Search this site

Αν παραμείνουν κλειστά τα Στενά του Ορμούζ! Απόλυτη δικαίωση του Πύρινου Λόγιου! "Έχουμε περιθώριο μερικές εβδομάδες για να αποφύγουμε κάτι μια μείζονα ανθρωπιστική κρίση, εφόσον συνεχιστεί η διακοπή διακίνησης λιπασμάτων μέσω των Στενών του Ορμούζ", υποστηρίζει ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών! Στις 7 Απριλίου, μόνο ο Πύρινος Λόγιος είχε προειδοποιήσει με κείμενο του ότι "έρχεται επισιτιστική κρίση σε τρείς μήνες αν δεν ανοίξουν τα Στενά του Ορμούζ και δεν επιτραπεί ο απόπλους των φορτηγών πλοίων που διανέμουν τα λιπάσματα"! Σήμερα, το επιβεβαιώνει ο ίδιος ο ΓΓ του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτιέρες! Η συνεχιζόμενη διακοπή διακίνησης λιπασμάτων μέσω των Στενών του Ορμούζ θα μπορούσε να προκαλέσει «μείζονα ανθρωπιστική κρίση» μέσα σε μερικές εβδομάδες, δήλωσε σήμερα το Γαλλικό Πρακτορείο ο επικεφαλής μιας ομάδας εργασίας του ΟΗΕ που έχει αναλάβει να βοηθήσει στο άνοιγμα αυτού του κρίσιμης σημασίας διαύλου για να περνούν βασικά αγαθά. «Έχουμε περιθώριο μερικές εβδομάδες για να αποφύγουμε κάτι που θα είναι πιθανότατα μια μείζονα ανθρωπιστική κρίση. Θα μπορούσαμε να δούμε μια κρίση που θα οδηγήσει σε κατάσταση λιμού άλλα 45 εκατομμύρια ανθρώπους», είπε ο Χόρχε Μορέιρα ντα Σίλβα σε συνέντευξη που παραχώρησε στο Γαλλικό Πρακτορείο. Το Ιράν έχει αποκλείσει εδώ και μερικούς μήνες το Ορμούζ, από το οποίο περνάει, υπό φυσιολογικές συνθήκες, το ένα τρίτο των λιπασμάτων παγκοσμίως, σε αντίποινα για τον πόλεμο που εξαπέλυσαν εναντίον του οι ΗΠΑ και το Ισραήλ στις 28 Φεβρουαρίου. Τα λιπάσματα που εξάγονται και περνούν από τα Στενά προορίζονται κυρίως για τη Βραζιλία, την Κίνα, την Ινδία και την Αφρική. Ομάδα εργασίας από τον Γκουτέρες Ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες συγκρότησε τον Μάρτιο μια ομάδα εργασίας, με επικεφαλής τον εκτελεστικό διευθυντή του Γραφείου των Ηνωμένων Εθνών για τις Υπηρεσίες Προγραμμάτων (UNOPS), τον Χόρχε Μορέιρα ντα Σίλβα, προκειμένου να υλοποιήσει έναν μηχανισμό που θα επιτρέπει τη διέλευση λιπασμάτων και πρώτων υλών, όπως αμμωνία, θειάφι και ουρία. Ο Μορέιρα ντα Σίλβα είπε ότι επικοινώνησε με περισσότερες από 100 χώρες προκειμένου να εξασφαλίσει κυρίως τη στήριξη των χωρών μελών του ΟΗΕ στον μηχανισμό αυτό. Αλλά οι χώρες που εμπλέκονται στη σύρραξη, δηλαδή οι ΗΠΑ, το Ιράν και τα κράτη του Κόλπου, δεν έχουν πειστεί ακόμη. «Η εποχή της σποράς δεν μπορεί να περιμένει» «Το πρόβλημα είναι ότι η εποχή της σποράς δεν μπορεί να περιμένει», ιδίως στην Αφρική, υπογράμμισε ο Μορέιρα ντα Σίλβα. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του, η διέλευση πέντε πλοίων που θα μετέφεραν λιπάσματα και πρώτες ύλες, σε καθημερινή βάση, θα επέτρεπε να αποφευχθεί η κρίση για τους αγρότες. «Είναι θέμα χρόνου. Αν δεν αντιμετωπίσουμε γρήγορα την πηγή της κρίσης θα χρειαστεί να διαχειριστούμε τις συνέπειές της, με ανθρωπιστική βοήθεια», εξήγησε. Εφ' όσον υπάρξει συμφωνία, ο μηχανισμός θα μπορούσε τα λειτουργήσει μέσα σε επτά ημέρες, είπε ο Μορέιρα ντα Σίλβα. Όμως, ακόμη και αν τα Στενά ξανανοίξουν άμεσα, θα χρειαστούν τρεις με τέσσερις μήνες για να επανέλθει η ναυσιπλοΐα σε φυσιολογικές συνθήκες. Αν και η τιμή των βασικών τροφίμων δεν έχει προς το παρόν αυξηθεί υπερβολικά, ο αξιωματούχος του ΟΗΕ είπε ότι η τιμή των λιπασμάτων καταγράφει «μεγάλη αύξηση», κάτι που σημαίνει ότι, σε πρώτη φάση, η αγροτική παραγωγή θα είναι μικρότερη και, σε δεύτερο επίπεδο, θα εκτοξευθούν οι τιμές των τροφίμων. Οι προφητείες επαληθεύονται μία προς μία! Εμείς, κάνουμε αυτό που πρέπει να κάνουμε; Αναρωτιέμαι, απλά!

Μόλις 22 μήνες στην εξουσία, από το θριαμβευτικό «Change» («Αλλαγή») του 2024 και ο Κιρ Στάρμερ βλέπει το Εργατικό Κόμμα να τον κατασπαράζει ζωντανό! Εδώ όμως; Μπορεί η ΝΔ να του πεί "ξεκουμπίσου"; Το «Change» ήταν το μεγάλο του σύνθημα: τέλος στη 14χρονη κυριαρχία των Συντηρητικών, νέο ξεκίνημα, φρέσκος αέρας. Σήμερα, μετά την ιστορική συντριβή στις τοπικές εκλογές της 7ης Μαΐου, πάνω από 70 βουλευτές του βγήκαν δημόσια και του φώναξαν «φύγε». Υπουργοί παραιτούνται, άλλοι ζητούν «ομαλή διαδοχή», κάποιοι απαιτούν χρονοδιάγραμμα αποχώρησης. Ο Στάρμερ αρνείται πεισματικά, ισχυριζόμενος ότι «θα ολοκληρώσει το έργο του». Εκεί, στη Βρετανία, υπάρχει ακόμα πολιτική σάρκα και οστά. Μαχαίρια βγαίνουν, αίμα τρέχει, αυτοκριτική -έστω και κανιβαλική- γίνεται. Εδώ, στην Ελλάδα του Μαΐου 2026, ο Κ. Μητσοτάκης διανύει τον 7ο χρόνο εξουσίας και η Ν.Δ. εξακολουθεί να παριστάνει τη «μόνη δύναμη σταθερότητας». Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν σταθερή φθορά, σκάνδαλα διαδέχονται το ένα το άλλο, η ακρίβεια συνθλίβει νοικοκυριά, οι νέοι συνεχίζουν να φεύγουν, ενώ αγρότες και μικρομεσαίοι βράζουν. Και οι «γαλάζιοι» βουλευτές, υπουργοί και πρωτοκλασάτα στελέχη; Απόλυτη σιωπή νεκροταφείου. Καμία μαζική αντίδραση, καμία δημόσια απαίτηση λογαριασμού. Μόνο ψιθυριστές γκρίνιες στα παρασκήνια, μία δύο «ανεξάρτητες» φωνές που γρήγορα μαζεύονται με ένα τηλεφώνημα, και μετά όλοι μαζί στο «προχωράμε ενωμένοι», «δεν δίνουμε νερό στον αντίπαλο» και το κλασικό «Μητσοτάκης ή χάος». Η διαφορά είναι συντριπτική και θλιβερή για την υγεία της δημοκρατίας. Στη Βρετανία, ακόμα και σε λιγότερο από δύο χρόνια, οι βουλευτές νιώθουν την οργή της βάσης και δεν διστάζουν να αμφισβητήσουν τον αρχηγό τους. Στην Ελλάδα, ύστερα από επτά ολόκληρα χρόνια, η Ν.Δ. έχει μετατραπεί σε καλολαδωμένη οικογενειακή επιχείρηση. Απόλυτη πειθαρχία, φόβος απώλειας θέσεων και προνομίων, και η διαρκής επωδός ότι «δεν υπάρχει εναλλακτική». Ο Μητσοτάκης ζει στον δικό του κόσμο, ενώ η παράταξη θυμίζει περισσότερο πολυεθνική με CEO παρά ζωντανό πολιτικό οργανισμό. Οι βουλευτές έχουν μάθει καλά το μάθημα: κλείνουν το στόμα, χαμογελούν πλατιά, ψηφίζουν τα πάντα και ελπίζουν να έχουν και την επόμενη τετραετία την καρέκλα. Εκεί, ο Στάρμερ δέχεται μαχαίρια γιατί οι δικοί του ακόμα τολμούν να πουν την αλήθεια κατά πρόσωπο. Εδώ, οι «γαλάζιοι» έχουν επιλέξει την πιο ήσυχη, συλλογική πολιτική αυτοχειρία, ακολουθώντας στον γκρεμό τον αρχηγό τους. Δεν τον αμφισβητούν – τον θάβουν αργά, με ευγένεια, με ανακοινώσεις Τύπου, με PowerPoint για «μεταρρυθμίσεις» και με το αφήγημα της «σταθερότητας» που έχει αρχίσει να μυρίζει έντονα μούχλα. Επτά χρόνια είναι πολλά, πολύ περισσότερα από 22 μήνες και η φθορά δεν κρύβεται πια πίσω από καμία επικοινωνιακή καμπάνια. Στο τέλος, και οι δύο ηγέτες παλεύουν με την ίδια αρρώστια: την απόσταση από την καθημερινότητα του μέσου πολίτη. Αλλά η θεραπεία διαφέρει δραματικά. Στη Βρετανία είναι σκληρή, γρήγορη και ανελέητη. Στην Ελλάδα είναι αργή, θεσμικά ευπρεπής, κομψή και επικίνδυνα αποτελεσματική. Το «φτάνει» που κανείς δεν τολμά να πει έρχεται μόνο του και συνήθως το πληρώνει ακριβά ολόκληρη η χώρα.

Εγκληματική ολιγωρία για τον νόμο Ερντογάν που… υφαρπάζει το μισό Αιγαίο! Τρεις έγκριτοι αναλυτές εξηγούν γιατί αυτή τη φορά η στάση της κυβέρνησης είναι άκρως επικίνδυνη! Οι αναφορές, οι θριαμβολογίες και οι έμμεσες απειλές από την Αγκυρα δεν λένε να σταματήσουν τις τελευταίες ημέρες. Ο λόγος απλός. Η τουρκική Μεγάλη Εθνοσυνέλευση ετοιμάζεται να ψηφίσει έναν νόμο που δεν έχει προηγούμενο στα ελληνοτουρκικά χρονικά. Δεν πρόκειται για ακόμα μία δήλωση, για ακόμα μία διπλωματική νότα ή για ακόμα έναν χάρτη που κυκλοφόρησε. Πρόκειται για νομοθέτημα που -σύμφωνα με όσα μέχρι στιγμής περιχαρείς ανακοινώνουν υποστηρικτές του Ταγίπ Ερντογάν στη γείτονα- συμπυκνώνει σε ένα κείμενο τριάντα χρόνια αναθεωρητικών διεκδικήσεων. Από το casus belli του 1995 έως τη «Γαλάζια Πατρίδα», από το τουρκολιβυκό μνημόνιο έως τις «Θάλασσες Ειδικού Καθεστώτος», που θα κηρύσσει μονομερώς η Αγκυρα όπου και όποτε κρίνει. Κάθε οικονομική, επιστημονική και περιβαλλοντική δραστηριότητα στο Αιγαίο και στην ανατολική Μεσόγειο θα χρειάζεται, - σύμφωνα με τον νόμο που δημιουργούν - την άδεια της Αγκυρας. Καμία παρερμηνεία Η συνέντευξη Τύπου που οργάνωσε χθες το Εθνικό Κέντρο Ερευνών Ναυτικού Δικαίου του Πανεπιστημίου Αγκυρας (DEHUKAM) - ο ίδιος φορέας που χαράσσει τους τουρκικούς θαλάσσιους χάρτες - άφησε λίγα περιθώρια παρερμηνείας. Ο διευθυντής του DEHUKAM Μουσταφά Μπάσκαρα δήλωσε ρητά ότι «η “ Γαλάζια Πατρίδα” είναι όπου φτάνει ένα πλοίο που φέρει την τουρκική σημαία». Ο αναπληρωτής πρόεδρος του Συμβουλίου Ασφάλειας και Εξωτερικής Πολιτικής της τουρκικής προεδρίας, Τσαγρί Ερχάν, έκλεισε τη συνέντευξη με αιχμή κατά της Αθήνας: «Κάποιες χώρες μπορεί να πιστεύουν ότι ο κόσμος τούς ανήκει. Δεν μας απασχολεί για τι ανησυχούν». Σύμφωνα με τις τοποθετήσεις των αξιωματούχων, ο νόμος προβλέπει ότι πέραν των 6 ναυτικών μιλίων παρέχεται στον πρόεδρο εξουσία να ανακηρύσσει ευρύτερα χωρικά ύδατα, ωστόσο στο Αιγαίο εξακολουθεί να ισχύει το casus belli του 1995 έναντι της Αθήνας. Κι όμως, η απάντηση από την ελληνική πλευρά ήταν η ίδια που έχει δοθεί σε κάθε προηγούμενη τουρκική κίνηση. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης δήλωσε κατά την ενημέρωση των πολιτικών συντακτών: «Κάθε μονομερής ενέργεια, η οποία συντελείται με εθνική νομοθεσία, είναι προφανές ότι δεν έχει απολύτως καμία αξία από άποψη Διεθνούς Δικαίου. Απευθύνεται μόνο στο εσωτερικό κάθε χώρας. Με λίγα λόγια, για εσωτερική κατανάλωση». M' άλλα λόγια...τον ήπιαμε! Και κατέληξε: «Η ελληνική κυβέρνηση παραμένει συνεπής στον δρόμο του Διεθνούς Δικαίου και των σχέσεων καλής γειτονίας. Οι δικές μας κινήσεις δεν ετεροκαθορίζονται από κινήσεις άλλων χωρών». Αναμάσησε τα ίδια και τα ίδια δηλαδή. Θα περίμενε κανείς ότι έπειτα από χρόνια τουρκολιβυκού μνημονίου, που μετέφερε τις τουρκικές προκλήσεις από το ανατολικό Αιγαίο νοτίως της Κρήτης και ανάμεσα σε Κρήτη και Κάσο, η ελληνική πλευρά θα είχε κατανοήσει ότι η τουρκική επιθετικότητα δεν αναχαιτίζεται με παρατηρήσεις περί Διεθνούς Δικαίου. Αυτές έχουν ολοένα και μικρότερη βαρύτητα στον σύγχρονο κόσμο, όπως τουλάχιστον διαμορφώνεται τα τελευταία χρόνια. Ταυτόχρονα δε παρουσιάζεται ο ισχυρισμός, σωστός εν μέρει, ότι η ελληνική Πολιτεία δεν μπορεί να αντιδράσει σε κάτι που ακόμη δεν έχει δει επισήμως, αλλά μόνο μέσω δημοσιογραφικών αναφορών. Θα μπορούσε βεβαίως κανείς να πει ότι θα μπορούσε με τον ίδιο τρόπο να εκφράσει και αυτή τη θέση της. Τρεις από τους πιο έγκριτους αναλυτές της χώρας εξηγούν στη «δημοκρατία» γιατί αυτή τη φορά η στάση αυτή είναι ιδιαίτερα επικίνδυνη. Γ. Μενεσιάν: «Θέλουν να νομιμοποιήσουν ό,τι ήδη κάνουν» Ο Γιώργος Μενεσιάν είναι διεθνολόγος, ερευνητής και αναλυτής με εξειδίκευση σε θέματα Μέσης Ανατολής και Καυκάσου, επικεφαλής της Ομάδας Μέσης Ανατολής του Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων (ΙΔΙΣ) και ερευνητής στο Washington Institute for Defence & Security. Μιλώντας στη «δημοκρατία», υπενθυμίζει ότι η Τουρκία ανέκαθεν εργαζόταν με αυτή τη στρατηγική: «Είτε με ανακοινώσεις στα Ηνωμένα Εθνη είτε με διαπραγματεύσεις για οριοθέτηση θαλάσσιων ζωνών με άλλα κράτη. Με τη Λιβύη το κατάφερε, με τον Μόρσι της Αιγύπτου προσπάθησε. Η στρατηγική της ήταν αυτή ανέκαθεν». Οι παραβιάσεις, εξηγεί ο Μενεσιάν, δεν είναι καινούργιες και δεν έχουν σταματήσει το προηγούμενο διάστημα. Τούρκοι ψαράδες εμφανίζονται ήδη σε ελληνικά ύδατα έξω από τα Κύθηρα, σε περιοχές χωρίς καμία σχέση ούτε με τη «Γαλάζια Πατρίδα» ούτε με το τουρκολιβυκό μνημόνιο. «Οι παραβιάσεις -ούτως ή άλλως- υπάρχουν. Θέλουν να τις χρησιμοποιήσουν, θέλουν με κάθε τρόπο να τις νομιμοποιήσουν» λέει στη «δημοκρατία». Από τη στιγμή που εντάσσονται σε νομοθετικό πλαίσιο μάλιστα, η Τουρκία θα μπορεί να επικαλείται εσωτερικό δίκαιο για να δικαιολογεί κάθε κίνηση – «κάνει τα πάντα για να μπορεί να το χρησιμοποιήσει, να το νομιμοποιήσει και να πει ότι ό,τι κάνω από εδώ και πέρα είναι νόμιμο». Το timing, όμως τονίζει επιπρόσθετα, δεν είναι τυχαίο. Το νομοσχέδιο ξεδιπλώνεται τις ημέρες που η Αθήνα στέλνει τον υπουργό Εξωτερικών στην Τρίπολη για συνομιλίες με την αναγνωρισμένη κυβέρνηση της Λιβύης για τις θαλάσσιες ζώνες – κίνηση που, αν ευδοκιμήσει, θα ακυρώνει ουσιαστικά το τουρκολιβυκό μνημόνιο. «Δεν είναι τυχαίο που ανακοινώνεται όταν η Ελλάδα στέλνει τον υπουργό Εξωτερικών στην Τρίπολη. Αν μπουν σε συνομιλίες, είναι σαν να ακυρώνεται το τουρκολιβυκό μνημόνιο» σημειώνει χαρακτηριστικά. Και προσθέτει ότι οι κεμαλικοί, αυτοί που κατηγορούν τον Ερντογάν ότι «χάρισε» στην Ελλάδα 156 νησιά και νησίδες, δεν θα αποσύρουν τον νόμο σε περίπτωση αλλαγής ηγεσίας: «Ο,τι έκανε με τις γκρίζες ζώνες μετά τα Ιμια, προσπαθεί να κάνει τώρα, χωρίς όμως ένα θερμό επεισόδιο με νεκρούς». Κ. Λουκόπουλος: «Κανονικοποίηση της μη κανονικότητας» Ο Κωνσταντίνος Λουκόπουλος είναι αντιστράτηγος ε.α. και γεωστρατηγικός αναλυτής, ιδρυτικό μέλος του Ινστιτούτου Μεσογειακής Γεωστρατηγικής και Ασφάλειας και αναλυτής-εμπειρογνώμων στο αμερικανικό International Security and Strategy Group. Οπως εξηγεί στη «δημοκρατία», η κίνηση αυτή της Τουρκίας αποτελεί μέρος ενός πολύ τυπικού σχεδιασμού: «Σκέφτονται από τα θέματα δικαιοδοσιών έως και την επιβολή στην πράξη των διεκδικήσεών τους. Αφού πάντα προχωρούν έτσι, κάποια στιγμή θα προσπαθήσουν να το κατεβάσουν στο πεδίο – είτε με κάποιους αλιείς που θα βγάλουν είτε με κάποιες άλλες ενέργειες». Και τότε, προβλέπει, η ελληνική πλευρά θα αντιδράσει με τον γνωστό τρόπο: «Θα πουν ακόμα μια πρόκληση, δεν είναι και τίποτα πάρα πολύ σοβαρό». Αυτό, όπως λέει ο Λουκόπουλος στη «δημοκρατία», είναι η ουσία της τουρκικής στρατηγικής: «Κανονικοποίηση της μη κανονικότητας σε μια άλλη πίστα, χωρίς προς το παρόν στρατιωτικά μέσα». Η ποιοτική αλλαγή που φέρνει ο νόμος είναι ακριβώς αυτή: «Νόμος θα είναι και θα πει: κοιτάξτε, εμείς έχουμε νόμο και όλες οι ενέργειές μας πηγάζουν από αυτόν. Θέλει να βασίσει νομικά τις όποιες διεκδικήσεις έχει. Αυτό είναι το θέμα». Η Ελλάδα, τονίζει ο κ. Λουκόπουλος, πρέπει να είναι έτοιμη να απαντήσει. Να απαντήσει όχι μόνο ξεκαθαρίζοντας ότι δεν επηρεαζόμαστε από οποιαδήποτε πράξη εσωτερικού δικαίου της Τουρκίας, αλλά και υποστηρίζοντας στην πράξη τους ισχυρισμούς της. Ακόμα και με στρατιωτικά μέσα, αν χρειαστεί. Ι. Μάζης: «Αν δεν το κάνουμε τώρα, θα τρέχουμε να αντιδρούμε μέσα στο πλαίσιο που θα έχουν ορίσει εκείνοι» Ο Ιωάννης Μάζης είναι ομότιμος καθηγητής Οικονομικής Γεωγραφίας και Γεωπολιτικής Θεωρίας στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, θεωρούμενος και ο «πατέρας» της ελληνικής γεωπολιτικής. Μιλώντας στη «δημοκρατία», θέτει το ζήτημα από την αρχή, χωρίς περιστροφές. Σύμφωνα με τον κ. Μάζη, οι Τούρκοι ιστορικά εννοούν τις εξαγγελίες τους μέχρι ένα συγκεκριμένο σημείο: «Μέχρι το σημείο της θερμής συγκρούσεως εκεί αφίστανται, διότι αντιλαμβάνονται ότι δεν είναι δόκιμο γι’ αυτούς να συγκρουστούν με ένα οργανωμένο αμυντικά κράτος εντός της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας, το οποίο είναι κράτος-μέλος της Ευρωπαϊκής Ενωσης». Σταματούν ακριβώς εκεί που χρειάζεται, για να παρεμποδίσουν κάθε θετική κίνηση της Αθήνας. Τα παραδείγματα, όπως τα απαριθμεί ο Μάζης στη «δημοκρατία», είναι σαφή. Πρώτα η Κάσος: Οι τουρκικές μονάδες εξανάγκασαν την ελληνική πλευρά να μην ολοκληρώσει την πόντιση του ενεργειακού καλωδίου που θα συνέδεε την Ελλάδα με την υπόλοιπη Ευρώπη. Η Ελλάδα υποχώρησε, παραχωρώντας εθνικά δικαιώματα. Μετά, η υποβολή στο Γραφείο Ωκεανών και Θαλασσών του ΟΗΕ τόσο του σχεδίου της «Γαλάζιας Πατρίδας» όσο και του πολιτικού μνημονίου, δουλεύοντας συστηματικά, επιμένοντας στο να πείσουν τη διεθνή κοινότητα για δικαιώματα που ισχυρίζονται ότι έχουν στο Αιγαίο και στην ανατολική Μεσόγειο. «Αυτό τους κάνει να πιστεύουν ότι θα συνεχίσουμε στο ίδιο μοτίβο» λέει ο κ. Μάζης. «Και βεβαίως με αυτού του είδους την εξέλιξη θα κατοχυρώσουν ένα είδος χρησικτησίας, το οποίο θα μπορούν να επικαλούνται σε οποιαδήποτε διμερή συμφωνία». Η Τουρκία, εξηγεί ο κ. Μάζης, δεν θέλει νομική ρύθμιση μέσω του Δικαίου της Θάλασσας, γιατί γνωρίζει ότι αυτό προβλέπει τα ίδια δικαιώματα για βράχους και νησίδες με τα χερσαία παράκτια τμήματα και ότι η υφαλοκρηπίδα ελληνικού κράτους ισχύει ipso facto et ab initio εξαρχής, χωρίς καμία διαπραγμάτευση. «Δεν θέλουν νομική ρύθμιση γιατί η νομική ρύθμιση μέσω του Δικαίου της Θάλασσας προβλέπει τα ίδια δικαιώματα για τους βράχους και τις νησίδες με τα χερσαία παράκτια τμήματα σε ό,τι αφορά την αποκλειστική οικονομική ζώνη» λέει στη «δημοκρατία». Θέλουν πολιτική διαφορά, όχι νομική – γιατί στη νομική χάνουν. Και εδώ ο κ. Μάζης εισάγει ένα επιχείρημα που η ελληνική κυβέρνηση αποφεύγει συστηματικά να θίξει. Η Τουρκία δεν έχει υπογράψει το Δίκαιο της Θάλασσας και επικαλείται αυτό για να αποφύγει το ITLOS. Στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης (ΔΔΧ) όμως μπορεί να παραστεί στο πλαίσιο συνυποσχετικού. Οπως επισημαίνει ο κ. Μάζης, το Ισραήλ -που επίσης δεν έχει υπογράψει το Δίκαιο της Θάλασσας- εφάρμοσε τον κανόνα της μέσης γραμμής ατύπως, ως εθιμικό δίκαιο, όταν όρισε την αποκλειστική οικονομική ζώνη και την υφαλοκρηπίδα του με την Κύπρο χωρίς να πάει καν σε δικαστήριο. «Το εθιμικό δίκαιο ισχύει ούτως ή άλλως, από τη στιγμή που η σύμβαση UNCLOS έχει υπογραφεί από 171 κράτη και την Ευρωπαϊκή Ενωση» λέει χαρακτηριστικά. Ερώτημα Το κρίσιμο ερώτημα, όμως, όπως το θέτει ο ίδιος στη «δημοκρατία», δεν είναι νομικό – είναι πολιτικό. Ακόμα και αν οι Τούρκοι δεν θέλουν να οδηγηθούν σε διεθνές δικαστήριο, ο νόμος που ψηφίζεται αλλάζει κάτι άμεσα: «Από τη στιγμή που αυτός ο νόμος θα ψηφιστεί, θα πρέπει η Ελλάδα να κάνει κάθε μέρα κινήσεις για να δείξει ότι δεν τον λαμβάνει υπόψη». Αντί γι’ αυτό, υπάρχει μια κίνηση που θα αντιστρέψει τους ρόλους εντελώς. Η λύση, κατά τον κ. Μάζη, είναι μία: Άμεση επέκταση των χωρικών υδάτων από τα 6 στα 12 ναυτικά μίλια. Πράξη μονομερώς ασκούμενη, πλήρως συμβατή με το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας, που δεν αντιβαίνει σε κανένα νομοθετικό πλαίσιο. «Αν δεν το κάνουμε τώρα, θα είμαστε αναγκασμένοι μετά την ψήφιση του νομοθετήματος να προβαίνουμε σε παραχωρήσεις εντός αυτού, το οποίο δεν έχει καμία διεθνή ισχύ, αλλά οι Τούρκοι θα θεωρήσουν τον εαυτό τους υποχρεωμένο να το υπερασπιστούν» λέει στη «δημοκρατία». Αν η Ελλάδα επεκτείνει τώρα, η Τουρκία θα βρεθεί να τρέχει να αμφισβητήσει χωρίς νομικό έρεισμα, «θα είναι εκείνοι που θα εμφανίζονται αδύναμοι» λέει ο κ. Μάζης. Αν δεν επεκτείνει, θα βρεθεί να αντιδρά κάθε μέρα μέσα στο πλαίσιο που θα έχει ορίσει η Αγκυρα. Το ίδιο ακριβώς, καταλήγει, συνέβη με το casus belli – επί χρόνια χρησιμοποιείται για να εμποδίσει τη χώρα να ασκήσει τα νόμιμα δικαιώματά της. Τώρα, ο νέος νόμος μετατρέπει τη διαφορά από διπλωματική σε νομική για την Τουρκία. «δημοκρατία»

