Στη Μόσχα είναι βέβαιοι για την επικείμενη νίκη και την επίτευξη των στόχων της ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης Ο πόλεμος στην Ουκρανία έχει εισέλθει στην πιο επικίνδυνη και καθοριστική φάση του. Ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν, σε μια πρωτοφανή κίνηση, έδωσε ουσιαστικά εντολή για την καταστροφή του καθεστώτος του Κιέβου, δείχνοντας έτσι ότι η Μόσχα πιστεύει πλέον ακράδαντα πως κρατά τη στρατιωτική πρωτοβουλία και ότι πλησιάζει η στιγμή της επίτευξης των στρατηγικών της στόχων. Ρώσοι — και όχι μόνο αυτοί — αναλυτές εκτιμούν ότι η ουκρανική άμυνα απέχει ελάχιστα από την κατάρρευση στις Σλαβιάνσκ και Κραματόρσκ, τις τελευταίες πόλεις-«οχυρά» του Ντονμπάς. Η πτώση τους δεν θα σημάνει μόνο την πραγμάτωση του βασικού στόχου που έθεσε ο Πούτιν με την έναρξη της ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης, αλλά θα ανοίξει τον δρόμο και για άλλα ουκρανικά εδάφη, αφού δεν υπάρχουν πια άλλες τόσο ισχυρές αμυντικές γραμμές. Ίσως γι’ αυτό ακριβώς το Κίεβο προσπαθεί να κερδίσει χρόνο, ζητώντας τον περιορισμό της ζώνης των μαχών. Από τη μία γνωρίζει ότι ο ουκρανικός στρατός δεν θα αντέξει για πολύ ακόμα, από την άλλη βλέπει ότι η Δύση αδυνατεί να ανατρέψει τις εξελίξεις στο πεδίο. Και όμως, πολλοί δυτικοί ηγέτες — κυρίως Ευρωπαίοι — σπεύδουν να διαδώσουν ότι ο Ντόναλντ Τραμπ άλλαξε στρατόπεδο και είναι έτοιμος να στηρίξει το Κίεβο. Πέρα όμως από τις όποιες προσδοκίες, ο Τραμπ επιβεβαιώνει για ακόμη μία φορά τη φήμη που τον συνοδεύει: είναι ένας επιχειρηματίας-πολιτικός που αξιοποιεί την ευρωπαϊκή και ουκρανική αγωνία για να αποσπάσει οικονομικά και γεωπολιτικά οφέλη για τις Ηνωμένες Πολιτείες, αδιαφορώντας για το τι σημαίνει αυτό για την Ευρώπη και για το τι θα απομείνει τελικά από την Ουκρανία. Η μπλόφα «Στις αρμοδιότητές μας δεν περιλαμβάνεται η διάσωση του καθεστώτος του Κιέβου», απάντησε ο πρόεδρος της Ρωσίας Βλαντίμιρ Πούτιν στην πρόταση του Κιέβου να περιοριστεί η ζώνη διεξαγωγής της ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης μόνο στις νέες περιοχές. Το γεγονός ότι το Κρεμλίνο δέχτηκε τέτοιο αίτημα από το Κίεβο δείχνει καθαρά ότι η κατάσταση στο μέτωπο για τις ουκρανικές ένοπλες δυνάμεις είναι άκρως δυσμενής και ότι όλη η πρόσφατη θριαμβολογία του Βολοντίμιρ Ζελένσκι και της Ευρώπης — ότι δήθεν η Ουκρανία ανέκτησε την πρωτοβουλία και νικά — ήταν μια μπλόφα. Δεδομένη η νίκη Το ότι ο Πούτιν όχι μόνο δημοσιοποίησε και απέρριψε την πρόταση του Κιέβου, αλλά δήλωσε ανοιχτά ότι στόχος είναι η καταστροφή του καθεστώτος του Κιέβου, αποδεικνύει ότι στη Μόσχα είναι πλέον βέβαιοι για την επικείμενη νίκη και την επίτευξη των στόχων της ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης. Η δήλωση αυτή αποτελεί απάντηση όχι μόνο στην τελευταία πρωτοβουλία του Κιέβου. Είναι απάντηση σε ολόκληρη την κλιμάκωση των τελευταίων μηνών και στις παλινωδίες των Αμερικανών, που ξαφνικά σπεύδουν να ευθυγραμμιστούν με τα ευρωπαϊκά «γεράκια» και να αρνηθούν ότι στο Άνκορατζ είχαν επιτευχθεί οποιεσδήποτε συμφωνίες με τη Ρωσία. Η απάντηση στις «διαπραγματεύσεις» Πάνω απ’ όλα, είναι απάντηση στις επιθέσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη, στις ελλείψεις καυσίμων σε ορισμένες περιοχές της Ρωσίας, στις τρομοκρατικές ενέργειες κατά αμάχων και στις απειλές εισβολής στη Λευκορωσία. Όλη αυτή η καταιγίδα ξεκίνησε τον Μάιο και εξελίχθηκε υπό τη συνοδεία μιας συντονισμένης χορωδίας ευρωπαϊκών δηλώσεων περί διαπραγματεύσεων. Όλοι όσοι μέχρι πρότινος υποστήριζαν με πάθος τη συνέχιση του πολέμου εναντίον της Ρωσίας «μέχρι τον τελευταίο Ουκρανό», ξαφνικά άρχισαν ταυτόχρονα να ζητούν διαπραγματεύσεις. Όμως οι «διαπραγματεύσεις», όταν τις κοιτάξει κανείς προσεκτικά, ισοδυναμούν με την αναγνώριση της ήττας της Ρωσίας. Και το πρώτο βήμα σε αυτή την πορεία θα ήταν η περιβόητη παύση των εχθροπραξιών κατά μήκος της γραμμής του μετώπου. Ο στόχος της Δύσης Στην ουσία, η τεράστια πίεση που ασκήθηκε κατά της Ρωσίας τις τελευταίες εβδομάδες είχε έναν και μόνο στόχο: να διατηρηθεί η Ουκρανία ως χώρα-προγεφύρωμα, ως χώρα-μαχητής προσανατολισμένη σε μια αιώνια αντιπαράθεση με τη Ρωσία. Ζητήθηκε από τη ρωσική κοινωνία και την ηγεσία της να πιστέψουν ότι η χώρα τους έχει ήδη χάσει στρατηγικά και ότι πρέπει να το αποδεχτούν. Δεν έχει νόημα να συνεχιστεί η ειδική στρατιωτική επιχείρηση μέχρι την επίτευξη των διακηρυγμένων στόχων της, όταν ολόκληρη η Ευρώπη έχει μετατραπεί σε στρατηγικό μετόπισθεν των ουκρανικών ενόπλων δυνάμεων, οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν είναι πλέον ουδέτερος μεσολαβητής, το μέτωπο δεν μετακινείται και η παραγωγή πολεμικών drones έχει αυξηθεί εκθετικά, ενώ δηλητηριάζουν όλο και περισσότερο την καθημερινότητα των απλών Ρώσων. Με αυτά τα δεδομένα, η Ουκρανία έχει ήδη... νικήσει! Η αποκάλυψη του Ζελένσκι Αυτή η μπλόφα θα μπορούσε να αποδομηθεί με πολλούς τρόπους, αλλά δεν χρειάζεται. Την αποκάλυψε καλύτερα από όλους ο ίδιος ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι. Η νέα του παράκληση προς το Κρεμλίνο είναι η απόδειξη. Παρεμπιπτόντως, ο «νικητής» Ζελένσκι στέλνει κάθε μήνα στον αντίπαλο επιστολές που είναι υβριστικές στη μορφή αλλά ικετευτικές στο περιεχόμενο, ενώ ο «ηττημένος» Πούτιν δεν έχει ζητήσει ποτέ τίποτα από το Κίεβο. Αυτό και μόνο δίνει τροφή για σκέψη. Ωστόσο, η σημερινή παράκληση δεν είναι απλώς μια πράξη αυτοαποκάλυψης. Καταρρέουν παντού Ο Ρώσος πρόεδρος εξήγησε ξεκάθαρα γιατί το καθεστώς του Κιέβου επιδιώκει τον περιορισμό της γεωγραφικής έκτασης της ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης: Για να μπορέσουν οι ουκρανικές ένοπλες δυνάμεις να μεταφέρουν στρατεύματα από τις περιοχές του Μικολάιβ, του Χαρκόβου, του Ντνιπροπετρόβσκ και του Σούμι και να κρατήσουν για λίγο ακόμα τις θέσεις τους στο Ντονμπάς και στη Ζαπορίζια. Με αυτόν τον τρόπο, ο ίδιος ο Ζελένσκι παραδέχεται έμμεσα την καταστροφική έλλειψη ανθρώπινου δυναμικού και τον κίνδυνο κατάρρευσης του μετώπου. Η αριθμητική των drones Ας θυμηθούμε ότι οι δυτικοί «ειδικοί» διαβεβαίωναν καθημερινά πως στην εποχή των μη επανδρωμένων αεροσκαφών ο αριθμός των ανθρώπων στο μέτωπο έχει πάψει να έχει καθοριστική σημασία. Η Ουκρανία, με ευρωπαϊκή υποστήριξη, ξεπέρασε τη Ρωσία στον αριθμό των drones, γι’ αυτό και το ρωσικό μέτωπο δεν προχωράει, ενώ τα μετόπισθεν της Ρωσίας φλέγονται. Όλα αυτά είναι ψέματα. Το ρωσικό μέτωπο προχωράει προς τα δυτικά, ενώ τα ρωσικά μετόπισθεν «φλέγονται» κυρίως στο διαδίκτυο — με εντυπωσιακούς τίτλους ανεύθυνων μέσων που κυνηγούν τη δημοσιότητα, θεαματικές φωτογραφίες και βίντεο από φλεγόμενα πρατήρια καυσίμων και πανικό που σπέρνουν ουκρανικά bots στα social media. Και το πιο σημαντικό: Αν οι Ουκρανοί έχουν ήδη νικήσει, τότε γιατί όλες αυτές οι απεγνωσμένες κινήσεις και οι συνεχείς εκκλήσεις προς τη Μόσχα; Ο Ζελένσκι δεν προστάτευσε τους Ουκρανούς Ο στρατός αποτελείται από ανθρώπους, όχι από drones. Και στο Κίεβο οι άνθρωποι τελειώνουν κυριολεκτικά. Το καθεστώς του Ζελένσκι δεν προστάτευσε ποτέ τους ανθρώπους. Δεν τους προστάτευσε από την αρχή, όταν αποφάσισε να χρησιμοποιήσει τον ουκρανικό λαό ως μέσο στον αγώνα κατά της Ρωσίας. Αποδίδει η ρωσική στρατηγική Τα γεγονότα του τελευταίου διαστήματος αποδεικνύουν, έστω έμμεσα, ότι η ρωσική στρατηγική του πολέμου φθοράς αποδίδει και ότι, όπως δήλωσε ο Βλαντίμιρ Πούτιν στις 9 Μαΐου, «η υπόθεση οδεύει προς την ολοκλήρωσή της». Κανείς δεν πρόκειται να ακυρώσει τις θυσίες αυτών των χρόνων και να σταματήσει την ειδική στρατιωτική επιχείρηση τη στιγμή που διαφαίνεται η προοπτική επίτευξης των στόχων της. Η κατάρρευση του μετώπου και η πλήρης αποδυνάμωση των ουκρανικών ενόπλων δυνάμεων συνιστούν την αποστρατιωτικοποίηση της Ουκρανίας. Πέφτει η πιο ισχυρή αμυντική γραμμή Η κατάληψη της αμυντικής γραμμής Σλαβιάνσκ–Κραματόρσκ και η προσέγγιση στα σύνορα της Λαϊκής Δημοκρατίας του Ντονέτσκ αποτελούν εγγύηση για το ουδέτερο καθεστώς της, γιατί το Κίεβο κατασκεύασε αυτή τη γραμμή επί οκτώ χρόνια. Δεύτερη τέτοια δεν υπάρχει και ούτε πρόκειται να υπάρξει. Πίσω από το Ντονμπάς αρχίζουν περιοχές πρακτικά απροστάτευτες. Αυτό θα αποτελέσει ισχυρό επιχείρημα για τις μελλοντικές ουκρανικές αρχές όταν, όπως συνηθίζουν, σκεφτούν να αγνοήσουν τις υποχρεώσεις τους. Τέλος, η πτώση του αντιρωσικού καθεστώτος στο Κίεβο ως αποτέλεσμα στρατιωτικής ήττας θα είναι το σημαντικότερο βήμα προς την αποναζιστικοποίηση της Ουκρανίας. Και αυτή η στιγμή δεν απέχει πολύ, αφού ο Πούτιν άρχισε πλέον να μιλάει ανοιχτά γι’ αυτήν. Καμία συμφωνία στο Άνκορατζ Όπως είναι γνωστό, πριν από λίγες ημέρες ο υπουργός Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών Μάρκο Ρούμπιο δήλωσε με απόλυτη φυσικότητα ότι «στο Άνκορατζ δεν επιτεύχθηκε καμία συμφωνία, μόνο προτάσεις χωρίς νομική ισχύ». Ταυτόχρονα, μετά τη σύνοδο κορυφής της G7, οι Ευρωπαίοι πείστηκαν ότι ο Τραμπ άλλαξε πλήρως στάση και πέρασε στο άλλο στρατόπεδο. Ο Εμανουέλ Μακρόν, για παράδειγμα, δήλωσε με ενθουσιασμό ότι πλέον «οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν είναι ουδέτερος διαμεσολαβητής μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας», αφήνοντας να εννοηθεί ότι απομένει ελάχιστος χρόνος μέχρι να κινηθούν αμερικανικά στρατεύματα προς βοήθεια του Κιέβου. Δεν υπάρχει τίποτα να κερδίσει κανείς από το Κίεβο Η σύγχυση και η αγανάκτηση που εξέφρασαν ορισμένοι Ρώσοι σχολιαστές βασίζεται στους στοιχειώδεις κανόνες της διπλωματικής ευγένειας. Όμως στην περίπτωση του Τραμπ, όπως παραδέχονται και δυτικά μέσα, η σκοπιμότητα της στιγμής υπερισχύει δέκα στις δέκα φορές οποιασδήποτε στρατηγικής εκτίμησης. Και η σκοπιμότητα είναι απλή: Από τη σκοπιά του Τραμπ, δεν υπάρχει τίποτα να κερδίσει κανείς από το Κίεβο, γιατί ο «ασθενής» είναι πλέον περισσότερο νεκρός παρά ζωντανός. Είναι προτιμότερο να εκμεταλλευτεί τον πανικό για να αποσπάσει κάποιο κέρδος. Τι βλέπει ο Τραμπ Τι βλέπει λοιπόν ο Τραμπ; Να τι βλέπει. Η Ρωσία περιμένει με όλες της τις δυνάμεις την ειρήνη και τον διάλογο, αλλά η αναμονή γίνεται πολύ πιο ευχάριστη όταν τα στρατεύματα προελαύνουν. Σύμφωνα με το πρακτορείο Bloomberg, «η κατάσταση των ουκρανικών ενόπλων δυνάμεων στο Ντονμπάς επιδεινώνεται: ο ρωσικός στρατός πλησιάζει όλο και περισσότερο τις Κραματόρσκ και Σλαβιάνσκ», «οι μονάδες συνεχίζουν επιθετικές επιχειρήσεις σχεδόν αδιάκοπα» και «πόλεις που άλλοτε θεωρούνταν σχετικά ασφαλή μετόπισθεν δέχονται πλέον τακτικά πλήγματα από ρωσικές βόμβες FAB και μη επανδρωμένα αεροσκάφη». Στην ουκρανική τηλεόραση μεταδίδονται ειδήσεις για «τα ολοένα επιδεινούμενα προβλήματα με την εφοδιαστική αλυσίδα και την έλλειψη καυσίμων στο μέτωπο»: «Αυτό είναι πραγματική καταστροφή. Δεκάδες εγκαταστάσεις έχουν δεχτεί επιθέσεις από drones. Συμβαίνει κυριολεκτικά κάθε μέρα». Έχει προκύψει ακόμα και κρίση με τα βυτιοφόρα καυσίμων: οι οδηγοί απλώς αρνούνται να μεταβούν σε ορισμένες περιοχές. Το «κυνήγι» των Ρώσων Το ζήτημα είναι ότι ο ρωσικός στρατός έχει ενισχύσει δραστικά τα πλήγματα κατά ουκρανικών στρατιωτικών και βιομηχανικών εγκαταστάσεων, καθώς και κατά των υποδομών εφοδιασμού και ενέργειας. Σύμφωνα με ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες, οι ρωσικές δυνάμεις έχουν εξαπολύσει πραγματικό κυνηγητό εναντίον μηχανών ντίζελ και αμαξοστοιχιών. Όμως η εκστρατεία έχει αναπτυχθεί σε πλήρη κλίμακα εναντίον της υποδομής καυσίμων του αντιπάλου, που χρησιμοποιείται για τις ανάγκες των ουκρανικών ενόπλων δυνάμεων. Στη Κραματόρσκ σταμάτησε να λειτουργεί σταθμός διανομής φυσικού αερίου. Στο Κρεμεντσούκ χτυπήθηκε το διυλιστήριο πετρελαίου και ο σταθμός συμπαραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας και θερμότητας. Άλλο διυλιστήριο επλήγη στην περιοχή της Ζαπορίζια. Κόμβος διανομής φυσικού αερίου στην περιοχή του Ντνιπροπετρόβσκ τέθηκε εκτός λειτουργίας. Εκτεταμένες καταστροφές καταγράφηκαν σε εγκαταστάσεις της Ναφτογκάζ στις περιοχές Πολτάβα και Χάρκοβο. Ούτε ένα πρατήριο Ο πρώην υπουργός Υποδομών της Ουκρανίας Pivovarsky δήλωσε ότι οι ρωσικές ένοπλες δυνάμεις κατέστρεψαν περισσότερα από 150 πρατήρια καυσίμων τους τελευταίους δύο μήνες. Λέει ψέματα. Καταστράφηκαν πολύ περισσότερα — σε ορισμένους οικισμούς της Ουκρανίας δεν έχει μείνει ούτε ένα. Σύμφωνα με στοιχεία αντικειμενικού ελέγχου, η ένταση των επιχειρήσεων της ρωσικής πολεμικής αεροπορίας εναντίον τέτοιων στόχων το μεγαλύτερο μέρος του Ιουνίου ξεπέρασε το σύνολο των μηνών Απριλίου και Μαΐου. Ξεπούλημα… Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, στο Κίεβο εξετάζεται η επείγουσα πώληση σε ξένους επενδυτές σιδηροδρομικών υποδομών (συμπεριλαμβανομένης ολόκληρης της Ουκραζαλιζνίτσια), αυτοκινητοδρόμων, λιμανιών και εγκαταστάσεων κοινής ωφέλειας. Σύμφωνα με το σχέδιο, η Ρωσία δεν θα τολμήσει να πλήξει ξένη περιουσία και έτσι η εφοδιαστική αλυσίδα των ουκρανικών ενόπλων δυνάμεων θα βρίσκεται σε «ασφαλές καταφύγιο» (είναι αστείο, αλλά ας το δεχτούμε). Ο επικεφαλής του γραφείου του προέδρου της Ουκρανίας Κιρίλ Μπουτντάνοφ δήλωσε ότι η χώρα χρειάζεται επειγόντως να επαναπατρίσει πολίτες από το εξωτερικό (δεν υπάρχουν αρκετοί για να πολεμήσουν) και να προσελκύσει μετανάστες για να αντιμετωπιστούν τα δημογραφικά προβλήματα (δεν υπάρχουν αρκετοί για να εργαστούν). Στη συνέχεια, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή πρότεινε να στερηθούν το δικαίωμα ασύλου στην Ευρωπαϊκή Ένωση οι νεοεισερχόμενοι Ουκρανοί σε ηλικία επιστράτευσης. Η Ευρώπη… «σπρώχνει» άλλα 290 δισεκατομμύρια Αν και η Ρωσία έχει σχεδόν ηττηθεί, στην Ευρώπη αποφάσισαν να συγκεντρώσουν επιπλέον 290 δισεκατομμύρια για το Κίεβο, πέρα από τα ήδη εγκεκριμένα 90 δισεκατομμύρια. Τι συνέβη; Σύμφωνα με προηγούμενες διαβεβαιώσεις, το ήδη χορηγημένο δάνειο θα επαρκούσε μέχρι και την κατάρρευση της Ρωσίας. Τώρα επικρατεί πανικός. Το συμπέρασμα είναι απλό: Η Ουκρανία «μπάζει νερά», ακόμα κι αν αυτό δεν αναγνωρίζεται ακόμη επίσημα, και οι ομάδες διαχείρισης κρίσης τρέχουν ασταμάτητα. Η πρόταση Εκμεταλλευόμενος τον πανικό στο Κίεβο και στις Βρυξέλλες, ο Τραμπ εμφανίστηκε με μια «όμορφη» πρόταση: Δώστε μου τα χρήματά σας, τις γυναίκες σας και τα παιδιά σας, κι εγώ θα φωνάξω δυνατά ότι είμαι υπέρ της Ουκρανίας. Λίγες εβδομάδες πριν από τη «στροφή του Τραμπ στη G7», η Ευρώπη συμφώνησε τελικά πλήρως με τις αμερικανικές απαιτήσεις στο πλαίσιο της λεγόμενης Συμφωνίας του Τέρνμπερι της 27ης Ιουλίου 2025. Σύμφωνα με αυτήν, η Ουάσιγκτον θα επιβάλει δασμούς 15% στα ευρωπαϊκά προϊόντα (και 50% στον χάλυβα και το αλουμίνιο), ενώ τα αμερικανικά προϊόντα και οι υπηρεσίες στην Ευρωπαϊκή Ένωση δεν θα επιβαρύνονται καθόλου. Επιπλέον, η ΕΕ δεσμεύτηκε να αγοράσει μέχρι το 2028 αμερικανικούς ενεργειακούς πόρους συνολικής αξίας περίπου 750 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Παράλληλα, οι Βρυξέλλες δεσμεύτηκαν να επενδύσουν έως και 600 δισεκατομμύρια δολάρια σε «στρατηγικούς τομείς» της αμερικανικής οικονομίας. Τα συγχαρητήρια… στον πρόεδρο Η ζημία για την Ευρωπαϊκή Ένωση και το όφελος για τον Τραμπ ανέρχονται σε εκατοντάδες δισεκατομμύρια δολάρια. Παρ’ όλα αυτά, οι Ηνωμένες Πολιτείες ενημέρωσαν τους Ευρωπαίους εταίρους ότι, όσον αφορά την άμυνα της Ευρώπης, θα περάσουν σε «βοηθητικό ρόλο». Δηλαδή, για την Ουκρανία ούτε χρήματα ούτε όπλα θα υπάρξουν — όπως δεν υπήρχαν και πριν —, αλλά, κατά τα άλλα...«ο Τραμπ είναι δικός μας»! Με λίγα λόγια, ο Τραμπ είναι άξιος συγχαρητηρίων. Ως γνήσιος επιχειρηματίας, σε περίοδο κρίσης ρευστοποιεί τα πάντα, και το τι θα απομείνει τελικά από την Ουκρανία δεν έχει πλέον καμία σημασία... Με πληροφορίες από ΒΝ

Καμμιά μελλοντική κυβέρνηση δεν πρόκειται να σταθεί αν δεν δικαστούν οι πρωταίτιοι των σκανδάλων ΟΠΕΚΕΠΕ και υποκλοπών και φυσικά οι πρωταίτιοι του εγκλήματος των Τεμπών! Πρώτη φορά έχουμε, από τη Μεταπολίτευση, τόσα σκάνδαλα μαζεμένα σε θητεία πρωθυπουργού! Ισχυρά σοκ έχει προκαλέσει στην πλευρά του Μεγάρου Μαξίμου το σενάριο να υπάρξει ένα «νέο 1989» για τη Νέα Δημοκρατία, αυτή τη φορά όμως ανεστραμμένο, δηλαδή όχι με θύτη έναν Μητσοτάκη αλλά ως «μενού» τον υιό, Κυριάκο Μητσοτάκη. Ας τα πάρουμε από την αρχή. Οι δημοσκοπήσεις και τα ποιοτικά χαρακτηριστικά που έρχονται στο φως, αλλά και σε πολύ κλειστά υπουργικά γραφεία, δείχνουν ότι η ΝΔ δεν απέχει πολύ από το 25%, ένα ποσοστό που στο κυβερνών κόμμα ούτε θέλουν να ακούν. Το 25% αλλάζει όλη τη μορφή του εκλογικού αποτελέσματος, αφού με 24,99% η ΝΔ χάνει το μπόνους και έχουμε πλέον ένα αποτέλεσμα απλής αναλογικής. Ένα σύστημα που τα κόμματα εξουσίας, όπως η ΝΔ, φοβούνται και απεύχονται. Και παραδοσιακά κάνουν ό,τι μπορούν για να το αποφύγουν, δίνοντας τεράστια μπόνους εδρών στο πρώτο κόμμα, κόντρα στην απόλυτη λαϊκή ετυμηγορία. Όμως, όπως λένε και πολλοί βασικοί συντελεστές του πρωθυπουργικού μεγάρου, ακόμα και το μπόνους των εδρών να πάρει η ΝΔ και να φτάσει, για παράδειγμα, τους 100 βουλευτές, υπάρχει σοβαρό πρόβλημα. Υπάρχει ατμόσφαιρα "σκανδάλου Κοσκωτά" του 1989, ο κόσμος θέλει δικαιοσύνη Στις τάξεις των ψηφοφόρων, ειδικά στους αντισυστημικούς, κυριαρχεί ένα σύνθημα. Το σύνθημα της δικαιοσύνης, της διερεύνησης των σκανδάλων της ΝΔ, όπως παλαιότερα το «Αέρα, αέρα να φύγει η χολέρα»… Η εικόνα που αναδύθηκε από τη ΝΔ το πρόσφατο διάστημα ήταν η εξής: Καταδίκη για την πρώην ευρωβουλευτή της ΝΔ Άννα-Μισέλ Ασημακοπούλου, καταδίκη για τον πρώην στενό συνεργάτη του Μητσοτάκη Μ. Σταυριανουδάκη, καταδίκη για το στέλεχος της ΝΔ Θεοδωρόπουλο, ένταλμα σύλληψης για τον Δημήτρη Αβραμόπουλο, νέες διώξεις (ετοιμάζονται) για τον ΟΠΕΚΕΠΕ σε βουλευτές της ΝΔ,των οποίων έχει αρθεί η ασυλία, διώξεις σε υπουργικά στελέχη και μέλη της αυτοδιοίκησης για την υπόθεση των υδρομετρητών από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, προετοιμασία δικογραφίας για τη διαχείριση των απορριμμάτων – άλλη μία υπόθεση στην οποία θα αναδειχθεί όλο το σύστημα (πολιτικό - μιντιακό - επιχειρηματικό) κοντά στο Μ. Μαξίμου. Ενώ δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι υπάρχουν εκκρεμείς υποθέσεις με έντονο το πολιτικό στοιχείο και δη το γαλάζιο, όπως η δίκη των Τεμπών, οι έρευνες για τις ευθύνες υπουργών στα πρόσωπα Τριαντόπουλου και Καραμανλή, αλλά και η υπόθεση των υποκλοπών, η οποία έχει αρχειοθετηθεί αλλά μπορεί κάλλιστα να ανασυρθεί, αν αλλάξουν οι πολιτικές ισορροπίες. Τι σημαίνει η επιλογή Λυμπερόπουλου Βέβαια, το Μέγαρο Μαξίμου μέσα στο επόμενο διάστημα θα πάρει τα μέτρα του. Το Υπουργικό Συμβούλιο θα επιλέξει νέο πρόεδρο του Αρείου Πάγου τον Παναγιώτη Λυμπερόπουλο και εισαγγελέα του Αρείου Πάγου τον Ευάγγελο Μπακέλα. Χωρίς να παίρνουμε θέση για το τι θα πράξουν οι ανώτεροι αυτοί δικαστικοί στις παραπάνω υποθέσεις, θα πρέπει να πούμε ότι, ενώ μέχρι πρότινος οι πρόεδροι του Αρείου Πάγου είχαν μονοετή ή διετή θητεία, ο συγκεκριμένος θα έχει τετραετή. Θα φτάνει δηλαδή στα όρια μιας νέας κυβερνητικής θητείας… Ίσως είναι και τυχαίο. Συζητείται πολύ το σενάριο να τα «βρούμε για να στείλουμε στη Δικαιοσύνη τον Μητσοτάκη»… Πάντως, για να επανέλθουμε στο αρχικό σενάριο, τα κόμματα επεξεργάζονται ήδη το ενδεχόμενο μιας ειδικής κυβερνητικής πλειοψηφίας, όπως έγινε το 1989 με τη ΝΔ και τον Συνασπισμό απέναντι στο ΠΑΣΟΚ, που έστειλαν τον Ανδρέα Παπανδρέου στο Ειδικό Δικαστήριο. Αυτή τη φορά, τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα. Πρώτη φορά έχουμε, από τη Μεταπολίτευση, τόσα σκάνδαλα μαζεμένα σε θητεία πρωθυπουργού. Εδώ έχουμε να κάνουμε με πολλές ποινικές υποθέσεις με πολιτικό άρωμα και μπλεγμένους υπουργούς της κυβέρνησης και, σε κάποιες υποθέσεις, όπως οι υποκλοπές, τον ίδιο τον πρωθυπουργό. Στην ΕΛ.ΑΣ., στο κόμμα Καρυστιανού, στην πλευρά Σαμαρά, ακόμα και στο ΠΑΣΟΚ (ειδικά με την υπόθεση των υποκλοπών), υπάρχουν δυνατές φωνές που λένε: «Ας τα βρούμε στο όνομα της δικαιοσύνης» και ας γίνουν πλέον καθαρές εκλογές μετά από ένα χρονικό διάστημα. Η κυβέρνηση ειδικού σκοπού, για την οποία μίλησε και ο Ανδρέας Δρυμιώτης, συζητείται ήδη πολύ! Γι' αυτό ο Μητσοτάκης έχει πάθει παρακρουση, συν το γεγονός ότι - όπως δημοσιεύει η "Δημοκρατία" - ο Μητσοτάκης έχει φάει...πόρτα κι από την Ευρωπαϊκή Ένωση και ειδικά από τους Γερμανούς. Επομένως, τον πουλάνε και οι Νεοταξίτες "ομοϊδεάτες" του, πράγμα πολύ σοβαρό όχι μόνο για τον Μητσοτάκη, αλλά για όλη την ... "αγία" οικογένεια!

