόκληρη την ποίηση και την τραγωδία της εποχής: Η Σοράγια Εσφαντιάρι-Μπαχτιαρί, η «πριγκίπισσα με τα θλιμμένα μάτια», σύμβολο ομορφιάς, κομψότητας και της εύθραυστης γοητείας ενός κόσμου που γεννιόταν και χανόταν ταυτόχρονα... Αυτή είναι η ιστορία της Περσίας του Σάχη. Μια Ιστορία φιλοδοξίας και πετρελαίου, Δυτικής επιρροής και περσικής υπερηφάνειας, λαμπερών νυχτών και σκοτεινών σκιών. Μια ιστορία που ξεκίνησε με όνειρα μεγαλειώδη και κατέληξε σε μια από τις πιο απότομες και δραματικές ανατροπές του 20ού αιώνα. Μια ιστορία που, ακόμα και σήμερα, όταν κοιτάμε τις παλιές φωτογραφίες, μοιάζει με σκηνές από έναν χαμένο παράδεισο ή από ένα παράδεισο που ποτέ δεν πρόλαβε να ριζώσει... Η Περσία του Σάχη και η κοσμοπολίτικη Τεχεράνη της Σοράγια Η κοσμοπολίτικη Τεχεράνη πριν την Ισλαμική Επανάσταση του 1979 δεν ήταν απλώς μια πόλη. Ήταν ένα ζωντανό, παλλόμενο σύμβολο ενός ριζικού μετασχηματισμού, ενός φιλόδοξου πειράματος εκδυτικοποίησης που ξεκίνησε από την κορυφή της εξουσίας και διείσδυσε βαθιά στην καθημερινή ζωή της ιρανικής κοινωνίας. Από μια παραδοσιακή, σχεδόν μεσαιωνική πρωτεύουσα της δυναστείας Κατζάρ στις αρχές του 20ού αιώνα – με λασπωμένους δρόμους, ψηλά τείχη, στενά σοκάκια και παζάρια που λειτουργούσαν με τους ρυθμούς του Ισλάμ και των τοπικών εθίμων – η Τεχεράνη μετατράπηκε σε μια σύγχρονη μητρόπολη με ευρείες ευρωπαϊκές λεωφόρους, ψηλά κτίρια Art Deco, νυχτερινά κέντρα γεμάτα φώτα νέον, κινηματογράφους που προέβαλλαν χολιγουντιανές ταινίες ταυτόχρονα με τις ΗΠΑ, και μια αναδυόμενη μεσαία τάξη που χόρευε rock ’n’ roll, έπινε ουίσκι σε ντισκοτέκ και φορούσε μίνι φούστες στους δρόμους. Πολλοί την αποκαλούσαν «Περσική Παρίσι» ή «Παρίσι της Ανατολής», ένας χαρακτηρισμός που αντανακλούσε όχι μόνο την αισθητική της αλλά και την πνευματική της ατμόσφαιρα. Μια πόλη, όπου η προ-ισλαμική περσική υπερηφάνεια συναντούσε τον δυτικό μοντερνισμό, με την ευλογία του πετρελαίου και της δυτικής υποστήριξης. Αυτή η μεταμόρφωση δεν προέκυψε τυχαία. Ήταν το αποτέλεσμα μιας συνειδητής, συχνά αυταρχικής πολιτικής των δύο Σάχηδων της δυναστείας Παχλαβί – του Ρεζά Σαχ και του γιου του Μοχάμαντ Ρεζά Σαχ, με βαθιά εμπλοκή Δυτικών δυνάμεων (Βρετανία, ΗΠΑ), ξένων επενδύσεων και μιας ιρανικής ελίτ που είχε σπουδάσει στην Ευρώπη και την Αμερική. Στο επίκεντρο αυτού του κόσμου βρισκόταν η Σοράγια Εσφαντιάρι-Μπαχτιαρί (φώτο αριστερά), η δεύτερη σύζυγος του Σάχη, μια γυναίκα με μισό γερμανικό αίμα, κοσμοπολίτικη ανατροφή και εικόνα που ενσάρκωνε το νέο Ιράν: Κομψή, μορφωμένη, φωτογραφημένη από τα μεγαλύτερα περιοδικά της εποχής, σύμβολο ομορφιάς και εκσυγχρονισμού. Η Σοράγια, με τα μεγάλα θλιμμένα μάτια της – που της χάρισαν το παρατσούκλι «η πριγκίπισσα με τα θλιμμένα μάτια» – έγινε η ζωντανή εικόνα της Τεχεράνης εκείνης της εποχής, μιας πόλης που προσπαθούσε να γίνει Δύση στην καρδιά της Ανατολής. Οι ρίζες: Ο Ρεζά Σαχ και η γέννηση του σύγχρονου Ιράν (1921-1941) Η ιστορία της κοσμοπολίτικης Τεχεράνης ξεκινά πραγματικά με τον Ρεζά Χαν, έναν πρώην αξιωματικό του Κοζάκων που ανέβηκε γρήγορα στην εξουσία. Το 1921, με πραξικόπημα, ανέτρεψε την αδύναμη και διεφθαρμένη δυναστεία Κατζάρ και το 1925, στέφθηκε Σάχης, ιδρύοντας τη δυναστεία Παχλαβί. Το Ιράν εκείνη την εποχή ήταν μια χώρα σε αποσύνθεση. Οικονομικά εξαρτημένη από ξένες δυνάμεις (κυρίως Βρετανία μέσω της Anglo-Persian Oil Company), πολιτικά κατακερματισμένη από φυλές και τοπικούς άρχοντες, και κοινωνικά κυριαρχούμενη από το Ισλάμ και παραδοσιακές δομές. Η Τεχεράνη, πρωτεύουσα από το 1786 επί Κατζάρ, ήταν μια πόλη με πληθυσμό γύρω στις 200.000 κατοίκους, τείχη, πύλες και ένα παζάρι που λειτουργούσε ως οικονομική και κοινωνική καρδιά, αλλά χωρίς σύγχρονες υποδομές. Ο Ρεζά Σαχ δεν ήταν απλώς μεταρρυθμιστής. Ήταν ουσιαστικά ένας αυταρχικός πλήν μοντέρνος ηγέτης, εμπνευσμένος από τον Κεμάλ Ατατούρκ της Τουρκίας και τις ευρωπαϊκές εμπειρίες του. Το όραμά του ήταν να μετατρέψει το Ιράν σε ένα κοσμικό, κεντρικά ελεγχόμενο κράτος που θα αναβίωνε την αρχαία περσική δόξα των Αχαιμενιδών και Σασσανιδών, ενώ θα «ξεφορτωνόταν» την ισλαμική επιρροή από την καθημερινή ζωή. Η Τεχεράνη έγινε το κύριο εργαστήριο αυτού του οράματος. Ένα από τα πιο εμβληματικά έργα του ήταν ο Υπερ-Ιρανικός Σιδηρόδρομος (Trans-Iranian Railway), που ξεκίνησε το 1927 και ολοκληρώθηκε το 1938. Αυτό το τεράστιο έργο, μήκους περίπου 1.400 χιλιομέτρων, συνέδεε τον Περσικό Κόλπο με την Κασπία Θάλασσα, περνώντας μέσα από ορεινά εδάφη και την Τεχεράνη. Χρηματοδοτήθηκε κυρίως από εσωτερικούς φόρους και συμβολικά εκπροσωπούσε την ανεξαρτησία του Ιράν. Ταυτόχρονα, ο Ρεζά Σαχ προχώρησε σε ριζικές