To παραλήρημα που ακολουθεί ακουμπάει κάτι που με απασχολεί εδώ και πάρα πολλά χρόνια... ...και για το οποίο είχα γράψει το μακρινό 2010! Ένα θέμα, που στη χώρα που ζούμε ήταν και θα είναι πάντα επίκαιρο… Επί δεκαετίες, η Ελλάδα ήταν αυτή που όλοι (οι κάπως παλαιότεροι) ξέραμε. Ψωροκώσταινα, και σε γενικές γραμμές ταυτισμένη πατροπαράδοτα με τη στέρηση και τη μιζέρια. Μέχρι πριν 30 χρόνια, για να αγοράσεις ένα Ζάσταβα, θα έπρεπε να πουλήσεις χωράφι, και να βάλεις και δεκάδες γραμμάτια. Μικρή αστική τάξη, μεγάλος αριθμός μικρογεωργών-κτηνοτρόφων, και μια μικροσκοπική, στρεβλά αναπτυγμένη μεγαλοαστική τάξη, που η ΕΟ 7Ν πολύ ορθά ονόμασε ΛΜΑΤ (λούμπεν μεγαλοαστική τάξη), και η οποία σήμερα εκπροσωπείται από κρατικοδίαιτους «επιχειρηματίες», φίλους του αφεντικού του Μαξίμου. Οι πιο πλούσιοι εξ ημών είναι χθεσινοί, με την έννοια ότι έγιναν πλούσιοι τα τελευταία 60-80 χρόνια, εκμεταλλευόμενοι κατοχές, χουντοδάνεια, θαλασσοδάνεια, γρηγοράδες, επιδοτήσεις, και κυρίως δημόσια έργα (με αντάλλαγμα). Δεν έχουμε, ούτε είχαμε ποτέ παραδοσιακή μεγαλοαστική βιομηχανική τάξη, και αυτή που υπήρχε (αν υπήρχε) τον 19ο αιώνα, διαλύθηκε στα εξ ων συνετέθη. Όσο για τους εφοπλιστές… αφήστε το. Σημαία ευκαιρίας, κι από κει παν κι άλλοι. Ζούμε λοιπόν σε καθεστώς στρεβλού κρατικοδίαιτου παρασιτικού καπιταλισμού (crony capitalism), με όλα τα παρεπόμενά του, με ελεγχόμενες «εξουσίες», κυρίως την τέταρτη, την οποία διακατέχουν οι «επιχειρηματίες» που λέγαμε, και «πολίτευμα» την τηλεοπτική κληρονομική δημοκρατία… Αν στην παραπάνω θλιβερή οικονομική εικόνα, προσθέσουμε και την πολιτική κατάσταση που επικρατούσε ανέκαθεν στη χώρα μας, δηλαδή τη διχόνοια, τη δεξιά κυριαρχία, και τον διαχωρισμό των πολιτών σε εθνικόφρονες και σε μιάσματα, τότε είναι πολύ εύκολο να καταλάβουμε τη μεγάλη επιτυχία του ΠΑΣΟΚ στη δεκαετία του `80, που ήρθε υποσχόμενο να τα αλλάξει όλα. Και πολλά τα άλλαξε. Άλλα προς το καλύτερο, κι άλλα προς το χειρότερο. Όσοι όμως ήξεραν, είχαν αντιληφθεί ότι οικονομικά τουλάχιστον, η πολιτική του Ανδρέα θα μας οδηγήσει σε γκρεμό. Οι υπόλοιποι χειροκροτούσαν(με). Τι σχέση όμως μπορεί να έχει εκείνο το ΠΑΣΟΚ με το σημερινό; Τι σχέση μπορεί να έχει ο μερακλής, γυναικάς, διανοούμενος, χαρισματικός, έστω λαοπλάνος Ανδρέας με τον Ανδρουλάκη; Ο ένας έπινε ουίσκι, και άκουγε Βασίλη Τσιτσάνη, κι ο άλλος θυμίζει εποχικό εργάτη γης που ακούει Τάμτα… Εν πάση περιπτώσει, μεσολάβησε και το ΠΑΣΟΚ του (Αμερικανού) Γιωργάκη, εκείνο που μας έβαλε στα μνημόνια, θέτοντας σε κίνηση ένα σχέδιο που υπήρχε από καιρό, και που κατά τη γνώμη εμού του ποταπού θέλει συνεκμετάλλευση του Αιγαίου, παραχώρηση της Δυτικής Θράκης, και πολύ φοβάμαι, αποσκίρτησης της ευρύτερης Μακεδονίας μας, με τη Θεσσαλονίκη να παίζει το ρόλο ενός πολυπολιτισμικού φυλετικού χωνευτηρίου, που θα αποτελεί τη δίοδο στη θάλασσα της βαλκανικής (υπό γερμανική επιρροή) ενδοχώρας. Κάτι σαν ελεύθερη εμπορική ζώνη της βαλκανικής χερσονήσου. Όλα αυτά, όσο απίθανα κι αν ακούγονται, μπορεί όντως να γίνουν. Ο χρόνος είναι αμείλικτος. Να μην ξεχνάμε πως μέχρι το 1912, σαν χθες ιστορικά, ένα πετάρισμα του βλεφάρου μας δηλαδή, η Θεσσαλονίκη ήταν… Οθωμανική. Όλα αυτά τα δυσοίωνα μεθοδεύονται από καιρό, αναβάλλονται κατά καιρούς, όμως η μεγάλη ευκαιρία ήρθε με την αναπάντεχη(;) οικονομική κρίση του 2009 που όλα τα επιτάχυνε. Το βλέπουμε παντού. Σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας. Ακόμη κι αυτή η ανοχή προς τη λαθρομετανάστευση, τη θεσμοθετημένη ατιμωρησία, και προς την εγκληματικότητα, παίζει το ρόλο της. Το έχουμε δει παλιότερα σε αναπτυγμένες χώρες όπως είναι η Αμερική. Όταν κάποιοι που εκπροσωπούν τα μεγάλα συμφέροντα θέλουν να αποκτήσουν μια περιοχή, την υποβαθμίζουν τεχνηέντως, και αργότερα την αγοράζουν κοψοχρονιά με σκοπό να την… αναπτύξουν. Θυμάστε τον Τραμπ που έλεγε πως θέλει να κάνει τη Γάζα… Ντουμπάι; Αφού πρώτα αυτή διαλυθεί από τις ισραηλινές βόμβες; Άσχετα αν δεν του έκατσε ακόμη, και το μόνο που επετεύχθη είναι να κινδυνεύει το Ντουμπάι να γίνει Γάζα. Όπως στο Αιλάντα, όταν μια κυβέρνηση θέλει να ξεπουλήσει μια δημόσια υπηρεσία, π.χ. αεροπορική εταιρία, αεροδρόμια, τρένα, λιμάνια, εθνικές οδούς, κλπ. πρώτα την απαξιώνει και τη δυσφημεί, δεν βάζει ούτε ευρώ, και στη συνέχεια με την ανοχή (και το χειροκρότημα) του σοφού λαού, τη δίνει κοψοχρονιά σε «ιδιώτες» (επιδοτούμενους από το δημόσιο), και όλα καλά. Όλοι οι εμπλεκόμενοι τρώνε με χρυσά κουτάλια, και ο λαός μένει με τα χέρια μελανιασμένα από τα παλαμάκια. Το ίδιο ακριβώς έργο βλέπουμε και στα εθνικά, μόνο που η εν λόγω «περιοχή-υπηρεσία» είναι ολόκληρη η Ελλάδα. Την οποία υποβαθμίζουν συστηματικά, μέσα από την αλλοίωση της ιστορίας της, της παιδείας της, της εθνικής της ταυτότητας, και μέσα ακόμη από την ανεξέλεγκτη εγκληματικότητα, και μετανάστευση. Δεν μπορώ να βγάλω από τον νου μου, ότι κάθε κίνηση, τόσο του Σύριζα, όσο και της σημερινής κυβέρνησης του «ανέμελου», εξυπηρετεί ένα ακόμη βήμα σε κάποιο σχέδιο που έχει εξυφανθεί προ πολλού, και που έχει ως σκοπό την εξαφάνιση της Ελλάδας όπως την ξέραμε. Τη μετάλλαξή της σε κάποιο άλλο μόρφωμα, πολυπολιτισμικό, woke, και σαφώς πιο ακίνδυνο, πιο χειραγωγίσιμο. Με την πολιτική ορθότητα, τον φασισμό δηλαδή του 21ου αιώνα, να κυριαρχεί παντού. Η περιοχή μας είναι γεωστρατηγικά ένα μαγαζί γωνία. Βρίσκεται στο σταυροδρόμι των ηπείρων. Και εν όψει της γεωγραφικής μετατόπισης των παγκόσμιων πολιτικών και οικονομικών συσχετισμών, εν όψει των παγκόσμιων ανακατατάξεων, η Ελλάδα είναι πιο σημαντική από ποτέ. Αν προσθέσουμε και τα οικονομικά της ατού (φημολογούμενο πετρέλαιο, μέταλλα, κλπ) τότε η εικόνα ξεκαθαρίζει ακόμη περισσότερο. Εκτός κι αν όλα αυτά δεν ενδιαφέρουν τους μεγάλους, και απλά θέλουν τη μπανανία μας ως θέρετρο, και τους Ελληνέζους ως σερβιτόρους και μπαρίστας για τους εργάτες και τους συνταξιούχους της υπόλοιπης (πραγματικά αναπτυγμένης) Ευρώπης. Αλήθεια θυμόσαστε την πρώτη κίνηση του αμερικανοτραφούς ΓΑΠ μόλις εκλέχτηκε πρωθυπουργός, εν μέσω παγκόσμιας οικονομικής κρίσης; Αν θυμάμαι καλά, συναντήθηκε με τον Ερντογάν. Την πρώτη μέρα της εκλογής του!!! Βγάζοντας και έναν «δεκάρικο» από το… Καστελόριζο! Αυτό εμένα τον κακοπροαίρετο κάτι μου λέει. Μεσολάβησε όμως η κρίση και οι «σαμαροβενιζέλοι», οπότε το σχέδιο μπήκε στο ράφι… Εξ ου και ο νταλκάς των Γερμανών να ρίξουν τον Σαμαρά και να φέρουν το γελαστό παιδί. Ο ψηλός δεν τους βόλευε. Εν ολίγοις, η Ελλάδα για μια ακόμη φορά, ως αδύναμος κρίκος, αποτέλεσε πεδίο δοκιμής κάποιου παγκόσμιου πειράματος. Καλώς ή κακώς, οι μεγάλες δυνάμεις από την αρχή μας ήθελαν μέχρι τη Λάρισα, ως ένα συμβολικό κράτος προτεκτοράτο, που θα θυμίζει στον κόσμο το αρχαιοελληνικό κλέος. Δεν είχαν σκοπό ούτε τη Μακεδονία να μας δώσουν, ούτε τη Θράκη, ούτε τα νησιά. Αυτά τα πήραμε λόγω έκτακτων συγκυριών, κάποιων χαρισματικών προσωπικοτήτων, και λόγω καταστροφικών παγκόσμιων πολέμων. Από τους οποίους βγήκαμε μεν νικητές, καθότι στη σωστή πλευρά, έλα όμως που όλες μας οι υποδομές σήμερα (τρένα, αεροδρόμια, λιμάνια, τηλεπικοινωνίες, κλπ.) είναι ιδιοκτησία των τότε ηττημένων! Μια ακόμη ελληνική πρωτοτυπία… Ακόμη και η χρεοκοπία, την οποία αποφύγαμε επί Σύριζα, την αποφύγαμε επειδή, όπως είπε τότε ο Ολάντ «δεν μπορούμε να διώξουμε τη χώρα του Πλάτωνα από την Ευρώπη». Τώρα που τα διεθνή πράγματα έχουν κάπως ομαλοποιηθεί, ασχέτως των (πρόσκαιρων) πολέμων σε Ουκρανία και Ιράν, που απλά θα ανακατατάξουν τις ισορροπίες που λέγαμε, το αρχικό σχέδιο ξαναμπαίνει δειλά δειλά μπροστά. Με τον πρόθυμο Κυριάκο στο τιμόνι αυτή τη φορά. Ποιο είναι αυτό; Συρρίκνωση της χώρας μας σε όλα τα επίπεδα. Και η διαρκής οικονομική κρίση που ζούμε, μαζί με την ακρίβεια, τον πληθωρισμό, την καταστροφή της εγχώριας παραγωγής, και τη συνεχώς επαπειλούμενη πτώχευσή μας, που διακήρυττε και ο Δρ. Μπαρουφάκης, φανατικός της «ελεγχόμενης» χρεοκοπίας, είναι το πασπαρτού των μεγάλων για να μας αποτελειώσουν… μόλις όμως βρουν τον χρόνο. Αλήθεια, ποιος από εμάς θα νοιάζεται για το Καστελόριζο, ή την Κομοτηνή, όταν δεν θα έχει (εισαγόμενο) γάλα για τα παιδιά του; Ποιος από εμάς θα αρνηθεί υποσχέσεις πετροδολαρίων, με αντάλλαγμα την… Κρήτη, όταν θα είναι άνεργος και θα ψάχνει στα σκουπίδια, ή θα γλείφει για να διοριστεί μετακλητός; Δυστυχώς, αυτό θα γίνει κάποτε, παρά τις αντιδράσεις που σίγουρα θα προκύψουν, όπως και σε άλλες περιπτώσεις της ελληνικής ιστορίας, αλλά θα γίνει επειδή ο εχθρός είναι ήδη εντός των τειχών. Κάποτε τον έλεγαν Εφιάλτη, κάποτε Πήλιο Γούση, και κάποτε κάποιος δικός μας άνοιξε διάπλατα την κερκόπορτα. Πάντα υπήρχε ένας τέτοιος γηγενής εχθρός στα παρασκήνια. Σήμερα, αυτός ο «εχθρός» δεν χρειάζεται να κρύβεται στις σκιές, ούτε θα μας προδώσει στα κρυφά. Σήμερα μας κυβερνά, και οι μισοί Έλληνες τον χειροκροτούμε με ενθουσιασμό. Προσφέρει, λέμε, σταθερότητα! Είναι σαν το αστείο που συνηθίζουμε να λέμε, πως αν δεν θέλεις να σε γράψουν, άφησε το αμάξι σου μπροστά στην τροχαία. Κρύψου στα φανερά. Ποια είναι η λύση; Έστω για μια απλή παράταση-αναβολή του δυστοπικού αυτού μέλλοντός μας; Μαντέψτε… Είναι ψηλός, είναι έμπειρος, είναι έντιμος, είναι πατριώτης, και δεν μασάει από τις φανφάρες του «υπαρκτού μητσοτακισμού», και των λακέδων του, που στην προσπάθειά τους να αυξήσουν περαιτέρω τα ακίνητα και τις καταθέσεις τους, είναι ικανοί να θεσμοθετήσουν μέχρι και το Ραμαζάνι… Εκτός κι αν θέλουμε να επιταχύνουμε τις δυσμενείς εξελίξεις, και επιλέξουμε πάλι το «γελαστό παιδί», που ξέρει και «εγγλέζικα» πια, και επιστρέφει πιο ώριμο από ποτέ για να μας ξανασώσει…

Η Ταϊβάν θα κρίνει εάν θα ...υπάρξει πόλεμος Κίνας με ΗΠΑ! Ο Τράμπ πάντως, ισχυρίζεται πως είναι...εξαιρετικές οι συνομιλίες! Η αναφορά του Σι Τζιπίνκ στην... Παγίδα του Θουκυδίδη - Σε έναν εμπορικό πόλεμο δεν υπάρχουν νικητές... - Eλόν Μάσκ: Υπέροχες συνομιλίες... Τον τόνο των κρίσιμων συνομιλιών στο Πεκίνο με τον πρόεδρο των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ έδωσε ο Κινέζος πρόεδρος, Σι Τζινπίνγκ, ο οποίος υποστήριξε πως το πιο σημαντικό ζήτημα στις σινο-αμερικανικές σχέσεις είναι η Ταϊβάν προειδοποιώντας μάλιστα πως αν δεν αντιμετωπιστεί σωστά, τότε η κατάσταση θα γίνει επικίνδυνη και οι δύο χώρες μπορεί να οδηγηθούν ακόμα και σε σύγκρουση... Μάλιστα οι συνομιλίες είχαν αναφορά και στην αρχαία Ελλάδα με τον Κινέζο πρόεδρο να μιλά για την περίφημη... παγίδα του Θουκυδίδη! Είναι σαφές πως από την πρώτη στιγμή ο Σι Τζινπίνγκ θέλησε να θέσει τα κρίσιμα σημεία της κινεζικής ατζέντας και να ζητήσει από τον πρόεδρο Τραμπ, ο οποίος προσέρχεται στις συνομιλίες... αδύναμος μετά και την ταπείνωση στον πόλεμο στο Ιράν, να ξεκαθαρίσει τη στάση των ΗΠΑ, η οποία ακολουθεί μια γραμμή στρατηγικής ασάφειας… Θετικά ωστόσο είναι τα μηνύματα από τις επαφές Αμερικανών επιχειρηματιών και κινεζικής αντιπροσωπείας για θέματα εμπορίου με τον Αμερικανό επιχειρηματία, Ελον Μασκ να χαρακτηρίζει υπέροχες τις συνομιλίες. Πάντως η συνάντηση των δύο ηγετών άρχισε με τους καλύτερους δυνατούς οιωνούς με τον πρόεδρο Τραμπ να χαρακτηρίζει τον Κινέζο ομόλογό του «μεγάλο ηγέτη», με τον οποίο, όπως είπε, έχει «μια φανταστική σχέση» ενώ θετικά ήταν τα μηνύματα και των Αμερικανών επιχειρηματιών από τις πρώτες επαφές που είχαν με τις αντίστοιχες κινεζικές αντιπροσωπείες. Η Ταϊβάν θα τα κρίνει όλα Κατά τη διάρκεια των συνομιλιών που διήρκεσαν περίπου 2 ώρες και 15 λεπτά, ο Κινέζος ηγέτης Σι Τζινπίνγκ έθεσε το ευαίσθητο ζήτημα της Ταϊβάν στον πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ, σύμφωνα με το κινεζικό κρατικό πρακτορείο ειδήσεων Σινχουά. Ο Σι τόνισε ότι «το ζήτημα της Ταϊβάν είναι το σημαντικότερο θέμα στις σχέσεις Κίνας–ΗΠΑ». «Εάν αντιμετωπιστεί σωστά, οι σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών μπορούν να διατηρήσουν τη συνολική τους σταθερότητα. Εάν δεν αντιμετωπιστεί σωστά, οι δύο χώρες μπορεί να συγκρουστούν ή ακόμη και να οδηγηθούν σε αντιπαράθεση, ωθώντας ολόκληρη τη σχέση Κίνας–ΗΠΑ σε μια πολύ επικίνδυνη κατάσταση», δήλωσε ο Σι, σύμφωνα με το Σινχουά. Η αναφορά του Σινχουά στις δηλώσεις του Σι αποτελεί την πρώτη ενημέρωση από το κινεζικό πρακτορείο σχετικά με όσα συζητούν οι δύο ηγέτες στη συνάντησή τους κεκλεισμένων των θυρών, η οποία βρίσκεται σε εξέλιξη. Το κυβερνών Κομμουνιστικό Κόμμα της Κίνας έχει δεσμευθεί να «επανενώσει» την Ταϊβάν με την Κίνα, παρότι δεν έχει ποτέ ασκήσει έλεγχο στο αυτοδιοικούμενο και δημοκρατικό νησί. Η Ουάσινγκτον διατηρεί ισχυρές ανεπίσημες σχέσεις με την Ταϊβάν και έχει πουλήσει στο νησί προηγμένα οπλικά συστήματα αξίας δισεκατομμυρίων δολαρίων, με διακομματική στήριξη, παραμένοντας ωστόσο σκόπιμα ασαφής ως προς το αν θα παρέμβει στρατιωτικά σε περίπτωση κινεζικής επίθεσης. Η αναφορά του Σι Τζινπίνγκ ... στον Θουκυδίδη! Ιδιαίτερη εντύπωση προκάλεσε η αναφορά του Σι Τζινπίνγκ στον Θουκυδίδη. Καθώς βρισκόταν απέναντι από τον Ντόναλντ Τραμπ, ο Σι Τζινπίνγκ έθεσε ένα ερώτημα: Αν οι ΗΠΑ και η Κίνα μπορούν «να ξεπεράσουν τη λεγόμενη Παγίδα του Θουκυδίδη». Η αναφορά παραπέμπει στην παρατήρηση του αρχαίου Έλληνα ιστορικού και στρατηγού Θουκυδίδη, ο οποίος υποστήριξε ότι η αιτία του Πελοποννησιακού Πολέμου – που διέλυσε την αρχαία Ελλάδα – ήταν η άνοδος της Αθήνας, η οποία απειλούσε την κατεστημένη δύναμη της Σπάρτης. Η «Παγίδα του Θουκυδίδη» εξελίχθηκε έκτοτε σε μια απλή θεωρία: ότι η σύγκρουση προκύπτει όταν μια ανερχόμενη δύναμη αμφισβητεί μια κυρίαρχη δύναμη. Ο όρος διατυπώθηκε και χρησιμοποιήθηκε σε σχέση με τις σχέσεις ΗΠΑ–Κίνας από τον καθηγητή του Χάρβαρντ Γκράχαμ Άλισον, ο οποίος επισκέπτεται συχνά την Κίνα. Το 2017 είχε γράψει ότι «εκτός αν η Κίνα είναι πρόθυμη να περιορίσει τις φιλοδοξίες της ή η Ουάσινγκτον αποδεχθεί ότι θα γίνει η δεύτερη δύναμη στον Ειρηνικό, μια εμπορική σύγκρουση, μια κυβερνοεπίθεση ή ένα ατύχημα στη θάλασσα θα μπορούσαν σύντομα να κλιμακωθούν σε ολοκληρωτικό πόλεμο». Η επιλογή του Σι να αναφερθεί στην «παγίδα» στις εναρκτήριες δηλώσεις του προς τον Τραμπ στέλνει σαφές μήνυμα για το είδος της σταθερότητας που επιθυμεί να δει στις σχέσεις των δύο χωρών. «Το αν η Κίνα και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να ξεπεράσουν τη λεγόμενη Παγίδα του Θουκυδίδη και να διαμορφώσουν ένα νέο πρότυπο σχέσεων μεταξύ μεγάλων δυνάμεων… είναι ερωτήματα της ιστορίας, ερωτήματα του κόσμου και ερωτήματα των λαών», δήλωσε ο Σι στον Τραμπ. «Είναι επίσης οι απαντήσεις της εποχής μας, τις οποίες εσείς και εγώ, ως ηγέτες μεγάλων χωρών, πρέπει να γράψουμε μαζί», πρόσθεσε. Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Σι αναφέρεται στην «Παγίδα του Θουκυδίδη». Το είχε κάνει και κατά την επίσκεψή του στην Ουάσινγκτον το 2015, όπου είχε υποστηρίξει ότι μια τέτοια παγίδα δεν αποτελεί αναπόφευκτη πραγματικότητα, αλλά μια κατάσταση που τα κράτη δημιουργούν μόνα τους όταν «πέφτουν σε στρατηγικές λανθασμένες εκτιμήσεις», σύμφωνα με κινεζικά κρατικά μέσα ενημέρωσης. Νέο πλαίσιο για τις διμερείς σχέσεις Ο Σι δήλωσε ότι η Κίνα και οι Ηνωμένες Πολιτείες θα οικοδομήσουν εποικοδομητικές, στρατηγικές και σταθερές σχέσεις ως νέο πλαίσιο για τις διμερείς σχέσεις των δύο χωρών. Σύμφωνα με τον Σι, αυτό το νέο πλαίσιο θα προσφέρει στρατηγική κατεύθυνση στις σχέσεις Κίνας–ΗΠΑ για τα επόμενα τρία χρόνια και πέρα από αυτά. Ο Σι ανέφερε ότι οι δύο πλευρές θα επεκτείνουν τη συνεργασία τους στους τομείς του εμπορίου, της γεωργίας, της υγειονομικής περίθαλψης, του τουρισμού και της επιβολής του νόμου. Οι δύο πρόεδροι αντάλλαξαν επίσης απόψεις για την κατάσταση στη Μέση Ανατολή, την κρίση στην Ουκρανία και την κατάσταση στην Κορεατική Χερσόνησο, όπως αναφέρει σε ανακοίνωση του το υπουργείο Εξωτερικών της Κίνας. Τραμπ: Εξαιρετικές οι συνομιλίες Από την πλευρά του ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ χαρακτήρισε εξαιρετικές τις συνομιλίες με τον Σι Τζινπίνγκ. Ερωτηθείς σχετικά από δημοσιογράφο κατά την επίσκεψή του στον Ναό του Ουρανού, ο Τραμπ είπε πως ήταν εξαιρετικές οι συνομιλίες. «Υπέροχο μέρος. Απίστευτο. Η Κίνα είναι όμορφη», πρόσθεσε ο Τραμπ. Σι Τζινπίνγκ: Σε έναν εμπορικό πόλεμο δεν υπάρχουν νικητές, θετικές οι συνομιλίες για το εμπόριο Εμπορικές αντιπροσωπείες από τις ΗΠΑ και την Κίνα συναντήθηκαν την Τετάρτη και είχαν θετικές συνομιλίες, δήλωσε ο Κινέζος ηγέτης Σι Τζινπίνγκ, σύμφωνα με το κινεζικό κρατικό πρακτορείο Σινχουά. «Έχει αποδειχθεί ξανά και ξανά ότι σε έναν εμπορικό πόλεμο δεν υπάρχουν νικητές», ανέφερε ο Σι, σύμφωνα με το Σινχουά. «Η ουσία των οικονομικών και εμπορικών σχέσεων Κίνας–ΗΠΑ είναι το αμοιβαίο όφελος και η συνεργασία που οδηγεί σε κοινή επιτυχία. Μπροστά στις διαφορές και τις τριβές, η ισότιμη διαβούλευση είναι η μόνη σωστή επιλογή» είπε ο Κινέζος πρόεδρος. «Χθες, οι οικονομικές και εμπορικές ομάδες των δύο πλευρών κατέληξαν σε ένα συνολικά ισορροπημένο και θετικό αποτέλεσμα, κάτι που αποτελεί καλή είδηση για τους λαούς των δύο χωρών αλλά και για ολόκληρο τον κόσμο», πρόσθεσε. Αμερικανοί και Κινέζοι εμπορικοί απεσταλμένοι συναντήθηκαν στη Νότια Κορέα την Τετάρτη, λίγες ώρες πριν ο Ντόναλντ Τραμπ προσγειωθεί στο Πεκίνο. Οι δασμοί αναμένεται να αποτελέσουν βασικό θέμα των συνομιλιών, καθώς οι δύο χώρες εξακολουθούν να βρίσκονται σε μια προσωρινή εκεχειρία μετά την περσινή σφοδρή αμοιβαία επιβολή δασμών. Τραμπ: Μεγάλος ηγέτης ο Σι Τζινπίνγκ Πάντως, το κλίμα μπροστά στις κάμερες ήταν ιδιαίτερα θερμό μεταξύ των δύο ηγετών, οι οποίοι απηύθυναν ο ένας στον άλλο μήνυμα συνεργασίας. Ο Σι ξεκίνησε περιγράφοντας την ταραχώδη παγκόσμια κατάσταση, λέγοντας ότι ο κόσμος «έχει φτάσει σε ένα νέο σταυροδρόμι». Στη συνέχεια δήλωσε ότι οι ΗΠΑ και η Κίνα «πρέπει να είναι εταίροι και όχι αντίπαλοι, να επιτυγχάνουν επιτυχίες ο ένας για τον άλλον, να ευημερούν μαζί» και να συνεργάζονται για τις παγκόσμιες προκλήσεις. Ο Τραμπ εξήρε τη «φανταστική σχέση» τους, χαρακτήρισε τον Σι «μεγάλο ηγέτη» και είπε: «Είναι τιμή μου να είμαι φίλος σου και η σχέση μεταξύ της Κίνας και των ΗΠΑ θα είναι καλύτερη από ποτέ». Αυτή είναι η πρώτη δια ζώσης συνάντηση των Τραμπ και Σι από τότε που συναντήθηκαν στη Νότια Κορέα τον περασμένο Οκτώβριο. Ο Τραμπ, που έφτασε στο Πεκίνο το βράδυ της Τετάρτης τοπική ώρα, βρέθηκε το πρωί στην πλατεία Τιανάνμεν, όπου τον περίμενε ο Σι μαζί με αντιπροσωπείες κορυφαίων Αμερικανών και Κινέζων αξιωματούχων. Τελετή Οι δύο ηγέτες περπάτησαν πάνω σε κόκκινο χαλί και παρακολούθησαν από μικρή εξέδρα μια εντυπωσιακή τελετή, με επίδειξη τιμητικής φρουράς, τελετουργική μουσική και ομάδα παιδιών που ζητωκραύγαζαν και κρατούσαν λουλούδια. Αμερικανικές και κινεζικές σημαίες βρίσκονταν παντού μπροστά από το Μέγαρο του Λαού. Ο Σι φάνηκε να γνωρίζει καλά τις προτιμήσεις του προέδρου και ο Τραμπ έδειχνε εμφανώς ενθουσιασμένος. Μήνυμα σε Αμερικανούς επιχειρηματίες: Θα έχετε ευρύτερες προοπτικές στην Κίνα Το κινεζικό πρακτορείο Σινχουά δημοσίευσε μια ιδιαίτερα θετική αποτίμηση της συνάντησης του Σι Τζινπίνγκ με κορυφαίους Αμερικανούς επιχειρηματίες που συνοδεύουν τον Τραμπ στο ταξίδι του στην Κίνα. Σύμφωνα με το πρακτορείο, ο Ντόναλντ Τραμπ παρουσίασε την ομάδα στον Σι λέγοντας ότι πρόκειται για «διακεκριμένους εκπροσώπους της αμερικανικής επιχειρηματικής κοινότητας», οι οποίοι «σέβονται και εκτιμούν όλοι την Κίνα». Ο Τραμπ τους ενθάρρυνε να συνεργαστούν με την Κίνα, ενώ οι ίδιοι ανέφεραν στον Σι ότι «εκτιμούν ιδιαίτερα την κινεζική αγορά» και επιθυμούν να ενισχύσουν περαιτέρω την επιχειρηματική τους παρουσία στη χώρα. Ο Σι δήλωσε προς την αντιπροσωπεία ότι οι αμερικανικές επιχειρήσεις υπήρξαν καθοριστικές για τη μεταρρύθμιση και το άνοιγμα της Κίνας προς τον κόσμο και υπογράμμισε ότι καλωσορίζει περισσότερη «αμοιβαία επωφελή συνεργασία με την Κίνα», προσθέτοντας ότι «οι αμερικανικές εταιρείες θα έχουν ευρύτερες προοπτικές στην Κίνα». Η αντιπροσωπεία του Τραμπ περιλαμβάνει επικεφαλής εταιρειών όπως οι Apple, Nvidia, Micron, Qualcomm, BlackRock, Boeing, Citigroup, Goldman Sachs και άλλων μεγάλων επιχειρήσεων. Ίλον Μασκ: Υπέροχες οι συναντήσεις με τους Κινέζους, επιτεύχθηκαν πολύ καλά πράγματα Μερικοί από τους πιο προβεβλημένους Αμερικανούς CEOs που συνοδεύουν τον πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ στο Πεκίνο εθεάθησαν να αποχωρούν από την κεντρική είσοδο του Μεγάρου του Λαού καθώς οι δύο ηγέτες ξεκινούσαν τη σύνοδο κορυφής τους, περιγράφοντας το πρωινό μέχρι στιγμής ως θετικό και παραγωγικό. Όταν δημοσιογράφοι ρώτησαν πώς πήγαν οι συναντήσεις, ο Ίλον Μασκ, ο δισεκατομμυριούχος επιχειρηματίας απάντησε: «Υπέροχα». Σε ερώτηση για το τι επιτεύχθηκε, είπε: «Πολλά καλά πράγματα». Ο CEO της Apple, Τιμ Κουκ, ο οποίος αναμένεται να αποχωρήσει από τη θέση του αργότερα φέτος, έκανε αρχικά το σήμα της ειρήνης και στη συνέχεια ύψωσε τον αντίχειρα προς τα πάνω. «Οι συναντήσεις πήγαν καλά», δήλωσε ο Τζένσεν Χουάνγκ, επικεφαλής του τεχνολογικού κολοσσού Nvidia, καθώς οι CEOs κατέβαιναν τα σκαλιά προς το λεωφορείο που τους περίμενε. «Ο κ. Σι και ο πρόεδρος Τραμπ ήταν απίστευτοι». Δεν είναι σαφές σε ποιες ακριβώς συναντήσεις αναφέρονταν, πότε πραγματοποιήθηκαν ή με ποιους συναντήθηκαν. Νωρίς το πρωί της Πέμπτης εθεάθησαν να στέκονται δίπλα σε αξιωματούχους της αμερικανικής κυβέρνησης στα σκαλιά του Μεγάρου του Λαού, περιμένοντας την άφιξη του Τραμπ, ενώ κοντά βρισκόταν και η κινεζική αντιπροσωπεία — ωστόσο δεν εμφανίστηκαν μέσα στην αίθουσα όπου ο Τραμπ και ο Σι ξεκίνησαν τις συνομιλίες τους. Η ατζέντα Μια ευρεία ατζέντα θεμάτων αναμένεται να κυριαρχήσει στις σημερινές συνομιλίες και στις επαφές της αυριανής ημέρας: • Εμπόριο: Οι δύο πλευρές πιθανότατα θα διατηρήσουν σε ισχύ την εκεχειρία στον εμπορικό πόλεμο που συμφωνήθηκε τον Οκτώβριο... • Κρίσιμα ορυκτά: Το Πεκίνο είχε παγώσει από τον περασμένο Οκτώβριο την επιβολή αυστηρότερων περιορισμών στις εξαγωγές κρίσιμων ορυκτών, όμως οι ΗΠΑ αναμένεται να πιέσουν για διασφάλιση καλύτερης και σταθερής πρόσβασης σε αυτά τα στρατηγικής σημασίας αγαθά. • Επενδύσεις και πρόσβαση στις αγορές: Και οι δύο πλευρές αναμένεται να διερευνήσουν περισσότερες ευκαιρίες για τις εταιρείες τους ώστε να επενδύουν και να δραστηριοποιούνται στις αντίστοιχες χώρες. Ενδεικτική είναι η παρουσία κορυφαίων Αμερικανών CEOs, όπως οι Elon Musk και Tim Cook, που συνοδεύουν τον Trump. Το πεδίο αυτό περιπλέκεται από τους περιορισμούς που ισχύουν και στις δύο πλευρές για επενδύσεις σε στρατηγικούς τομείς, αλλά και από τις αμερικανικές ανησυχίες περί αθέμιτου ανταγωνισμού από επιδοτούμενες κινεζικές επιχειρήσεις, όπως οι κατασκευαστές ηλεκτρικών οχημάτων. • Τεχνολογία: Η Κίνα επιθυμεί οι ΗΠΑ να άρουν τους περιορισμούς στην πρόσβαση σε προϊόντα υψηλής τεχνολογίας, όπως οι πλέον προηγμένοι ημιαγωγοί και ο εξοπλισμός κατασκευής μικροτσίπ. • Κινεζικές αγορές αμερικανικών προϊόντων: Από την πλευρά τους, οι ΗΠΑ αναμένεται να επιδιώξουν σημαντικές συμφωνίες για κινεζικές αγορές αμερικανικών αγροτικών προϊόντων, αεροπορικού εξοπλισμού και ενέργειας. • Ιράν: Το Πεκίνο, ως στενός εταίρος της Τεχεράνης και κορυφαίος αγοραστής ιρανικού πετρελαίου, θεωρείται πιθανός διαμεσολαβητής στην κρίση ΗΠΑ–Ιράν. Ο Trump αναμένεται να ζητήσει από τον Xi να συμβάλει ώστε το Ιράν να ανοίξει τα Στενά του Hormuz. • Ταϊβάν: Η Κίνα αντιτίθεται στις αμερικανικές πωλήσεις όπλων προς την Ταϊβάν, την οποία θεωρεί δικό της έδαφος, και ενδέχεται να πιέσει τις ΗΠΑ να προσαρμόσουν την πολιτική τους για την Ταϊβάν ώστε να εκφράζουν «αντίθεση» — αντί απλής μη υποστήριξης — στην ανεξαρτησία της Ταϊβάν. Οι ΗΠΑ έχουν διαμηνύσει ότι δεν προτίθενται να αλλάξουν πολιτική. ΒΝ

Δεν εγκαταλείπει ούτε καρέκλα, ούτε εξουσία! Κυβερνά με ένα 13% μόνο και οι φήμες περί πρόωρων εκλογών ήταν ...φήμες! Τον θέλουν οπωσδήποτε οι Λέσχες για να περάσει και τη συνταγματική αναθεώρηση! Εκλογές μόνο τον Μάιο 2027, σκόπιμες διαδόσεις τα σενάρια για πρόωρες, παραμύθια φυσικά η αυτοδυναμία γιατί η ΝΔ κυβερνάει με μόλις το 13% των εκλογέων! Το τελευταίο διάστημα επιχειρείται από τους Βουλευτές της ΝΔ και βεβαίως κυβερνητικά στελέχη… μια συστηματική προσπάθεια να πείσουν ότι: 1) Ο Μητσοτάκης σκέφτεται τις πρόωρες εκλογές Σεπτέμβριο ή Οκτώβριο 2026 2) Η ΝΔ λίγο θα χρειαστεί για να κερδίσει πάλι την αυτοδυναμία 3) Ο Τσίπρας είναι στην δεύτερη θέση και το δίλημμα Μητσοτάκης ή Τσίπρας επανέρχεται… Όλα αυτά είναι γελοιότητες, τόσο απλά, τόσο κατανοητά. Κόλπο τα σενάρια για πρόωρες, απλά θέλουν συσπείρωση και πουλάνε παραμύθια! Πηγές σε διάφορους κύκλους συγκλίνουν στο εξής σενάριο… που έχει λογική. Μπορεί να μιλάμε για πρόωρες εκλογές π.χ. Οκτώβριο 2026 όταν συνταγματικά η περίοδος για τις εκλογές τελειώνει Απρίλιο με Μάιο 2027; Μιλάμε για πρόωρες εκλογές 6 με 7 μήνες νωρίτερα από την προκαθορισμένη συνταγματικά ημερομηνία! Προφανώς και δεν υπάρχει καμία δικαιολογία! Η εμφάνιση του σεναρίου των πρόωρων εκλογών είχε ένα και μόνο στόχο: Να συσπειρώσει τους οπαδούς της ΝΔ που σε πραγματικά ποσοστά, βρίσκεται στο 22% με 24% και προφανώς είναι αέρας κοπανιστός το 30% ή 32%. Όπως τονίζει πολύ σοβαρή πολιτική πηγή, «οι χειραγωγήσιμες εταιρίες δημοσκοπήσεων που πνέουν τα λοίσθια, καθώς οι περισσότερες είναι χρεοκοπημένες και δεν έχουν ούτε ταμείο, έχουν πάρει εντολή να δείχνουν την ΝΔ ανεβασμένη για να δημιουργήσουν κλίμα υπέρ της ΝΔ και να επαναφέρουν ψηφοφόρους που έχουν απομακρυνθεί» Το σενάριο των πρόωρων εκλογών είναι κατασκεύασμα, δεν υπάρχει καμία λογική αφού γνωρίζουν ότι η ΝΔ βρίσκεται στο 22% με 24% και όχι 32% και προφανώς τα σενάρια για αυτοδυναμία δηλαδή ...38%(!) είναι ονειροφαντασία που έχει στόχο να συσπειρώσει! Στο ίδιο μήκος κύματος επιστρατεύεται ο Τσίπρας ώστε να επαναφέρει το δίλημμα Μητσοτάκης ή Τσίπρας, ένα σύνθημα από τα παλιά… Όλα αυτά ωστόσο αποσκοπούν στο να δημιουργήσουν ένα σκηνικό πόλωσης και επανασυσπείρωσης! Ωστόσο η προσπάθεια θα αποτύχει, γιατί το πραγματικό ποσοστό της ΝΔ με αναγωγές είναι στο 26% με 27% στο θετικό σενάριο… Η ΝΔ πάει για 1,3 εκατ ψήφους , σήμερα συγκεντρώνει το 13% του εκλογικού σώματος Στις εκλογές του Μαίου ή Απριλίου 2027 η ΝΔ θα πάρει 1,3 εκατ ψήφους θα έχει χάσει 1,1 εκατ ψήφους σε σχέση με το 2023 και θα εκπροσωπεί το 13% του ελληνικού λαού σε σύνολο εγγεγραμμένων ψηφοφόρων 9,8 εκατ. Η ΝΔ συγκεντρώνει μόνο το 13% του εκλογικού σώματος και κυβερνάει και αυτό ονομάζεται βεβαίως αντιπροσωπευτική δημοκρατία για...κλάματα! Ο Μητσοτάκης πολύ απλά, είναι σε διατεταγμένη υπηρεσία για να περάσει και τη συνταγματική αναθεώρηση αφ' ενός και αφ' ετέρου, θέλει να συνεχίσει το πάρτι της καλοπέρασης, οπότε θα παίξει δυνατά για να συσπειρώσει… Ωστόσο, για να αποδοθεί και μια άλλη πραγματικότητα, η ΝΔ με τα τόσα σκάνδαλα συνεχίζει να είναι πρώτη με διπλάσιο ποσοστό από το δεύτερο κόμμα, αυτό σημαίνει ότι η κοινωνία δεν θέλει αυτοδυναμία στην ΝΔ, αλλά δεν εμπιστεύεται και την αντιπολίτευση ξεκάθαρα… Οπότε το πολιτικό έλλειμμα είναι συγκλονιστικό. Μόνο τα νέα κόμματα μπορούν να φέρουν την όποια "άνοιξη" στη πατρίδα και ο λαός θα στηρίξει - είναι βέβαιο πλέον μέσα από μυστικές δημοσκοπήσεις ότι η Μαρία Καρυστιανού θα φέρει διψήφιο νούμερο, ίσως και πάνω από 20%!

Μια κραυγή από τα βάθη της σύγχρονης ψυχής, μπροστά στα θαύματα που αρνούμαστε να δούμε! Ο άνθρωπος στέκεται μπροστά στο Φως, αλλά ακόμη με την πλάτη γυρισμένη προς τον κόσμο. Σαν να αποφασίζει αν θα συνεχίσει να ανήκει στο πλήθος ή αν θα κοιτάξει κατάματα τον ουρανό... Στον αγαπημένο φίλο μου "Διόδοτο", που ακόμη αδυνατεί να δει τη μεγάλη εικόνα κοιτώντας μόνο το δέντρο που βρίσκεται μπροστά του... Στο βάθος της νύχτας της ψυχής μας, εκεί όπου η σιωπή γίνεται βροντή, αναδύεται η πιο παλιά, η πιο ανθρώπινη ερώτηση: Γιατί δυσκολευόμαστε τόσο να πιστέψουμε στον Χριστό; Γιατί, ενώ η παρουσία Του είναι πιο τεκμηριωμένη ιστορικά ακόμη κι από την ίδια την ύπαρξη πολλών ηγετών, αυτοκρατόρων και βασιλέων του αρχαίου κόσμου, εμείς ψάχνουμε ακόμα «αποδείξεις» σαν να φοβόμαστε να ανοίξουμε τα μάτια μας στο φως; Και γιατί, ενώ θαύματα συντελούνται κάθε μέρα γύρω μας – άλλοτε σιωπηλά σαν ψίθυρος ανέμου, άλλοτε σαν κεραυνοί που σκίζουν τον ουρανό – εμείς βλέπουμε μόνο ό,τι βολεύει το στενό μας οπτικό πεδίο, μόνο ό,τι χωράει μέσα στα καλούπια της υλιστικής μας βεβαιότητας; Είναι σαν να έχουμε χτίσει γύρω μας ένα τείχος από αμφιβολίες και προκαταλήψεις, από την περηφάνεια του "εγώ" μας που αρνείται να υποκλιθεί, από την υλιστική θολούρα μιας εποχής που μας έχει μάθει να ελέγχουμε τα πάντα με τη λογική και να φοβόμαστε το Μυστήριο... Κι όμως, η κραυγή του δαίμονα που ακούστηκε από τα χείλη ενός κοριτσιού κατά τον εξορκισμό που είχε τελέσει κάποιος ιερέας και παρακολούθησε ένας μεγάλος και σεβάσμιος Μητροπολίτης (δεν θα αναφέρω το όνομα του, δεν έχω ευλογία γι' αυτό) – εκείνη η συγκλονιστική φωνή που είπε «Είστε δικοί μου όλοι και τον Μανώλη που σας συγχωρεί, συνεχώς τον απαρνιέστε!» – στέκεται ακόμα σαν κατηγορία στον αέρα της εποχής μας. Ο δαίμονας αυτός, τσιράκι προφανώς του Τρισκατάρατου, ήθελε να μειώσει τον Κύριο αποκαλώντας Τον "Μανώλη", δηλαδή το χαιδευτικό, το λαϊκό του ονόματος "Εμμανουήλ" που είναι το όνομα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού (από το Immanu = μαζί μας και El = Θεός, δηλαδή "Ο Θεός μαζί μας" και το συναντάμε στον Προφήτη Ησαΐα που προφήτευσε την έλευση Του, ενώ το όνομα με το οποίο έζησε ο Κύριος, είναι σαφώς το "Ιησούς", το οποίο ανέφερε ο Αρχάγγελος Γαβριήλ κατ' εντολή του πατρός Θεού, στην Αγία Παρθένο Παναγία μαζί με τη χαρμόσυνη είδηση της εγκυμοσύνης Της) διότι, απλούστατα, ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ούτε να προφέρει καν το όνομα "Ιησούς". Απλά δεν μπορεί. Ο μεγάλος αυτός Μητροπολίτης, μια από τις ελάχιστες ιεραρχικές μορφές που κρατούν το λάβαρο της Ορθοδοξίας ψηλά με παρρησία και αυθεντικότητα, μας υπενθύμισε με την ίδια του την εμπειρία ότι η κρυφή πραγματικότητα είναι πιο ζωντανή, πιο επείγουσα από ό,τι μας αφήνουν να πιστέψουμε οι επίσημες αφηγήσεις. Κι εμείς; Το ακούμε, το βλέπουμε, και το περνάμε στο ντούκου, σαν να ήταν μια ακόμα ιστορία, για να ξεχαστεί με το πρώτο φως της μέρας. Τούτο το σημείωμα, μπορεί μεν να έχει εμπνευστεί από σχόλιο του φίλου μου "Διόδοτου", ο οποίος είχε τη καλωσύνη να αναδημοσιεύσει το χτεσινό μου κείμενο "Η Τουρκία προκαλεί τους πάντες και σκάβει μόνη της τον τάφο της!", αλλά γράφεται για όλους εμάς, τους άπιστους "ευρωπαίους" νεο-Έλληνες, που ακόμη και η ίδια η Παναγιά να έρθει στον ξύπνιο τους, πάλι δε θα πιστέψουν. Γιατί όμως; Έχουν δίκιο ή άδικο; Κι αν έχουν δίκιο, ποιός ή ποιοί του κλόνισαν σοβαρά τη πίστη; Η μεγάλη προδοσία του Διαφωτισμού προς την Ανθρωπότητα και η μεταστροφή του Ανθρώπου προς τον εαυτό του Στην καρδιά του σύγχρονου ανθρώπου κρύβεται μια αρχαία πάλη, τόσο παλιά όσο και ο ίδιος ο Αδάμ. Από τη μια μεριά, η ψυχή διψάει για το Θεό, για την αιώνια αλήθεια που φωτίζει τα σκοτάδια. Από την άλλη, η περηφάνεια μας, εκείνη η ριζωμένη αυτονομία που μας έχουν διδάξει να θεωρούμε υπέρτατη αξία, μας ψιθυρίζει συνεχώς: «Μείνε κύριος του εαυτού σου. Μην παραδοθείς. Μην αφήσεις χώρο στο άγνωστο». Και εδώ ακριβώς υψώνεται το μεγάλο εμπόδιο, η μεγάλη προδοσία που ονομάστηκε "Διαφωτισμός", εκεί, κατά τον 18ο αιώνα στην δυτική (γερμανική - προτεσταντική) Ευρώπη. Εκείνη η πνευματική επανάσταση που ξεκίνησε - υποτίθεται - με την ευγενή, όπως ήθελαν να φαινόταν, πρόθεση να καταπολεμήσει τη διαφθορά και την εξουσία του διεφθαρμένου Βατικανού, κατέληξε να γίνει ο ίδιος ο μεγάλος καταστροφέας της αληθινής χριστιανικής πίστης. Στην προσπάθειά του να λύσει τα δεσμά του σκοταδισμού, έριξε στα σκοτάδια την ίδια την πίστη στον ζωντανό Θεό. Έκανε τον άνθρωπο θεό στον εαυτό του, τον έμαθε να εμπιστεύεται μόνο τη λογική και το πείραμα, και να βλέπει κάθε θαύμα σαν «σύμπτωση», κάθε επέμβαση της Θείας Χάριτος σαν «ψυχολογικό φαινόμενο». Η συντριπτική πλειοψηφία των Διαφωτιστών ήταν άθεοι, άνθρωποι που είχαν αποφασίσει να αποδομήσουν τον Χριστιανισμό, όπως τον αντιλαμβάνονταν μέσα από το πρίσμα της γερμανικής Δύσης, για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους. Η ελληνική Ορθοδοξία, που βασίλευε στα Βαλκάνια, βρισκόταν σε μεγάλο βαθμό υπόδουλη στους Οθωμανούς, ενώ η ρωσική Ορθοδοξία κειτόταν μακρόθεν της υπόλοιπης Ευρώπης. Όμως η Ιστορία άλλαξε πορεία με τρόπο που κανείς δεν περίμενε. Αντί να πλήξει μόνο τον Παπισμό, ο Διαφωτισμός επηρέασε βαθιά τον ίδιο τον Πάπα και τις θεολογικές σχολές της Δύσης, οι οποίες ενστερνίστηκαν σε μεγάλο βαθμό τη λεγόμενη «Θεοσοφία». Το αποτέλεσμα ήταν ένας υβριδικός δυτικός «Χριστιανισμός» που είχε χάσει την πνευματικότητά του, μια θρησκεία χωρίς φλόγα, χωρίς μυστήριο, χωρίς την αληθινή σχέση με τον Θεό. Κι όπως ήταν φυσικό, αυτή η πνευματική παρακμή επηρέασε τα μάλα και τους ιεράρχες της Ορθοδοξίας ή τουλαχιστον την μεγάλη πλειοψηφία αυτών – εκτός από τους αγίους ασκητές που ζούσαν στο Άγιο Όρος και μερικούς άλλους μεμονωμένους, οι οποίοι κράτησαν άσπιλη τη φλόγα της παραδοσιακής πίστης. Οι ίδιοι οι ιεράρχες, τόσο Παπικοί όσο και Ορθόδοξοι, στη συντριπτική τους πλειοψηφία ζούσαν κοσμική ζωή και έδιναν τα χειρότερα παραδείγματα στους πιστούς. Αντί να είναι φωτεινοί οδηγοί προς τον ουρανό, έγιναν κοσμικοί άρχοντες, εγκλωβισμένοι στις αυλές της εξουσίας και της πολυτέλειας. Κι ενώ η Εκκλησιαστική Ιστορία είχε αρχίσει να γράφεται ήδη από τον 4ο αιώνα με αγάπη και αλήθεια από τους Πατέρες της Εκκλησίας, οι επίδοξοι «ορθολογιστές» του Διαφωτισμού άρχισαν να την υποβαθμίζουν συστηματικά. Έψαχναν ψεγάδια, έσκαβαν για να βρουν «σφάλματα», προσπαθούσαν να την αποδομήσουν σαν να ήταν απλώς ένα ακόμα ανθρώπινο κατασκεύασμα. Με αυτόν τον τρόπο δημιούργησαν ένα ολόκληρο οικοδόμημα εφευρημάτων που στόχευε να αντικαταστήσει την πίστη με την αυτολατρεία του ανθρώπου. Από την άλλη μεριά, η Κοινωνιολογία, έργο μέγα των "Διαφωτιστών" που παρουσιάστηκε σαν νέα επιστήμη, αλλά στην πραγματικότητα ήταν ένα πλέγμα ακαταλαβίστικων εννοιών και αερολογιών που προσπαθούσε να εξηγήσει την ανθρώπινη συμπεριφορά χωρίς Θεό, χωρίς ψυχή, χωρίς αιώνια διάσταση. Η Ψυχολογία, που υποτίθεται ότι μελετά την ψυχή, έγινε Ψυχολογία χωρίς ψυχή, μια μηχανική ανάλυση ενστίκτων και συμπεριφορών, στερημένη από κάθε πνευματικό βάθος. Όσο δε για την ίδια τη φιλοσοφία που γεννήθηκε από τους Διαφωτιστές ήταν ένα κάκιστο αντίγραφο της ελληνικής φιλοσοφικής σχολής, ένα ρηχό, επιφανειακό κατασκεύασμα χωρίς το βάθος των Προσωκρατικών, χωρίς την υψιπέτεια του Πλάτωνα, χωρίς την ηθική σοφία του Αριστοτέλη. Ο Ορθολογισμός εν τέλει, υψώθηκε σε θρησκεία, η επιστήμη αποθεώθηκε σαν μοναδική αλήθεια, αλλά μια επιστήμη μόνη, χωρίς Θεό, που έγινε εργαλείο αθεΐας και υλισμού. Τα πανεπιστήμια καταλήφθηκαν από αυτές τις ιδέες, έγιναν φυτώρια μιας νέας ιδεολογίας που δίδασκε τον άνθρωπο να λατρεύει τον εαυτό του και να απορρίπτει κάθε τι υπερβατικό. Ή ακόμη χειρότερα. Τον "διδασκε" στο να ερμηνεύει κατά το δοκούν τόσο την Ιερά Παράδοση, όσο και τα λόγια ή τα έργα του Χριστού! Έτσι, ενώ πολεμούσε την εξουσία της Παπικής Ρώμης, ο Διαφωτισμός διέλυσε την ίδια την αληθινή πίστη στον ζωντανό Θεό, στην Ορθοδοξία, που κράτησε άσπιλη την παράδοση των Αποστόλων. Σήμερα, η κληρονομιά του "Διαφωτισμού" είναι η υλιστική μας τύφλωση. Βλέπουμε θαύματα και τα περνάμε για ...