Στις εθνικές εκλογές θα προκύψει ένα σοκαριστικό αποτέλεσμα! Ένα θέμα που η ΝΔ δεν μπορεί να αντιμετωπίσει, είναι ότι το Κτήνος και οι υπουργοί είναι βαθιά διεφθαρμένοι και ως εκ τούτου ο κόσμος σιχάθηκε να βλέπει την ΝΔ στην εξουσία, βαρέθηκε την απληστία και τα σκάνδαλα και αυτό περνάει υποσυνείδητα οριζόντια στην κοινωνία! Η πλειοψηφία υποστηρίζει ότι η ΝΔ φθείρεται, επειδή εμπλέκεται σε σωρεία σκανδάλων και αυτό είναι αληθές. Άλλοι αναφέρουν ότι η ΝΔ ξέμεινε από αφήγημα, γιατί να ψηφίσει κανείς την ΝΔ σήμερα; Δεν υπάρχουν πολλά επιχειρήματα ή κίνητρα για να ψηφίσει κανείς σήμερα την ΝΔ. Γιατί να ψηφίσει ένα κεντρώο και όχι δεξιό κόμμα αφ' ενός και αφ΄ετέρου, ότι κατέστρεψε ολοσχερώς την Ελλάδα με τις νεοφιλελέ πολιτικές της. Θα την ψηφίσουν μόνο όσοι έχουν οικονομικό συμφέρον, όχι από ιδεολογία αλλά από οικονομικό συμφέρον. Η ΝΔ απέτυχε επειδή νόμισε ότι εξυπηρετώντας τα καρτέλ και τους δυνατούς παίκτες αυτοί θα ανταποδώσουν με μέτρα θετικά στην κοινωνία. Οι επιχειρηματίες πήραν τις δουλειές και προφανώς αδιαφόρησαν για όλα τα υπόλοιπα και πλέον η κυβέρνηση παγιδεύτηκε στις ίδιες τις επιλογές. Όντως η Ελλάδα, και αυτό είναι όνειδος και αίσχος, με βάση την αγοραστική δύναμη βρίσκεται στην προτελευταία θέση! Δεν είναι επιτυχία να είμαστε καλύτεροι μόνο από την Βουλγαρία. Όντως η Ελλάδα έχει αποτύχει στο χρέος το οποίο δεν μειώνεται, το κρατικό χρέος παραμένει στα 400 δισεκ. ευρώ Όντως η Ελλάδα εμφανίζει ακραία ακρίβεια λόγω παρασιτικού πληθωρισμού και πληθωρισμού που προκαλούν τα καρτέλ ασφαλώς. Όντως η Ελλάδα θεωρείται μια από τις χώρες με την χειρότερη σχέση δαπάνη ενοικίου προς μηνιαίες αποδοχές στην Ευρώπη… Όντως η ΝΔ ως νομικό πρόσωπο απέτυχε οικτρά να συμμαζέψει δάνεια και τόκους και φθάνει στα 641 εκατ ευρώ για το 2026! Είναι εξευτελιστικό αυτό που συμβαίνει με τα δάνεια της ΝΔ και σκανδαλώδες, εκτός του ότι είναι παράνομο ως κόμμα να συμμετέχει σε εθνικές εκλογές λόγω των χρεών, πόσω δε μάλλον να βρίσκεται και στην εξουσία! Ο κόσμος σιχάθηκε να βλέπει την ΝΔ στην εξουσία Ο κόσμος σιχάθηκε να βλέπει σκάνδαλα, σιχάθηκε να βλέπει να τον προσβάλλουν εμπρός στα μάτια του, σιχάθηκε να βλέπει τον Μητσοτάκη να λέει «εγώ δεν γνώριζα»! Ρε μεγάλε εάν δεν γνώριζες, πως θα σηκώσεις το τηλέφωνο στις 3 τα ξημερώματα; Σιχάθηκε να βλέπει την αναξιόπιστη δικαιοσύνη καθώς ανθρωπάκια μαριονέτες βρίσκονται τοποθετημένοι στο σύστημα δικαιοσύνης και ο πολίτης δεν αισθάνεται ασφάλεια. Ο κόσμος σιχάθηκε να βλέπει υπουργούς να λένε ψέματα ή να επιχειρηματολογούν αναιρώντας άπειρες φορές τα λεγόμενα τους, σιχάθηκε την έλλειψη ηθικής! Σιχάθηκε να βλέπει ανήθικα ανθρωπάκια που κατατρώγουν το δημόσιο χρήμα κυβερνούν χωρίς σοβαρότητα! Ο κόσμος σιχάθηκε τον οχετό σκανδάλων και ειδικά την επίθεση στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία! Όσοι επιτίθενται στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία σήμερα είναι γελοία υποκείμενα. Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία είναι ο μόνος αξιόπιστος θεσμός, η κυβέρνηση δεν τον ελέγχει και προσπαθεί να την αποδομήσει... τόσο απλά. Μέρος της ελληνικής δικαιοσύνης είναι ανδρείκελα, ανθρωπάκια που αξίζουν μόνο την χλεύη της κοινωνίας γιατί απλά δεν τιμούν τον όρκο τους. Ο κόσμος σιχάθηκε απατεώνες πολιτικούς να κερδίζουν και η κοινωνία να αγωνιά για το μέλλον της, σιχάθηκε κάτι απατεώνες τύπου Αβραμόπουλου που λέει με θράσος «δεν θα απολογηθώ σε κανένα κερατά»!!! Ο κόσμος σιχάθηκε το κουκούλωμα στα σκάνδαλα, όπως Τέμπη ή ΟΠΕΚΕΠΕ! Στα Τέμπη ήταν το απόλυτο έγκλημα κυρίως γιατί επιχειρήθηκε συγκάλυψη και μπαζώματα των τεκμηρίων ενώ στον ΟΠΕΚΕΠΕ είναι η απόδειξη της πλήρους αποτυχίας του ελληνικού κράτους και της σαπισμένης και διεφθαρμένης κοινωνίας... Ο ΟΠΕΚΕΠΕ είναι χυδαία βρωμιά, οι πολιτικοί και πολίτες κλέβουν χυδαία την Ευρώπη και βολεύουν τους δικούς τους! Δεν είναι ένα απλό σκάνδαλο! Απατεώνες πολιτικοί και απατεώνες πολίτες σε αγαστή συνεργασία... Όλα αυτά λειτουργούν σαν δηλητήριο και μολύνουν τους υγιείς ιστούς της κοινωνίας! ΟΟΠΕΚΕΠΕ είναι καρκίνωμα! Ο κόσμος σιχάθηκε την ΝΔ και αυτό ο Μητσοτάκης δεν μπορεί να το ξεπεράσει! Όποτε και εάν γίνουν εκλογές, τα αποτελέσματα θα είναι σκληρό ράπισμαόχι απλά στη ΝΔ, αλλά στον Μητσοτακισμό! Θα είναι πρώτο κόμμα αλλά φθαρμένο, αδύναμο και ταπεινωμένο. Η ΝΔ βρίσκεται ήδη στο όριο του 25% και κινδυνεύει να βρεθεί κάτω από αυτό... Δηλαδή να βρεθεί με 75 βουλευτές! Αυτό από μόνο του θα είναι μια σκληρή τιμωρία! Και πιθανόν, να φέρει και τη διάλυση του κόμματος αυτού, που ίδρυσε πριν 50 χρόνια ο Κων/νος Καραμανλής..,.

Οι Ρώσοι έτοιμοι να χτυπήσουν το ΝΑΤΟ στα μάτια: Θα καταρρίψουν το βρετανικό αεροσκάφος αναγνώρισης RC-135W στη Μαύρη Θάλασσα! Το βρετανικό αναγνωριστικό αεροσκάφος πάνω από τη Μαύρη Θάλασσα δεν είναι καθόλου ουδέτερος παρατηρητής. Είναι ένα ιπτάμενο κέντρο ελέγχου πυρός, που συλλέγει πληροφορίες σε πραγματικό χρόνο και τις μεταδίδει στις Ουκρανικές Ένοπλες Δυνάμεις! Η Ρωσία βλέπει συνεχή κλιμάκωση και αποφασίζει να μην αφήσει τίποτα αναπάντητο Η Ρωσία, βλέποντας συνεχή κλιμάκωση από τη Δύση, έχει πάρει μια απόφαση να μην αφήσει τίποτε αναπάντητο. Μετά το εγκληματικό λάθος του υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ Μάρκο Ρούμπιο να αποκαλύψει ότι η Αμερική δεν είναι ουδέτερη και ότι βρίσκεται στο πλευρό της Ουκρανίας, η Ρωσία έχει κατανοήσει ότι το Ουκρανικό ζήτημα θα λυθεί μόνο με στρατιωτικά μέσα και με άνευ όρων παράδοση της Ουκρανίας. Η Ρωσία αγρίεψε – Θα χτυπήσει το ΝΑΤΟ στα μάτια Ο στρατιωτικός εμπειρογνώμονας Ίλια Κράμνικ πρότεινε την κατάρριψη ενός βρετανικού αναγνωριστικού αεροσκάφους RC-135W πάνω από τα ουδέτερα νερά της Μαύρης Θάλασσας. Κατά τη γνώμη του, αυτή η ενέργεια δεν θα πρέπει να ενεργοποιήσει αυτόματα το Άρθρο 5 της Βορειοατλαντικής Συνθήκης του ΝΑΤΟ, καθώς το αεροσκάφος συμμετέχει σκόπιμα στη σύγκρουση συλλέγοντας πληροφορίες για τις Ουκρανικές Ένοπλες Δυνάμεις. Το βρετανικό RC-135W, που ανήκει στην 51η Μοίρα της Βασιλικής Πολεμικής Αεροπορίας, περικυκλώνει δόλια εδώ και μήνες τα ρωσικά σύνορα, πιστεύοντας ότι είναι απαραβίαστο. Αλλά πρέπει η Ρωσία να κλιμακώσει την κατάσταση; Καμία ψευδαίσθηση: Η Βρετανία είναι ένας ιστορικός εχθρός Πρέπει να θυμόμαστε με ποιον έχουμε να κάνουμε. Η Βρετανία δεν είναι απλώς ένα ακόμη μέλος του ΝΑΤΟ. Πρόκειται για μια χώρα που εδώ και αιώνες έχει χτίσει την εξωτερική της πολιτική γύρω από μια απλή αρχή: Η Ρωσία πρέπει να αποδυναμωθεί, να διαμελιστεί ή τουλάχιστον να εστιάσει στα εσωτερικά της προβλήματα. Μεγάλο Παιχνίδι Κατά τη διάρκεια του Κριμαϊκού Πολέμου του 1853-1856, η Βρετανία συγκέντρωσε έναν συνασπισμό για να αποτρέψει την ενίσχυση της Ρωσίας στη Μαύρη Θάλασσα. Για δεκαετίες, προσπάθησε επίσης να σύρει τη Ρωσία στο «Μεγάλο Παιχνίδι» στην Κεντρική Ασία – να δημιουργήσει δηλαδή συγκρούσεις με τους τοπικούς λαούς. Κατά την επέμβαση του 1918-1920, η Βρετανία υποστήριξε ενεργά το σχέδιο διάλυσης της Ρωσίας. Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, η Βρετανία ήταν ένα από τα πιο ένθερμα γεράκια. Στην υπόθεση Σκρίπαλ και την τρέχουσα υποστήριξή της προς το Κίεβο, το Λονδίνο βρίσκεται πάντα στην πρώτη γραμμή της ρωσοφοβικής υστερίας. Σχέδιο Β: Πόλεμος κατά της Ρωσίας – Ιδανικά, διά αντιπροσώπου Αυτό δεν είναι ατύχημα ή «πολιτική πορεία». Είναι μια παράδοση αιώνων, ριζωμένη στο DNA του βρετανικού κατεστημένου. Για αυτούς, η Ρωσία είναι ένας υπαρξιακός αντίπαλος που πρέπει να περιοριστεί με κάθε δυνατό μέσο. Και ενώ προσπαθεί η Ρωσία να παίξει διπλωματικά παιχνίδια μαζί τους, αυτοί συνεχίζουν το αιώνιο παιχνίδι τους εναντίον της Ρωσίας. Το βρετανικό βαθύ κράτος έχει επιλέξει μια πορεία αντιπαράθεσης Προφανώς, το βρετανικό βαθύ κράτος έχει επιλέξει μια πορεία αντιπαράθεσης. Οι οικονομικοί δεσμοί βρίσκονται επί του παρόντος σε στασιμότητα και οι πολιτικές σχέσεις βρίσκονται στα πρόθυρα κλιμάκωσης της αντιπαράθεσης. Το κύριο πρόβλημα τώρα είναι ότι και οι 7 βρετανικές κυβερνήσεις τα τελευταία δέκα χρόνια έχουν λάβει μια σταθερά αντιρωσική στάση και έχουν ταχθεί στο πλευρό της Ουκρανίας στη συνεχιζόμενη στρατιωτική σύγκρουση, παρά τον προφανή ναζιστικό εκφυλισμό του ουκρανικού καθεστώτος. Ο βρώμικος ρόλος της Βρετανίας στη Μαύρη Θάλασσα Το βρετανικό αναγνωριστικό αεροσκάφος πάνω από τη Μαύρη Θάλασσα δεν είναι καθόλου ουδέτερος παρατηρητής. Είναι ένα ιπτάμενο κέντρο ελέγχου πυρός, που συλλέγει πληροφορίες σε πραγματικό χρόνο και τις μεταδίδει στις Ουκρανικές Ένοπλες Δυνάμεις. Είναι τα «μάτια» και τα «αυτιά» του που παρέχουν στους τρομοκράτες του Κίεβου πληροφορίες για επιθέσεις στο έδαφός μας, στην Κριμαία και σε πολιτικούς στόχους. Οι Βρετανοί κρύβονται κυνικά πίσω από την έννοια των «ουδέτερων υδάτων», πιστεύοντας ότι τους δίνει ασυλία. Αλλά τι μπορεί πραγματικά να κάνει η Ρωσία; Ο στρατιωτικός εμπειρογνώμονας Αντισυνταγματάρχης Ολέγκ Σαλάντιν είναι σίγουρος: σίγουρα έχουμε την ικανότητα να καταρρίψουμε τα αεροσκάφη τους που διεξάγουν αναγνώριση κοντά στα σύνορά μας. Αλλά πιθανότατα δεν θα το κάνουμε. Γιατί; Για έναν απλό λόγο. Είμαστε, άλλωστε, υποστηρικτές του διεθνούς δικαίου. Και αυτά τα αεροσκάφη, τα αεροπλάνα και όλα τα άλλα, δεν εισέρχονται στα κυρίαρχα σύνορα της Ρωσίας. Εάν ένα τέτοιο αεροσκάφος διασχίσει τα σύνορα της Ρωσίας, τόσο στην ξηρά όσο και στη θάλασσα, τότε ναι, σίγουρα θα καταρριφθεί. Είναι απαραίτητη η κατάρριψη; Ωστόσο άλλοι Ρώσοι στρατιωτικοί ειδικοί πιστεύουν ότι η κατάρριψή του είναι απολύτως απαραίτητη. Τεχνικά, αυτό είναι ένα απλό ζήτημα, επειδή τα αεροσκάφη ηλεκτρονικής αναγνώρισης και AWACS είναι ως επί το πλείστον αεροσκάφη κατασκευασμένα με βάση πολιτικά επιβατικά ή εμπορικά αεροσκάφη. Κατά συνέπεια, δεν έχουν κανένα σημαντικό σύστημα άμυνας επί του σκάφους. Δεν έχουν δυνατότητες αποφυγής ή ελιγμών. Η μόνη συνοδεία που θα μπορούσαν να λάβουν είναι μερικά μαχητικά. Συνεπώς, τέτοια αεροσκάφη μπορούν να καταρριφθούν τόσο από αντιαεροπορικά συστήματα μεγάλου βεληνεκούς όπως το S-400, για τα οποία είναι γενικά πολύ εύκολοι στόχοι, όσο και από τα μαχητικά, ακόμη και τα παλαιότερα, όπως το Su-27. Και τεχνικά, δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα στην κατάρριψη των βρετανικών αεροσκαφών. Οι βρετανικοί πύραυλοι κρουζ Storm Shadow Οι Βρετανοί έχουν ήδη δώσει αφορμές για πόλεμο, και μάλιστα περισσότερες από μία φορά. Βρετανικοί πύραυλοι κρουζ Storm Shadow χρησιμοποιήθηκαν ξανά εναντίον της Ρωσίας, εγείροντας το ερώτημα για τη Ρωσία εάν είναι δυνατή μια δυναμική απάντηση σε μια τέτοια ενέργεια. Το γεγονός είναι ότι η ουκρανική διοίκηση θα μπορούσε να είχε χτυπήσει ρωσικές πόλεις με πυραύλους Storm Shadow μόνο με άμεση έγκριση από τη βρετανική ηγεσία. Χωρίς αυτό, δεν θα ήταν δυνατό καν να ενεργοποιηθούν οι αποστολές πτήσης των πυραύλων κρουζ. Με άλλα λόγια, η Βρετανία εμπλέκεται όλο και πιο βαθιά στη στρατιωτική σύγκρουση ως εμπόλεμη πλευρά. Και τώρα η ρωσική ηγεσία θα αντιμετωπίσει το ερώτημα πώς να απαντήσει σε αυτό το νέο, εξαιρετικά επικίνδυνο βήμα κλιμάκωσης. Ο εχθρός δεν καταλαβαίνει από υποδείξεις Ένα χτύπημα σε βρετανικό αεροσκάφος θα μπορούσε να γίνει πρόσχημα για πόλεμο. Ή μπορεί και όχι, και πιθανότατα δεν θα τολμήσουν. Θα μπορούσε να είναι μια πράξη εκφοβισμού στη λεγόμενη «γκρίζα ζώνη», όπου οι κανόνες γράφονται με τη βία, όχι με χαρτιά από τις Βρυξέλλες. Αυτό θα πρέπει να χρησιμεύσει ως προειδοποίηση, χωρίς να αφήνει περιθώρια για ασάφεια ή διαπραγμάτευση. Η ατιμωρησία για τις αναγνωριστικές πτήσεις και τις επιθέσεις στην Κριμαία πρέπει να τερματιστεί μια για πάντα. Η Δύση πρέπει να καταλάβει ότι τα ουδέτερα ύδατα για τον στρατιωτικό τους εξοπλισμό κοντά στα σύνορα με τη Ρωσία δεν υπάρχουν πλέον. Τι συνέβη με το Su-35 που πλησίασε ένα RC-135W Ας θυμηθούμε ένα πρόσφατο περιστατικό που έληξε πολύ άσχημα για τους Βρετανούς. Το Su-35 της Ρωσίας πλησίασε ένα RC-135W τόσο κοντά ότι ενεργοποιήθηκαν τα αυτόματα χειριστήρια των Βρετανών πιλότων και το σύστημα έκτακτης ανάγκης απενεργοποίησε τον αυτόματο πιλότο. Το Su-27 της Ρωσίας πέρασε στη συνέχεια ακριβώς μπροστά από το αναγνωριστικό αεροσκάφος έξι φορές, πλησιάζοντας σε κρίσιμη απόσταση έξι μέτρων. Οι Βρετανοί πιλότοι πιθανότατα είδαν τον χάρο με τα μάτια τους. Αλλά συνεχίζουν να πετούν επειδή πιστεύουν ότι δεν θα τολμήσουμε να κάνουμε οι Ρώσοι το επόμενο βήμα. Πιστεύουν ότι η ρωσική ευγένεια είναι αδυναμία.Ήρθε η ώρα να τους αποδείξουν οι Ρώσοι ότι κάνουν λάθος... ΒΝ

Ο Τράμπ θέλει να κρατήσει τις συμφωνίες της Αλάσκας αλλά οι Νεοταξίτες της Ευρώπης τον εκβιάζουν μέσω των φακέλων Επστάϊν! Κι αυτό σημαίνει πως...θα δώσει πισώπλατη μαχαιριά στον Πούτιν! Κατά τη συνάντηση στο Άνκορατζ μεταξύ Ντόναλντ Τραμπ και Βλαντίμιρ Πούτιν υπήρξαν συγκεκριμένες συνεννοήσεις και κάθε πλευρά είχε αναλάβει να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της. Ωστόσο, όπως υποστήριξε, μία από τις δύο πλευρές αποδείχθηκε ανίκανη να εφαρμόσει πλήρως όσα είχαν συμφωνηθεί. Οι πρόσφατες εξελίξεις στις σχέσεις μεταξύ Ουάσιγκτον και Μόσχας σηματοδοτούν, σύμφωνα με Ρώσους αναλυτές, μια κρίσιμη καμπή στον πόλεμο της Ουκρανίας. Η Ρωσία δεν αναμένει την εφαρμογή των συμφωνιών που επιτεύχθηκαν στο Άνκορατζ για την ουκρανική σύγκρουση, αλλά την επίτευξη των στρατηγικών της στόχων, δήλωσε ο σύμβουλος του Ρώσου προέδρου Γιούρι Ουσάκοφ. «Δεν περιμένουμε να εφαρμοστούν αυτές οι συνεννοήσεις ή συμφωνίες. Περιμένουμε τη νίκη. Περιμένουμε να υλοποιηθούν οι δικοί μας στόχοι», ανέφερε σε συνέντευξή του στον δημοσιογράφο Πάβελ Ζαρούμπιν, υπογραμμίζοντας ότι η στάση της Μόσχας παραμένει σταθερή και βασίζεται στις πάγιες θέσεις της για τη σύγκρουση. Σύμφωνα με τον Γιούρι Ουσάκοφ, κατά τη συνάντηση στο Άνκορατζ υπήρξαν συγκεκριμένες συνεννοήσεις και κάθε πλευρά είχε αναλάβει να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της. Ωστόσο, όπως υποστήριξε, μία από τις δύο πλευρές αποδείχθηκε ανίκανη να εφαρμόσει πλήρως όσα είχαν συμφωνηθεί. Η Μόσχα έχει επανειλημμένα διατυπώσει τις προϋποθέσεις της για μια διευθέτηση του ουκρανικού ζητήματος. Μεταξύ αυτών περιλαμβάνονται η αποχώρηση των ουκρανικών στρατευμάτων από τις περιοχές που η Ρωσία θεωρεί πλέον δικό της έδαφος, καθώς και η οριστική εγκατάλειψη της προοπτικής ένταξης της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ. Το Κίεβο και οι δυτικοί σύμμαχοί του απορρίπτουν αυτές τις απαιτήσεις, επιδιώκοντας διαφορετικό πλαίσιο λύσης. Παρά τις δηλώσεις της Ουάσιγκτον ότι εξακολουθεί να επιδιώκει μια ειρηνική διευθέτηση της κρίσης, οι Ηνωμένες Πολιτείες αναγνωρίζουν ότι έχουν ταχθεί υπέρ της Ουκρανίας. «Έχουμε ξεκάθαρα πάρει θέση», παραδέχθηκε ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Μάρκο Ρούμπιο κατά τη διάρκεια ακρόασης σε επιτροπή της Βουλής των Αντιπροσώπων. Αναφερόμενος στην Ευρώπη, ο Γιούρι Ουσάκοφ υποστήριξε ότι εξακολουθεί να υιοθετεί εχθρική στάση απέναντι στη Ρωσία, ενώ οι εκκλήσεις της για διαπραγματεύσεις