Search this site

Πως το είπε ο Κυριάκος; Ότι ο Σαμαράς έχει τεχνογνωσία να βλάπτει την παράταξη; Χάχά Δεν το περίμενα ότι θα φτάσω σ’ αυτό το σημείο, αλλά είμαι υποχρεωμένη να συμφωνήσω μαζί του (με τον Κυριάκο)! Πως να διαφωνήσω, όταν είναι ο Μεσσήνιος που επέβαλε το Μητσοτάκη τον Β’ αρχηγό στη ΝΔ πριν μια δεκαετία και έτσι την έκανε Ποτάμι και το χειρότερο, τον φορτωθήκαμε και εμείς σαν πρωθυπουργό! Δεν ξέρω τι σκεφτόταν εκείνη την εποχή ο Αντώνης, ίσως ότι ο Κυριάκος δεν είναι σαν την αδελφούλα του, αλλά υποτίμησε το ότι το Μητσοτακέικο είναι ...Μητσοτακέικο! Και επειδή το Μητσοτακέικο είναι ...Μητσοτακέικο, αντί για ευγνωμοσύνη, ο Σαμαράς εισέπραξε διαγραφή από τον Κυριάκο! Το θράσος αυτού του τύπου δεν έχει όρια! Σε λίγο θα μας κάνει να ξεχάσουμε κι αυτά που ξέρουμε! Δεν με πιστεύετε; Ιδού η ακριβής δήλωσή του: «Κυβέρνηση σχηματίζει το πρώτο κόμμα –αυτό είναι δεδομένο και κατάκτηση όλων των κοινοβουλευτικών συστημάτων– με Πρωθυπουργό τον αρχηγό του πρώτου κόμματος»! Που το βρήκες γραμμένο αυτό ρε Κούλη και το ξεστομίζεις με θράσος σαν αναμφισβήτητη αλήθεια; Το ελληνικό Σύνταγμα και όλα τα Συντάγματα στις κοινοβουλευτικές Δημοκρατίες, άλλα λένε. Λένε πως κυβέρνηση σχηματίζει όποιος διαθέτει κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Μπορεί να είναι ένα κόμμα, εάν έχει αυτοδυναμία, ή ένας συνασπισμός κομμάτων που αθροίζει πάνω από 150 έδρες. Δεν είναι μάλιστα απαραίτητο να συμμετέχει το πρώτο κόμμα, αρκεί ο συνασπισμός να έχει κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Και βέβαια πρωθυπουργό ορίζουν όποιον επιλέξουν τα κόμματα του συνασπισμού. Για να μην το κουράζουμε, μ’ αυτά τα κουφά που λέει, ο Κυριάκος θα έπαιρνε ένα φουσκωτό μηδέν στο Συνταγματικό Δίκαιο. Τώρα θα μου πείτε πως είναι δυνατόν να μην έχει σχολιαστεί από τα Μίντια μια τόσο μεγάλη μπαρούφα; Όλα είναι δυνατά, όταν αντί για δημοκρατία έχουμε καθεστώς! Και καθεστώς από μια...familia!

«Πώς η παγκόσμια οικονομία ορίζει την παγκόσμια πολιτική» Πολλοί πιστεύουν ότι για να κατανοηθεί η παγκόσμια δυναμική ισχύος (ποιοι επηρεάζουν τις παγκόσμιες εξελίξεις, ποιοι παίρνουν τις αποφάσεις, ποιος ο ρόλος των κυβερνήσεων) πρέπει να ακολουθηθεί η πορεία του χρήματος και να αγνοηθεί η προπαγάνδα των πολιτικών και των ΜΜΕ: «Πώς η παγκόσμια οικονομία ορίζει την παγκόσμια πολιτική»(StanfordBusiness). Κύριο ρόλο παίζει το χρηματοπιστωτικό σύμπλεγμα που πλαισιώνεται από το τεχνολογικό και το στρατιωτικοβιομηχανικό σύμπλεγμα. Συνδετικός κρίκος της τριάδας είναι το “Δόγμα Γούλφοβιτς”: «Το στρατηγικό σχέδιο των ΗΠΑ διασφαλίζει ότι δεν θα αναπτυχθούν ανταγωνιστές: ΄Ενας κόσμος με μια υπερδύναμη» (NYT). Σ΄αυτή τη τριάδα βρίσκεται μεγάλο μέρος της παγκόσμιας δυναμικής ισχύος και πάνω σ΄αυτή εξυφαίνεται η τρέχουσα αμερικανική στρατηγική, την οποία καλείται να αντιμετωπίσει ο πολυπολικός κόσμος. Βασικά χαρακτηριστικά του χρηματοπιστωτικού τομέα είναι: Πρώτον, το “νόμισμα χωρίς υπόβαθρο” (Fiat), δηλαδή δολάριο που τυπώνεται από τη κυβέρνηση και δεν υποστηρίζεται από κάποιο φυσικό αντικείμενο (χρυσό, ασήμι). Δεύτερον, το βασισμένο στο χρέος σύστημα Πόντζι (Ponzi), όπου η αναχρηματοδότηση του χρέους συντηρεί την οικονομία. Επειδή δεν υπάρχουν αρκετά χρήματα για την αποπληρωμή του χρέους, δημιουργείται μια “ανάπτυξη χωρίς υπόβαθρο” μέσω του Πόντζι με το Fiat να είναι ουσιαστικά ένα Πόντζι νόμισμα. Τρίτον, όταν οι κεντρικοί τραπεζίτες κρίνουν ότι πρέπει να “ξεπλυθεί” το οικονομικό σύστημα, εφαρμόζεται μια “οικονομική επαναφορά” (Economic Reset). Το χρέος είναι το μεγαλύτερο εξαγώγιμο προϊόν των ΗΠΑ. Αναπόφευκτα θέτει ένα κρίσιμο δίλημμα (Τρίφιν): Αποπληρωμή του χρέους αποδυναμώνοντας το δολάριο, ή μη αποπληρωμή του διατηρώντας το δολάριο ως παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα. Επιλέγουν το δεύτερο, αφού εξασφαλίζει την άσκηση ηγεμονικής πολιτικής: Φορτώνουν μια χώρα με χρέη που στη συνέχεια μετακυλούν θέτοντας τη υπό κατοχή· αποσταθεροποιούν την οικονομία της με νομισματικό πόλεμο· εγκαθιστούν μια διεφθαρμένη κυβέρνηση που διασφαλίζει ότι θα χρησιμοποιηθεί η χώρα ως χαρτοφυλάκιο διαχείρισης περιουσιακών στοιχείων. Οι διαχειριστές περιουσιακών στοιχείων διακινούν σε παγκόσμια κλίματα τεράστια εταιρικά κεφάλαια και τα επενδυόμενα χρήματα πληθυσμιακών ομάδων (συνταξιοδοτικά ταμεία, ασφαλιστήρια συμβόλαια, διαπραγματεύσιμα αμοιβαία κεφάλαια, ETF). Ελέγχουν την δημιουργία χρήματος, την πρόσβαση στο κεφάλαιο, την αγορά ομολόγων και μετοχών. Παράλληλα, η κεντρική τράπεζα είναι ο λομπίστας του εταιρικού τραπεζικού συστήματος· αντιπροσωπεύει τα συμφέροντα του με στόχο τη μεγιστοποίηση των κερδών του. Η BlackRock είναι ο μεγαλύτερος διαχειριστής περιουσιακών στοιχείων παγκοσμίως (κάπου 14 τρισεκατομμύρια δολάρια). Έχει χιλιάδες θέσεις στα διοικητικά συμβούλια των περισσοτέρων από τις εισηγμένες στα χρηματιστήρια εταιρειών. Λόγω παγκοσμιοποίησης, η τεχνολογία διαχείρισης δεδομένων των εταιριών της χρησιμοποιείται από πολλές κεντρικές τράπεζες, χρηματοοικονομικούς οργανισμούς και κυβερνήσεις, παρέχοντας της πρόσβαση στις βάσεις δεδομένων τους. Χρηματοδότες στρατηγικών στόχων Συγκεκριμένες οικονομικές επαναφορές ήταν στρατηγικής σημασίας για τις ΗΠΑ. Αυτή που ακολούθησε τον Β΄ΠΠ καθιέρωσε το μονοπώλιο του δολαρίου στις διεθνείς συναλλαγές. Η επαναφορά του Νίξον σταμάτησε την μετατρεψιμότητα του δολαρίου σε χρυσό και δημιούργησε το σύστημα πετροδολαρίου (αλλάζοντας μονομερώς το παγκόσμιο νομισματικό σύστημα). Το 2019, το σχέδιο “Άμεσης Μετάβασης στην Επαναφορά” (GDR) της BlackRock σχεδιάστηκε για να συγκεντρώσει τον έλεγχο στους μεγάλους οικονομικούς παράγοντες, που αγόρασαν φθηνά το μερίδιο αγοράς των χρεοκοπημένων από την επιδημία COVID μικρομεσαίων επιχειρήσεων, οδηγώντας σε τεράστια συγκέντρωση πλούτου. Αντιλαμβάνεται κανείς τις πραγματικές προθέσεις του Τραμπ μελετώντας τις δραστηριότητες των κορυφαίων χρηματοδοτών του, παρά σπαταλώντας χρόνο προσπαθώντας να ερμηνεύσει τα λεγόμενα του. Δεν ήταν δύσκολο να προβλεφθεί ότι με τον ερχομό του στην εξουσία θα υπάρξει ώθηση στις τεχνολογίες επιτήρησης, στη μεταφορά πλούτου προς τον χρηματοπιστωτικό τομέα και έμφαση σε πολεμικές επιχειρήσεις. Αυτοί οι τρείς στόχοι λειτουργούν συνεργατικά ώστε να εξυπηρετούν τους πραγματικούς στρατηγικούς στόχους των ΗΠΑ. Είναι ειρωνικό ότι ενώ οι ΗΠΑ ισχυρίζονται ότι διεξάγουν πολέμους στο εξωτερικό ώστε οι άνθρωποι στο εσωτερικό τους να είναι ελεύθεροι, οι τεχνολογίες επιτήρησης ασκούν όλο και μεγαλύτερους περιορισμούς στις ελευθερίες του ντόπιου πληθυσμού. Χαρακτηριστική είναι η σκληρή παρέμβαση κατά του TikTok. Όταν ορισμένα λόμπι συμφερόντων (ADL) θεώρησαν ότι οι νέοι στρέφονται κατά του Ισραήλ επειδή ενημερώνονται από τα βίντεο για τη Γάζα στο TikTok, η κυβέρνηση αυθαίρετα το απέσπασε από τη κινεζικής ιδιοκτησίας εταιρεία ByteDance και το παρέδωσε στο σύμπλεγμα επιτήρησης (USDS). Είναι πικρή ειρωνεία ότι μια κινεζικής ιδιοκτησίας εταιρεία έφερνε υπερβολική ελευθερία του λόγου στις ΗΠΑ. Η σύγκλιση Τεχνητής Νοημοσύνης με το ψηφιακό χρήμα και τη ψηφιακή ταυτότητα διαμορφώνει ένα πλήρη ψηφιακό έλεγχο. O νόμος “GENIUS Act” που υπέγραψε ο Τραμπ το 2025 δημιουργεί ένα ολοκληρωμένο σύστημα ψηφιακού ελέγχου. Το βραχύβιο Υπουργείο Κυβερνητικής Αποδοτικότητας (DOGE) αποσκοπούσε στη συλλογή και ενσωμάτωση μεγάλων διεθνών βάσεων δεδομένων σε εταιρείες επιτήρησης, όπως η Palantir. Χρηματομεσίτες, επιχειρηματίες και CIA αναλαμβάνουν αποστολές διεθνούς διπλωματίας, αντί για επαγγελματίες διπλωμάτες. Διασφαλίζουν το στρατηγικό στόχο των ΗΠΑ ότι η Μέση Ανατολή δεν θα μπορέσει ποτέ να ενωθεί γύρω από τους πλούσιους φυσικούς πόρους της. Το περιβόητο “Συμβούλιο Ειρήνης” (GPP) για την ανοικοδόμηση της Γάζας ουσιαστικά σκοπεύει να τη μετατρέψει σ΄ένα κρυπτονόμισμα. Με κεφάλαια της Σαουδική Αραβία χτίζουν κέντρα δεδομένων και μαζικής επιτήρησης καθιστώντας την κατοχή μια ακόμη υπηρεσία στα πλαίσια του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Χρηματομεσίτες και επιχειρηματίες διαπραγματεύονται με το Κρεμλίνο τη χρηματοδότηση του ταμείου για την ανοικοδόμηση της Ουκρανίας (USURIF) με 100 από τα παγωμένα 300 δισεκατομμύρια δολάρια της ρωσικής κεντρικής τράπεζας. Τόσο τα σαουδαραβικά κεφάλαια του GPP, όσο και τα ρωσικά της USURIF αναδεικνύουν ένα σταθερό μοτίβο: Το χρηματοπιστωτικό σύμπλεγμα αυξάνει τα κέρδη του με τα χρήματα των άλλων. Το τεχνολογικό σύμπλεγμα Χτίζοντας ένα αυταρχικό κράτος εσωτερικής επιτήρησης, το τεχνολογικό σύμπλεγμα στηρίζει την εξωτερική πολιτική του “κόμματος του πολέμου”. Το τελευταίο φρόντισε ώστε ο ουκρανικός πόλεμος να οδηγήσει σε διακοπή της ροής φθηνής ενέργειας προς την Ευρώπη, την αντικατάσταση της με πολύ ακριβότερη αμερικανική και δέσμευση της Ευρώπης για μεγαλύτερες επενδύσεις στις ΗΠΑ. Ταυτόχρονα, η Ευρώπη ξοδεύει μεγάλα ποσά προς όφελος του στρατιωτικοβιομηχανικού συμπλέγματος. Το πόσο υποκριτικό είναι το αφήγημα ότι της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής ότι αγωνίζεται για την επικράτηση της δημοκρατίας και της ελευθερίας το ξεκαθάρισε με το πιο ωμό τρόπο αρκετές δεκαετίες πριν ο Τρούμαν: «Αν δούμε ότι η Γερμανία κερδίζει, οφείλουμε να βοηθήσουμε τη Ρωσία, και αν η Ρωσία κερδίζει, οφείλουμε να βοηθήσουμε τη Γερμανία, και με αυτόν τον τρόπο να τους αφήσουμε να σκοτώσουν όσο το δυνατόν περισσότερους αναμεταξύ τους» (NYT). Σήμερα, ο ουκρανικός πόλεμος γίνεται με νατοϊκά όπλα και ουκρανικό αίμα με στρατηγικό στόχο να πληγεί η Ρωσία. Στη Δυτική Ασία το “κόμμα του πολέμου” προκαλεί μια ελεγχόμενη κατεδάφιση των ενεργειακών εξαγωγών της, που είναι ένας ακόμη στρατηγικός στόχος των ΗΠΑ. Ταυτόχρονα διευκολύνει την “Επιχείρηση Οικονομικός Παρίας”, σε συνδυασμό με νέες επιχειρήσεις υβριδικού πολέμου (υπονόμευση, δολοφονίες, παραπληροφόρηση, δολιοφθορές) στο εσωτερικό του Ιράν από CIA και Μοσάντ. Η κλοπή ως σχέδιο προϋπολογισμού Καμία από τις παρατάξεις που ενεργοποιούνται στις Βρυξέλλες δεν είναι στο πλευρό του ευρωπαϊκών λαών. Κομισάριοι, πρόεδροι, κεντρικοί τραπεζίτες, επικεφαλής επιτροπών εργάζονται για λόμπι συμφερόντων. Οι περισσότερες χώρες δεν έχουν απλά ένα οικονομικό πρόβλημα, αλλά ένα σαφές πρόβλημα διακυβέρνησης. Τεράστια ποσά δαπανώνται για εξαγορά πολιτικής επιρροής, έλεγχο του πληθυσμού και χρηματοδότηση πολέμων, και όχι για να βελτιώσουν την ποιότητα ζωής των λαών τους. Είναι ένα παιχνίδι ισχύος, πρόσβασης στο πλούτο και ενδοτισμού στην κορυφή της διακυβέρνησης μιας χώρας. Αναπόφευκτα, καταφεύγουν σε λύσεις απόγνωσης. H Σουηδή υπουργός Εξωτερικών Μάλμερ Στένεργκαρντ περιέγραψε τη κατάσταση με σαφήνεια: «Είναι ώρα να ξεκινήσουμε μια νέα συζήτηση για το πώς θα αξιοποιήσουμε περαιτέρω τα παγωμένα περιουσιακά στοιχεία της Ρωσίας προς όφελός μας και της Ουκρανίας»(FinancialTimes). Σχεδιάζουν να χρησιμοποιήσουν ξένα χρήματα για να χρηματοδοτήσουν όχι μόνο την Ουκρανία, αλλά και τις δικές τους οικονομίες. Η κλοπή δεν είναι πλέον ντροπή. Είναι κυριολεκτικά ένα σχέδιο προϋπολογισμού.