«ιστορίες». Ακούμε τις προφητείες των Αγίων μας να εκπληρώνονται και τις αποκαλούμε... «συμπτώσεις». Αρνούμαστε τον Ιησού που μας συγχωρεί, νοιώθουμε άβολα γιατί η περηφάνειά μας δεν αντέχει την παράδοση. Κι όμως, η ίδια η Ιστορία μας, η κρυφή πραγματικότητα πίσω από την επίσημη αφήγηση, μας φωνάζει ότι η πίστη δεν είναι αδυναμία. Αντιθέτως. Είναι η μεγαλύτερη δύναμη. Το θαύμα της Βασιλικής Πλεξίδα – Όταν η Παναγία τραβάει από τα συντρίμμια και σώζει όσους επικαλεστούν το όνομα Της! Κι όμως, υπάρχουν στιγμές που το πέπλο σκίζεται και η κρυφή πραγματικότητα αναδύεται με δύναμη που κόβει την ανάσα. Μια τέτοια στιγμή ήταν η 19η Απριλίου του 2017, στο Σαραντάπορο, κοντά στην Ελασσόνα. Το ελικόπτερο UH-1H της Αεροπορίας Στρατού συντρίβεται σε μια απόκρημνη χαράδρα. Πέντε ψυχές μέσα. Τέσσερις αξιωματικοί, που χάνονται ακαριαία. Και μια αρχιλοχίας, η μόνη που βγαίνει ζωντανή. Και μιλάμε για την τότε 26χρονη αρχιλοχίας Βασιλική Πλεξίδα. Όρθια, σε κατάσταση σοκ, ανάμεσα στα συντρίμμια, όπως την βρήκαν οι πρώτοι διασώστες – εργαζόμενοι της ΔΕΗ. Η ίδια η Βασιλική, δεν μίλησε ποτέ για τύχη. Δεν μίλησε ούτε για σύμπτωση. Η ίδια όμως, με φωνή γεμάτη δάκρυα και ευγνωμοσύνη, έκανε κάτι άλλο. Κατέθεσε ψυχή και σώμα: «Με το που αντιλήφθηκα το πρώτο χτύπημα, ασυναίσθητα έκανα το σταυρό μου και ζήτησα από την Παναγία να με βοηθήσει. Κατευθείαν κατέβηκε, την είδα ολοζώντανη, με κόκκινα ρούχα, με ξερίζωσε μαζί με το κάθισμα και το πάτωμα, με ένιωσα να υψώνομαι και με τοποθέτησε τέρμα πίσω, αριστερά από το ελικόπτερο, με μισογυρισμένη την πλάτη για να μην θυμάμαι καμία εικόνα τρόμου». Είχε κάνει βλέπετε τάμα στην Παναγία την Εκατονταπυλιανή της Σερίφου, λίγο καιρό πριν. Και η Παναγιά ανταποκρίθηκε...σκανδαλωδώς ΑΜΕΣΑ. Αλλά το θαύμα δεν σταματά εδώ. Γιατί ήταν ένα θαύμα που η ίδια η Παναγιά ήθελε να μαθευτεί απ' όλους μας. Για να πιστέψουμε, πως όσα δεινά κι αν ζούμε τα χρόνια αυτά, Εκείνη πάντα θα βρίσκεται πάντα δίπλα μας για να μας προστατεύει, αν και εφ' όσον την επικαλεστούμε. Όσοι βρέθηκαν λοιπόν στον τόπο της τραγωδίας μίλησαν για μια ευωδία παραδεισένια που πλημμύριζε ολόκληρο το σημείο του δυστυχήματος, μια μυρωδιά που ξεπερνούσε κάθε γήινη εξήγηση, σαν να είχε κατέβει η ίδια η Θεία Χάρις και είχε αγκαλιάσει τα συντρίμμια. Και το κυριότερο; Κανείς δεν μπορούσε να εξηγήσει, έστω και με ...απόψεις τραβηγμένες απ' τα μαλλιά, το πώς ήταν δυνατόν να είχε ξεριζωθεί η θέση όπου καθόταν η Βασιλική, με τέτοιο χειρουργικό πραγματικά, κόψιμο! Σαν να έκοψε το βαρύ μέταλλο πάνω στο οποίο βρισκόταν η θέση, μια ισχυρή δέσμη ακτίνων λέιζερ, που και πάλι ακόμη θα χρειαζόταν τουλάχιστον 15 λεπτά για να επιτευχθεί, όχι ...μισό δευτερόλεπτο πριν τη σύγκρουση! Κι όχι μόνο αυτό. Το σημείο όπου βρέθηκε τελικά το τραυματισμένο βαριά σώμα της Βασιλικής, δεμένο σφιχτά με τη ζώνη ασφαλείας, απείχε από τα συντρίμμια περίπου...διακόσια μέτρα μακρυά! Πώς ήταν δυνατόν επίσης να συμβεί αυτό; Άλυτα μυστήρια που ποτέ δεν βρήκαν πειστικές απαντήσεις. Και το τρίτο εξ' ίσου άλυτο μυστήριο, συνετελέσθη την ίδια μέρα όπου η δύστυχη κοπέλα βρέθηκε στο νοσοκομείο. Οι γιατροί που εξέτασαν τα τραύματα της, είπαν εξ αρχής ότι η κοπέλα θα αργήσει πολύ να αναρρώσει (μιλούσαν για τουλάχιστον ένα εξάμηνο) και ήταν πολύ αμφίβολο αν θα ...ξαναπερπατούσε ποτέ. Τα δε τραύματα στο πρόσωπο της, ήταν τόσο βαθιά που θα χρειαζόταν 10 πλαστικές επεμβάσεις στο πρόσωπο και πάλι δεν θα επανερχόταν αυτό στην πρότερη κατάσταση. Ήταν και πολύ όμορφη κοπέλα, πράγμα που θα της στοίχιζε πολύ αν έμενε παραμορφωμένη. Κι όμως! Η Βασιλική όχι μόνο ανάρρωσε μέσα δυο μόλις εβδομάδες (υπάρχουν όλα τα έγγραφα της ανάρρωσης που τα υπογράφουν οι γιατροί, ως αδυσώπητοι μάρτυρες), αλλά μετά και την 15η μέρα, η κοπέλα σηκώθηκε από το κρεββάτι ...σαν να μην την είχε αγγίξει ούτε ο αέρας που φύσαγε την ώρα της πτώσης του ελικοπτέρου! Και όλα αυτά, με την Παναγία που στεκόταν δίπλα της να της παίρνει τους πόνους, όπως η ίδια μαρτύρησε. Και το πρώτο πράγμα που έκανε όταν βγήκε απ το νοσοκομείο, εκτός των δεκάδων συνεντεύξεων που της έπαιρναν, ήταν το να αφιερώσει στην Παναγιά ένα καντήλι με ομοίωμα ελικοπτέρου καθώς και το κομποσκοίνι της και ζει πια με την αποστολή να κηρύττει αυτό το θαύμα. Και Ναί αγαπητοί μου "ορθολογιστές" και "γιατροκαθηγητάδες", όλο αυτό, όσο κι αν το τραβήξετε απ τα μαλλιά, δεν σηκώνει καν «εναλλακτική ερμηνεία». Είναι γεγονός τεκμηριωμένο, με ιατρικές εξετάσεις, με επίσημες ανακοινώσεις του Στρατού, με μαρτυρίες που... μυρίζουν Παράδεισο. Και ναί, η σωτηρία της Βασιλικής, ΗΤΑΝ ΚΑΘΑΡΑ ΕΡΓΟ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΜΟΝΟΝ! Ένα έργο Θεού, που ο ίδιος ήθελε να ΜΑΘΕΥΤΕΙ από όλους μας! Σαν ένα ύστατο μήνυμα για μετάνοια, εξομολόγηση και επιστροφή κοντά Του! Κι όμως, αυτό το απίστευτο και πλήρως ΚΑΤΑΓΕΓΡΑΜΜΕΝΟ και τεκμηριωμένο θαύμα, πόσοι το θυμόμαστε σήμερα; Το περάσαμε κι αυτό στο ντούκου ασφαλώς , γιατί η περηφάνειά μας δεν αντέχει να παραδεχτεί ότι η Παναγία μπορεί να τραβάει μια ψυχή από τα συντρίμμια, όταν όλα φαίνονται χαμένα. Οι προφητείες των σύγχρονων Αγίων μας – φάροι που φωτίζουν το σκοτάδι που ζούμε Δεν είναι μόνο τα θαύματα του παρόντος που μας καλούν. Είναι και οι προφητείες των σύγχρονων Αγίων μας, εκείνων των Γερόντων που έζησαν ανάμεσά μας και είδαν με το πνευματικό τους βλέμμα το μέλλον, που τώρα γίνεται παρόν. Θέλετε να τις δούμε μία προς μία - τις κυριότερες τουλάχιστον, αυτές που μας καίνε ή ακόμη καλύτερα, αυτές που έχουν ήδη γίνει ...απλά Ιστορία; Δηλαδή, όλες όσες έχουν ήδη πραγματοποιηθεί; Σαφώς και στη διάθεση σας να τα αναφέρω. Λοιπόν, έχουμε και λέμε. Άγιος Κοσμάς Αιτωλός (1714 – 1779): 1) "Θα σας δώσουν πολλούς παράδες και μετά θα σας τους ζητήσουν πίσω, αλλά δε θα προλάβουν. Θα βάλουν πολλούς φόρους, στις πόρτες και στα παράθυρα και τα κοτέτσια. Δε θα προλάβουν να τους πάρουν" Μάλιστα. Το 2011, με την έλευση των μνημονίων, ξαφνικά...μάθαμε γι αυτή τη προφητεία η οποία ειπώθηκε από την τεράστια αυτή μορφή του Γένους στα μέσα του 18ου αιώνα. Τι δεν καταλαβαίνετε; Ο Μέγας Άγιος προφήτευσε με τρόπο τόσο γλάφυρό την απόλυτη χρεωκοπία της Ελλάδας, η οποία βρισκόταν στην ...κραιπάλη του ευρώ! Όχι μόνο επαληθεύτηκαν τα λόγια του, αλλά και η ακρίβεια αυτών είναι απίστευτη! Το μόνο που μένει να επαληθευτεί είναι το..."δεν θα προλάβουν", γιατί θα τους προλάβει ο Γ'ΠΠ που φυσικά θα γκρεμίσει και τη φυλακή του ευρώ! 2) "Θα έρθει καιρός που θα σας κυβερνούν τα άλαλα και τα μπάλαλα. Θα έρθει καιρός που ο διάβολος θα κάνει γύρες με το κολοκύθι του" Αυτά κι αν έχουν επαληθευτεί. Σήμερα, ποιοί μας ...κυβερνούν; Ο ψηφιακός κόσμος και οι υπολογιστές! Έτσι δεν είναι; Ή μπας και δε το λέω καλά; Μήπως δε μας κυβερνούν και οι δορυφόροι που φέρνουν γύρα απ τη Γη ενισχύοντας τις επικοινωνίες (ίντερνετ); Πώς μπορούσε λοιπόν ένας απλός ιερωμένος να γνωρίζει τέτοια πράγματα και να τα καταθέτει κι όλας σε έναν αιώνα που ακόμη και το ηλεκτρικό ρεύμα δεν υπήρχε; Χώρια τις άλλες προφητείες για την ανάκτηση της Πόλης και - κυρίως - την ανάσταση της Ρωμιοσύνης! 3) "Οι Τούρκοι θα φύγουν, αλλά θα ξανάρθουν πάλι και θα φθάσουν ως τα Εξαμίλια. Στο τέλος θα τους διώξουν εις την Κόκκινη Μηλιά. Από τους Τούρκους το 1/3 θα σκοτωθή, το άλλο τρίτο θα βαπτισθή και μονάχα το 1/3 θα πάη στην Κόκκινη Μηλιά" Έχει αρχίσει ήδη να επαληθεύεται η φοβερή αυτή προφητεία, που μιλάει ξάστερα για την καταστροφή της Τουρκίας. Το 1/3 των Τούρκων που θα βαπτισθεί, έχει ήδη αρχίσει να βαπτίζεται. Είναι οι Ρωμιοί που είχαν εξισλαμισθεί βίαια, αλλά κράτησαν μέσα τους τη Ρωμιοσύνη και τώρα ήρθε η ώρα της επιστροφής. Πώς τα ήξερε όλα τούτα ο Άγιος αυτός και Ισαπόστολος; Ποιός του τα είπε; Ποιός, αν όχι το Άγιο Πνεύμα που τον ενημέρωσε για το μέλλον της Ρωμιοσύνης; Τα υπόλοιπα της προφητείας αυτής θα τα ζήσουμε σε λίγο καιρό, να είστε βέβαιοι! Άγιος Παΐσιος (1924-1994) Με την απλότητα και την αγιότητά του, είχε πει για τις μέρες μας ακριβώς αυτά που ζούμε: 1) "Θα έχετε κυβέρνηση και θα είναι σαν να μην έχετε!" Έχει ήδη επαληθευτεί. Είναι το πολιτικό "Ψευτορωμαίϊκο" που προφήτευσε πρώτος ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός. Οι κυβερνήσεις, αρχής γενομένης της Μεταπολιτεύσεως, είναι κυβερνήσεις μειοδοτικές και λειτουργούσαν, όχι με βάση τα συμφέροντα του λαού, αλλά τα συμφέροντα των ξένων (ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, ΕΕ). Ο Άγιος όμως εστίασε στις κυβερνήσεις του 21ου αιώνα, οι οποίες και προκάλεσαν την ολική καταστροφή της Ελλάδας, προκειμένου να περάσουν οι νεοταξικές ατζέντες. Αποδέχτηκαν μνημόνια οικονομικά που θα κατέστρεφαν τον κοινωνικό ιστό, επέβαλαν νόμους αντεθνικούς και μιαρούς, κυνήγησαν τους αντιφρονούντες, επέβαλαν απίστευτη δυστοπία κατ΄εντολή ξένων κέντρων, ενίσχυσαν την λαθρομετανάστευση και στο τέλος αφαίμαξαν τον ελληνικό πληθυσμό με την κατασπατάληση του δημοσίου χρήματος. Τι, όχι; 2) «Μόνο με τις κάρτες θα κινείσθε, τα χρήσιμα θα καταργηθούν. Όποιος δεν θα έχει κάρτα, δεν θα μπορεί ούτε να πουλάει ούτε να αγοράζει. Η ταυτότητα αυτή θα έχει επάνω της το σημάδι του διαβόλου. Να μη τη παρετε. Δεν θα προλάβουν να σας την επιβάλουν, θα τους χαλάσει τα σχέδια ο πόλεμος» Επαληθεύτηκε. Αυτά τα είπε ο Άγιος στη δεκαετία του '80, όταν ακόμη και η φράση "Ψηφιακή ταυτότητα" ήταν παντελώς άγνωστη! Πώς το ήξερε; Πώς ήξερε το πλήρες σχέδιο των Νεοταξιτών, πριν αυτοί ακόμη μιλήσουν για μια Νεα Τάξη Πραγμάτων; Ορίστε λοιπόν η επαλήθευση. Αν επαληθεύτηκε σε αυτό ο Άγιος, υπάρχει περίπτωση να ΜΗΝ ΕΠΑΛΗΘΕΥΤΕΙ και στα υπόλοιπα περί ανάκτησης της Πόλης και επιστροφή στα εδάφη της Καππαδοκίας και του Πόντου; «Το Ποθούμενο - η Ανάκτηση της Πόλης - θα έρθει, αν μετανοήσετε θα έρθει αβίαστα, αν δεν μετανοήσετε θα έρθει μεν αλλά με πολύ αίμα και δάκρυα», είχε πεί και ο Άγιος Κοσμάς. Άρα, το αίμα και τα δάκρυα αφορούν αυτούς τους εξευρωπαϊσμένους νεο-Έλληνες, τους "ελληνόφωνους ευρωπαίους", όπως τους αποκαλώ εγώ, στους οποίους η λέξη "μετάνοια" είναι λέξη άγνωστη και εκλείπει από το λεξιλόγιο τους. Χώρια που χλευάζουν και λοιδορούν την ίδια τη Πίστη μας. Αυτοί θα πεθάνουν μέσα στη μεγάλη πείνα που έρχεται ή θα σκοτωθούν στον μεγάλο πόλεμο που θα διεξαχθεί στη περιοχή μας. Η Ρωμιοσύνη δεν κατοικεί σε αυτούς, η Ρωμιοσύνη κατοικεί μέσα σε όλους όσους έχουν ρωμαίϊκη συνείδηση και πίστη στον Χριστό και την Ορθοδοξία. 3) «Θα γίνει τράνταγμα μεγάλο που θα συγκλονιστούν τα έθνη. Ο Χριστός θα δώσει μια σφαλιάρα στο σύστημα και θα το γκρεμίσει. Τότε θα δουν και θα πιστέψουν πολλοί, θα σε τραβάνε από το μανίκι να τους πεις για τον Χριστό». Επαληθεύεται ήδη, εδώ και πέντε - έξη χρόνια. Το τράνταγμα ήρθε – με την μιαρή ψευτο-πανδημία, με τα απίστευτα δυστοπικά μέτρα, με τους υποχρεωτικούς εμβολιασμούς με δηλητήρια που σκοτώνουν, με τον πόλεμο Ρωσίας - Ουκρανίας - ΝΑΤΟ, με την ενεργειακή κρίση, με τον πόλεμο στο Ιράν, με τις συγκρούσεις που σείουν τον κόσμο. Και η τελική φάση του πολέμου θα διεξαχθεί σύντομα, όταν πλέον δεν υπάρχει διπλωματία και Διεθνές Δίκαιο και ο ένας θα επιτίθεται εναντίον του άλλου. Ήδη συμβαίνει αυτό με τον πόλεμο στο Ιράν που προκάλεσαν οι ΗΠΑ με το Ισραήλ. Κι άλλοι σύγχρονοι Γέροντες, εκτός του Αγίου Παϊσίου και του Αγίου Κοσμά, μίλησαν για την ψηφιακή σκλαβιά που μας περικυκλώνει, για τις ψηφιακές ταυτότητες που θα γίνουν το σήμα του ελέγχου, για την πτώχευση της Ελλάδας που θα την οδηγήσει σε δοκιμασίες, για τον πόλεμο Ρωσίας-Ουκρανίας που θα πυροδοτηθεί μέσα από τις μηχανορραφίες του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Όλα αυτά δεν είναι...«τυχαία». Είναι η εκπλήρωση των λόγων εκείνων των αγίων ανθρώπων που έζησαν στην απλότητα και την προσευχή. Είναι σαν να μας λέει ο ουρανός: «Δείτε, παιδιά, ότι όλα όσα σας προειδοποίησαν οι Άγιοι μας γίνονται μπροστά στα μάτια σας». Κι εμείς, αντί να ανοίξουμε την καρδιά μας, συνεχίζουμε να κοιτάμε αλλού, ψάχνοντας... «επιστημονικές» εξηγήσεις για ό,τι δεν χωράει στη λογική μας! Εξακολουθούμε να μην βάζουμε μυαλό και το κυριότερο; Να αμφιβάλλουμε για τα επερχόμενα! «Είμαστε, λέει, πολύ αμαρτωλοί, πώς ο Θεός θα μας δώσει τη μεγαλοπρέπεια μας πίσω, πώς θα μας δώσει τη Πόλη και τα χαμένα μας εδάφη»! Μα εδώ είναι το ζητούμενο κύριοι και κυρίες! Εφ' όσον έχει ο Θεός αυτό το σχέδιο, θα το υλοποιήσει ό,τι και να γίνει! Θαρρείτε πως αυτά που περνάμε τώρα και που θα γίνουν ακόμη δυσκολότερα, ότι γίνονται ... απλά για να γίνουν ως συνέπεια γεωπολιτική; Πλανάσθε πλάνην οικτράν! Όχι! Είναι το σχέδιο του Θεού για να: 1) Καθαρίσει η Ελλάδα από τα μιάσματα, δηλαδή τους μολυσμένους με τον ιό της νεοταξίας. 2) Να επιστρέψει η "χριστιανική" Ευρώπη στην Ορθοδοξία! Ναί, έχει αρχίσει να συμβαίνει αυτό! 3) Να "αναγκασθούν" πολλοί, να πουν ένα "Ήμαρτον Κύριε" με τη καρδιά τους και να επιστρέψουν πίσω στην αλήθεια και στη σωτηρία τους! 4) Για να γκρεμιστεί ο βδελυρός Παπισμός - ήδη πολλοί μιλάνε για το τέλος του Βατικανού και ότι ο Πάπας Λέων ο ΙΣΤ' είναι ο τελευταίος Πάπας! 5) Για να αναγεννηθεί η Ρωμιοσύνη, να επιστρέψει και πάλι από εκεί που ήταν πριν τους Φράγκους και τους Τούρκους και καθαρή πλέον, ως η απόλυτη δημιουργία Θεού, για να διδάξει όλα τα έθνη εκ νέου με την άληθεια της Ορθοδοξίας! Θα γίνει λοιπόν ΚΑΙ η ανάκτηση της Πόλης, αλλά ΚΑΙ η Ανάσταση της Ρωμιοσύνης ΘΕΛΟΥΜΕ ΔΕ ΘΕΛΟΥΜΕ! Γιατί; Μα γιατί απλούστατα, ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΘΕΛΗΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ! Κι όταν ο Θεός βάλει την υπογραφή Του σε ένα ομόλογο, ΔΕΝ ΤΗ ΠΑΙΡΝΕΙ ΠΙΣΩ! ΤΕΛΟΣ! Το θέμα στην όλη υπόθεση, είναι όλα αυτά να μας βρούν προετοιμασμένους και όχι...σκεπτόμενους για το έτσι ή το αλλιώς. Γιατί ο Ουρανός βοά κι εμείς νομίζουμε ότι...απλά μπουμπουνίζει! Nα σημειώσω εδώ ότι η προσωπικότητα του Αγίου Παϊσίου είχε, στις αρχές της πρώτης δεκαετίας του 2000, προξενήσει το ενδιαφέρον της ίδιας της CIA όπου ειδικοί μελετητές και αναλυτές, εβαλαν στο "μικροσκόπιο" τις προρρήσεις του Αγίου λόγω του ότι οι προφητείες αυτές, είχαν και έχουν τεράστια γεωπολιτική αξία. Και αυτό το γεγονός το είχε αναφέρει η αμερικανική εφημερίδα Washington Post, η οποία αφιέρωσε και ειδικό άρθρο για τον Άγιο και τις προρρήσεις του. Επίσης, οι αρθρογράφοι του άρθρου, προέβλεψαν και την ...αγιοποίηση του πατρός Παϊσίου, η οποία ήλθε 15 χρόνια αργότερα! Βλέπετε, οι Αμερικανοί προτεστάντες πιστεύουν ακράδαντα στο μεταφυσικό και αυτά που λέει ο Άγιος στις προφητείες του, αφορούν άμεσα τα συμφέροντα της Ουάσιγκτον, αλλά και της Μασονίας που κρύβεται πίσω από αυτήν. Η κραυγή του δαίμονα και η επείγουσα ανάγκη της πίστης Μέσα σε αυτό το σκοτάδι που σπείρε ο "Διαφωτισμός", η κραυγή του δαίμονα που ακούστηκε από τον εξορκισμό που ανέφερα πιο πάνω, έρχεται σαν φωτιά που καίει την ψευδαίσθηση. «Είστε δικοί μου όλοι και τον "Μανώλη" που σας συγχωρεί συνεχώς τον απαρνιέστε!» Δεν είναι απλώς λόγια. Είναι αποκάλυψη. Είναι η ίδια η κρυφή πραγματικότητα που μας δείχνει ότι ο αντίδικος εργάζεται ασταμάτητα για να μας κρατήσει μακριά από Εκείνον που συγχωρεί. Κι όμως, μέσα σε αυτή την πάλη, τα θαύματα και οι προφητείες στέκονται σαν φάροι. Μας καλούν να ξυπνήσουμε, να δούμε, να πιστέψουμε! Και τώρα, στέκομαι μπροστά σας και μπροστά σε κάθε αναγνώστη του «ΠΥΡΙΝΟΥ ΛΟΓΙΟΥ» με την καρδιά ανοιχτή. Και σας δηλώνω πως "Ήρθε η ώρα"! Ήρθε η ώρα να πιστέψουμε όλοι. Τα θαύματα είναι εδώ – η Βασιλική Πλεξίδα που σώθηκε από την Παναγία, η ευωδία που μύριζε Παράδεισο στα συντρίμμια, οι προφητείες που γίνονται πραγματικότητα μπροστά μας, ο δαίμονας που ομολογεί την αλήθεια μέσα από το στόμα του εξορκισμένου. Ο Χριστός, ο "Μανώλης" που μας συγχωρεί συνεχώς, μας περιμένει. Οι προφητείες επαληθεύονται μία προς μία και μαζί τους όλος ο πλανήτης σείεται! Δεν χρειάζονται άλλες αποδείξεις. Χρειάζεται μόνο να ανοίξουμε την καρδιά μας, να πούμε «Πιστεύω, Κύριε, βοήθει μου την απιστία» αν το λέω σωστά! Γιατί όταν το μεγάλο τράνταγμα που προφήτευσαν οι Άγιοι μας συμβεί, όταν ο Χριστός ρίξει τη σφαλιάρα Του στο σύστημα και το διαλύσει, τότε πολλοί θα τρέξουν να μας τραβήξουν από το μανίκι: «Πες μας για τον Χριστό», όπως είχε πει ο Αγιος Παΐσιος. Ας είμαστε έτοιμοι. Ας μην περάσουμε άλλο θαύμα στο ντούκου. Ας γίνουμε μάρτυρες της κρυφής πραγματικότητας που λάμπει μέσα στο σκοτάδι. Και ας θυμόμαστε πάντα τα λόγια του δαίμονα που επιμένει να λέει πως: «Είστε δικοί μου όλοι…». Όχι πια. Από σήμερα, ας γίνουμε δικοί Του Κυρίου. Διότι ο Δαίμονας είναι ο μεγάλος Ηττημένος κι ο Κύριος ο Νικητής. Ας πάμε λοιπόν με τον Νικητή! Για να ζήσουμε, όχι για να πεθάνουμε! Πύρινος Λόγιος sergioschrys@outlook.com