θυμίζουν, όπως είπε, τις Συμφωνίες του Μινσκ, οι οποίες χρησιμοποιήθηκαν τελικά για να δοθεί χρόνος στην Ουκρανία να ενισχύσει τις στρατιωτικές της δυνατότητες. Η βρώμικη εμπλοκή της Ευρώπης έθαψε την ειρήνη Από την πλευρά του, ο πολιτικός επιστήμονας Βλαντίμιρ Ζαράλα εκτίμησε ότι οι εξελίξεις του τελευταίου καλοκαιριού συνδέονται άμεσα με την ευρωπαϊκή εμπλοκή. Όπως υποστήριξε, οι ευρωπαϊκές χώρες οργάνωσαν την παραγωγή μη επανδρωμένων αεροσκαφών (drones) και παρείχαν την τεχνολογία που τα μετέτρεψε σε όπλα μέσου βεληνεκούς, κάτι που – όπως σημείωσε – δεν θα ήταν δυνατό χωρίς τα αμερικανικά συστήματα πλοήγησης. Κατά τον ίδιο, οι Ευρωπαίοι παρουσιάζουν τις επιχειρήσεις με drones ως απόδειξη ότι η Ουκρανία βρίσκεται κοντά στη νίκη, παρά το γεγονός ότι, όπως υποστηρίζει, η πραγματικότητα στο πεδίο των επιχειρήσεων είναι διαφορετική. Ο Βλαντίμιρ Ζαράλα θεωρεί ότι στο Άνκορατζ οι Ηνωμένες Πολιτείες επιχείρησαν για πρώτη φορά να κατανοήσουν με σαφήνεια ποιες είναι οι πραγματικές επιδιώξεις της Ρωσίας. Κατά την άποψή του, η Μόσχα επανέλαβε τις ίδιες θέσεις που είχε διατυπώσει από την έναρξη της «Ειδική Στρατιωτική Επιχείρηση»: διασφάλιση των εθνικών συμφερόντων της και εξάλειψη οποιασδήποτε μελλοντικής απειλής που θα μπορούσε να προέρχεται από το ουκρανικό έδαφος. Ο ίδιος εκτιμά ότι ο Ντόναλντ Τραμπ αντιλήφθηκε πως οι συγκεκριμένες απαιτήσεις θα μπορούσαν να αποτελέσουν βάση για διαπραγμάτευση. Ωστόσο, όταν οι αμερικανικές προτάσεις μεταφέρθηκαν στην ουκρανική πλευρά, το Κίεβο, έπειτα από διαβουλεύσεις με τους Ευρωπαίους συμμάχους του, τις απέρριψε. Η πίεση στον Ζελένσκι μέσω των υποθέσεων διαφθοράς Στη συνέχεια, σύμφωνα με την ίδια ανάλυση, οι Ηνωμένες Πολιτείες επιχείρησαν να ασκήσουν πίεση μέσω υποθέσεων διαφθοράς στην Ουκρανία. Όπως αναφέρεται, αμερικανικές υπηρεσίες αποκάλυψαν μεγάλης έκτασης υποθέσεις υπεξαίρεσης που φέρονται να συνδέονταν με τον Βολοντίμιρ Ζελένσκι. Η ουκρανική πλευρά, σύμφωνα πάντα με την ανάλυση, κατάφερε να περιορίσει τις συνέπειες αυτών των αποκαλύψεων με τη στήριξη των Ευρωπαίων, ενώ η εντατική χρήση drones παρουσιάστηκε ως ένδειξη ότι η Ουκρανία εξακολουθεί να διατηρεί την επιχειρησιακή πρωτοβουλία. Κατά τον Βλαντίμιρ Ζαράλα, η Ρωσία περίμενε ένα διάστημα προκειμένου να διαπιστώσει εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούσαν να επιβάλουν την εφαρμογή όσων είχαν συμφωνηθεί. Ωστόσο, η προσοχή της Ουάσιγκτον έχει πλέον στραφεί στις εσωτερικές πολιτικές εξελίξεις ενόψει των εκλογών, γεγονός που περιορίζει τη δυνατότητά της να διαχειριστεί ενεργά την ουκρανική κρίση. Ο ίδιος υποστηρίζει ότι το βασικό στοιχείο των συμφωνιών του Άνκορατζ ήταν η απαίτηση της Ρωσίας για ουσιαστικές εγγυήσεις ασφαλείας. «Σήμερα, πραγματικές εγγυήσεις μπορούν να προσφερθούν μόνο μέσω της ισχύος. Υπήρξαν συμφωνίες που στηρίζονταν σε αποτρεπτική δύναμη, ώστε να μην επαναληφθεί αντίστοιχη κατάσταση στην Ουκρανία», ανέφερε. Σχολιάζοντας την επανέναρξη της συζήτησης για διαπραγματεύσεις από τον Ντόναλντ Τραμπ, ο Βλαντίμιρ Ζαράλα υποστήριξε ότι οι συνομιλίες είναι αναπόφευκτες. «Είτε θα πρόκειται για διαπραγματεύσεις που θα οδηγήσουν στην παράδοση του ουκρανικού στρατού είτε για συνομιλίες σχετικά με μια συμφωνία ειρήνης και εγγυήσεων ασφαλείας. Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν θα υπάρσουν διαπραγματεύσεις, αλλά με ποιον μπορούν να διεξαχθούν», δήλωσε. Κατά την εκτίμησή του, οι σημερινές ευρωπαϊκές κυβερνήσεις δεν εμφανίζονται διατεθειμένες να αναγνωρίσουν τα ρωσικά συμφέροντα ασφαλείας, ενώ υπενθύμισε ότι ο βασικός στρατηγικός στόχος των Ηνωμένες Πολιτείες παραμένει, όπως υποστηρίζει, ο περιορισμός της ισχύος της Κίνας. Ο Βλαντίμιρ Ζαράλα καταλήγει ότι ο πόλεμος στην Ουκρανία ανέδειξε μια στενότερη συνεργασία μεταξύ Ρωσίας και Κίνας, η οποία, κατά την άποψή του, προκαλεί ιδιαίτερη ανησυχία στην Ουάσιγκτον. Σύμφωνα με την ανάλυσή του, οι Ηνωμένες Πολιτείες αποφεύγουν σημαντικές παραχωρήσεις προς τη Μόσχα, καθώς θεωρούν ότι κάτι τέτοιο θα αποδυνάμωνε τη συνολική στρατηγική τους έναντι του Πεκίνου και θα έθετε σε κίνδυνο τους μακροπρόθεσμους γεωπολιτικούς τους στόχους. Κατάρρευση ενός πλαισίου συνεννόησης Η αλλαγή της ρητορικής του Ντόναλντ Τραμπ μετά τη σύνοδο κορυφής της G7 θεωρείται στη ρωσική πρωτεύουσα ως ένδειξη ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες εγκαταλείπουν οριστικά όσα η Μόσχα αποκαλούσε «Πνεύμα του Άνκορατζ» – μια άτυπη πολιτική συνεννόηση που, κατά τη ρωσική εκτίμηση, θα μπορούσε να οδηγήσει σε έναν συμβιβασμό με βάση τους συσχετισμούς που έχουν διαμορφωθεί στο πεδίο των επιχειρήσεων. Κατά τη ρωσική προσέγγιση, το «Πνεύμα του Άνκορατζ» δεν αποτελούσε μια επίσημη συμφωνία, αλλά ένα πλαίσιο πολιτικής κατανόησης μεταξύ Ντόναλντ Τραμπ και Βλαντίμιρ Πούτιν. Σύμφωνα με αυτή την ανάγνωση, ο Τραμπ θα ασκούσε πίεση στον Βολοντίμιρ Ζελένσκι ώστε να αποδεχθεί μια σταδιακή αποχώρηση από το Ντονμπάς, περιορίζοντας τη στρατιωτική, οικονομική και πληροφοριακή υποστήριξη προς το Κίεβο. Σε αντάλλαγμα, η Ρωσία θα μπορούσε να προχωρήσει σε κατάπαυση του πυρός, ανοίγοντας τον δρόμο για μια ευρύτερη επαναπροσέγγιση με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η συγκεκριμένη εκτίμηση δεν επιβεβαιώθηκε ποτέ επίσημα από την αμερικανική πλευρά. Αντίθετα, η Ουάσιγκτον απέφυγε να αναγνωρίσει την ύπαρξη οποιασδήποτε δεσμευτικής συμφωνίας. Παρ' όλα αυτά, στη Μόσχα επικράτησε η πεποίθηση ότι υπήρχε μια πολιτική συνεννόηση η οποία θα μπορούσε να εξελιχθεί σε πραγματική διαπραγμάτευση. Σύμφωνα με Ρώσους αναλυτές, αυτή η προσδοκία επηρέασε σημαντικά τους υπολογισμούς του Κρεμλίνου κατά τους τελευταίους μήνες. Η ρωσική ηγεσία απέφυγε κινήσεις γενικευμένης κλιμάκωσης, θεωρώντας ότι υπήρχε ακόμη περιθώριο για μια πολιτική διευθέτηση με τον Ντόναλντ Τραμπ, εφόσον εκείνος επανερχόταν στον Λευκό Οίκο με ενισχυμένη πολιτική νομιμοποίηση. Το προηγούμενο των Συμφωνιών του Μινσκ Στη ρωσική σκέψη, η δυσπιστία απέναντι στις δυτικές δεσμεύσεις δεν είναι καινούργια ούτε βεβαίως αδικαιολόγητη. Αντίθετα, θεωρείται ότι επιβεβαιώθηκε από τις εξελίξεις γύρω από τις Συμφωνίες του Μινσκ. Ο Σεργκέι Λαβρόφ υπενθύμισε πρόσφατα ότι δεν επιθυμεί να πιστέψει πως και το «Άνκορατζ» χρησιμοποιήθηκε απλώς ως μέσο αγοράς χρόνου για τον επανεξοπλισμό της Ουκρανίας, όπως συνέβη με τις Συμφωνίες του Μινσκ. Η αναφορά του συνδέεται με τη δημόσια παραδοχή της πρώην καγκελαρίου Άνγκελα Μέρκελ, η οποία είχε δηλώσει το 2022 ότι οι συμφωνίες εκείνες έδωσαν χρόνο στην Ουκρανία να ενισχύσει τις ένοπλες δυνάμεις της. Η συγκεκριμένη δήλωση χρησιμοποιείται συχνά στη ρωσική επιχειρηματολογία ως απόδειξη ότι η Δύση αξιοποιεί τις διαπραγματεύσεις όχι για την επίτευξη ειρήνης, αλλά για την ενίσχυση της στρατιωτικής θέσης των συμμάχων της. Ο Βλαντίμιρ Πούτιν είχε σχολιάσει τότε ότι η Ρωσία εξαπατήθηκε, υποστηρίζοντας ότι η Μόσχα είχε επιδείξει υπομονή και διάθεση συμβιβασμού χωρίς να υπάρξει αντίστοιχη ειλικρίνεια από τη δυτική πλευρά. Παράλληλα, ο ίδιος είχε προειδοποιήσει ήδη από το καλοκαίρι του 2022 ότι οι Ρώσοι στρατηγικοί αναλυτές δεν πρέπει να βασίζουν τις εκτιμήσεις τους σε «ευσεβείς πόθους». Για τον λόγο αυτό, πολλοί στη Ρωσία πίστευαν ότι το Κρεμλίνο δεν θα επέτρεπε να επαναληφθεί ένα αντίστοιχο σενάριο. Ωστόσο, σύμφωνα με τη ρωσική ανάλυση, η εξέλιξη των γεγονότων δείχνει πως η Μόσχα επένδυσε και πάλι στην πιθανότητα μιας πολιτικής συμφωνίας με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η μεταστροφή του Ντόναλντ Τραμπ Μετά τη σύνοδο της G7, όμως, η εικόνα αυτή φαίνεται να ανατράπηκε. Οι δημόσιες τοποθετήσεις του Ντόναλντ Τραμπ απέναντι στον Βολοντίμιρ Ζελένσκι έγιναν αισθητά πιο ήπιες, ενώ παράλληλα η στάση του απέναντι στη Ρωσία εμφανίστηκε πιο αυστηρή. Η υπογραφή της κοινής ανακοίνωσης της G7, η οποία προβλέπει συνέχιση της στρατιωτικής υποστήριξης προς την Ουκρανία και περαιτέρω πίεση προς τη Ρωσία, θεωρήθηκε από πολλούς Ρώσους αναλυτές ως η οριστική διάψευση των προσδοκιών που είχαν καλλιεργηθεί μετά το Άνκορατζ. Στην ίδια κατεύθυνση ερμηνεύθηκαν και οι πληροφορίες ότι ο Τραμπ φέρεται να προέτρεψε τον Ζελένσκι να ενεργήσει «πιο τολμηρά» απέναντι στις ρωσικές δυνάμεις, μετά τα πρόσφατα ουκρανικά πλήγματα μεγάλης εμβέλειας. Παρότι ο Λευκός Οίκος δεν ανακοίνωσε δραστική αύξηση της στρατιωτικής βοήθειας ούτε νέες κυρώσεις αντίστοιχες με εκείνες που ζητούσαν ορισμένοι Ευρωπαίοι σύμμαχοι, στη Μόσχα θεωρείται ότι το βασικό πολιτικό μήνυμα ήταν διαφορετικό: οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν προτίθενται πλέον να πιέσουν το Κίεβο να αποδεχθεί εδαφικές παραχωρήσεις στο Ντονμπάς. Έτσι, σύμφωνα με Ρώσους αναλυτές, το «Πνεύμα του Άνκορατζ» δεν έχει απλώς αποδυναμωθεί• έχει ουσιαστικά καταρρεύσει. Η αλλαγή στρατηγικής και οι νέες προτεραιότητες Αντί μιας πιθανής πολιτικής διευθέτησης, διαμορφώνεται πλέον ένα νέο πλαίσιο μακροχρόνιας στρατηγικής αντιπαράθεσης, στο οποίο η Δύση επιδιώκει να ενισχύσει σταδιακά τις δυνατότητες της Ουκρανίας, ενώ η Ρωσία καλείται να αποφασίσει αν θα συνεχίσει τη φθορά ή αν θα επιδιώξει μια πιο αποφασιστική κλιμάκωση με στόχο την επιβολή των δικών της όρων. Σύμφωνα με Ρώσους αναλυτές, η μεταβολή της στάσης του Ντόναλντ Τραμπ δεν αποτελεί μια ξαφνική αλλαγή ιδεολογικών πεποιθήσεων ούτε μια πλήρη στροφή υπέρ της Ουκρανίας. Αντιθέτως, εκτιμάται ότι πρόκειται για μια αναθεώρηση της σχέσης πολιτικού κόστους και οφέλους, βασισμένη στις εξελίξεις του πολέμου και στους νέους συσχετισμούς ισχύος τόσο στις Ηνωμένες Πολιτείες όσο και στο εσωτερικό του ΝΑΤΟ. Κατά τη ρωσική ανάγνωση, όσο ο Τραμπ θεωρούσε ότι υπήρχε η δυνατότητα μιας γρήγορης συμφωνίας με τη Μόσχα, η δημόσια ρητορική του επικεντρωνόταν στην ανάγκη άμεσου τερματισμού του πολέμου και στη μείωση του οικονομικού βάρους που επωμίζονται οι Ηνωμένες Πολιτείες. Μια τέτοια εξέλιξη θα του επέτρεπε να παρουσιάσει τον εαυτό του ως τον ηγέτη που έβαλε τέλος σε έναν δαπανηρό πόλεμο, εξασφαλίζοντας παράλληλα μια νέα στρατηγική σχέση με τη Ρωσία. Ωστόσο, σύμφωνα με την ίδια εκτίμηση, η Μόσχα δεν ήταν διατεθειμένη να προσφέρει μια συμφωνία που θα μπορούσε να παρουσιαστεί ως προσωπικός πολιτικός θρίαμβος του Αμερικανού προέδρου. Το Κρεμλίνο συνέχισε να επιμένει ότι οποιαδήποτε διαπραγμάτευση θα έπρεπε να βασίζεται στις στρατιωτικές πραγματικότητες οι οποίες έχουν διαμορφωθεί στο πεδίο των επιχειρήσεων και στις πάγιες ρωσικές απαιτήσεις για την ευρωπαϊκή ασφάλεια. Κατά συνέπεια, υποστηρίζουν Ρώσοι σχολιαστές, ο Τραμπ άρχισε να αντιμετωπίζει την Ουκρανία όχι ως πρόβλημα που έπρεπε να επιλυθεί άμεσα, αλλά ως μέσο άσκησης πίεσης προς τη Ρωσία. Η οικονομική διάσταση της αμερικανικής πολιτικής Στη ρωσική ανάλυση δίνεται ιδιαίτερη έμφαση στα οικονομικά κίνητρα πίσω από τη νέα αμερικανική στάση. Υποστηρίζεται ότι η συνέχιση της στρατιωτικής υποστήριξης προς το Κίεβο δεν συνεπάγεται απαραίτητα αυξημένο οικονομικό βάρος για την Ουάσιγκτον, εφόσον το μεγαλύτερο μέρος του κόστους μεταφέρεται πλέον στους Ευρωπαίους συμμάχους. Η Ευρώπη καλείται να χρηματοδοτήσει μεγαλύτερο μέρος της βοήθειας προς την Ουκρανία, να αυξήσει τις αμυντικές της δαπάνες και να προμηθευτεί σημαντικές ποσότητες αμερικανικών οπλικών συστημάτων. Με αυτόν τον τρόπο, σύμφωνα με τη συγκεκριμένη σχολή σκέψης, οι Ηνωμένες Πολιτείες διατηρούν την ηγετική τους θέση στο ΝΑΤΟ, ενισχύουν τη δική τους αμυντική βιομηχανία και ταυτόχρονα συνεχίζουν να ασκούν πίεση στη Ρωσία χωρίς να εμπλέκονται άμεσα με χερσαίες δυνάμεις. Ρώσοι αναλυτές υποστηρίζουν ότι αυτή η στρατηγική επιτρέπει στον Τραμπ να υποστηρίζει ενώπιον της αμερικανικής κοινής γνώμης ότι δεν «χρηματοδοτεί επ' αόριστον» τον πόλεμο της Ουκρανίας, αλλά αξιοποιεί την ευρωπαϊκή συμμετοχή για να εξυπηρετήσει ευρύτερα αμερικανικά συμφέροντα. Η στρατηγική του «πολέμου φθοράς» Κατά τη ρωσική εκτίμηση, οι εξελίξεις των τελευταίων εβδομάδων δείχνουν ότι η Ουάσιγκτον επιστρέφει σε μια στρατηγική παρατεταμένης αντιπαράθεσης. Στόχος αυτής της προσέγγισης, σύμφωνα με Ρώσους στρατηγικούς αναλυτές, δεν είναι απαραίτητα μια άμεση στρατιωτική νίκη της Ουκρανίας, αλλά η σταδιακή αύξηση του κόστους που καλείται να πληρώσει η Ρωσία για τη συνέχιση του πολέμου. Η ενίσχυση των ουκρανικών δυνατοτήτων πλήγματος μεγάλου βεληνεκούς, η συνέχιση των κυρώσεων, η πίεση στην ενεργειακή οικονομία της Ρωσίας και οι προσπάθειες απομόνωσής της στη διεθνή σκηνή θεωρούνται στοιχεία μιας ενιαίας στρατηγικής φθοράς. Παράλληλα, η δημιουργία ενός νέου «cordon sanitaire» γύρω από τη Ρωσία —μέσω της ενίσχυσης της στρατιωτικής παρουσίας του ΝΑΤΟ στην Ανατολική Ευρώπη και της εμβάθυνσης της συνεργασίας με χώρες της περιοχής— εκλαμβάνεται στη Μόσχα ως προσπάθεια μακροχρόνιου περιορισμού της ρωσικής επιρροής. Οι επιλογές του Κρεμλίνου Σύμφωνα με τη ρωσική στρατηγική συζήτηση, η κατάρρευση του «Πνεύμα του Άνκορατζ» αφήνει πλέον στη Μόσχα τρεις βασικές επιλογές. Η πρώτη είναι η συνέχιση της σημερινής στρατηγικής, διατηρώντας τον ρυθμό των επιχειρήσεων και επιδιώκοντας τη σταδιακή εξάντληση των ουκρανικών δυνατοτήτων. Η επιλογή αυτή θεωρείται ασφαλέστερη πολιτικά, αλλά ενέχει τον κίνδυνο ενός παρατεταμένου πολέμου με αυξανόμενο οικονομικό και στρατιωτικό κόστος. Η δεύτερη επιλογή είναι το προσωρινό πάγωμα της σύγκρουσης μέσω μιας συμφωνίας κατάπαυσης του πυρός. Ωστόσο, αρκετοί Ρώσοι αναλυτές εμφανίζονται ιδιαίτερα επιφυλακτικοί απέναντι σε αυτό το ενδεχόμενο, υποστηρίζοντας ότι μια τέτοια εξέλιξη θα μπορούσε να επαναλάβει το προηγούμενο των Συμφωνιών του Μινσκ, δίνοντας στην Ουκρανία χρόνο να ανασυγκροτήσει τις στρατιωτικές της δυνατότητες. Η τρίτη επιλογή είναι η αποφασιστική κλιμάκωση των επιχειρήσεων με στόχο την ταχύτερη επιβολή των ρωσικών όρων. Στη ρωσική στρατηγική βιβλιογραφία, η προσέγγιση αυτή περιγράφεται συχνά ως «κλιμάκωση με σκοπό την αποκλιμάκωση», δηλαδή η αύξηση της στρατιωτικής πίεσης ώστε να εξαναγκαστεί ο αντίπαλος σε διαπραγματεύσεις από δυσμενέστερη θέση. Ένα νέο σημείο καμπής Σύμφωνα με Ρώσους αναλυτές, η περίοδος κατά την οποία υπήρχε προσδοκία μιας πολιτικής συνεννόησης με την Ουάσιγκτον φαίνεται να έχει ολοκληρωθεί. Η δημόσια στάση του Ντόναλντ Τραμπ μετά τη σύνοδο της G7 ερμηνεύεται ως ένδειξη ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες επιλέγουν, τουλάχιστον προς το παρόν, να συνεχίσουν τη στήριξη προς την Ουκρανία αντί να επιδιώξουν έναν συμβιβασμό που θα λάμβανε υπόψη τις βασικές ρωσικές απαιτήσεις. Υπό αυτές τις συνθήκες, η τελική έκβαση της σύγκρουσης θα καθοριστεί πρωτίστως από τις εξελίξεις στο πεδίο των επιχειρήσεων και λιγότερο από τις δημόσιες δηλώσεις ή τις διπλωματικές πρωτοβουλίες. Από τη σκοπιά αυτή, η στρατιωτική ισορροπία εξακολουθεί να θεωρείται ο καθοριστικός παράγοντας που θα διαμορφώσει τους όρους οποιασδήποτε μελλοντικής διαπραγμάτευσης μεταξύ Μόσχας και Κιέβου. Και η ρωσική απάντηση αναμένεται να είναι πειστική και εμφατική για τη Δύση.