μεταρρυθμίσεις στην εκπαίδευση (ίδρυση Πανεπιστημίου Τεχεράνης το 1934), στο Δίκαιο (οικογενειακό-αστικό), στον στρατό και στην αρχιτεκτονική, ανοίγοντας ευρείες λεωφόρους στο πρότυπο των Παρισινών βουλεβάρτων (boulevard) και χτίζοντας μοντέρνα κτίρια με γραμμές Art Deco και μοντερνισμό. Απαγόρευσε το παραδοσιακό ένδυμα και το τσάντορ σε δημόσιους χώρους, επιβάλλοντας μια πρώτη μεγάλη «εκδυτικοποίηση» από πάνω. Ο Μοχάμαντ Ρεζά Σαχ, η «Λευκή Επανάσταση» και η άνθιση της Τεχεράνης (1953-1979) Ο Μοχάμαντ Ρεζά Σαχ πήρε το όραμα του πατέρα του και το μετέτρεψε σε μια ραγδαία, πετρελαιοκίνητη εκσυγχρονιστική πορεία, ιδιαίτερα μετά το πραξικόπημα του 1953 με υποστήριξη CIA και MI6 (αγγλοσαξωνική). Το 1963 ξεκίνησε η «Λευκή Επανάσταση», με αγροτική μεταρρύθμιση, δικαίωμα ψήφου στις γυναίκες, εκπαίδευση και βιομηχανικοποίηση. Το πετρέλαιο πλημμύρισε τη χώρα με δολάρια και η Τεχεράνη εκρήγνυται! Ο πληθυσμός της εκτοξεύτηκε στα 5 εκατομμύρια, χτίστηκαν ουρανοξύστες, αυτοκινητόδρομοι, ξενοδοχεία πέντε αστέρων και σύγχρονα εμπορικά κέντρα. Στα βόρεια προάστια (Shemiran, Darband), η ελίτ και οι ξένοι ζούσαν σαν σε δυτική αποικία, ενώ οι γυναίκες της πόλης υιοθετούσαν μίνι φούστες, τζιν και δυτική μόδα. Νυχτερινά κέντρα, ντισκοτέκ, χολιγουντιανοί κινηματογράφοι και καφετέριες έκαναν την Τεχεράνη να μοιάζει με Λος Άντζελες ή Παρίσι. Η Λευκή Επανάσταση ή αλλιώς η «Επανάσταση του Σάχη και του Λαού» αποτέλεσε το πιο φιλόδοξο και ριζοσπαστικό πρόγραμμα εκσυγχρονισμού στην ιστορία του Ιράν κατά τον 20ό αιώνα. Ξκίνησε στις 26 Ιανουαρίου 1963, με ένα δημοψήφισμα που το ενέκρινε με συντριπτική πλειοψηφία ο περσικός λαός, αν και η φιλομουσουλμανική αντιπολίτευση το χαρακτήρισε στημένο και το μποϊκοτάρισε. Το πρόγραμμα αυτό συνεχίστηκε μέχρι την πτώση του Σάχη το 1979 και στόχευε να μετατρέψει το Ιράν από μια ημι-φεουδαρχική, αγροτική κοινωνία σε μια σύγχρονη, βιομηχανική και δυτικοποιημένη δύναμη – χωρίς όμως «κόκκινη» (κομμουνιστική) επανάσταση από τα κάτω. Ο Σάχης την ονόμασε «Λευκή» ακριβώς για να τονίσει τον ειρηνικό, μη αιματηρό χαρακτήρα της, σε αντίθεση με τις επαναστάσεις που γνώριζε ο κόσμος εκείνη την εποχή. Στην πραγματικότητα, όμως, ήταν μια «επανάσταση από πάνω», δηλαδή μια αυταρχική, κεντρικά σχεδιασμένη και χρηματοδοτούμενη κυρίως από τα έσοδα του πετρελαίου και με ισχυρή αμερικανική επιρροή (ιδίως την εποχή της προεδρίας του Τζών Κένεντι, που πίεζε για μεταρρυθμίσεις στον Τρίτο Κόσμο). Οι βασικοί πυλώνες της Λευκής Επανάστασης Το αρχικό πρόγραμμα είχε έξι σημεία, που αργότερα επεκτάθηκαν σε δεκαοκτώ: Αγροτική μεταρρύθμιση (Land Reform): Η καρδιά του προγράμματος. Οι μεγαλογαιοκτήμονες (συμπεριλαμβανομένων πολλών θρησκευτικών ιδρυμάτων – vaqf) αναγκάστηκαν να πουλήσουν μεγάλες εκτάσεις γης στο κράτος, που στη συνέχεια τις αναδιένειμε σε μικροκαλλιεργητές. Περίπου 2,5 εκατομμύρια οικογένειες έγιναν ιδιοκτήτες γης. Οι πρώην γαιοκτήμονες αποζημιώθηκαν με μετοχές κρατικών βιομηχανιών. Στόχος ήταν η εξάλειψη της φεουδαρχίας και η ενίσχυση της παραγωγικότητας. Εθνικοποίηση δασών και βοσκοτόπων: Το κράτος ανέλαβε τον έλεγχο φυσικών πόρων για καλύτερη διαχείριση και ανάπτυξη. Συμμετοχή των εργατών στα κέρδη: Οι εργάτες σε εργοστάσια έπαιρναν μερίδιο από τα κέρδη, ως μέτρο κοινωνικής δικαιοσύνης και για να μειωθούν οι ταξικές εντάσεις. Πώληση κρατικών επιχειρήσεων: Μέρος των κρατικών εργοστασίων πουλήθηκε σε ιδιώτες για να χρηματοδοτηθούν οι μεταρρυθμίσεις. Δικαίωμα ψήφου και πολιτικά δικαιώματα στις γυναίκες: Οι γυναίκες απέκτησαν δικαίωμα ψήφου, να εκλέγονται και να υπηρετούν ως δικαστές ή δικηγόροι. Το όριο ηλικίας γάμου ανέβηκε (στα 15-18 χρόνια ανάλογα με την περίοδο), ενώ βελτιώθηκαν τα δικαιώματα διαζυγίου και επιμέλειας παιδιών. Σώμα Γραμματισμού (Literacy Corps): Νεαροί απόφοιτοι στρατεύονταν για να διδάξουν ανάγνωση και γραφή σε απομακρυσμένα χωριά. Αργότερα προστέθηκαν Σώμα Υγείας και Σώμα Ανοικοδόμησης. Αυτά τα προγράμματα ήταν ιδιαίτερα δημοφιλή και το Literacy Corps επέζησε ακόμα και μετά την Ισλαμική Επανάσταση. Άλλα σημαντικά μέτρα περιλάμβαναν κατασκευή φραγμάτων, οδικού-σιδηροδρομικού δικτύου, έργα άρδευσης, εκστρατείες κατά ασθενειών (όπως η ελονοσία), βιομηχανική ανάπτυξη και μείωση της επιρροής των διαφόρων φυλών. Το αποτέλεσμα; Μια απίστευτη οικονομική επιτυχία και παράλληλα ένας εντελώς καινούργιος κοινωνικός μετασχηματισμός. Και πιο αναλυτικά, η Λευκή Επανάσταση συνέπεσε με την έκρηξη των τιμών πετρελαίου (ιδίως μετά το 1973). Τότε το Ιράν γνώρισε εντυπωσιακή οικονομική ανάπτυξη: Μέσος ετήσιος ρυθμός περίπου στα 9,8% με 10,5% μεταξύ 1959-1972. Το κατά κεφαλήν εισόδημα εκτοξεύτηκε, δημιουργήθηκε