Η Αμερική...πεθαίνει στο Ιράκ; «Δεχόμαστε γροθιές στο πρόσωπο», λένε στρατιώτες, ενώ ο Λευκός Οίκος βρίσκεται σε κατάσταση πανικού! Εικόνες κόλασης από τις βάσεις στη Μέση Ανατολή, στάχτη 60 αεροσκάφη! Στα 38 δισ το κόστος του πολέμου των ΗΠΑ στο Ιράν έως την 1η Αυγούστου, κάθε επιπλέον μήνας προσθέτει 2 με 3 δισ στον λογαριασμό - Η Βουλή των Αντιπροσώπων ενέκρινε για τρίτη φορά ψήφισμα για το τέλος του πολέμου! Τη στιγμή που στις ΗΠΑ μετρούν το κόστος του πολέμου με το Ιράν, υπολογίζοντας ότι μέχρι στιγμής ο λογαριασμός έχει φτάσει στα 38 δισεκατομμύρια δολάρια και ότι κάθε μήνας προσθέτει 2 με 3 δισεκατομμύρια δολάρια, ότι τα στρατηγικά αποθέματα των όπλων εξαντλούνται με ραγδαίους ρυθμούς και ότι η αναπλήρωση τους θα χρειαστεί τουλάχιστον 5 χρόνια, τα σοκ που χτυπάνε την «υπερδύναμη» δεν έχουν τέλος. Νέες φωτογραφίες που ήρθαν στο φως της δημοσιότητας – μεταδίδονται από αμερικανικά ΜΜΕ ενώ και το υλικό προέρχεται από Αμερικανούς στρατιώτες – αποτυπώνουν την τεράστια ταπείνωσηπου έχει υποστεί ο αμερικανικός στρατός στη Μέση Ανατολή. Αμερικανικές βάσεις στη Σαουδική Αραβία, στο Μπαχρέιν, στο Κουβέιτ, στο Κατάρ, στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, στην Ιορδανία και στο Ομάν εμφανίζονται να έχουν υποστεί μεγάλες καταστροφές, με κτήρια, οχήματα και στρατιωτικός εξοπλισμός να έχουν γίνει… στάχτη. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο που η Βουλή των Αντιπροσώπων ενέκρινε για τρίτη φορά ψήφισμα - με 7Ρεπουμπλικάνους να ψηφίζουν υπέρ - που ζητά το τέλος του πολέμου στο Ιράν. Σοκ για ΗΠΑ Νέες φωτογραφίες που ήρθαν στο φως δείχνουν εκτεταμένες ζημιές σε κτίρια, οχήματα και στρατιωτικό εξοπλισμό σε πολλαπλές αμερικανικές θέσεις σε ολόκληρη τη Δυτική Ασία μετά από επιθέσεις του Ιράν με πυραύλους και drones. Οι φωτογραφίες, που εξασφάλισε αποκλειστικά το αμερικανικό δίκτυο CBS News, παραδόθηκαν από μη κατονομαζόμενα μέλη των αμερικανικών δυνάμεων, τα οποία επικαλέστηκαν αυστηρούς στρατιωτικούς περιορισμούς στις επαφές με τα μέσα ενημέρωσης. Μία από τις φωτογραφίες, η οποία τραβήχτηκε στην αεροπορική βάση Prince Sultan στη Σαουδική Αραβία, δείχνει άμεσο πλήγμα στο πίσω τμήμα ενός αεροσκάφους Boeing E-3 Sentry. Η ουρά του αεροσκάφους έχει αποκοπεί από την απανθρακωμένη άτρακτο, η οποία φέρει περιστρεφόμενο σύστημα ραντάρ που χρησιμοποιείται για εναέρια συλλογή πληροφοριών. Άλλες εικόνες από τη σαουδαραβική βάση δείχνουν κτίρια και στρατώνες που έχουν υποστεί σοβαρές ζημιές, με τις βασικές δομές τους να παραμένουν όρθιες δίπλα σε τσιμεντένια προστατευτικά τοιχία τύπου T-wall, τα οποία θεωρούνταν σημαντικά αμυντικά εμπόδια απέναντι σε επιθέσεις με χειροβομβίδες και όλμους. Τεράστιες καταστροφές Ανάλογες ζημιές καταγράφηκαν στο Camp Buehring στο Κουβέιτ, μια σημαντική περιοχή συγκέντρωσης και ανάπτυξης χερσαίων δυνάμεων του αμερικανικού στρατού, τεθωρακισμένων οχημάτων και ορισμένων αεροσκαφών. Φωτογραφίες από το στρατόπεδο δείχνουν κατεστραμμένα τροχόσπιτα και προκατασκευασμένους οικίσκους, κτίρια που έχουν υποστεί ζημιές και ένα όχημα που, σύμφωνα με το δημοσίευμα, επλήγη κατά τη διάρκεια του αμερικανοϊσραηλινού πολέμου κατά του Ιράν. Ένα μέλος των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων δήλωσε στο CBS News ότι η έκταση των ζημιών δεν είχε γνωστοποιηθεί επαρκώς στην αμερικανική κοινή γνώμη. «Πρόκειται για μεγάλες ζημιές στις βάσεις μας, για τις οποίες ο αμερικανικός λαός δεν έχει ενημερωθεί», δήλωσε. «Στεκόμαστε εκεί με κλειστά τα μάτια και δεχόμαστε γροθιές στο πρόσωπο». Οι φωτογραφίες δημοσιοποιούνται μετά από νέα έκθεση του γενικού επιθεωρητή του Πενταγώνου, η οποία αποκάλυψε απώλειες αμερικανικού εξοπλισμού ύψους έως και 3,7 δισ. δολαρίων κατά τη διάρκεια του πολέμου, συμπεριλαμβανομένων σχεδόν 60 αεροσκαφών. Δεν υπερασπιζόμαστε τις βάσεις Η έκθεση, η οποία υποβλήθηκε στο Κογκρέσο, ανέφερε επίσης ότι η US Central Command είχε καταγράψει ιρανικά πλήγματα εναντίον αμερικανικών θέσεων στο Κουβέιτ, το Μπαχρέιν, το Κατάρ, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, τη Σαουδική Αραβία, το Ιράκ, το Ομάν και την Ιορδανία. Το μη κατονομαζόμενο μέλος των αμερικανικών δυνάμεων αμφισβήτησε επίσης τον τρόπο με τον οποίο το Πεντάγωνο παρουσίαζε τα ιρανικά πλήγματα ως μεμονωμένα βλήματα που κατάφερναν να διαπεράσουν την αμερικανική άμυνα. «Δεν πρόκειται για μεμονωμένα βλήματα που απλώς καταφέρνουν να περάσουν», δήλωσε το μέλος των ενόπλων δυνάμεων, αναφερόμενο στη φρασεολογία που είχε χρησιμοποιήσει ο υπουργός Πολέμου Pete Hegseth μετά την επίθεση της 1ης Μαρτίου στο λιμάνι Shuaiba στο Κουβέιτ, κατά την οποία σκοτώθηκαν έξι Αμερικανοί στρατιωτικοί. «Δεν υπερασπιζόμαστε αυτές τις βάσεις. Απλώς τις παρακολουθούμε να καταστρέφονται». Περισσότερες από 600 επιθέσεις στο Ιράκ Νωρίτερα μέσα στην εβδομάδα, άλλη έκθεση αναγνώριζε την εξάντληση κρίσιμων αποθεμάτων αμερικανικών πυρομαχικών κατά τη διάρκεια του πολέμου, ενώ σημείωνε ότι προηγούμενες επιθέσεις είχαν καταστρέψει σημαντικά στρατιωτικά μέσα, συμπεριλαμβανομένων εγκαταστάσεων ραντάρ αντιπυραυλικής άμυνας. Αποκαλύφθηκε επίσης ότι τα ιρανικά αντίποινα προκάλεσαν ζημιές ύψους περίπου 184 εκατ. δολαρίων σε αμερικανικές διπλωματικές εγκαταστάσεις στη Δυτική Ασία. Περισσότερες από 600 επιθέσεις καταγράφηκαν εναντίον αμερικανικών εγκαταστάσεων στο Ιράκ, σύμφωνα με ανώτερο αξιωματούχο του State Department που επικαλείται η έκθεση. Οι επιθέσεις προκάλεσαν ζημιές ύψους περίπου 157 εκατ. δολαρίων, καθιστώντας το Ιράκ την περιοχή με το υψηλότερο κόστος όσον αφορά τις απώλειες σε διπλωματικές εγκαταστάσεις. «Πολεμική μαύρη τρύπα»: Στα 38 δισ ο λογαριασμός για το Ιράν, κάθε επιπλέον μήνας «καίει» άλλα 3 δις Βαρύ αποδεικνύεται το οικονομικό αποτύπωμα της αμερικανικής στρατιωτικής εκστρατείας κατά του Ιράν, με το κόστος για το Πεντάγωνο να έχει ήδη φτάσει τα 38,1 δισ. δολάρια έως την 1η Αυγούστου 2026. Και ο λογαριασμός συνεχίζει να αυξάνεται: Σύμφωνα με το Γραφείο Προϋπολογισμού του Κογκρέσου (CBO), κάθε επιπλέον μήνας επιχειρήσεων μπορεί να κοστίζει από 2 έως 3 δισ. δολάρια, την ώρα που τα αμερικανικά αποθέματα αντιπυραυλικών πυραύλων έχουν υποχωρήσει σε ανησυχητικά επίπεδα και η πλήρης αναπλήρωσή τους ενδέχεται να απαιτήσει χρόνια. Στα 38,1 δισ Έως την 1η Αυγούστου, το Πεντάγωνο, σύμφωνα με την εκτίμηση του CBO, είχε δαπανήσει 38,1 δισ. δολάρια για την εκστρατεία κατά του Ιράν - κυρίως για την αναπλήρωση πυρομαχικών, τις πρόσθετες πτήσεις της πολεμικής αεροπορίας και την αντικατάσταση εξοπλισμού που χάθηκε. Παράλληλα, από τον Ιούνιο του 2025 οι ΗΠΑ πιθανότατα έχουν χρησιμοποιήσει από το ήμισυ έως τα δύο τρίτα των αποθεμάτων αντιπυραυλικών πυραύλων που διέθεταν, ενώ η αποκατάσταση αυτών των αποθεμάτων ενδέχεται να απαιτήσει τουλάχιστον πέντε χρόνια. Το Πεντάγωνο δεν απάντησε στα αιτήματα του CBO για πληροφορίες, και για τον λόγο αυτό οι υπολογισμοί βασίζονται σε κρατικές βάσεις δεδομένων και ανοικτές πηγές. Η αναπλήρωση πυρομαχικών η μεγαλύτερη δαπάνη Η μεγαλύτερη κατηγορία δαπανών αφορά την αναπλήρωση των πυρομαχικών που χρησιμοποιήθηκαν και ανέρχεται σε 21,7 δισ. δολάρια. Από το ποσό αυτό, 13,1 δισ. δολάρια αφορούν αντιπυραυλικά συστήματα Patriot, THAAD, SM-3 και SM-6, τα οποία χρησιμοποιήθηκαν για την απόκρουση επιθέσεων με πυραύλους και μη επανδρωμένα αεροσκάφη. Άλλα 7,3 δισ. δολάρια θα απαιτηθούν για την αναπλήρωση πυραύλων cruise Tomahawk και JASSMπου χρησιμοποιούνται για πλήγματα εναντίον χερσαίων στόχων, ενώ 1,2 δισ. δολάρια αφορούν άλλα πυρομαχικά. Οι πρόσθετες πτήσεις στρατιωτικών αεροσκαφών, πέρα από τα συνηθισμένα επίπεδα της ειρηνικής περιόδου, κόστισαν άλλα 10,4 δισ. δολάρια. Το CBO υπολόγισε σε 1,9 δισ. δολάρια την αξία του στρατιωτικού εξοπλισμού που χάθηκε κατά τη διάρκεια των πολεμικών επιχειρήσεων και πρέπει να αντικατασταθεί, ενώ άλλες επιχειρησιακές δαπάνες εκτιμώνται σε 1,5 δισ. δολάρια. Στην τελευταία κατηγορία περιλαμβάνονται, μεταξύ άλλων, οι πρόσθετες δαπάνες για πλοία του Πολεμικού Ναυτικού, χερσαίες μονάδες, την κινητοποίηση εφέδρων και τις πληρωμές προς στρατιωτικό προσωπικό. Άλλα 2,7 δισ. δολάρια συνδέονται, σύμφωνα με το CBO, με την αύξηση του κόστους των καυσίμων. Πόσο θα κοστίσει η συνέχιση της σύγκρουσης Το κόστος της περαιτέρω εκστρατείας θα εξαρτηθεί από την ένταση των στρατιωτικών επιχειρήσεων. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς του CBO, εάν το επίπεδο της βίας παραμείνει χαμηλό και σποραδικό, αντίστοιχο με εκείνο του Μαΐου και του Ιουνίου, κάθε επιπλέον μήνας της σύγκρουσης θα κοστίζει στο Πεντάγωνο περίπου 2 δισ. δολάρια. Εάν η ένταση επιστρέψει στα επίπεδα του Ιουλίου, οι μηνιαίες δαπάνες θα αυξηθούν περίπου στα 3 δισ. δολάρια. Σε περίπτωση περαιτέρω κλιμάκωσης, το κόστος θα μπορούσε να είναι ακόμη μεγαλύτερο. Στο συνολικό κόστος έχει σημαντική επίδραση η χρήση ακριβών πυρομαχικών. Το CBO αναφέρει ως παράδειγμα ένα από τα πλήγματα του Ιουνίου, κατά το οποίο οι ΗΠΑ, σύμφωνα με ανοικτές πηγές, εκτόξευσαν περίπου 50 πυραύλους Tomahawk. Η χρήση αυτού του αριθμού πυραύλων αυξάνει το κόστος ενός μήνα κατά περίπου 200 εκατ. δολάρια σε σύγκριση με μια περίοδο κατά την οποία δεν πραγματοποιούνται αντίστοιχα πλήγματα. Τα αποθέματα αντιπυραυλικών πυραύλων έχουν μειωθεί Το CBO εφιστά ιδιαίτερα την προσοχή στην κατανάλωση των αμερικανικών αποθεμάτων αντιπυραυλικών πυραύλων. Σύμφωνα με την εκτίμησή του, από τον Ιούνιο του 2025 οι ΗΠΑ πιθανότατα έχουν χρησιμοποιήσει από το ήμισυ έως τα δύο τρίτα των διαθέσιμων αποθεμάτων τέτοιων πυρομαχικών. Σημαντική ποσότητα χρησιμοποιήθηκε για την προστασία του Ισραήλ από ιρανικούς βαλλιστικούς πυραύλους κατά τη διάρκεια του 12ήμερου πολέμου τον Ιούνιο του 2025, ενώ η σημερινή σύγκρουση έχει μειώσει περαιτέρω τα αποθέματα. Σύμφωνα με το CBO, η αναπλήρωση των αποθεμάτων αντιπυραυλικών πυραύλων θα απαιτήσει τουλάχιστον πέντε χρόνια, ακόμη και εάν αυξηθεί η παραγωγή. Το γραφείο αποδίδει το πρόβλημα στους σημερινούς χαμηλούς ρυθμούς παραγωγής και στη δυσκολία ταχείας αύξησής τους. Ως αποτέλεσμα, οι ΗΠΑ θα διαθέτουν για αρκετά χρόνια μικρότερο αριθμό αντιπυραυλικών πυραύλων σε σχέση με την περίοδο πριν από τις δύο συγκρούσεις με το Ιράν. Τι δεν περιλαμβάνεται στην εκτίμηση Το ποσό των 38,1 δισ. δολαρίων δεν αποτυπώνει όλες τις δαπάνες των ΗΠΑ που συνδέονται με τη σύγκρουση. Το CBO δεν συμπεριέλαβε τις δαπάνες άλλων ομοσπονδιακών υπηρεσιών ούτε εκείνες που είχαν ήδη προβλεφθεί στον προϋπολογισμό, συμπεριλαμβανομένων των βασικών εξόδων για τη συντήρηση και λειτουργία των ενόπλων δυνάμεων που συμμετέχουν στις επιχειρήσεις. Στον υπολογισμό δεν περιλαμβάνονται επίσης οι μελλοντικές δαπάνες για την ιατρική περίθαλψη βετεράνων και οι παροχές που σχετίζονται με αναπηρίες στρατιωτικών. Το CBO δεν μπόρεσε επίσης να εκτιμήσει το κόστος επισκευής ή αποκατάστασης αμερικανικών βάσεων στη Μέση Ανατολή που υπέστησαν ζημιές από ιρανικές επιθέσεις. Το Πεντάγωνο δεν παρείχε στο γραφείο στοιχεία για την αξία των περιουσιακών στοιχείων που υπέστησαν ζημιές ή καταστράφηκαν, ενώ τα σχέδια για την αποκατάσταση των εγκαταστάσεων παραμένουν ασαφή. Τον Ιούνιο, η κυβέρνηση των ΗΠΑ ζήτησε πρόσθετες πιστώσεις ύψους 87,6 δισ. δολαρίων, από τις οποίες τα 67,1 δισ. προορίζονταν για το Πεντάγωνο. Σύμφωνα με το CBO, από το συνολικό ποσό που ζητήθηκε, τα 42,3 δισ. δολάρια συνδέονται άμεσα με τη σύγκρουση — περίπου 10% περισσότερο από τις δαπάνες του υπουργείου Άμυνας που είχε υπολογίσει το ίδιο το γραφείο. Η Βουλή ενέκρινε ψήφισμα για το τέλος του πολέμου - Ναι από 7 Ρεπουμπλικάνους Η Βουλή των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ ενέκρινε ψήφισμα βάσει του War Powers Resolution, με στόχο να τερματιστούν οι στρατιωτικές επιχειρήσεις κατά του Ιράν χωρίς την έγκριση του Κογκρέσου. Πρόκειται για την τρίτη ψηφοφορία στη Βουλή επί παρόμοιων μέτρων τους τελευταίους μήνες, με μικρό αριθμό Ρεπουμπλικανών να συντάσσεται με τους Δημοκρατικούς και το ψήφισμα να εγκρίνεται με 220 ψήφους υπέρ έναντι 204 κατά. Ενώ τέσσερις Ρεπουμπλικανοί είχαν στηρίξει προηγούμενες προσπάθειες, ο αριθμός τους αυξήθηκε σε επτά στην τελευταία ονομαστική ψηφοφορία. Η νομοθετική αυτή πρωτοβουλία ακολουθεί τη δημοσιοποίηση νέας έκθεσης του CBO, σύμφωνα με την οποία η σύγκρουση έχει κοστίσει περισσότερα από 38 δισ. δολάρια από τότε που ξεκίνησε, στα τέλη Φεβρουαρίου, ενώ οι δαπάνες αυξάνονται κατά έως και 3 δισ. δολάρια τον μήνα. Ο War Powers Act, που θεσπίστηκε μετά τον πόλεμο του Βιετνάμ, απαιτεί από τον πρόεδρο να εξασφαλίζει την έγκριση του Κογκρέσου για παρατεταμένες στρατιωτικές επιχειρήσεις. Παρ' ότι το Σύνταγμα των ΗΠΑ ορίζει τον πρόεδρο ως αρχηγό των ενόπλων δυνάμεων, ο