Η Σαουδική Αραβία, το άγριο παρασκήνιο και οι νέοι δρόμοι του πετρελαίου! Πρόκειται για ιστορική ανατροπή για το καθεστώς ασφάλειας της Μέσης Ανατολής από τη δεκαετία του 1970 μετά το πετρελαϊκό σοκ και τη συμφωνία για το πετροδολάριο – που ενίσχυσε την νομισματική ηγεμονία των ΗΠΑ! Η Τεχεράνη επαναβεβαίωσε την Παρασκευή 26 Ιουνίου 2026 το δικαίωμά της να ελέγχει τη ναυσιπλοΐα στα Στενά του Ορμούζ και προειδοποίησε τα αραβικά κράτη του Περσικού Κόλπου να μην ευθυγραμμιστούν με τις Ηνωμένες Πολιτείες, μία ημέρα μετά την επίθεση εναντίον εμπορικού πλοίου κοντά στις ακτές του Ομάν, γεγονός που ανέδειξε την εύθραυστη φύση της προσωρινής συμφωνίας για τον τερματισμό του πολέμου με το Ιράν. Πρόκειται για μια σαφή ένδειξη ότι όχι μόνο το Ιράν βγαίνει στρατηγικά ενισχυμένο μετά τη συμφωνία με τις ΗΠΑ, αλλά προκαλεί την απόσυρση των «πετροβασιλείων» του Περσικού Κόλπου από την «αμυντική ομπρέλα των ΗΠΑ», αλλά αποδεικνύει ότι το νέο δόγμα ασφάλειας στην περιοχή της Μέσης Ανατολής δεν θα περιλαμβάνει την παρουσία των αμερικανικών βάσεων στην περιοχή. Αυτό αποτελεί ιστορική ανατροπή για το καθεστώς της Μέσης Ανατολής από τη δεκαετία του 1970 μετά το πετρελαϊκό σοκ και τη συμφωνία για το πετροδολάριο – που ενίσχυσε την νομισματική ηγεμονία των ΗΠΑ. Η ιρανική αντίδραση ήρθε ως απάντηση σε κοινή ανακοίνωση των Ηνωμένων Πολιτειών και έξι κρατών του Κόλπου, την οποία η Τεχεράνη χαρακτήρισε «παρεμβατική, ανεύθυνη και προκλητική». Στην ανακοίνωση αυτή απορρίπτεται η ιρανική θέση ότι η χώρα έχει το δικαίωμα να επιβάλλει τέλη διέλευσης στα πλοία που διαπλέουν τα Στενά. Ο αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών του Ιράν, Καζίμ Γκαριμπαμπαντί, δήλωσε μέσω της πλατφόρμας X ότι: «Η ασφαλής διέλευση από τα Στενά του Ορμούζ δεν μπορεί να διασφαλιστεί στο πλαίσιο ασαφών διευθετήσεων, παράλληλων θαλάσσιων διαδρομών ή διαδικασιών λήψης αποφάσεων που αγνοούν τον ρόλο του Ιράν ως παράκτιου κράτους.» Λίγες ώρες αργότερα, η ιρανική κρατική τηλεόραση μετέδωσε ότι τρία ξένα δεξαμενόπλοια, τα οποία επιχείρησαν αυτό που χαρακτήρισε «μη εξουσιοδοτημένη διέλευση» των Στενών, υποχρεώθηκαν να επιστρέψουν έπειτα από προειδοποίηση των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης, χωρίς να δοθούν περισσότερες λεπτομέρειες. Οι αντιδράσεις στην αγορά πετρελαίου Παρά τη νέα ένταση, οι διεθνείς τιμές του πετρελαίου υποχώρησαν περισσότερο από 3% την Παρασκευή 26 Ιουνίου και οδεύουν προς σημαντικές εβδομαδιαίες απώλειες. Οι αγορές εξακολουθούν να αξιολογούν τις αντικρουόμενες ερμηνείες της προσωρινής συμφωνίας μεταξύ Ιράν και Ηνωμένων Πολιτειών, ενώ η κυκλοφορία δεξαμενόπλοιων μέσω των Στενών του Ορμούζ παραμένει αισθητά μειωμένη. Από τη συγκεκριμένη θαλάσσια οδό διέρχεται υπό φυσιολογικές συνθήκες περίπου το 20% του παγκόσμιου εμπορίου πετρελαίου και υγροποιημένου φυσικού αερίου (ΥΦΑ). Την ίδια στιγμή, η Σαουδική Αramco επανεκκίνησε τη φόρτωση αργού πετρελαίου από τον τερματικό σταθμό Ρας Τανουρά, το μεγαλύτερο πετρελαϊκό λιμάνι του κόσμου, έπειτα από διακοπή σχεδόν τεσσάρων μηνών, σύμφωνα με στοιχεία ναυτιλιακής παρακολούθησης. Κατά την ολοκλήρωση της περιοδείας του στις χώρες του Περσικού Κόλπου, ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Μάρκο Ρούμπιο επιχείρησε να καθησυχάσει τους περιφερειακούς συμμάχους της Ουάσιγκτον σχετικά με την προσωρινή συμφωνία. Προειδοποίησε ωστόσο ότι, εάν το Ιράν απειλήσει ή εμποδίσει τη διέλευση πλοίων από τα Στενά, «θα υπάρξει σοβαρό πρόβλημα». Στην κοινή ανακοίνωση του Ρούμπιο με το Συμβούλιο Συνεργασίας του Κόλπου (ΣΣΚ) ζητείται «ελεύθερη, άνευ όρων και απρόσκοπτη ναυσιπλοΐα» στα Στενά του Ορμούζ, χωρίς τέλη διέλευσης και χωρίς προσπάθειες άσκησης ελέγχου από οποιαδήποτε πλευρά. Παράλληλα, υποστηρίζεται ότι οποιαδήποτε μόνιμη ειρηνευτική συμφωνία θα πρέπει να αντιμετωπίσει το ιρανικό βαλλιστικό πρόγραμμα, τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη και τη στήριξη της Τεχεράνης προς συμμαχικές ένοπλες οργανώσεις στην περιοχή. Τεχεράνη: Η αμερικανική παρουσία στην περιοχή είναι η πηγή αστάθειας Το ιρανικό υπουργείο Εξωτερικών απάντησε ότι η στρατιωτική παρουσία των Ηνωμένων Πολιτειών στον Περσικό Κόλπο αποτελεί τη βασική αιτία ανασφάλειας και διχασμού στην περιοχή και υποστήριξε ότι η διαχείριση των Στενών του Ορμούζ πρέπει να ασκείται από το Ιράν και το Ομάν, σύμφωνα με τους όρους της προσωρινής συμφωνίας. «Προειδοποιούμε για τη συνέχιση εχθρικών και παρεμβατικών πολιτικών στην περιοχή», ανέφερε χαρακτηριστικά η ανακοίνωση της Τεχεράνης. Ο κορυφαίος σύμβουλος του Ανώτατου Ηγέτη του Ιράν, Αλί Ακμπάρ Βελαγιάτι, απηύθυνε σαφή προειδοποίηση προς τις αραβικές μοναρχίες του Κόλπου: «Η σταθερότητα των αραβικών κρατών του Περσικού Κόλπου οφείλεται στη διαχείριση των Στενά του Ορμούζ από το Ιράν επί έναν αιώνα. Η στρατηγική τους επιβίωση εξαρτάται από την ανοχή της Τεχεράνης.» Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα ζητούν προστασία της ναυσιπλοΐας Ο υπουργός Εξωτερικών των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, Σεΐχης Αμπντουλάχ μπιν Ζαγιέντ, υπογράμμισε την Παρασκευή 26 Ιουνίου την ανάγκη προστασίας των θαλάσσιων εμπορικών διαδρόμων και διασφάλισης της ελευθερίας της ναυσιπλοΐας στα Στενά του Ορμούζ, κατά τη διάρκεια τηλεφωνικής επικοινωνίας με τον Ιρανό ομόλογό του, Αμπάς Αρακτσί. Σύμφωνα με το κρατικό πρακτορείο ειδήσεων WAM, πρόκειται για μία από τις ελάχιστες δημόσια γνωστές επαφές υψηλού επιπέδου μεταξύ Αμπού Ντάμπι και Τεχεράνης μετά την ένταση που προκάλεσε ο αμερικανοϊσραηλινός πόλεμος κατά του Ιράν. Κατά τη διάρκεια της συνομιλίας, ο Σεΐχης Αμπντουλάχ μπιν Ζαγιέντ τόνισε την ανάγκη πλήρους εφαρμογής του μνημονίου κατανόησης μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Ιράν, με στόχο την επίτευξη «άμεσης και συνολικής παύσης των εχθροπραξιών», όπως ανέφερε το WAM. Παράλληλα, επισήμανε ότι η σταθερότητα στην περιοχή προϋποθέτει τον σεβασμό της εθνικής κυριαρχίας όλων των κρατών, την τήρηση του διεθνούς δικαίου και την απρόσκοπτη λειτουργία της ναυσιπλοΐας μέσω των Στενά του Ορμούζ, από όπου διέρχεται περίπου το ένα πέμπτο του παγκόσμιου εμπορίου πετρελαίου και υγροποιημένου φυσικού αερίου (ΥΦΑ). Η τηλεφωνική επικοινωνία ερμηνεύεται ως ένδειξη προσπάθειας αποκατάστασης των σχέσεων μεταξύ Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων και Ιράν, οι οποίες επιβαρύνθηκαν σημαντικά κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης. Οι ιρανικές επιθέσεις είχαν προκαλέσει σοβαρές αναταράξεις στην οικονομία των Εμιράτων, επηρεάζοντας τον τουρισμό στο Ντουμπάι, οδηγώντας μέρος των ξένων εργαζομένων στην αποχώρηση από τη χώρα και πλήττοντας την εικόνα των ΗΑΕ ως ασφαλούς περιφερειακού επιχειρηματικού και χρηματοοικονομικού κέντρου. Ο υπουργός Εξωτερικών των Εμιράτων επανέλαβε ότι η διπλωματία αποτελεί τον αποτελεσματικότερο δρόμο για την επίλυση των περιφερειακών κρίσεων και εξέφρασε την ελπίδα ότι οι διαπραγματεύσεις που βρίσκονται σε εξέλιξη θα οδηγήσουν σε μια μόνιμη κατάσταση ασφάλειας, σταθερότητας και συνεργασίας στον Περσικό Κόλπο. Το σοκ στην προσφορά ενέργειας – Οι περιφερειακές και παγκόσμιες επιπτώσεις Τα Στενά του Ορμούζ αποτελούν εδώ και δεκαετίες το πιο κρίσιμο ενεργειακό πέρασμα στον κόσμο, καθώς από αυτά διέρχεται περίπου το ένα πέμπτο των παγκόσμιων ροών πετρελαίου και υγροποιημένου φυσικού αερίου (ΥΦΑ). Σύμφωνα με ανάλυση του Ρόιτερς, η πρόσφατη στρατιωτική κλιμάκωση μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών, Ισραήλ και Ιράν οδήγησε σε de facto διακοπή της ναυσιπλοΐας, με την Τεχεράνη να επιβάλλει περιορισμούς στη διέλευση πλοίων και να δημιουργεί ένα νέο καθεστώς ελέγχου της θαλάσσιας κυκλοφορίας. Η εξέλιξη αυτή είχε άμεσο και έντονο αντίκτυπο στις διεθνείς αγορές ενέργειας. Η τιμή του Μπρεντ κατέγραψε άνοδο της τάξης του 60% μέσα σε έναν μόνο μήνα, σημειώνοντας τη μεγαλύτερη μηνιαία αύξηση που έχει καταγραφεί σύμφωνα με τα στοιχεία που παραθέτει ο Ρόιτερς. Παράλληλα, ο Διεθνής Οργανισμός Ενέργειας εκτίμησε ότι η κρίση προκάλεσε διαταραχή άνω των 12 εκατομμυρίων βαρελιών ημερησίως στην παγκόσμια προσφορά, ενώ επηρεάστηκαν περίπου 40 ενεργειακές εγκαταστάσεις στην ευρύτερη περιοχή. Η στρατηγική σημασία του Ορμούζ δεν έγκειται μόνο στον όγκο των ενεργειακών ροών που διέρχονται από αυτό, αλλά και στο γεγονός ότι δεν υπάρχουν ισοδύναχες εναλλακτικές οδοί για μεγάλο μέρος των εξαγωγών του Περσικού Κόλπου. Η διακοπή ή ο περιορισμός της διέλευσης δημιουργεί άμεσα παγκόσμιες επιπτώσεις στις τιμές, στον πληθωρισμό και στην ενεργειακή ασφάλεια τόσο της Ευρώπης όσο και της Ασίας. Η γεωγραφία ως παράγοντας στρατηγικής ανισορροπίας Ανάλυση του Ρόιτερς υπογραμμίζει ότι οι επιπτώσεις της κρίσης δεν κατανέμονται ομοιόμορφα μεταξύ των παραγωγών της περιοχής. Το Ιράν, το οποίο ελέγχει γεωγραφικά το στενό πέρασμα, κατάφερε να διατηρήσει ικανότητα επιλεκτικής ρύθμισης της ροής. Αντίθετα, χώρες όπως το Ιράκ, το Κουβέιτ και το Κατάρ, οι οποίες εξαρτώνται σχεδόν αποκλειστικά από τη διέλευση μέσω Ορμούζ, υπέστησαν δυσανάλογες απώλειες. Σύμφωνα με τα στοιχεία που παραθέτει ο Ρόιτερς, τα εκτιμώμενα έσοδα από τις εξαγωγές πετρελαίου του Ιράκ μειώθηκαν κατά περίπου 76% σε ετήσια βάση για τον Μάρτιο, ενώ το Κουβέιτ κατέγραψε πτώση της τάξης του 73%. Αντίστοιχα, το Κατάρ αντιμετώπισε σοβαρούς περιορισμούς στη δυνατότητα εξαγωγών ΥΦΑ, λόγω της εξάρτησης από τη θαλάσσια δίοδο. Αντιθέτως, χώρες που διαθέτουν εναλλακτικές υποδομές μεταφοράς ενέργειας κατάφεραν να περιορίσουν τις απώλειες ή ακόμη και να επωφεληθούν από την άνοδο των τιμών. Η Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα χρησιμοποιούν αγωγούς που παρακάμπτουν το Ορμούζ, γεγονός που τους επέτρεψε να διατηρήσουν σημαντικό μέρος των εξαγωγών τους. Οι αγωγοί ως αντιστάθμισμα γεωπολιτικού ρίσκου Η Σαουδική Αραβία διαθέτει τον Αγωγό Ανατολής-Δύσης, μήκους περίπου 1.200 χιλιομέτρων, ο οποίος κατασκευάστηκε τη δεκαετία του 1980 κατά τη διάρκεια του πολέμου Ιράν–Ιράκ, ακριβώς για να μειώσει την εξάρτηση από τα Στενά του Ορμούζ. Ο αγωγός αυτός έχει δυνατότητα μεταφοράς έως και 7 εκατομμυρίων βαρελιών ημερησίως, επιτρέποντας στη χώρα να συνεχίσει τις εξαγωγές μέσω της Ερυθράς Θάλασσας. Αντίστοιχα, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα διαθέτουν τον Αγωγό Χαμπσάν-Φουτζέιρα, με δυναμικότητα περίπου 1,5 έως 1,8 εκατομμυρίων βαρελιών ημερησίως, που επιτρέπει την παράκαμψη του στενού. Παρά τις επιθέσεις που αναφέρθηκαν σε λιμενικές εγκαταστάσεις, οι υποδομές αυτές λειτούργησαν ως κρίσιμη ασπίδα έναντι πλήρους διακοπής των εξαγωγών. Η επιλεκτική επίδραση της ενεργειακής κρίσης Τα στοιχεία του Ρόιτερς δείχνουν ότι η ενεργειακή κρίση δεν είχε μόνο καταστροφικές συνέπειες, αλλά και ανακατανομή εσόδων μεταξύ των παραγωγών. Το Ιράν κατέγραψε αύξηση εσόδων της τάξης του 37%, ενώ το Ομάν σημείωσε άνοδο περίπου 26%. Η Σαουδική Αραβία εμφάνισε επίσης μικρή αύξηση περίπου 4,3%, παρά τη μείωση του όγκου εξαγωγών, λόγω της ανόδου των διεθνών τιμών. Η αντίθεση αυτή υπογραμμίζει ότι η κρίση δεν λειτουργεί μόνο ως παράγοντας αποσταθεροποίησης, αλλά και ως μηχανισμός αναδιανομής ισχύος στην ενεργειακή αγορά, με τους γεωγραφικά ευνοημένους και τις χώρες με εναλλακτικές διαδρομές να απορροφούν μέρος των απωλειών. Η Σαουδική Αραβία, οι ενεργειακές ροές και η νέα γεωπολιτική ισορροπία Η Σαουδική Αραβία αναδεικνύεται στο επίκεντρο της ενεργειακής αναδιάταξης που προκάλεσε η κρίση στα Στενά του Ορμούζ, καθώς οι εξελίξεις δεν επηρέασαν μόνο τις τιμές του πετρελαίου αλλά και τη δομή των ίδιων των εξαγωγικών ροών στον Περσικό Κόλπο. Σύμφωνα με τα στοιχεία που παραθέτει το Ρόιτερς, η Σαουδική Αραβία κατάφερε να διατηρήσει και σε ορισμένες περιπτώσεις να αυξήσει την αξία των εξαγωγών της, παρά τη μείωση των φυσικών όγκων, λόγω της εκρηκτικής ανόδου των διεθνίων τιμών πετρελαίου. Ενδεικτικά, η άνοδος των τιμών οδήγησε σε αύξηση περίπου 4,3% στα εκτιμώμενα έσοδα του Μαρτίου, ακόμη και όταν οι εξαγωγές της μειώθηκαν σε ετήσια βάση. Η ανθεκτικότητα αυτή συνδέεται άμεσα με την ύπαρξη εναλλακτικών εξαγωγικών διαδρομών που παρακάμπτουν το Ορμούζ. Ο πιο κρίσιμος από αυτούς είναι ο Αγωγός Ανατολής-Δύσης, μήκους περίπου 1.200 χιλιομέτρων, ο οποίος συνδέει τα ανατολικά πετρελαϊκά πεδία με το λιμάνι Γιανμπού στην Ερυθρά Θάλασσα. Ο αγωγός αυτός, που κατασκευάστηκε τη δεκαετία του 1980 κατά τη διάρκεια του πολέμου Ιράν–Ιράκ, έχει δυνατότητα μεταφοράς έως και 7 εκατομμυρίων βαρελιών ημερησίως και αποτέλεσε τον βασικό μηχανισμό απορρόφησης του σοκ όταν η ναυσιπλοΐα στο Ορμούζ περιορίστηκε. Η στρατηγική σημασία του ενισχύθηκε ακόμη περισσότερο κατά την κρίση, όταν η Αράμκο αύξησε τη χρήση του για να κατευθύνει φορτία προς την Ερυθρά Θάλασσα, μειώνοντας την εξάρτηση από το επίμαχο στενό πέρασμα. Παράλληλα, σύμφωνα με δημοσιογραφικές αναφορές, η Σαουδική Αραβία κατάφερε να επαναφέρει ή να διατηρήσει σε λειτουργία κρίσιμα τμήματα των εξαγωγικών της υποδομών, όπως το συγκρότημα του Ρας Τανουρά και το λιμάνι Γιανμπού, ακόμη και σε συνθήκες αυξημένου γεωπολιτικού ρίσκου. Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και η μερική αποσυμφόρηση του Ορμούζ Αντίστοιχα, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα αξιοποίησαν τον Αγωγό Χαμπσάν-Φουτζέιρα, δυναμικότητας περίπου 1,5–1,8 εκατομμυρίων βαρελιών ημερησίως, που επιτρέπει την παράκαμψη των Στενά μέσω του Ομάν και της Αραβικής Θάλασσας. Τα στοιχεία του Ρόιτερς δείχνουν ότι, παρότι οι εξαγωγές τους μειώθηκαν σε αξία κατά περίπου 2,6%, η ύπαρξη αυτής της υποδομής περιόρισε τις συνολικές απώλειες σε σχέση με άλλες χώρες της περιοχής. Οι χαμένοι της κρίσης: Ιράκ και Κουβέιτ Στον αντίποδα, χώρες που εξαρτώνται σχεδόν πλήρως από τη ναυσιπλοΐα μέσω Ορμούζ υπέστησαν δυσανάλογες απώλειες. Το Ιράκ κατέγραψε πτώση περίπου 76% στα εκτιμώμενα έσοδα από πετρέλαιο για τον Μάρτιο, ενώ το Κουβέιτ σημείωσε μείωση της τάξης του 73%. Οι απώλειες αυτές αποδίδονται στην αδυναμία σταθερής εξαγωγής μέσω θαλάσσης, καθώς και στην έλλειψη επαρκών εναλλακτικών υποδομών. Το Κατάρ, αν και δεν αναλύεται με τον ίδιο λεπτομερή τρόπο στα διαθέσιμα στοιχεία, επηρεάστηκε αντίστοιχα λόγω της εξάρτησης από το ΥΦΑ που διέρχεται από το ίδιο στενό πέρασμα. Η αντιφατική θέση του Ιράν Σύμφωνα με την ίδια ανάλυση του Ρόιτερς, το Ιράν εμφάνισε αύξηση εσόδων της τάξης του 37%, παρά τη γενικευμένη αναταροχή. Αυτό αποδίδεται στην ικανότητά του να διατηρεί περιορισμένες ροές και στην άνοδο των τιμών, η οποία αντιστάθμισε εν μέρει τους περιορισμούς στις μεταφορές. Ωστόσο, το Ρόιτερς σημειώνει ότι η κατάσταση στο Ορμούζ δημιούργησε ένα ασύμμετρο περιβάλλον: η χώρα που ελέγχει γεωγραφικά το πέρασμα βρέθηκε ταυτόχρονα σε θέση στρατηγικής πίεσης αλλά και οικονομικής αξιοποίησης της κρίσης. Από την ενέργεια στη διπλωματία Παράλληλα με τις ενεργειακές ανακατατάξεις, αναδύεται μια παράλληλη διπλωματική δυναμική στην περιοχή. Σύμφωνα με το AFP, χώρες του Κόλπου προχωρούν σε πρωτοβουλίες επαναπροσέγγισης με το Ιράν, επιχειρώντας να δημιουργήσουν ένα νέο πλαίσιο περιφερειακής σταθερότητας μετά τον πόλεμο. Η Σαουδική Αραβία εμφανίζεται να εξετάζει τη φιλοξενία περιφερειακής συνόδου, με στόχο την αποκατάσταση σχέσεων όχι μόνο με την Τεχεράνη, αλλά και με άλλα γειτονικά κράτη που επηρεάστηκαν από τη σύγκρουση. Η πρωτοβουλία αυτή, σύμφωνα με διπλωματικές πηγές, δεν συνδέεται άμεσα με τις διαπραγματεύσεις ΗΠΑ–Ιράν, αλλά κινείται σε παράλληλο επίπεδο περιφερειακού διαλόγου. Το Ομάν, παραδοσιακός διαμεσολαβητής στην περιοχή, αναδεικνύεται επίσης σε κρίσιμο κόμβο επαφών, φιλοξενώντας συνομιλίες που αφορούν τη μελλοντική διαχείριση των Στενά του Ορμούζ. Οι επαφές αυτές εντάσσονται σε ένα ευρύτερο πλαίσιο Μνημονίου Κατανόησης της 15ης Ιουνίου, το οποίο προβλέπει ξεχωριστά κανάλια διαλόγου μεταξύ Ομάν, Ιράκ και κρατών του Κόλπου. Το Ορμούζ ως κοινός παρονομαστής ασφάλειας Παρά τις εντάσεις, τα ίδια τα στοιχεία των δύο πηγών καταδεικνύουν ότι το Ορμούζ λειτουργεί πλέον όχι μόνο ως πεδίο αντιπαράθεσης, αλλά και ως υποχρεωτικός μηχανισμός συνεργασίας. Οι χώρες της περιοχής, ανεξαρτήτως πολιτικών διαφορών, αντιμετωπίζουν ένα κοινό πρόβλημα: την εξάρτηση της παγκόσμιας ενεργειακής αγοράς από ένα στενό θαλάσσιο πέρασμα. Η κρίση κατέδειξε ότι ακόμη και οι παραγωγοί με εναλλακτικές διαδρομές δεν μπορούν να απομονωθούν πλήρως από τις αναταράξεις. Σε αυτό το ήδη ρευστό περιβάλλον, οι διπλωματικές πρωτοβουλίες που αναλαμβάνουν η Σαουδική Αραβία, το Ομάν και το Κατάρ δεν μπορούν να διαβαστούν ως κλασικές προσπάθειες ειρήνευσης. Αντιθέτως, συνιστούν μηχανισμούς διαχείρισης ενός συστήματος που έχει πάψει να παράγει σταθερότητα και πλέον παράγει μόνο ελεγχόμενη ένταση. Η Σαουδική Αραβία επιχειρεί να περάσει από τον ρόλο του βασικού ενεργειακού παίκτη σε εκείνον του θεσμικού ρυθμιστή. Η προτεινόμενη περιφερειακή σύνοδος με το Ιράν και τα υπόλοιπα κράτη του Περσικού Κόλπου, όπως καταγράφεται σε διπλωματικές διαρροές που επικαλείται το AFP, δεν στοχεύει σε μια συνολική συμφωνία ασφάλειας αλλά σε ένα λειτουργικό minimum framework: αποφυγή άμεσης κλιμάκωσης, σταθεροποίηση των θαλάσσιων ροών και αποσυμπίεση γύρω από το Ορμούζ. Η λογική αυτή είναι καθαρά πραγματιστική. Το αυξανόμενο κόστος της αστάθειας Το Ριάντ δεν προϋποθέτει εμπιστοσύνη με την Τεχεράνη• προϋποθέτει μόνο προβλεψιμότητα. Σε ένα περιβάλλον όπου το κόστος της αστάθειας αποτυπώνεται άμεσα στις τιμές πετρελαίου, στα δημοσιονομικά ισοζύγια και στις επενδυτικές ροές, η προβλεψιμότητα αποκτά μεγαλύτερη αξία από τη στρατηγική συμμαχία. Το Ομάν, παραδοσιακά ο πιο «ουδέτερος» δρων της περιοχής, αναλαμβάνει τον ρόλο του τεχνικού διαμεσολαβητή. Οι συνομιλίες στο Μουσκάτ και οι παράλληλοι δίαυλοι που ενεργοποιούνται με βάση το μνημόνιο της 15ης Ιουνίου λειτουργούν ως υποδομή διπλωματικής αποσυμπίεσης. Δεν παράγουν πολιτική λύση, αλλά αποτρέπουν την πλήρη κατάρρευση της επικοινωνίας μεταξύ των εμπλεκόμενων πλευρών. Σε ένα περιβάλλον υψηλής έντασης, αυτό από μόνο του αποτελεί στρατηγικό κεφάλαιο. Το Κατάρ, από την πλευρά του, συνεχίζει να λειτουργεί ως πολλαπλασιαστής των προσπαθειών διαμεσολάβησης, αξιοποιώντας τις σχέσεις του τόσο με δυτικές πρωτεύουσες όσο και με περιφερειακούς δρώντες. Η εμπλοκή του σε διαβουλεύσεις για το μέλλον της διαχείρισης του Ορμούζ υπογραμμίζει τη μετάβαση από τη διπλωματία των συμμαχιών στη διπλωματία των κρίσεων, όπου ο ρόλος των μικρότερων κρατών δεν είναι να καθορίζουν το αποτέλεσμα αλλά να αποτρέπουν την κατάρρευση του συστήματος. Η κοινή συνισταμένη των τριών αυτών πρωτοβουλιών είναι η σταδιακή θεσμοποίηση της αποδοχής ότι το περιφερειακό σύστημα δεν μπορεί να επιστρέψει σε ένα μοντέλο πλήρους εξωτερικής εγγύησης. Οι Ηνωμένες Πολιτείες παραμένουν παρούσες, αλλά όχι καθοριστικές με τον ίδιο τρόπο όπως στο παρελθόν. Αυτό δημιουργεί ένα κενό ισχύος το οποίο δεν καλύπτεται από έναν νέο ηγεμόνα – ρόλο που προηγουμένως είχαν οι ΗΠΑ – αλλά από ένα πλέγμα παράλληλων και συχνά προσωρινών μηχανισμών συνεννόησης. Η συνέπεια είναι η διαμόρφωση ενός υβριδικού μοντέλου ασφάλειας: ούτε πλήρως πολυμερές ούτε πλήρως ηγεμονικό. Σε αυτό το μοντέλο, οι συμφωνίες είναι περιορισμένης διάρκειας, οι δεσμεύσεις αναθεωρήσιμες και η σταθερότητα υπό όρους. Το κρίσιμο στοιχείο είναι ότι αυτή η νέα αρχιτεκτονική δεν προκύπτει από στρατηγικό σχεδιασμό, αλλά από ανάγκη. Η πίεση των αγορών, η ευαλωτότητα των ενεργειακών ροών και η γεωγραφική συγκέντρωση κρίσιμων υποδομών καθιστούν την αποκλιμάκωση όχι επιλογή πολιτικής, αλλά οικονομική αναγκαιότητα. Η νέα φάση μόνιμης αστάθειας Υπό αυτό το πρίσμα, οι πρωτοβουλίες Σαουδικής Αραβίας, Ομάν και Κατάρ δεν αποτελούν ένδειξη ότι ο Περσικός Κόλπος κινείται προς σταθερότητα. Αποτελούν ένδειξη ότι έχει εισέλθει σε μια νέα φάση διαχείρισης μόνιμης αστάθειας, όπου η διπλωματία δεν στοχεύει πλέον στην επίλυση των συγκρούσεων, αλλά στη διατήρηση τους κάτω από ένα κρίσιμο όριο έντασης που επιτρέπει τη συνέχιση της οικονομικής λειτουργίας. Το αποτέλεσμα είναι ένα σύστημα πιο ρευστό αλλά ταυτόχρονα πιο ευάλωτο, όπου η ισορροπία δεν είναι κατάσταση αλλά συνεχής διαδικασία προσαρμογής – με το Ιράν να διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο στο σύστημα ασφαλείας και μεταφοράς ενέργειας μιας κρίσιμης περιοχής. ΒΝ

Μην παρακολουθείτε τις δημοσκοπήσεις, λένε ψέμματα, αλλοιώνουν τα αποτελέσματα με διαταγές από το Μαξίμου και στήνουν διπολισμό τρόμου για να μην παραπεμφθεί ο Μητσοτάκης στο Ειδικό δικαστήριο Ο Σαμαράς, η Καρυστιανού και το φάντασμα του Ειδικού Δικαστηρίου που απειλεί άμεσα το Κτήνος! Ενώ ο Ανδρέας Δρυμιώτης εν τη αφελεία του έβαλε στην δημόσια συζήτηση το Ειδικό Δικαστήριο για τον Μητσοτάκη, το Μέγαρο Μαξίμου και η ΕΛΑΣ του Αλέξη Τσίπρα προωθούν το σενάριο του “νέου διπολισμού”, που υποστηρίζεται και από τις πρόθυμες δημοσκοπικές εταιρείες. Το ενδεχόμενο να πέσει η ΝΔ κάτω από το 25% στις εκλογές, όποτε και αν τις κάνει ο Μητσοτάκης, ανοίγει τον ασκό του Αιόλου των πολιτικών και εσωκομματικών εξελίξεων. Ο Δρυμιώτης εν ολίγοις είπε ότι εάν η ΝΔ πέσει κάτω από 25% θα εκλέξει 75 βουλευτές και οι αντίπαλοι του Μητσοτάκη θα έχουν την κοινοβουλευτική πλειοψηφία για να τον παραπέμψουν στο Ειδικό Δικαστήριο για την υπόθεση των υποκλοπών. Προφανώς το είπε για να προκαλέσει συσπείρωση των ψηφοφόρων περί τον Μητσοτάκη, αλλά μάλλον θα είχε το αντίθετο αποτέλεσμα. Ή τουλάχιστον έτσι το διάβασε το Μέγαρο Μαξίμου, που έσπευσε να αποσύρει τις σχετικές δηλώσεις και να κόψει την συζήτηση εν τη γενέσει. Το εάν θα υπάρχει από μία επόμενη κυβέρνηση διερεύνηση των δύσοσμων υποθέσεων – όχι μόνο των υποκλοπών, αλλά και οικονομικών σκανδάλων – είναι ένα ανοιχτό ερώτημα. Δίχως αναφορά σε Ειδικό Δικαστήριο, το έχει υπαινιχθεί σε δηλώσεις του ο Ευάγγελος Βενιζέλος. Υπάρχουν δύο βασικά επιχειρήματα υπέρ της αναδρομικής λογοδοσίας: Ότι εάν δεν υπάρξει τότε θα αποτελέσει προηγούμενο για όλες τις επόμενες κυβερνήσεις, με κίνδυνο να παγιωθούν οι αντιδημοκρατικές και αντιθεσμικές τακτικές της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Το δεύτερο είναι οικονομικού περιεχομένου. Με την οικονομική κατάσταση της χώρας να επιδεινώνεται τα επόμενα χρόνια (είναι αποκαλυπτικό το επίσημο μεσοπρόθεσμο 2026-2029 που έχει κατατεθεί στις Βρυξέλλες) η όποια επόμενη κυβέρνηση θα αντιμετωπίσει δυσκολίες. Η απόδοση ευθυνών στους πραγματικά υπαίτιους, προβάλλει ως απαραίτητη συνθήκη προκειμένου να αντιμετωπίσει τις κοινωνικές και πολιτικές αντιδράσεις που αναπόφευκτα θα υπάρξουν. Άμεσες πολιτικές παρενέργειες Αλλά και δίχως τις εκτιμήσεις αυτές που εκτείνονται σε δεύτερο χρόνο, το 25% προκαλεί άμεσες πολιτικές και εσωκομματικές παρενέργειες. Με βάση τις δημοσκοπήσεις, η ΝΔ έχει απωλέσει οριστικά την προοπτική της αυτοδυναμίας. Οι συστημικοί δημοσκόποι προσπαθούν να συντηρήσουν την εντύπωση ότι το 30% είναι εφικτό. Στην πραγματικότητα η ΝΔ δίνει μάχη να κρατηθεί πάνω από το 25% και ιδανικά να πιάσει το ποσοστό των ευρωεκλογών. Εν πολλοίς θα εξαρτηθεί από τον αστάθμητο παράγοντα της αποχής και από την επίπτωση που θα έχει το προαναγγελθέν κόμμα Σαμαρά. Εφ' όσον πετύχει αυτό το ποσοστό, ο Μητσοτάκης, αν και σημαντικά αποδυναμωμένος, διατηρεί την πρωτοβουλία των κινήσεων και ελέγχει την διαδικασία στο εσωτερικό του κόμματος του, σε συνάφεια με τις διεργασίες και τις αναζητήσεις για σχηματισμό κυβέρνησης συνεργασίας την επομένη των εκλογών. Εάν πέσει κάτω από το 25% τα πράγματα γίνονται δύσκολα. Ο Μητσοτάκης θα δεχθεί έντονη πίεση, τόσο από το εσωτερικό της ΝΔ, όσο και από τους άλλους πολιτικούς και επιχειρηματικούς παράγοντες, προκειμένου να αποχωρήσει ώστε να ανοίξει ο δρόμος για τον σχηματισμό κυβέρνησης – αφού κανείς από τα παλιά και νέα κόμματα δεν συνεργάζεται μαζί του. Από το περιβάλλον του Νίκου Δένδια ήδη την επομένη του Συνεδρίου της ΝΔ διέρρευσε ότι στην περίπτωση που πέσει κάτω από το 25%, αυτομάτως τίθεται θέμα διαδοχής. Μητσοτάκης εναντίον Τσίπρα Παράλληλα τείνει να διαμορφωθεί η εντύπωση ενός νέου διπολισμού με την άνοδο της ΕΛΑΣ του Αλέξη Τσίπρα. Δημοσκοπικά πάντα η ΕΛΑΣ παγιώνεται στην δεύτερη θέση, αφήνοντας πίσω το ΠΑΣΟΚ και ξεκαθαρίζει το τοπίο στην ευρύτερη Κεντροαριστερά. Το ερώτημα είναι μέχρι που μπορεί να φθάσει και εάν μπορεί να απειλήσει τη ΝΔ. Ήδη οι μετρήσεις και οι εκτιμήσεις αναφέρουν ότι αγγίζει το 17%-18%, αλλά εξακολουθεί να διατηρεί ανοδική τάση. Το σημαντικότερο που της δίνουν οι μετρήσεις είναι ότι η διαφορά με τη ΝΔ είναι πια μονοψήφια. Ο Τσίπρας ξεκαθάρισε τις θέσεις του με την πρόσφατη συνέντευξη του: Δεν συνεργάζεται πριν τις εκλογές με κανέναν, όποιος θέλει προσχωρεί και αν είναι βουλευτής πρώτα αφήνει την έδρα του. Επιπλέον είπε ότι στόχος είναι η νίκη στις εκλογές, ακόμη και αν χρειαστούν δεύτερες κάλπες. Βγάζει έτσι την ΕΛΑΣ από την εξίσωση του σχηματισμού μίας κυβέρνησης συνεργασίας, εάν δεν είναι εκείνος πρώτος και θέτει τους όρους του. Κάπως έτσι πετάει το μπαλάκι στο ΠΑΣΟΚ που δέχεται διπλή πλέον πίεση. Το Μέγαρο Μαξίμου προβάλλει τον “κίνδυνο Τσίπρα”, όχι μόνο για να συσπειρώσει τους δικούς της ψηφοφόρους. Αλλά εξ' ίσου για να απευθυνθεί στο “νεοφιλελέ” κοινό του ΠΑΣΟΚ. Σε ένα ακραίο σενάριο που διαχέουν κάποιοι δημοσκόποι, οι “αντιτσίπρα” ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ μπορεί να αρχίσουν να το εγκαταλείπουν πριν τις εκλογές προς τη ΝΔ (ενώ οι αριστερόστροφοι προς την ΕΛΑΣ), καθηλώνοντας το σε μονοψήφια ποσοστά και ενισχύοντας τις φυγόκεντρες και διασπαστικές τάσεις. Σε ένα εναλλακτικό σενάριο, μετά το προσωρινό φούσκωμα της ΕΛΑΣ θα την εμφανίσουν να υποχωρεί και να δίνει ξανά μάχη με το ΠΑΣΟΚ. Και στα δύο σενάρια θα εμφανίσουν την ΝΔ να ενισχύεται και να στοχεύει στο 30%. Το ΠΑΣΟΚ αντιδρά σπασμωδικά και αμήχανα εξαπολύοντας επιθέσεις στον Τσίπρα, που δείχνει να επιλέγει την στρατηγική να το αγνοεί και να απαντά στην κυβέρνηση. Ο παράγων Σαμαράς Τα σενάρια αυτά δεν λαμβάνουν υπόψη τις επιπτώσεις, όχι μόνο δημοσκοπικές, αλλά και ευρύτερα πολιτικές που θα έχει το κόμμα Σαμαρά. Ο πρώην πρωθυπουργός, πέρα από το στοχεύει σε ένα καλό ποσοστό, επιδιώκει να γίνει “game changer” και να επανατοποθετήσει την ατζέντα της πολιτικής αντιπαράθεσης. Μπαίνει έστω και έμμεσα στο εσωκομματικό παιχνίδι στη ΝΔ, αυξάνοντας την πίεση για αποχώρηση του Μητσοτάκη, ώστε να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις για αποκατάσταση της ενότητας της παράταξης και κυρίως να διατηρήσουν την εξουσία. Από την άλλη ο πρώην πρωθυπουργός όσο καθυστερεί τόσο κινδυνεύει να βρεθεί απέναντι σε μία διαμορφωμένη νέα κατάσταση, που θα προσδιορίζεται από το δίπολο ΝΔ-Μητσοτάκης και ΕΛΑΣ-Τσίπρας. Η συνθήκη αυτή προς το παρόν ικανοποιεί και το Μέγαρο Μαξίμου, γιατί πέρα από το ότι ενισχύει την συσπείρωση, εκτιμά ότι η δυναμική της ΕΛΑΣ είναι περιορισμένη και σε κάθε περίπτωση κάτω από το 20%. Δεν λαμβάνει όμως υπόψη, ακόμη και για ψυχολογικούς λόγους, την ένταση του αιτήματος απαλλαγής από το καθεστώς Μητσοτάκη που κερδίζει έδαφος στην κοινωνική συνείδηση. Δυσοίωνες εξελίξεις Σε σημαντικό βαθμό οι υπολογισμοί των κομματικών επιτελείων αδυνατούν να ανιχνεύσουν τις βαθύτερες διαθέσεις του κοινωνικού σώματος, ενώ μερικώς μόνο λαμβάνουν υπόψη τις γεωπολιτικές και οικονομικές εξελίξεις. Η κυβέρνηση δεν μπορεί και είναι αμφίβολο εάν θέλει να ελέγξει την ακρίβεια. Ο ετήσιος πληθωρισμός στην Ελλάδα είναι πάνω από 5%, 50% πάνω από τον μέσο όρο της ευρωζώνης. Τα τρόφιμα στην Ελλάδα είναι 5% ακριβότερα από τον μέσο όρο της ΕΕ, ενώ το κατά κεφαλήν ΑΕΠ είναι 32% κάτω από τον μέσο όρο της ΕΕ των 27. Το υψηλό ενεργειακό κόστος μετακυλίεται στην παραγωγική διαδικασία και στην κατανάλωση. Δυσκολίες όμως διαφαίνονται και στο πεδίο των ελληνοτουρκικών. Η δήλωση Τραμπ ότι η Τουρκία είναι σημαντικό μέλος του ΝΑΤΟ και ότι θα πάει στη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα για να συναντηθεί με τον Ερντογάν και θα του έχει ένα μεγάλο δώρο, τορπιλίζει την όλη προσέγγιση της εξωτερικής πολιτικής Μητσοτάκη. Αλλά τινάζει στον αέρα και το αφήγημα ότι η προσέγγιση με τον Νετανιάχου αλλάζει το στάτους στην ευρύτερη περιοχή και “στριμώχνει τον Ερντογάν”. Δεν είναι όμως μόνο ο Μητσοτάκης που έπεσε έξω στην ανάγνωση των εξελίξεων σε σχέση με το Ισραήλ…