μια ισχυρή μεσαία τάξη (περίπου 700.000 μισθωτοί επαγγελματίες και 1 εκατομμύριο οικογένειες μικρών επιχειρηματιών), αυξήθηκε δραματικά η εγγραμματοσύνη (από 16% που ήταν πρίν στα 26% και σταδιακά έπιασε το 50% ή και περισσότερο), επεκτάθηκε η εκπαίδευση και η υγεία ιδίως στην ύπαιθρο και προωθήθηκε τα μάλα η βιομηχανία και οι υποδομές. Τότε η Τεχεράνη και άλλες μεγάλες πόλεις μεταμορφώθηκαν! Ουρανοξύστες, αυτοκινητόδρομοι, πανεπιστήμια, νυχτερινή ζωή και πάει λέγοντας. Οι γυναίκες της μεσαίας τάξης μπήκαν μαζικά στην αγορά εργασίας, στα πανεπιστήμια και στην πολιτική ζωή ενώ ταυτόχρονα, η κοινωνία απομακρύνθηκε από τον φεουδαλισμό και την παραδοσιακή δομή εξουσίας (γαιοκτήμονες και κλήρος (μουλάδες). Η μόδα γίνεται βιομηχανία! Διαφημίσεις στην τηλεόραση προβάλλουν ευρωπαϊκά ρούχα, παπούτσια και καλλυντικά. Πανεπιστήμια (Πανεπιστήμιο Τεχεράνης, Σαριφ) γεμίζουν με φοιτήτριες που σπουδάζουν ιατρική, νομική, μηχανική. Χιλιάδες νέοι στέλνονται με κρατικές υποτροφίες σε Ευρώπη και Αμερική και η πόλη γίνεται πολυπολιτισμική! Αρμένιοι, Εβραίοι, Αζέροι, αλλά και χιλιάδες Αμερικανοί τεχνικοί πετρελαίου, Γερμανοί μηχανικοί και Βρετανοί επιχειρηματίες ενώ στα πλούσια βόρεια προάστια, οι ξένοι συχνά ξεπερνούσαν τους Ιρανούς. Αλλά... Βλέπετε, υπάρχει και ένα...αλλά! Παρά τις επιτυχίες, η Λευκή Επανάσταση είχε και σοβαρά στραβοπατήματα: Η αγροτική μεταρρύθμιση απέτυχε εν μέρει: Το κράτος δεν κατάφερε να δημιουργήσει επαρκές δίκτυο υποστήριξης (πίστωση, μηχανήματα, άρδευση, συνεταιρισμούς) με αποτέλεσμα πολλές νέες μικρές εκμεταλλεύσεις απέτυχαν, οδηγώντας σε μαζική μετανάστευση προς τις πόλεις (ιδίως στη Τεχεράνη). Αυτό δημιούργησε φτωχογειτονιές, ανεργία και διάλυση της παραδοσιακής οικογενειακής δομής. Άνιση κατανομή οφελών: Τα οφέλη πήγαν κυρίως στην πόλη και την ελίτ. Ο πληθωρισμός (ιδίως τη δεκαετία του 1970), η διαφθορά και η σπατάλη σε μεγαλεπήβολα έργα και όπλα (ο Σάχης αγόραζε δισεκατομμύρια σε αμερικανικό εξοπλισμό) δημιούργησαν μια λαϊκή δυσαρέσκεια. Πολιτική καταστολή: Διότι ουσιαστικά, δεν υπήρξε πραγματική δημοκρατία. Το SAVAK (μυστική αστυνομία) καταπίεζε αντιφρονούντες ενώ ο Σάχης ήθελε εκσυγχρονισμό χωρίς να χάσει εξουσία. Κάτι παρόμοιο έζησε και η Ελλάδα της δικτατορίας των Συνταγματαρχών. Πολιτισμική και θρησκευτική αντίδραση: Φυσικότατα, η πιο σφοδρή αντίθεση ήρθε από τον σιιτικό κλήρο των μουλάδων. Οι μεταρρυθμίσεις έπληξαν τα οικονομικά τους (γεωργικές εκτάσεις), την επιρροή τους στην εκπαίδευση και το Δίκαιο, και θεωρήθηκαν «δυτικοποίηση» και «αντι-ισλαμικές» (ιδίως το δικαίωμα ψήφου στις γυναίκες!). Ο δε Αγιατολάχ, ο γνωστός μας Ρουχολάχ Χομεϊνί έγινε ο κύριος εκπρόσωπος της αντίστασης. Το 1963, μετά το δημοψήφισμα, ξέσπασαν ταραχές (Ιούνιος 1963) που καταπνίγηκαν βίαια. Τότε ο Χομεϊνί εξορίστηκε στο Παρίσι, όπου βρήκε πολύ φιλικό άσυλο, αλλά η φήμη του μεγάλωσε σε επικίνδυνο βαθμό. Άλλες ομάδες (παραδοσιακοί έμποροι του παζαριού – bazaaris, αριστεροί και λοιποί "θιγμένοι") έβλεπαν τις μεταρρυθμίσεις ως ξένο εισαγόμενο μοντέλο που αγνοούσε την ιρανική ταυτότητα και ενίσχυε την εξάρτηση από τη Δύση. Οι πρωταγωνιστές της εκδυτικοποίησης Οι Σάχηδες (η πάνω εξουσία): Ο Ρεζά Σαχ έθεσε τις βάσεις με αυταρχικό τρόπο. Ο γιος του Μοχάμαντ Ρεζά το πήγε στα άκρα: «Θέλω το Ιράν να γίνει η Ιαπωνία της Μέσης Ανατολής». Χρησιμοποίησε το SAVAK (μυστική αστυνομία) για να καταστείλει αντιφρονούντες, αλλά και το πετρέλαιο για να χρηματοδοτήσει την «Περσική Αυτοκρατορία». Οι Δυτικές δυνάμεις (ΗΠΑ και Βρετανία): Μετά το 1953, οι ΗΠΑ γίνονται ο κύριος σύμμαχος. Εκατομμύρια δολάρια σε βοήθεια, στρατιωτική εκπαίδευση και τεχνολογία. Αμερικανοί σύμβουλοι σχεδιάζουν μεταρρυθμίσεις. Η Βρετανία, μέσω της Anglo-Iranian Oil Company (αργότερα BP), είχε ήδη επιρροή από την εποχή του Ρεζά. Η ιρανική ελίτ και η μεσαία τάξη: Δυτικοσπουδαγμένοι Ιρανοί (πολλοί από Γαλλία, Αγγλία, Αμερική) επιστρέφουν και γίνονται υπουργοί, επιχειρηματίες, καθηγητές. Η νεολαία υιοθετεί τη μόδα, τη μουσική και τον τρόπο ζωής από δορυφορική τηλεόραση και περιοδικά. Το πετρέλαιο και η οικονομία: Το πετρέλαιο δεν ήταν απλώς χρήμα. Ήταν ο καταλύτης. Χωρίς αυτό, δεν θα υπήρχαν χρήματα για ουρανοξύστες, πανεπιστήμια και νυχτερινή ζωή (ντισκοτέκ, κλάμπ, κέντρα διασκέδασης κλπ). Η Σοράγια: Το σύμβολο της νέας Τεχεράνης Η Σοράγια Εσφαντιάρι-Μπαχτιαρί ενσάρκωνε όσο κανείς άλλος αυτό το όνειρο. Γεννημένη το 1932 στο Ισπαχάν από πατέρα καταγωγής Μπαχτιαρί (Bakhtiari, ένας κλάδος της φυλής των Φάρς - εξ ού και η γλώσσα Farsi - από την Περσία) και Γερμανίδα μητέρα, μεγάλωσε με ευρωπαϊκή ανατροφή στην Ελβετία και Γερμανία. Η