Search this site

Πανικός στη Δυτική Ευρώπη για την εμπλοκή Σρέντερ! Η Φινλανδία «σπάει» το αντιρωσικό μέτωπο, ζητά διάλογο με Πούτιν! Για αυτόνομες διαπραγματεύσεις της Ευρώπης με τη Ρωσία μίλησε ο Φιλανδός πρόεδρος, Αλεξάντερ Στούμπ, αποκαλύπτοντας ότι οι Ευρωπαίοι ηγέτες συζητούν ήδη για το ποιο θα είναι το πρόσωπο-σύνδεσμος! Σε μια δήλωση-βόμβα που ανατρέπει τις ισορροπίες και «σπάει» το αντιρωσικό μέτωπο, ο Πρόεδρος της Φινλανδίας Αλεξάντερ Στουμπ παραδέχεται ανοιχτά ότι η Ευρώπη δεν μπορεί πλέον να παραμένει στο περιθώριο των εξελίξεων και ζητά την άμεση έναρξη αυτόνομων διαπραγματεύσεων με τη Ρωσία. Το κλίμα στην ΕΕ γίνεται ακόμη πιο εκρηκτικό μετά την πρόταση του Ρώσου Προέδρου Βλαντίμιρ Πούτιν να αναλάβει ρόλο διαμεσολαβητή ο πρώην Καγκελάριος της Γερμανίας Γκέρχαρντ Σρέντερ, ο οποίος - σημειωτέον - ήταν κάποτε και ο CEO της ρωσικής Rosneft! Η πιθανή εμπλοκή του πρώην Γερμανού καγκελάριου –ενός ανθρώπου που γνωρίζει όσο λίγοι τα άδυτα του Κρεμλίνου– έχει σημάνει συναγερμό στα κέντρα αποφάσεων της Ευρώπης, με την Κάγια Κάλας να ηγείται της επιχείρησης… αναχαίτισης της επιστροφής του στο διπλωματικό προσκήνιο. Η… βόμβα από Φινλανδία Για αυτόνομες διαπραγματεύσεις της Ευρώπης με τη Ρωσία μίλησε ο Φινλανδός Πρόεδρος Αλεξάντερ Στουμπ, αποκαλύπτοντας ότι οι Ευρωπαίοι ηγέτες συζητούν ήδη για το ποιο θα είναι το πρόσωπο-σύνδεσμος. «Ναι, είναι καιρός να ξεκινήσουμε διαπραγματεύσεις - που στη διπλωματική γλώσσα σημαίνει "ήρθε η ώρα να συνθηκολογήσουμε" - με τη Ρωσία. Δεν γνωρίζω πότε θα συμβεί αυτό. Έχουμε συζητήσει το θέμα με Ευρωπαίους ηγέτες σχετικά με το ποιος θα αποκαταστήσει την επαφή, αλλά δεν γνωρίζουμε ακόμη», ανέφερε μιλώντας στην εφημερίδα Corriere della Sera. «Εάν η αμερικανική πολιτική απέναντι στη Ρωσία και την Ουκρανία δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντα της Ευρώπης, τότε οφείλουμε εμείς οι ίδιοι να προχωρήσουμε σε απευθείας αλληλεπίδραση», τόνισε. Σύμφωνα με τον ίδιο, το σημαντικότερο είναι ο συντονισμός όλων των ενεργειών μεταξύ των Ευρωπαίων, ιδιαίτερα μεταξύ των χωρών της ομάδας E5 (Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία, Ηνωμένο Βασίλειο και Πολωνία), καθώς και των σκανδιναβικών και βαλτικών κρατών που βρίσκονται στα σύνορα. «Το αν θα είναι ένας ειδικός απεσταλμένος ή μια ομάδα ηγετών, θα το δούμε», πρόσθεσε. Ορισμένοι Ευρωπαίοι ηγέτες, συμπεριλαμβανομένης της Ιταλίδας πρωθυπουργού Τζόρτζια Μελόνι, έχουν ταχθεί στο παρελθόν υπέρ του διορισμού ενός ειδικού απεσταλμένου της ΕΕ για την Ουκρανία, με το όνομα του Στουμπ να έχει αναφερθεί ως πιθανή υποψηφιότητα. Η πρόταση Πούτιν για συνομιλίες με Σρέντερ Από την πλευρά του, ο Ρώσος Πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν εξέφρασε –σε δηλώσεις του το Σάββατο (9/5/2026)– την πεποίθησή του πως ο πόλεμος στην Ουκρανία οδεύει προς το τέλος του, προτείνοντας τον πρώην Καγκελάριο ως πιθανό «διαμεσολαβητή» σε συνομιλίες μεταξύ Μόσχας και Βρυξελλών για την επίτευξη μιας συμφωνίας για την Ουκρανία. Μετά την αποχώρησή του από την ενεργό πολιτική το 2005, ο –σήμερα– 82χρονος Σρέντερ παρέμεινε στενός συνεργάτης του Πούτιν, διαχωρίζοντας τη στάση του από εκείνη των περισσότερων Δυτικών ηγετών μετά την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία το 2022. Στο παρελθόν κατείχε σημαντικές θέσεις σε ρωσικούς κολοσσούς ενέργειας, μεταξύ των οποίων η συμμετοχή του στα έργα των αγωγών φυσικού αερίου Nord Stream και η θέση του στο διοικητικό συμβούλιο της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Rosneft, από όπου παραιτήθηκε το 2022. «Όχι» από την ΕΕ της Ούρσουλας στην… εμπλοκή Σρέντερ Ο πρώην Καγκελάριος της Γερμανίας Γκέρχαρντ Σρέντερ είναι «ακατάλληλος» για να εκπροσωπήσει την Ευρώπη σε οποιεσδήποτε ειρηνευτικές συνομιλίες για τον τερματισμό του πολέμου Ρωσίας-Ουκρανίας, δήλωσε τη Δευτέρα η επικεφαλής της διπλωματίας της ΕΕ, Κάγια Κάλας. «Πρώτον, αν δώσουμε στη Ρωσία το δικαίωμα να ορίζει έναν διαπραγματευτή εκ μέρους μας, αυτό δεν θα ήταν πολύ σοφό», δήλωσε η Κάλας προσερχόμενη σε συνάντηση των Υπουργών Εξωτερικών στις Βρυξέλλες. «Και δεύτερον, πιστεύω ότι ο Γκέρχαρντ Σρέντερ υπήρξε λόμπιστας υψηλού επιπέδου για ρωσικές κρατικές εταιρείες, επομένως είναι σαφές γιατί ο Πούτιν θέλει αυτόν ως πρόσωπο-κλειδί: θα καθόταν και στις δύο πλευρές του τραπεζιού», πρόσθεσε. Μέχρι στιγμής, οι ΗΠΑ ενεργούν ως ο κύριος μεσολαβητής στις συνομιλίες Ρωσίας-Ουκρανίας, ενώ η Ευρώπη παραμένει στο περιθώριο — αν και ορισμένοι ηγέτες ζητούν πλέον η Ευρώπη να αναλάβει πιο ενεργό ρόλο. Ερωτηθείσα υπό ποιες προϋποθέσεις η ΕΕ θα μπορούσε να αποδεχθεί την έναρξη απευθείας συνομιλιών με τον Πούτιν, η Κάλας είπε ότι η Μόσχα πρέπει να κάνει παραχωρήσεις, αναφέροντας την απόσυρση των ρωσικών στρατευμάτων από τη Μολδαβία ως ένα πιθανό βήμα για μεγαλύτερη εμπλοκή των Ευρωπαίων. «Το ζήτημα της ευρωπαϊκής ασφάλειας είναι ότι η Ρωσία επιτίθεται συνεχώς στους γείτονές της», πρόσθεσε η πρώην πρωθυπουργός της Εσθονίας. «Και γι’ αυτό χρειαζόμαστε παραχωρήσεις και από τη ρωσική πλευρά. Ήμουν την περασμένη εβδομάδα στη Μολδαβία όπου υπάρχουν ρωσικά στρατεύματα, για παράδειγμα. Αυτή θα μπορούσε να είναι μια από τις προϋποθέσεις για να έχουμε ασφάλεια και σταθερότητα στην περιοχή: να αποσύρουν τα στρατεύματά τους»...