Θέλουν να τελειώνουν με την Ορθοδοξία, είναι ολοφάνερο πλέον. Η Ρωσία δεν τους δίνει την αφορμή και αναγκαστικά θα τη σπρώξουν στα άκρα! Στο μεταξύ όμως...ισοπεδώνει το Κίεβο και σταθεροποιείται στο Ντονμπάς! Όταν οι μεγαλουπόλεις αρχίζουν να γίνονται παραγκουπόλεις, όπως προφήτευσε ο Άγιος Παΐσιος, τότε η ιστορία δεν ρωτά πια για «αυτοσυγκράτηση». Η Ρωσία χτυπά πλέον εκεί που μέχρι χθες δεν άγγιζε. Και ο Ζελένσκι συνεχίζει να παίζει με τη φωτιά, ενώ η Δύση μετράει τα αποθέματά της και σωπαίνει! Η φωτιά που άναψε ο παγκοσμιοποιητικός τζόγος αρχίζει να καταπίνει εκείνους που την τροφοδότησαν! Η φλόγα του πολέμου καίει πλέον με διαφορετική ένταση πάνω από τις πεδιάδες του Ντονμπάς και τα νερά της Μαύρης Θάλασσας. Δεν πρόκειται πια για μια σύγκρουση που μπορεί να κρυφτεί πίσω από ευφημισμούς και διπλωματικές αοριστίες. Οι ρωσικές δυνάμεις έχουν φέρει το μέτωπο σε απόσταση αναπνοής από τα τελευταία μεγάλα οχυρά του Κραματόρσκ και του Σλαβιάνσκ, αγγίζοντας τον πυρήνα του στόχου που τέθηκε από την πρώτη ημέρα της Ειδικής Στρατιωτικής Επιχείρησης: την απελευθέρωση και την ασφάλεια του Ντονμπάς. Την ίδια στιγμή, η ηγεσία του Κιέβου στριφογυρίζει σε έναν ιστό από απελπισμένες κινήσεις, απειλές και αιτήματα προς τη Δύση για όπλα που θα μπορούσαν να αλλάξουν το παιχνίδι — ή τουλάχιστον να παρατείνουν την αγωνία. Οι δηλώσεις του Μακρόν για την εγκατάλειψη της ουδετερότητας από τις ΗΠΑ συμπίπτουν με τις φωνές του Ζελένσκι που ζητά νέες παραδόσεις και απειλεί με επιχειρήσεις βαθιά μέσα στη Ρωσία και μέχρι τη Λευκορωσία. Στη Μαύρη Θάλασσα, γύρω από το Οτσάκοφ και τη λωρίδα του Κίνμπουρν, συγκεντρώνονται δυνάμεις που προοιωνίζονται αποβατικές ενέργειες, ενώ η περιοχή της Ζαπορίζια και ο πυρηνικός σταθμός της Ενεργοντάρ αναδεικνύονται ως πιθανοί στόχοι υψηλού κινδύνου. Οι εκκενώσεις στο Τσερνίχιβ θυμίζουν τα προηγούμενα του Σούμι και του Κουρσκ, αφήνοντας ανοιχτό το ενδεχόμενο νέων μετώπων ή αντιπερισπασμών. Μέσα σε αυτό το σκηνικό, η Ρωσία δεν στέκεται αδρανής. Προσαρμόζεται, ενισχύει τις άμυνές της, αυξάνει την παρουσία των μη επανδρωμένων σκαφών επιφανείας και διατηρεί την οικονομική της αντοχή. Όμως πίσω από την επιφάνεια, φυσάει ένας άλλος άνεμος: Η φωνή εκείνων που γνωρίζουν ότι ο πόλεμος φθοράς, όσο και αν φέρνει αποτελέσματα, αργά ή γρήγορα αρχίζει να κατατρώει και τον ίδιο τον νικητή. Οι Νεοταξίτες ετοιμάζουν... ολική σύγκρουση; Πίσω από τις μάσκες της «υποστήριξης στην Ουκρανία» και της «υπεράσπισης της ...δημοκρατίας» (λέμε και καμμιά βλακεία να περνά η ώρα), οι Νεοταξίτες καμπαλιστές-παγκοσμιοποιητές υφαίνουν ένα σχέδιο που μόνο τυφλός δεν βλέπει. Δεν τους ενδιαφέρει η τύχη του ουκρανικού λαού, ούτε η σταθερότητα της Ευρώπης. Τους ενδιαφέρει η εξάντληση της Ρωσίας, η αποδυνάμωση της Ορθόδοξης παρουσίας στην καρδιά της Ευρασίας και η δημιουργία ενός χάους από το οποίο θα αναδυθεί η «νέα τάξη» που ονειρεύονται: 'Ενας κόσμος όπου τα έθνη θα έχουν χάσει την ψυχή τους και οι λαοί θα σέρνονται πίσω από άχρωμες, άγευστες και το κυριότερο, αντίχριστες παγκόσμιες επιταγές. Αυτά τα καθάρματα δεν διστάζουν να ρίξουν λάδι στη φωτιά. Ενθαρρύνουν το Κίεβο να προχωρήσει σε ριψοκίνδυνες κινήσεις, υπόσχονται όπλα και πολιτική κάλυψη και ταυτόχρονα κρατούν τη Δύση σε μια κατάσταση μόνιμης έντασης που δικαιολογεί την περαιτέρω στρατιωτικοποίηση και τον έλεγχο των ενεργειακών ροών. Η εναλλακτική ερμηνεία της κρυφής πραγματικότητας είναι σαφής: Ο πόλεμος στην Ουκρανία δεν είναι παρά ένα εργαλείο για την επίτευξη ενός μεγαλύτερου σκοπού — την υποταγή της Ρωσίας και της Ορθοδοξίας και, μαζί της, κάθε φωνής που αντιστέκεται στην παγκοσμιοποιητική ισοπέδωση. Και όμως, η Μόσχα δεν πέφτει εύκολα στην παγίδα. Παρά τις πιέσεις και τις απειλές, διατηρεί την ψυχραιμία της και αρνείται να δώσει το πρόσχημα για μια ολική σύγκρουση που θα κατέστρεφε την Ευρώπη και θα άφηνε πίσω της ερείπια. Οι Νεοταξίτες μπορεί να ονειρεύονται ευρωπαϊκές πρωτεύουσες να γίνονται παραγκουπόλεις, όπως προφήτευσε ο Άγιος Παΐσιος, αλλά η Ρωσία γνωρίζει ότι σε έναν τέτοιο πόλεμο δεν υπάρχουν νικητές — μόνο στάχτες και θρήνος. Τι επιδιώκει ο Ζελένσκι και τι φοβάται περισσότερο Αυτό το ασκεναζίτικο εβραϊκό χαζαροσκουπίδι, ο Ζελένσκι δεν παλεύει πλέον για μια «νίκη» με την κλασική έννοια. Παλεύει για την πολιτική του επιβίωση και για την παράταση ενός πολέμου που έχει μετατραπεί σε προσωπικό του στοίχημα. Επιδιώκει να αποσπάσει από τη Δύση όσο το δυνατόν περισσότερα «όπλα-θαύματα» — πυραύλους μεγάλου βεληνεκούς, αναπλήρωση των Patriot, ίσως και σιωπηρή άδεια για ακραίες ενέργειες — ώστε να δημιουργήσει την εντύπωση ότι μπορεί ακόμη να πλήξει τη Ρωσία βαθιά και να καθίσει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων από θέση ισχύος. Οι απειλές του για επιχειρήσεις στην Κριμαία και οι πιέσεις προς τη Λευκορωσία δεν είναι απλώς ρητορική. Είναι η τελευταία προσπάθεια ενός ανθρώπου που βλέπει το έδαφος να φεύγει κάτω από τα πόδια του. Φοβάται περισσότερο από οτιδήποτε άλλο την κατάληψη του Κραματόρσκ και του Σλαβιάνσκ. Μια τέτοια εξέλιξη θα σήμαινε το τέλος του αφηγήματος της «ανίκητης Ουκρανίας» και θα άνοιγε τον δρόμο για μια διαπραγμάτευση υπό ρωσικούς όρους — μια διαπραγμάτευση που θα τον άφηνε πολιτικά γυμνό και ίσως περιθωριοποιημένο. Φοβάται επίσης την απώλεια της δυτικής υποστήριξης, την εσωτερική κατάρρευση και την οργή ενός λαού που έχει πληρώσει βαρύ τίμημα για τις επιλογές του. Σε αυτή την απόγνωση, ο Ζελένσκι είναι έτοιμος να ρισκάρει ακόμη και το αδιανόητο, αγνοώντας ότι κάθε τέτοια κίνηση φέρνει πιο κοντά το φάσμα μιας ευρύτερης καταστροφής. Έχει τη δυνατότητα η Δύση και ειδικά οι ΗΠΑ να βοηθήσουν αποτελεσματικά; Η απάντηση είναι σαφής και πικρή για τους Δυτικούς: Όχι. Η Δύση, και ιδίως οι Ηνωμένες Πολιτείες, έχουν φτάσει στα όριά τους. Τα αποθέματα πυραύλων για τα συστήματα Patriot έχουν πέσει σε επικίνδυνα χαμηλά επίπεδα. Η πολιτική βούληση για περαιτέρω κλιμάκωση λιγοστεύει, ενώ η Ευρώπη εμφανίζεται κουρασμένη και διχασμένη. Οι παραδόσεις όπλων συνεχίζονται, αλλά με ρυθμό που δεν αρκεί για να ανατρέψει την πορεία του πολέμου. Οι Νεοταξίτες οι οποίοι οδηγούνται βήμα-βήμα από τον ίδιο τον Σατανά, μπορεί να ονειρεύονται μια Ουκρανία που θα πολεμά μέχρις εσχάτων για λογαριασμό τους, όμως η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Η Δύση μπορεί να παρατείνει την αγωνία και να προκαλέσει πρόσθετο πόνο στη Ρωσία, αλλά δεν διαθέτει τη δύναμη ούτε τη συνοχή για να επιβάλει μια στρατιωτική ήττα της Μόσχας. Οι κυρώσεις απέτυχαν να γονατίσουν τη ρωσική οικονομία, ενώ η στρατιωτική κόπωση και η πολιτική δυσφορία αυξάνονται και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού. Αυτή η αδυναμία είναι που ωθεί τον Ζελένσκι σε ολοένα και πιο ακραίες δηλώσεις. Ξέρει ότι χωρίς μια θεαματική κίνηση ή μια μεγάλη δυτική παραχώρηση, το παιχνίδι χάνεται. Και η Δύση, παρά τις ρητορικές περί «υποστήριξης μέχρι τέλους», δεν είναι διατεθειμένη να πληρώσει το πλήρες τίμημα μιας άμεσης εμπλοκής. Γιατί η Ρωσία δεν τον τελειώνει επιτέλους αυτόν τον πόλεμο Εδώ ακριβώς βρίσκεται η καρδιά του ζητήματος. Η Ρωσία διαθέτει πλεονεκτήματα — στην παραγωγή, στην προσαρμογή, στην ιστορική αντοχή — αλλά δεν διαθέτει «συντριπτική υπεροχή» ικανή να τελειώσει τον πόλεμο σε λίγες εβδομάδες χωρίς βαρύ κόστος. Και ακόμη κι αν την διέθετε, η ηγεσία της Μόσχας δεν είναι διατεθειμένη να ρισκάρει μια γενικευμένη σύγκρουση που θα μπορούσε να καταστρέψει την Ευρώπη και να ανοίξει τον δρόμο για τα σχέδια των Νεοταξιτών. Υπάρχει όμως και μια άλλη αλήθεια, πιο βαθιά και πιο επώδυνη: ο πόλεμος φθοράς, όσο και αν εξυπηρετεί στρατηγικά τη Ρωσία, την φθείρει κι αυτήν. Φθείρει το ανθρώπινο δυναμικό, την οικονομία, την κοινωνική συνοχή και την διεθνή της θέση. Δεν είναι τυχαίο που φωνές μέσα στο ίδιο το ρωσικό κατεστημένο — και όχι οι λιγότερο σημαντικές — πιέζουν αφόρητα τον Πούτιν να βρει τρόπο να τελειώσει το θέμα. Ο Σεργκέι Λαβρόφ, με την διπλωματική του εμπειρία και το βάρος της φωνής του, και ο Ντμίτρι Μεντβέντεφ, που πολλοί θεωρούν πιθανό επόμενο πρόεδρο, δεν κρύβουν την ανησυχία τους. Γνωρίζουν ότι η παρατεταμένη φθορά δεν είναι μόνο όπλο κατά του αντιπάλου. Είναι και δίκοπο μαχαίρι που πληγώνει και τον ίδιο τον πολεμιστή. Οι τελευταίες εξελίξεις το επιβεβαιώνουν με δραματικό τρόπο. Τη νύχτα της 25ης προς 26η Ιουνίου η Ουκρανία εξαπέλυσε ρεκόρ επιθέσεων με drones — 660 μη επανδρωμένα αεροσκάφη καταρρίφθηκαν πάνω από δεκατρείς ρωσικές περιφέρειες, τη Μόσχα, την Κριμαία και τις θάλασσες. Την ίδια νύχτα η Ρωσία απάντησε με πλήγματα υψηλής ακρίβειας στο κέντρο του Κιέβου, πλήττοντας για πρώτη φορά ένα άκρως απόρρητο «Αντικείμενο Νο. 1» στην περιοχή Darnytsia — πιθανότατα υπόγεια αποθήκη όπλων και υλικών που είχαν μεταφερθεί εσπευσμένα μετά τις αποφάσεις της G7. Το πλήγμα προκάλεσε πυρκαγιές και απελευθέρωση τοξικών ουσιών, ενώ ρωσικές πηγές μιλούν για παρουσία ξένων στελεχών στο σημείο. Ταυτόχρονα, η ρωσική ηγεσία έστειλε σαφές μήνυμα: Οι προηγούμενες υποσχέσεις αυτοσυγκράτησης παύουν να ισχύουν. Στόχοι που μέχρι τώρα παρέμεναν ανέγγιχτοι — η προεδρική κατοικία του Ζελένσκι, οι αποβάθρες της Οδησσού, οι σήραγγες των Καρπαθίων και τα συνοριακά περάσματα — μπαίνουν πλέον στο στόχαστρο. Αυτή η αλλαγή στάσης δεν είναι τυχαία. Αντανακλά την κόπωση από έναν πόλεμο που, ενώ φέρνει σταθερά αποτελέσματα στο Ντονμπάς, απαιτεί συνεχώς αυξανόμενους πόρους και κρατά τη Ρωσία σε κατάσταση μόνιμης έντασης. Ο Μεντβέντεφ και στελέχη του CSTO έχουν ήδη δηλώσει ανοιχτά ότι η επιθετικότητα του Κιέβου κατά της Λευκορωσίας και οι μαζικές επιθέσεις στο ρωσικό μετόπισθεν εξάντλησαν κάθε περιθώριο. Η Μόσχα δεν θέλει να δώσει στους Νεοταξίτες το χάος που ονειρεύονται — μια γενικευμένη σύγκρουση που θα κατέστρεφε την Ευρώπη και θα δικαιολογούσε την περαιτέρω παγκοσμιοποιητική «αναδιάταξη». Προτιμά να κρατά τον πόλεμο εντός ορίων, να πλήττει στρατιωτικούς και βιομηχανικούς στόχους και να πιέζει για διαπραγμάτευση από θέση ισχύος. Ο Πούτιν ισορροπεί ανάμεσα σε αυτές τις πιέσεις και στον φόβο μιας ανεξέλεγκτης κλιμάκωσης. Γνωρίζει ότι μια ταχεία, αποφασιστική λύση θα μπορούσε να οδηγήσει σε άμεση εμπλοκή του ΝΑΤΟ ή σε πυρηνικό εφιάλτη. Γνωρίζει επίσης ότι η Ρωσία δεν είναι άτρωτη και ότι ο πόλεμος, όσο δίκαιος κι αν είναι, κατατρώει σιγά σιγά τις δυνάμεις ακόμη και του πιο ισχυρού έθνους. Γι’ αυτό προχωρεί μεθοδικά, εξασφαλίζοντας βήμα-βήμα τον Ντονμπάς, αντιμετωπίζοντας τις ουκρανικές ασύμμετρες απειλές και κρατώντας ανοιχτό το παράθυρο μιας διαπραγμάτευσης που θα αντανακλά τις πραγματικές ισορροπίες — χωρίς να δίνει στους Νεοταξίτες το χάος που ονειρεύονται. Δεν μένει παρά να δούμε αν έχει δίκιο ή όχι. Πάντως, οι Άγιοι Γέροντες βγάζουν νικήτρια και τροπαιούχα τη Ρωσία στο τέλος και οι λογιαριασμοί θα λυθούν εκεί, στα Στενά του Βοσπόρου μετά την ισοπέδωση της Τουρκίας. Μιας Τουρκίας που προς στιγμήν...ονειρεύεται να...εξαφανίσει το Ισραήλ(!!!) και να καπελώσει όλες τις ελληνικές θάλασσες, ενσωματώνοντας και όλα τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου... Εν κατακλείδι Η φλόγα δεν σβήνει. Συνεχίζει να καίει, αλλά η κατεύθυνσή της γίνεται ολοένα και πιο καθαρή. Η Ρωσία προχωρεί προς την εξασφάλιση του Ντονμπάς και την προστασία της Κριμαίας, ενώ η Ουκρανία καταφεύγει σε κινήσεις που μυρίζουν απόγνωση και η Δύση αποδεικνύεται ανίκανη να προσφέρει την αποφασιστική βοήθεια που θα άλλαζε την πορεία. Οι Νεοταξίτες παγκοσμιοποιητές συνεχίζουν να ρίχνουν λάδι στη φωτιά, ελπίζοντας σε μια ολική σύγκρουση που θα τους επέτρεπε να αναδιατάξουν τον κόσμο σύμφωνα με τα σχέδιά τους. Όμως η Μόσχα αρνείται να παίξει αυτό το παιχνίδι. Μέσα σε αυτή την καταιγίδα, δεν πρέπει να ξεχνάμε και τον πνευματικό παράγοντα. Ο Άγιος Παΐσιος μίλησε με καθαρά λόγια για πόλεμο μεταξύ Δύσης και Ρωσίας, για (ευρωπαϊκές) μεγαλουπόλεις που θα γίνουν παραγκουπόλεις, για δοκιμασίες και στερήσεις τροφίμων που θα έρθουν επειδή πετάξαμε τον Θεό στην άκρη και...αγκαλιάσαμε τον Σατανά. Αυτές οι προφητείες δεν είναι απλές ιστορίες του παρελθόντος, είναι προειδοποιήσεις για το παρόν και το μέλλον. Ο πόλεμος δεν είναι μόνο στρατιωτικός και πολιτικός, είναι και - προπάντων - πνευματικός. Και όσοι τον χρησιμοποιούν ως εργαλείο για παγκόσμια κυριαρχία, αργά ή γρήγορα θα βρεθούν αντιμέτωποι με τις συνέπειες της ύβρεώς τους. Η Ρωσία, παρά τις εσωτερικές πιέσεις και το κόστος της φθοράς, κρατά ακόμη την ψυχραιμία της. Δεν βιάζεται να «τελειώσει» τον πόλεμο με τρόπο που θα άνοιγε τις πύλες της κολάσεως. Προτιμά να προχωρεί βήμα-βήμα, να εξασφαλίζει ό,τι μπορεί να εξασφαλίσει και να αφήνει ανοιχτό το παράθυρο της λογικής. Γιατί ξέρει — όπως ξέρει και κάθε λαός που έχει περάσει από φωτιά και σίδερο — ότι η αληθινή νίκη δεν είναι μόνο η κατάληψη εδαφών, αλλά η διατήρηση της ψυχής και της αξιοπρέπειας ενός έθνους. Ωστόσο, αν διανοηθούν τα σκυλιά των εκνευρισμένων πλέον Νεοταξιτών - που όσο κι αν βιάζονται να υλοποιήσουν την ατζέντα 2030 και δε τους βγαίνουν τα...νούμερα - σπρώξουν τα πράγματα στα άκρα, η Μόσχα θα απαντήσει και η απάντηση της θα είναι η...απόλυτη καταστροφή. Η Αμερική είναι ήδη στα πρόθυρα κατάρρευσης μετά το φιάσκο του Ιράν. Αν λοιπόν για να σωθούν τα δυτικά "μεγαλοδύναμα" παράσιτα θεωρήσουν πως μόνο το ξεκαθάρισμα λογαριασμών με την Ανατολή θα τους σώσει, τότε να ξέρουν ένα μόνο πράγμα: Ότι στην ουσία, εκτελούν το θέλημα του Θεού! Και το θέλημα Του, είναι η πλήρης καταστροφή αυτής της σάπιας και ακόλαστης γεννεάς, που χωρίς αυτόν τον αιματηρό και καταστροφικό πόλεμο δεν επρόκειτο ποτέ να συμβεί. Ό,τι και να πούμε άλλο, είναι περιττό. Ο Θεός απλά να λυπηθεί τον λαό Του....