Σοράγια, η "παραμυθένια" κούκλα με το θλιμμένο βλέμμα Παντρεύτηκε τον Σάχη το 1951 σε μια παραμυθένια τελετή, με νυφικό Dior γεμάτο διαμάντια, και έγινε βασίλισσα σε ηλικία 18 ετών. Κατά τη διάρκεια της επτάχρονης βασιλείας της (1951-1958), η παρουσία της ενίσχυσε δραστικά την κοσμοπολίτικη εικόνα της Τεχεράνης. Οι γυναίκες της ελίτ μιμούνταν το στυλ της, τα ευρωπαϊκά φορέματά της και τον ελεύθερο τρόπο ζωής της. Η πίεση για διάδοχο οδήγησε στο τραγικό διαζύγιο του 1958, αλλά η Σοράγια παρέμεινε «Βασιλική Πριγκίπισσα» και σύμβολο της χαμένης εποχής. Μετά το διαζύγιο, η Σοράγια έζησε μια ζωή υψηλής κοινωνίας στην Ευρώπη, ταξιδεύοντας ανάμεσα σε Ρώμη, Παρίσι και ελληνικά νησιά. Η σχέση της – φιλική και φημολογούμενη ερωτική – με τον Αριστοτέλη Ωνάση αποτέλεσε ένα από τα πιο λαμπερά κεφάλαια της μετα-διαζυγίου ζωής της και συνέβαλε καθοριστικά στη δημιουργία της κοσμοπολίτικης Μυκόνου. Στα τέλη της δεκαετίας του 1950 και στις αρχές του 1960, η «θλιμμένη πριγκίπισσα», με την αριστοκρατική της χάρη και τα μεγάλα θλιμμένα μάτια της, βρέθηκε κοντά στον Έλληνα εφοπλιστή, έναν από τους πιο ισχυρούς άνδρες της εποχής. Μαζί με τον Ωνάση και το θρυλικό κότερό του «Χριστίνα», η Σοράγια επισκέπτόταν συχνά τη Μύκονο, ως το πιο ιδανικό νησί για να απομονώνεται μετά από προσωπικές δυσκολίες αλλά ταυτόχρονα μετατρέποντάς το νησί των Κυκλάδων σε προορισμό της διεθνούς jet set. Ουσιαστικά, ο Ωνάσης ήθελε να να μετατρέψει το νησί αυτό από απομονωνμένο σε κοσμοπολίτικο τουριστικό κέντρο και η Σοράγια, με την διεθνή της λάμψη, συνέβαλε τα μάλα. Η παρουσία της – με καφτάνια, κομψή εμφάνιση και αύρα βασιλικής μεγαλοπρέπειας – μαζί με την άφιξη άλλων διασημοτήτων όπως η Μαρία Κάλλας, ο Σταύρος Νιάρχος και αργότερα η Jackie Kennedy, έδωσε τεράστια ώθηση στο νησί. Τα κότερα της διεθνούς ελίτ άρχισαν να πιάνουν θέση στις παραλίες του Super Paradise και του Ψαρού, ενώ αναπτύχθηκαν πολυτελή ξενοδοχεία, μπαρ και νυχτερινά κέντρα. Η Μύκονος λοιπόν, μεταμορφώθηκε από ήσυχο κυκλαδίτικο νησί σε «Παρίσι του Αιγαίου», όπου η περσική τραγωδία συναντούσε την ελληνική μεγαλοπρέπεια και η νύχτα γέμιζε με μουσική, σαμπάνια και ατελείωτα πάρτι κάτω από το κυκλαδίτικο φεγγάρι. Αυτή η «βασιλική» επισκεψιμότητα λειτούργησε ως καταλύτης για τη μυθική, ανέμελη και πολυτελή Μύκονο που γνωρίζουμε σήμερα, συνδέοντας έτσι την κοσμοπολίτικη Τεχεράνη του Σάχη με την αναδυόμενη κοσμοπολίτικη Μεσόγειο. Παρ' όλο που χώρισαν, ο Σάχης και η Σοράγια παρέμειναν σε επαφή μέχρι τον θάνατό του το 1980. Η Σοράγια δεν ξαναπαντρεύτηκε, δοκίμασε την υποκριτική και έζησε μια ζωή γεμάτη ταξίδια και μοναξιά, πεθαίνοντας τελικά στο Παρίσι το 2001. Το σκοτεινό πρόσωπο και το απότομο τέλος Η εκδυτικοποίηση όπως έγραψα πιο πάνω, ήταν βαθιά άνιση: Τα πλούσια βόρεια προάστια της Τεχεράνης έμοιαζαν με δυτική αποικία, ενώ η επαρχία και οι φτωχοί ένιωθαν ξένοι. Η διαφθορά, η καταστολή από το SAVAK και η απόσταση από τις ισλαμικές ρίζες προκάλεσαν αντιδράσεις. Κι έτσι, φτάνουμε στο πικρό 1978-1979, όπου μαζικές διαδηλώσεις οδήγησαν στην Επανάσταση του Αγιατολάχ Χομεϊνί. Ο Σάχης διέφυγε τον Ιανουάριο του 1979 και η Τεχεράνη άλλαξε παντελώς εικόνα μέσα σε μόλις μερικούς μήνες και από πόλη των μίνι φουστών και των ντισκοτέκ, μετατράπηκε σε καρδιά της Ισλαμικής "Δημοκρατίας". Σήμερα, οι φωτογραφίες από την Τεχεράνη της δεκαετίας του ’70 – γυναίκες με μίνι φούστες σε λεωφόρους, νέοι σε ντισκοτέκ, σύγχρονα κτίρια – μοιάζουν με σκηνές από άλλο πλανήτη. Κι όμως, ήταν πραγματικότητα. Ήταν η στιγμή που το Ιράν, με την ηγεσία του Σάχη και την εικόνα γυναικών όπως η Σοράγια, προσπάθησε να γίνει Δύση, χρησιμοποιώντας πετρέλαιο, φιλοδοξία και ξένη υποστήριξη. Το πείραμα κατέρρευσε γρήγορα, δείχνοντας πόσο εύθραυστη είναι μια ολοκληρωτική μεταρρύθμιση όταν αυτή αγνοεί τις βαθιές πολιτισμικές ρίζες. Η κοσμοπολίτικη Τεχεράνη δεν ήταν ουτοπία. Ήταν ένας υβριδικός κόσμος – φωτεινός, αντιφατικός, γεμάτος ελπίδες και σκιές – που γεννήθηκε από ιστορικές συγκυρίες και χάθηκε μέσα σε λίγους μήνες του 1979, αφήνοντας πίσω του μια κληρονομιά που ακόμα συζητείται. Και η Σοράγια, με την τραγική της ιστορία αγάπης, θυσίας και κοσμοπολίτικης λάμψης – από την Τεχεράνη μέχρι τη Μύκονο – παραμένει το πιο συγκινητικό σύμβολο εκείνης της χαμένης εποχής... Πύρινος Λόγιος sergioschrys@outlook.com