Κούφιες απειλές Tράμπ για...ισοπέδωση σε 2 εβδομάδες(!)! Το διπλωματικό και γεωπολιτικό θρίλερ στον Περσικό κόλπο και στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής κλιμακώνεται ολοένα και περισσότερο... Τα τελευταία χρόνια, τα υποθαλάσσια καλώδια επικοινωνιών θεωρούνται όλο και περισσότερο πιθανοί στρατιωτικοί στόχοι στον σύγχρονο υβριδικό πόλεμο, λόγω του κρίσιμου ρόλου τους ως ραχοκοκαλιά των παγκόσμιων επικοινωνιών και της οικονομίας. Ο Αμερικανός πρόεδρος, Ντόναλντ Τράμπ απέρριψε την πρόταση των Ιρανών που ήρθε ως απάντηση στο αμερικανικό σχέδιο για την επίτευξη συμφωνίας... Το αδιέξοδο παραμένει και κανείς δεν ξέρει ποια θα είναι τα επόμενα βήματα τόσο των ΗΠΑ όσο και της Τεχεράνης... Τα σενάρια είναι πολλά και μερικά από αυτά πραγματικά εφιαλτικά... Ο Tράμπ απείλησε μάλιστα ότι ο αμερικανικός στρατός μπορεί να ισοπεδώσει τα πάντα στο Ιράν μέσα σε 2 εβδομάδες... Απειλές που φαντάζουν μάλλον... κούφιες... Αντιθέτως υπάρχει μια απειλή που φαντάζει τρομακτική, αν υλοποιηθεί και αυτή προέρχεται από το Ιράν... Πράγματι, η σύγκρουση στη Μέση Ανατολή δεν απειλεί πλέον μόνο πετρελαϊκές ροές, στρατιωτικές βάσεις και γεωπολιτικές ισορροπίες. Στο επίκεντρο της νέας παγκόσμιας κρίσης βρίσκεται τώρα η ίδια η «καρδιά» του παγκόσμιου διαδικτύου. Με το Ιράν να ελέγχει στρατηγικά τα Στενά του Hormuz και να διαθέτει τη δυνατότητα να πλήξει τα υποθαλάσσια καλώδια που μεταφέρουν το 99% της παγκόσμιας ψηφιακής κίνησης, ο κίνδυνος μιας πρωτοφανούς ψηφιακής παράλυσης προκαλεί συναγερμό σε κυβερνήσεις, αγορές και στρατιωτικά επιτελεία... καθώς τότε ο πόλεμος θα μετατραπεί σε μια πρωτοφανή κρίση με τεράστιες συνέπειες για ολόκληρη την παγκόσμια οικονομία και τις επικοινωνίες. Απειλές... στον αέρα Σε συνέντευξη που μεταδόθηκε χθες Κυριακή 10/5, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Donald Trump ισχυρίστηκε ότι οι αμερικανικές δυνάμεις θα μπορούσαν να πλήξουν «κάθε στόχο» στο Ιράν μέσα σε μόλις δύο εβδομάδες, ενώ δήλωσε ότι η Ισλαμική Δημοκρατία έχει ήδη «ηττηθεί στρατιωτικά». Σε συνέντευξη του στη δημοσιογράφο Σάρυλ Άντκινσον, η οποία ηχογραφήθηκε την περασμένη εβδομάδα, ο Tράμπ επέκρινε επίσης το NATO χαρακτηρίζοντάς το «χάρτινη τίγρη» και κατηγόρησε τους Ευρωπαίους συμμάχους της Ουάσινγκτον ότι απέτυχαν να στηρίξουν την εκστρατεία κατά της Τεχεράνης. Τα σχόλια αυτά έγιναν πριν το Ιράν απαντήσει στο αμερικανικό σχέδιο για την επίτευξη συμφωνίας, απάντηση που απορρίφθηκε ως απολύτως απαράδεκτη από τον Tράμπ… «Έχουν ηττηθεί στρατιωτικά. Ίσως στο μυαλό τους να μην το γνωρίζουν. Αλλά πιστεύω πως το ξέρουν», δήλωσε ο Tράμπ στη συνέντευξη, προσθέτοντας: «Αυτό δεν σημαίνει ότι τελείωσαν». Υποστήριξε ότι ο αμερικανικός στρατός θα μπορούσε «να συνεχίσει για άλλες δύο εβδομάδες και να πλήξει κάθε στόχο». Έχουμε ορισμένους στόχους που θέλαμε και πιθανότατα έχουμε ολοκληρώσει το 70% αυτών, αλλά υπάρχουν και άλλοι στόχοι που θα μπορούσαμε θεωρητικά να χτυπήσουμε». «Αλλά ακόμη κι αν δεν το κάναμε, ξέρετε, αυτό θα ήταν απλώς οι τελευταίες πινελιές», είπε ο Tράμπ. Ασύμμετρος πόλεμος Ένα από τα λιγότερο προβεβλημένα αλλά εξαιρετικά σημαντικά χαρακτηριστικά της συνεχιζόμενης κρίσης στον Περσικό Κόλπο είναι ο κίνδυνος για τα υποθαλάσσια καλώδια στα Στενά του Hormuz και στην κοντινή Ερυθρά Θάλασσα. Οι κίνδυνοι αυτοί συνδέονται με τη στρατιωτικοποίηση της γεωγραφικής θέσης του Ιράν, στο πλαίσιο αυτού που αποκαλείται ασύμμετρος πόλεμος, τόσο πάνω όσο και κάτω από τη θάλασσα. Το Ιράν έχει ήδη διακόψει τη ναυτιλιακή κυκλοφορία στα Στενά αντιστεκόμενο στις αμερικανικές επιθέσεις. Θα μπορούσε παρομοίως να διαταράξει τις παγκόσμιες επικοινωνίες και τις χρηματοοικονομικές συναλλαγές μέσω των υποθαλάσσιων καλωδίων. Τα τελευταία χρόνια, τα υποθαλάσσια καλώδια επικοινωνιών θεωρούνται όλο και περισσότερο πιθανοί στρατιωτικοί στόχοι στον σύγχρονο υβριδικό πόλεμο, λόγω του κρίσιμου ρόλου τους ως ραχοκοκαλιά των παγκόσμιων επικοινωνιών και της οικονομίας. 10 τρις δολάρια Εξάλλου, μεταφέρουν πάνω από το 99% της διεθνούς ψηφιακής κίνησης και διευκολύνουν καθημερινές χρηματοοικονομικές συναλλαγές αξίας τρισεκατομμυρίων δολαρίων, γεγονός που τα καθιστά στρατηγικά ζωτικής σημασίας. Μελέτες υποστηρίζουν ότι χρηματοοικονομικές συναλλαγές ύψους 10 τρισεκατομμυρίων δολαρίων ημερησίως διακινούνται παγκοσμίως μέσω 1,5 εκατομμυρίου χιλιομέτρων υποθαλάσσιων καλωδίων. Η οικονομική σημασία και χρησιμότητα αυτών των καλωδίων τόσο για κυβερνήσεις όσο και για ιδιώτες τα καθιστούν ελκυστικό αλλά και ευάλωτο στόχο για κρατικούς και μη κρατικούς δρώντες, τοποθετώντας τα ως το «μαλακό υπογάστριο της παγκόσμιας οικονομίας». Αυτά τα καλώδια θεωρούνται οι αρτηρίες που συνδέουν τα κράτη και τους λαούς τους σχεδόν σε κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα, συμπεριλαμβανομένου του εμπορίου, της ψυχαγωγίας και των κοινωνικών αλληλεπιδράσεων. Στην πραγματικότητα, οι παγκόσμιες επικοινωνίες μέσω δορυφόρων είναι ελάχιστες σε σύγκριση με τις ωκεάνιες επικοινωνίες. Η ραχοκοκαλιά του Διαδικτύου Ιδιωτικές εταιρείες και κοινοπραξίες κατέχουν και λειτουργούν ένα δίκτυο άνω των 500 εμπορικών υποθαλάσσιων τηλεπικοινωνιακών καλωδίων που αποτελούν τη ραχοκοκαλιά του παγκόσμιου διαδικτύου. Οποιαδήποτε παρέμβαση στη λειτουργία τους μπορεί να διαταράξει ζωές και μέσα διαβίωσης και να υπονομεύσει την ικανότητα των κρατών να εμπορεύονται, να επικοινωνούν και να διεξάγουν πολέμους. Τα καλώδια αυτά έχουν συνήθως πάχος 5 έως 17 εκατοστά και διάρκεια ζωής περίπου 25 χρόνια. Τοποθετούνται από πλοία και είναι τυλιγμένα με ατσάλινη θωράκιση, μόνωση και πλαστική επένδυση, ενώ περιέχουν οπτικές ίνες ικανές ναμεταδίδουν δεδομένα με ταχύτητα 290.000 χιλιομέτρων ανά δευτερόλεπτο. Σύμφωνα με αναφορές, ολόκληρο το παγκόσμιο δίκτυο — που αποτελείται από περισσότερα από 600 ενεργά ή υπό σχεδιασμό υποθαλάσσια καλώδια — εκτείνεται σε περίπου 805.000 χιλιόμετρα, αρκετά για να καλύψουν την απόσταση Γης–Σελήνης περισσότερες από τρεις φορές. Η πρόσφατη εκρηκτική ανάπτυξη του cloud computing έχει αυξήσει δραματικά τον όγκο και την ευαισθησία των δεδομένων — από στρατιωτικά έγγραφα μέχρι επιστημονική έρευνα — που διακινούνται μέσω αυτών των καλωδίων. Το πρώτο καλώδιο Όλα ξεκίνησαν το 1988, όταν η AT&T Corp. ολοκλήρωσε το πρώτο υπερωκεάνιο καλώδιο οπτικών ινών στον κόσμο. Το καλώδιο, με την ονομασία TAT-8, εκτεινόταν για περισσότερα από 4.900 χιλιόμετρα στον πυθμένα του Ατλαντικού, από το Nιού Τζέρσει των ΗΠΑ έως το Ηνωμένο Βασίλειο. Οι δύο οπτικές ίνες του, μέσα σε καλώδιο τόσο λεπτό όσο ένας ανθρώπινος καρπός, μπορούσαν να μεταφέρουν σχεδόν 40.000 τηλεφωνικές συνομιλίες ταυτόχρονα — πέντε φορές περισσότερες από τα καλύτερα υποθαλάσσια χάλκινα καλώδια της εποχής. Αντίστοιχα, το πρώτο δια-Ειρηνικό καλώδιο οπτικών ινών τέθηκε σε λειτουργία το 1991. Το 1997 ακολούθησε το καλώδιο Flag Telecom μήκους άνω των 27.000 χιλιομέτρων, που συνέδεε την Ευρώπη με τη Βόρεια Αφρική, τη Μέση Ανατολή, τη Νοτιοανατολική Ασία και την Ιαπωνία. Παράλληλα, η Ρωσία και η Κίνα άρχισαν επίσης να εγκαθιστούν χιλιάδες χιλιόμετρα οπτικών ινών στα τέλη της δεκαετίας του 1990. Ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι όταν η Κίνα και η Ρωσία άρχισαν να εγκαθιστούν δικά τους υποθαλάσσια καλώδια, οι αμερικανικές υπηρεσίες πληροφοριών συνειδητοποίησαν ότι θα αντιμετώπιζαν σοβαρό μειονέκτημα στην κατασκοπεία και τη συλλογή πληροφοριών, καθώς ήταν πλέον πολύ δυσκολότερο να υποκλέψουν δεδομένα από καλώδια οπτικών ινών σε μεγάλα βάθη. Ευάλωτοι στόχοι Παράλληλα, παραμένει γεγονός ότι, επειδή τα καλώδια αυτά τοποθετούνται σε γνωστές τοποθεσίες στον βυθό και είναι δύσκολο να παρακολουθούνται συνεχώς, θεωρούνται ευάλωτοι στόχοι για κρατικούς και μη κρατικούς δρώντες που επιδιώκουν να διαταράξουν οικονομίες και στρατιωτικές επικοινωνίες αντιπάλων χωρών χωρίς ανοιχτή πολεμική σύγκρουση. Στις 6 Σεπτεμβρίου 2025 αναφέρθηκε μεγάλη διακοπή αφού πολλαπλά υποθαλάσσια καλώδια στην Ερυθρά Θάλασσα, κοντά στην Jeddah της Σαουδικής Αραβίας, υπέστησαν ζημιές, προκαλώντας σημαντικές διακοπές στο διαδίκτυο και αυξημένη καθυστέρηση σε Ινδία, Πακιστάν, ΗΑΕ και άλλα μέρη της Μέσης Ανατολής. Μεγάλοι πάροχοι ανέφεραν προβλήματα λειτουργίας και η Microsoft επιβεβαίωσε ζητήματα συνδεσιμότητας. Τον Φεβρουάριο του 2024 είχαν επίσης καταγραφεί κοψίματα καλωδίων στην Ερυθρά Θάλασσα. Οι ΗΠΑ κατηγόρησαν τότε τους Χούθι της Υεμένης — συμμάχους του Ιράν — ότι ευθύνονταν για το περιστατικό. Παρότι οι Houthi αρνήθηκαν κάθε εμπλοκή, το περιστατικό ανέδειξε πόσο ευάλωτα είναι τα υποθαλάσσια καλώδια σε ανταγωνιστικές δυνάμεις που επιδιώκουν να προωθήσουν στρατηγικούς στόχους, ιδιαίτερα σε περιοχές συγκρούσεων. Παρόμοιες ενέργειες δολιοφθοράς έχουν αποδοθεί και σε άλλες πρόσφατες διεθνείς περιπτώσεις, όπως ρωσικές ναυτικές δραστηριότητες στον Βόρειο Ατλαντικό ή κινεζικές κινήσεις κοντά στις ακτές της Ταϊβάν. Πάνω από 20 καλώδια από το Ορμούζ Στη Μέση Ανατολή, περισσότερα από 20 βασικά υποθαλάσσια καλώδια οπτικών ινών διέρχονται από τα Στενά του Hormuz και την Ερυθρά Θάλασσα, αποτελώντας κρίσιμα σημεία διέλευσης για τα παγκόσμια δεδομένα, τις οικονομικές συναλλαγές και την κίνηση του διαδικτύου μεταξύ Ασίας και Ευρώπης. Μεγάλα συστήματα όπως τα AAE-1, FALCON και GBI συνδέουν τα κράτη του Κόλπου, την Ινδία και την Ανατολική Αφρική. Οι αυξανόμενοι κίνδυνοι από τη σύγκρουση με το Ιράν επηρεάζουν όχι μόνο τα υπάρχοντα καλώδια αλλά και όσα σχεδιάζονται. Για τη στήριξη της ανάπτυξης