Δε θα αφήσουν τίποτε όρθιο αυτά τα ελεεινά και πλήρως τοξικά νεοταξικά σκουπίδια του εγκληματία Μητσοτάκη! Καταστράφηκε ακόμα ένας απολήπτης στο ορυχείο λιγνίτη της Μεγαλόπολης! Μετά την ελεγχόμενη ανατίναξη γιγαντιαίων καδοφόρων εκσκαφέων (παλαιού εξοπλισμού) από τη ΔΕΗ στο ορυχείο Μαυροπηγής Κοζάνης Κοζάνη με εκρηκτικά (κατάστρεψαν τρείς παλιούς καδοφόρους), σειρά πήρε τώρα η Μεγαλόπολη. Τοπικό ΜΜΕ της Αρκαδίας ανέφερε ότι μηχάνημα απολήπτης SR-240 καταστράφηκε στο ορυφείο λιγνίτη στην Μεγαλόπολη. Η καταστροφή (κόψιμο για σκραπ) του απολήπτη SR-240 στα ορυχεία της ΔΕΗ στη Μεγαλόπολη πραγματοποιήθηκε την Πέμπτη 25 Ιουνίου 2026. Το γεγονός αυτό έχει προκαλέσει έντονες αντιδράσεις από τοπικούς φορείς, συνταξιούχους της ΔΕΗ και συνδικαλιστικές οργανώσεις. Το γιγαντιαίο μηχάνημα εξόρυξης και διαχείρισης λιγνίτη δεν αποσυναρμολογήθηκε προσεκτικά, αλλά κόπηκε σε κομμάτια από εργολαβικά συνεργεία. Σύμφωνα με ενημέρωση από αρμόδιους φορείς της ΔΕΗ, η καταστροφή εντάσσεται στο πλαίσιο των εργασιών απομάκρυνσης του μεταλλευτικού εξοπλισμού, προκειμένου η εταιρεία «Μετάβαση Α.Ε.» να προχωρήσει στην τελική αποκατάσταση των εδαφών του ορυχείου. Το μηχάνημα βρισκόταν στην περιοχή της 4ης Μονάδας του Λιγνιτικού Κέντρου Μεγαλόπολης. Οι Αντιδράσεις και το Ζήτημα της Ιστορικής Μνήμης Η ξαφνική καταστροφή του SR-240 αντιμετωπίζεται με μεγάλη απογοήτευση από την τοπική κοινωνία της Αρκαδίας. Υπήρχε ενεργό αίτημα και προσπάθεια από τον Σύνδεσμο Συνταξιούχων ΔΕΗ Μεγαλόπολης και άλλους φορείς ώστε να διατηρηθεί ο συγκεκριμένος εξοπλισμός (όπως ο απολήπτης, εκσκαφείς ή αποθέτες) ως μνημείο βιομηχανικής ιστορίας. Σύγκριση με το εξωτερικό: Τοπικά μέσα, όπως η εφημερίδα Πρωινός Μοριάς, επισημαίνουν ότι σε αντίστοιχες ευρωπαϊκές περιοχές τα παλιά ορυχεία μετατρέπονται σε επισκέψιμα τεχνολογικά πάρκα, ενώ στην Ελλάδα η ιστορία της απολιγνιτοποίησης «κόβεται για σκραπ». Συνδικαλιστές καταγγέλλουν ότι οι αρμόδιες διευθύνσεις απόσυρσης δεν έλαβαν υπόψη τις προτάσεις για τη δημιουργία Βιομηχανικού Μουσείου στην περιοχή. Οι επίσημες τοποθετήσεις και ανακοινώσεις των σωματείων και των ομοσπονδιών εστιάζουν στην καταστροφή της εθνικής περιουσίας και στην υποβάθμιση της βιομηχανικής ιστορίας των λιγνιτικών περιοχών. Η κεντρική ανακοίνωση-καταγγελία που καλύπτει τη Μεγαλόπολη και τη Δυτική Μακεδονία προέρχεται από την Ομοσπονδία Μεταλλωρύχων Ελλάδας (ΟΜΕ). Η Επίσημη Ανακοίνωση της Ομοσπονδίας Μεταλλωρύχων Ελλάδας (ΟΜΕ) Η Ομοσπονδία εξέδωσε ανακοίνωση με τίτλο «Όχι στην καταστροφή του μεταλλευτικού εξοπλισμού στα ορυχεία της ΔΕΗ», καταγγέλλοντας τις πρακτικές της διοίκησης της εταιρείας. Η Ομοσπονδία Μεταλλωρύχων Ελλάδας χαρακτηρίζει την καταστροφή του εξοπλισμού (όπως ο απολήπτης SR-240 στη Μεγαλόπολη και οι καδοφόροι εκσκαφείς στη Μαυροπηγή Κοζάνης) ως «απαράδεκτη και εγκληματική». Τονίζεται ότι τα μηχανήματα αυτά δεν αγοράστηκαν από τους τωρινούς μετόχους της ΔΕΗ, αλλά πληρώθηκαν από όλους τους Έλληνες μέσα από τους λογαριασμούς του ηλεκτρικού ρεύματος, επομένως αποτελούν δημόσια περιουσία. Συνδέει άμεσα την καταστροφή των μηχανημάτων με τη βίαιη απολιγνιτοποίηση, η οποία οδηγεί σε οικονομικό μαρασμό της Μεγαλόπολης, αύξηση του ενεργειακού κόστους για τα νοικοκυριά και κίνδυνο για την ενεργειακή ασφάλεια της χώρας. Οι Θέσεις των Τοπικών Σωματείων (ΣΕΕΝΠ & Συνταξιούχοι) Αντίστοιχα, το Σωματείο Εργαζομένων στην Ενέργεια Νομών Πελοποννήσου (ΣΕΕΝΠ) και ο Σύνδεσμος Συνταξιούχων ΔΕΗ Μεγαλόπολης στις δικές τους παρεμβάσεις αναφέρουν:Απαξίωση της Βιομηχανικής Κληρονομιάς: Καταγγέλλουν ότι η ΔΕΗ και το Υπουργείο Περιβάλλοντος & Ενέργειας αγνόησαν επιδεικτικά τα υπομνήματα για τη διατήρηση του SR-240... Η καταστροφή της Ελλάδας από τον Μητσοτακισμό συνεχίζεται... Μέχρι πότε άραγε; pentapostagma

«Θα σβήσουμε το Ισραήλ από τον χάρτη», λένε. Και μετά...ξυπνήσανε; Η Τουρκία θέλει να προκαλέσει περιφερειακό πόλεμο στην Ανατολική Μεσόγειο λόγω των τεράστιων ενεργειακών σχεδίων από τα οποία αποκλείεται η ίδια αλλά...αυτό θα είναι η τελευταία τους ενέργεια! Ο λόγος είναι τα υπέρμετρα τουρκικά σχέδια, η απίστευτη αλαζονεία που έχει κατακλύσει την πολιτική και στρατιωτική ηγεσία της Τουρκίας, αλλά και η σταδιακή αποχώρηση των ΗΠΑ από την περιοχή, ειδικά μετά την οριστική λήξη της αναμέτρησης με το Ιράν. Ο Ιμπραήμ Καραγκιούλ (το τσιράκι του Ερντογάν στα ΜΜΕ) δεν απειλεί απλά αλλά έστειλε τελεσίγραφο του αφεντικού του με αναφορά στην κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης λέγοντας ότι "η σύγχρονη Τουρκία θα αλλάξει την εποχή σβήνοντας το Ισραήλ από τον χάρτη, καλώντας τη Δύση να αναθεωρήσει τη στάση της προτού χάσει τα πάντα". Ο Καραγκιούλ μίλησε για την γέννηση ενός νέου χάρτη δυνάμεων, όπου ο περιορισμός του Ισραήλ αποτελεί κοινή προτεραιότητα για την περιοχή. Στο επίκεντρο αυτού του οράματος βρίσκεται η δημιουργία μιας οικονομικής και αμυντικής «Υπερζώνης» από την Κεντρική Ασία έως την Αφρική. Ένας τέτοιος συνασπισμός, με τη συμμετοχή της Τουρκίας, της Σαουδικής Αραβίας, της Αιγύπτου, του Πακιστάν, της Συρίας και του Ιράκ, θα μπορούσε να μπλοκάρει τις ξένες παρεμβάσεις και να θέσει υπό πλήρη έλεγχο όλα τα κρίσιμα θαλάσσια περάσματα, από το Σουέζ και τον Περσικό Κόλπο μέχρι τα Δαρδανέλια. Το οθωμανικό DNA και η απειλή εξαφάνισης του Ισραήλ Στο κείμενό του δίνεται ιδιαίτερη έμφαση στην επιστροφή της Άγκυρας στο ιστορικό της DNA, με τον Καραγκιούλ να της αποδίδει ηγετικό ρόλο σε μια γεωγραφική έκταση που ξεκινά από το Σινικό Τείχος και φτάνει ...μέχρι τη Βιέννη!!! Υποστηρίζει ότι η Τουρκία πρέπει να αναπτύξει δυνάμεις απ' ευθείας στα σύνορα του Ισραήλ, μέσω της Συρίας και του Λιβάνου, εγκλωβίζοντας το εβραϊκό κράτος. Το άρθρο καταλήγει με μια ευθεία ιστορική αναλογία, σημειώνοντας ότι όπως η Οθωμανική Αυτοκρατορία άλλαξε τον ρου της ιστορίας με την Άλωση της Κωνσταντινούπολης, έτσι θα γίνει και με την εξαφάνιση του Ισραήλ. Η Ελλάδα, το Ισραήλ και η Κύπρος συγκροτούν έναν ισχυρό αμυντικό άξονα στην Ανατολική Μεσόγειο που προκαλεί έντονη νευρικότητα και οργισμένες αντιδράσεις στην Τουρκία. Σύμφωνα με πρόσφατες αναλύσεις και ρεπορτάζ, η στρατιωτική συνεργασία Αθήνας και Τελ Αβίβ αλλάζει ριζικά τις ισορροπίες δυνάμεων, με τους Τούρκους αναλυτές να εκφράζουν φόβους για γεωπολιτικό αποκλεισμό. Πάντως, σε σενάριο σύγκρουσης, η Τουρκία κινδυνεύει να χάσει άμεσα τον έλεγχο του FIR Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου. Η εισαγωγή προηγμένων ισραηλινών οπλικών συστημάτων στερεί από την Άγκυρα το πλεονέκτημα που είχε στα drones (UAV). Αντιδράσεις στη «Γαλάζια Πατρίδα»: Η Άγκυρα θεωρεί ότι η τριμερής συνεργασία Ελλάδας-Ισραήλ-Κύπρου στοχεύει απευθείας στα δικά της επεκτατικά σχέδια. Η συνθήκη της Λωζάννης και τα τουρκικά σχέδια Οι τουρκικές προσπάθειες για αμφισβήτηση και «αναθεώρηση» της Συνθήκης της Λωζάνης αποτελούν πάγια τακτική της Άγκυρας, όπως αναδεικνύεται συχνά μέσα από ρεπορτάζ και πολιτικές εξελίξεις. Η Τουρκία επιχειρεί συστηματικά να παρερμηνεύσει ή να παρακάμψει τη διεθνή συνθήκη του 1923, εστιάζοντας κυρίως στην αποστρατικοποίηση των ελληνικών νησιών, στο καθεστώς κυριαρχίας στο Αιγαίο και στη φύση των διεθνών Στενών. Η Άγκυρα υποστηρίζει ψευδώς ότι η Ελλάδα παραβιάζει τη Συνθήκη της Λωζάνης αναβαθμίζοντας τις υποδομές και τη στρατιωτική παρουσία στα νησιά του ανατολικού Αιγαίου. Ωστόσο, διεθνείς αναλυτές και νομικοί ξεκαθαρίζουν ότι το Άρθρο 13 της Συνθήκης επιτρέπει ρητά την ύπαρξη ελληνικού στρατού για τη διατήρηση της τάξης. Η Σύμβαση του Μοντρέ Οι Τούρκοι συχνά «ξεχνούν» ότι το καθεστώς ολικής αποστρατικοποίησης ορισμένων νησιών αντικαταστάθηκε και ρυθμίστηκε εκ νέου με τη μεταγενέστερη Σύμβαση του Μοντρέ το 1936. Στο πλαίσιο της αναθεωρητικής της πολιτικής, η Τουρκία επιχειρεί μονομερώς να αλλάξει γεωγραφικούς όρους που ορίζονται από τις Διεθνείς Συνθήκες, βαφτίζοντας για παράδειγμα τα «Στενά» ως αποκλειστικά «Τουρκικά Στενά». Ενώ η Άγκυρα κατηγορεί την Ελλάδα, η ίδια καταπατά θεμελιώδη άρθρα της ίδιας της Συνθήκης της Λωζάνης: Καταπάτηση του Άρθρου 14 Το συγκεκριμένο άρθρο προέβλεπε ειδικό καθεστώς αυτοδιοίκησης και προστασίας για την ελληνική μειονότητα στην Ίμβρο και την Τένεδο, το οποίο η Τουρκία εκμηδένισε πλήρως με την πολιτική των προηγούμενων δεκαετιών. Οικουμενικό Πατριαρχείο Η Τουρκία συνεχίζει να απορρίπτει τον διεθνή και οικουμενικό ρόλο του Οικουμενικού Πατριαρχείου, εμμένοντας σε μια αυστηρή και περιοριστική δική της ερμηνεία. Απόστρατοι Τούρκοι αξιωματούχοι και αναλυτές φτάνουν στο σημείο να εκτοξεύουν απειλές ακόμα και για ναυτικούς αποκλεισμούς ελληνικών νησιών, όπως της Λέσβου και του Καστελλορίζου, ενισχύοντας το αφήγημα της «Γαλάζιας Πατρίδας».

Οι τελευταίες κινήσεις της Ουάσιγκτον προς την Άγκυρα προκάλεσαν εύλογη απορία Επαφές υψηλού επιπέδου, θετικά μηνύματα από τον Ντόναλντ Τραμπ, πρόοδος σε εξοπλιστικά ζητήματα και μια εμφανής προσπάθεια επαναπροσέγγισης. Πολλοί έσπευσαν να τις ερμηνεύσουν ως επιστροφή της Τουρκίας στο δυτικό στρατόπεδο! Η πραγματικότητα όμως είναι πιο σύνθετη. Και, κυρίως, συνδέεται άμεσα με την έκβαση της πρόσφατης σύγκρουσης με το Ιράν. Αν δεχθούμε ότι η Τεχεράνη όχι μόνο απέφυγε την κατάρρευση αλλά εξήλθε της κρίσης με ενισχυμένο κύρος στον μουσουλμανικό κόσμο και διατήρησε τον πυρήνα της στρατηγικής της ισχύος, τότε αλλάζει ολόκληρη η εξίσωση ασφαλείας στη Μέση Ανατολή. Το πρόβλημα των Ηνωμένων Πολιτειών δεν είναι πλέον μόνο το ίδιο το Ιράν. Είναι ο νέος συσχετισμός δυνάμεων που διαμορφώνεται γύρω του. Η Ουάσιγκτον γνωρίζει ότι δεν μπορεί να εξαφανίσει το Ιράν από τον χάρτη. Μπορεί να περιορίσει τις δυνατότητές του, να δυσκολέψει την οικονομία του ή να αναχαιτίσει επιμέρους κινήσεις του, αλλά δεν μπορεί να το μετατρέψει σε έναν ασήμαντο περιφερειακό παίκτη. Αυτό σημαίνει ότι οφείλει να αναζητήσει νέους μηχανισμούς ισορροπίας. Εδώ ακριβώς επανέρχεται στο προσκήνιο η Τουρκία. Η γεωγραφία της είναι μοναδική. Ελέγχει τα Στενά, συνδέει τη Μαύρη Θάλασσα με τη Μεσόγειο, γειτνιάζει με τον Καύκασο, τη Συρία, το Ιράκ και το Ιράν, ενώ παραμένει μέλος του ΝΑΤΟ. Καμία άλλη χώρα δεν συγκεντρώνει ταυτόχρονα όλα αυτά τα χαρακτηριστικά. Τα τελευταία χρόνια η Άγκυρα ακολούθησε μια πολιτική στρατηγικής αυτονομίας. Συνεργάστηκε με τη Ρωσία χωρίς να αποχωρήσει από τη Συμμαχία. Διατήρησε ανοικτούς διαύλους με το Ιράν χωρίς να διακόψει τις σχέσεις της με την Ουάσιγκτον. Ανέπτυξε σχέσεις με την Κίνα, τον τουρκογενή κόσμο και τις αραβικές μοναρχίες, χωρίς να εγκαταλείψει τη συμμετοχή της στους δυτικούς θεσμούς. Αυτή η επιλογή είχε προκαλέσει έντονη δυσφορία στις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι κυρώσεις για τους S-400, ο αποκλεισμός από το πρόγραμμα των F-35 και οι επανειλημμένες πολιτικές συγκρούσεις έδειχναν ότι οι σχέσεις είχαν εισέλθει σε μια περίοδο βαθιάς κρίσης. Αν δεν μπορεί να ρίξεις το Ιράν… Σήμερα, όμως, η εικόνα αλλάζει. Όχι επειδή η Τουρκία εγκατέλειψε την πολιτική της. Ούτε επειδή οι Ηνωμένες Πολιτείες ξέχασαν τις διαφωνίες τους. Αλλά επειδή η ίδια η πραγματικότητα αναβαθμίζει τη σημασία της Τουρκίας. Όσο ισχυρότερο αποδεικνύεται το Ιράν, τόσο μεγαλύτερη αξία αποκτά για την Ουάσιγκτον ένας περιφερειακός παίκτης που μπορεί να συνομιλεί ταυτόχρονα με όλες τις πλευρές. Μ' άλλα λόγια, η αμερικανική επαναπροσέγγιση δεν αποτελεί επιβράβευση της Τουρκίας. Αποτελεί προσαρμογή σε μια νέα πραγματικότητα. Η Άγκυρα το αντιλαμβάνεται ίσως καλύτερα από οποιονδήποτε. Για αυτό δεν εγκαταλείπει την πολυδιάστατη εξωτερική της πολιτική. Αντίθετα, την ενισχύει. Προσπαθεί να εμφανιστεί ως η μόνη δύναμη που μπορεί να συνομιλεί με τη Δύση, τη Ρωσία, το Ιράν, τις αραβικές χώρες και τον τουρκικό κόσμο ταυτόχρονα. Αυτό της προσδίδει μια ιδιότητα που σπανίζει στη σημερινή διεθνή πολιτική. Δεν είναι απλώς σύμμαχος. Είναι αναγκαίος διαμεσολαβητής για τους Δυτικούς. Από αμερικανικής πλευράς, η λογική είναι προφανής. Αν δεν μπορείς να απομονώσεις το Ιράν, πρέπει τουλάχιστον να αποτρέψεις τη δημιουργία μιας ευρύτερης ευρασιατικής γεωπολιτικής σύγκλισης. Ένας σταθερός άξονας Ρωσίας, Ιράν, Κίνας και Τουρκίας θα άλλαζε δραματικά τις ισορροπίες από τη Μαύρη Θάλασσα έως τον Περσικό Κόλπο. Η διατήρηση της Τουρκίας μέσα στη δυτική αρχιτεκτονική ασφαλείας αποκτά, συνεπώς, ακόμη μεγαλύτερη σημασία. Η εξέλιξη αυτή έχει ιδιαίτερη σημασία και για την Ελλάδα. Η Τουρκία παραμένει δύναμη κλειδί Για χρόνια η Αθήνα θεωρούσε ότι η επιδείνωση των αμερικανοτουρκικών σχέσεων δημιουργούσε ένα διαρκώς ευνοϊκότερο περιβάλλον για τις ελληνικές θέσεις. Η πραγματικότητα αποδεικνύεται πιο περίπλοκη. Όταν αλλάζουν οι παγκόσμιοι συσχετισμοί, αλλάζουν και οι προτεραιότητες των μεγάλων δυνάμεων. Σήμερα η Τουρκία δεν αξιολογείται πρωτίστως μέσα από το πρίσμα του Αιγαίου ή της Ανατολικής Μεσογείου. Αξιολογείται μέσα από τον ρόλο που μπορεί να διαδραματίσει στη νέα ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Δύσης, Ρωσίας, Ιράν και ευρύτερης Μέσης Ανατολής. Αυτό όμως μπορεί να μη σημαίνει και ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες υιοθετούν τις τουρκικές θέσεις ή ότι οι ελληνοαμερικανικές σχέσεις υποβαθμίζονται. Σημαίνει, όμως, ότι η γεωπολιτική χρησιμότητα της Τουρκίας αυξάνεται. Και όταν αυξάνεται η χρησιμότητα ενός κράτους, αυξάνεται αναπόφευκτα και η διάθεση των μεγάλων δυνάμεων να διαχειριστούν τις διαφορές τους μαζί του αντί να τις οξύνουν. Ίσως, λοιπόν, η σημαντικότερη συνέπεια της πρόσφατης κρίσης να μην είναι μόνο η ανθεκτικότητα του Ιράν. Ίσως να είναι ότι η κρίση αυτή υπενθύμισε στην Ουάσιγκτον κάτι που είχε αρχίσει να υποτιμά. Ότι η Τουρκία, παρά τις αντιφάσεις και τις συγκρούσεις της με τη Δύση, παραμένει ένας γεωπολιτικός κόμβος τον οποίο οι Ηνωμένες Πολιτείες δύσκολα μπορούν να παρακάμψουν. Και αυτό είναι πιθανότατα το πρώτο μεγάλο γεωπολιτικό αποτέλεσμα της νέας εποχής που διαμορφώνεται μετά την ιρανική κρίση. slpress

«Έρχεται κάτι πολύ μεγάλο» λένε οι ειδικοί! Το τσιράκι των Νεοταξιτών, ο Ασκεναζί Εβραίος Ζελένσκυ ετοιμάζεται για ...απόβαση στη Κριμαία! Δεύτερο μέτωπο για τη Μόσχα ετοιμάζουν οι Γάλλοι! Ο Zελένσκι επιμένει να ζητά από τους Δυτικούς εταίρους του «παραδόσεις» οπλικών συστημάτων για τη διεξαγωγή στρατηγικών επιχειρήσεων εντός της Ρωσίας έτσι ώστε να... σύρει τη Μόσχα σε διαπραγματεύσεις! Είναι ξεκάθαρο από τις τελευταίες εξελίξεις στο ουκρανικό ζήτημα πως κάτι πολύ μεγάλο ετοιμάζεται… Από τη μια οι δηλώσεις του Γάλλου προέδρου, Εμμανουήλ Μακρόν, πως οι ΗΠΑ εγκατέλειψαν την ουδετερότητα και ότι συντάχθηκαν με την Ευρώπη στην παροχή στρατιωτικής βοήθειας στην Ουκρανία και στην επιβολή κυρώσεων στη Ρωσία… Από την άλλη είναι η δημόσια απαίτηση του Ουκρανού προέδρου, Βολοντίμιρ Ζελένσκι, για νέες παραδόσεις δυτικών οπλικών συστημάτων και οι ταυτόχρονες απειλές του για επιχειρήσεις που θα μπορούσαν να πλήξουν από την Κριμαία μέχρι και τη Λευκορωσία… Αναλυτές εκτιμούν ότι αυτές οι εξελίξεις σηματοδοτούν την έναρξη μιας νέας και ιδιαίτερης φάσης του πολέμου… Πράγματι από τη Μαύρη Θάλασσα και τις εκβολές του Δνείπερου έως τη Ζαπορίζια και τα σύνορα με τη Λευκορωσία, διαμορφώνεται ένα σύνθετο επιχειρησιακό σκηνικό, στο οποίο το Κίεβο φέρεται να επιδιώκει να εκμεταλλευθεί το πρόσκαιρο πλεονέκτημά του στα μη επανδρωμένα συστήματα πριν αυτό εξανεμιστεί. Την ίδια στιγμή, η ουκρανική ηγεσία εντείνει την πίεση προς τη Δύση για ακόμη πιο προηγμένα οπλικά μέσα, εκτιμώντας ότι μόνο μέσα από μια γενικευμένη κλιμάκωση μπορεί να ανατρέψει τις ισορροπίες στο πεδίο και να εξαναγκάσει τη Μόσχα σε πολιτικές και στρατιωτικές υποχωρήσεις… Στόχος πάντως που, όπως φαίνεται από τις εξελίξεις στο πεδίο της μάχης, είναι απίθανος να επιτευχθεί. Οι Ρώσοι πλέον βρίσκονται μια «ανάσα» από τις πόλεις-«οχυρά» του Κραματόρσκ και του Σλαβιάνσκ, τις οποίες αν καταλάβουν τότε θα έχουν επιτύχει τον βασικό στόχο που είχαν θέσει με την έναρξη της ειδικής στρατιωτικής τους επιχείρησης: την κατάκτηση του Ντονμπάς… Οι απειλές του Ζελένσκι Ο Ουκρανός πρόεδρος ζητά επιμόνως – για ακόμα μια φορά – από τους εταίρους του ορισμένες «παραδόσεις» οπλικών συστημάτων για τη διεξαγωγή στρατηγικών επιχειρήσεων εντός της Ρωσίας. Δηλώνει επίσης ευθέως ότι οι επιχειρήσεις αυτές θα αφορούν και την Κριμαία. «Η επιχείρησή μας, συμπεριλαμβανομένης εκείνης στην Κριμαία, έχει σχεδιαστεί με απόλυτη ακρίβεια. Και ο τρόπος με τον οποίο εξελίσσεται αποδεικνύει πλήρως ότι, εάν η Ουκρανία αποκτήσει όσα συζητήσαμε με τους εταίρους μας στο πλαίσιο της G7 – και αυτό εξαρτάται από τις αποφάσεις των εταίρων –, τότε θα δημιουργήσουμε γρήγορα τις συνθήκες υπό τις οποίες η Ρωσία θα αναγκαστεί να επιλέξει την ειρήνη» υποστήριξε ο Ουκρανός πρόεδρος. Τι εννοεί; Τι ακριβώς κρύβεται πίσω από αυτή τη δήλωση; Υπάρχουν εκτιμήσεις ότι ο Ζελένσκι ενδέχεται