Το Ιράν έχει όλα τα χαρτιά – Στη Μέση Ανατολή και το USS George Bush Η μονομερής εκεχειρία που ανακοίνωσε ο πρόεδρος των ΗΠΑ Tράμπ στις 21 Απριλίου 2026 δεν αποτελεί χειρονομία καλής θέλησης προς το Ιράν, αλλά παραδοχή ήττας - Δύο υπαναχωρήσεις των ΗΠΑ σε δύο εβδομάδες: Ο φόβος της αντιπαράθεσης! Η μονομερής εκεχειρία του Τραμπ του Αμερικανού Προέδρου, δεν σηματοδοτεί καλή θέληση, αλλά φόβο επανεισόδου σε έναν πόλεμο που δεν μπορεί να κερδηθεί κατά του Ιράν… Κατά τους Ιρανούς αξιωματούχους, η στρατιωτική επιθετικότητα απέτυχε, ο εκφοβισμός των ΗΠΑ δεν θα ανοίξει το Στενό του Ορμούζ, λέει ο Καλίμπαφ, ο πρόεδρος του ιρανικού κοινοβουλίου. Σε μια ανάρτηση στον λογαριασμό του Χ, ο Καλίμπαφ δήλωσε ότι το άνοιγμα των Στενών του Ορμούζ, μιας βασικής πλωτής οδού στον Περσικό Κόλπο από την οποία διέρχεται το 20% της παγκόσμιας προσφοράς πετρελαίου, δεν θα είναι δυνατό λόγω των «κατάφωρων παραβιάσεων» της εκεχειρίας που ανακοινώθηκε νωρίτερα αυτόν τον μήνα για να σταματήσει η αμερικανο-ισραηλινή επιθετικότητα εναντίον της χώρας. Παραβιάζουν μόνιμα ΗΠΑ και Ισραήλ την εκεχειρία Ο Καλίμπαφ, ο οποίος έχει διατελέσει επικεφαλής διαπραγματευτής του Ιράν στις συνομιλίες με τις ΗΠΑ, αναφέρθηκε στον συνεχιζόμενο αποκλεισμό των εμπορικών δραστηριοτήτων του Ιράν σε διεθνή ύδατα από τις ΗΠΑ και στις επαναλαμβανόμενες επιθέσεις του ισραηλινού καθεστώτος στον Λίβανο ως σαφή παραδείγματα παραβιάσεων της κατάπαυσης του πυρός. Οι ΗΠΑ πιέζουν το Ιράν για μια συμφωνία με τους δικούς του όρους. Ένας πρώτος γύρος συνομιλιών με τη μεσολάβηση του Πακιστάν κατέρρευσε στο Ισλαμαμπάντ στις 12 Απριλίου χωρίς συμφωνία, λίγες ημέρες αφότου τέθηκε σε ισχύ η δύο εβδομάδων εκεχειρία στις 8 Απριλίου. Το Ιράν απέφυγε να δεσμευτεί για έναν δεύτερο γύρο διαπραγματεύσεων με τις ΗΠΑ στην πακιστανική πρωτεύουσα Ισλαμαμπάντ, με τις αρχές να επικαλούνται τις υπερβολικές απαιτήσεις των ΗΠΑ και τον ναυτικό αποκλεισμό του Ιράν ως δύο κύρια εμπόδια για την ολοκλήρωση του πολέμου. Οι ΗΠΑ απαιτούν το Ιράν να χαλαρώσει τους ελέγχους στο Ορμούζ χωρίς να άρουν τον ναυτικό αποκλεισμό Αυτό συμβαίνει καθώς η Ουάσινγκτον θέλει το Ιράν να χαλαρώσει τους περιορισμούς του στη διέλευση μέσω του Στενού του Ορμούζ χωρίς να άρει τον δικό του αποκλεισμό στα ιρανικά λιμάνια, ένα αίτημα που το Ιράν έχει απορρίψει. «Απέτυχαν στους στόχους τους μέσω στρατιωτικής επιθετικότητας, και θα αποτύχουν και με τακτικές εκφοβισμού. Η μόνη λύση είναι να αποδεχτούν οι Αμερικανοί τα δικαιώματα του ιρανικού έθνους», δήλωσε ο Καλίμπαφ στην ανάρτησή του. Οι ΗΠΑ περιμένουν δεύτερη πρόταση από το Ιράν Η ανάρτηση αυτή έγινε λιγότερο από μία ημέρα αφότου ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τραμπ παρέτεινε μονομερώς την εκεχειρία, λέγοντας ότι η κυβέρνησή του θα περιμένει μια ιρανική πρόταση για έναν δεύτερο γύρο συνομιλιών στο Πακιστάν. Οι ιρανικές αρχές δεν έχουν ακόμη δώσει κανένα μήνυμα ότι θα συμμετάσχουν στις συνομιλίες. Ο υπουργός Ναυτικού των ΗΠΑ Τζον Φέλαν υπέβαλε την παραίτησή του Ο υπουργός Ναυτικού των ΗΠΑ, Τζον Φέλαν, παραιτήθηκε, ανακοίνωσε το Πεντάγωνο. «Ο υπουργός Ναυτικού Τζον Φέλαν αποχωρεί από την κυβέρνηση», ανέφερε σε ανακοίνωσή του το υπουργείο Πολέμου των ΗΠΑ. Διευκρίνισαν ότι η απόφαση για την απόλυση του αρμόδιου υπουργού ελήφθη στο πλαίσιο του συνεχιζόμενου αποκλεισμού του Ιράν από τις ΗΠΑ. Η απόφαση τίθεται σε ισχύ αμέσως. Σύμφωνα με το Axios, ο Τζον Φέλαν «δεν τα πήγαινε καλά» με τον υπουργό Άμυνας των ΗΠΑ, αλλά φέρεται να είχε καλές σχέσεις με τον πρόεδρο των ΗΠΑ Τραμπ. Μπαμπαΐ (αντιπρόεδρος Κοινοβουλίου Ιράν): Για πρώτη φορά το Ιράν έλαβε έσοδα από τέλη διέλευσης στο Ορμούζ Το Ιράν έλαβε για πρώτη φορά έσοδα από τέλη διέλευσης μέσω του Στενού του Ορμούζ, δήλωσε ο αντιπρόεδρος του κοινοβουλίου Χαμίντρεζα Χατζ Μπαμπαΐ. Σύμφωνα με όσα μετέδωσε το πρακτορείο Mehr News, τα χρήματα κατατέθηκαν στην κεντρική τράπεζα της χώρας. «Τα πρώτα έσοδα από δασμούς στο Στενό του Ορμούζ κατατέθηκαν σε λογαριασμό στην κεντρική τράπεζα του Ιράν», σημείωσε ο Χαμίντρεζα Χατζ Μπαμπαΐ. Νωρίτερα, η επικεφαλής της ευρωπαϊκής διπλωματίας Κάγια Κάλας είχε δηλώσει ότι η ΕΕ είναι κατηγορηματικά αντίθετη σε οποιοδήποτε σύστημα πληρωμής για τη διέλευση από το Στενό του Ορμούζ. Τόνισε ότι η κατάσταση στη θαλάσσια αυτή οδό αλλάζει καθημερινά, ανάλογα με το αν είναι ανοιχτή ή κλειστή. Από την πλευρά του, ο εκπρόσωπος του ιρανικού Υπουργείου Εξωτερικών Εσμαΐλ Μπαγκάι υπογράμμισε ότι το «τελεσίγραφο» της Κάλας, με το οποίο ζητούσε να ανοίξει το στενό, υπερβαίνει τις αρμοδιότητές της. Η μονομερής εκεχειρία Τραμπ δεν σηματοδοτεί καλή θέληση, αλλά φόβο επανεισόδου σε έναν πόλεμο που δεν μπορεί να κερδηθεί Ο πόλεμος 40 ημερών που επιβλήθηκε από τον άξονα ΗΠΑ-Ισραήλ στην Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν και οι συνέπειές του, συμπεριλαμβανομένων των συνομιλιών στο Ισλαμαμπάντ, όπου η ιρανική πλευρά επέδειξε την ασυμβίβαστη στάση και το πάνω χέρι της, δείχνουν