Κάθε μέρα που περνάει, το κράτος των νεο-οθωμανών του Ερντογάν, βάζει σταδιακά τις βάσεις για την τελική του εξαφάνιση από τον χάρτη! Και η νέα πρόκληση, λέγεται ..."YILDIRIM HAN"! Σε μια εντυπωσιακή εξέλιξη, η Τουρκία παρουσίασε ένα μοντέλο ενός, μέχρι πρότινος άγνωστου, διηπειρωτικού βαλλιστικού πυραύλου (ICBM) με την ονομασία Yildirim Han (“Άρχοντας Κεραυνός”, αναφέρονται στον Βαγιαζήτ τον Α'). Αυτό τι μπορεί να σημαίνει; Μα το...πολύ απλό: Ότι η Τουρκία έχει βγάλει πολύ μεγάλη γλώσσα και κάποιος πρέπει να της τη κόψει! Τα τελευταία χρόνια, η τουρκική αμυντική βιομηχανία έχει αναπτύξει μια εντυπωσιακά ευρεία γκάμα οπλικών συστημάτων, συμπεριλαμβανομένων πυραύλων και drones. Ωστόσο, η πρόθεση ανάπτυξης όπλου αυτής της κατηγορίας αποτελεί κάτι εντελώς νέο. Κι αυτό ακριβώς, πιθανόν να είναι και το κλειδί που θα ανοίξει το Κουτί της Πανδώρας για την Τουρκία... Το κουτί της...τουρκικής "Πανδώρας" Στο βάθος της Ανατολής, εκεί όπου κάποτε οι σουλτάνοι ονειρεύονταν την παγκόσμια κυριαρχία, ένας νέος "κεραυνός" ετοιμάζεται να σκίσει τον ουρανό. Δεν είναι πλέον μεταφορικός. Είναι μεταλλικός, βαρύς και θανατηφόρος. Είναι πύραυλος υπερηχητικός. Και προκαλεί, όπου πέσει, την ολική καταστροφή! Ονομάζεται Yildirimhan ή αλλιώς ο «Χαν του Κεραυνού» – και η εμφάνισή του στη Διεθνή Έκθεση Άμυνας SAHA 2026 στην Κωνσταντινούπολη δεν είναι απλώς μια στρατιωτική εξέλιξη. Είναι μια καθαρά επίσημη ανακοίνωση ότι η Τουρκία αλλάζει ...πίστα στο γεωπολιτικό της παιχνίδι! Δεν μιλάμε πλέον για έναν περιφερειακό ταραξία που απειλεί γείτονες. Μιλάμε για μια χώρα που μετατρέπεται, με συστηματικό και απροκάλυπτο τρόπο, στο Ιράν της Μεσογείου – μια αναθεωρητική δύναμη με μεγαλεπήβολα νεο-οθωμανικά οράματα, υπερηχητικούς πυραύλους και φιλοδοξίες πυρηνικής ισχύος λόγω του Ακκούγιου. Μια χώρα που δεν σέβεται πλέον κανέναν και δεν φοβάται κανέναν, γιατί πιστεύει ότι ο χρόνος της ...έχει έρθει! Και ενώ αυτό το σκοτεινό σύννεφο απλώνεται πάνω από τη Μεσόγειο, η Ελλάδα του Ψευτορωμαίϊκου συνεχίζει να σιωπά, να υποκλίνεται, να «διαπραγματεύεται» και να ελπίζει σε ξένους προστάτες. Μια Ελλάδα που άφησε επί δεκαετίες τον θανάσιμο εχθρό της να οπλίζεται ανεξέλεγκτα, ενώ οι δικοί της ηγέτες έσκυβαν το κεφάλι στους ξένους αφεντικά, υπακούοντας σε εντολές Βρυξελλών και Ουάσινγκτον. Σήμερα, αυτό που έχω εγώ να πω, είναι ότι η Ιστορία χτυπάει ξανά δυνατά την πόρτα. Και η πόρτα αυτή είναι η δική μας. Τι είναι αυτός ο πύραυλος και γιατί του έδωσαν οι Τούρκοι αυτό το όνομα Ο "Yildirimhan" δεν είναι απλώς ένας ακόμα πύραυλος. Είναι η ενσάρκωση ενός οράματος, ενός εθνικού μύθου και μιας επικίνδυνης αυτοπεποίθησης που έχει αρχίσει να ξεπερνάει κάθε λογικό όριο. Το όνομά του δεν επιλέχθηκε τυχαία. Yildirimhan σημαίνει «Χαν ο Κεραυνός» και παραπέμπει κατ' ευθείαν στον Σουλτάνο Βαγιαζήτ τον A΄, τον περίφημο Yıldırım Bayezid, δηλαδή τον...«Κεραυνό» της Οθωμανίας! Το παράδοξο όμως είναι πως οι Τούρκοι, αυτή τη φορά δεν διάλεξαν έναν νικηφόρο, αήττητο Σουλτάνο. Διάλεξαν εκείνον που, παρ' ότι κατέκτησε τα Βαλκάνια και πολιορκούσε την Κωνσταντινούπολη για οκτώ ολόκληρα χρόνια, γνώρισε τη μεγαλύτερη ταπείνωση στην ιστορία της αυτοκρατορίας του. Το 1402, στη Μάχη της Άγκυρας μεταξύ Οθωμανών και Μογγόλων, ο φοβερός και τρομερός Μογγόλος Ταμερλάνος (ή Τιμούρ Λενκ, δηλαδή Τιμούρ ο κουτσός) τον συνέτριψε, τον αιχμαλώτισε και τον μετέφερε σε κλουβί σαν θηρίο και τον περιέφερε σε όλη την μικρασιατική επικράτεια του οθωμανικού κράτους, ενώ ολόκληρη η Οθωμανική Αυτοκρατορία διαλύθηκε για έντεκα χρόνια σε εμφύλιο πόλεμο! Σημειώνω ιστορικά, ότι αυτή ακριβώς η ανέλπιστη γεωπολιτική εξέλιξη, που έφερε ολοκληρωτικά τα πάνω-κάτω στην δική μας Αυτοκρατορία, ήταν άλλη μια - και δυστυχώς η τελευταία - ευκαιρία που έδωσε ο ίδιος ο Θεός στους προγόνους μας Ρωμαίους, για να συνέλθουν, να μετανοήσουν, να στραφούν και πάλι προς Εκείνον να τους δώσει δύναμη να διώξουν τους Τούρκους απ' τα εδάφη μας, αφήνοντας παράλληλα πίσω τους τα πάρε-δώσε με τους αιρετικούς Δυτικούς και φυσικά τις εμφύλιες διαμάχες, που προκαλούσαν οι Παλαιολόγοι μεταξύ τους για τα ...αξιώματα και τον θρόνο. Και αναφέρομαι συγκεκριμένα στις αιματηρές, εμφύλιες διαμάχες μεταξύ των Παλαιολόγων με πιο σημαντική, αυτή του Ανδρόνικου του Δ' και του Ιωάννη του Ε' (1376–1379). Δυστυχώς όμως, το μέγα αυτό γεωπολιτικό "θαύμα" δεν "μεταφράστηκε" σωστά ούτε από τους Παλαιολόγους που ήθελαν σώνει και καλά την Ένωση της Πόλης, αλλά ούτε και από την ίδια την Εκκλησία που κάποιες φορές έπαιρνε θέση είτε στη μία ή την άλλη πλευρά των αντιμαχόμενων πλευρών. Μ' άλλα λόγια, και η ευκαιρία αυτή, απλά πετάχτηκε στα σκουπίδια της Ιστορίας μας... Εν πάσει περιπτώσει, Ο «Κεραυνός» Βαγιαζήτ Σουλτάνος ρεζιλεύτηκε, ταπεινώθηκε, έγινε αντικείμενο χλεύης. Κι όμως, οι σημερινοί Τούρκοι εθνικιστές επέλεξαν ακριβώς αυτόν. Γιατί; Διότι συμβολίζει την - κατ' αυτούς - "αδάμαστη", άγρια, ηλεκτρισμένη ορμή του τουρκικού "έθνους", ακόμα και όταν αυτό ηττάται. Μ' άλλα λόγια, συμβολίζει την ικανότητα να σηκώνεται από τις στάχτες του (είχε διαλυθεί - σοβαρά μιλάω - η Οθωμανία, μόνο κάτι Μπέηδες είχαν μείνει να πολεμούν μεταξύ τους) να μεταμορφώνει την ταπείνωση σε οργή και την οργή σε δύναμη. Με αυτό λοιπόν το όνομα και δίπλα σε αυτό, να παρίσταται ακόμη και η προσωπική τουράδα (καλλιγραφικές σφραγίδες των Οθωμανών Σουλτάνων) του Βαγιαζήτ, η Άγκυρα στέλνει ένα ξεκάθαρο μήνυμα σε όλο τον κόσμο: «Είμαστε οι απόγονοι του Κεραυνού. Μπορεί να μας χτυπήσουν, μπορεί να μας ταπεινώσουν, αλλά θα επιστρέφουμε πιο δυνατοί, πιο γρήγοροι, πιο απρόβλεπτοι». Είναι η ίδια λογική που τους οδήγησε να ονομάσουν άλλους πυραύλους με διάφορα...καταστροφικά ονόματα όπως Tayfun (Τυφώνας) και Cenk (Μάχη). Όλα τους τα ονόματα φωνάζουν πολεμική μανία, ταχύτητα και καταστροφή. Τεχνικά, ο Yildirimhan είναι ένας βαλλιστικός πύραυλος μεγάλου βεληνεκούς, που φιλοδοξεί να μπει στην κατηγορία των διηπειρωτικών (ICBM). Σύμφωνα με τις επίσημες παρουσιάσεις στη SAHA 2026, διαθέτει βεληνεκές 6.000 χιλιόμετρων, ταχύτητα που φτάνει από 9 έως 25 Mach, κινητήρες υγρού καυσίμου (τετροξείδιο του αζώτου και υδραζίνη), τέσσερις πυραυλοκινητήρες και δυνατότητα μεταφοράς κεφαλής βάρους έως 3.000 κιλά. Μπορεί να πλήξει στόχους από την Αθήνα μέχρι το Πεκίνο, από το Ντιέγκο Γκαρσία μέχρι την Ινδία, από την Κύπρο μέχρι τα βάθη της Ευρώπης. Είναι κινητός, εκτοξεύεται από ειδικά οχήματα και σχεδιάστηκε για να μπορεί να μεταφέρει και πολλαπλές κεφαλές. Δεν είναι όμως ο μόνος. Παράλληλα, η Τουρκία έχει ήδη σε προχωρημένο στάδιο τον Tayfun Block IV (βεληνεκές περίπου 1.000 χλμ.), τον Cenk (MRBM με εμβέλεια 2.000 χλμ.) και ολόκληρη την οικογένεια Bora/Tayfun που συνεχώς εξελίσσεται. Η Ροκετσάν, η κρατική εταιρεία πυραύλων, εργάζεται εδώ και μια δεκαετία με φρενήρη ρυθμό. Το πρόγραμμα Yildirimhan δεν είναι μεμονωμένο. Είναι η κορυφή μιας πυραμίδας που χτίζεται συστηματικά εδώ και χρόνια, με στόχο να μετατρέψει την Τουρκία από περιφερειακό παίκτη σε παγκόσμια στρατιωτική δύναμη που θα μπορεί να απειλεί όχι μόνο τη γειτονιά της, αλλά και πολύ μακρινές περιοχές. Και ενώ η Δύση κοιτάζει μάλλον αμήχανα, η Άγκυρα συνεχίζει. Γιατί ξέρει ότι ο πύραυλος αυτός δεν είναι μόνο όπλο. Είναι δήλωση. Είναι η υλοποίηση του νεο-οθωμανικού ονείρου, που σημαίνει μια Τουρκία που δεν ζητάει πια άδεια από κανέναν, που δεν δέχεται «κόκκινες γραμμές», που θέλει να γίνει ο νέος περιφερειακός ηγεμόνας – και αν χρειαστεί, και κάτι πολύ περισσότερο. Περί αυτού πρόκειται. Η επιλογή του ονόματος Yildirimhan δεν είναι ούτε ιστορική ρομαντική αναδρομή, ούτε απλά μια νήξη για το πάλαι ποτέ οθωμανικό μεγαλείο. Είναι πολιτική διακήρυξη. Είναι η Τουρκία που λέει στον κόσμο: «Θυμηθείτε τον Κεραυνό. Θυμηθείτε πώς πολεμούσε. Τώρα επιστρέφει – και αυτή τη φορά δεν θα ηττηθεί». Τον Θεό όμως, τον ρώτησε άραγε; Πού το πάει η Τουρκία – τα νεο-οθωμανικά της σχέδια Η Άγκυρα δεν κρύβει πλέον τις προθέσεις της. Μιλάει με τις πράξεις της φωναχτά και ξεκάθαρα για αναβίωση, για επέκταση, για ηγεμονία. Ο πύραυλος Yildirimhan είναι το σύμβολο μιας νέας, επικίνδυνης φάσης του νεο-οθωμανικού ονείρου που ο Ταγίπ Ερντογάν και οι ισλαμιστές συνεργάτες του καλλιεργούν συστηματικά εδώ και δύο δεκαετίες. Το όραμα είναι ξεκάθαρο: Η Τουρκία δεν θέλει να είναι απλώς μια περιφερειακή δύναμη. Θέλει να γίνει ο φυσικός ηγεμόνας του χώρου που κάποτε έλεγχε η Οθωμανική Αυτοκρατορία – από τα Βαλκάνια μέχρι τη Βόρεια Αφρική, από τον Καύκασο μέχρι την Αραβική Χερσόνησο. Η λεγόμενη «Γαλάζια Πατρίδα» (Mavi Vatan) δεν είναι μόνο διεκδίκηση θαλασσίων ζωνών στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο. Είναι το πρώτο βήμα μιας πολύ ευρύτερης στρατηγικής που βλέπει την Τουρκία ως τον νέο «Χαλιφάτο» της εποχής μας, ως τον περιφερειακό παίκτη που θα υπαγορεύει όρους σε όλη την ευρύτερη περιοχή. Με τον Yildirimhan και την οικογένεια πυραύλων Tayfun και Cenk, η Τουρκία αποκτά τη δυνατότητα να απειλεί όχι μόνο την Ελλάδα και την Κύπρο, αλλά και το Ισραήλ, ακόμα και την Ινδία, ακόμα και αμερικανικές βάσεις στο Ινδικό Ωκεανό. Αυτό δεν είναι πια «αμυντική αποτροπή». Είναι επιθετική προβολή ισχύος σε στρατηγικό επίπεδο. Είναι η υλοποίηση της ιδέας ότι η Τουρκία μπορεί να λειτουργεί ως μια αυτόνομη, αναθεωρητική δύναμη που δεν λογοδοτεί σε κανέναν – ούτε στο ΝΑΤΟ, ούτε στις ΗΠΑ, ούτε στους διεθνείς οργανισμούς. Ο Ερντογάν έχει πλέον ξεκαθαρίσει ότι η Τουρκία του 21ου αιώνα δεν είναι η Τουρκία του Κεμάλ. Είναι η Τουρκία του Σουλτάνου. Θέλει να ελέγξει ενεργειακούς διαδρόμους, να κυριαρχήσει σε θαλάσσιες ζώνες, να επηρεάζει πολιτικά καθεστώτα από τη Λιβύη και τη Συρία μέχρι τη Σομαλία και το Αζερμπαϊτζάν. Χρησιμοποιεί το Ισλάμ ως εργαλείο, τον οικονομικό εκβιασμό ως μέσο, και την στρατιωτική απειλή ως μοχλό πίεσης. Και τώρα, με πυραύλους που μπορούν να φτάσουν χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, αποκτά την τεχνολογική υποδομή για να μετατρέψει αυτά τα οράματα σε πραγματικότητα. Δεν είναι τυχαίο ότι η Άγκυρα ενισχύει ταυτόχρονα τις σχέσεις της με τη Ρωσία, την Κίνα και το Κατάρ, ενώ ταυτόχρονα προκαλεί ανοιχτά τις ΗΠΑ και το Ισραήλ. Παίζει διπλό παιχνίδι με μαεστρία: Μέλος του ΝΑΤΟ στα χαρτιά, αναθεωρητικός παίκτης στην πράξη. Και ο Yildirimhan είναι το εργαλείο που της δίνει την ψευδαίσθηση ότι μπορεί να το κάνει αυτό χωρίς συνέπειες. Ότι μπορεί να απειλεί μας απειλεί καθημερινά στο Αιγαίο, να προκαλεί την Κύπρο, να εξοπλίζει τη Χαμάς και τη Χεζμπολάχ, και ταυτόχρονα να διεκδικεί ρόλο «μεγάλης δύναμης» σε παγκόσμιο επίπεδο. Η Τουρκία δεν κινείται πια αμυντικά. Κινείται επιθετικά. Και η κατεύθυνση είναι μονόδρομος: Μεγαλύτερη περιφερειακή κυριαρχία, μεγαλύτερη στρατιωτική αυτονομία, μεγαλύτερη ισλαμική-νεο-οθωμανική ταυτότητα. Το ερώτημα δεν είναι πια «αν» θα το κάνει. Το ερώτημα είναι πόσο μακριά θα φτάσει πριν κάποιος αποφασίσει να της βάλει φρένο. Και μέχρι στιγμής, δυστυχώς, προς το παρόν, κανείς δεν φαίνεται διατεθειμένος να το κάνει. Ο ρόλος των «συμμάχων» του ΝΑΤΟ και η Ρωσία. Η Ελλάδα… πρόβατο επί σφαγή; Και ενώ η Τουρκία μετατρέπεται ανοιχτά σε μια απρόβλεπτη, αναθεωρητική και επικίνδυνη δύναμη, οι «σύμμαχοι» της στο ΝΑΤΟ παρακολουθούν με μια σιωπή που ουρλιάζει. Οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Γερμανία, η Βρετανία και οι υπόλοιπες δυτικές πρωτεύουσες έχουν μετατραπεί σε θεατές μιας παράστασης που οι ίδιοι σκηνοθέτησαν και τώρα δεν μπορούν – ή δεν θέλουν; το πιθανότερο – να σταματήσουν. Οι Αμερικανοί του Τράμπ, παρ' ότι γνωρίζουν άριστα τις φιλοδοξίες της Άγκυρας, συνεχίζουν να την εξοπλίζουν, να της παρέχουν τεχνολογία F-16, να της χαρίζουν χρόνο και να της επιτρέπουν να εκβιάζει την Ευρώπη με το μεταναστευτικό και την ενέργεια. Γιατί; Διότι προτιμούν μια ισχυρή, ανεξέλεγκτη Τουρκία μέσα στο ΝΑΤΟ, παρά μια Τουρκία που θα στραφεί πλήρως προς Ρωσία και Κίνα. Είναι η κλασική λογική του «μικρότερου κακού». Μόνο που το «μικρότερο κακό» έχει πλέον μετατραπεί σε θηρίο που απειλεί να καταπιεί ολόκληρη την Ανατολική Μεσόγειο. Η Γερμανία, από την πλευρά της, παραμένει ο μεγάλος προστάτης της τουρκικής οικονομίας και βιομηχανίας. Γερμανικές εταιρείες συνεχίζουν να εξοπλίζουν και να εκπαιδεύουν τον τουρκικό στρατό, ενώ το Βερολίνο κλείνει τα μάτια μπροστά στις τουρκικές προκλήσεις, φοβούμενο την οικονομική κατάρρευση και τις ορδές μεταναστών που ο Ερντογάν μπορεί να απελευθερώσει ανά πάσα στιγμή. Και η Ρωσία; Χμμμμ... Η Μόσχα απ' την άλλη μεριά, παίζει το δικό της κυνικό παιχνίδι. Πουλάει και συντηρεί τους S-400 στην Τουρκία, συνεργάζεται μαζί της στη Συρία και τη Λιβύη, της δίνει τεχνογνωσία και ταυτόχρονα την κρατάει σε απόσταση ώστε να μην γίνει υπερβολικά ισχυρή. Για τον Πούτιν, μια προβληματική Τουρκία μέσα στο ΝΑΤΟ είναι πολύ πιο χρήσιμη από μια σταθερή και προβλέψιμη σύμμαχο. Έτσι, κατά την άποψη μου, η Ρωσία τροφοδοτεί έμμεσα την τουρκική αλαζονεία, απολαμβάνοντας κάθε φορά που η Άγκυρα ταράζει τα νερά της Δύσης. Και στο κέντρο αυτού του σκοτεινού παιχνιδιού, βρίσκεται η νεοταξική πλέον και ανήμπορη Ελλάδα. Το πρόβατο επί σφαγή. Μια χώρα που επί δεκαετίες επέτρεψε στον θανάσιμο εχθρό της να οπλίζεται ανεξέλεγκτα. Μια χώρα της οποίας οι ηγεσίες – από την Μεταπολίτευση μέχρι σήμερα – επέλεξαν την υποταγή, την «καλή γειτονία», τις «ευρωπαϊκές λύσεις» και τις ψεύτικες διαπραγματεύσεις αντί για την αποτρεπτική ισχύ και την εθνική αξιοπρέπεια. Μια χώρα που ενώ η Τουρκία κατασκευάζει πυραύλους που μπορούν να πλήξουν την Αθήνα σε λίγα λεπτά, εμείς συζητάμε για «ευρωπαϊκή αλληλεγγύη» και «διεθνές δίκαιο», λες και ο Ερντογάν διαβάζει το δίκαιο της θάλασσας πριν αποφασίσει να το παραβιάσει. Η Ελλάδα προς το παρόν, έχει μετατραπεί σε έναν εύκολο, άβουλο και αδύναμο στόχο. Δεν διαθέτει ούτε την πολιτική βούληση ούτε την στρατιωτική αποτρεπτική ικανότητα να αντιμετωπίσει αυτό που έρχεται. Οι βάσεις των Αμερικανών στο έδαφός της δεν την προστατεύουν – απλώς την καθιστούν ακόμα πιο ελκυστικό στόχο. Οι «σύμμαχοι» του ΝΑΤΟ την έχουν εγκαταλείψει στην τύχη της, χρησιμοποιώντας την ως αναλώσιμο πιόνι στο μεγάλο γεωπολιτικό σκάκι. Και το χειρότερο; Οι ίδιοι οι διεφθαρμένοι ηγέτες της συνεχίζουν να χαμογελούν, να υπογράφουν συμφωνίες που δεν τηρούνται, να πανηγυρίζουν για «νίκες» που είναι ήττες και να κοιτάζουν αλλού ενώ η Τουρκία ετοιμάζει τον "Κεραυνό" της. Η Ελλάδα δεν είναι πλέον απλώς αδύναμη. Είναι κυριολεκτικά πρόβατο επί σφαγή – και ο σφαγέας έχει ήδη ακονίσει το μαχαίρι... Οι προφητείες των Αγίων σύγχρονων γερόντων… ζωντανεύουν Και ενώ οι πύραυλοι υψώνονται στον ουρανό της Ανατολής και η "Γαλάζια Πατρίδα" - που ετοιμάζεται να γίνει και...νόμος - απλώνεται απειλητικά πάνω από τα ελληνικά νερά, κάτι άλλο, βαθύτερο και πιο μυστηριώδες, αρχίζει να ξυπνάει μέσα στην ελληνική ψυχή. Οι προφητείες των σύγχρονων Αγίων, εκείνων των ταπεινών γερόντων που έζησαν ανάμεσά μας τις τελευταίες δεκαετίες, δεν είναι πια μακρινές αναμνήσεις ή παρηγορητικά λόγια. Ζωντανεύουν μπροστά στα μάτια μας με τρόπο που κόβει την ανάσα. Ο Εθνικός μας Άγιος, ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης, με εκείνη την απλή αλλά διαπεραστική φωνή του, προειδοποιούσε εδώ και δεκαετίες: «Θα έρθει καιρός που η Τουρκία θα φανεί δυνατή, πολύ δυνατή, αλλά θα είναι σαν χάρτινος πύργος. Θα πέσει μέσα σε μία νύχτα». Μιλούσε για έναν πόλεμο που θα ξεσπάσει στα Βαλκάνια και στην Ανατολική Μεσόγειο, για μια Τουρκία που θα ορμήσει σαν θηρίο, αλλά θα συντριβεί από την ίδια της την αλαζονεία. «Οι Τούρκοι», έλεγε, «έχουν τα κόλλυβα στο ζωνάρι τους. Θα καταστραφούν και η Πόλη θα έρθει σε εμάς, θα μας τη δώσουν οι ίδιοι οι σύμμαχοι». Και σήμερα, καθώς οι τουρκικοί πύραυλοι παίρνουν το όνομα του Κεραυνού, οι λέξεις του ηχούν σαν σάλπισμα. Ο Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης, με την καθαρή του προορατικότητα, έβλεπε «φωτιά και καπνό» να βγαίνει από την Ανατολή. Έλεγε ότι η Τουρκία θα φτάσει σε μεγάλη ισχύ, αλλά η πτώση της θα είναι ξαφνική και συντριπτική. «Μην φοβάστε», έλεγε στους πνευματικά του παιδιά, «όλα είναι στα χέρια του Θεού. Η Κωνσταντινούπολη θα γίνει πάλι δική μας, όχι με δικό μας πόλεμο, αλλά με θαύμα (εννοούσε σαφώς τη θαυματουργική γεωπολιτική εξέλιξη που θα ανάγκαζε τους πάντες να δώσουν την Πόλη πίσω σε εμάς) ». Ο Γέροντας Ιωσήφ ο Βατοπαιδινός, ο Γέροντας Εφραίμ της Αριζόνα, ο Άγιος Ιάκωβος ο Τσάλικης και τόσοι άλλοι σύγχρονοι ασκητές, όλοι τους έβλεπαν την ίδια εικόνα: Μια Τουρκία που θα υψωθεί σαν τον Γολιάθ, γεμάτη αλαζονεία και βία, και θα πέσει μπροστά σε έναν μικρό, ταπεινό, αλλά πιστό λαό. Μιλούσαν για «ξανθό γένος»(Ρωσία) που θα έρθει από τον Βορρά, για μια μεγάλη σύγκρουση (Τρίτος Παγκόσμιος πόλεμος) και η Ελλάδα δεν θα πάθει τίποτε αλλά θα κληθεί να σταθεί όρθια με πίστη και όχι με όπλα. Και τώρα, όπως βλέπετε, όλα αυτά δεν είναι πια «παραμύθια γερόντων», όπως έλεγε και ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου τις προάλλες. Είναι η ζωντανή πραγματικότητα που ξετυλίγεται μπροστά μας. Ο Yildirimhan, η "Γαλάζια Πατρίδα", ο νεο-οθωμανικός παροξυσμός, η αλαζονεία του Ερντογάν, η αδράνεια και η υποχωρητικότητα της ελληνικής πολιτικής ηγεσίας – όλα μοιάζουν να εκπληρώνουν βήμα-βήμα τις προφητείες. Η Τουρκία υψώνεται σαν τον γίγαντα, αλλά η πτώση της πλησιάζει δραματικά, όπως ακριβώς προείπαν οι Άγιοι. Δεν είναι επίσης τυχαίο ότι σε αυτή την κρίσιμη ώρα η ελληνική ψυχή αρχίζει να στρέφεται ξανά προς την πίστη των πατέρων της. Δεν είναι τυχαίο που ο λαός, βαθιά μέσα του, νιώθει ότι πλησιάζει η ώρα της δοκιμασίας. Οι προφητείες δεν ήρθαν για να μας τρομάξουν. Ήρθαν για να μας προετοιμάσουν. Για να μας θυμίσουν ότι η Ιστορία δεν γράφεται μόνο από πυραύλους και γεωπολιτικά παιχνίδια, αλλά και από την πίστη, την μετάνοια και την εθνική αξιοπρέπεια. Η Τουρκία μπορεί να έχει τον ..."Κεραυνό" της. Εμείς όμως έχουμε το πιο μεγάλο πυρηνικό όπλο: Την προσευχή των Αγίων μας. Και η Ιστορία, η αληθινή Ιστορία, έχει δείξει πολλές φορές ότι οι κάθε είδους "Κεραυνοί" σβήνουν αμέσως μόλις πέσουν , ενώ το Φως μένει και φωτίζει όλη τη Γη. Και το Φώς της ελπίδας, είναι η Ρωμιοσύνη κι ο Χριστός που τη προστατεύει. Πύρινος Λόγιος sergioschrys@outlook.com