κέντρων δεδομένων, εθνικές τηλεπικοινωνιακές εταιρείες στη Σαουδική Αραβία, τα ΗΑΕ και το Κατάρ έχουν ενταχθεί σε διεθνείς κοινοπραξίες για την κατασκευή καλωδίων στη θάλασσα και στην ξηρά. Η stc Group της Σαουδικής Αραβίας επενδύει 800 εκατομμύρια δολάρια στο SilkLink, ένα δίκτυο οπτικών ινών μήκους 4.500 χιλιομέτρων, μαζί με σταθμούς καλωδίων και κέντρα δεδομένων στη Συρία. Η Ooredoo του Κατάρ επιδιώκει την κατασκευή του Fiber in the Gulf (FIG), ενός διαδρόμου καλωδίων αξίας 500 εκατομμυρίων δολαρίων που θα ξεκινά από τον Κόλπο του Oman, θα περνά από τα Στενά του Hormuz σε Ιράν, Τουρκία και Γαλλία. Κοινοπραξία από τα ΗΑΕ και το Ιράκ, με την ονομασία WorldLink, χρηματοδοτεί έργο 700 εκατομμυρίων δολαρίων για υβριδικό δίκτυο οπτικών ινών από τα ΗΑΕ έως τη χερσόνησο Al Faw του Ιράκ και από εκεί προς την Τουρκία. Η Meta ηγείται κοινοπραξίας με τη συμμετοχή των Bharti Telecom, Saudi Center3, China Mobile International (CMI), MTN Global Connect, Orange, Telecom Egypt και Vodafone. Παράλληλα, η WIOCC, συνιδιοκτησίας 14 αφρικανικών τηλεπικοινωνιακών παρόχων, κατασκευάζει το Gulf2Africa (2Africa), το οποίο αναμένεται να προσφέρει γρήγορο διαδίκτυο σε 3 δισεκατομμύρια ανθρώπους. Ο όρος «Gulf Africa» αναφέρεται συχνά στην ενισχυόμενη οικονομική και στρατηγική σύνδεση μεταξύ των χωρών του GCC και της αφρικανικής ηπείρου, ιδιαίτερα στο Κέρας της Αφρικής και την Ανατολική Αφρική, με βασικούς τομείς επενδύσεων τις υποδομές, τη γεωργία και τη ναυτιλία. Τεράστιο όπλο Προφανώς, ο πόλεμος μεταξύ ΗΠΑ και Ισραήλ από τη μία πλευρά και Ιράν από την άλλη έχει σταματήσει πολλές από αυτές τις δραστηριότητες, ενώ παράλληλα απειλεί τα ήδη εγκατεστημένα υποθαλάσσια καλώδια. Το Ιράν βρίσκεται στη βόρεια ακτή των Στενών του Hormuz και ελέγχει μεγάλες εκτάσεις του Περσικού Κόλπου και του Κόλπου του Oman. Από τα νερά αυτά περνούν όλες οι βασικές διαδρομές καλωδίων που συνδέουν την Ευρώπη, την Αφρική, τη Μέση Ανατολή και την Ασία. Η γεωγραφία αυτή δίνει στην Τεχεράνη φυσική πρόσβαση σε υποδομές από τις οποίες εξαρτάται η παγκόσμια οικονομία. Παγκόσμιος πανικός Στην πραγματικότητα, η διακοπή λειτουργίας υποθαλάσσιων καλωδίων αποτελεί επιλογή χαμηλού κόστους αλλά τεράστιου αντίκτυπου, ικανή να προκαλέσει παγκόσμια αναστάτωση χωρίς άμεση πυραυλική επίθεση. Ένα κατεστραμμένο καλώδιο στον Κόλπο μπορεί μέσα σε λίγα λεπτά να επιβραδύνει την κίνηση δεδομένων από το Mumbai έως τη Φρανκφούρτη, να καθυστερήσει διεθνείς τραπεζικές συναλλαγές και να επηρεάσει υπηρεσίες cloud που χρησιμοποιούνται από νοσοκομεία, αεροπορικές εταιρείες και ηλεκτρικά δίκτυα. Θα μπορούσε επίσης να παραλύσει στρατιωτικές επικοινωνίες της US CENTCOM, αναγκάζοντας τους περιφερειακούς συμμάχους να βασιστούν σε εφεδρικούς δορυφόρους με περιορισμένο εύρος ζώνης. Φυσικά, έχουν υπάρξει στο παρελθόν προσπάθειες δημιουργίας παγκόσμιας συναίνεσης για την προστασία αυτών των καλωδίων, που θεωρούνται «παγκόσμιο κοινό αγαθό». Ωστόσο, σήμερα δεν υπάρχει διεθνής ρυθμιστική αρχή ή πλαίσιο που να εποπτεύει την ασφάλεια και προστασία τους. Ορισμένοι ειδικοί προτείνουν τη δημιουργία «ζωνών προστασίας καλωδίων», όπου θα απαγορεύονται ορισμένοι τύποι αγκυροβολίας και αλιείας και θα απαιτείται μεγαλύτερη διαφάνεια από τα πλοία που δραστηριοποιούνται εκεί. Ζητείται συναίνεση… Αξίζει να σημειωθεί ότι στις περισσότερες περιπτώσεις τα καλώδια καταστρέφονται από φυσικές καταστροφές όπως τσουνάμι και σεισμοί ή από καθημερινές ανθρώπινες δραστηριότητες όπως η αλιεία, οι άγκυρες πλοίων και οι τεχνικές βλάβες. Άλλοι ειδικοί προτείνουν λύσεις που περιλαμβάνουν την επικαιροποίηση του διεθνούς δικαίου και τη δημιουργία συνθηκών που θα ποινικοποιούν ξένες παρεμβάσεις στα καλώδια. Όμως, όλες αυτές οι επιλογές απαιτούν παγκόσμια συναίνεση — κάτι εξαιρετικά δύσκολο, καθώς οι ΗΠΑ, οι σύμμαχοί τους, η Ρωσία, η Κίνα και ανερχόμενες δυνάμεις όπως η Ινδία θα πρέπει να συμφωνήσουν σε κοινή γραμμή. Όπως και να έχει, ο πραγματικός κίνδυνος προκύπτει όταν αυτά τα καλώδια καταστρέφονται σκόπιμα από εχθρικές χώρες, είτε μυστικά είτε ανοιχτά. Για τον λόγο αυτό έχουν υπάρξει εκκλήσεις για «έλεγχο του θαλάσσιου βυθού» από μία ή περισσότερες χώρες, ώστε να υπάρχει δυνατότητα γρήγορης απόδοσης ευθυνών και αναλογικής αντίδρασης χωρίς να απαιτείται επιλογή ανάμεσα σε στρατιωτική κλιμάκωση και αδράνεια. Ωστόσο, η κατάσταση στη Μέση Ανατολή είναι τόσο τεταμένη ώστε πολλοί φοβούνται πως το Ιράν μπορεί να προχωρήσει ακόμη και ανοιχτά σε επιθέσεις κατά των υποθαλάσσιων δικτύων καλωδίων, εκμεταλλευόμενο τη γεωγραφική του θέση. Αυτή η επιπλέον θαλάσσια διαταραχή θα ενίσχυε ακόμη περισσότερο τη στρατηγική του επιρροή όχι μόνο απέναντι στις χώρες του Κόλπου αλλά και απέναντι στις Ηνωμένες Πολιτείες...