τη νέα ισορροπία δυνάμεων. Έχοντας αναδειχθεί ως ο αδιαμφισβήτητος νικητής στο πεδίο της μάχης, το Ιράν υπαγορεύει πλέον τους όρους οποιασδήποτε μελλοντικής διπλωματικής εμπλοκής. Η μονομερής εκεχειρία που ανακοίνωσε ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τραμπ στις 21 Απριλίου 2026 δεν αποτελεί χειρονομία καλής θέλησης προς το Ιράν, αλλά παραδοχή ήττας. Οι Ηνωμένες Πολιτείες επιδίωξαν να διαλύσουν το Ιράν, αλλά δεν μπόρεσαν να σπάσουν το τείχος της ιρανικής ανθεκτικότητας. Νέος πόλεμος θα ήταν καταστροφή για τις ΗΠΑ Η μονομερής παράταση δύο εβδομάδων της κατάπαυσης του πυρός σηματοδοτεί ότι οι ΗΠΑ θεωρούν πλέον τον κίνδυνο επανέναρξης του επιθετικού πολέμου κατά του Ιράν απαγορευτικά υψηλό. Από την αμερικανική οπτική γωνία, ένας νέος γύρος πόλεμος όχι μόνο θα εδραίωνε τον πλήρη και αδιαμφισβήτητο έλεγχο του Ιράν επί του Στενού του Ορμούζ, αλλά θα του παρείχε και νέα και ακόμη πιο σημαντική στρατηγική μόχλευση στην περιοχή. Ο Τραμπ θα αναγκαζόταν τότε να κάνει μεγαλύτερες παραχωρήσεις στο Ιράν στις μεταπολεμικές διαπραγματεύσεις απλώς για να βγει από το τέλμα στο οποίο βρίσκονται οι ΗΠΑ και ο Αμερικανικός στρατός. Η κατάπαυση του πυρός είναι επομένως μια στρατηγική υποχώρηση που γεννήθηκε από αναγκαιότητα, όχι από επιλογή. Fox News: Σε 3 με 5 ημέρες στη Μέση Ανατολή το τρίτο αεροπλανοφόρο των ΗΠΑ Το τρίτο αμερικανικό αεροπλανοφόρο «USS George H. W. Bush (CVN-77)» αναμένεται να φτάσει στη Μέση Ανατολή μέσα σε τρεις έως πέντε ημέρες, σύμφωνα με τη δημοσιογράφο του Fox News Τζένιφερ Γκρίφιν. Στο Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ υπάρχουν συνολικά 11 ενεργά αεροπλανοφόρα. Δύο από αυτά — το «USS Abraham Lincoln (CVN-72)» και το «USS Gerald R. Ford (CVN-78)» — συμμετέχουν ήδη στην κοινή επιχείρηση ΗΠΑ και Ισραήλ κατά του Ιράν. «Το τρίτο αεροπλανοφόρο του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ, George Bush, θα φτάσει στη Μέση Ανατολή μέσα στις επόμενες τρεις έως πέντε ημέρες, ακολουθώντας μια παρακαμπτήρια διαδρομή γύρω από το νότιο άκρο της Αφρικής», έγραψε η Γκρίφιν στο κοινωνικό δίκτυο Χ. Οικονομική πίεση – Ένα άρχηστο εργαλείο μετά από στρατιωτική αποτυχία Μετά την στρατιωτική ήττα και το διπλωματικό φιάσκο, οι ΗΠΑ επέστρεψαν στο ίδιο παλιό εγχειρίδιο οικονομικής πίεσης, αυτή τη φορά απειλώντας με ναυτικό αποκλεισμό. Ωστόσο, αυτός ο γύρος διαφέρει θεμελιωδώς από τους προηγούμενους γύρους που χαρακτηρίστηκαν από άδικες κυρώσεις. Οι Ηνωμένες Πολιτείες απέτυχαν στον πόλεμο κατά του Ιράν. Οι πολυδιαφημισμένες «στρατιωτικές επιλογές» τους έχουν απαξιωθεί στο πεδίο της μάχης από τις ιρανικές ένοπλες δυνάμεις που προκάλεσαν οδυνηρά πλήγματα στον εχθρό κατά τη διάρκεια του πολέμου 40 ημερών. Η νέα μόχλευση του Ιράν: Το Στενό του Ορμούζ ως αντίμετρο Μια άλλη κρίσιμη διαφορά είναι ότι το Ιράν διαθέτει πλέον το δικό του εξαιρετικά αποτελεσματικό οικονομικό εργαλείο – το Στενό του Ορμούζ, το οποίο ορισμένοι έχουν χαρακτηρίσει ακόμη και «οικονομικό πυρηνικό όπλο» λόγω του αντίκτυπού του στην παγκόσμια οικονομία. Σήμερα, είναι το Ιράν που επιβάλλει οικονομικές πιέσεις στις Ηνωμένες Πολιτείες και τους συμμάχους τους. Δύο υπαναχωρήσεις των ΗΠΑ σε δύο εβδομάδες: Ο φόβος της αντιπαράθεσης Η άρνηση του Τραμπ να ξεκινήσει δεύτερο γύρο πολέμου και το αίτημά του για μονομερή κατάπαυση του πυρός, με το προφανές πρόσχημα ενός αιτήματος από τον αρχηγό του πακιστανικού στρατού, Στρατηγό Ασίμ Μουνίρ, σηματοδοτεί μια πρωτοφανή εξέλιξη. Το Ιράν δυσφήμησε τα αμερικανικά όπλα Το Ιράν έχει δυσφημίσει τα πιο προηγμένα στρατιωτικά περιουσιακά στοιχεία του εχθρού – γιγάντια αεροπλανοφόρα όπως το USS Gerald Ford και το USS Abraham Lincoln, προηγμένα μαχητικά όπως το F-35, και άλλα όπλα πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων. Ο ναυτικός αποκλεισμός: Μια στρατηγική ψευδαίσθηση – Το Ιράν δεν είναι Βενεζουέλα Η θεατρική επίδειξη ενός ναυτικού αποκλεισμού από τις ΗΠΑ δεν μπορεί να επηρεάσει τη διαπραγματευτική στρατηγική του Ιράν. Το Ιράν δεν είναι Βενεζουέλα. Ο αποκλεισμός που λειτούργησε εναντίον μιας εύθραυστης χώρας της Νότιας Αμερικής δεν θα λειτουργήσει εναντίον μιας ανθεκτικής δύναμης με 40 χρόνια εμπειρίας στην αψηφώντας κυρώσεις. Γιατί το Ιράν δεν συμμετείχε στον δεύτερο γύρο των συνομιλιών στην Ισλαμαμπάντ; Ο κύριος λόγος είναι πολύ πιο θεμελιώδης: οι Ηνωμένες Πολιτείες επέμειναν στην εισαγωγή θεμάτων που είναι εντελώς άσχετα με τον οριστικό τερματισμό του πολέμου. Οι ηττημένοι δεν επιβάλλουν όρους Ένας ηττημένος δεν μπορεί να υπαγορεύει όρους. Το Ιράν δεν θα διαπραγματευτεί υπό τη σκιά του εκβιασμού, ιδίως στο πυρηνικό ζήτημα. Το Ιράν κρατάει όλα