συγκεκριμένος νομοθετικός μηχανισμός επιτρέπει στους νομοθέτες να απαιτήσουν την απόσυρση στρατιωτικών δυνάμεων. Ωστόσο, οποιοδήποτε τελικό μέτρο είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα βρεθεί αντιμέτωπο με προεδρικό βέτο. Βαριές απώλειες Σύμφωνα με την έκθεση του επίσημου εποπτικού οργάνου του Πενταγώνου, η οποία αποτελεί τον πρώτο επίσημο απολογισμό του Υπουργείου Άμυνας των ΗΠΑ σχετικά με τις απώλειες αμερικανικού εξοπλισμού και εγκαταστάσεων από τη σύγκρουση στο Ιράν, αμερικανικά αεροσκάφη και στρατιωτικός εξοπλισμός υπέστησαν βαριές απώλειες κατά τη διάρκεια του πολέμου. Συγκεκριμένα, τέσσερα μαχητικά F-15E, ένα F-35, ένα αεροσκάφος A-10, 12 αεροσκάφη εναέριου ανεφοδιασμού και άλλα εννέα αεροσκάφη είτε καταστράφηκαν ολοσχερώς είτε υπέστησαν ζημιές. Παράλληλα, έως τον περασμένο Ιούνιο είχαν καταρριφθεί περισσότερα από 30 drones MQ-9. Η έκθεση αναφέρει επίσης ότι ο πόλεμος κατά του Ιράν προκάλεσε μείωση των στρατιωτικών αποθεμάτων πυρομαχικών και διαταραχές στην αλυσίδα εφοδιασμού τους. Αυτό καταγράφεται, τη στιγμή που ο Αμερικανός υπουργός Πολέμου, Πήτ Χέγκσεθ είχε διαψεύσει τις πληροφορίες περί μείωσης των πολεμικών αποθεμάτων, ενώ και ο Tράμπ είχε υποστηρίξει ότι οι ΗΠΑ παράγουν όπλα με ταχείς ρυθμούς και ότι δεν αντιμετωπίζουν καμία σχετική έλλειψη. Παραδοχή… της κόλασης στο Μπαχρέιν Με τη δημοσίευση της έκθεσης αποκαλύφθηκε επίσης για πρώτη φορά επισήμως ότι το Ιράν έπληξε με drones και βαλλιστικούς πυραύλους τον βασικό κόμβο ανεφοδιασμού του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ στο Μπαχρέιν. Όπως αναφέρεται, η καταστροφή του περιφερειακού κόμβου του αμερικανικού Πολεμικού Ναυτικού στο Μπαχρέιν, για τον οποίο ο ασκών χρέη υπουργού Ναυτικού Hung Cao δήλωσε πρόσφατα ότι το Ιράν «τον διέλυσε ολοκληρωτικά», πρόσθεσε «σημαντικές προκλήσεις» στη δημιουργία «επαρκών ναυτικών βάσεων και λιμένων υποστήριξης», σύμφωνα με το εποπτικό όργανο. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα το απομακρυσμένο νησί Diego Garcia στον Ινδικό Ωκεανό να μετατραπεί σε κόμβο θαλάσσιας επιμελητείας, αυξάνοντας τους κύκλους ανεφοδιασμού στις 14 έως 18 ημέρες. Απομακρύνθηκαν πάνω από 20.000 Αμερικάνοι στρατιωτικοί και διπλωμάτες Επιπλέον, ο πόλεμος κατά του Ιράν οδήγησε στη μετακίνηση περισσότερων από 20.000 Αμερικανών στρατιωτικών και διπλωματών. Αυτό ενώ Αμερικανοί αξιωματούχοι έχουν επανειλημμένα ισχυριστεί – ψευδώς - ότι οι βάσεις των ΗΠΑ στην περιοχή δεν υπέστησαν σοβαρές ζημιές και ότι όλες οι ιρανικές επιθέσεις αναχαιτίστηκαν. Σύμφωνα με την έκθεση, το State Department υπέστη ζημιές ύψους 200 εκατομμυρίων δολαρίων σε Ιράκ, Κουβέιτ, Σαουδική Αραβία και Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Δεν δόθηκαν εκτιμήσεις κόστους για τις ζημιές σε αμερικανικές στρατιωτικές εγκαταστάσεις. Το Πεντάγωνο επισήμανε επίσης ότι, παρά την κριτική του Tράμπ προς τις ευρωπαϊκές χώρες, πραγματοποιήθηκαν 5.000 αεροπορικές αποστολές από αμερικανικές βάσεις στην Ευρώπη. Βίαιες… εκκενώσεις Τα ιρανικά αυτά πλήγματα συνέβαλαν σε σημαντικές αλλαγές στον τρόπο με τον οποίο οι αμερικανικές δυνάμεις επιχειρούν παραδοσιακά στην περιοχή, σύμφωνα με την έκθεση. Η CENTCOM «μετέφερε προσωπικό, στρατιωτικά μέσα και εγκαταστάσεις αποθήκευσης», καθώς αυτά δέχονταν επιθέσεις από το Ιράν και τις δυνάμεις που υποστηρίζει. Ορισμένες από αυτές τις μετακινήσεις περιλάμβαναν την απόσυρση ελικοπτέρων υγειονομικής εκκένωσης του Στρατού Ξηράς από το Ιράκ και το Κουβέιτ, ανέφερε η έκθεση, με αποτέλεσμα «οι περισσότερες ιατρικές διακομιδές να πραγματοποιούνται πλέον οδικώς … προς τοπικές μονάδες περίθαλψης». Οι κατά διαστήματα ελλείψεις σε εφόδια που προέκυψαν, καθώς και οι διακοπές στο περιφερειακό σύστημα στρατιωτικής αλληλογραφίας, επιδείνωσαν τις δυσκολίες που αντιμετώπισαν οι Αμερικανοί ναύτες κατά τη διάρκεια αναπτύξεων στον Περσικό Κόλπο με διάρκεια-ρεκόρ, προκειμένου να υποστηρίξουν τις αεροπορικές επιδρομές κατά του Ιράν και, τους τελευταίους μήνες, τον αποκλεισμό των λιμανιών του. Μόνιμες περικοπές Οι αλλαγές στη στρατιωτική παρουσία των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή ενδέχεται να καταστούν μόνιμες — αξιωματούχοι του στρατού και της κοινότητας πληροφοριών έχουν συζητήσει διακριτικά το ενδεχόμενο μόνιμων περικοπών στο αμερικανικό προσωπικό και στις εγκαταστάσεις της περιοχής όταν τελικά λήξει ο πόλεμος. Απώλειες: 14 νεκροί και 417 τραυματίες Σύμφωνα με την έκθεση, από τις 28 Φεβρουαρίου έως τις 30 Ιουνίου, επτά μέλη των αμερικανικών Ενόπλων Δυνάμεων σκοτώθηκαν σε μάχη και άλλα επτά σκοτώθηκαν σε μη εχθρικά περιστατικά κατά τη διάρκεια των πολεμικών επιχειρήσεων. Κατά την ίδια περίοδο, 417 στρατιωτικοί τραυματίστηκαν σε μάχη. Ρεπορτάζ ΒΝ

Μετά τις εκλογές και ελλείψει αυτοδυναμίας, ο Σαμαράς ευελπιστεί σε Κυβέρνηση Ειδικου Σκοπού για να καθίσει στο σκαμνί τους Νεοταξίτες του Μητσοτακισμού! Σύμφωνα με πολιτικές εκτιμήσεις που κυκλοφορούν στα κομματικά γραφεία, ο Σαμαράς δεν θα περιοριστεί στο αίτημα να αποχωρήσει ο Κυριάκος Μητσοτάκης από την πρωθυπουργία... Το τελευταίο μήνυμα του Αντώνη Σαμαρά δεν πέρασε απαρατήρητο στο πολιτικό παρασκήνιο. Οι αναφορές του στον Κυριάκο Μητσοτάκη ως πρωθυπουργό μιας περιόδου που, κατά τον ίδιο, χαρακτηρίζεται από διαφθορά, σκάνδαλα και θεσμικές εκτροπές, μόνο τυχαίες δεν θεωρούνται από όσους παρακολουθούν στενά τις κινήσεις του πρώην πρωθυπουργού. Το ενδιαφέρον δεν βρίσκεται μόνο στη σκληρότητα της επίθεσης, αλλά στο τι μπορεί να σημαίνει για την επόμενη ημέρα των εκλογών. Δεν θέλει μόνο την απομάκρυνση Μητσοτάκη Σύμφωνα με πολιτικές εκτιμήσεις που κυκλοφορούν στα κομματικά γραφεία, ο Σαμαράς δεν θα περιοριστεί στο αίτημα να αποχωρήσει ο Κυριάκος Μητσοτάκης από την πρωθυπουργία εφόσον η ΝΔ δεν μπορέσει να πάρει την αυτοδυναμία ή να μην σχηματίσει συγκυβέρνηση. Το σενάριο που συζητείται είναι πολύ πιο επιθετικό: μια κυβέρνηση ειδικού σκοπού ή μια ευρύτερη «κυβέρνηση κάθαρσης», με βασική προτεραιότητα τη διερεύνηση πολιτικών ευθυνών της σημερινής κυβέρνησης. Με άλλα λόγια, ο Σαμαράς θα μπορούσε να επιχειρήσει να φέρει την επόμενη Βουλή... στα νερά του και να πείσει όλες τις αντιπολιτευτικές ομάδες ότι ο «Μητσοτάκης θα πρέπει να λογοδοτήσει για τα σκάνδαλα της κυβέρνησής του». Το σενάριο είχε εμφανιστεί και με την Καρυστιανού Η συγκεκριμένη συζήτηση δεν είναι εντελώς καινούρια. Είχε αρχίσει να ακούγεται εντονότερα όταν η Μαρία Καρυστιανού και η «Ελπίδα» εμφάνιζαν υψηλές δημοσκοπικές επιδόσεις. Τότε, η παραπομπή του πρωθυπουργού σε ειδικά δικαστήρια για υποθέσεις όπως τα Τέμπη, οι υποκλοπές και ο ΟΠΕΚΕΠΕ αποτελούσε μέρος της σκληρής αντιπολιτευτικής ατζέντας που εξέφραζε το συγκεκριμένο ακροατήριο. Μόνο που η δυναμική της «Ελπίδας» έχει πλέον υποχωρήσει σημαντικά, η δεξαμενή της διαμαρτυρίας αναζητά νέο πολιτικό εκφραστή. Και εδώ ο Σαμαράς εμφανίζεται να διεκδικεί πρωταγωνιστικό ρόλο. Η προσωπική σύγκρουση αποκτά θεσμική διάσταση Το ενδιαφέρον βρίσκεται στο ότι η αντιπαράθεση Σαμαρά – Μητσοτάκη έχει πλέον ξεπεράσει τα όρια μιας συνηθισμένης εσωκομματικής διαφωνίας. Ο πρώην πρωθυπουργός θέλει, σύμφωνα με ανθρώπους που συνομιλούν μαζί του, να αποκαταστήσει την παράταξη στις αρχές που ο ίδιος θεωρεί ότι εγκαταλείφθηκαν. Σε αυτό το πλαίσιο, η δικαστική διερεύνηση κυβερνητικών υποθέσεων θα μπορούσε να παρουσιαστεί ως διαδικασία «κάθαρσης» και αποκατάστασης της θεσμικής αξιοπιστίας της ΝΔ. Όμως, υπάρχει και κάτι άλλο. Το μένος του Σαμαρά για τον Μητσοτάκη, που είναι προσωπικό και είναι μεγάλο. Το θεωρεί καθήκον του την προσφυγή στην Δικαιοσύνη όλων των κρίσιμων υποθέσεων. Το 24% της ΝΔ και το διψήφιο του Σαμαρά Το σενάριο αποκτά πραγματικό βάρος εάν επιβεβαιωθεί η εκλογική εξίσωση που συζητείται: ΝΔ γύρω στο 24% και κόμμα Σαμαρά σε διψήφιο ποσοστό. Τότε ο πρώην πρωθυπουργός δεν θα είναι απλώς ένας ακόμη αρχηγός κοινοβουλευτικής ομάδας. Θα μπορούσε να καταστεί ρυθμιστής του σχηματισμού κυβέρνησης. Σε μια τέτοια περίπτωση θα μπορούσε να εξεταστεί και μια κυβέρνηση ειδικού σκοπού με περιορισμένη και συγκεκριμένη αποστολή, στην οποία η διερεύνηση πιθανών πολιτικών ευθυνών θα αποτελούσε κεντρικό κεφάλαιο. Το σενάριο έχει ήδη συζητηθεί σε πολιτικά γραφεία και έχει συνδεθεί ακόμη και με εκτιμήσεις δημοσκόπων, όπως ο Ανδρέας Δρυμιώτης. Μακάρι... Άλλως τε, το χάος θέλουμε. Και με μια τέτοια χαοτική πολιτική κατάσταση, θα το έχουμε και με τόκο!

Αποφυλακίστηκε ο Κασιδιάρης - Ξανά στην πολιτική, τα επόμενα βήματα - Δεκάδες υποστηρικτές στον Δομοκό - Πανικός στο Μαξίμου Ο Κασιδιάρης πέρασε την πύλη του Δομοκού – Τώρα αρχίζει η μάχη για την επιστροφή στις κάλπες! Και το Μαξίμου...τρέμει! Ο Ηλίας Κασιδιάρης πέρασε λίγο πριν από το μεσημέρι της Τρίτης 15/9 την πύλη των φυλακών Δομοκού, ολοκληρώνοντας έναν πολυετή, παράνομο κύκλο κράτησης για την υπόθεση της Χρυσής Αυγής και ανοίγοντας ταυτόχρονα ένα νέο κεφάλαιο γύρω από την μεγάλη επιστροφή του στην ενεργό πολιτική. Έμεινε στην φυλακή 7,5 χρόνια εκτίοντας ποινή 13 ετών… (Στην φυλακή οι εργαζόμενοι έγκλειστοι μειώνουν την ποινή τους 50% και αυτό το καθεστώς ισχύει για πάνω από 45 χρόνια στον ελληνικό ποινικό κώδικα) Είναι ο πρώτος Έλληνας που καταδικάστηκε και οι αρχές εξάντλησαν πλήρως την - όποια - αυστηρότητα τους! Ήταν ξεκάθαρη πολιτική δίωξη, χωρίς καμία πλέον αμφιβολία... Έξω από το σωφρονιστικό κατάστημα είχαν συγκεντρωθεί από νωρίς δεκάδες υποστηρικτές του, αρκετοί από τους οποίους κρατούσαν ελληνικές σημαίες ή φορούσαν μπλούζες με μηνύματα στήριξης. Η υποδοχή συνοδεύτηκε από χειροκροτήματα και συνθήματα, ενώ ο ίδιος έκανε τις πρώτες του δηλώσεις αμέσως μετά την έξοδό του, στέλνοντας σαφές μήνυμα ότι σκοπεύει να επιχειρήσει πολιτική επανεμφάνιση. Το πρώτο μήνυμα μετά την αποφυλάκιση Στη δήλωσή του, ο Ηλίας Κασιδιάρης παρουσίασε την αποφυλάκισή του ως αφετηρία επιστροφής στην πολιτική δράση και έκανε λόγο για τη δημιουργία ή συμμετοχή του σε έναν νέο «εθνικό» πολιτικό φορέα, επιχειρώντας να συνδέσει τις επόμενες κινήσεις του με την άνοδο αντίστοιχων σχηματισμών σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Παράλληλα εξαπέλυσε επίθεση στην κυβέρνηση και στο πολιτικό σύστημα, υποστηρίζοντας ότι υπάρχουν προσπάθειες να εμποδιστεί η επιστροφή του στη Βουλή. Ο ίδιος μίλησε για τα νομικά εμπόδια που εξακολουθούν να υπάρχουν στο ζήτημα της λαϊκής ψήφου, παρουσιάζοντας το εκλογικό σώμα ως τον τελικό κριτή των πολιτικών του σχεδίων. Η Βάσω Πανταζή μιλά για «νομική φόρμουλα» για τις εκλογές Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι δηλώσεις της συνηγόρου του, Βάσως Πανταζή, η οποία υποστήριξε ότι η συμμετοχή του στις επόμενες εθνικές εκλογές θεωρείται από την πλευρά της υπεράσπισης δεδομένη, μέσω μιας πολιτικής και νομικής φόρμουλας που, όπως ισχυρίζεται, δεν θα εμπίπτει στις απαγορεύσεις της νομοθεσίας που θεσπίστηκε το 2023. Η δικηγόρος του διευκρίνισε ότι ο Κασιδιάρης δεν μπορεί με το ισχύον πλαίσιο να εμφανιστεί απλώς ως ιδρυτής και επικεφαλής ενός νέου κόμματος με τον τρόπο που θα μπορούσε να το κάνει ένας πολιτικός χωρίς τις συγκεκριμένες καταδίκες. Κατά την εκδοχή που παρουσίασε, εξετάζεται η δυνατότητα πολιτικής συμμετοχής μέσω ήδη υφιστάμενου, μη κοινοβουλευτικού σχηματισμού ή μέσω ευρύτερης συνεργασίας προσώπων και ομάδων. Αυτό, ωστόσο, αποτελεί τη θέση και τον σχεδιασμό της υπεράσπισης και όχι τετελεσμένο γεγονός. Η τελική δυνατότητα συμμετοχής ενός πολιτικού σχηματισμού στις εκλογές και η νομιμότητα της σύνθεσης ή της πραγματικής ηγεσίας του θα κριθούν από τα αρμόδια δικαστικά όργανα όταν και εφ' όσον κατατεθεί σχετικός συνδυασμός. Προσφυγή στον Άρειο Πάγο και διεθνείς κινήσεις Η Βάσω Πανταζή προανήγγειλε παράλληλα νέα δικαστική μάχη για την καταδίκη του Ηλία Κασιδιάρη, αναφέροντας ότι η υπεράσπιση προτίθεται να προσφύγει στον Άρειο Πάγο, υποστηρίζοντας ότι υπάρχουν νομικά σφάλματα στην απόφαση. Σύμφωνα με όσα ανέφερε, έχουν γίνει επίσης ενέργειες σε διεθνείς θεσμούς με επίκληση ζητημάτων που αφορούν το τεκμήριο αθωότητας και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Η υπεράσπιση επιμένει, επομένως τόσο στη νομική αμφισβήτηση της καταδίκης όσο και στην προσπάθεια δημιουργίας διαδρομής για την πολιτική επιστροφή του. Αυτό δημιουργεί ένα ιδιαίτερα σύνθετο σκηνικό, καθώς η πολιτική στρατηγική και η δικαστική πορεία του πρώην στελέχους της Χρυσής Αυγής θα εξελίσσονται παράλληλα. Οι πολιτικές επαφές που περιέγραψε η δικηγόρος του Ακόμη μεγαλύτερη συζήτηση προκαλούν οι αναφορές της συνηγόρου του για τις πολιτικές δυνάμεις και τις δεξαμενές ψηφοφόρων στις οποίες ενδέχεται να στραφεί ο Κασιδιάρης. Η ίδια απέκλεισε συνεργασία με ανεξάρτητους που προέρχονται από τη Νέα Δημοκρατία και υποστήριξε ότι δεν υπάρχει σύνδεση με ενδεχόμενο νέο πολιτικό εγχείρημα του Αντώνη Σαμαρά. Πολιτική δίωξη 1)Ο Ηλίας Κασιδιάρης καταδικάστηκε ως μέλος της εγκληματικής οργάνωσης Χρυσή Αυγή αλλά χωρίς ο ίδιος να έχει υποπέσει σε κάποιο παράπτωμα. Δεν αποδείχθηκε καμία άμεση ή έμμεση εμπλοκή στην υπόθεση της δολοφονίας Φύσσα. Ο Ηλίας Κασιδιάρης καταδικάστηκε ουσιαστικά επειδή ήταν βουλευτής της Χρυσής Αυγής. Να σημειωθεί ότι η εισαγγελέας της έδρας τον είχε αθωώσει. Οι αναφορές πολιτικών του αντιπάλων ότι «μην ασχολούμαστε με ένα φυλακισμένο» είναι τελείως άστοχες… 2)Ο Ηλίας Κασιδιάρης αποδείχθηκε από τις συνεχείς αρνήσεις να τον αποφυλακίσουν νωρίτερα όπως συμβαίνει με δεκάδες κρατούμενους… ότι είναι θύμα πολιτικής δίωξης. Στην συνείδηση των νέων, ο Κασιδιάρης είναι αλύγιστος, ο άνθρωπος που πολέμησε το σύστημα και έμεινε πιστός στις ιδέες του, οι οποίες παρεμπιπτόντως είναι η κυρίαρχες θέσεις σήμερα στην Ευρώπη, στην Γερμανία, την Γαλλία κ.