Tράμπ: "Η απάντηση του Ιράν είναι απαράδεκτη" Το Ιράν απέκτησε σαφές προβάδισμα μετά τον πρόσφατο πόλεμο 40 ημερών, ασκώντας σταθερό έλεγχο στο Στενό του Ορμούζ, υπερασπιζόμενο το πυρηνικό του δικαίωμα και απαιτώντας πολεμικές αποζημιώσεις από τις ΗΠΑ. Ενώ οι πολεμικές επιχειρήσεις έχουν σταματήσει, το Ιράν με 100 κύματα χτυπημάτων κατάφερε συντριπτικό πλήγμα στον στρατό των ΗΠΑ και του Ισραήλ… και η διπλωματία βρίσκεται σε αδιέξοδο… Το Ιράν απάντησε στις προτάσεις για ειρήνη των Αμερικανών και απαίτησε πολεμικές αποζημιώσεις και πλήρη έλεγχο στο Στενό του Ορμούζ. Επίσης τόνισε ότι τέλος η ανοχή στις επιθέσεις εμπορικών πλοίων από τους Αμερικανούς. Εάν χτυπηθεί άλλη φορά εμπορικό πλοίο, θα λάβει ασύμμετρη απάντηση. Η απάντηση του Ιράν δεν ικανοποίησε τις ΗΠΑ προφανώς και ο Ντόναλντ Τραμπ δήλωσε ότι η απάντηση του Ιράν στην πρόταση των ΗΠΑ για την επίλυση της σύγκρουσης ήταν εντελώς απαράδεκτη. Η απάντηση του Ιράν στις προτάσεις των ΗΠΑ για ειρήνη είναι απαράδεκτη, τονίζει ο Τραμπ. Δεν του αρέσουν. Τέλος τα γέλια. Οι προτάσεις – απάντηση των Ιρανών για την επίλυση της σύγκρουσης είναι απαράδεκτες, τόνισε ο Αμερικανός Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ. Συγκεκριμένα τόνισε: «Η απάντηση του Ιράν στην πρόταση των ΗΠΑ για την επίλυση της σύγκρουσης ήταν εντελώς απαράδεκτη. Μόλις διάβασα την απάντηση από τους λεγόμενους «εκπροσώπους» του Ιράν. Δεν μου αρέσει. Είναι εντελώς απαράδεκτη!» Σύμφωνα με τον Τραμπ, το Ιράν παίζει παιχνίδια με τις ΗΠΑ και τον υπόλοιπο κόσμο. Δήλωσε ότι το Ιράν καθυστερούσε στην επίλυση σημαντικών ζητημάτων, αλλά αυτό είχε τελειώσει. Τώρα η δημοκρατία «δεν θα έχει χρόνο για γέλια», πρόσθεσε ο Τραμπ. Ο Αμερικανός Πρόεδρος πιστεύει ότι το Ιράν «χτύπησε το τζακπότ» όταν ο Ομπάμα εξελέγη Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών. Ως αποτέλεσμα, επιτεύχθηκε συμφωνία με το Ιράν, η οποία χαλάρωσε τις κυρώσεις. Σύμφωνα με τον Τραμπ, εκατοντάδες δισεκατομμύρια δολάρια που παραδόθηκαν στο Ιράν «τους παραδόθηκαν σε ασημένιο πιάτο». Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ δήλωσε επίσης ότι δεν είχε ανακηρύξει το τέλος της στρατιωτικής εκστρατείας κατά του Ιράν. Εξήγησε ότι η Ουάσινγκτον είχε μια λίστα με «συγκεκριμένους στόχους» και, κατά την εκτίμησή του, είχε καταφέρει να πλήξει περίπου το 70% αυτών. Πρόσθεσε ότι ακόμη και χωρίς περαιτέρω επιθέσεις, το Ιράν «θα χρειαστεί χρόνια για να ανακάμψει». «Όχι, δεν το είπα ότι τελείωσε ο πόλεμος. Είπα ότι ηττήθηκαν. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι τελείωσε», τόνισε ο Τραμπ. Axios: Ο Τραμπ θα απορρίψει την απάντηση του Ιράν στην ειρηνευτική πρόταση των ΗΠΑ Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ σκοπεύει να απορρίψει την απάντηση του Ιράν στην ειρηνευτική πρόταση της Ουάσινγκτον, σύμφωνα με το Axios. «Ο Πρόεδρος Τραμπ, σε σύντομη τηλεφωνική επικοινωνία με το Axios, δήλωσε ότι θα απορρίψει την απάντηση του Ιράν στο τελευταίο προσχέδιο της συμφωνίας για τον τερματισμό του πολέμου», αναφέρει το άρθρο. Ο Αμερικανός ηγέτης πρόσθεσε ότι συζήτησε την απάντηση του Ιράν κατά τη διάρκεια συνομιλίας με τον Ισραηλινό πρωθυπουργό Μπενιαμίν Νετανιάχου. «Δεν μου αρέσει η επιστολή τους. Είναι ακατάλληλη. Δεν μου αρέσει η απάντησή τους», αναφέρει το Axios, επικαλούμενο τον Τραμπ. Το IRNA ανέφερε ότι το Ιράν είχε επικοινωνήσει στο Πακιστάν την απάντησή του στην πρόταση των ΗΠΑ για τερματισμό της σύγκρουσης. Σύμφωνα με το ISNA, η απάντησή του επικεντρώθηκε στον τερματισμό του πολέμου και στη διασφάλιση της ασφάλειας της ναυτιλίας στον Περσικό Κόλπο και στο Στενό του Ορμούζ. Στις 3 Μαΐου, οι Ηνωμένες Πολιτείες έστειλαν στην πακιστανική πλευρά μια απάντηση 14 σημείων στην πρόταση του Ιράν. Τι πρότεινε το Ιράν; Σύμφωνα με την εφημερίδα The Wall Street Journal, το Ιράν έχει προτείνει 30ήμερες συνομιλίες με τις Ηνωμένες Πολιτείες για το πυρηνικό πρόγραμμα. Επιπλέον, η απάντηση του Ιράν στην τελευταία αμερικανική πρόταση για κατάπαυση του πυρός σημειώνει ότι το Ιράν τάσσεται υπέρ της μερικής μεταφοράς των αποθεμάτων ουρανίου υψηλού εμπλουτισμού σε τρίτη χώρα και του σταδιακού ανοίγματος του Στενού του Ορμούζ σε αντάλλαγμα για την άρση του αποκλεισμού των ιρανικών πλοίων και λιμένων. Ωστόσο, το ιρανικό πρακτορείο ειδήσεων Tasnim διέψευσε ορισμένα από αυτά τα σημεία. Συγκεκριμένα, απέρριψε τα σημεία που αφορούσαν το πυρηνικό πρόγραμμα. Σύμφωνα με το πρακτορείο, η ιρανική πρόταση έδινε έμφαση σε μια πολιτική διευθέτηση. Το Ιράν απαίτησε επίσης άμεσο τερματισμό του πολέμου και εγγυήσεις κατά περαιτέρω επιθέσεων κατά του Ιράν. Επιπλέον, σύμφωνα με το Tasnim, το Ιράν επιμένει στην άμεση άρση των κυρώσεων των ΗΠΑ, καθώς και σε άμεση, αντί για σταδιακή, άρση του ναυτικού αποκλεισμού. Απάντηση του Ιράν στην κριτική Τραμπ Απαντώντας στην κριτική του Τραμπ, το Ιράν δήλωσε ότι οι προτάσεις καταρτίζονται προς το συμφέρον του ιρανικού λαού και όχι για να ευχαριστήσουν