τα χαρτιά και οι ΗΠΑ πρέπει να αποδεχθούν Ο πόλεμος 40 ημερών έληξε με το Ιράν ως τον σαφή και αδιαμφισβήτητο νικητή. Οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να εγκαταλείψουν τις μαξιμαλιστικές απαιτήσεις τους, να αποδεχτούν τους όρους του Ιράν και να προσφέρουν γνήσιες παραχωρήσεις. Η εποχή των μονόπλευρων απαιτήσεων έχει τελειώσει. Η εποχή της ιρανικής ισχύος έχει ξεκινήσει. Μίαρσχαϊμερ (Σικάγο): «Αν συνεχιστούν οι εντάσεις, το Ιράν θα νικήσει ολοκληρωτικά» Εάν οι εντάσεις στη Μέση Ανατολή συνεχιστούν, το Ιράν θα βγει νικητής, δήλωσε ο καθηγητής του Πανεπιστημίου του Σικάγο, Μίαρσχαϊμερ. «Ο Τραμπ απλώς πρέπει να τερματίσει αυτόν τον πόλεμο το συντομότερο δυνατό… Αν ανεβούμε την κλίμακα, οι Ιρανοί θα κερδίσουν, όχι οι Αμερικανοί», τόνισε. Βραχυπρόθεσμος κίνδυνος – Εξάντλησαν τα αποθέματα πυραύλων οι Αμερικανοί Ο στρατός των ΗΠΑ έχει εξαντλήσει σημαντικά τα αποθέματά του σε πυραύλους κατά τη διάρκεια του πολέμου με το Ιράν (σχεδόν 50% σε Patriot και THAAD), σύμφωνα με ανάλυση του CSIS που μεταδόθηκε από το CNN. McGregor (πρώην σύμβουλος Πενταγώνου): Ο πόλεμος στο Ιράν μπορεί να ανατρέψει κυβερνήσεις στη Δυτική Ευρώπη Οι συνέπειες ενός πολέμου των ΗΠΑ κατά του Ιράν θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε ανατροπή κυβερνήσεων στη Δυτική Ευρώπη, εκτιμά ο πρώην σύμβουλος του Πενταγώνου Ντάγκλας ΜακΓκρέγκορ. Ray McGovern (πρώην αναλυτής CIA): Οι στρατιωτικοί να αρνηθούν χερσαία εισβολή Οι Αμερικανοί στρατιωτικοί θα πρέπει να αρνηθούν να εκτελέσουν εντολή του Τραμπ για χερσαία επιχείρηση στο Ιράν, προειδοποιεί ο πρώην αναλυτής της CIA Ρέι ΜακΓκόβερν.

«Πληρώνεις και γλιτώνεις»…Συνώνυμο της διαφθοράς ο ΟΠΕΚΕΠΕ Η Ευρωπαία Εισαγγελέας Λάουρα Κοβέσι καταγγέλλει καθεστώς ατιμωρησίας, βάζει στο στόχαστρο τον ΟΠΕΚΕΠΕ και στέλνει ηχηρό μήνυμα στη Δικαιοσύνη για τη μάχη κατά της διαφθοράς στην Ελλάδα Μια δήλωση-βόμβα από την Ευρωπαία Γενική Εισαγγελέα Λάουρα Κοβέσι έρχεται να τινάξει στον αέρα το αφήγημα περί «κανονικότητας» στην Ελλάδα, αποκαλύπτοντας ένα σύστημα όπου η απάτη όχι μόνο ανθεί, αλλά συχνά μένει ατιμώρητη. Με λόγια που δεν αφήνουν περιθώρια παρερμηνείας, μιλώντας στο Οικονομικό Φόρουμ των Δελφών, η κορυφαία Ευρωπαία εισαγγελέας περιγράφει μια χώρα όπου —όπως η ίδια λέει— «αν κάποιος διαπράξει απάτη, επιστρέφει τα χρήματα και φεύγει ελεύθερος». Ένα μοντέλο που, αν επιβεβαιώνεται στην πράξη, εγείρει σοβαρά ερωτήματα για το κράτος δικαίου και τη λειτουργία της Δικαιοσύνης. Η καταγγελία που σοκάρει Η Λάουρα Κοβέσι δεν μάσησε τα λόγια της. Με ευθεία αμφισβήτηση του ελληνικού θεσμικού πλαισίου, έθεσε το ερώτημα που καίει: πώς είναι δυνατόν η απάτη να αντιμετωπίζεται με επιστροφή χρημάτων και όχι με πραγματικές κυρώσεις; Παρότι αναγνώρισε ότι μετά από παρεμβάσεις της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας υπήρξαν αλλαγές στη νομοθεσία, το μήνυμα ήταν σαφές: το πρόβλημα δεν είναι θεωρητικό — είναι βαθιά ριζωμένο. «Συνώνυμο της διαφθοράς ο ΟΠΕΚΕΠΕ» Ακόμη πιο σκληρή ήταν η τοποθέτησή της για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, έναν οργανισμό που διαχειρίζεται ευρωπαϊκά κονδύλια. «Έχει καταστεί συνώνυμο της διαφθοράς», δήλωσε, βάζοντας στο κάδρο ένα από τα πιο ευαίσθητα πεδία διαχείρισης δημόσιου χρήματος. Αναφερόμενη στη συζήτηση για την άρση ασυλίας στη Βουλή, κατήγγειλε προσπάθεια αποπροσανατολισμού: «Όλος αυτός ο θόρυβος απομακρύνει από την ουσία». Και η ουσία, όπως είπε, είναι μία: ποιος ευθύνεται. Με σαφήνεια τόνισε ότι η κατάχρηση εξουσίας και η απάτη είναι ποινικά αδικήματα — και δεν μπορούν να βαφτίζονται «πολιτική πρακτική». Μάλιστα, σε ερώτηση που δέχθηκε στη συνέντευξη Τύπου που ακολούθησε, για το αν αισθάνεται ότι δέχεται επιθέσεις από μέλη της κυβέρνησης, η Λάουρα απάντησε με σαφή διάθεση αποστασιοποίησης από την πολιτική αντιπαράθεση. «Δεν σχολιάζω όσα λένε οι πολιτικοί, αν το έκανα, θα έπρεπε να περνάω 23 ώρες την ημέρα επαναλαμβάνοντας τα ίδια», τόνισε. «Κάντε τη δουλειά σας» Σε μια από τις πιο αιχμηρές παρεμβάσεις της, η Λάουρα Κοβέσι έστειλε ξεκάθαρο μήνυμα προς τους εισαγγελείς: «Αν βλέπεις απάτη, κάνε τη δουλειά σου». Η φράση αυτή λειτούργησε σαν ευθεία προτροπή — ή και προειδοποίηση — προς όσους καλούνται να εφαρμόσουν τον νόμο, σε μια περίοδο όπου η εμπιστοσύνη των πολιτών δοκιμάζεται. Έρευνες υπό πίεση και μάχη με τον χρόνο Η έρευνα για τον ΟΠΕΚΕΠΕ βρίσκεται σε κρίσιμο σημείο, με κάποιες υποθέσεις να έχουν ολοκληρωθεί και άλλες να συνεχίζονται. Η ίδια αναγνώρισε την ανάγκη επιτάχυνσης, σημειώνοντας ότι ακόμη και ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει τονίσει τη σημασία της γρήγορης