α. Ηλίας ο αντισυστημικός ή ο Ηλίας ο αλύγιστος... λένε πολλοί νέοι... 5 φωτογραφικοί νόμοι για ένα πολίτη... πρώτη φορά στην ελληνική ιστορία 3) Ορισμένοι πολιτικοί του αντίπαλοι λένε «μην ασχολούμαστε με τον Κασιδιάρη» αλλά η πραγματικότητα είναι ότι ουδέποτε στην ιστορία η επίσημη πολιτεία δεν θέσπισε 4 με 5 φωτογραφικούς νόμους για να του απαγορεύσει την είσοδο του στην Ελληνική Βουλή. Ας θυμηθούν οι παλαιότεροι ότι ο Γεώργιος Παπαδόπουλος επικεφαλής του δικτατορικού καθεστώτος στην Ελλάδα, είχε κόμμα, την ΕΠΕΝ και την υποστήριξε μέσα από την φυλακή. Ο Γεώργιος Παπαδόπουλος μπορούσε να το κάνει μέσα από την φυλακή αλλά όχι ο Ηλίας Κασιδιάρης Ποτέ στην ιστορία της Ελλάδος ένα κράτος δεν θέσπισε τόσους νόμους κατά ενός πολίτη! Προφανώς αυτό και μόνο καθιστά τον Κασιδιάρη φαινόμενο ή το «φαινόμενο Κασιδιάρη» Ο Ηλίας Κασιδιάρης δεν θα είναι υποψήφιος Βουλευτής 4)Ο Ηλίας Κασιδιάρης θα επανέλθει στην Κεντρική Πολιτική Σκηνή και πρέπει να επανέλθει καθώς τέτοιοι χαρισματικοί και πατριώτες Έλληνες πρέπει να έχουν ρόλο και λόγο στα δημόσια πράγματα. Χρειάζεται μια ανανέωση το πολιτικό προσωπικό της Ελλάδος, απέναντι στους σαπισμένους και διαφθαρμένους. Ωστόσο ο Ηλίας Κασιδιάρης δεν θα είναι υποψήφιος Βουλευτής στις εκλογές στις 9 Μαίου 2027. Ως πολίτης ενώ έχει το δικαίωμα να βάλει υποψηφιότητα ως βουλευτής δεν θα ασκήσει αυτό το δικαίωμα θα έχει πιθανότατα κάποιο θεσμικό πολιτικό ρόλο στο Πατριωτικό Κόμμα «Συμμαχία Ελλήνων» αλλά δεν θα είναι βουλευτής. 5) Το τμήμα Α1 του Άρειου Πάγου που θα συνεδριάσει 18 ημέρες πριν τις εκλογές δεν θα μπορεί να κόψει το κόμμα που θα υποστηρίξει ο Κασιδιάρης όχι γιατί έχει Πρόεδρο που προφανώς δεν είναι οΚασιδιάρης αλλά γιατί ενώ έχει το δικαίωμα της επιλογής να θέσει υποψηφιότητα… δεν θα το πράξει. Εφ' όσον αυτό συμβεί θα είναι μια συνετή πολιτική πράξη… Ωστόσο ο Ηλίας Κασιδιάρης γνωρίζει ότι το σύστημα θα τον πολεμήσει και έχει σχεδιάσει – από ότι πληροφορούμαστε – όλα τα ενδεχόμενα. Το Κόμμα «Συμμαχία Ελλήνων» πάει για 6% με 7% και θα έχει κοινοβουλευτική εκπροσώπηση, από τα τέλη Σεπτεμβρίου 2026… 6)Το Κόμμα «Συμμαχία Ελλήνων» που θα έχει κοινοβουλευτική εκπροσώπηση ήδη από τα τέλη Σεπτεμβρίου 2026, καθώς θα προσχωρήσουν 3 με 4 ανεξάρτητοι Βουλευτές, έχει μεγάλες πιθανότητες να αποτελέσει την μεγάλη έκπληξη και να πάρει στις εκλογές 6% με 7% ειδικά από τους νέους που αντιμετωπίζουν τον Κασιδιάρη με ενθουσιασμό… Το 7% σημαίνει ότι το κόμμα θα εκλέξει σχεδόν 18 βουλευτές 7) Υπάρχουν και πολλά άλλα που θα ξεδιπλωθούν… Οι δυνάμεις που υποστηρίζουν τον Κασιδιάρη, ειδικά στο εξωτερικό, είναι πολύ δυνατές ενώ και στο εσωτερικό υπάρχουν πολλοί δυνατοί παράγοντες που τον συμπαθούν. Ο Κασιδιάρης ό,τι και να γίνει, θα βρίσκεται από τις 15 Σεπτεμβρίου 2026 στο επίκεντρο την πολιτικής ζωής της Ελλάδος είτε αρέσει, είτε δεν αρέσει… Οπότε τα καλύτερα είναι εμπρός…

Οι Ρώσοι πλεον έχουν σοβαρέψει...πολύ! Χτυπούν τον «ομφάλιο λώρο» της Ουκρανίας και το αφήγημα είναι: "Στόχος τα... σύνορα του ΝΑΤΟ"! Ο πόλεμος αλλάζει επίπεδο και κλιμακώνεται σταδιακά: Ρωσικά πλήγματα στις «φλέβες» που ενώνουν Ουκρανία και ΝΑΤΟ Η σταδιακή διεύρυνση της γεωγραφίας των ρωσικών πληγμάτων στην Ουκρανία δείχνει ότι ο πόλεμος εισέρχεται σε μια νέα φάση, στην οποία η Μόσχα δεν περιορίζεται πλέον στην καταστροφή στρατιωτικών μονάδων,αποθηκών πυρομαχικών, εργοστασίων ή ενεργειακών εγκαταστάσεων, αλλά στρέφεται με αυξανόμενη ένταση προς το δίκτυο που επιτρέπει στην Ουκρανία να παραμένει συνδεδεμένη με τη Δύση. Σιδηροδρομικοί κόμβοι, συνοριακές διαβάσεις, λιμάνια, αποθήκες, κέντρα logistics, πρατήρια καυσίμων και διαδρομές μεταφοράς δυτικού στρατιωτικού υλικού αποκτούν πλέον πολύ μεγαλύτερη σημασία στον ρωσικό σχεδιασμό. Πρόκειται ουσιαστικά για μια προσπάθεια να πληγούν όχι μόνο οι ουκρανικές δυνάμεις στο πεδίο της μάχης, αλλά και οι «αρτηρίες» που τις τροφοδοτούν. Η διαφοροποίηση αυτή είναι ιδιαίτερα σημαντική, επειδή οι κρίσιμες γραμμές ανεφοδιασμού της Ουκρανίας βρίσκονται κυρίως προς τα δυτικά, δηλαδή στις περιοχές που συνδέουν τη χώρα με την Πολωνία, τη Ρουμανία, τη Μολδοβίακαι κατ’ επέκταση με το ευρύτερο σύστημα στρατιωτικής και οικονομικής υποστήριξης του ΝΑΤΟ. Με αυτόν τον τρόπο, τα ρωσικά πλήγματα μετακινούνται όλο και πιο κοντά σε ένα ιδιαίτερα ευαίσθητο γεωγραφικό όριο: δεν περνούν απαραίτητα σε έδαφος κρατών-μελών της Συμμαχίας, αλλά φτάνουν στα σημεία όπου ουκρανικές και νατοϊκές γραμμές εφοδιασμού ουσιαστικά συναντώνται. Το Γιαγκοντίν ως σύμβολο της νέας ρωσικής στρατηγικής Το περιστατικό στην περιοχή Γιαγκοντίν–Ντοροχούσκ, στα σύνορα Ουκρανίας και Πολωνίας, είναι ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της αλλαγής. Ρωσικά πλήγματα σημειώθηκαν σε μικρή απόσταση από την πολωνική επικράτεια, σε μια περιοχή που αποτελεί βασικό κόμβο μεταφοράς ανθρώπων, εμπορευμάτων και στρατιωτικού υλικού από την Ευρώπη προς την Ουκρανία. Η ρωσική πλευρά έχει δηλώσει ότι τέτοιες υποδομές χρησιμοποιούνται για τη μεταφορά στρατιωτικών φορτίων από ευρωπαϊκές χώρες και, επομένως, θεωρούνται νόμιμοι στρατιωτικοί στόχοι στο πλαίσιο της ρωσικής πολεμικής λογικής. Η σημασία του Γιαγκοντίν όμως δεν περιορίζεται στη στρατιωτική του χρησιμότητα. Πρόκειται για σημείο που βρίσκεται σχεδόν πάνω στη γραμμή επαφής της Ουκρανίας με το ΝΑΤΟ και, επομένως, κάθε ρωσικό πλήγμα εκεί αποκτά αναπόφευκτα πολιτική διάσταση. Όταν ένα drone ή ένας πύραυλος πλήττει στόχο λίγα χιλιόμετρα ή ακόμη και εκατοντάδες μέτρα από την Πολωνία, η Βαρσοβία δεν μπορεί να αντιμετωπίσει το γεγονός ως ένα ακόμη επεισόδιο του πολέμου στην ανατολική Ουκρανία. Είναι υποχρεωμένη να παρακολουθεί την πορεία των ρωσικών όπλων, να ενεργοποιεί αεράμυνα, να απογειώνει μαχητικά και να προετοιμάζεται για το ενδεχόμενο ενός λάθους, μιας απόκλισης ή μιας εσκεμμένης κλιμάκωσης. Ακριβώς γι’ αυτό το περιστατικό με το τρένο στην περιοχή απέκτησε τόσο μεγάλη δημοσιότητα. Λίγο νωρίτερα είχε περάσει από την ίδια ζώνη συρμός στον οποίο επέβαιναν ο πρώην πρωθυπουργός της Βρετανίας Μπόρις Τζόνσον, ο πρώην πρωθυπουργός της Σουηδίας Καρλ Μπιλντ και άλλοι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι, ενώ στην ευρύτερη περιοχή βρισκόταν και ο πρώην επικεφαλής της CIA Ντέιβιντ Πετρέους. Το γεγονός αυτό τροφοδότησε αμέσως υποψίες και εικασίες για πιθανή προσπάθεια στοχευμένου πλήγματος εναντίον υψηλόβαθμων δυτικών προσώπων. Ωστόσο, δεν υπάρχουν επαρκή στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι αυτοί ήταν ο πραγματικός στόχος. Η ρωσική εκδοχή επιμένει ότι το ενδιαφέρον επικεντρωνόταν στις σιδηροδρομικές υποδομές και στις στρατιωτικές μεταφορές. Ανεξάρτητα όμως από το ποια ήταν η ακριβής πρόθεση, το στρατηγικό αποτέλεσμα παραμένει το ίδιο: Η Ρωσία δείχνει ότι είναι διατεθειμένη να πλήττει τις γραμμές ανεφοδιασμού της Ουκρανίας ακόμη και όταν αυτές βρίσκονται κυριολεκτικά δίπλα στα σύνορα του ΝΑΤΟ. Δεν πρόκειται ακόμη για άμεση επίθεση στο ΝΑΤΟ, αλλά η απόσταση μικραίνει Είναι κρίσιμο να γίνει μια σαφής διάκριση. Μέχρι στιγμής δεν υπάρχουν στοιχεία που να δείχνουν ότι η Ρωσία έχει ξεκινήσει συστηματική στρατιωτική εκστρατεία εναντίον τακτικών μονάδων του ΝΑΤΟ ή εγκαταστάσεων μέσα στηνΠολωνία, τη Ρουμανία ή άλλο κράτος-μέλος της Συμμαχίας. Τα περισσότερα πλήγματα σημειώνονται εντός ουκρανικού εδάφους και στρέφονται εναντίον υποδομών που η Μόσχα θεωρεί ότι χρησιμοποιούνται για τη στρατιωτική υποστήριξη των Ουκρανικών ενόπλων δυνάμεων.Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι το ΝΑΤΟ βρίσκεται έξω από την εξίσωση. Αντιθέτως, η Ρωσία φαίνεται να επιδιώκει να ασκήσει πίεση ακριβώς στα σημεία όπου η ουκρανική πολεμική προσπάθεια εξαρτάται περισσότερο από τη Συμμαχία. Με αυτόν τον τρόπο δημιουργείται μια ζώνη εξαιρετικά υψηλού κινδύνου, στην οποία η Μόσχα μπορεί να χτυπά ουκρανικές υποδομές στρατηγικής σημασίας χωρίς να περνά τυπικά το κατώφλι μιας άμεσης επίθεσης σε νατοϊκό έδαφος. Πρόκειται για μια λεπτή αλλά εξαιρετικά επικίνδυνη ισορροπία. Η Ρωσία μπορεί να επιχειρεί να καταστρέψει έναν σιδηροδρομικό κόμβο στην ουκρανική πλευρά των συνόρων, αλλά η Πολωνία είναι υποχρεωμένη να αντιμετωπίζει κάθε τέτοιο πλήγμα σαν ενδεχόμενη απειλή για τη δική της επικράτεια. Η ίδια λογική ισχύει για τη Ρουμανία και τη Μολδαβία, όπου ρωσικά drones ή επιθέσεις κοντά στα σύνορα έχουν κατά καιρούς οδηγήσει σε συναγερμούς, προσωρινό κλείσιμο συνοριακών περασμάτων και αυξημένη στρατιωτική ετοιμότητα.Αυτή ακριβώς είναι η ιδιαιτερότητα της νέας φάσης του πολέμου: Η Ρωσία δεν χρειάζεται να βομβαρδίσει μια βάση του ΝΑΤΟ για να αναγκάσει το ΝΑΤΟ να αντιδράσει. Αρκεί να πλήττει τις υποδομές που βρίσκονται ακριβώς δίπλα του. Η Ουκρανία εξαρτάται από τις δυτικές αρτηρίες ανεφοδιασμού Η στρατηγική σημασία των επιθέσεων αυτών γίνεται μεγαλύτερη αν εξεταστεί η πραγματική δομή της ουκρανικής πολεμικής οικονομίας. Η Ουκρανία έχει αναπτύξει σημαντική εγχώρια παραγωγή drones, πυρομαχικών και άλλων συστημάτων, ωστόσο παραμένει βαθιά εξαρτημένη από τη δυτική στρατιωτική βοήθεια. Συστήματα αεράμυνας, πυρομαχικά πυροβολικού, ανταλλακτικά, οχήματα, εξειδικευμένος εξοπλισμός και μεγάλος όγκος οικονομικής υποστήριξης φτάνουν στη χώρα από την Ευρώπη και άλλους δυτικούς εταίρους.Όλα αυτά πρέπει να μεταφερθούν φυσικά στο ουκρανικό έδαφος. Και αυτό σημαίνει ότι υπάρχουν συγκεκριμένες πύλες εισόδου, συγκεκριμένοι σιδηρόδρομοι, συγκεκριμένοι αυτοκινητόδρομοι, συγκεκριμένες αποθήκες και συγκεκριμένα λιμάνια. Όσο περισσότερα από αυτά τα σημεία τίθενται υπό πίεση, τόσο αυξάνεται το κόστος της μεταφοράς και τόσο δυσκολότερη γίνεται η ομαλή τροφοδοσία του μετώπου.Αυτό είναι και το βασικό στρατηγικό πλεονέκτημα μιας τέτοιας προσέγγισης. Η καταστροφή ενός άρματος μάχης ή ενός πυροβόλου έχει τοπική αξία. Η καταστροφή ενός σιδηροδρομικού κόμβου ή ενός μεγάλου κέντρου logistics μπορεί να επηρεάσει δεκάδες ή εκατοντάδες μεταφορές. Ακόμη και αν η υποδομή δεν καταστραφεί ολοκληρωτικά, η ανάγκη για επισκευές, η αλλαγή δρομολογίων, η ενεργοποίηση αεράμυνας και η προσωρινή διακοπή της κυκλοφορίας μπορούν να δημιουργήσουν καθυστερήσεις και επιπλέον κόστος. Σε αυτό το επίπεδο, ο πόλεμος παύει να αφορά μόνο το ποιος καταστρέφει περισσότερα άρματα ή ποιος καταλαμβάνει περισσότερα χωριά. Αφορά το ποιος μπορεί να διαταράξει περισσότερο την ικανότητα του αντιπάλου να συνεχίσει να πολεμά σε βάθος χρόνου. Η ίδια στρατηγική λογική διακρίνεται στις επαναλαμβανόμενες επιθέσεις εναντίον της Οδησσού, του Τσερνομόρσκ και άλλων λιμενικών εγκαταστάσεων. Τα λιμάνια της Μαύρης Θάλασσας δεν αποτελούν μόνο οικονομικές πύλες για την Ουκρανία, αλλά και κρίσιμα σημεία για την είσοδο εξοπλισμού, εμπορευμάτων, καυσίμων και υλικών. Παράλληλα, αποτελούν βασικό στοιχείο της ουκρανικής εξαγωγικής οικονομίας, ιδιαίτερα στον αγροτικό τομέα. Η πίεση στα λιμάνια εξυπηρετεί επομένως διπλό στόχο. Από τη μία πλευρά περιορίζει τις δυνατότητες μεταφοράς και logistics, ενώ από την άλλη επιβαρύνει την οικονομία της χώρας, μειώνοντας τις δυνατότητές της να χρηματοδοτεί τον πόλεμο και να διατηρεί τη λειτουργία κρίσιμων τομέων. Όταν σε αυτή την εικόνα προστεθούν οι επιθέσεις σε αποθήκες, σιδηροδρομικές εγκαταστάσεις και πλοία που, σύμφωνα με τη ρωσική πλευρά, εμπλέκονται σε στρατιωτικές μεταφορές, γίνεται σαφές ότι η Μόσχα αντιμετωπίζει πλέον το δίκτυο διακίνησης υλικού ως ενιαίο στρατηγικό στόχο. Δεν την ενδιαφέρει μόνο τι βρίσκεται ήδη στο μέτωπο, αλλά και τι πρόκειται να φτάσει εκεί τις επόμενες ημέρες ή εβδομάδες. Το Κίεβο και ο πόλεμος κατά της καθημερινής υποδομής Στην ίδια εικόνα εντάσσονται και οι επιθέσεις σε αποθηκευτικούς χώρους, πρατήρια καυσίμων και άλλες εγκαταστάσεις στο Κίεβο και σε άλλες μεγάλες πόλεις. Τα καύσιμα μπορεί να μην έχουν την εντυπωσιακή εικόνα ενός εργοστασίου πυραύλων ή μιας στρατιωτικής βάσης, αλλά αποτελούν θεμελιώδες στοιχείο κάθε πολεμικής προσπάθειας. Χωρίς καύσιμα δεν κινούνται στρατιωτικά οχήματα, φορτηγά ανεφοδιασμού, γεννήτριες, μηχανήματα και μεταφορικά μέσα.