Σε αδιέξοδο οι συνομιλίες – Νέες δηλώσεις Τραμπ! Ο Ντόναλντ Τραμπ έκρινε χθες ότι η κατάπαυση του πυρός βρίσκεται σε «μηχανική υποστήριξη της αναπνοής», αφού κατακεραύνωσε την απάντηση του Ιράν σε αμερικανική πρόταση για να τερματιστεί με διάρκεια ο πόλεμος, ενώ η Τεχεράνη αντέτεινε πως είναι έτοιμη να ανταποδώσει σε περίπτωση που δεχτεί επίθεση. Έπειτα από έναν και πλέον μήνα ανακωχής, η διπλωματική διαδικασία ανάμεσα στην Ουάσινγκτον και την Τεχεράνη μοιάζει να έχει περιέλθει σε αδιέξοδο – οι δύο πλευρές ανταλλάσσουν μέσω Πακιστάν προτάσεις για να εδραιωθεί η κατάπαυση του πυρός, χωρίς αποτέλεσμα ως τώρα. Η ιρανική αντιπρόταση στην πιο πρόσφατη αμερικανική προσφορά είναι «για τα σκουπίδια», υποστήριξε ο Αμερικανός Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ απευθυνόμενος σε δημοσιογράφους στον Λευκό Οίκο. «Η κατάπαυση του πυρός είναι σε μηχανική υποστήριξη της αναπνοής, όπως όταν έρχεται ο γιατρός και σας λέει: “κύριε, ο αγαπημένος σας έχει ακριβώς 1% πιθανότητες να ζήσει”», πρόσθεσε. Στην άλλη πλευρά, ο Πρόεδρος του ιρανικού κοινοβουλίου Μοχαμάντ Μπαγέρ Γαλιμπάφ αντέτεινε ότι οι ένοπλες δυνάμεις του Ιράν είναι έτοιμες «να ανταποδώσουν» και να δώσουν «μάθημα» σε οποιαδήποτε επίθεση, προσθέτοντας ότι όποιος επιτεθεί «θα εκπλαγεί». Κατά τη διάρκεια τηλεφωνικής συνέντευξης που παραχώρησε σε δημοσιογράφο του Fox News, ο Αμερικανός Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ είπε επίσης πως σκοπεύει να ξαναρχίσει την επιχείρηση συνοδείας πλοίων που θέλουν να φύγουν από τον Περσικό Κόλπο μέσω του Στενού του Ορμούζ, το οποίο πρακτικά έκλεισε το Ιράν αφότου εξαπολύθηκε ο αμερικανοϊσραηλινός πόλεμος εναντίον του, την 28η Φεβρουαρίου. Είχε ανακοινώσει την παύση της την 5η Μαΐου, την επομένη της έναρξής της, μιλώντας για «μεγάλη πρόοδο» στη διαπραγμάτευση με το Ιράν για να κλειστεί συμφωνία – προτού ανακρούσει πρύμνα χθες. Η Wall Street Journal παράλληλα ανέφερε ότι τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα διεξήγαγαν στρατιωτικές επιχειρήσεις εναντίον του Ιράν τον Απρίλιο, βάζοντας στο στόχαστρο πετρελαϊκές εγκαταστάσεις στο νησί Λαβάν, ιρανικό έδαφος στον Κόλπο. Η άμεση εμπλοκή των Εμιράτων, που δεν έχει επιβεβαιωθεί από το Αμπού Ντάμπι, ενδέχεται να σηματοδοτήσει καμπή στην κλιμάκωση στην περιοχή. Μέχρι σήμερα, καμία από τις αραβικές μοναρχίες του Κόλπου δεν είχε αναγορευτεί επίσημα εμπόλεμο μέρος. Μόνο οι ΗΠΑ και το Ισραήλ ήταν γνωστό πως συμμετείχαν στις επιθέσεις εναντίον της Τεχεράνης. «Νόμιμα δικαιώματα» «Το μόνο πράγμα που ζητήσαμε» είναι να γίνουν σεβαστά «τα νόμιμα δικαιώματα του Ιράν», είπε χθες ο εκπρόσωπος της ιρανικής διπλωματίας Εσμαΐλ Μπαγαεΐ. Προτού απαριθμήσει διεκδικήσεις της Ισλαμικής Δημοκρατίας: «το τέλος του πολέμου στην περιοχή», συμπεριλαμβανομένου του Λιβάνου, την άρση του αμερικανικού αποκλεισμού στα ιρανικά λιμάνια και «να αποδεσμευτούν περιουσιακά στοιχεία που ανήκουν στον ιρανικό λαό, που έχουν δεσμευτεί άδικα εδώ και χρόνια». Σύμφωνα με την WSJ, η οποία επικαλέστηκε πηγές της ενήμερες σχετικά, η ιρανική πρόταση προέβλεπε σταδιακό άνοιγμα του Στενού του Ορμούζ και ταυτόχρονη άρση του αμερικανικού αποκλεισμού. Πάντα σύμφωνα με τις πληροφορίες της εφημερίδας, το Ιράν αναφέρεται σε διαπραγματεύσεις για το πρόγραμμα πυρηνικής ενέργειας της χώρας έπειτα από 30 ημέρες. Προσφέρει την «αραίωση» μέρους του εμπλουτισμένου σε υψηλό βαθμό ουρανίου που διαθέτει αλλά αρνείται την καταστροφή του εξοπλισμού του και 20ετές μορατόριουμ της διαδικασίας εμπλουτισμού. Οι ΗΠΑ, το Ισραήλ και άλλες δυτικές κυβερνήσεις κατηγορούν την Τεχεράνη πως επιδιώκει να αποκτήσει πυρηνικό οπλοστάσιο, κάτι που η άλλη πλευρά το διαψεύδει για δεκαετίες επιμένοντας πως δεν θα απεμπολήσει το δικαίωμά της να έχει πολιτικό πρόγραμμα πυρηνικής ενέργειας. Το αδιέξοδο όσον αφορά τον αποκλεισμό του Στενού του Ορμούζ, στρατηγικού για τον παγκόσμιο εφοδιασμό με υδρογονάνθρακες, ανέβασε ξανά χθες τις τιμές του μαύρου χρυσού. Στο κλείσιμο των αγορών χθες το βαρέλι του Μπρεντ Βόρειας Θάλασσας, ποικιλίας αναφοράς, σημείωνε αύξηση 2,88%, στα 104,21 δολάρια. Περί τις 04:00 (ώρα Ελλάδας), το βαρέλι του West Texas Intermediate (WTI), αμερικανικής ποικιλίας αναφοράς, προς παράδοση τον Ιούνιο, είχε φθάσει στα 98,69 δολάρια (+0,69%). Κίνδυνος «ανθρωπιστικής κρίσης» Για τον επικεφαλής του σαουδαραβικού πετρελαϊκού κολοσσού ARAMCO, ο πόλεμος, ο οποίος έχει στοιχίσει τη ζωή σε χιλιάδες ανθρώπους, στη μεγάλη πλειονότητά τους στο Ιράν και στον Λίβανο, έχει προκαλέσει το «μεγαλύτερο ενεργειακό σοκ» που γνώρισε ποτέ ο πλανήτης. «Ακόμη κι αν το Στενό του Ορμούζ άνοιγε αύριο, θα απαιτούνταν μήνες για να επανεξισορροπηθεί η αγορά», τόνισε ο Αμίν Νάσερ, προβλέποντας ότι οι αγορές δεν θα επανέλθουν στην ομαλότητα παρά το 2027. Πέρα από τους υδρογονάνθρακες, το Ορμούζ είναι αρτηρία κρίσιμης σημασίας για τη μεταφορά λιπασμάτων – από εκεί περνά το ένα τρίτο των ποσοτήτων που πωλούνται σε διεθνή κλίμακα. Ο αποκλεισμός του υπάρχει κίνδυνος να προκαλέσει μέσα σε «μερικές εβδομάδες» νέα «μείζονα ανθρωπιστική κρίση», προειδοποίησε μιλώντας στο Γαλλικό Πρακτορείο ο Ζόρζι Μορέιρα ντα Σίλβα, ο Πορτογάλος επικεφαλής ομάδας εργασίας του ΟΗΕ επιφορτισμένης να εξασφαλίσει την ελεύθερη κίνηση αυτών των κρίσιμης σημασίας πρώτων υλών. Η Τεχεράνη «δεν υπάρχει καμιά ένδειξη πως θα παραδοθεί», τουναντίον μοιάζει να «υπολογίζει ότι η άνοδος των τιμών του πετρελαίου παγκοσμίως και οι ελλείψεις προϊόντων θα αναγκάσουν τον Τραμπ να βάλει τέλος στον πόλεμο χωρίς να εξασφαλίσει τις μείζονες παραχωρήσεις ειδικά όσον αφορά το (ιρανικό) πυρηνικό πρόγραμμα που επιδιώκει», εκτίμησε το αμερικανικό κέντρο μελετών Soufan Center. Στον Λίβανο, το άλλο βασικό θέατρο του πολέμου, όπου υποτίθεται πως εφαρμόζεται κατάπαυση του πυρός από την 17η Απριλίου, το Ισραήλ και το κίνημα Χεζμπολάχ, που πρόσκειται στο Ιράν, συνεχίζουν να ανταλλάσσουν πλήγματα. Νέες συνομιλίες, οι οποίες στη θεωρία θα ανοίξουν τον δρόμο για να διεξαχθούν ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις ανάμεσα στην ισραηλινή και τη λιβανική κυβέρνηση, αναμένεται πως θα διεξαχθούν μεθαύριο Πέμπτη και την Παρασκευή στην Ουάσινγκτον. SLpress

Μια αυτοκρατορία που χτίστηκε πάνω στην εξαπάτηση και τη λεηλασία πληρώνει τώρα το βαρύ τίμημα. Ο Τζέιμς Μποντ πέθανε στην οθόνη, η Αγγλία πεθαίνει στην πραγματικότητα. Η Tζούντι Ντέντς ως "Μ", η αρχηγός της ΜΙ6, μπροστά στα φέρετρα των εκτελεσθέντων πρακτόρων της περιβόητης μυστικής βρετανικής υπηρεσίας...Ένα κινηματογραφικό φινάλε που αποδείχθηκε προφητεία για την ίδια τη Βρετανία Η πτώση της πάλαι ποτέ αυτοκρατορίας του...άδυτου ήλιου, σήμερα, σκιά του εαυτού της, καταρρέει υπό το βάρος των πολλαπλών ιστορικών της αμαρτιών και εγκλημάτων... Στο τέλος της τελευταίας ταινίας με τον Άγγλο ηθοποιό Ντάνιελ Κρεγκ, «No Time to Die», ο Τζέιμς Μποντ, το αιώνιο σύμβολο της βρετανικής υπερηφάνειας, του απαράμιλλου θάρρους και της ακλόνητης πίστης στην Αυτού Μεγαλειότητα και την Υπηρεσία, θυσιάζεται πάνω σε μια απομακρυσμένη βάση, περικυκλωμένος από φλόγες και προδοσία. Δεν πέφτει απλώς, εξαφανίζεται μέσα σε μια έκρηξη που σβήνει μαζί της και το τελευταίο ίχνος της παλιάς Βρετανίας. Η Βρετανία, που κάποτε κυριαρχούσε στους ωκεανούς, που έστελνε πράκτορες να υπερασπίζονται την αυτοκρατορία με ένα Walther PPK και μια δόση ειρωνείας, τώρα δεν εμπνέει πια ούτε καν τον ίδιο τον ήρωά της. Η ταινία, που κυκλοφόρησε το 2021, δεν ήταν απλώς ένα φινάλε. Ήταν προφητεία. Ήταν η στιγμή που το μεγάλο κινηματογραφικό είδωλο, το σήμα κατατεθέν της βρετανικής μυστικής υπηρεσίας, έσκυψε το κεφάλι μπροστά σε μια πατρίδα που ήδη βυθιζόταν. Και σήμερα, πέντε χρόνια μετά, η Αγγλία δεν βυθίζεται απλώς. Πεθαίνει αργά, επώδυνα, κάτω από το βάρος μιας εισβολής που κανείς δεν τόλμησε να ονομάσει εισβολή, κάτω από νόμους που στραγγαλίζουν την ελευθερία με το πρόσχημα της «ασφάλειας», και κάτω από μια κυβέρνηση που πίστεψε ότι μπορεί να ξεπουλήσει την ψυχή ενός έθνους χωρίς να πληρώσει το πολιτικό τίμημα... Κάποιοι ίσως το αποκαλούν τυχαίο. Εμείς, όμως, που αναζητούμε τις αποσιωπημένες πτυχές της Ιστορίας, βλέπουμε καθαρά την κρυφή πραγματικότητα: Ο Μποντ πέθανε γιατί η πατρίδα του είχε ήδη πεθάνει από μέσα της. Η έλευση του Κιρ Στάρμερ και η δυστοπική επιβολή της Woke agenda Ο Κιρ Στάρμερ, ο άνθρωπος που κάποτε παρουσιαζόταν ως ο σωτήρας της εργατικής τάξης, ως ο «ήπιος» τεχνοκράτης που θα έφερνε δικαιοσύνη και ισότητα, αποδείχθηκε τελικά η τελευταία, η πιο τραγική και η πιο χυδαία πράξη ενός νεοταξικού δράματος που διαδραματίζεται εδώ και δεκαετίες στο σκοτεινό παρασκήνιο της ευρωπαϊκής πολιτικής. Με την άνοδό του στην εξουσία το 2024, η ανάλγητη επιβολή της νεοταξικής Woke agenda πήρε διαστάσεις καθαρής δυστοπίας, σαν να ξύπνησε ξαφνικά ένας εφιάλτης που μέχρι τότε κρυβόταν πίσω από ευχάριστα συνθήματα και «προοδευτικές» φράσεις. Δεν επρόκειτο πλέον για απλές ιδέες. Επρόκειτο για μια συστηματική, ψυχρή και μεθοδική επίθεση κατά της ίδιας της φύσης του ανθρώπου, της οικογένειας, της εθνικής ταυτότητας και της συλλογικής μνήμης του αγγλικού λαού. Στα σχολεία της Βρετανίας εισχώρησε με βία η ιδεολογία του φύλου ως «κοινωνικού κατασκευάσματος», με παιδιά ηλικίας μόλις πέντε και έξι ετών να ενθαρρύνονται, μέσα από βιβλία, εργαστήρια και «ευαισθητοποιητικές» δραστηριότητες, να αμφισβητούν την ίδια τους τη βιολογία, να επιλέγουν «νέα ονόματα» και «νέες ταυτότητες» χωρίς τη συγκατάθεση των γονέων τους. Όποιος γονέας τολμούσε να διαμαρτυρηθεί χαρακτηριζόταν αμέσως «τοξικός», «τρανσφοβικός» ή ακόμα και «επικίνδυνος για το παιδί του», ενώ σε αρκετές περιπτώσεις κοινωνικές υπηρεσίες απειλούσαν να αφαιρέσουν παιδιά από οικογένειες που αρνούνταν να συμμορφωθούν με την νέα "ορθοδοξία". Στα πανεπιστήμια, η «cancel culture» έγινε το απόλυτο καθεστώς τρόμου. Καθηγητές με μακρά πορεία απολύθηκαν ή αναγκάστηκαν σε παραίτηση επειδή τόλμησαν να υπερασπιστούν την παραδοσιακή οικογένεια, την βιολογική πραγματικότητα ή ακόμη και την ιστορική κληρονομιά της Βρετανίας. Φοιτητές που αρνήθηκαν να χρησιμοποιήσουν τις «σωστές αντωνυμίες» τιμωρήθηκαν με χαμηλούς βαθμούς, αποκλεισμό από σεμινάρια και δημόσιο διασυρμό στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Οι νόμοι περί «μίσους» μετατράπηκαν σε ένα πανίσχυρο, σιωπηλό όπλο φίμωσης. Μια ανάρτηση στο διαδίκτυο που εξέφραζε ανησυχία για την μαζική λαθρομετανάστευση, ένα αστείο σε παμπ για τις ακραίες gender θεωρίες ή ακόμα και μια σιωπηλή προσευχή έξω από κλινικές αμβλώσεων μπορούσε να οδηγήσει σε σύλληψη, πρόστιμο ή ποινική δίωξη. Η αστυνομία, αντί να κυνηγάει πραγματικούς εγκληματίες, ξόδευε πολύτιμους πόρους για να παρακολουθεί «παραβατικές» απόψεις στα social media. Η ανάλγητη αυτή επιβολή δεν περιορίστηκε στα σχολεία και τα πανεπιστήμια. Διείσδυσε στην τέχνη, στον αθλητισμό, ακόμα και στην Εκκλησία της Αγγλίας, όπου ιερείς αναγκάστηκαν να ζητήσουν συγγνώμη επειδή χρησιμοποίησαν τη λέξη «πατέρας» ή «μητέρα» αντί για «γονέας 1» και «γονέας 2». Η παραδοσιακή βρετανική οικογένεια παρουσιάστηκε ως «καταπιεστική δομή», ενώ η μαζική μετανάστευση εξυμνήθηκε ως «πολυπολιτισμικός πλούτος», ακόμα και όταν ολόκληρες γειτονιές μετατρέπονταν σε παράλληλες κοινωνίες που αρνούνταν να ενσωματωθούν. Η ανάλγητη αυτή επιβολή σήκωσε τεράστια θύελλα αντιδράσεων στον αγγλικό λαό, γιατί δεν ήταν απλώς πολιτική απόφαση αλλά μια ωμή, βάναυση επίθεση στην ίδια την ψυχή του έθνους, στην ιστορία του, στην οικογένειά του, στην ελευθερία του να σκέφτεται, να μιλάει και να ζει διαφορετικά από την επιβεβλημένη νεοταξική "ορθοδοξία". Οι απλοί Άγγλοι, εκείνοι που εργάζονταν σκληρά, που πλήρωναν φόρους, που θυμούνταν ακόμα τις παλιές βρετανικές αξίες της ελευθερίας και της κοινής λογικής, ένιωσαν ξαφνικά ξένοι στην ίδια τους την πατρίδα. Είδαν τις κόρες τους να μπερδεύονται για το φύλο τους, τους γιους τους να διώκονται επειδή έλεγαν την αλήθεια, τις γειτονιές τους να χάνουν την ταυτότητά τους. Και η οργή τους, που αρχικά ήταν σιωπηλή, άρχισε σιγά-σιγά να βράζει, έτοιμη να εκραγεί. Ο Στάρμερ και οι νεοταξικοί του εντολοδόχοι, πίστεψαν ότι θα μπορούσαν να σπάσουν την πλάτη ενός ολόκληρου λαού χωρίς συνέπειες. Υπολόγισαν όμως πολύ λάθος. Γιατί ο αγγλικός λαός, βαθιά μέσα του, κουβαλάει ακόμα την ίδια εκείνη φλόγα που κάποτε έκανε τη μικρή νησιωτική χώρα να κυριαρχήσει στον κόσμο. Και αυτή η φλόγα, όταν την αγγίξεις με περιφρόνηση, γίνεται πυρκαγιά. Η αντίδραση του λαού – Οι πανβρετανικές διαδηλώσεις του Νοεμβρίου του 2025 που βούλιαξαν το Λονδίνο Η αντίδραση δεν άργησε. Δεν θα μπορούσε άλλωστε να αργήσει. Όταν ένας λαός βλέπει την ίδια του την πατρίδα να του ξεφεύγει από τα χέρια, όταν νιώθει ξένος στις γειτονιές όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε, όταν η φωνή του χαρακτηρίζεται «μίσος» και η σιωπή του θεωρείται συνενοχή, τότε η οργή δεν μένει για πολύ καιρό κλεισμένη μέσα στα σπίτια και τις παμπ. Τον Νοέμβριο του 2025, οι πανβρετανικές διαδηλώσεις που βούλιαξαν κυριολεκτικά το Λονδίνο αποτέλεσαν την πρώτη μεγάλη, μαζική και αδυσώπητη κραυγή ενός έθνους που αρνήθηκε να πεθάνει σιωπηλά. Εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες, από τα βιομηχανικά προάστια του βορρά μέχρι τα ήσυχα χωριά του νότου, κατέκλυσαν τους δρόμους γύρω από το Κοινοβούλιο, την πλατεία Τραφάλγκαρ, την Όξφορντ Στριτ και την Πικαντίλι. Ήταν μια θάλασσα από αγγλικές σημαίες, από παλιές Union Jacks που κυμάτιζαν στον παγωμένο αέρα του φθινοπώρου, από πρόσωπα εργατών με ακόμα τα εργατικά τους ρούχα, από μητέρες που κρατούσαν φωτογραφίες των παιδιών τους, από συνταξιούχους που θυμούνταν την Αγγλία της νεότητάς τους, από νέους που δεν ήθελαν να μεγαλώσουν σε μια χώρα χωρίς μέλλον. Δεν ήταν οργανωμένοι από κάποιο κόμμα. Ήταν ο ίδιος ο λαός, ο αυθεντικός, ο σκληροτράχηλος αγγλικός λαός, που ξεχύθηκε στους δρόμους με μια οργή που είχε συσσωρευτεί χρόνια ολόκληρα. Φώναζαν συνθήματα που έκαναν τα τζάμια του Κοινοβουλίου να τρέμουν: «Φέρτε πίσω την Αγγλία μας!», «Σταματήστε την εισβολή!», «Ελευθερία του λόγου δεν είναι μίσος!», «Οι κόρες μας δεν είναι πειραματόζωα!». Μιλούσαν για τις γειτονιές που είχαν μετατραπεί σε ξένες επικράτειες, όπου η αγγλική γλώσσα είχε γίνει μειοψηφία και η αστυνομία φοβόταν να εισέλθει. Μιλούσαν για τις κόρες τους που δεν τολμούσαν πια να γυρίσουν μόνες τους το βράδυ από το σχολείο ή τη δουλειά γιατί υπήρχε κίνδυνος να γίνουν άλλο ένα θύμα βιασμού από βρώμικους, φανατικούς και ανάλγητους λαθραίους μουσουλμάνους. Μιλούσαν ακόμα και για τους γιους τους που έβλεπαν τις θέσεις εργασίας και τις υποτροφίες να πηγαίνουν σε ...«ευάλωτες ομάδες» ενώ αυτοί, ντόπιοι με οικογενειακή ιστορία αιώνων στη χώρα, έμεναν στο περιθώριο. Μιλούσαν επίσης και για τα σχολεία τους, όπου τα παιδιά τους μάθαιναν να ντρέπονται για το λευκό χρώμα του δέρματός τους και την ιστορία του έθνους τους. Οι διαδηλώσεις δεν ήταν απλώς μια διαμαρτυρία. Ήταν η βαθιά, αρχέγονη κραυγή ενός λαού που έβλεπε την ψυχή του να βιάζεται μπροστά στα μάτια του. Δεν διαμαρτύρονταν μόνο για την οικονομία ή την υγεία. Διαμαρτύρονταν για την ίδια τους την ύπαρξη ως έθνος. Για το δικαίωμα να υπάρχουν, να μιλούν, να θυμούνται, να είναι...Άγγλοι χωρίς να ζητούν συγγνώμη! Η βροχή έπεφτε εκείνες τις μέρες, αλλά κανείς δεν κουνήθηκε. Στέκονταν ώρες ολόκληρες, μουσκεμένοι, παγωμένοι, αλλά όρθιοι. Κάποιοι έψαλλαν παλιούς ύμνους, κάποιοι κρατούσαν πλακάτ με φωτογραφίες των προγόνων τους που πολέμησαν στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ήταν σαν όλη η ιστορία της Αγγλίας να είχε ξυπνήσει και να απαιτούσε δικαίωση. Η κυβέρνηση Στάρμερ, αντί να ακούσει αυτή την κραυγή, επέλεξε την καταστολή. Η αστυνομία, που τόσο συχνά έδειχνε αδράνεια απέναντι σε πραγματικά εγκλήματα και ταραχές σε περιοχές λαθρομεταναστών, τώρα κινητοποιήθηκε μαζικά. Συλλήψεις, ρόπαλα, δακρυγόνα, κατηγορίες για «βία» και «μίσος». Ο ίδιος ο Στάρμερ εμφανίστηκε στα μέσα ενημέρωσης και μίλησε για «ακροδεξιούς ταραξίες» και «ρατσιστικές δυνάμεις», λες και ο αγγλικός λαός που διαμαρτυρόταν για την επιβίωσή του ήταν ο εχθρός. Αλλά η θύελλα είχε ήδη ξεσπάσει. Οι διαδηλώσεις του Νοεμβρίου δεν ήταν απλώς ένα περιστατικό. Ήταν το πρώτο κύμα μιας μεγάλης αφυπνίσεως. Έδειξαν ότι ο λαός δεν είναι πια διατεθειμένος να σιωπά. Ότι η υπομονή του έχει εξαντληθεί. Και ότι η Αγγλία, η αληθινή Αγγλία, αρχίζει σιγά-σιγά να σηκώνει το κεφάλι της από τον λήθαργο στον οποίο την είχαν ρίξει οι νεοταξικοί ιεραπόστολοι. Αυτές οι μέρες του Νοεμβρίου 2025 θα μείνουν χαραγμένες στην ιστορία. Δεν ήταν η αρχή του τέλους για την Αγγλία. Ήταν η αρχή του τέλους για την ψεύτικη, νεοταξική Αγγλία που προσπαθούσαν να επιβάλλουν. Και ο λαός, για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια, ένιωσε ότι η φωνή του μπορεί ακόμα να ακουστεί. Σήμερα, ο Κιρ Στάρμερ, από τα πιο επιλεγμένα στελέχη του Νεοταξισμού, βρίσκεται σε πλήρη αμφισβήτηση τόσο από το ίδιο του το κόμμα, όσο και από την αντιπολίτευση. Και η αμφισβήτηση δεν είναι για τα πολιτικά και κυβερνητικά του προσόντα, όσο - και κυριοτερα - για τον ίδιο τον πατριωτισμό του. Μ' άλλα λόγια, άπαντες βλέπουν όχι έναν πολιτικό που σκίζεται για τα συμφέροντα του λαού του, αλλά έναν άνθρωπο - πιόνι μιας ελίτ, που δεν την ενδιαφέρει ο πατριωτισμός ή ο εθνισμός ενός λαού, αλλά το πώς θα μπορέσει, έστω και με τη βία, να πολτοποιήσει τις εθνικές μάζες μπολιάζοντας τες με αλλόθρησκους και εντελώς ξένους με την παραδοσιακή κουλτούρα του ευρωπαϊσμού για να κυρωθεί η ατζέντα της, που στόχο έχει τη δημιουργία όχι εθνών, αλλά απλών ανθρώπινων μαζών που θα υπακούουν τυφλά σε μια μη εκλεγμένη Παγκόσμια Κυβέρνηση. Ο Φάρατζ και το Reform UK Μέσα σε αυτό το κλίμα της βαθιάς απογοήτευσης, της συσσωρευμένης οργής και της αίσθησης ότι η ίδια η Αγγλία χάνεται μέσα σε μια ξένη παλίρροια, αναδύθηκε ο Νάιτζελ Φάρατζ σαν μια μορφή που φαινόταν να βγήκε κατευθείαν από τις σελίδες της παλιάς αγγλικής ιστορίας. Δεν ήταν ο χαρισματικός ρήτορας των τηλεοπτικών στούντιο ούτε ο τεχνοκράτης με τα ακριβά κοστούμια. Ήταν ένας άνθρωπος του λαού, με εκείνη την αγγλική ειρωνεία και την αδυσώπητη ευθύτητα που τόσο καιρό έλειπε από την πολιτική σκηνή. Μαζί του, το κίνημα "Reform UK" δεν εμφανίστηκε απλώς ως ένα ακόμα πολιτικό κόμμα. Αναδύθηκε σαν η μόνη φωνή που τολμούσε να πει, χωρίς περιστροφές και χωρίς συγγνώμες, την αλήθεια που ο αγγλικός λαός ψιθύριζε εδώ και χρόνια στα σπίτια και τις παμπ του: Η Αγγλία ανήκει στους Άγγλους. Ο Φάρατζ βεβαίως, δεν υποσχέθηκε παράδεισους, ούτε εύκολες λύσεις. Δεν έπαιξε το παιχνίδι των ψεύτικων υποσχέσεων που τόσο συνηθίσαμε από τους νεοταξικούς πολιτικούς. Απλώς είπε αυτό που κάθε εργάτης στο Ντόνκαστερ, κάθε συνταξιούχος στο Μπλάκπουλ και κάθε μητέρα στο Ρόδερχαμ σκεφτόταν, αλλά κανείς