ολοκλήρωσης. Ωστόσο, δεν παρέλειψε να επισημάνει τα όρια. Ελάχιστο προσωπικό, τεράστιος όγκος εγγράφων και πίεση χρόνου. «Είμαστε τρεις άνθρωποι που πρέπει να διαβάσουμε χιλιάδες έγγραφα», είπε χαρακτηριστικά, αναδεικνύοντας το μέγεθος της πρόκλησης. «Καρφιά» για τους πολιτικούς Μιλώντας για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, η Ευρωπαία Εισαγγελέας ανέφερε ότι «έχουμε αρκετές υποθέσεις, πιθανώς θα έρθουν κι άλλες καταγγελίες για πιθανά αδικήματα, αλλά δεν μπορώ να πω αν θα υπάρξουν κι άλλες δικογραφίες αυτήν τη στιγμή». Σχολιάζοντας την κριτική που ασκείται από πολιτικούς στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, η Λάουρα τόνισε ότι «αντικρούω κατηγορηματικά τις όποιες κατηγορίες και ισχυρισμούς». Μάλιστα, όταν ρωτήθηκε για τις επιθέσεις που δέχεται ο θεσμός, απάντησε χαρακτηριστικά: «Ποιος ασκεί κριτική στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία; Οκ, οι πολιτικοί…». «Δεν είμαστε υπηρεσία – είμαστε θεσμός» Η Λάουρα Κοβέσι θέλησε να ξεκαθαρίσει και τον ρόλο της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, τονίζοντας ότι δεν πρόκειται για μια απλή υπηρεσία αλλά για έναν θεσμό που εφαρμόζει το δίκαιο των κρατών-μελών. «Δεν είμαστε ξένοι», υπογράμμισε, απαντώντας έμμεσα σε όσους επιχειρούν να παρουσιάσουν τις παρεμβάσεις της ως εξωτερική παρέμβαση. Εμπιστοσύνη στους πολίτες – όχι στο σύστημα Παρά τη σφοδρή κριτική, η Ευρωπαία Εισαγγελέας ξεχώρισε την ελληνική κοινωνία από το πολιτικό και θεσμικό σύστημα. «Δεν πιστεύω ότι οι Έλληνες αποδέχονται τη διαφθορά ως τρόπο ζωής», δήλωσε, εκφράζοντας θαυμασμό για όσους αντιδρούν και καταγγέλλουν τέτοια φαινόμενα. Η αυξημένη ροή καταγγελιών προς την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, όπως σημείωσε, αποτελεί ένδειξη ότι οι πολίτες αρχίζουν να εμπιστεύονται περισσότερο τους ευρωπαϊκούς θεσμούς από τους εγχώριους. «Φέτος έχουν διπλασιαστεί οι καταγγελίες από την Ελλάδα» Η επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, είπε επίσης πως φαίνεται η εμπιστοσύνη στον θεσμό από το πως αντιδρούν οι πολίτες. «Όταν καθαρίζεις το σπίτι σου και βάζεις τη βρωμιά στο χαλί, αυτό δεν σημαίνει ότι το σπίτι σου είναι καθαρό. Λοιπόν όλοι μπορούν να συγκρίνουν τα στατιστικά μας, είναι δημόσια- δεν μπορώ να πω ότι, “Ω, η Ελλάδα είναι πολύ διεφθαρμένη επειδή έχουμε 100 περιπτώσεις ή 50 περιπτώσεις”. Δεν ξέρω. Δεν το μετράω αυτό. Για μένα, είναι σημαντικό απλώς να σας δώσω ένα παράδειγμα. Φέτος έχουμε διπλάσιο αριθμό νέων περιπτώσεων που καταγράφηκαν στην Ελλάδα επειδή πολλοί πολίτες έστειλαν καταγγελίες σε εμάς. Αυτό είναι καλό σημάδι. Εμπιστεύονται αυτό που κάνουμε. Αλλά αυτό που μπορώ να σας πω είναι ότι οι συνάδελφοί μας εδώ στο γραφείο της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας στην Αθήνα είναι πολύ καλοί. Και πρέπει να θαυμάσω το θάρρος τους να αλλάξει αυτό. Θέλουν να το αλλάξουν αυτό. Και αυτό είναι πολύ σημαντικό», τόνισε. «Άκουγα συνέχεια, “Έτσι κάνουμε τα πράγματα στην Ελλάδα”. Δεν ξέρω πόσα αιτήματα άρσης ασυλιών υπήρχαν στην Ελλάδα. Ίσως ήταν εκατοντάδες. Δεν γνωρίζω πόροι βουλευτές ή πρώην υπουργοί ερευνήθηκαν πριν ξεκινήσει η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία στην Ελλάδα. Δεν ξέρω. Αλλά μπορώ να σας πω ότι αυτοί οι εισαγγελείς έχουν το θάρρος να το κάνουν. Και αυτό είναι το κύριο και σημαντικό. Δεν έχει να κάνει με το πόσο διεφθαρμένοι είναι η χώρα σε σύγκριση με τη Ρουμανία ή με τη Γερμανία ή με τη Γαλλία ή με άλλα κράτη μέλη. Το σημαντικό είναι, έχεις ένα πρόβλημα, κάνεις τη δουλειά σου. Είσαι εισαγγελέας. Βλέπετε ότι υπάρχει διαφθορά, κάντε τη δουλειά σας. Βλέπεις ότι έχεις προβλήματα στη νομοθεσία, άλλαξε τον νόμο, κάνε τη δουλειά σου. Διότι αν όλοι κάνουμε τη δουλειά μας, φυσικά, θα φύγουμε σε μια καθαρότερη χώρα όπου όλα θα πάνε καλύτερα και η διαφθορά δεν θα είναι πλέον τρόπος ζωής», συμπλήρωσε. Σκιές και ερωτήματα χωρίς απαντήσεις Την ίδια ώρα, η συζήτηση για την ανανέωση της θητείας των Ελλήνων Ευρωπαίων εισαγγελέων ανοίγει νέα ερωτήματα. Η ίδια άφησε αιχμές, δηλώνοντας ότι δεν κατανοεί γιατί κάποιοι επιθυμούν να αφαιρεθούν υποθέσεις από εκείνους που ήδη τις χειρίζονται. Μια φράση που εντείνει τις υποψίες για παρεμβάσεις και πιέσεις στο έργο της Δικαιοσύνης. Το μεγάλο ερώτημα Οι αποκαλύψεις και οι δηλώσεις της Λάουρα Κοβέσι δεν αφήνουν περιθώρια εφησυχασμού. Αν η απάτη μπορεί να «κλείνει» με επιστροφή χρημάτων και αν οργανισμοί συνδέονται με συστηματική διαφθορά, τότε το πρόβλημα δεν είναι μεμονωμένο — είναι δομικό. Και το ερώτημα που μένει να απαντηθεί είναι ένα: θα υπάρξει πραγματική κάθαρση ή όλα θα θαφτούν ξανά κάτω από τον θόρυβο;