Η συστηματική πίεση σε αυτές τις υποδομές μπορεί σταδιακά να δημιουργήσει προβλήματα που δεν είναι θεαματικά, αλλά είναι εξαιρετικά σημαντικά. Ένα σύστημα logistics δεν καταρρέει απαραίτητα από ένα μεγάλο χτύπημα. Μπορεί να διαβρωθεί από δεκάδες μικρότερα πλήγματα που αυξάνουν τις καθυστερήσεις, το κόστος και την ανάγκη προστασίας.Αυτή είναι ίσως και η ουσία της νέας ρωσικής προσέγγισης: όχι μόνο η άμεση καταστροφή, αλλά και η σταδιακή επιβάρυνση του ουκρανικού συστήματος υποστήριξης. Η σχέση με τα βαθιά ουκρανικά πλήγματα στη Ρωσία Η εξέλιξη αυτή δεν μπορεί να αναλυθεί ανεξάρτητα από τη διεύρυνση της ουκρανικής εκστρατείας εναντίον στόχων βαθιά μέσα στη ρωσική επικράτεια. Το Κίεβο έχει επενδύσει τεράστιους πόρους στην ανάπτυξη drones μεγάλης εμβέλειας, με τα οποία πλήττει διυλιστήρια, αποθήκες καυσίμων, βιομηχανικές εγκαταστάσεις και στρατιωτικές υποδομές σε αποστάσεις που πριν από λίγα χρόνια θεωρούνταν απρόσιτες. Η λογική αυτής της ουκρανικής στρατηγικής είναι σαφής. Εφόσον η Ρωσία διαθέτει μεγαλύτερο ανθρώπινο, βιομηχανικό και ενεργειακό βάθος, η Ουκρανία προσπαθεί να μεταφέρει το κόστος του πολέμου στο εσωτερικό της ρωσικής επικράτειας, πλήττοντας ακριβώς τους τομείς που στηρίζουν τη ρωσική πολεμική μηχανή. Τα διυλιστήρια και οι εγκαταστάσεις καυσίμων είναι ιδανικοί στόχοι από αυτή την άποψη, επειδή συνδέονται τόσο με τις στρατιωτικές ανάγκες όσο και με την ευρύτερη οικονομία.Η ρωσική αντίδραση φαίνεται να κινείται προς μια παρόμοια λογική, αλλά με διαφορετική γεωγραφία. Αντί να περιοριστεί σε στρατιωτικούς στόχους κοντά στη γραμμή του μετώπου, η Μόσχα στρέφεται στα ουκρανικά μετόπισθεν και ειδικότερα στα δυτικά σύνορα, εκεί όπου η χώρα συνδέεται με τους Ευρωπαίους υποστηρικτές της. Δεν υπάρχει δημόσια απόδειξη ότι κάθε χτύπημα κοντά στην Πολωνία ή τη Μολδαβία αποτελεί άμεση ανταπόδοση για συγκεκριμένη ουκρανική επίθεση σε ρωσικό διυλιστήριο. Η χρονική και στρατηγική σύνδεση όμως είναι εμφανής. Και οι δύο πλευρές επιχειρούν πλέον να μεταφέρουν τον πόλεμο στα μετόπισθεν του αντιπάλου και να πλήξουν τις δομές που τον κρατούν επιχειρησιακά και οικονομικά ενεργό. Το ΝΑΤΟ βρίσκεται πλέον πολύ πιο κοντά στη γραμμή πυρός Η σημαντικότερη συνέπεια αυτής της εξέλιξης είναι ότι οι χώρες του ΝΑΤΟβρίσκονται πλέον πολύ πιο κοντά στη φυσική ζώνη των ρωσικών επιχειρήσεων. Όσο περισσότερες επιθέσεις πραγματοποιούνται κοντά στην Πολωνία ή τη Ρουμανία, τόσο μεγαλύτερη είναι η πιθανότητα ενός σοβαρού περιστατικού. Ένα drone μπορεί να παρεκκλίνει, ένας πύραυλος μπορεί να πέσει σε λάθος σημείο, ένα σύστημα αεράμυνας μπορεί να εμπλακεί σε συνθήκες μεγάλης πίεσης και ένα περιστατικό που αρχικά αφορά την Ουκρανία μπορεί μέσα σε λίγα λεπτά να αποκτήσει νατοϊκή διάσταση. Ακριβώς γι’ αυτό η Πολωνία αντιμετωπίζει τις επιθέσεις κοντά στα σύνορά της με ολοένα μεγαλύτερη σοβαρότητα. Η ενεργοποίηση μαχητικών, η ενίσχυση της αεράμυνας και η στενότερη επιτήρηση της συνοριακής ζώνης δεν αποτελούν απλώς προληπτικές ενέργειες. Αντανακλούν την εκτίμηση ότι οι διαδρομές μέσω των οποίων η Ευρώπη συνδέεται με την Ουκρανία έχουν μετατραπεί σε μέρος του πραγματικού πεδίου μάχης. Αυτό είναι πολύ διαφορετικό από την κατάσταση των πρώτων ετών του πολέμου, όταν η δυτική Ουκρανία θεωρούνταν σχετικά ασφαλής ζώνη για τη συγκέντρωση, μεταφόρτωση και προώθηση υλικού προς το μέτωπο. Σήμερα η Moscow δείχνει ότι θεωρεί αυτές τις υποδομές οργανικό τμήμα της ουκρανικής στρατιωτικής ισχύος και επομένως στόχο. Η πίεση στο ΝΑΤΟ δεν χρειάζεται να πάρει τη μορφή άμεσης επίθεσης Από στρατηγική άποψη, αυτό είναι ίσως το πιο ενδιαφέρον στοιχείο. Η Ρωσία μπορεί να αυξήσει την πίεση προς το ΝΑΤΟ χωρίς να επιτεθεί ευθέως σε κράτος-μέλος. Κάθε πλήγμα κοντά στα σύνορα αναγκάζει χώρες όπως η Πολωνία να διαθέτουν περισσότερα μαχητικά, περισσότερα συστήματα αεράμυνας, περισσότερες μονάδες επιτήρησης και μεγαλύτερους οικονομικούς πόρους για την προστασία των ανατολικών τους συνόρων. Παράλληλα, δημιουργείται πολιτική πίεση. Όσο αυξάνονται τα περιστατικά κοντά στην επικράτεια του ΝΑΤΟ, τόσο περισσότερο οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις καλούνται να απαντήσουν στο ερώτημα μέχρι ποιο σημείο μπορούν να υποστηρίζουν την Ουκρανία χωρίς να αυξάνεται παράλληλα ο κίνδυνος άμεσης στρατιωτικής εμπλοκής. Η Μόσχα μπορεί να επιδιώκει ακριβώς αυτή την αμφιβολία. Όχι απαραίτητα να προκαλέσει πόλεμο με το ΝΑΤΟ, αλλά να αυξήσει το πολιτικό, στρατιωτικό και οικονομικό κόστος της συνεχιζόμενης υποστήριξης προς το Κίεβο. Το πραγματικό πεδίο μάχης είναι πλέον το σύστημα ανεφοδιασμού Αν συγκεντρώσει κανείς τα επιμέρους περιστατικά, διακρίνεται μια ευρύτερη εικόνα. Τα λιμάνια της Μαύρης Θάλασσας, οι σιδηρόδρομοι της δυτικής Ουκρανίας, οι συνοριακές διαβάσεις προς την Πολωνία και τη Μολδαβία,οι αποθήκες στρατιωτικού εξοπλισμού, τα πρατήρια καυσίμων και οι βιομηχανικές εγκαταστάσεις αποτελούν διαφορετικά τμήματα του ίδιου συστήματος. Η Ρωσία φαίνεται να προσπαθεί να μετατρέψει αυτό το σύστημα σε μόνιμη ζώνη πίεσης. Ακόμη και όταν ένα χτύπημα δεν καταστρέφει πλήρως μια υποδομή, αναγκάζει την Ουκρανία να διαθέσει περισσότερους πόρους για προστασία, επισκευή και παράκαμψη. Η επανάληψη τέτοιων επιθέσεων μπορεί σταδιακά να αυξήσει το κόστος λειτουργίας ολόκληρης της χώρας. Σε αυτό το πλαίσιο, το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν ένα τρένο καταστράφηκε ή αν ένα συνοριακό πέρασμα έμεινε κλειστό για λίγες ώρες. Το ερώτημα είναι αν η Μόσχα μπορεί να δημιουργήσει αρκετή πίεση ώστε η μεταφορά δυτικού υλικού να γίνει πιο αργή, πιο ακριβή και πιο επικίνδυνη. Αν το πετύχει, τότε θα έχει καταφέρει να επηρεάσει το μέτωπο χωρίς να χρειαστεί να καταστρέψει κάθε μονάδα που βρίσκεται σε αυτό. Η Ρωσία χτυπά εκεί όπου η Ουκρανία πονά περισσότερο Η στρατηγική εικόνα που προκύπτει είναι συνεπώς πιο σύνθετη από μια απλή αύξηση των βομβαρδισμών. Η Μόσχα φαίνεται να μεταφέρει μέρος της προσπάθειάς της από το μέτωπο προς το σύστημα που υποστηρίζει το μέτωπο. Το Κίεβο δέχεται πίεση σε αποθήκες, καύσιμα και βιομηχανικές εγκαταστάσεις. Η Οδησσός και το Τσερνομόρσκ δέχονται επιθέσεις ως βασικοί λιμενικοί κόμβοι. Το Γιαγκοντίν και άλλες δυτικές διαβάσεις αποκτούν αυξανόμενη σημασία επειδή αποτελούν πύλες προς την Πολωνία και την ευρωπαϊκή στρατιωτική υποστήριξη. Ταυτόχρονα, η Ουκρανία εφαρμόζει παρόμοια λογική στο ρωσικό έδαφος, πλήττοντας διυλιστήρια, εγκαταστάσεις καυσίμων και βιομηχανικές υποδομές σε μεγάλο βάθος. Ο πόλεμος μετατρέπεται έτσι σε σύγκρουση όχι μόνο στρατών, αλλά και ολόκληρων συστημάτων υποστήριξης. Το αποτέλεσμα είναι ότι η γραμμή ανάμεσα στο ουκρανικό μέτωπο και στο ευρωπαϊκό στρατηγικό βάθος γίνεται ολοένα πιο δυσδιάκριτη. Η Ρωσία δεν έχει ακόμη περάσει στο στάδιο μιας ανοικτής επίθεσης εναντίον νατοϊκών δυνάμεων, όμως πλησιάζει όλο και περισσότερο στις υποδομές που επιτρέπουν στο ΝΑΤΟ να στηρίζει την Ουκρανία. Και αυτό είναι ίσως το πιο ουσιαστικό μήνυμα της νέας φάσης του πολέμου: η Μόσχα δεν χρειάζεται να χτυπήσει απευθείας την Πολωνία για να ασκήσει πίεση στη Βαρσοβία, ούτε να επιτεθεί σε βάση του ΝΑΤΟ για να υποχρεώσει τη Συμμαχία να αντιδράσει. Αρκεί να μετατρέψει τις ουκρανικές πύλες προς την Ευρώπη σε μόνιμη ζώνη κινδύνου. Η αντιπαράθεση πλέον δεν αφορά μόνο το ποιος θα κρατήσει μια πόλη ή ποιος θα καταστρέψει περισσότερα οχήματα. Αφορά το ποιος θα μπορέσει να διατηρήσει ζωντανό το δίκτυο που τροφοδοτεί τον πόλεμο. Και σε αυτή τη νέα μάχη των μετόπισθεν, τα δυτικά σύνορα της Ουκρανίας μπορεί να εξελιχθούν σε ένα από τα πιο κρίσιμα και πιο επικίνδυνα σημεία ολόκληρης της σύγκρουσης. ΒΝ

Η κυβέρνηση ζητεί ως αντάλλαγμα να μη γίνονται στόχος τα ελληνικά δεξαμενόπλοια αλλά...αρνήθηκε ο ασκεναζί Εβραίος πρόεδρος της Ουκρανίας! Σε μια πρωτοφανή διπλωματική ταπείνωση που εκθέτει ανεπανόρθωτα την ελληνική εξωτερική πολιτική οδηγούν οι χειρισμοί της κυβέρνησης Μητσοτάκη, η οποία, ενώ προσφέρει αδιάκοπα «γη και ύδωρ» στο Κίεβο, βλέπει τώρα τον αποθρασυμένο Βολοντίμιρ Ζελένσκι να απαντά με περιφρόνηση και προσβλητικά «χαστούκια» στις όποιες δειλές αξιώσεις της Αθήνας. Αποκαλυπτικά των παρασκηνιακών διαβουλεύσεων είναι όσα είδαν το φως της δημοσιότητας διά στόματος του Ουκρανού βουλευτή του κυβερνώντος κόμματος, Ρουσλάν Γκορμπένκο, τις δηλώσεις του οποίου μεταδίδουν διεθνή μέσα. Σύμφωνα με τον Ουκρανό αξιωματούχο, η ελληνική κυβέρνηση εμφανίζεται έτοιμη να παραχωρήσει πυραύλους του αντιαεροπορικού συστήματος Patriot στο Κίεβο, θέτοντας ως αντάλλαγμα την προστασία των εθνικών και εφοπλιστικών της συμφερόντων. Συγκεκριμένα, η Αθήνα ζήτησε ως προϋπόθεση από τις ουκρανικές δυνάμεις να σταματήσουν να βάζουν στο στόχαστρο τα ελληνικής ιδιοκτησίας δεξαμενόπλοια που επιχειρούν στη Μαύρη Θάλασσα και σε ρωσικά λιμάνια. Η απάντηση, ωστόσο, που εισέπραξε η ελληνική πλευρά από το Κίεβο δεν ήταν απλώς αρνητική, αλλά βαθύτατα προκλητική και απαξιωτική και σίγουρα δυσανάλογη της αμέριστης στήριξης που έχει προσφέρει στον Ουκρανό πρόεδρο ο Μητσοτάκης. Ο βουλευτής Γκορμπένκο, μεταφέροντας την πλήρη απόρριψη της πρότασης από την κυβέρνηση Ζελένσκι, δήλωσε κυνικά, μεταξύ άλλων, ότι «το Κίεβο δεν πρόκειται να δεχτεί όρους ή τελεσίγραφα από κανέναν», ενώ έφτασε στο σημείο να χλευάσει ανοιχτά την Αθήνα, καθώς δήλωσε σκωπτικά: «Αν οι ελληνικές Αρχές δεν επιθυμούν να μεταβιβάσουν το πολεμικό υλικό χωρίς όρους, μπορούν απλώς να το αποσυναρμολογήσουν, να φτιάξουν μενταγιόν και να τα φοράνε στον λαιμό». Αυτό φαίνεται να είναι το «ευχαριστώ» ενός ηγέτη που έχει συνηθίσει να απαιτεί τα πάντα από τους συμμάχους του χωρίς να παρέχει την παραμικρή εγγύηση κι αυτή είναι ακόμα μία κραυγαλέα διπλωματική αποτυχία που καταγράφεται στο παλμαρέ του Κτήνους του Μαξίμου. Ο αποθρασυμένος Ζελένσκι, την ώρα που εξαπολύει καθημερινά μπαράζ πιέσεων προς τη Δύση αξιώνοντας εκατοντάδες πυραύλους Patriot κάθε μήνα, αρνείται επιδεικτικά να σεβαστεί ακόμα και τα στοιχειώδη συμφέροντα της ελληνικής εμπορικής ναυτιλίας και, αντί η ελληνική κυβέρνηση να θέσει επιτέλους κόκκινες γραμμές απέναντι σε αυτή την απαράδεκτη συμπεριφορά, παρά όσα προσφέρει σε βάρος ακόμη και των εθνικών μας συμφερόντων, εκείνη συνεχίζει να υποχωρεί. Την ίδια στιγμή ΝΑΤΟ και Ευρωπαϊκή Ενωση δείχνουν να εντείνουν τις ασφυκτικές πιέσεις προς τον Μητσοτάκη για την άμεση παραχώρηση των ελληνικών Patriot, αγνοώντας τις ανάγκες της χώρας για αμυντική θωράκιση. Με την Αθήνα να εμπλέκεται όλο και πιο βαθιά στη νατοϊκή πρωτοβουλία PURL και στη χρηματοδότηση τεράστιων εξοπλιστικών πακέτων για την ουκρανική αεράμυνα, η ελληνική κυβέρνηση δείχνει εγκλωβισμένη σε μια πολιτική απόλυτης υποταγής, από την οποία δεν υπάρχουν οφέλη παρά μόνο διπλωματικές ήττες. Το αποτέλεσμα αυτής της στρατηγικής προδιαγράφεται εφιαλτικό, καθώς η Ελλάδα αποδυναμώνει τη δική της αντιαεροπορική άμυνα, διακινδυνεύει τα οικονομικά της συμφέροντα στη Μαύρη Θάλασσα και την ίδια στιγμή εισπράττει τη χυδαία περιφρόνηση του Κιέβου που θεωρεί την ελληνική συνδρομή δεδομένη και υποχρεωτική. Η τακτική του «δεδομένου συμμάχου» που ακολουθούν ο Μητσοτάκης και το Μέγαρο Μαξίμου αποδεικνύεται για άλλη μία φορά καταστροφική, αφήνοντας τη χώρα εκτεθειμένη και εθνικά ταπεινωμένη. dimokratia