δεν τολμούσε πια να ομολογήσει δημοσίως, από φόβο μην χαρακτηριστεί «ρατσιστής» ή «ακροδεξιός». Μίλησε για τα σύνορα που πρέπει να κλείσουν, για την λαθρομετανάστευση που έχει μετατρέψει ολόκληρες περιοχές σε ξένα εδάφη, για την αποβιομηχανοποιημένη πλέον οικονομία που εξαντλείται για να συντηρεί παράλληλες κοινωνίες, για το δικαίωμα του αγγλικού λαού να υπερασπιστεί την ταυτότητά του χωρίς να ζητά άδεια από τις Βρυξέλλες ή από τις νεοταξικές ελίτ του Λονδίνου. Και ο λαός τον άκουσε. Τον άκουσε με εκείνη την αρχέγονη ανακούφιση που νιώθει κάποιος όταν επιτέλους βρίσκει λέξεις για όσα τον πνίγουν χρόνια. Στις τοπικές εκλογές του Μαΐου 2026, το Reform UK πραγματοποίησε μια ιστορική σάρωση που έκανε ακόμα και τους πιο αισιόδοξους να μείνουν άναυδοι. Κέρδισε πάνω από χίλιες τετρακόσιες έδρες σε όλη την Αγγλία, κατέλαβε τον έλεγχο δεκάδων τοπικών συμβουλίων, συμπεριλαμβανομένων παραδοσιακών προπυργίων του Labour στα βιομηχανικά κέντρα του βορρά που θεωρούνταν για δεκαετίες «απαραβίαστα». Σε πόλεις όπως το Σάντερλαντ, το Μπλάκπουλ, το Μπάρνσλι και το Έσσεξ, οι ψηφοφόροι γύρισαν την πλάτη στο Labour (Εργατικό Κόμμα) του Στάρμερ και έδωσαν την εμπιστοσύνη τους σε μια παράταξη που μιλούσε τη γλώσσα τους. Ήταν κάτι παραπάνω από εκλογική νίκη. Ήταν μια πολιτική σεισμική δόνηση που έδειξε ότι η παλιά πολιτική τάξη έχει χάσει οριστικά την επαφή με τον λαό. Ο Νάιτζελ Φάρατζ δεν είναι απλώς ένας πολιτικός. Είναι ίσως η ενσάρκωση της αγγλικής ψυχής που αρνείται να πεθάνει κάτω από το βάρος της νεοταξικής προδοσίας. Είναι ο απόγονος εκείνων των Άγγλων που κάποτε στάθηκαν όρθιοι απέναντι σε αντίπαλες αυτοκρατορίες, που πολέμησαν σε δύο παγκόσμιους πολέμους για την ελευθερία τους, που δεν δέχτηκαν ποτέ να γονατίσουν μπροστά σε ξένες επιταγές. Με το χαρακτηριστικό του χιούμορ, με την ευθύτητά του και με εκείνη την αδυσώπητη αγγλική περηφάνια, κατάφερε να ενώσει ανθρώπους από διαφορετικά κοινωνικά στρώματα που μέχρι χθες ένιωθαν μόνοι και εγκαταλελειμμένοι. Δεν τους υποσχέθηκε πλούτη. Τους υποσχέθηκε μόνο μια Αγγλία που θα ξαναγίνει δική τους. Μια Αγγλία που δεν θα ντρέπεται για την ιστορία της, που δεν θα ζητά συγγνώμη για την ύπαρξή της, που δεν θα επιτρέπει σε κανέναν να της υπαγορεύει ποια πρέπει να είναι. Και αυτό ακριβώς είναι που τρομάζει τόσο πολύ τους νεοταξικούς κύκλους. Γιατί ο Φάρατζ δεν μιλάει τη γλώσσα της πολιτικής ορθότητας. Μιλάει τη γλώσσα της αλήθειας. Μιας αλήθειας σκληρής, άβολης, αλλά αδιαπραγμάτευτης. Και ο αγγλικός λαός, μετά από χρόνια σιωπής και ταπείνωσης, βρήκε επιτέλους έναν που να τον εκπροσωπεί χωρίς να τον προδίδει. Το Reform UK δεν είναι πια απλώς κόμμα. Είναι κίνημα. Είναι η φωνή εκείνων που αρνούνται να παραδώσουν την Αγγλία χωρίς μάχη. Και καθώς οι δημοσκοπήσεις δείχνουν το Reform να ανεβαίνει ολοένα και ψηλότερα, γίνεται ολοένα και πιο φανερό ότι ο Φάρατζ δεν είναι παροδικό φαινόμενο. Είναι ο προάγγελος μιας νέας εποχής. Μιας εποχής όπου η Αγγλία ίσως και να μπορέσει να ξανασταθεί όρθια, έστω και με πατερίτσες. Σαφέστατα δεν θα είναι η αναγέννηση μιας αυτοκρατορίας. Θα είναι όμως απλά μια πράξη επιβίωσης ενός λαού που έφτασε μεν στον πάτο της Ιστορίας, αλλά αρνήθηκε να περάσει τον "Αχέροντα". Η αντί-ρωσική ατζέντα σε βαθμό παρανοϊκό Παράλληλα με την εσωτερική αποδόμηση της χώρας, η κυβέρνηση Στάρμερ ανέπτυξε μια αντί-ρωσική ατζέντα που ξεπέρασε κάθε λογικό όριο και έφτασε σε βαθμό καθαρής παρανοϊκής εμμονής. Ήταν σαν να χρειαζόταν η Βρετανία έναν μεγάλο, απόλυτο εχθρό για να δικαιολογήσει την ίδια της την ύπαρξη και να κρύψει τις εσωτερικές της πληγές. Κάθε φωνή που τολμούσε να θέσει έστω και το πιο ήπιο ερώτημα για την πολιτική του Κιέβου, για τη διαφθορά που κατασπάραζε την Ουκρανία, για τις χαμένες ζωές χιλιάδων νέων ανθρώπων και για τα εκατομμύρια που εξαφανίζονταν σε μαύρες τρύπες, στιγματιζόταν αμέσως ως «ρωσική προπαγάνδα», ως «πουτινικός πράκτορας» ή ως «απειλή για την εθνική ασφάλεια». Η ελευθερία του λόγου, που κάποτε ήταν το καμάρι της Βρετανίας, μετατράπηκε σε πολυτέλεια που μόνο οι «πιστοί» της νεοταξικής ορθοδοξίας είχαν δικαίωμα να ασκούν. Η χώρα συνέχιζε να στέλνει δισεκατομμύρια λίρες σε έναν πόλεμο που δεν την αφορούσε άμεσα, σε μια μακρινή σύγκρουση όπου η Βρετανία δεν είχε πραγματικά ζωτικά συμφέροντα, ενώ παράλληλα οι δικοί της πολίτες πάγωναν το χειμώνα μέσα σε σπίτια που δεν μπορούσαν να ζεστάνουν και έψαχναν στα ράφια των σούπερ μάρκετ για φαγητό που γινόταν ολοένα και πιο ακριβό. Η κυβέρνηση μιλούσε με μεγαλοπρέπεια για «υπεράσπιση της δημοκρατίας» και «ευρωπαϊκών αξιών», ενώ οι ηλικιωμένοι έμεναν χωρίς θέρμανση, οι νέοι χωρίς προοπτική και οι εργαζόμενοι χωρίς την ελπίδα μιας αξιοπρεπούς ζωής. Τα χρήματα έφευγαν κατά εκατομμύρια για όπλα, για εκπαίδευση Ουκρανών στρατιωτών, για «ανθρωπιστική βοήθεια» που συχνά κατέληγε σε σκοτεινούς δρόμους, ενώ η ίδια η Αγγλία έμοιαζε με ετοιμοθάνατο ασθενή που εξακολουθούσε να δίνει αίμα σε έναν ξένο. Αυτή η παρανοϊκή εμμονή δεν ήταν καθόλου τυχαία. Ήταν μέρος της ίδιας, καλά σχεδιασμένης νεοταξικής ατζέντας που χρειάζεται πάντα έναν μεγάλο εχθρό για να κρατάει ενωμένους και φοβισμένους τους υπηκόους της. Όσο υπάρχει ο «κακός Πούτιν», όσο υπάρχει η «ρωσική απειλή», τόσο πιο εύκολα περνούν οι νόμοι φίμωσης, τόσο πιο εύκολα δικαιολογείται η μαζική μετανάστευση ως «ανθρωπιστική πράξη», τόσο πιο εύκολα αποκρύπτεται η αποτυχία της κυβέρνησης σε όλα τα εσωτερικά μέτωπα. Η Ρωσία έγινε ο τέλειος αποδιοπομπαίος τράγος. Κάθε αποτυχία, κάθε οικονομική κρίση, κάθε κοινωνική ένταση μπορούσε να ριχτεί στα πόδια της «ρωσικής επιρροής». Και ο Στάρμερ, με την ψυχρή αποτελεσματικότητα του νεοταξικού τεχνοκράτη, ακολουθούσε πιστά το σενάριο: Δημιουργία εχθρού έξω για να κρύψει την καταστροφή μέσα. Αυτή η εμμονή όμως είχε και ένα βαθύτερο, πιο σκοτεινό νόημα. Ήταν η απόδειξη ότι η σημερινή Βρετανία δεν μπορεί πια να υπάρξει χωρίς εχθρό. Δεν έχει δικό της όραμα, δεν έχει δική της ταυτότητα, δεν έχει δική της περηφάνια. Χρειάζεται να μισεί κάποιον για να νιώθει ότι υπάρχει. Και ενώ οι Άγγλοι πολίτες έβλεπαν τις γειτονιές τους να αλλάζουν, τα παιδιά τους να μπερδεύονται και το μέλλον τους να εξαφανίζεται, η κυβέρνησή τους ασχολιόταν με το πώς θα νικήσει τη Ρωσία σε έναν πόλεμο που διεξάγεται χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά. Μια τέτοια αποσύνδεση από την πραγματικότητα δεν είναι απλώς πολιτικό λάθος. Είναι η απόδειξη μιας βαθιάς, ηθικής και πνευματικής κατάρρευσης. Και ο αγγλικός λαός το αντιλαμβανόταν όλο και πιο καθαρά. Η παρανοϊκή αυτή εμμονή δεν έδενε τη χώρα. Την διέλυε ακόμα περισσότερο. Η σταδιακή κατάρρευση. Πού οφείλεται Η σταδιακή κατάρρευση της Αγγλίας σαφέστατα δεν είναι ούτε ξαφνικό ατύχημα της Ιστορίας, ούτε μια τυχαία συμφορά που έπεσε από τον ουρανό. Είναι μια αργή, επίμονη, σχεδόν χειρουργική αποσύνθεση, ένας θάνατος με χίλιες μικρές μαχαιριές που διαρκεί χρόνια ολόκληρα. Και οφείλεται ακριβώς στην ανάλγητη, ψυχρή και μεθοδική νεοταξική πολιτική που εφαρμόζεται συστηματικά εδώ και δεκαετίες, από όλους όσους ακολούθησαν με με ευλάβεια τον νεοταξικό και τοξικό ασφαλώς Θατσερισμό και με τον Κιρ Στάρμερ να αποτελεί απλώς τον τελευταίο, πιο φανερό εκτελεστή της. Οι λαθρομετανάστες που πλημμύρισαν τις πόλεις δεν ήρθαν τυχαία. Δεν ήταν «ανθρωπιστική κρίση» ούτε «φυσική συνέπεια των πολέμων». Ήταν συνειδητή πολιτική επιλογή. Ολόκληρες γειτονιές του Λονδίνου, του Μάντσεστερ, του Μπέρμιγχαμ και του Λιντς μετατράπηκαν σε ξένες επικράτειες, όπου η αγγλική σημαία έγινε σπάνιο θέαμα, η αγγλική γλώσσα μειοψηφία και η αγγλική κουλτούρα κάτι το περίεργο, το ξεπερασμένο, το «τοξικό». Συνέβαινε και εξακολουθεί να συμβαίνει μέχρι σήμερα, ό,τι ακριβώς συμβαίνει και σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση και τα κράτη της. Οι δρόμοι γέμισαν σκουπίδια, οι πλατείες με ναρκωτικά και εγκληματικότητα, ενώ η αστυνομία, δεμένη από πολιτικές «ευαισθησίας», έδειχνε αδυναμία ή και απροθυμία να επιβάλλει τον νόμο. Οι βρώμικες γειτονιές δεν είναι απλώς αισθητικό πρόβλημα. Είναι η εξωτερική εικόνα μιας βαθιάς πνευματικής σήψης. Η στέρηση ελευθερίας προχώρησε παράλληλα με γεωμετρική πρόοδο. Νόμοι που τιμωρούν τη σκέψη, την έκφραση, ακόμα και τη σιωπηλή διαφωνία, μεταμόρφωσαν τη Βρετανία από λίκνο της ελευθερίας του λόγου σε μια γκρίζα, φοβισμένη κοινωνία όπου ο πολίτης ζυγίζει κάθε του λέξη από φόβο μην χαρακτηριστεί «μισαλλόδοξος». Ταυτόχρονα, η οικονομική εξάντληση από άσκοπους πολέμους, από δισεκατομμύρια που διοχετεύονταν σε ξένες συγκρούσεις, από μια γραφειοκρατία που υπηρετούσε περισσότερο την παγκόσμια ατζέντα παρά τον λαό της, άφησε την Αγγλία φτωχή, κουρασμένη και θυμωμένη. Ενώ οι ελίτ του Λονδίνου συζητούσαν για «κλιματική δικαιοσύνη» και «πολυπολιτισμικό πλούτο» σε πολυτελή εστιατόρια, οι απλοί Άγγλοι έβλεπαν τους λογαριασμούς της ενέργειας να εκτοξεύονται, τα ράφια των σούπερ μάρκετ να αδειάζουν και τα νοσοκομεία να καταρρέουν υπό το βάρος ενός συστήματος που είχε χάσει κάθε προτεραιότητα. Όλα αυτά δεν ήταν μόνο... «ατυχήματα της Ιστορίας». Δεν είναι απλές αποτυχίες πολιτικής. Είναι το αποτέλεσμα μιας μακροχρόνιας, καλά οργανωμένης στρατηγικής που έχει έναν και μοναδικό στόχο: να διαλύσει τα έθνη-κράτη, να σπάσει τις ρίζες των λαών, να διαγράψει τη συλλογική μνήμη και να δημιουργήσει μια νέα, ρευστή, χωρίς ταυτότητα ανθρωπότητα, εύκολα ελεγχόμενη από υπερεθνικούς μηχανισμούς και παγκόσμιες ελίτ. Η νεοταξική ιδεολογία δεν θέλει ισχυρές Αγγλίες, ούτε ισχυρές Γαλλίες, ούτε καν ισχυρές Γερμανίες ή Ιταλίες ή ακόμα και Ηνωμένες Πολιτείες. Θέλει μια γκρίζα μάζα χωρίς πατρίδα, χωρίς ιστορία, χωρίς θεούς και χωρίς ήρωες. Μια μάζα που θα ζει για την κατανάλωση, θα φοβάται την ελευθερία και θα δέχεται ευχαρίστως την παγκόσμια διακυβέρνηση ως «σωτηρία». Η κατάρρευση είναι σταδιακή ακριβώς για να μην γίνει αντιληπτή απότομα. Σαν δηλητήριο που χορηγείται σε μικρές δόσεις. Σήμερα μια νέα «ευαισθησία» στα σχολεία, αύριο ένας νέος νόμος για το διαδίκτυο, μεθαύριο μια ακόμα παρτίδα λαθρομεταναστών, την άλλη εβδομάδα άλλα δισεκατομμύρια για την Ουκρανία. Αυτό ακριβώς που γίνεται ήδη στην Ελλάδα του Μητσοτάκη, στη Γερμανία του Μέρτς, στην Γαλλία του Μακρόν και λίγο λιγότερο στην Ιταλία της Μελόνι. Και σιγά-σιγά, χωρίς δραματικές εκρήξεις, η παλιά Αγγλία πεθαίνει. Όχι με θόρυβο, αλλά με ένα αργό, βασανιστικό σβήσιμο. Όμως ο λαός αρχίζει να το αντιλαμβάνεται. Και όταν ένας λαός συνειδητοποιήσει ότι τον σκοτώνουν αργά και μεθοδικά, τότε η αντίδρασή του δεν θα είναι ήπια. Θα είναι θυελλώδης. Η Αγγλία δεν καταρρέει επειδή «δεν τα κατάφερε». Καταρρέει επειδή την οδήγησαν συνειδητά στην κατάρρευση. Και αυτή η συνειδητή, εγκληματική πολιτική δεν έχει πια πουθενά να κρυφτεί. Η Αγγλία της ...Ιστορίας. Από την Ελισάβετ την Α' στην Ελισάβετ την Γ'. Η άνοδος και η πτώση Η Αγγλία της Ιστορίας, από την Ελισάβετ την A' μέχρι την Ελισάβετ την Γ', γνώρισε μια άνοδο που έμοιαζε με παραμύθι και μια πτώση που μοιάζει τώρα με αρχαία τραγωδία. Και σε όλη αυτή την πορεία, η ίδια πάντα αρχή υπήρξε ο ακρογωνιαίος λίθος της: η εξαπάτηση και η λεηλασία. Η - όχι και...τόσο - «Παρθένα Βασίλισσα», η μεγάλη Ελισάβετ η Α’, δεν δίστασε στιγμή να στείλει τον αγαπημένο της «Δράκο», τον κάπτεν Φράνσις Ντρέικ, να ληστέψει τα ισπανικά γαλεόνια, να κλέψει τον χρυσό των Ινδιών και να γεμίσει τα θησαυροφυλάκια του Λονδίνου με λάφυρα που δεν της ανήκαν. Από εκείνη την εποχή, η Αγγλία έμαθε να χτίζει την υπερηφάνειά της πάνω στον πόνο και τον πλούτο των άλλων λαών. Δεν ήταν αυτοκρατορία εμπόρων. Ήταν η αυτοκρατορία πειρατών με στέμμα. Η άνοδος ήταν εντυπωσιακή, σχεδόν μυθική. Μέσα σε λίγους αιώνες, ένα μικρό νησί κατάφερε να κυριαρχήσει στους ωκεανούς, να υποτάξει ηπείρους ολόκληρες, να φέρει κάτω από τη σημαία της την Ινδία, την Αφρική, την Αμερική, την Αυστραλία. Ο ήλιος δεν έδυε ποτέ πάνω στη Βρετανική Αυτοκρατορία, έλεγαν με καμάρι. Αλλά πίσω από αυτό το καμάρι κρυβόταν η σκοτεινή αλήθεια: Ο πλούτος που γέμιζε τα ανάκτορα και τις τράπεζες του Λονδίνου ήταν βαμμένος με το αίμα και τον ιδρώτα κατακτημένων λαών. Η νοοτροπία αυτή δεν άλλαξε ποτέ. Είτε μιλούσαν για «πολιτισμό» είτε για «ελευθερία», στο βάθος υπήρχε πάντα το ίδιο: Η τέχνη της εξαπάτησης, η τέχνη της λεηλασίας, η τέχνη να παρουσιάζεσαι ως απελευθερωτής ενώ είσαι ο πιο σκληρός δυνάστης. Από την Ελισάβετ την Α' φτάνουμε στην Ελισάβετ την Γ', την τελευταία μεγάλη βασίλισσα του 20ού αιώνα. Η αυτοκρατορία είχε πια συρρικνωθεί, αλλά η νοοτροπία παρέμενε η ίδια. Η Βρετανία συνέχιζε να παίζει διπλωματικά παιχνίδια, να δημιουργεί και να διαλύει συμμαχίες, να πουλάει όπλα και ιδεολογίες, να εμπλέκεται σε πολέμους μακρινούς για να διατηρεί την ψευδαίσθηση της μεγάλης δύναμης. Και όταν ήρθε η ώρα της τελικής πτώσης, δεν ήταν οι εχθροί που την γονάτισαν. Ήταν η ίδια της η ψυχή, η ίδια η νοοτροπία που είχε χτίσει την αυτοκρατορία της πάνω στην εξαπάτηση. Όταν ο κόσμος άρχισε να βλέπει καθαρά την υποκρισία πίσω από το προσωπείο του «βρετανικού πολιτισμού», όταν οι λαοί που κάποτε λεηλατούσε άρχισαν να διεκδικούν την αξιοπρέπειά τους, τότε η πτώση έγινε αναπόφευκτη. Σήμερα, η Αγγλία του 2026 δεν είναι πια η κυρίαρχος των θαλασσών. Είναι ένα νησί που βυθίζεται αργά μέσα στη δική του ιστορική αμαρτία. Οι απόγονοι εκείνων που λεηλάτησαν την Ινδία και την Αφρική βλέπουν τώρα τις ίδιες τους τις πόλεις να λεηλατούνται από μέσα. Οι απόγονοι εκείνων που έστειλαν τον Ντρέικ να κλέψει χρυσό βλέπουν τώρα τον πλούτο τους να εξαντλείται για να συντηρεί ξένους που δεν τους ενδιαφέρει η Αγγλία. Η άνοδος χτίστηκε πάνω στην αρπαγή. Η πτώση έρχεται ως φυσική συνέπεια όταν η αρπαγή γυρίζει μπούμερανγκ και χτυπάει το ίδιο το χέρι που την άσκησε. Η Ιστορία δεν έχει χιούμορ, αλλά έχει ειρωνεία. Και η ειρωνεία αυτή είναι πικρή. Η χώρα που δίδαξε στον κόσμο την έννοια της «περφίδια Άλμπιον» – την απατεωνική Αγγλία – τώρα πληρώνει το τίμημα της ίδιας της της φύσης. Από την Ελισάβετ την Α’ που ίδρυσε την πειρατική αυτοκρατορία μέχρι την Ελισάβετ την Γ’ που είδε την αυτοκρατορία να διαλύεται, ο κύκλος έκλεισε. Και η σημερινή Αγγλία, κουρασμένη, διχασμένη και γεμάτη ξένους, στέκεται μπροστά στον καθρέφτη της Ιστορίας και βλέπει επιτέλους το αληθινό της πρόσωπο. Το γερασμένο και γεμάτο από ρυτίδες αλλά και ντροπή πρόσωπο. Σήμερα, μπορούμε να πούμε άφοβα πως η Βρετανία πληρώνει τα σπασμένα και τις διαχρονικές αμαρτίες της με τον πιο σκληρό, τον πιο ειρωνικό και τον πιο αδυσώπητο τρόπο που θα μπορούσε να φανταστεί κανείς. Δεν πρόκειται για μια απλή πολιτική κρίση ούτε για μια προσωρινή οικονομική δυσκολία. Πρόκειται για τη βαθιά, μεταφυσική δικαιοσύνη της Ιστορίας που επιστρέφει, αργά αλλά αμείλικτα, για να εισπράξει το χρέος αιώνων. Οι Νεοταξικοί ηγέτες, με τελευταίο τον Κιρ Στάρμερ, δεν είναι παρά οι τελευταίοι εκτελεστές μιας μακράς, σκοτεινής αλυσίδας προδοσίας που ξεκίνησε από τους καιρούς της Ελισάβετ και συνεχίστηκε αδιάλειπτα μέχρι σήμερα. Είναι οι σύγχρονοι διάδοχοι εκείνων που λεηλάτησαν ηπείρους, που εξαπάτησαν λαούς, που υπέγραψαν συνθήκες με το ένα χέρι και κρατούσαν το μαχαίρι με το άλλο. Σήμερα, όμως, το θύμα δεν είναι πια ο έξω κόσμος. Το θύμα είναι η ίδια η Αγγλία. Ο λαός που κάποτε λεηλατούσε, τώρα λεηλατείται από μέσα του. Ο λαός που κάποτε έστελνε στόλους να αρπάξουν τον πλούτο των άλλων, τώρα βλέπει τον δικό του πλούτο, την ταυτότητά του, την ψυχή του να αρπάζονται από ξένους που κατέκλυσαν τις πόλεις του και από μια εγχώρια ελίτ που τους άνοιξε διάπλατα τις πύλες. Και το πιο τραγικό είναι ότι οι ίδιοι οι Άγγλοι, οι απόγονοι των κατακτητών, γίνονται τώρα οι κατακτημένοι μέσα στο ίδιο τους το σπίτι. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ειρωνεία στην Ιστορία. Η χώρα που δίδαξε στον κόσμο την έννοια της αυτοκρατορίας, τώρα βιώνει την αντίστροφη πορεία της αυτοκρατορικής παρακμής: Όχι από εξωτερικούς εχθρούς, αλλά από εσωτερική σήψη. Οι Νεοταξικοί ηγέτες δεν έφεραν απλώς κακές πολιτικές. Υπήρξαν οι καταλύτες που επέσπευσαν την πληρωμή του ιστορικού χρέους. Και ο λογαριασμός φτάνει πάντα, αργά ή γρήγορα. Η Βρετανία πληρώνει τώρα. Με τόκο. Με αίμα. Με δάκρυα. Με την ίδια της την ψυχή. Και η Ιστορία, αμείλικτη και αδιάφορη για τις δικαιολογίες, στέκεται από πάνω της και ζητάει το δίκιο της. Επίλογος – Η λεηλασία του ελληνικού πλούτου από τους Βρετανούς και η Θεία Δίκη Κι όμως, καθώς η Αγγλία πεθαίνει μαζί με τον Τζέιμς Μποντ, αξίζει να θυμηθούμε ότι αυτή η χώρα δεν ήταν ποτέ η αθώα θύμα που παρουσιάζουν οι επίσημες αφηγήσεις. Η λεηλασία του ελληνικού πλούτου από τους Βρετανούς είναι μία από τις πιο σκοτεινές σελίδες της κρυφής πραγματικότητας. Συνέβαλαν, με τις ίντριγκες τους, στη δολοφονία του Ιωάννη Καποδίστρια, του μεγάλου Έλληνα που οραματιζόταν μια ελεύθερη Ελλάδα. Λεηλάτησαν τον αρχαιολογικό χώρο της Ακρόπολης, στέλνοντας τα Μάρμαρα του Φειδία στο ...Βρετανικό Μουσείο σαν να επρόκειτο για...λάφυρα πολέμου! Στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά η συμπεριφορά τους απέναντι στην Ελλάδα ήταν ντροπιαστική: Υποσχέσεις που δεν τηρήθηκαν, εγκατάλειψη, πολιτική που εξυπηρετούσε μόνο τα δικά τους συμφέροντα. Στην Κύπρο, από το 1955 ως το 1959, διέπραξαν θηριωδίες που η Ιστορία δεν θα ξεχάσει ποτέ: βασανιστήρια, εκτελέσεις, καταστολή ενός λαού που ζητούσε μόνο την ένωσή του με την Ελλάδα. Το 1974, ο ρόλος τους στην εισβολή του Αττίλα ήταν ακόμα πιο σκοτεινός: Γνώριζαν, ενθάρρυναν, άφησαν τον τουρκικό στρατό να προχωρήσει, αρκεί να εξυπηρετούσε τα γεωπολιτικά τους παιχνίδια. Η Θεία Δίκη όμως δεν αργεί. Η Αγγλία που λεηλάτησε τόσους λαούς, τώρα λεηλατείται από μέσα της. Και ίσως, μόνο μέσα από αυτή την πτώση, να γεννηθεί μια νέα αρχή – όχι για την αυτοκρατορία της υποκρισίας, αλλά για έναν λαό που επιτέλους θα μάθει να σέβεται τον εαυτό του και τους άλλους. Η Ιστορία δεν συγχωρεί εύκολα. Και η Αγγλία τώρα πληρώνει...