τον Αμερικανό ηγέτη. Σύμφωνα με το Ιράν, ο Τραμπ «έχει μια θεμελιώδη αντιπάθεια για την πραγματικότητα και ως εκ τούτου χάνει συνεχώς από το Ιράν». Η διαπραγματευτική ομάδα πρέπει να αναπτύξει προτάσεις μόνο προς το συμφέρον του ιρανικού λαού, και αν αυτό δεν αρέσει στον Τραμπ, τόσο το καλύτερο. Ο Ανώτατος Ηγέτης του Ιράν εξαφανίστηκε τη χειρότερη στιγμή Ένα άρθρο της Wall Street Journal αναφέρει ότι ο Ανώτατος Ηγέτης του Ιράν, Μοτζταμπά Χαμενεΐ, εξαφανίστηκε ακριβώς τη στιγμή που οι διαπραγματευτές «τον χρειάζονται περισσότερο». Δεν έχει εμφανιστεί δημόσια από τότε που τραυματίστηκε στην αεροπορική επιδρομή που σκότωσε τον πατέρα του. Σύμφωνα με την Wall Street Journal, η απουσία του πολιτικού γίνεται ένα ολοένα και πιο πιεστικό ζήτημα για το Ιράν στις συνομιλίες για κατάπαυση του πυρός με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Σύμφωνα με τον επικεφαλής πρωτοκόλλου στο Γραφείο του Ανώτατου Ηγέτη, ο Μοτζταμπά Χαμενεΐ αναρρώνει. Τα τραύματα προκλήθηκαν από πτώση που προκλήθηκε από την έκρηξη. Ο Μοτζταμπά Χαμενεΐ υπέστη μια «μικρή κάκωση πίσω από το αυτί». Το ειρηνευτικό σχέδιο του Ιράν απαιτεί πολεμικές αποζημιώσεις και αναγνώριση της κυριαρχίας στο Ορμούζ Το Ιράν υπέβαλε ένα ολοκληρωμένο σχέδιο για τον τερματισμό του επιθετικού πολέμου ΗΠΑ-Ισραήλ, επιμένοντας στην πλήρη αποζημίωση για τις πολεμικές ζημιές και στην άρση όλων των κυρώσεων, σύμφωνα με το ιρανικό μέσο IRIB. Το σχέδιο απαιτεί επίσης την απελευθέρωση παγωμένων ιρανικών περιουσιακών στοιχείων και την αναγνώριση της κυριαρχίας του Ιράν επί του Στενού του Ορμούζ. Μια ενημερωμένη πηγή δήλωσε ότι η απάντηση του Ιράν «τονίζει τα θεμελιώδη δικαιώματα του ιρανικού έθνους» και απορρίπτει το προηγούμενο σχέδιο των ΗΠΑ, το οποίο το Ιράν θεώρησε ως προσπάθεια συνθηκολόγησης. Το Ιράν ελέγχει το Ορμούζ Το Ιράν απέκτησε σαφές προβάδισμα μετά τον πρόσφατο πόλεμο 40 ημερών, ασκώντας σταθερό έλεγχο στο Στενό του Ορμούζ, υπερασπιζόμενο το πυρηνικό του δικαίωμα και απαιτώντας πολεμικές αποζημιώσεις από τις ΗΠΑ. Αμερικανοί αξιωματούχοι έχουν απορρίψει οποιονδήποτε τέτοιο έλεγχο ως «απαράδεκτο», αλλά το Ιράν επιμένει ότι η ασφάλεια του στενού είναι περιφερειακό ζήτημα. Μπενιαμίν Νετανιάχου: Το Ισραήλ πρέπει να αρνηθεί την αμερικανική στρατιωτική βοήθεια εντός 10 ετών Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου ανακοίνωσε σε συνέντευξή του στο CBS τα σχέδιά του να παραιτηθεί από την αμερικανική στρατιωτική βοήθεια μέσα στα επόμενα 10 χρόνια. «Θέλω να μειώσω στο μηδέν την οικονομική υποστήριξη από τις Ηνωμένες Πολιτείες, το οικονομικό σκέλος της στρατιωτικής μας συνεργασίας. Λαμβάνουμε 3,8 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως και νομίζω ότι έχει έρθει η ώρα να καταργήσουμε σταδιακά την υπόλοιπη στρατιωτική υποστήριξη», δήλωσε ο Νετανιάχου. Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός πρόσθεσε ότι θέλει να το πετύχει αυτό μέσα στα επόμενα 10 χρόνια. «Δεν θέλω να περιμένω το επόμενο Κογκρέσο. Θέλω να ξεκινήσω τώρα», κατέληξε ο Μπενιαμίν Νετανιάχου. CENTCOM: Οι ΗΠΑ με 20 πολεμικά πλοία απώθησαν 61 εμπορικά πλοία στο πλαίσιο του ναυτικού αποκλεισμού του Ιράν Οι Ηνωμένες Πολιτείες απώθησαν 61 εμπορικά πλοία στο πλαίσιο του ναυτικού αποκλεισμού του Ιράν, ανακοίνωσε η Κεντρική Διοίκηση των ΗΠΑ (CENTCOM) στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. «Περισσότερα από 20 πολεμικά πλοία επιβάλλουν τον αποκλεισμό του Ιράν. Συνολικά 61 εμπορικά πλοία έχουν απομακρυνθεί και τέσσερα έχουν ακινητοποιηθεί». Ο Μόνιμος Αντιπρόσωπος των ΗΠΑ στον ΟΗΕ Μάικ Βαλτζ δήλωσε ότι ο Τραμπ σκοπεύει να τερματίσει τη στρατιωτική σύγκρουση με το Ιράν μέσω διπλωματικών μέσων, αλλά εάν αυτές οι προσπάθειες αποβούν ανεπιτυχείς, είναι έτοιμος να επαναλάβει τις εχθροπραξίες. «Η ιστορία επαναλαμβάνεται»: Το Ιράν επικαλείται την ιστορική ήττα της Ρώμης για να προειδοποιήσει ΗΠΑ και Ισραήλ Ο εκπρόσωπος του Υπουργείου Εξωτερικών του Ιράν, Εσμαΐλ Μπαγκάι, επικαλέστηκε την ιστορική νίκη επί της Ρώμης για να στείλει μήνυμα στους σημερινούς αντιπάλους. «Τέλος η αυτοσυγκράτηση»: Το Ιράν θα δώσει αποφασιστική απάντηση σε οποιαδήποτε επίθεση σε πλοία Ένας ανώτερος εκπρόσωπος του ιρανικού κοινοβουλίου προειδοποίησε ότι οποιαδήποτε περαιτέρω επιθετικότητα εναντίον ιρανικών πλοίων στον Περσικό Κόλπο θα προκαλέσει βαριά και αποφασιστική απάντηση που θα στοχεύει αμερικανικά πλοία και στρατιωτικές βάσεις σε όλη την περιοχή. «Από σήμερα, η αυτοσυγκράτησή μας έχει τελειώσει», δήλωσε. IRGC: Οι Αμερικανοί θα λάβουν σκληρή στρατιωτική απάντηση, εάν επιτεθούν άλλη φορά σε εμπορικά πλοία Η Διοίκηση Ναυτικού των Φρουρών της Επανάστασης (IRGC) ανέφερε ότι οποιαδήποτε επίθεση σε ιρανικά πλοία στον Περσικό Κόλπο ή πέραν αυτού θα προκαλέσει άμεση και ισχυρή στρατιωτική απάντηση εναντίον αμερικανικών στρατιωτικών κέντρων και εχθρικών πλοίων σε όλη την περιοχή. Το IRGC επανέλαβε ότι το Ιράν παραμένει προσηλωμένο στην