Η επαρχία στηρίζει Σαμαρά, ο οποίος στήνει στρατηγεία και κομματικό δίκτυο παντού Σύμφωνα με πληροφορίες, παράλληλα με τα κεντρικά γραφεία στην Αθήνα, στο νεοκλασικό του Εκδοτικού Οίκου Λιβάνη, σχεδιάζονται στρατηγεία στη Θεσσαλονίκη για τη Βόρεια Ελλάδα και στον Πύργο Ηλείας για την Πελοπόννησο Με ταχύτητα που δείχνει ότι το νέο εγχείρημα δεν θα περιοριστεί σε μια πολιτική ανακοίνωση, ο Αντώνης Σαμαράς φαίνεται να περνά πλέον στο επόμενο στάδιο: στη δημιουργία πραγματικού κομματικού μηχανισμού σε ολόκληρη τη χώρα. Σύμφωνα με πληροφορίες, παράλληλα με τα κεντρικά γραφεία στην Αθήνα, στο νεοκλασικό του Εκδοτικού Οίκου Λιβάνη, σχεδιάζονται στρατηγεία στη Θεσσαλονίκη για τη Βόρεια Ελλάδα και στον Πύργο Ηλείας για την Πελοπόννησο. Φτιάχνει στρατηγεία Η εικόνα που μεταφέρεται από το σαμαρικό επιτελείο είναι αυτή μιας διαρκούς κινητοποίησης, της ραγδαίας εξάπλωσης. Πρόσωπο κοντά στον Σαμαρά μας λέει ότι υπάρχει μεγάλη αποδοχή από στελέχη και ψηφοφόρους που έρχονται σε επαφή. Η οδός Δημοκρίτου στο Κολωνάκι έχει εξελιχθεί σε σημείο καθημερινών επαφών, ενώ ο πρώην πρωθυπουργός πραγματοποιεί συναντήσεις και εκτός γραφείου, με νυν και πρώην βουλευτές, στελέχη και ανθρώπους που ενδιαφέρονται να συμμετάσχουν στα ψηφοδέλτια. Από την Αθήνα μέχρι την Καλαμάτα, την Πάτρα, την Κόρινθο, τη Λάρισα, τα Γιάννινα, την Κοζάνη και τη Θεσσαλονίκη, φαίνεται να δημιουργούνται μικροί πυρήνες επικοινωνίας και οργάνωσης. Αυτός είναι ο κλειστός κύκλος του Α.Σαμαρά Πίσω από αυτή την κινητικότητα βρίσκεται ένας σχετικά κλειστός κύκλος ανθρώπων που έχει αναλάβει να μετατρέψει την πολιτική δυναμική του Σαμαρά σε οργανωμένο κομματικό δίκτυο. Στα διοικητικά ζητήματα, σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, κεντρικό ρόλο έχουν οι Κ. Μπούρας, Κ. Τσιμάρας, Θανάσης Σκορδάς και Δημήτρης Κανελλόπουλος, μαζί με συνδικαλιστικά στελέχη. Στην πολιτική και επικοινωνιακή γραμμή βρίσκονται ο Νίκος Τσούτσιας και ο Χρύσανθος Λαζαρίδης, με τον τελευταίο να έχει ιδιαίτερο ρόλο στην πολιτική ανάλυση, τις δημοσκοπήσεις και την οικονομία. Στον κύκλο των ανθρώπων που συμβάλλουν στην πολιτική επεξεργασία βρίσκονται επίσης ο Μελέτης Μελετόπουλος και ο διεθνολόγος Γιάννης Μάζης. Δίπλα τους, σε επίπεδο πολιτικής και οργανωτικής δικτύωσης, κινούνται ο Μίλτος Χρυσομάλλης, ο Μάριος Σαλμάς, ο Κώστας Τζαβάρας και ο Πέτρος Τατούλης, με ιδιαίτερη έμφαση στην Πελοπόννησο. Παράλληλα, τακτικές επαφές αποδίδονται σε πρόσωπα όπως ο Χαράλαμπος Αθανασίου, ο Χρήστος Στεφανάδης, ο Γιώργος Καρασμάνης, ο Κώστας Καραγκούνης και ο Ανδρέας Κατσανιώτης. Το ενδιαφέρον, όμως, βρίσκεται αλλού. Ο Σαμαράς δεν φαίνεται να επιχειρεί απλώς να συγκεντρώσει ονόματα για ψηφοδέλτια. Χτίζει υποδομή. Στρατηγεία, περιφερειακούς πυρήνες, στελέχη, υποψηφίους και δίκτυα επαφών. Και αν αυτός ο σχεδιασμός προχωρήσει με τους σημερινούς ρυθμούς, τότε το νέο κόμμα θα έχει στρατηγεία σε όλη την Ελλάδα που θα κάνουν πραγματική ζημιά στη ΝΔ. Ενώ είναι εμφανές, από τις δημοσκοπήσεις που έχουν, ότι κερδίζουν καθημερινά κόσμο από την δεξαμενή της Καρυστιανού, του Βελόπουλου αλλά και του πατριωτικού ΠΑΣΟΚ…

Ποιοι κρατούν ακόμη ανοιχτή την πληγή που οι ίδιοι αρνήθηκαν να κλείσουν το 2022 Δεν χτύπησε τυχαία γραμμή το ρωσικό drone. Χτύπησε δίπλα σε εκείνους που πριν από τέσσερα χρόνια έθαψαν την πρώτη ειρήνη και έκτοτε ταξιδεύουν στο Κίεβο για να μην αφήσουν τον πόλεμο να κλείσει. Στο ίδιο νυχτερινό τρένο κάθονταν ο Μπόρις Τζόνσον —ο άνθρωπος της άνοιξης του 2022, όταν η συμφωνία της Κωνσταντινούπολης ήταν ακόμη ζωντανή και το Λονδίνο είπε «πολεμήστε»— μαζί με συμβούλους του Μερτς και της υπόλοιπης δυτικής κουστωδίας που πήγαινε να δει τον Ζελένσκι. Η Δύση έπαψε να κρύβεται εδώ και καιρό. Φάνηκε στις ράγες, δύο χιλιόμετρα από το ΝΑΤΟ, την ώρα που μιλά για εκεχειρία και την ίδια στιγμή συντηρεί το καθεστώς που την εμποδίζει. Το χτεσινό πλήγμα στο Γιαχοντίν δεν ήταν ένα ακόμη επεισόδιο ενός πολέμου που έχει γίνει πλέον ρουτίνα στις δυτικές οθόνες. Ήταν πραγματική αποκάλυψη. Όχι απλά επειδή ένα ρωσικό μη επανδρωμένο αεροσκάφος έπληξε μηχανή επιβατικής αμαξοστοιχίας δύο χιλιόμετρα από τα πολωνικά σύνορα, αλλά επειδή λίγα λεπτά νωρίτερα από το ίδιο σημείο είχε περάσει η κουστωδία εκείνων που επί τέσσερα και πλέον έτη κρατούν ανοιχτή την πληγή της Ουκρανίας. Ανάμεσά τους ο διεφθαρμένος και ...κατηργημένος ουσιαστικά, πρώην πρωθυπουργός της Βρετανίας Μπόρις Τζόνσον. Όχι ως γραφικός επισκέπτης, ούτε ως συνταξιούχος πολιτικός που φωτογραφίζεται με σημαίες και φανφάρες. Αλλά ως ένας από τους πρωταγωνιστές της μεγάλης απάτης του 2022. Ως ο άνθρωπος που, όταν οι ρωσικές δυνάμεις βρίσκονταν στα πρόθυρα του Κιέβου και το τραπέζι των διαπραγματεύσεων στην Κωνσταντινούπολη είχε ήδη σχέδιο όχι αρεστό στους Ρώσους, αλλά μόνο σε αυτούς που τον ήλεγχαν, πέταξε πάνω στο τραπέζι το βάρος του Λονδίνου και είπε στην ουκρανική ηγεσία αυτό που η νεοταξίτικη Δύση ήθελε να ακούσει: Μην υπογράφετε. Η ιστορία αυτή δυστυχώς δεν ήταν συνωμοσιολογία, όπως είχαν επισημάνει κάποιοι θεωρητικοί. Ήταν πραγματικό γεγονός που αποκάλυψαν οι μυστικές υπηρεσίες της Ρωσίας, τη στιγμή που ήταν ήδη, η πιο επίμονη σιωπή της δυτικής αφήγησης. Τον Μάρτιο και τον Απρίλιο του 2022, ενώ η εισβολή βρισκόταν ακόμη στην πρώτη της φάση, Μόσχα και Κίεβο συζητούσαν όρους που περιλάμβαναν ουδετερότητα, περιορισμούς στο μέγεθος των ενόπλων δυνάμεων, εγγυήσεις ασφαλείας και διευθέτηση του καθεστώτος των ανατολικών περιοχών. Δεν επρόκειτο για ειδυλλιακή ειρήνη και όλα καλά κι αγαπημένα. Επρόκειτο όμως για μια διαπραγμάτευση που μπορούσε να κλείσει τον πόλεμο πριν μετατραπεί σε πολυετή σφαγή. Και τότε ...εμφανίστηκε ο «κλόουν»Τζόνσον. Όχι ως παρατηρητής αλλά ως απεσταλμένος εκείνης της Δύσης που είχε ήδη αποφασίσει πως η Ουκρανία δεν θα ήταν πεδίο συμβιβασμού, αλλά πεδίο εξάντλησης της Ρωσίας. Η ουκρανική πλευρά, σύμφωνα με μαρτυρίες διαπραγματευτών και μεταγενέστερες αποκαλύψεις, έλαβε το μήνυμα καθαρά: «Άν υπογράψετε τώρα, χάνετε τη δυτική στήριξη. Αν συνεχίσετε, θα σας εξοπλίσουμε». Αυτό είναι το σημείο που η Δύση έπαψε να κρύβεται. Από τότε μέχρι σήμερα η ίδια λογική επαναλαμβάνεται με άλλα ονόματα και ...άλλα τρένα. Η κουστωδία που ταξίδευε τη νύχτα προς την Πολωνία δεν πήγαινε να κηδέψει νεκρούς. Πήγαινε να συντηρήσει μια γραμμή. Να μιλήσει με τον εξ ίσου άκρως διεφθαρμένο Βολοντίμιρ Ζελένσκι. Με τον άνθρωπο που η δυτική προπαγάνδα έντυσε με το προσωπείο του κωμικού που έγινε ηγέτης, ενώ στην πραγματικότητα μετατράπηκε σε διαχειριστή ενός κράτους που ζει από την εξωτερική ένεση, από τα όπλα, από τα δάνεια και από την ανοχή απέναντι σε ένα σύστημα διαφθοράς, που πλέον ούτε οι ίδιοι οι δυτικοί θεσμοί μπορούν να αγνοούν πλήρως. Οι έρευνες για κατάχρηση δημοσίου χρήματος, για δίκτυα προμηθειών, για την απόσταση ανάμεσα στα δισεκατομμύρια που εισρέουν και σε εκείνα που φτάνουν στο μέτωπο, δεν είναι ρωσική εφεύρεση ασφαλώς. Πήγε να γίνει, μέσω των ελεεινών ευρωπαικών ΜΜΕ, αλλά το αφήγημα τους κατέρρευσε πριν καν εδραιωθεί. Για την ακρίβεια, είναι η σκιά που ακολουθεί το καθεστώς του Κιέβου ακόμη και όταν οι δυτικοί αξιωματούχοι το αγκαλιάζουν μπροστά στις κάμερες. Η χυδαιότητα της στιγμής αποκαλύπτεται εδώ, αποδεικνύοντας ποιοί σχεδιάσαν τον πόλεμο εδώ και δεκαετίες. Ενώ μιλούν για εκεχειρία, για διαπραγματεύσεις, για «δίκαιη ειρήνη», στέλνουν στο Κίεβο, εκείνους που το 2022 έθαψαν την πρώτη πραγματική ευκαιρία τερματισμού. Τι ζητούν να μάθουν λοιπόν αυτοί οι άνθρωποι; Τίποτε περισσότερο από το να επιβεβαιώσουν ότι η Ουκρανία θα συνεχίσει να πολεμά όσο χρειάζεται η στρατηγική τους και δε θα κανει πίσω. Μ' άλλα λόγια να δεσμεύσουν ξανά τον Ζελένσκι σε μια γραμμή που δεν του ανήκει. Να μετατρέψουν ουσιαστικά κάθε παύση πυρός σε διάλειμμα ανεφοδιασμού. Να εμφανιστούν μ' άλλα λόγια ως εγγυητές της ειρήνης ενώ είναι οι αρχιτέκτονες του θεάτρου αυτού της απίστευτης παράνοιας. Η εκεχειρία στα χέρια τους δεν είναι γέφυρα, ούτε άλλου είδους ανεμόσκαλες. Είναι εργαλείο που επιμηκύνει την καθεστηκυία τάξη όσο γίνεται πιο μακρά. Δηλαδή, χρόνος για να ανασυνταχθούν οι γραμμές, να σταλούν νέα συστήματα, να γραφτούν νέες υποσχέσεις στις πρωτεύουσες που δεν πληρώνουν οι ίδιες το αίμα. Το ΝΑΤΟ και η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν μπορούν πλέον να παριστάνουν τους έκπληκτους παρατηρητές. Οι λαοί τους πήρανε χαμπάρι για τα καλά. Δεν είναι λοιπόν θεσμοί που «υποστηρίζουν μια δημοκρατία που δέχθηκε επίθεση», αλλά μηχανισμοί που μετέτρεψαν μια περιφερειακή σύγκρουση σε υπαρξιακή αντιπαράθεση με τη Ρωσία, χωρίς να έχουν ούτε ενιαία στρατηγική νίκης ούτε ενιαία στρατηγική εξόδου. Η Ευρωπαϊκή Ένωση χρηματοδοτεί, εξοπλίζει, ρητορεύει και την ίδια στιγμή βλέπει τις κοινωνίες της να πληρώνουν τον λογαριασμό σε ενέργεια, σε πληθωρισμό, σε πολιτική απονομιμοποίηση. Το ΝΑΤΟ απ' τη μεριά του, επεκτείνει τη ρητορική της συλλογικής ασφάλειας μέχρι τα σύνορα όπου ένα drone αρκεί για να σημάνουν σειρήνες στην Πολωνία, ενώ απ' την άλλη αρνείται να παραδεχθεί ότι η δική του στρατηγική είναι εκείνη που έφερε τη φωτιά τόσο κοντά στο κατώφλι του. Η παρουσία του Τζόνσον συμβολίζει αυτή την υποκρισία με μοναδική καθαρότητα. Ο άνθρωπος που εμφανιζόταν ως σταυροφόρος της ουκρανικής ελευθερίας είναι ο ίδιος που συνέβαλε ώστε η ουκρανική τραγωδία να γίνει μακρά. Δεν χρειαζόταν να κρατά ο ίδιος το όπλο, αρκούσε να σπάσει τη στιγμή στην οποία μια διαπραγμάτευση μπορούσε ακόμη να περιορίσει την καταστροφή. Από τότε, κάθε του επίσκεψη στο Κίεβο έχει τον χαρακτήρα επιβεβαίωσης. Ο πόλεμος συνεχίζεται επειδή πρέπει να συνεχίζεται. Και όταν το drone ή το κάθε drone πέφτει δίπλα σε κάθε τρένο της ντροπής, η Δύση να κραυγάζει για κλιμάκωση, λες και η κλιμάκωση δεν ήταν το δόγμα της από την πρώτη μέρα. Εντάξει, δεν προσπαθώ να κάνω τα αδύνατα δυνατά στο να μετατραπώ σε δικηγόρο υπεράσπισης της ρωσικής εισβολής, ως ηθικής πράξης. Αυτό ο καθένας σώφρων και σκεπτόμενος άνθρωπος μπορεί να καταλάβει καλά τι συμβαίνει, έχοντας υπ' όψη τα γεγονότα που ακολούθησαν εκείνον τον Φλεβάρη του 2022. Επί της ουσίας, πρόκειται για αποκάλυψη του δυτικού ψεύδους. Μια εισβολή μπορεί να είναι άδικη και ταυτόχρονα μια ειρήνη να έχει σαμποταριστεί. Ένα κράτος δηλαδή, μπορεί να δέχεται επίθεση και ταυτόχρονα η ηγεσία του να έχει μετατραπεί σε όμηρο ξένων σχεδιασμών και εσωτερικής σήψης. Περί αυτού πρόκειται. Αυτή η διπλή πραγματικότητα είναι εκείνη που η επίσημη αφήγηση αρνείται να αγγίξει. Γι’ αυτό και το Γιαχοντίν πονάει τόσο πολύ τη δυτική επικοινωνία. Δεν χτύπησε ένα ανώνυμο τρένο σε μια ανώνυμη γραμμή. Πέρασε ξυστά από εκείνους που έχουν ονόματα, αξιώματα και ευθύνες. Από εκείνους που μιλούν για κανόνες διεθνούς δικαίου ενώ οι ίδιοι μετέτρεψαν μια χώρα σε προγεφύρωμα. Η διαφθορά στο Κίεβο είναι ξεκάθαρα πλέον δομικό στοιχείο του συστήματος που η εξ ίσου βουτηγμένη στη διαφθορά νεοταξική Δύση, επέλεξε να συντηρήσει. Όταν δισεκατομμύρια εισρέουν χωρίς αντίστοιχο έλεγχο, όταν οι προμήθειες γίνονται πεδίο αρπαγής, όταν ο πρόεδρος που παρουσιάζεται ως ενσάρκωση της αντίστασης και βρίσκεται ταυτόχρονα στο στόχαστρο θεσμών που ερευνούν κατάχρηση και διασπάθιση, τότε το ηθικό προσωπείο καταρρέει μονομιάς. Και καταρρέει ακόμη περισσότερο όταν οι ίδιοι που τον κρατούν όρθιο εμφανίζονται ως ...τιμητές(!) της διαφάνειας στην Ευρώπη. Δεν γίνεται να καταγγέλλεις τη διαφθορά στο εσωτερικό σου και να την ανέχεσαι ως αναγκαίο κακό στον πληρεξούσιό σου. Δεν γίνεται να μιλάς για κράτος δικαίου και να εξαρτάς την επιβίωση ενός καθεστώτος από τη σιωπή γύρω από τα ταμεία του. Αυτό που συνέβη στη γραμμή Κιέβου–Βαρσοβίας είναι λοιπόν κάτι βαθύτερο από ένα ακόμη στρατιωτικό επεισόδιο. Επί της ουσίας, πρόκειται για υλική αποκάλυψη μιας πολιτικής γραμμής. Η Δύση δεν κρύβεται πλέον, διότι δεν μπορεί. Τα πρόσωπα είναι γνωστά καθώς και οι ρόλοι. Ο Τζόνσον δεν είναι ουδέτερος ταξιδιώτης, ούτε ο Ζάουτερ, ο κακομούτσουνος αυτός που παριστάνει τον Υπουργό Εξωτερικών της Γερμανίας, είναι τυχαίος σύμβουλος. Οι απεσταλμένοι του Λονδίνου, του Παρισιού, της Ρώμης και του Βερολίνου δεν πήγαν στο Κίεβο για να κλάψουν τους νεκρούς που άφηναν πισω τους οι Ρώσοι καταδρομείς. Πήγαν για να κρατήσουν ανοιχτό τον διάδρομο της εξάρτησης. Να βεβαιωθούν ότι ο Ζελένσκι δεν θα παρεκκλίνει. Να μετατρέψουν την όποια συζήτηση για εκεχειρία σε μηχανισμό παράτασης. Και η Ευρωπαϊκή Ένωση, αντί να θέσει το στοιχειώδες ερώτημα —πόσο ακόμη αίμα, πόσο ακόμη χρήμα, ποιος στρατηγικός σκοπός απομένει εκτός από την αυτοεπιβεβαίωση—, στέλνει συμβούλους σε νυχτερινά τρένα και μετά μιλά για «σοκ και δέος» όταν η πραγματικότητα ακουμπά τα σύνορά της. Το δέος δυστυχως για τους Ουκρανούς, έπρεπε να έχει έρθει νωρίτερα. Πότε; Όταν ακυρώθηκε η πρώτη σοβαρή διαπραγμάτευση. Όταν αποφασίστηκε ότι η Ουκρανία θα πολεμήσει «όσο χρειαστεί», χωρίς να οριστεί τι σημαίνει «όσο χρειαστεί». Και κυρίως, όταν οι κοινωνίες της Ευρώπης κλήθηκαν να πληρώσουν έναν πόλεμο του οποίου τους τελικούς όρους δεν ελέγχουν. Ναί. Η Ρωσία χτυπά υποδομές. Αυτό είναι γεγονός. Και πολύ καλά κάνει. Επιλέγοντας αυτή τη λύση, από το να χτυπά με τυφλά χτυπήματα στρατιωτικούς στόχους και μαζί με αυτούς και αθώους πολίτες. Η νεοταξική και βρώμικη πλέον Δύση, βυθισμένη στον σατανισμό και στις προτροπές της Καμπάλα μέσω της φάρας των Ασκεναζι Εβραίων που την εχουν καταπιεί, χτυπά την ίδια τη δυνατότητα τερματισμού. Και αυτό είναι το μεγαλύτερο έγκλημα, διότι δεν φαίνεται αμέσως στο έδαφος. Φαίνεται στα χρόνια που πέρασαν, στις πόλεις που άδειασαν, στη γενιά που κάηκε, στο κράτος που μετατράπηκε σε μηχανή επιβίωσης με δανεικά όπλα και δανεική νομιμοποίηση. Αν το πλήγμα στο Γιαχοντίν είχε βρει το διπλωματικό τρένο, η Δύση θα μιλούσε για απόπειρα δολοφονίας ηγετών ή αν