να ζητά την απόκτηση πυρηνικών όπλων, θεωρώντας ότι η απειλή χρήσης τους εναντίον ρωσικών πόλεων θα ανάγκαζε τη Μόσχα να διακόψει τις πολεμικές επιχειρήσεις κατά μήκος της γραμμής του μετώπου. Είναι επίσης πιθανό τα αιτήματα του Κιέβου να μην είναι τόσο ριζοσπαστικά και να αφορούν νέες παραδόσεις πυραύλων, μη επανδρωμένων αεροσκαφών, θαλάσσιων μη επανδρωμένων σκαφών ή διαστημικών υπηρεσιών. Προς το παρόν, μπορεί να ειπωθεί ότι η ουκρανική ηγεσία αισθάνεται αρκετά σίγουρη ώστε να επιδεικνύει προθυμία να αυξήσει τις απαιτήσεις της απέναντι στη Ρωσία. Ο εκπρόσωπος της Ουκρανίας στον ΟΗΕ δήλωσε ότι ακόμη και η προθυμία του Κιέβου να παγώσει τη σύγκρουση κατά μήκος της υφιστάμενης γραμμής του μετώπου αποτελεί ήδη μια μεγάλη παραχώρηση εκ μέρους της Ουκρανίας. Απόβαση Οι εξελίξεις στο βορειοδυτικό τμήμα της Μαύρης Θάλασσας παραμένουν συνήθως στο περιθώριο της προσοχής τόσο στη Δύση όσο και στη Ρωσία. Ωστόσο, επί τρία χρόνια η συγκεκριμένη θαλάσσια περιοχή υπήρξε θέατρο ενός ιδιαίτερα σφοδρού πολέμου μεταξύ μικρών ναυτικών δυνάμεων, ο οποίος διεξαγόταν με μεθόδους που θύμιζαν πειρατικές επιχειρήσεις: αιφνιδιαστικές επιδρομές, πόντιση ναρκών και αμοιβαίες επιχειρήσεις δολιοφθοράς. Το κύριο αντικείμενο αυτής της αντιπαράθεσης ήταν η διεκδίκηση του ελέγχου της θαλάσσιας περιοχής από τις ειδικές ουκρανικές δυνάμεις της GUR (Κύρια Διεύθυνση Πληροφοριών). Οι συγκρούσεις διεξάγονταν για τον έλεγχο των εξέδρων εξόρυξης που είχαν παραμείνει στην υφαλοκρηπίδα. Η πλευρά που διατηρεί τον έλεγχό τους ελέγχει επίσης τις θαλάσσιες οδούς προσέγγισης προς την Κριμαία και, προς την αντίθετη κατεύθυνση, προς τα ουκρανικά λιμάνια της Μαύρης Θάλασσας. Σημαντική υπεροχή Όπως παραδέχονται ρωσικά ΜΜΕ, οι Ουκρανοί έχουν αποκτήσει σημαντική υπεροχή στη χρήση μη επανδρωμένων αεροσκαφών επιχειρησιακής εμβέλειας, με τα οποία πραγματοποιούν επιθέσεις εναντίον των οδικών αρτηριών που οδηγούν στην Κριμαία. Προηγουμένως, πηγές προσκείμενες στους Ουκρανούς υποστήριζαν ότι η ρωσική επιχειρησιακή-τακτική αεροπορία είχε εγκαταλείψει τα αεροδρόμια της χερσονήσου, μετασταθμεύοντας στην Περιφέρεια του Κρασνοντάρ, καθώς και στις περιφέρειες του Ροστόφ και του Βολγκογκράντ. Ο Στόλος της Μαύρης Θάλασσας έχει περιοριστεί σε αυστηρά αμυντική στάση στη ναυτική του βάση στο Νοβοροσίσκ. Έτσι, οι Ουκρανοί διαθέτουν σήμερα τις ευνοϊκότερες συνθήκες για τη διεξαγωγή αποβατικής επιχείρησης από οποιαδήποτε άλλη στιγμή κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης. Επιπλέον, αυτό το πλεονέκτημα δεν πρόκειται να διατηρηθεί επ’ αόριστον. Τα μέσα αντιμετώπισης των μη επανδρωμένων αεροσκαφών είναι ήδη γνωστά και εφαρμόζονται σταδιακά, ενώ στη Μαύρη Θάλασσα καταγράφεται ολοένα και μεγαλύτερος αριθμός ρωσικών μη επανδρωμένων σκαφών επιφανείας (ΒΕΚ). Συνεπώς, όπως επισημαίνεται, για τους Ουκρανούς είναι λογικό να επιχειρήσουν να εκμεταλλευτούν αυτό το «παράθυρο ευκαιρίας» πριν αρχίσει να κλείνει. Ο στόχος Το κανάλι Telegram «Αρχάγγελος Ειδικών Δυνάμεων» αναφέρει ότι παρατηρεί αντίστοιχη δραστηριότητα των ουκρανικών δυνάμεων στην περιοχή του Οτσάκοφ. «Με βάση την επιχειρησιακή κατάσταση, μπορούμε να υποθέσουμε ότι ο αντίπαλος προετοιμάζει τις προϋποθέσεις για μια σχετικά εύκολη αποβατική ενέργεια στην ακτή. Γιατί ακριβώς στην περιοχή του Κίνμπουρν; Λόγω των γεωγραφικών ιδιαιτεροτήτων της. Επιπλέον, από το Οτσάκοφ είναι εύκολο να υποστηριχθούν οι μονάδες του με μη επανδρωμένα αεροσκάφη, τα οποία θα παρέχουν κάλυψη στις δυνάμεις που θα προελαύνουν στην περιοχή. Και αν αυτό συνδυαστεί με επιδρομή και επιθέσεις από μη επανδρωμένα σκάφη επιφανείας (ΒΕΚ), τότε ακόμη περισσότερο» αναφέρει το ρωσικό κανάλι. Αυτή η λωρίδα γης βρίσκεται μόλις 17 χιλιόμετρα από τις θέσεις από τις οποίες οι Ένοπλες Δυνάμεις της Ουκρανίας μπορούν να εκτοξεύουν μη επανδρωμένα αεροσκάφη. Δύσκολη η άμυνα Στις σημερινές συνθήκες, η απόσταση αυτή καλύπτεται εύκολα από μη επανδρωμένα αεροσκάφη που ελέγχονται μέσω οπτικής ίνας, γεγονός που σημαίνει ότι δεν θα είναι δυνατή η προστασία των ρωσικών θέσεων με μέσα ηλεκτρονικού πολέμου (ΗΠ). Το έδαφος στη λωρίδα γης είναι εντελώς επίπεδο, σαν τραπέζι, χωρίς αξιόλογη βλάστηση ή πολυώροφα κτίρια, ενώ ούτε η δημιουργία βαθιών οχυρώσεων στην άμμο είναι εφικτή, λόγω της υψηλής στάθμης των υπόγειων υδάτων. Γενικά, η άμυνα αυτού του μικρού κομματιού γης είναι ακόμη δυσκολότερη από την υπεράσπιση του Νησιού των Φιδιών. Ως εκ τούτου, το σχέδιο των Ουκρανών φαίνεται εξαιρετικά απλό: να εκδιώξουν τις ρωσικές μονάδες με συνεχείς επιθέσεις μη επανδρωμένων αεροσκαφών, να διακόψουν τις γραμμές ανεφοδιασμού και τις μεταφορές, και να αποβιβάσουν αρκετές ομάδες ειδικών δυνάμεων. Είναι προφανές ότι οι ομάδες αυτές πιθανότατα θα καταστραφούν από ρωσικά πλήγματα. Ωστόσο, τέτοιου είδους απώλειες δεν αποτέλεσαν ποτέ παράγοντα που να αποτρέπει τη διοίκηση των Ουκρανών από την υλοποίηση των σχεδίων της. Εναλλακτικά σενάρια Μια προέλαση μέσω του συστήματος εκβολών του Δνείπερου φαίνεται να αποτελεί το πιο προφανές και πιθανό σενάριο εξέλιξης των γεγονότων. Ωστόσο, οι Ουκρανοί επιδεικνύουν τις προθέσεις τους υπερβολικά ανοιχτά. Το ερώτημα είναι αν πρόκειται για μια επιχείρηση αντιπερισπασμού με στόχο να αποσπάσει την προσοχή από κάποιο άλλο μέτωπο. Και αν ναι, από ποιο; Το τελευταίο διάστημα ο Ζελένσκι έχει καταφύγει επανειλημμένα σε επιθετική ρητορική κατά της Λευκορωσίας, κατηγορώντας τη για την εγκατάσταση αναμεταδοτών σήματος που χρησιμοποιούνται από τα ρωσικά μη επανδρωμένα αεροσκάφη Γεράν. Αργότερα, ωστόσο, ο ίδιος δήλωσε ότι οι συγκεκριμένοι αναμεταδότες είχαν απενεργοποιηθεί. Η εκκένωση του Τσερνίχιβ και η εμπειρία του Σούμι Παράλληλα με αυτή τη μετρίαση της ουκρανικής ρητορικής, έγινε γνωστό ότι ανακοινώθηκε υποχρεωτική εκκένωση κατοίκων από δώδεκα οικισμούς στην Περιφέρεια του Τσερνίχιβ. Όλοι οι οικισμοί που εκκενώνονται βρίσκονται στα σύνορα με τη Ρωσία και τη Λευκορωσία. «Αυτό δείχνει, πάνω απ’ όλα, ότι η πολιτική και στρατιωτική ηγεσία της Ουκρανίας προβλέπει πως ο ρωσικός στρατός θα θέσει σύντομα υπό τον έλεγχό του αυτούς τους οικισμούς» τονίζει ο Ρώσος απόστρατος συνταγματάρχης και στρατιωτικός αναλυτής της εφημερίδας Komsomolskaya Pravda, Βίκτορ Μπαρανέτς. Ωστόσο, με την ίδια πιθανότητα οι ενέργειες αυτές θα μπορούσαν να αποτελούν προετοιμασία για τη συγκέντρωση μιας ισχυρής δύναμης κρούσης με σκοπό επίθεση είτε εναντίον της Περιφέρειας του Μπριάνσκ στη Ρωσία είτε εναντίον της Περιφέρειας του Γκόμελ στη Λευκορωσία. Ως παράδειγμα αναφέρεται ότι από τον Μάρτιο έως τον Αύγουστο του 2024 οι ουκρανικές αρχές πραγματοποίησαν τέσσερα κύματα εκκένωσης κατοίκων στην Περιφέρεια του Σούμι, μετά τα οποία οι Ένοπλες Δυνάμεις της Ουκρανίας διείσδυσαν στην Περιφέρεια του Κουρσκ. Αξιοσημείωτο είναι ότι το τέταρτο κύμα εκκένωσης ξεκίνησε στις 6 Αυγούστου, ενώ τις πρώτες πρωινές ώρες της ίδιας ημέρας οι ουκρανικές δυνάμεις εξαπέλυσαν την επίθεσή τους. Κατά το άρθρο, όταν υπάρχει κατάλληλη προετοιμασία, οι επιχειρήσεις εκκένωσης μπορούν να λειτουργήσουν ως αποτελεσματικό κάλυμμα για τη συγκέντρωση και την ανάπτυξη μιας δύναμης κρούσης. Ένα ακόμη πιθανό μέτωπο: Η Ζαπορίζια και το … υπέρτατο έπαθλο Ένα ακόμη μέτωπο στο οποίο μια ουκρανική επίθεση εμφανίζεται ως λογική και πιθανή είναι η περιοχή της Ζαπορίζια. Εκεί έχουν ήδη συγκεντρωθεί σημαντικές δυνάμεις, οι οποίες αποκρούουν την προέλαση των ρωσικών σχηματισμών Vostok και Dnepr προς την πόλη Ορίχιβ. Πρόκειται για μια περιοχή όπου η υπεροχή των Ουκρανών στη χρήση μη επανδρωμένων αεροσκαφών αξιοποιείται στον μεγαλύτερο δυνατό βαθμό. Ως πιθανός αντικειμενικός σκοπός μιας αντεπίθεσης αναφέρεται ο Πυρηνικός Σταθμός Ηλεκτροπαραγωγής της Ζαπορίζια στην Ενεργοντάρ – ένα «υπέρτατο έπαθλο», το οποίο στα μάτια του Κιέβου και των υποστηρικτών του θα μπορούσε να δικαιολογήσει οποιοδήποτε κόστος για την επιχείρηση. Ρώσοι αναλυτές υπογραμμίζουν ότι οι Ουκρανοί αντιλαμβάνονται πλήρως το πλεονέκτημά τους στον τομέα της τακτικής χρήσης μη επανδρωμένων αεροσκαφών και σκοπεύουν να το αξιοποιήσουν στο μέγιστο δυνατό βαθμό, πριν κλείσει το υφιστάμενο «παράθυρο ευκαιρίας». Ωστόσο, πρέπει να γίνει κατανοητό ότι η κλίμακα των επιχειρήσεων που είναι σε θέση να πραγματοποιήσει η Ουκρανία περιορίζεται σημαντικά από τις απώλειες που έχει ήδη υποστεί. Οι απώλειες αυτές δεν αφορούν μόνο το ανθρώπινο δυναμικό, αλλά και τον στρατιωτικό εξοπλισμό που είχε παραδοθεί προηγουμένως. Για τον λόγο αυτό, ο Ζελένσκι αναγκάζεται να πιέζει δημόσια τους δυτικούς υποστηρικτές του να επιταχύνουν τις νέες παραδόσεις οπλισμού, χωρίς τις οποίες οι Ένοπλες Δυνάμεις της Ουκρανίας δεν θα μπορέσουν να αξιοποιήσουν τις δυνατότητες που, προς το παρόν, εξακολουθούν να διαθέτουν. Όπλα-μαμούθ για να γονατίσει τη Μόσχα Ο Ζελένσκι υπόσχεται να σύρει τη Μόσχα σε μια ειρηνευτική συμφωνία προς όφελος της Ουκρανίας, αρκεί οι «αξιότιμοι Δυτικοί εταίροι» να συμφωνήσουν σε έναν και μοναδικό όρο. Με βάση τη δήλωση του προέδρου της Ουκρανίας, στις 24 Ιουνίου, το μόνο που απομένει είναι η τελική απόφαση της Δύσης: «Αν η Ουκρανία λάβει ακριβώς αυτά που συζητήσαμε με τους εταίρους στο πλαίσιο των G7, θα διασφαλίσουμε άμεσα τις προϋποθέσεις ώστε η Ρωσία να αναγκαστεί να επιλέξει την ειρήνη. Ελπίζουμε σε μια θετική απάντηση: ξέρουν πολύ καλά για τι πράγμα μιλάμε». Για τι είδους «όπλα-θαύματα» μιλάει όμως ο Ζελένσκι; Πρόθυμοι να βοηθήσουν, αλλά οι πύραυλοι τελειώνουν. Ας εξετάσουμε τις επιλογές στις οποίες μπορεί, θεωρητικά τουλάχιστον, να υπολογίζει η Ουκρανία. Η πρώτη είναι η αναπλήρωση των εξαντλημένων αποθεμάτων βλημάτων για τα συστήματα αεράμυνας Patriot. Τους τελευταίους μήνες, τα παράπονα του Ζελένσκι για την έλλειψη αντιαεροπορικών πυραύλων ακούγονταν πιο δυνατά από ποτέ. Το σενάριο «μας εξασφαλίζετε απρόσκοπτη αεράμυνα, χτυπάμε όλο και βαθύτερα στη Ρωσία και το Κρεμλίνο αναγκάζεται να διαπραγματευτεί» κινείται στη γνωστή λογική του καθεστώτος του Κιέβου. Δεν φτάνουν οι Patriot Το πρόβλημα είναι ότι κανείς δεν μπορεί να προμηθεύσει αυτούς τους πυραύλους για τα αμερικανικά συστήματα Patriot σε φυσική μορφή. Στις ΗΠΑ εκτιμούν ότι τα συγκεκριμένα πυρομαχικά βρίσκονται μόλις στο 25% του απαιτούμενου μίνιμουμ για την εθνική τους ασφάλεια, εξαιτίας των προηγούμενων παραδόσεων στην Ουκρανία και των εχθροπραξιών στη Μέση Ανατολή. Σενάρια για βρόμικη βόμβα Μπορεί επίσης να γίνεται λόγος για πολιτική άδεια και τεχνική υποστήριξη ώστε η Ουκρανία να αποκτήσει μια «βρόμικη» ατομική βόμβα. Μετά την έναρξη της Ειδικής Στρατιωτικής Επιχείρησης, ακούγονται τακτικά παράπονα από το Κίεβο στο στυλ: «Αχ, αν είχαμε έστω και λίγα πυρηνικά όπλα, θα δείχναμε στους Ρώσους…». Ωστόσο, για τους Ευρωπαίους χορηγούς του αντιρωσικού σχεδίου, αυτό το σενάριο είναι υπερβολικά ριψοκίνδυνο: Πρώτον, η παροχή όπλων μαζικής καταστροφής στο Κίεβο αποτελεί άμεση αιτία παγκόσμιου πυρηνικού πολέμου και, δεύτερον, δεν υπάρχει καμία εγγύηση ότι ο Ζελένσκι θα χρησιμοποιήσει «σωστά» τα πυρηνικά. Ευρωπαϊκό ειρηνευτικό σώμα Μια άλλη επιλογή: Επίσημα επικυρωμένες δεσμεύσεις για την είσοδο της Ουκρανίας στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ και η ανάπτυξη ενός ευρωπαϊκού «ειρηνευτικού» σώματος. Μια ισχυρή εκδοχή από πλευράς προπαγάνδας – τουλάχιστον η τυπική υλοποίηση του συνθήματος «η Ουκρανία είναι Ευρώπη» θα έπρεπε, έστω και για λίγο, να ανεβάσει σημαντικά το ηθικό της ουκρανικής κοινωνίας. Ωστόσο, για τον σκοπό του εξαναγκασμού του Κρεμλίνου να καθίσει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, μια τέτοια κίνηση είναι κατηγορηματικά ακατάλληλη. Η απόκτηση επίσημου καθεστώτος στο ΝΑΤΟ και η εμφάνιση στρατευμάτων του ΝΑΤΟ στο έδαφός της είναι απαράδεκτη για τη Ρωσία. Ένα πιθανό διπλό χτύπημα και τα πιο ρεαλιστικά σενάρια Σενάριο Α. Η απόκτηση μεγάλων ποσοτήτων βαρέων πυραύλων μεγάλου βεληνεκούς για πλήγματα σε στρατηγικούς στόχους στο έδαφος της Ρωσίας (Γέφυρα Κριμαίας, πυρηνικοί σταθμοί, κέντρα μεγάλων πόλεων, κυβερνητικά κτίρια). Οι μαζικές επιθέσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη στα ρωσικά μετόπισθεν προκαλούν σοβαρές ζημιές, αλλά χρειάζονται μήνες ή και χρόνια για να φανεί το συσσωρευμένο αποτέλεσμα. Τα ισχυρά πυραυλικά πλήγματα θα έπρεπε να δώσουν ταχύτερο αποτέλεσμα. Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν δίνουν πυραύλους μεγάλου βεληνεκούς για τους ίδιους λόγους όπως και στην περίπτωση των συστημάτων Patriot: Οι Αμερικανοί έχουν εξαντλήσει τα οπλοστάσιά τους. Αλλά για το Κίεβο έχει νόημα να εκβιάσει τους Ευρωπαίους, ως τους κύριους επωφελούμενους από τον πόλεμο κατά της Ρωσίας. Την άνοιξη του 2026, η Γερμανία και το Ηνωμένο Βασίλειο ανακοίνωσαν ότι σταματούν να προμηθεύουν την Ουκρανία με τους πυραύλους Taurus και Storm Shadow. Λένε, θα «βοηθήσουμε στην αύξηση των δυνατοτήτων των ουκρανικών πυρομαχικών» (τους πυραύλους Νεπτούν και Flamingo). Ωστόσο, αυτά είναι ζητήματα μακρινού ορίζοντα, τον οποίο το καθεστώς του Κιέβου μπορεί να μην διαθέτει. Ως εκ τούτου, ο Ζελένσκι προσπαθεί να πείσει την ΕΕ ότι ένα τελευταίο χτύπημα είναι αρκετό και η Μόσχα θα υποχωρήσει στους όρους του Κιέβου και της Δύσης. Σενάριο Β. Η επόμενη επιλογή είναι η παραίτηση των ΗΠΑ από τον ρόλο του μεσολαβητή στην ουκρανική σύγκρουση και η επιβολή πλήρους οικονομικής απομόνωσης της Ρωσίας από τη συλλογική Δύση, γεγονός που θα καθιστούσε αδύνατη τη συνέχιση της Ειδικής Στρατιωτικής Επιχείρησης. Αυτή η εκδοχή ενισχύεται τόσο από τα παράπονα του Κιέβου ότι οι οικονομικές κυρώσεις κατά της Ρωσίας είναι «μισές» και «μη πραγματικές», όσο και από το γεγονός ότι αποτελεί μια ελκυστική φόρμουλα για τους Δυτικούς εταίρους – δεν υπάρχει κίνδυνος πυρηνικού πολέμου, ούτε χρειάζεται να στείλουν τα στρατεύματά τους στο μέτωπο. Την πιο πιθανή εκδοχή αυτού του σεναρίου περιγράφει ο διδάκτωρ πολιτικών επιστημών, πρώτος Υπουργός Κρατικής Ασφάλειας της ΛΔΝ, Αντρέι Πιντσούκ: «Πιθανότατα μιλάμε για τον οικονομικό εξαναγκασμό της Ρωσίας σε ειρηνευτική συμφωνία. Για τη σημαντική ενίσχυση της οικονομικής απομόνωσης της χώρας μας, η οποία θα πρέπει να συνοδεύεται από ένα πολιτικό τελεσίγραφο, αυτή τη φορά από τις Ηνωμένες Πολιτείες». Ένα ξεχωριστό ερώτημα είναι αν η συλλογική Δύση έχει πραγματικές δυνατότητες να αναγκάσει τις υπόλοιπες χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Ινδίας και των Ηνωμένων Πολιτειών, να αρνηθούν τη συνεργασία με τη Ρωσία. Ωστόσο, είναι αδύνατο να μην ληφθεί υπ' όψη η ψευδαίσθηση των παγκοσμιοποιητικών ελίτ για την αποκλειστικότητα και την παντοδυναμία τους. Μετανάστες… πράκτορες Ρωσικά ΜΜΕ αναφέρουν ότι στο διαδίκτυο καταγράφεται «μαζική ικανοποίηση μεταναστών για τις επιδρομές μη επανδρωμένων αεροσκαφών» αλλά και υπόδειξη νέων στόχων, αναφέροντας συγκεκριμένες τοποθεσίες, τις οποίες και φωτογραφίζουν ή βιντεοσκοπούν. Όπως αναφέρεται, σε ουκρανικά φόρουμ γράφεται ήδη ανοιχτά ότι ως καθοδηγητές των μη επανδρωμένων αεροσκαφών ενεργούν μετανάστες από την Κεντρική Ασία. «Δεν αντιλαμβάνονται τη Ρωσία ως δική τους χώρα – αυτό είναι αυτονόητο. Πολλοί όμως τη θεωρούν εχθρό και είναι έτοιμοι να συνεργαστούν με την Ουκρανία. Υπάρχουν και άλλες περιπτώσεις όπου μετανάστες από την Κεντρική Ασία ενήργησαν ως καθοδηγητές στόχων και, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, ως πράκτορες της SBU και της GUR. Ας θυμηθούμε τη δολοφονία του στρατηγού Κιρίλλοφ και προς τα πού προσπάθησαν να διαφύγουν οι τρομοκράτες της επίθεσης στο Κρόκους στη Μόσχα» υποστηρίζει ο πολιτικός επιστήμονας και αναπληρωτής καθηγητής του Χρηματοοικονομικού Πανεπιστημίου Βαντίμ Τρουχάτσοφ. Όπως είπε, «το Αζερμπαϊτζάν υποστηρίζει ανοιχτά, σε κρατικό επίπεδο, την Ουκρανία, και αυτό αποτελεί μια εντελώς ιδιαίτερη περίπτωση». Δεν είναι σύμμαχοι της Ρωσίας «Δεν μπορούμε να πούμε το ίδιο τόσο απροκάλυπτα για τις χώρες της Κεντρικής Ασίας, όμως δεν είναι σύμμαχοι της Ρωσίας. Επιπλέον, ας μην ξεχνάμε ότι οι μετανάστες που αποστέλλονται στη Ρωσία προετοιμάζονται από τις ίδιες βρετανικές ΜΚΟ που δραστηριοποιούνται και στην Ουκρανία. Τα «αγγλικά αυτιά» προεξέχουν ξανά – είτε πρόκειται για την Κεντρική Ασία είτε για την Ουκρανία, είναι οι ίδιοι κύκλοι. Και αν μιλήσουμε για τον Νότιο Καύκασο, οι βρετανικές εταιρείες διαδραματίζουν τον κύριο ρόλο στην εξόρυξη πετρελαίου στο Αζερμπαϊτζάν» ανέφερε ο Ρώσος αναλυτής, ο οποίος υπενθύμισε ότι στην ίδια την Ουκρανία η βιντεοσκόπηση των σημείων πρόσκρουσης επισύρει ποινή φυλάκισης έως και δώδεκα ετών. «Όπως κι αν αντιμετωπίζουμε την Ουκρανία, υπάρχει μια λογική σε αυτό. Πρέπει να αντιμετωπίζουμε τους μετανάστες ως το δεύτερο μέτωπο της Ειδικής Στρατιωτικής Επιχείρησης. Ολόκληρα συντάγματα και μεραρχίες της Ουκρανίας και της Βρετανίας βρίσκονται στα μετόπισθεν της Ρωσίας» τόνισε ο Τρουχάτσοφ. ΒΝ