Γιατί το USV ήταν νότια της Λευκάδας; Όταν η συστημική αποτυχία συναντά τον εφιάλτη μιας καταστροφής Το USV στη Λευκάδα ήταν μια προειδοποίηση. Την επόμενη φορά, μπορεί να μην είμαστε τόσο τυχεροί, που σημαίνει πρακτικά ότι είναι απαραίτητη, η εμβάθυνση της Περιφερειακής συνεργασίας με το Ισραήλ και η αμεση τεχνολογική θωράκιση με εγκατάσταση δικτύου αισθητήρων εντοπισμού USV σε όλα τα κρίσιμα σημεία… Η είδηση ότι το θαλάσσιο drone (USV) που εντοπίστηκε τυχαία από ψαρά στη Λευκάδα δεν ήταν απλώς ένα όργανο επιτήρησης, αλλά έφερε 300 κιλά εκρηκτικής ύλης, παγώνει το αίμα. Πρόκειται για μια «πλωτή βόμβα» που κυκλοφορούσε ανεξέλεγκτα στις ελληνικές θάλασσες, αναδεικνύοντας μια τρύπα ασφαλείας και μια τεχνική αποτυχία των αρχών. Ένα βήμα πριν την περιβαλλοντική και οικονομική αυτοχειρία… Με τη μηχανή του σε λειτουργία μέσα σε μια σπηλιά, το ουκρανικής προέλευσης USV βρισκόταν σε κατάσταση αναμονής για μια αποστολή αυτοκτονίας. Αν ο στόχος του ήταν κάποιο δεξαμενόπλοιο του «σκιώδους στόλου», μια πιθανή έκρηξη στο Ιόνιο, λίγες μέρες πριν την επίσημη έναρξη της τουριστικής περιόδου, θα προκαλούσε περιβαλλοντική καταστροφή βιβλικών διαστάσεων σε μια από τις πιο παρθένες θάλασσες του κόσμου. Κατά συνέπεια, καί οικονομική κατάρρευση των τοπικών κοινωνιών που ζουν από τον τουρισμό, μετατρέποντας τις γαλάζιες σημαίες σε μαύρες κηλίδες πετρελαίου και θραυσμάτων. Πολλά τα ερωτήματα που προκύπτουν… Πώς είναι δυνατόν ένα όπλο τέτοιας ισχύος να διασχίζει το Ιόνιο και να «παρκάρει» σε τουριστική περιοχή χωρίς να χτυπήσει κανένας συναγερμός; Εν τώ μεταξύ, η ανεύρεση χειρόγραφων οδηγιών στο εσωτερικό του USV υποδηλώνει ότι η «πλωτή βόμβα»δεν ήταν απλώς ένα αδέσποτο όπλο, αλλά μέρος μιας επιχειρησιακής αλυσίδας με πιθανή εμπλοκή ανθρώπινου παράγοντα στην περιοχή, μετατρέποντας το Ιόνιο σε πεδίο υβριδικών επιχειρήσεων. Είναι προφανές ότι η έλλειψη Data-Driven Management και η απουσία επενδύσεων σε ψηφιακά συστήματα έγκαιρης προειδοποίησης αφήνουν τη χώρα μας εκτεθειμένη. Όπως εκ των πραγμάτων φαίνεται, η εμμονή στη λογική της «αποικίας χρέους» στερεί από τις Ένοπλες Δυνάμεις και το Λιμενικό τα απαραίτητα εργαλεία ψηφιακού μετασχηματισμού. Όταν οι πόροι κατευθύνονται μονομερώς στην εξυπηρέτηση του δήθεν χρέους, η εθνική ασφάλεια και η προστασία του περιβάλλοντος επαφίονται στην τύχη και στο μάτι ενός απλού ψαρά. Τώρα που γνωρίζουμε για τα 300 κιλά εκρηκτικών, ο «μύθος» της ασφαλούς χώρας καταρρέει. Το περιστατικό αυτό καθιστά το ζήτημα της ασφάλειας στη θάλασσα θέμα διεθνούς ασφάλειας και όχι μια μακρινή σύγκρουση. Η Ελλάδα δεν μπορεί να είναι το «τυφλό σημείο» του πλανήτη όπου ξένα drones-καμικάζι στήνουν ενέδρες δίπλα σε λουόμενους. Η γεωγραφία της ενέδρας και το σενάριο του «Αόρατου Πράκτορα» Η ανεύρεση του ουκρανικού USV με τα 300 κιλά εκρηκτικών σε σπηλιά της Νότιας Λευκάδας δεν ήταν ένα τυχαίο ναυάγιο. Ήταν μια χειρουργικά τοποθετημένη «πλωτή ενέδρα» σε ένα από τα πιο κρίσιμα γεωπολιτικά περάσματα της Μεσογείου. 1. Το «Choke Point» του Ιονίου Η Λευκάδα και συγκεκριμένα το Ακρωτήριο Λευκάτας, αποτελεί το φυσικό «στενό» από όπου διέρχεται η ενεργειακή λεωφόρος του Ιονίου. Ο Στόχος: Δεξαμενόπλοια του ρωσικού «σκιώδους στόλου» που μεταφορτώνουν πετρέλαιο στον Λακωνικό Κόλπο και ανηφορίζουν προς τα διυλιστήρια της Αδριατικής. Η Τακτική: Τα πλοία αυτά, για να εξοικονομήσουν χρόνο, πλέουν κοντά στις δυτικές ακτές της Λευκάδας. Ένα USV σε κατάσταση αναμονής (idling) μέσα σε μια σπηλιά, απέχει μόλις λίγα λεπτά από την πορεία των πλοίων, καθιστώντας τα συστήματα αυτοπροστασίας τους άχρηστα. 2. Το Μυστήριο των Χειρόγραφων: Ο Ανθρώπινος Παράγοντας Η αποκάλυψη ότι στο εσωτερικό του drone βρέθηκαν χειρόγραφες οδηγίες αλλάζει τα πάντα. Σε ένα όπλο που προορίζεται να γίνει συντρίμμια μετά την πρόσκρουση, τα χειρόγραφα δεν απευθύνονται στη μηχανή, αλλά στον άνθρωπο. Η Υπόθεση του Πράκτορα: Ενισχύεται το σενάριο ύπαρξης «συνδέσμου» στην ξηρά. Ο πράκτορας αυτός, πιθανώς με οπτική επαφή από τα υψώματα της Νότιας Λευκάδας, θα αναγνώριζε το συγκεκριμένο δεξαμενόπλοιο (που συχνά αλλάζει όνομα ή σημαία) και θα έδινε την τελική εντολή επίθεσης. Υβριδικός Πόλεμος: Η Λευκάδα μετατράπηκε εν αγνοία της σε πεδίο επιχείρησης όπου η υψηλή τεχνολογία (Starlink) συνδυάστηκε με την παραδοσιακή κατασκοπεία (χειρόγραφα σημειώματα). 3. Η Συστημική Τρύπα: Από την «Αποικία Χρέους» στο «Τυφλό Σημείο» Το γεγονός ότι το USV εντοπίστηκε από έναν ψαρά και όχι από τα υπερσύγχρονα (θεωρητικά) συστήματα επιτήρησης, εκ των πραγμάτων αναδεικνύει το γεγονός ότι όταν μια χώρα λειτουργεί ως «αποικία χρέους», στερείται τους πόρους για τον ψηφιακό μετασχηματισμό της ασφάλειάς της. Η απουσία Data-Driven Management και ενός δικτύου αισθητήρων εντοπισμού USV αφήνει τις τουριστικές μας ακτές εκτεθειμένες σε έναν πόλεμο που «δανείζεται» το έδαφός μας για να στήσει ενέδρες. 4. Μια Ανάσα από την Καταστροφή Αν το USV χτυπούσε ένα δεξαμενόπλοιο Suezmax φορτωμένο με 1.000.000 βαρέλια πετρελαίου λίγα μίλια έξω από το Πόρτο Κατσίκι: 1. Οι Γαλάζιες Σημαίες στο Ιόνιο θα γίνονταν μαύρες κηλίδες για δεκαετίες. 2. Η τοπική οικονομία θα βίωνε βίαιη κατάρρευση πριν καν ξεκινήσει η σεζόν. 3. Η Ελλάδα θα συρόταν σε μια διεθνή κρίση ασφάλειας, ως το «γήπεδο» όπου τρίτες δυνάμεις λύνουν τις διαφορές τους. 4. Ο Θεός έβαλε το χέρι Του, μέσω του ψαρά που βρήκε το USV Συμπέρασμα… Το USV στη Λευκάδα ήταν μια προειδοποίηση. Την επόμενη φορά, μπορεί να μην είμαστε τόσο τυχεροί, που σημαίνει πρακτικά ότι είναι απαραίτητη, η εμβάθυνση της Περιφερειακής συνεργασίας με το Ισραήλ και η αμεση τεχνολογική θωράκιση με εγκατάσταση δικτύου αισθητήρων εντοπισμού USV σε όλα τα κρίσιμα σημεία. Το USV στη Λευκάδα δεν ήταν λάθος πλοήγησης. Ήταν μια προσεκτικά σχεδιασμένη επιχείρηση οικονομικού πολέμου. Το περιστατικό αυτό αποτελεί την τελευταία προειδοποίηση. Η εθνική ασφάλεια δεν μπορεί να επαφίεται στην τύχη. Απαιτείται άμεση τεχνολογική θωράκιση και εμβάθυνση της περιφερειακής συνεργασίας (με το Ισραήλ), ώστε να μην ξαναβρεθεί «πλωτή βόμβα» δίπλα σε λουόμενους. Ο «μύθος» της θωρακισμένης χώρας κατέρρευσε στη σπηλιά της Λευκάδας. Ώρα να δούμε την αλήθεια των αριθμών και της τεχνολογίας. ellinikiafipnisis

Τι προβλέπει η νομοθεσία των ΗΠΑ για το διαζύγιο με τη Συμμαχία, πώς συνδέεται το άρθρο 42(7) και η λογική του «hollowing-out» Οι σχέσεις της ΕΕ και των κρατών μελών της με τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ περνούν κρίση. Ερώτημα: Μπορούν να φτάσουν ακόμη και σε διαζύγιο ή θα περάσουν σε ένα νέο πλαίσιο; Γράφει ο Γιάννος Χαραλαμπίδης Τα ζητήματα αυτά είναι συναφή με την αυτονομία της ΕΕ και δη στον τομέα της άμυνας, με τη στρατηγική και τη γεωπολιτική να εξηγούν γιατί η Ρωσία κράτα το ΝΑΤΟ ζωντανό και γιατί δεν συμφέρει στην Ευρώπη να πέσει η Κύπρος κάτω από τον έλεγχο της Τουρκίας. Στρατηγική αυτονομία Η στρατηγική αυτονομία της ΕΕ στον τομέα τής άμυνας σημαίνει την ικανότητα της ΕΕ να ενεργεί στρατιωτικά, πολιτικά, βιομηχανικά και επιχειρησιακά χωρίς να εξαρτάται πλήρως από εξωτερικούς δρώντες και δη από τις ΗΠΑ. Ερώτημα: Αυτό μεταφράζεται ως εγκατάλειψη του ΝΑΤΟ από την ΕΕ και τα κράτη μέλη της; Πρακτικά, όχι. Αφ' ενός το θεσμικό πλαίσιο της ΕΕ και αφ' ετέρου εκείνο των ΗΠΑ δεν επιτρέπουν κάτι τέτοιο. Πρόσθετα, εκείνη που διατηρεί το ΝΑΤΟ ζωντανό είναι η Ρωσία, δηλαδή η απειλή της και η αναθεωρητική πολιτική της, καθώς και διάφορες θεωρίες επί των οποίων οικοδομούνται οι στρατηγικές και γεωπολιτικές επιλογές της Δύσης. Η Κύπρος εμπλέκεται και αν ναι, πώς; Το Νομικό Πλαίσιο και το άρθρο 42 της Συνθήκης για την ΕΕ Το άρθρο 42 της Συνθήκης για την ΕΕ -και δη η παράγραφος 7- προβλέπει ότι εάν κράτος μέλος της ΕΕ δεχθεί επίθεση στο έδαφός του, τα υπόλοιπα κράτη μέλη έχουν υποχρέωση να παράσχουν βοήθεια και συνδρομή «με όλα τα μέσα που διαθέτουν» και δη στρατιωτικά. Ταυτοχρόνως, όμως, οι αμυντικές δεσμεύσεις της ΕΕ πρέπει να παραμένουν συμβατές με τις υποχρεώσεις του ΝΑΤΟ, εντός του οποίου τα πλείστα των κρατών μελών της ΕΕ συμμετέχουν. Τι αναφέρει εν ολίγοις το άρθρο 42; Ότι το ΝΑΤΟ παραμένει «το θεμέλιο της συλλογικής άμυνας» στην Ευρώπη και ότι οι πολιτικές της ΕΕ θα πρέπει να λαμβάνουν υπόψη τη σχέση τους με τη Συμμαχία. Υπό αυτές τις συνθήκες υπάρχει σαφής θεσμική και πολιτική εξάρτηση, η οποία για να τερματιστεί επιβάλλεται η αναθεώρηση των Συνθηκών, που σημαίνει τη σύμφωνη γνώμη και των 27 κρατών μελών. Το γεγονός αυτό είναι δύσκολο. Απαγορευτικές πλειοψηφίες Όπως δύσκολο είναι να υλοποιηθούν οι απειλές του Προέδρου Τραμπ, ακόμη και αν αυτό είναι που επιθυμεί. Γιατί; Διότι η έξοδος των ΗΠΑ από το ΝΑΤΟ μπορεί να γίνει θεσμικά με δυο τρόπους: Πρώτον, με την ειδική πλειοψηφία των 2/3 των παρόντων μελών της Γερουσίας, όπως προβλέπει το άρθρο 2 του αμερικανικού συντάγματος και σχετική επί του θέματος νομοθεσία [National Defense Authorization Act (NDAA) for Fiscal Year 2024 – Section 1250A]. Δεύτερον, με βάση την ίδια νομοθεσία, η αποχώρηση από το ΝΑΤΟ μπορεί να ληφθεί με απόλυτη πλειοψηφία της Γερουσίας και της Βουλής, δηλαδή σε επίπεδο Κογκρέσου. Ο Πρόεδρος δεν δύναται να ενεργήσει μονομερώς. Και αυτό σημαίνει ότι δεν μπορεί ν’ αναστείλει, να καταγγείλει, ή να αποσύρει τις ΗΠΑ από τη Συνθήκη της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας (ΝΑΤΟ). Συναφές είναι και το άρθρο 13 της Συνθήκης του ΝΑΤΟ, που καθορίζει ότι η αποχώρηση θα συμβεί ένα χρόνο μετά την επίσημη υποβολή της πρόθεσης κράτους μέλους. Ιστορικά υπήρξε μονομερής απόφαση του Προέδρου Κάρτερ, όταν αποχώρησε από την αμοιβαία στρατιωτική συμμαχία με την Ταϊβάν. Το θέμα έφτασε στο Ανώτατο Δικαστήριο (Goldwater v. Carter 1979), το οποίο, όμως, στην απόφασή του άφησε γκρίζες ζώνες, τις οποίες ήρθε ως προς το ΝΑΤΟ να καλύψει το νόμος του 2024. Αύξηση δαπανών Πέραν του νομικού σκέλους, υπάρχει και το πολιτικό, καθώς και το στρατηγικό. Θέλουν είτε οι ΗΠΑ είτε οι Ευρωπαίοι να χαλάσουν τις σχέσεις τους, διαλύοντας το ΝΑΤΟ; Επί του παρόντος, ο Πρόεδρος Τραμπ επιδιώκει την ανακατανομή οικονομικών βαρών. Στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στη Χάγη, το 2025, οι σύμμαχοι του ΝΑΤΟ δεσμεύθηκαν να δαπανούν έως το 2035 το 5% του ΑΕΠ τους ετησίως για άμυνα και συναφείς δαπάνες ασφαλείας. Αυτό περιλαμβάνει: 3,5% του ΑΕΠ για βασικές αμυντικές ανάγκες· 1,5% για ευρύτερες δαπάνες άμυνας και ασφάλειας, όπως είναι οι υποδομές. Η λογική Τραμπ στηρίζεται, μεταξύ άλλων, στο εξής: Η Ευρώπη είναι αρκετά πλούσια, ώστε να υπερασπιστεί τον εαυτό της. Ως εκ τούτου, δεν είναι δυνατό για τις ΗΠΑ να επωμίζονται επ’ αόριστον το κύριο βάρος των δαπανών της Συμμαχίας. Ο ευέλικτος ρεαλισμός Με αφορμή τον πόλεμο στο Ιράν, ηγέρθη άλλο ένα ζήτημα: Θα πληρώνω, ισχυρίζεται ο Τραμπ, για μια Συμμαχία, την οποία όταν χρειάζομαι, μου γυρίζει την πλάτη; Και αυτό αφορά στη στάση των Ευρωπαίων, οι οποίοι πήραν τη θέση ότι αυτός ο πόλεμος δεν είναι δικός τους. Εκ των πραγμάτων, όμως, τους επηρεάζει οικονομικά, συν του ότι το Ιράν, όπως οι ίδιοι αποδέχονται, είναι σπόνσορας τρομοκρατίας και ότι δεν μπορεί να φτιάξει πυρηνικά όπλα. Γιατί; Διότι αν συμβεί κάτι τέτοιο, θα ήταν απειλή για την περιφερειακή και παγκόσμια ασφάλεια και σταθερότητα. Ο Πρόεδρος Τραμπ έχει ως προτεραιότητά του την περιοχή των χωρών του Ινδικού και Ειρηνικού Ωκεανού, όπου βρίσκεται μεγάλο μέρος του παγκόσμιου πλούτου. Όπως δε η στρατηγική του «Ευέλικτου Ρεαλισμού» αναφέρει, οι ΗΠΑ επικεντρώνονται μεν στο Δυτικό Ημισφαίριο, αλλά δρουν όπου τα συμφέροντά τους είναι σε απειλή ή όπου θα πρέπει να εξυπηρετηθούν. Αυτό συμβαίνει στη Γροιλανδία και στο Ιράν. Δεν διστάζουν να μεταφέρουν πόρους και δυνάμεις από μια περιοχή σε άλλη, αξιολογώντας ότι η Ευρώπη είναι μεν σημαντική αλλά τώρα υπάρχουν άλλες εξίσου σημαντικές ή πιο σημαντικές περιοχές, οπότε θα πρέπει να μετακινηθούν πόροι και δυνάμεις. Άρα, υπάρχει επανακαθορισμός σχέσεων και προτεραιοτήτων. Μέσα σε αυτήν τη στρατηγική προσέγγιση οι ΗΠΑ, ακόμη και αν δεν αποχωρήσουν από το ΝΑΤΟ, μπορούν να λάβουν σειρά μέτρων επί τη βάσει των οποίων θα μειώσουν το δικό τους κόστος, αυξάνοντας εκείνο των Ευρωπαίων, χωρίς να φεύγουν από τη Γηραιά Ήπειρο. Για παράδειγμα, θα ήταν δυνατό να προχωρήσουν: Α) Στη μείωση των αμερικανικών στρατευμάτων στην Ευρώπη, όπως άρχισε να συμβαίνει με την περίπτωση της Γερμανίας. Β) Στον περιορισμό της στρατιωτικής ηγεσίας των ΗΠΑ στο ΝΑΤΟ και των εξοπλιστικών συστημάτων που αναπτύσσονταν ώς τώρα στη λογική ότι τα κενά αυτά θα καλυφθούν από τις ίδιες τις χώρες της Ευρώπης. Με τον τρόπο αυτό, ο Πρόεδρος Τραμπ μπορεί να οδηγήσει, και το έχει πράξει ήδη, τους Ευρωπαίους σε διλήμματα: Ή επενδύουμε για την άμυνά μας ή υπάρχει ο κίνδυνος αποδυνάμωσης του ΝΑΤΟ («hollowing-out») και των σχέσεων με τις ΗΠΑ, όποτε αυξάνεται ο κίνδυνος της όποιας απειλής, από αυτήν της τρομοκρατίας ώς τη συμβατική και την πυρηνική. Ευρωπαϊκές δράσεις Μια τέτοια κατάληξη, τουλάχιστον στην παρούσα φάση, δεν θα την ήθελαν ούτε οι ΗΠΑ ούτε οι Ευρωπαίοι. Συνεπώς, ο Τραμπ πιέζει και κάτω από αυτήν την πίεση οι Ευρωπαίοι έχουν λάβει κάποιες στρατηγικές αποφάσεις εντός της ΕΕ. Σύμφωνα με τη Λευκή Βίβλο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την Ευρωπαϊκή Άμυνα – Readiness 2030, που παρουσιάστηκε τον Μάρτιο του 2025, είναι επιβαλλόμενη η ενίσχυση της ευρωπαϊκής άμυνας μέσω αυξημένων επενδύσεων, κοινών προμηθειών, βιομηχανικής κινητοποίησης, παραγωγής πυρομαχικών, αεράμυνας, drones, στρατιωτικής κινητικότητας και άλλων δυνατοτήτων προτεραιότητας, όπως η Τεχνητή Νοημοσύνη, που συνιστά πλέον αναπόσπαστο τμήμα των οπλικών συστημάτων και των πολέμων. Ή για όσους ενοχλεί η λέξη πόλεμος: Της άμυνας και της αποτροπής. Με το δεύτερο σχέδιο ReArm Europe / Readiness 2030 επιδιώκεται: Α) Η κινητοποίηση έως και 800 δισεκατομμυρίων ευρώ για αμυντικές επενδύσεις. Β) Η δημοσιονομική ευελιξία και το χρηματοδοτικό εργαλείο SAFE ύψους 150 δισεκατομμυρίων ευρώ, που θα προέρχονται από πιθανή χρήση των ταμείων συνοχής, στήριξη από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων και ιδιωτικά κεφάλαια. Με βάση τα επίσημα στοιχεία, εκείνο που στερείται η ΕΕ είναι: Ολοκληρωμένες δομές διοίκησης· Επιχειρησιακό σχεδιασμό· Αμερικανική πυρηνική αποτροπή· Αμερικανικές δυνατότητες πληροφοριών, επιτήρησης, αναγνώρισης, επιμελητείας, στρατηγικών μεταφορών, αντιπυραυλικής άμυνας και διοίκησης-ελέγχου. Αυτά είναι τα στοιχεία που διαθέτουν οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ. Το γεγονός αυτό δείχνει την εξάρτηση στην οποία βρίσκεται η Ευρώπη, η οποία, στην παρούσα φάση, δεν γνωρίζει πώς θα γίνει η ενεργοποίηση του άρθρου 42 παρ. 7, που είναι θεμελιώδες για την αυτόνομη άμυνα. Και συμβαίνει αυτό διότι δεν υπάρχουν οι αναγκαίοι επιχειρησιακοί και άλλοι σχεδιασμοί και υποδομές, οπότε είτε θα πρέπει να ληφθούν αποφάσεις σε σχέση με το ΝΑΤΟ, με τον κίνδυνο να μην προχωρήσουν οι διαδικασίες λόγω διαφορετικών συμφερόντων, ή θα γίνει η συνεννόηση μεταξύ του κράτους που τελεί υπό επίθεση με τα υπόλοιπα κράτη, για να δουν με ποιον τρόπο θα γίνει η στήριξη. Κοινές συνισταμένες Υπάρχουν κοινές συνισταμένες, που οδηγούν στα εξής ελάχιστα συμπεράσματα: Πρώτο, η ΕΕ θέλει περισσότερη δική της άμυνα, η οποία όμως δεν θα αντικαθιστά το ΝΑΤΟ, ενώ ταυτοχρόνως ουδόλως θα επιδίωκε ν’ απαλλαγεί από την αμερικανική προστασία. Δεύτερο, ο Τραμπ χρησιμοποιεί την απειλή αποχώρησης για ν’ αλλάξει τη συμπεριφορά των συμμάχων του. Να τους αναγκάσει, δηλαδή, ν’ αυξήσουν τις αμυντικές δαπάνες, αλλά και τον βαθμό αυτονομίας τους σε επίπεδο ΕΕ, χωρίς δομική αποσύνδεση από το ΝΑΤΟ και χωρίς να θεωρείται δεδομένη η όποια υποστήριξη από τις ΗΠΑ. Άρα, μπορεί να είναι υπό όρους. Θεωρίες και πράξη… Υπάρχει και μια τρίτη συνιστώσα, αυτή που λέει ότι, ούτε η Ευρώπη ούτε οι ΗΠΑ θέλουν τη ρωσική κυριαρχία στον χώρο της Ευρασίας. Η Ρωσία υιοθετεί αναθεωρητική στρατηγική, που είναι εμφανής μέσω της κατάληψης της Κριμαίας το 2014 και του πολέμου στην Ουκρανία το 2022. Η Δυτική γεωπολιτική αντίληψη, και δη των ΗΠΑ, συνεχίζει να εργάζεται επί δυο κλασικών θεωριών: 1) Του Mackinder, περί της Heartland (Καρδιά της Γης), που αναφέρεται στον έλεγχο του χερσαίου ευρασιατικού χώρου, όπου δεσπόζει η αυτοκρατορική Ρωσία, της οποίας την αύξηση της επιρροής ουδόλως θέλουν οι Δυτικοί (ΗΠΑ και Ευρωπαίοι). Διότι, κάτι τέτοιο θα την βοηθούσε στην κυριαρχία της Ευρασίας και μετά στο «Παγκόσμιο Νησί» (Ευρώπη, Ασία και Αφρική θεωρούνται ως ενιαίος γεωπολιτικός ηπειρωτικός χώρος). 2) Του Spykman περί της Rimland, που συνιστά τροποποίηση εκείνης του Mackinder. Σύμφωνα με τον Spykman, το κλειδί της παγκόσμιας ισχύος βρίσκεται στη Rimland, δηλαδή στην παράκτια ζώνη γύρω από την Ευρασία, που περιβάλλει την ευρασιατική «Καρδιά της Γης» και περιλαμβάνει τη Δυτική Ευρώπη, την Ανατολική Μεσόγειο, τη Μέση Ανατολή, τη Νότια Ασία, την Ανατολική Ασία. Άρα επιβάλλεται ο έλεγχος της Rimland, επειδή: Διαθέτει πρόσβαση στις θάλασσες· Συγκεντρώνει εμπορικούς δρόμους· Έχει μεγάλο πληθυσμό και οικονομική ισχύ· Και λειτουργεί ως ζώνη επαφής μεταξύ χερσαίων και ναυτικών δυνάμεων. Δεν είναι τυχαίο, λοιπόν, ότι οι ΗΠΑ διατηρούν Βάσεις και Συμμαχίες στις περιοχές αυτές και διενεργούνται πόλεμοι από τη Συρία ώς το Ιράν με βασική επιδίωξη την αύξηση, από τη μια, της αμερικανικής επιρροής και τη μείωση, από την άλλη, τόσο αυτής της Κίνας όσο και εκείνης της Ρωσίας. Όταν δε υπάρχει ρωσική απειλή στην Ευρώπη, πόσες πιθανότητες υπάρχουν να δούμε πλήρη αποχώρηση των ΗΠΑ; Η σημασία της Κύπρου… Υπό αυτές τις συνθήκες γίνεται αντιληπτό ότι η Κύπρος βρίσκεται στην περιφέρεια του Rimland και ο έλεγχός της έχει σημαντική γεωπολιτική σημασία. Δεν ανήκει μεν στην «Καρδιά της Γης», αλλά εντάσσεται σαφώς στη γεωστρατηγική ζώνη της Rimland. Αυτό εξηγεί τους λόγους για τους οποίους το Κυπριακό δεν αποτελεί διακοινοτικό μόνο ζήτημα, αλλά και μέρος της ευρύτερης ισορροπίας ισχύος στην Ανατολική Μεσόγειο και την Ευρασία. Η γεωγραφική της θέση συνδέει την Ευρώπη, τη Μέση Ανατολή, τη Βόρεια Αφρική και τις θαλάσσιες οδούς της Ανατολικής Μεσογείου. Κατανοεί, λοιπόν, κάποιος γιατί η Τουρκία επιδιώκει τον έλεγχο τής Κύπρου στο πλαίσιο της «Γαλάζιας Πατρίδας», γιατί οι Βρετανοί διατηρούν Βάσεις και γιατί τώρα οι Αμερικανοί προτίθενται να επενδύσουν στη Βάση «Ανδρέας Παπανδρέου». Γίνονται κατανοητά για όσους θέλουν να κατανοούν και τα εξής: 1. Τη σημασία του Δόγματος με την Ελλάδα και το Ισραήλ στο πλαίσιο του Rimland. 2. Πόσο σημαντική είναι η Κύπρος με την Ελλάδα για την Ευρώπη, εάν όντως θέλει η ΕΕ να φτιάξει αυτόνομη άμυνα εντός ή εκτός ΝΑΤΟ. Ως εκ τούτου, οι Ευρωπαίοι δεν θα πρέπει ν’ αφήσουν την Κύπρο να πέσει κάτω από τον πλήρη έλεγχο της Τουρκίας μέσω μιας διχοτομικής ομοσπονδιακής λύσης συνομοσπονδιακού χαρακτήρα. 3. Είναι σημαντικές οι σχέσεις μας με τις ΗΠΑ, χωρίς όμως να φερόμαστε απρεπώς στη Ρωσία, για να έχουμε επαρκή έναντι της Τουρκίας αποτροπή…