αυτοί σκοτώνονταν, για εσκεμμένη δολοφονία. Επειδή το άφησε πίσω του λίγα λεπτά, μιλά για «τυχαία» επίθεση σε πολιτική υποδομή. Η διαφορά είναι λεπτή. Η υποκρισία είναι χοντρή. Στήνονται λοιπόν στον τοίχο το ΝΑΤΟ και η Ευρωπαϊκή Ένωση, όχι επειδή ένα drone πέρασε κοντά σε αξιωματούχους τους, αλλά επειδή οι αξιωματούχοι αυτοί βρίσκονταν εκεί ως συνεχιστές μιας πολιτικής που αρνήθηκε την ειρήνη όταν αυτή ήταν ακόμη δυνατή με μικρότερο κόστος. Στήνεται στον τοίχο ο Τζόνσον ως σύμβολο εκείνης της βρετανικής αλαζονείας που πίστεψε πως μπορούσε να διαχειριστεί έναν ηπειρωτικό πόλεμο σαν ρητορική άσκηση. Στήνεται στον τοίχο ο Ζελένσκι ως ηγεσία που δέχθηκε να γίνει το πρόσωπο ενός πολέμου μεγαλύτερου από τη χώρα του και μικρότερου από τα συμφέροντα των προστατών του. Στήνεται στον τοίχο ολόκληρη η μηχανή που ονομάζει «αντίσταση» την παράταση και «ειρήνη» την αναβολή. Η Δύση δεν κρύβεται, διότι τα τρένα της έφτασαν πολύ κοντά στη φωτιά που η ίδια τάισε. Όποιος θέλει ακόμη να μιλά για κανόνες, ας αρχίσει από τον κανόνα τον πιο απλό: Δεν δικαιούσαι να ακυρώνεις μια διαπραγμάτευση και ύστερα να παριστάνεις τον κήρυκα της ειρήνης. Δεν δικαιούσαι να συντηρείς ένα διεφθαρμένο σύστημα επειδή σου είναι χρήσιμο και ύστερα να ορκίζεσαι στο κράτος δικαίου. Δεν δικαιούσαι να μετατρέπεις μια εκεχειρία σε διάδρομο ανεφοδιασμού και ύστερα να κατηγορείς τον αντίπαλο ότι δεν πιστεύει στην ειρήνη. Για να είμαστε ειλικρινείς, το Γιαχοντίν δεν άλλαξε τον πόλεμο. Τον φώτισε. Έδειξε ποιοι κινούνται στις γραμμές, ποιοι μιλούν στο Κίεβο, ποιοι έχουν συμφέρον η σύγκρουση να μην κλείσει πριν εξαντληθεί ό,τι μπορεί ακόμη να εξαντληθεί. Και έδειξε κάτι ακόμη, πιο σκληρό: Ότι η Ευρώπη έχει αποδεχθεί να ζει δίπλα σε έναν πόλεμο που δεν ελέγχει, με ηγέτες που δεν λογοδοτούν στις κοινωνίες τους για το πραγματικό διακύβευμα, και με μια ηθική γλώσσα που έχει πλέον φθαρεί από την επανάληψη. Όταν οι λέξεις «δημοκρατία», «αντίσταση» και «διεθνές δίκαιο» χρησιμοποιούνται για να καλύψουν την άρνηση του συμβιβασμού, παύουν να είναι λέξεις. Γίνονται προσωπείο. Αυτό το προσωπείο έπεσε για μια στιγμή πάνω στις ράγες στα ουκρανοπολωνικά σύνορα. Όχι επειδή κινδύνεψε να χτυπηθεί ο Τζόνσον και η «εκλεκτή» του παρέα, αλλά επειδή φάνηκε δίπλα του η συνέχεια μιας πολιτικής που ξεκίνησε όταν κάποιοι αποφάσισαν ότι η ειρήνη του 2022 ήταν πιο επικίνδυνη από τον πόλεμο που ακολούθησε. Από εκείνη την απόφαση μέχρι το νυχτερινό τρένο του 2026 υπάρχει ευθεία γραμμή. Και πάνω σε αυτή τη γραμμή πρέπει πλέον να κριθούν το ΝΑΤΟ, η Ευρωπαϊκή Ένωση, ο Τζόνσον, ο Ζελένσκι και όσοι ακόμη ταξιδεύουν για να συντηρήσουν ό,τι οι ίδιοι εμπόδισαν να τελειώσει όταν έπρεπε. Η υποκρισία των νεοταξιτών, δεν έχει ούτε όρια, αλλά ούτε και πάτο. Το δυστύχημα όμως είναι ότι μέχρι να εκδιωχθούν αυτά τα μιάσματα από τους λαούς της Ευρώπης, οι ίδιοι αυτοί λαοί ξαφνικά θα βρεθούν πίσω στον Μεσαίωνα. Η πείνα που θα ακολουθήσει λόγω του πολέμου στο Ορμούζ και η ανεπάρκεια της ενέργειας που θα επιδεινώσει την κατάσταση επειδή τα μιάσματα αυτα τα 'βαλαν με μια υπερδύναμη που έχει ακόμη αυτοκρατορική στόφα, θα είναι το μεγάλο τίμημα που θα πληρώσουν πριν καν μάθουν ότι τελικά εκείνοι είναι τα θύματα. Εύχομαι με όλη μου τη ψυχή, ο Θεός να κινήσει γρήγορα τα γρανάζια, ούτως ώστε οι πληγές αυτές να είναι όσο πιο ανώδυνες γίνεται και να πληρώσουν οι αληθινοί ένοχοι το τίμημα. Δεν είμαι όμως τόσο αισιόδοξος, μιας και η σπαθάρα του Ταξίαρχου Μιχαήλ, ακονίστηκε πολύ. Και θα βαφτεί κόκκινη απ' το αίμα, στη προσπάθεια να ξεπλυθούν αυτές οι κοινωνίες που άφησαν πισω τους τον Χριστό, πεπεισμένοι ότι εκείνοι είναι οι θεοί πλέον. Πύρινος Λόγιος sergioschrys@outlook.com

Όταν ο Ερντογάν και το Κτήνος του Μαξίμου, στήνουν εθνική κρίση για να σωθούν οι ίδιοι! Στη πατρίδα μας, δεν υπήρξε πιο μεγάλη κατάρα από αυτή την ύπαρξη του Ψευτορωμαίϊκου. Αυτής της απίστευτης και εμετικής γλίτσας όπου και στην παρακμή της παρουσίας της στην εξουσία, παίζει με το εκτελεστικό απόσπασμα. Ακόμη και η αγωνία ενός λαού για την πατρίδα του γίνεται πρώτη ύλη για την πολιτική επιβίωση αυτών των μιασμάτων και των παρασίτων! Η σημαία υψώνεται πίσω από το βήμα, οι λέξεις βαραίνουν, ο κίνδυνος πλησιάζει στις...οθόνες και ο πολίτης καλείται να σωπάσει. Ναί, να σωπάσει. Να ξεχάσει όσα ζητούσε να μάθει. Να αναβάλει τη λογοδοσία. Να παραδώσει μαζί με την ψήφο του και το δικαίωμα να ρωτά. Εκεί ακριβώς ο όποιος πατριωτισμός έχει απομείνει, κινδυνεύει να γίνει όμηρος της εξουσίας, όταν επιστρατεύεται από ριψάσπιδες για να προστατεύσει την καρέκλα τους. Στο Αιγαίο, όμως, οι λέξεις έχουν βάρος που δεν το σηκώνουν οι τηλεοπτικές σκηνοθεσίες. Πίσω από κάθε κουκκίδα του χάρτη υπάρχει ένα σπίτι με αναμμένο φως, ένα σχολείο, ένα κοιμητήρι, ένας άνθρωπος που περιμένει το καράβι. Υπάρχει ένας φαντάρος που αγρυπνά και μια μάνα που προσπαθεί να καταλάβει από τη φωνή του στο τηλέφωνο αν της κρύβει την αγωνία του. Αυτόν τον κόσμο αγγίζει κάθε απειλή. Και πάνω στη δική του ζωή πέφτει το βάρος κάθε πολιτικού υπολογισμού. Γι’ αυτό χρειάζεται να κοιτάξουμε πίσω από τις βαρύγδουπες δηλώσεις και να θέσουμε το ερώτημα που καμία επίκληση της «εθνικής ευθύνης» δεν δικαιούται να απαγορεύσει: Ποιος πραγματικά θωρακίζει τη χώρα και ποιος προσδοκά να θωρακιστεί πολιτικά μέσα στον φόβο της; Η απάντηση απαιτεί στοιχεία, μνήμη και όσοι έχουν απομείνει πολίτες με ψυχή, που επιμένουν να ελέγχουν την εξουσία ακόμη και στις δυσκολότερες ώρες. Γιατί ο λαός που καλείται να πληρώσει το τίμημα μιας κρίσης, έχει πρώτος το δικαίωμα να γνωρίζει πώς οδηγήθηκε σε αυτήν. Η "ελληνική" πολιτική βρώμα, αγκαλιά με τον εχθρό Μετά τις δηλώσεις αυτού του πολιτικού αλλά ανθρώπινου ευτελούς σκουπιδιού, που ακούει στο όνομα Φλωρίδης και που δήλωσε αδιάντροπα και χωρίς ούτε ίχνος τσίπας προχτές, πως σε περίπτωση ...«ακυβερνησίας», δηλαδή «στη περίπτωση που δε θα μας ψηφίσετε, θα γίνει το ντου από απέναντι» (από την Τουρκία δηλαδή), εμπεδώσαμε πλέον πώς ό,τι κυκλοφορούσε ως απλή "φήμη" ή "συνωμοσιολογία" ότι το Κτήνος του Μαξίμου, για να γλιτώσει, θα ρίξει τον τουρκικό φόβο πάνω στο τραπέζι, ως τελευταίο και ακόμη πιο επικίνδυνο επιχείρημα για να σπάσει το λαϊκό μέτωπο που αντιστέκεται με νύχια και με δόντια ενάντια στον μητσοτακισμό, δεν είναι ούτε φήμη, ούσε συνωμοσιολογία. Είναι γεγονός. Ό,τι εκτυλίσσεται τις τελευταίες ημέρες ανάμεσα στην Αθήνα και την Άγκυρα δεν είναι «ένταση», ούτε είναι «ρητορική κλιμάκωση». Δεν είναι καν η γνωστή, χιλιοπαιγμένη τουρκική προκλητικότητα που συνηθίσαμε να αντιμετωπίζουμε ως φυσικό φαινόμενο. Είναι κάτι βαθύτερο και πολύ πιο βρώμικο. Είναι πολιτικό θέατρο εθνικής κρίσεως, στημένο με μαθηματική ακρίβεια από δύο ηγεσίες που ασφυκτιούν εσωτερικά και αναζητούν στο εξωτερικό τον εχθρό που θα τους χαρίσει συσπείρωση, χρόνο και, κυρίως, κάλπες. Κι όταν βγήκε χτες ο αξιότιμος συνάδελφος, συνέλληνας και πατριώτης Γιάννης Μάζης σε συνέντευξη του, να επιβεβαιώσει τους φόβους μου, γιατί όλη αυτή η ιστορία με τις διαδοχικές απειλές Καλίν, Γκουρτντενίζ και πιο πριν του Καραγκιούλ τις τελευταίες μέρες, δε μου καθόταν καλά στο λαιμό. Δε μπορεί όλους ξαφνικά να τους τσίμπησε μύγα και να αρχίσουν να ουρλιάζουν σαν τσακάλια που τους κόψανε το δείπνο κάτι αγριόγατες. Εντάξει, δε λέω, η συμμαχία Ελλάδας-Ισραήλ τους τσούζει, αλλά...να βγαίνουν μαζικά όλοι - συμπεριλαμβανομένου του Ερντογάν - να...μιξοκλαίνε σαν κυράτσες που τους χάλασε το μιζαμπλί και να απειλούν, χωρίς καμμιά αφορμή, ότι θα μας...κάνουν ντα και θα μας βάλουν τιμωρία, επειδή συνάπτουμε συμμαχίες που δεν τις εγκρίνουν(!) και όπλα που αποκτώνται από εμάς και που ...τους απειλούν, κρύβεται βρώμικο διπλωματικό παιχνίδι. Και οι δήθεν κατηγορίες, ειναι η επιτομή του γελοίου. Λες και αυτοί οι ίδιοι δε μας απειλούν κάθε τρείς και λίγο με τις στρατιές του Αιγαίου που βρίσκονται ακριβώς απέναντι στα παράλια της Ιωνίας, έτοιμες για εισβολή. Δε μας απειλούν με...πνίξιμο στη θάλασσα όπως το '22. Δε μας κουνάνε απειλητικά το δάχτυλο απειλώντας μας με casus belli επειδή έχουμε το...θράσος να ...θέλουμε να επεκτείνουμε τα μίλια μας στα 12, νομιμότατα, βάση του διεθνούς νόμου UNCLOS που ενώ εμείς ψησίσαμε, αυτοί το έστριψαν γιατί δε τους σύμφερε. Η σκευωρία που έχει στόχο τον διαμελισμό του Αιγαίου Πίσω από τους οξείς τόνους λοιπόν και τα σενάρια πολεμικού συναγερμού, κατά την άποψη μου, η οποία επικυρώνεται και από έναν ακαδημαϊκό, που τιμά την τήβεννο του, κρύβεται ένα υπολογισμένο παιχνίδι win-win. Ο Ερντογάν διαθέτει σήμερα 328 έδρες. Του λείπουν 32 ψήφοι για να φτάσει τις 360 που απαιτούνται, ώστε να προκηρύξει πρόωρες εκλογές πριν λήξει η θητεία του, το μοναδικό νομικό παράθυρο που του επιτρέπει να διεκδικήσει ξανά την προεδρία. Και πώς εξαναγκάζει την αντιπολίτευση να στοιχηθεί μαζί του; Κατασκευάζοντας σκηνικό εθνικής κρίσεως, επικαλούμενος το ...«εθνικό καθήκον»! Μετατρέποντας την Ελλάδα σε βολικό εξωτερικό κίνδυνο, ώστε να κλείσουν τα στόματα στο εσωτερικό. Το ίδιο ακριβώς εργαλείο, χρησιμοποιεί και τούτη η άκρως διεφθαρμένη και εθνικά επικίνδυνη «κυβέρνηση» του Κτήνους, που βρίσκεται ακόμη στην εξουσία, ενώ θα έπρεπε να βρίσκεται στη φυλακή σύσσωμη. Η κινδυνολογία μεταφέρεται εξαιρετικά βολικά στο δικό μας πολιτικό σκηνικό του Ψευτορωμαίϊκου. Η τεχνητή ένταση στα ελληνοτουρκικά γίνεται προπέτασμα καπνού που σκεπάζει τη διαφθορά, την εσωτερική αποσύνθεση και τις δημοσκοπήσεις που, όπως όλα δείχνουν, έχουν παγώσει το Μαξίμου. Δεν πρόκειται για δύο αντίπαλους που συγκρούονται. Πρόκειται για δύο ηγεσίες που αξιοποιούν αμοιβαία τον εξωτερικό κίνδυνο για να κρατήσουν όρθιες τις εκλογικές τους βάσεις. Ο Φλωρίδης, αυτό το πουλημένο τομάρι που βάλθηκε εδώ και καιρό να παριστανει τον φανατικό υποστηρικτή του αφεντικού του βαφτίζοντας πάντα σε «λογική» τις παρανοικές του κορώνες του, να ξεστομίζει ανερυθρίαστα πως εάν η χώρα μείνει ...«ακυβέρνητη», να μην έχουμε καμία αμφιβολία ότι θα γίνει το ντου από απέναντι! Και δε βρέθηκε ένας μωρέ που να έχει τσίπα, να του χώσει ένα φούσκο γερό, στέλνοντας τον για ...επισκευή στο κοντινότερο νοσοκομείο! Αλλά πού να βρεθεί αυτος, ανάμεσα στα αδρά πληρωμένα δημοσιογραφάκια της ΕΡΤ που άλλο τίποτε δε κάνουν, παρά να σκουπίζουν "λώκους" και να γλύφουν ποδιές που βρωμάνε βοθρίλα. Όλο αυτό το σκηνικό που βλέπουμε, ακούμε και διαβάζουμε, δεν πρόκειται για δύο "παραδοσιακούς εχθρούς" που συγκρούονται. Πρόκειται για δύο ηγεσίες που αξιοποιούν αμοιβαία τον εξωτερικό κίνδυνο για να κρατήσουν όρθιες τις εκλογικές τους βάσεις. Περί αυτού πρόκειται. Ο Φλωρίδης, όταν μίλησε, ήταν σε διατεταγμένη υπηρεσία. Δεν υπάρχει αμφιβολία περί τούτου. Έβαλε την εθνική ασφάλεια μέσα στην κάλπη, μετατρέποντας τον τουρκικό κίνδυνο σε επιχείρημα υπέρ της κυβερνητικής σταθερότητας. Και όταν ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, ο Μαρινάκης (άλλο φρούτο κι αυτό) αναγκάστηκε να πάρει αποστάσεις (πάλι σε διατεταγμένη υπηρεσία) η ...αποστολή είχε εκτελεστεί. Η εθνική διακινδύνευση, έχει ήδη τιμολογηθεί ως προεκλογικό προϊόν. Η τουρκική πρεμούρα και ο ψευδεπίγραφος νεοθωμανικός ηγεμονισμός Την ίδια ώρα τωρα, από την άλλη όχθη του Αιγαίου, ο εκπρόσωπος του κυβερνώντος κόμματος της Τουρκίας, ο Ομέρ Τσελίκ, ολοκλήρωνε το δεύτερο μισό του έργου. Μετά τη συνεδρίαση του ΑΚΡ εξαπέλυσε σφοδρή επίθεση κατά της Ελλάδας, κατηγορώντας την Αθήνα ότι επιχειρεί να ...«περικυκλώσει» την Τουρκία(!) μέσω «δυσλειτουργικών συμμαχιών» και μέσω της στρατηγικής σχέσης με το Ισραήλ. Χαρακτήρισε την προσέγγιση αυτή «εντελώς κενή και αβάσιμη» και προειδοποίησε ότι «θα προκαλέσει μεγάλη ζημιά στην ίδια την Ελλάδα». Δεν στάθηκε εκεί ο νεογενίτσαρος. Αποκάλεσε τον Νετανιάχου «Ναζί» και κατηγόρησε - το θράσος τους δεν έχει όρια - τον καλύτερο τους συνεργατη, τον Μητσοτάκη, ότι δείχνει ...«σοβαρές ανεπάρκειες»(!!) επειδή στέκεται δίπλα του. Και πρόσθεσε τη φράση που αποκαλύπτει όλη την αυτοκρατορική νοοτροπία της Άγκυρας: «Οι άλλοι θα φύγουν. Εμείς θα μείνουμε. Εμείς και η Ελλάδα.» Κρατήστε καλά αυτή τη φράση. Διότι δεν είναι ούτε διπλωματία, ούτε καν άλλη μια πομφόλυγα. Είναι κηδεμονία. Είναι η παλιά οθωμανική αντίληψη μεταφρασμένη σε γλώσσα του 21ου αιώνα: Ότι η Ελλάδα είναι καταδικασμένη να συνομιλεί μόνη της με την Τουρκία, χωρίς συμμάχους, χωρίς βάθος, χωρίς ασπίδα, στο τραπέζι που η Άγκυρα ορίζει και στο πεδίο που η Άγκυρα απειλεί. Ο Τσελίκ το είπε καθαρά. Η ισχύς της Τουρκίας υπάρχει και στο τραπέζι και στο πεδίο, και είναι σε θέση να «αποτρέψει όλες αυτές τις συνωμοσίες, τις λεγόμενες συμμαχίες». Μ' άλλα λόγια «ή καθίσετε στο δικό μας τραπέζι με τους δικούς μας όρους, ή θα λογαριαστούμε εκεί που μετράνε τα όπλα». Και σαν να μην έφτανε η γλώσσα του Τσελικ, ήρθε και το κερασάκι. Το Κάθαρμα του Μαξίμου επισκέφθηκε το Καστελλόριζο, τη Μεγίστη, το νησί που η τουρκική προπαγάνδα παρουσιάζει ως γεωγραφικό παράδοξο και ως «ζήτημα εθνικής ασφαλείας» επειδή απέχει μία ανάσα από τα μικρασιατικά παράλια. Ο Τσελίκ είχε ήδη σχολιάσει την επίσκεψη πριν καν ολοκληρωθεί. Ο Ερντογάν δεν ανέχεται ούτε καν την παρουσία εκεί Έλληνα αξιωματούχου ή πρωθυπουργου σε ελληνικό έδαφος, όταν αυτό το έδαφος βρίσκεται εκεί που η τουρκική ματιά θεωρεί ότι αρχίζει η δική της θάλασσα. «Μαγκιά, κλανιά και λώκος φινιστρίνι» στην πιο γυμνή μορφή της φράσης. Ενώ η θρασύτητα των Τούρκων φτάνει στα ουράνια, όταν περικυκλώνουν την Ελλάδα επί δεκαετίες, με το τουρκολιβυκό μνημόνιο, με στρατιωτικές διευθετήσεις στη Συρία, με επιρροή στα Σκόπια και στην Αλβανία, με φλερτ προς την Αίγυπτο όποτε τη συμφέρει, με κατοχή της βόρειας Κύπρου επί μισόν αιώνα, με το casus belli για τα δώδεκα ναυτικά μίλια, με την αξίωση αποστρατιωτικοποιήσεως των νησιών την ίδια στιγμή που γεμίζει τα μικρασιατικά παράλια ταξιαρχίες κι απ΄την άλλη, κατηγορεί την Ελλάδα ότι την ...«περικυκλώνει» επειδή τολμά να συνάψει συμμαχίες με το Ισραήλ και να μιλά για την Ασπίδα του Αχιλλέα. Όποιος θέλει να κλέβει τη γη του άλλου, φωνάζει κλέφτη εκείνον που κλειδώνει την πόρτα του. Ο Μάζης το συνόψισε με μία φράση που έπρεπε ήδη να έχει ήδη γίνει σύνθημα: «Δεν υπάρχουν ούτε ήρεμα νερά ούτε καλές σχέσεις με την Τουρκία, αλλά εμείς την ξεπλέναμε. Τώρα η κατάσταση άλλαξε… Πώς άλλαξε; Ή λένε ψέματα αυτοί ή έχω εγώ δίκιο.» Α, μπράβο αγαπητέ μου συνάδελφε. Ακριβώς. Για χρόνια, η επίσημη Αθήνα του Μητσοτακισμού, πουλούσε «ήρεμα νερά» την ίδια στιγμή που η Άγκυρα δεν σταμάτησε ποτέ να αμφισβητεί κυριαρχία, υφαλοκρηπίδα, εναέριο χώρο και την ίδια την ελληνικότητα των νησιών. Τώρα που η ρητορική σκληραίνει, καλούμαστε να πιστέψουμε ότι άλλαξε κάτι ουσιώδες; Όχι βέβαια. Άλλαξε μόνο η χρησιμότητα της εντάσεως. Το ερώτημα που καίει: Τι μπορεί να συμβεί από εδώ και πέρα; Εφ' όσον τα πράγματα εξελίσσονται όχι φυσιολογικά, αλλά τεχνητά, το πιθανότερο δεν είναι ο μεγάλος πόλεμος της μιας νύχτας. Το πιθανότερο είναι αυτό ακριβώς που σκέπτεσθε κι εσείς που με διαβάζετε: Η ελεγχόμενη κρίση. Μία κρίση αρκετά θεαματική, ώστε να τρομάξει τον Έλληνα ψηφοφόρο και να συσπειρώσει τον Τούρκο εθνικιστή, αλλά και αρκετά διαχειρίσιμη, ώστε να μην τινάξει στον αέρα τα ενεργειακά και νατοϊκά ισοζύγια των μεγάλων. Πχ επεισόδιο στον Έβρο, παραβιάσεις που θα περάσουν από την «ρουτίνα» στην «κρίση» λογω σοβαρής προκλήσεως που θα επιφέρει θάνατο πιλότου ή ζημιές σε φρεγάτα, Navtex που θα κλειδώσουν κρίσιμες θαλάσσιες περιοχές, ερευνητικό ή πολεμικό πλοίο που θα πλησιάσει το σύμπλεγμα της Μεγίστης ή άλλου ελληνικού νησιόυ (πάλι), ρητορική για «αποστρατιωτικοποίηση» που θα μετατραπεί σε τελεσίγραφο κλπ κλπ Και ύστερα η γνωστή χορογραφία: Έκτακτα συμβούλια, δηλώσεις «αποτροπής», κλήσεις για διάλογο, και στο βάθος το τραπέζι που ο Τσελίκ ήδη προετοιμάζει, δηλαδή το τραπέζι όπου η Τουρκία θέλει να συζητηθούν ανύπαρκτα ζητήματα ως δήθεν «διαφορές». Για τον Ερντογάν, μία τέτοια κρίση είναι το εισιτήριο προς τις 32 έδρες που του λείπουν. Για τον Μητσοτάκη, είναι το αφήγημα που μετατρέπει κάθε αποτυχία δική του σε ...«ώρα εθνικής ευθύνης». Γι’ αυτό και η δήλωση Φλωρίδη όχι μόνο δεν ήταν γκάφα, αλλά είπαμε, διατεταγμένη υπηρεσία ως πρόβα. Που δοκιμάστηκε στον δημόσιο λόγο το επιχείρημα ότι χωρίς σταθερή κυβέρνηση έρχεται το «ντου». Αν το επιχείρημα πιάσει, θα επαναληφθεί. Αν δεν πιάσει και δε το μασήσουν πλέον τα «βρεφοποιημένα» προβατάκια, θα το μαζέψουν οι εκπρόσωποι και θα μείνει ως σκιά πάνω από την κάλπη. Υπάρχει όμως και το χειρότερο ενδεχόμενο, δηλαδή εκείνο που οι τεχνοκράτες του ...«διαλόγου»(!) αποφεύγουν να κατονομάσουν. Ότι άν η κρίση ξεφύγει από τα χέρια εκείνων που τη σκηνοθετούν τι θα συμβεί. Άν δηλαδή ένα τεχνητό θερμό επεισόδιο στο Καστελλόριζο, στην Κάσο, νοτίως της Κρήτης ή στον Έβρο αποκτήσει δική του δυναμική. Τότε είναι που το θέατρο παύει να είναι θέατρο. Και τότε θα φανεί ποιος εξόπλισε ουσιαστικά τη χώρα και ποιος εξόπλισε μόνο τις δηλώσεις. Ποιος θεωρεί μ' άλλα λόγια το Αιγαίο ελληνική θάλασσα και ποιος το αντιμετωπίζει ως πεδίο «συνεκμεταλλεύσεως» υπό τουρκική πίεση. Η Ρωμιοσύνη δεν αντέχει άλλη δεκαετία «ήρεμων νερών» που καταλήγουν σε υποχωρήσεις. Δεν αντέχει υπουργούς - κνώδαλα τύπου Φλωρίδη ή Γεραπετρίτη που βάζουν την Τουρκία μέσα στην κάλπη. Δεν αντέχει πλέον να βλέπει το βρώμικο Ψευτορωμαίϊκο και τον Μητσοτακισμό που επισκέπτονται το Καστελλόριζο όποτε τους συμφέρει και πάντα ως σκηνικό επικοινωνίας, την ίδια στιγμή που το βαθύτερο δόγμα παραμένει ο διάλογος με εκείνον που αμφισβητεί την ίδια την ύπαρξη του νησιού ως ελληνικού. Και δεν αντέχει άλλο το θέαμα δύο ηγετών (ο ένας για το θρονο του σουλτανου και ο άλλος το ρόλο της θεραπαινίδας του σουλτάνου) να παίζουν την εθνική αγωνία του ελληνισμού στα ζάρια των δικών τους εκλογικών αναγκών. Ο Τσελίκ είπε ότι οι άλλοι φεύγουν και μένουμε εμείς κι εκείνοι. Ας του απαντήσει η Ιστορία, όχι η επικοινωνία. Σε τούτη τη θάλασσα έμεινε η Ελλάδα όταν αυτοκρατορίες γεννιούνταν και πέθαιναν. Έμεινε μετά τους Πέρσες, μετά τους Φραγκολατίνους, μετά την Άλωση, μετά τη Μικρασία, ακόμη και μετά το 1974. Δεν έμεινε για να γίνει συνομιλητής του νεοοθωμανικού αναθεωρητισμού πάνω σε ένα τραπέζι που στήνεται για να σωθούν δύο τύποι από τις κάλπες τους, ο καθένας για τους δικούς του λόγους. Από εδώ και πέρα, όλοι όσοι απομείναμε με τη Ρωμιοσύνη μέσα μας, έχουμε μία μόνο σοβαρή επιλογή: Να πάψουμε να παίζουμε στο έργο που σκηνοθετούν από κοινού, το διεφθαρμένο και σάπιο μητσοτακικό Μαξίμου και το επίσης διεφθαρμένο ως το κόκκαλο ισλαμικό ΑΚΡ. Να ονομάσουμε την κρίση με το όνομά της. Να αρνηθούμε τη μετατροπή της εθνικής μας άμυνας σε προεκλογικό φόβητρο. Και να θυμίδουμε, με έργα και όχι με επισκέψεις, ότι το Καστελλόριζο δεν είναι ούτε τόπος κατάλληλος, ούτε αφορμή για δηλώσεις. Είναι σύνορο. Και τα σύνορα δεν μπαίνουν σε παζάρι για να κερδίσει κανείς εκλογές. Τ' ακούς Κτήνος; Δε θα μασήσουμε το άχυρο. Νισάφι πια. Πύρινος Λόγιος sergioschrys@outlook.com

Παραλήρημα Ομέρ Τσελίκ με αιχμές για την ...«Ασπίδα του Αχιλλέα»! Η Αγκυρα συνεχίζει να ανεβάζει επικίνδυνα την ένταση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, με κλιμάκωση ακόμα και των φραστικών προκλήσεων σε βάρος της χώρας, προερχόμενες από επίσημα χείλη κυβερνητικών στελεχών. Ο εκπρόσωπος του κυβερνώντος κόμματος AKP Ομέρ Τσελίκ, σε νέο παραλήρημα, εξαπέλυσε σφοδρή επίθεση κατά της Ελλάδας, κατηγορώντας την Αθήνα ότι επιδιώκει τη γεωπολιτική «περικύκλωση» της Τουρκίας μέσω των διπλωματικών της κινήσεων». Σε δηλώσεις του μετά τη συνεδρίαση της Κεντρικής Εκτελεστικής Επιτροπής του κυβερνώντος κόμματος, χαρακτήρισε «κενή προσέγγιση το να πιστεύει η Ελλάδα ότι μπορεί να περικυκλώσει την Τουρκία, μπαίνοντας σε κάποιες δυσλειτουργικές συμμαχίες ή παραδίδοντας κάποιες διαδικασίες της χώρας της στο Ισραήλ», υπονοώντας τη συμφωνία για την «Ασπίδα του Αχιλλέα». Ο Τσελίκ, επιχειρεί να κατηγορήσει την Ελλάδα για κινήσεις που η ίδια η Τουρκία έχει εφαρμόσει τα τελευταία χρόνια εναντίον της χώρας μας, καλλιεργώντας επιθετικές συμμαχίες με κράτη στην ελληνική γεωπολιτική περίμετρο, όπως η Λιβύη, τα Σκόπια, η Συρία και η Αλβανία, ενώ φλερτάρει και με την Αίγυπτο. Απαντώντας σε στημένη ερώτηση, ο Ο. Τσελίκ σχολίασε την επίσκεψη του πρωθυπουργού Μητσοτάκη στο Καστελόριζο, λέγοντας πως «εάν ένας πολιτικός υιοθετεί μια προσέγγιση που θα δημιουργήσει περισσότερες κρίσεις και μεγαλύτερη ένταση, τότε δεν ενεργεί με ιδιαίτερη δεξιότητα. Δεν πράττει σωστά. Μπορούμε να επιλύσουμε όλα τα ζητήματα με την Ελλάδα στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και σε αυτό το πλαίσιο οι δυνατότητες της τουρκικής διπλωματίας είναι πολύ μεγάλες». Ο Τσελίκ εξέφρασε ενόχληση από τη στρατηγική σχέση Ελλάδας – Ισραήλ, απειλώντας ότι «μπορεί να προκαλέσει μεγάλη ζημιά» στην ελληνική πλευρά, καθώς η Αγκυρα διαθέτει την απαραίτητη ισχύ τόσο στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων όσο και «στο πεδίο». Τη σκυτάλη των απειλών πήρε ο διευθυντής της εφημερίδας «Milliyet» Οζάι Σεντίρ, εξαπολύοντας ευθείες απειλές σε περίπτωση επέκτασης των εθνικών χωρικών υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια, ακόμα και έξω από το Αιγαίο, νότια της Κρήτης. Σε άρθρο του αναφέρεται σε πληροφορίες που κυκλοφορούν σχετικά με το ενδεχόμενο η Ελλάδα να ασκήσει αυτό το νόμιμο δικαίωμα στην περιοχή νότια της Κρήτης, διαμηνύοντας σε έντονο ύφος ότι η Αθήνα γνωρίζει πολύ καλά πως η Αγκυρα δεν πρόκειται να ανεχτεί ένα τέτοιο βήμα. «Η δυσάρεστη λέξη "πόλεμος" χρησιμοποιείται υπερβολικά» ανέφερε χαρακτηριστικά.

Ρεσιτάλ υποκρισίας Γεωργιάδη για την παράνομη κλινική όπου άφησε την τελευταία του πνοή ο Μαζωνάκης Από τις κορδέλες στα συνέδρια και τα εγκαίνια με τον Πατούλη, στην εκ των υστέρων ανακάλυψη των «γκρίζων ζωνών» μετά τον τραγικό θάνατο του Γιώργου Μαζωνάκη Με τον πλέον εκκωφαντικό τρόπο καταρρέει το κυβερνητικό αφήγημα ότι κανείς δεν γνώριζε για την ανεξέλεγκτη δράση των κέντρων «ευεξίας». Μετά τον θάνατο του Γιώργου Μαζωνάκη, ο υπουργός Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης θυμήθηκε ξαφνικά τις «γκρίζες ζώνες» στις εναλλακτικές θεραπείες, σπεύδοντας κατόπιν εορτής να εξαγγείλει νομοπαρασκευαστική επιτροπή με τη συμμετοχή του ΠΙΣ, του ΙΣΑ και του ΕΚΠΑ για τη θέσπιση ρυθμιστικού πλαισίου και την απαγόρευση παραπλανητικών διαφημίσεων. Η σπουδή αυτή αποκαλύπτει μια πρωτοφανή πολιτική υποκρισία. Ο Γεωργιάδης παραδέχθηκε δημοσίως πως «η πλασμαφαίρεση απαγορεύεται να γίνει εκτός νοσοκομειακού περιβάλλοντος» και ότι στη συγκεκριμένη περίπτωση «η πράξη γινόταν τελείως παράνομα». Η ομολογία αυτή ακυρώνει το ίδιο το επιχείρημά του περί «θολών τοπίων»: Για τη συγκεκριμένη ιατρική πράξη δεν υπήρχε καμία γκρίζα ζώνη, αλλά ρητή απαγόρευση. Το μόνο που απουσίαζε ήταν ο ουσιαστικός έλεγχος από τις αρμόδιες υπηρεσίες. Ο...κλόουν της ΝΔ είχε σπεύσει από την πρώτη στιγμή να επισημάνει ότι «η αρμοδιότητα του ελέγχου των ιατρείων είναι στους κατά τόπους ιατρικούς συλλόγους», ζητώντας από τον ΙΣΑ να πραγματοποιήσει έλεγχο. Μόνο που η επίκληση των αρμοδιοτήτων δεν εξαφανίζει την πολιτική διάσταση της υπόθεσης. Πολύ περισσότερο όταν μόλις το περασμένο καλοκαίρι η ηγεσία του υπουργείου Υγείας βρέθηκε στο επίκεντρο σφοδρών αντιδράσεων για τη νομοθετική παρέμβαση σχετικά με τον Πανελλήνιο Ιατρικό Σύλλογο και τη δυνατότητα διορισμού προσωρινής διοικούσας επιτροπής. Οι φιέστες, τα συνέδρια και οι διασυνδέσεις Ο Γεωργιάδης δεν υπήρξε αμέτοχος παρατηρητής αυτής της αγοράς. Μόλις λίγους μήνες πριν, έδινε το «παρών» μαζί με τον πρόεδρο του ΙΣΑ, Γιώργο Πατούλη, σε λαμπερά εγκαίνια κέντρου μακροζωίας στη Γλυφάδα, προσδίδοντας θεσμική κάλυψη σε τέτοιου είδος δραστηριότητες. Ακόμη πιο αποκαλυπτική για τις διασυνδέσεις του πολιτικού και θεσμικού μηχανισμού είναι η παρουσία της εμπλεκόμενης γιατρού, Ιωάννας Γάκα, στο «1st Health Travel International Conference» τον Μάιο του 2023. Το συνέδριο τελούσε υπό την αιγίδα του υπουργείου Υγείας (επί θητείας Θάνου Πλεύρη, ο οποίος απηύθυνε χαιρετισμό) με χορηγό τον ΙΣΑ και ομιλητή τον κ. Πατούλη. Εκεί, η γιατρός παρουσίαζε ανοιχτά τη μέθοδο «καθαρισμού αίματος μέσω φιλτραρίσματος» και τις θεραπείες με βλαστοκύτταρα στο ιατρείο του Κολωνακίου. Ο ισχυρισμός ότι οι αρχές δεν γνώριζαν διαψεύδεται πανηγυρικά, ειδικά όταν η Ελληνική Αιματολογική Εταιρεία είχε προειδοποιήσει εγγράφως το υπουργείο Υγείας, τον ΕΟΦ και τον ΕΟΜ ήδη από το 2019 για τους κινδύνους των μη τεκμηριωμένων κυτταρικών θεραπειών. Η μετάθεση ευθυνών και το άλλοθι της ατομικής ευθύνης Στην προσπάθειά του να αποσείσει τις ευθύνες, ο υπουργός Υγείας κατέφυγε στη συνήθη τακτική της αντεπίθεσης. Υποστήριξε ότι το ιατρείο λειτουργούσε επί 15 χρόνια εγκαλώντας τον Παύλο Πολάκη, ενώ έβαλε στο στόχαστρο τη Μαρία Καρυστιανού και τον γιατρό Πάνο Παπανικολάου, επιχειρώντας να συμψηφίσει τις κυβερνητικές παραλείψεις. Παράλληλα, επικαλούμενος τον ιατρικό τουρισμό στην Τουρκία ή ακόμα και την περιπέτεια υγείας του Στιβ Τζομπς, ο Γεωργιάδης κατέληξε στο γνωστό αφήγημα της ατομικής ευθύνης, δηλώνοντας ότι «το κράτος δεν μπορεί να είναι παντού» και ότι οι πολίτες οφείλουν να προστατεύουν τους εαυτούς τους. Η μετακύλιση της ευθύνης στους πολίτες, αφού πρώτα το υπουργείο επέτρεψε την ελεύθερη διαφήμιση και εκτέλεση παράνομων ιατρικών πράξεων, επιβεβαιώνει ότι οι έλεγχοι εξαγγέλλονται μόνο όταν η ολιγωρία οδηγεί στην τραγωδία... dimokratia