προστασία των ναυτιλιακών του συμφερόντων και στη διασφάλιση της ασφαλούς διέλευσης του εμπορικού του στόλου μέσω του Στενού του Ορμούζ. Το Ιράν έκλεισε το Στενό του Ορμούζ σε εχθρικά κράτη και τους συμμάχους τους μετά την έναρξη της απρόκλητης επιθετικότητας ΗΠΑ-Ισραήλ κατά της Ισλαμικής Δημοκρατίας στις 28 Φεβρουαρίου. Οι ΗΠΑ επέβαλαν ναυτικό αποκλεισμό στον Περσικό Κόλπο. Έκτοτε, οι ναυτικές δυνάμεις των ΗΠΑ έχουν επανειλημμένα στοχεύσει πολιτικά εμπορικά πλοία. Το Ιράν καταδίκασε τον αποκλεισμό ως θαλάσσια πειρατεία και δεσμεύτηκε να μην επανέλθει σε διαπραγματεύσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες όσο αυτός παραμένει σε ισχύ. Εν τω μεταξύ, το Ναυτικό των Φρουρών της Επανάστασης (IRGC) ανέλαβε τον πλήρη έλεγχο του Στενού του Ορμούζ. ΒΝ

Η γκρίζα ζώνη των ψηφοφόρων δεν ευνοεί τα σχέδια της ΝΔ, που ήθελε συγκυβέρνηση με ΠΑΣΟΚ μετά από εκλογές-παρωδία! Το σενάριο των δεύτερων εκλογών θα αποτύχει! Ποιοι «παγιδέψαν» με τις αναλύσεις τους τον Μητσοτάκη και τον ένακαν να απορρίψει τις εισηγήσεις για πρόωρες εκλογές ώστε να αιφνιδιάσει τους πολιτικούς του αντιπάλους και κυρίως την Καρυστιανού και τον Τσίπρα! Σοκ έχει προκαλέσει ο νέος κύκλος των δημοσκοπήσεων που έχει φτάσει στο Μέγαρο Μαξίμου, την ώρα που αναμένεται μια ακόμη σήμερα Δευτέρα (11/5). Και αυτό γιατί όλες δείχνουν ότι καταρρέει το αφήγημα του Μάξιμου και κυρίως το παιχνίδι που γίνεται με τους αναποφάσιστους και τους μετακινούμενους στην γκρίζα ζώνη. Η δεύτερη κάλπη Όλο αυτό το καιρό αναλυτές και στελέχη του Μαξίμου, επιχειρούσαν να καθησυχάσουν τον Μητσοτάκη, υποστηρίζοντας ότι τίποτε δεν έχει χαθεί και όπως έγινε το 2023, η ΝΔ θα μπορούσε αν όχι να πάρει την αυτοδυναμία, αλλά να την πλησιάσει σε τέτοιο βαθμό ώστε στη δεύτερη κάλπη να δημιουργήσει συσπείρωση σε τέτοιο ύψος που θα μπορούσε να δώσει την αυτοδυναμία στο κυβερνών κόμμα. Η λάθος στρατηγική Για αυτό και η στρατηγική ήταν προσηλωμένη στο πώς να πιέσει τους ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ που θυμούνται ακόμη τι πέρασαν από τον Τσίπρα και τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ που τους κυνηγούσαν από...χωρίου εις χωρίον - για να θυμηθούμε και μια φράση του παρελθόντος - αντί για εκείνους που είχαν ψηφίσει ΝΔ το 2019 και το 2023. Τα μαντάτα λοιπόν που καταφθάνουν από τους αναλυτές των μετρήσεων δείχνουν την μεγάλη ανατροπή που συντελείται στην κοινωνία και κάποιοι παρά τα καμπανάκια που υπήρχαν έκαναν ότι δεν ακούν ούτε βλέπουν. Σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις η ΝΔ στην πρόθεση ψήφου ήταν από 21,5% έως 25,2% κάτι που έδειχνε το πρόβλημα που υπάρχει. Αλλά αντί να ασχοληθούν με αυτό μια σειρά από στελέχη, ήταν ικανοποιημένα από την παγίδα της εκτίμησης ψήφου που με την αναγωγή είχε φτάσε την ΝΔ μέχρι και το... 32%! Η δεύτερη ανάγνωση Μια δεύτερη όμως ανάγνωση των μετρήσεων που επικεντρώθηκε σε εκείνους που έχουν μετακινηθεί στην γκρίζα ζώνη και σε αυτή των αναποφάσιστων έχει προκαλέσει πονοκέφαλο στους επιτελείς του Μητσοτάκη. Καθώς διαπιστώνουν ότι έχουν πέσει σε μια...παγίδα που είναι ικανή να φέρουν την ανατροπή σε όσα θεωρούν δεδομένα. Σύμφωνα με πληροφορίες η εικόνα της ανάλυσης αυτής μεταφέρθηκε στον πρωθυπουργό και ακολούθησε… έκρηξη προς όλους αυτούς που τον είχαν «παγιδέψει» με τις αναλύσεις τους, και τον είχαν κάνει να απορρίψει τις εισηγήσεις για πρόωρες εκλογές ώστε να αιφνιδιάσει τους πολιτικούς του αντιπάλους και κυρίως την Καρυστιανού και τον Τσίπρα. Τι δείχνουν οι ευρω-εκλογές Ας γίνουμε όμως πιο συγκεκριμένοι με βάση τα στοιχεία, που υπάρχουν αλλά και το τι έγινε στις ευρωεκλογές που ήταν το πρώτο ηχηρό καμπανάκι για τη ΝΔ, αλλά που δυστυχώς για το Μαξίμου, αγνοήθηκαν καθώς θεώρησαν ότι οι αναποφάσιστοι ή μεταφερόμενοι στην γκρίζα ζώνη σε μεγάλο τους ποσοστό προέρχονταν από το κυβερνών κόμμα. Με βάση αυτό έκαναν και τις αναγωγές τους στην εκτίμηση ψήφου οι δημοσκόποι. Χωρίς να τους αδικούμε αυτό ήταν μια πραγματικότητα, όσο οι κομματικές επιλογές ήταν πολύ πιο σταθερές και το σκηνικό δεν έμοιαζε με κινούμενη άμμο. Πού είναι οι βάσεις Στη σημερινή εποχή και με δεδομένο το ότι με εξαίρεση το κυβερνών κόμμα που έχει μια σταθερή βάση όχι πλέον το 32% που ήταν στο παρελθόν οι «αμετακίνητοι» ψηφοφόροι της ΝΔ, αλλά το 18, 5%, οι περισσότεροι κομματικοί μηχανισμοί που αποτελούσαν την σταθερά των σχεδιασμών και των προβλέψεων δεν υπάρχουν. Το ΠΑΣΟΚ έχει πλέον πολύ χαμηλή «βάση» πέριξ του 8% ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ που κυβέρνησε στο παρελθόν παρουσιάζει μια σταθερή “βάση” στο όριο της εισόδου του στη Βουλή. Αυτό δείχνει ότι υπάρχει ένα τεράστιο ποσοστό ψηφοφόρων που σήμερα που συζητάμε, δεν έχει αποφασίσει το προς τα πού θα κινηθεί. Στην… τρίτη θέση η ΝΔ Παράλληλα στη ΝΔ ... πληροφορήθηκαν ότι το κόμμα δεν είναι στην πρώτη θέση “καταγωγής” των ψηφοφόρων στην γκρίζα ζώνη, αλλά στην τρίτη θέση! Στην πρώτη με βάση και τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών, είναι οι ψηφοφόροι που σε ποσοστό περίπου 23% είχαν ψηφίσει κόμματα που δεν είχαν εκλέξει ούτε έναν ευρωβουλευτή, στη δεύτερη οι πολίτες που είχαν στηρίξει τον ΣΥΡΙΖΑ με ποσοστό 21,7%, η ΝΔ στην τρίτη θέση με 15% και ακολουθούσε το ΠΑΣΟΚ με 11,6%! Τα στοιχεία αυτά δείχνουν το τεράστιο πρόβλημα που υπάρχει για τη ΝΔ καθώς οι περιβόητες «δεξαμενές» των αναποφάσιστων, της γκρίζας ζώνης είναι περιορισμένες και σίγουρα δεν επαρκούν για να μπορέσει η ΝΔ να πετύχει το στόχο της που είναι να πλησιάσει ή να ξεπεράσει το 30% ακόμη και εάν καταφέρει να πάρει όλους όσους στις ευρωεκλογές και ήταν ψηφοφόροι της αλλά δεν πήγαν στις κάλπες. Το 15% που καταγράφεται ως ποσοστό, το οποίο μπορεί να πάρει η ΝΔ σε απόλυτους αριθμούς, στο σύνολο δεν φτάνει ούτε το 5%, κάτι που φέρνει ως βάση αναφοράς προς τα πάνω το ποσοστό των ευρωεκλογών για το κυβερνών κόμμα. Η μεγάλη δεξαμενή Αντίθετα, υπάρχει μια μεγάλη δεξαμενή ψηφοφόρων που μπορούν να φέρουν την ανατροπή στις κάλπες, αν βέβαια κατευθυνθούν - πράγμα δύσκολο - προς την ίδια κατεύθυνση. Όλα αυτά βέβαια ισχύουν για σήμερα που συζητάμε, διότι μέχρι τον Ιούνιο θα έχει σχηματιστεί ο καμβάς των κομμάτων που θα δημιουργηθούν και θα έχουμε μια πιο πραγματική απεικόνισή τους στον δημοσκοπικό χάρτη. Ο Πειραιάρχης

Είναι έτοιμη για όλα και απειλεί να καταπιεί εκτός των άλλων, καί το μισό Αιγαίο υπό την...ευλογία των ΗΠΑ και της ΕΕ! Ενώ οι ΗΠΑ και το Ισραήλ προσπαθούν να εξουδετερώσουν την απειλή του σιιτικού καθεστώτος της Τεχεράνης και του άξονα που έχει συγκροτήσει στο Ιράκ, στη Συρία, στον Λίβανο, στη Λωρίδα της Γάζας και την Υεμένη, ένα άλλο καθεστώς, σουνιτικό και πιο επικίνδυνο, καθότι εμπλέκεται με τη σουνιτική ισλαμιστική τρομοκρατία, διαμορφώνεται και ισχυροποιείται, και μάλιστα με τις πλάτες του ΝΑΤΟ και εν μέρει της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Όπως το σιιτικό καθεστώς της Τεχεράνης αναπτύσσει ένα επικίνδυνο πυρηνικό πρόγραμμα και ένα πρόγραμμα ανάπτυξης πυραύλων, που μπορεί να πλήξει στόχους μέχρι 2.000 χιλιόμετρα, έτσι και το σουνιτικό καθεστώς της Άγκυρας έχει το δικό του φιλόδοξο σχέδιο για να αναπτύξει το δικό του πυρηνικό πρόγραμμα, μέσω της δημιουργίας πυρηνικών σταθμών παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, ενώ αναπτύσσει επίσης το δικό του πρόγραμμα ανάπτυξης πυραύλων, προπαγανδίζοντας, μάλιστα, την κατασκευή διηπειρωτικού πυραύλου με βεληνεκές έξι χιλιάδων χιλιομέτρων. Όπως το σιιτικό καθεστώς της Τεχεράνης έχει συγκροτήσει τον σιιτικό άξονα των πληρεξουσίων, ήτοι την Καταΐμπ Χεζμπολάχ, τη Χάσντι Σάμπι και τις λοιπές πολιτοφυλακές του Ιράκ, τη Χεζμπολάχ του Λιβάνου, τον Ισλαμικό Τζιχάντ, τη Χαμάς στη Γάζα και τους Χούθι στην Υεμένη, έτσι και το καθεστώς της Άγκυρας έχει τον δικό της σουνιτικό άξονα, που αποτελείται από πολλές ισλαμιστικές τρομοκρατικές οργανώσεις, όπως τo Εθνικό Μέτωπο Απελευθέρωσης (Ulusal Kurtuluş Cephesi, UKC), η 2α Μεραρχία, με την 113η Ταξιαρχία και την Ταξιαρχία Ceyş el-Nukba, τις Μεραρχίες Hamza, Mutasım, Sultan Süleyman Şah και Sultan Melik Şah, που ανήκουν στον λεγόμενο Εθνικό Στρατό της Συρίας, που ελέγχεται απολύτως από τις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις και τις τουρκικές μυστικές υπηρεσίες. Επίσης, η Τουρκία κατέχει ηγετικό ρόλο στη Μουσουλμανική Αδελφότητα, στους κόλπους της οποίας δρουν δεκάδες επικίνδυνες σουνιτικές οργανώσεις, με πιο γνωστή τη Χαμάς. Η Τουρκία, με τη χρηματοδότηση και την υποστήριξη του Κατάρ, διατηρεί ένα παγκόσμιο δίκτυο ύπουλης προπαγάνδας, το οποίο εκπέμπει κυρίως στα αγγλικά και τα αραβικά, με το οποίο προσπαθεί να επηρεάσει τη διεθνή κοινή γνώμη, αλλά και τους υπεύθυνους χάραξης πολιτικής. Ένα τέτοιο δίκτυο είναι το Clash Report, ένας φαινομενικά ουδέτερος δυναμικός, αγγλόφωνος λογαριασμός που μεταδίδει έκτακτες ειδήσεις για συγκρούσεις, ο οποίος στην πραγματικότητα είναι μια στρατηγική επέκταση ενός οικοσυστήματος μέσων ενημέρωσης που συνδέεται με την τουρκική κυβέρνηση και αποσκοπεί στη διαμόρφωση διεθνών αφηγήσεων υπέρ της Άγκυρας. Ο Σινάν Τσιντί, σε άρθρο του στο washingtonexaminer.com, αναφέρει ότι, σύμφωνα με το ρεπορτάζ του Eitan Fischberger, το Clash Report δεν είναι μια ανεξάρτητη πλατφόρμα. Αντίθετα, λειτουργεί ως ο αγγλόφωνος βραχίονας μιας τουρκικής επιχείρησης μέσων ενημέρωσης που συνδέεται με τη Monolog Medya, μια εταιρία που συνδέεται με οντότητες που συνδέονται με τον στενό κύκλο του Τούρκου προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Το συντακτικό προσωπικό περιλαμβάνει πρώην υπαλλήλους του κρατικού ραδιοτηλεοπτικού φορέα της Τουρκίας και οι οικονομικές του διασυνδέσεις φέρεται ότι εκτείνονται σε Τούρκους εργολάβους άμυνας. Αυτό είναι σημαντικό επειδή το Clash Report έχει εδραιώσει την αξιοπιστία του στο δυτικό κοινό. Οι αναρτήσεις του συχνά ενισχύονται από Αμερικανούς δικηγόρους, δημοσιογράφους και influencers. Ωστόσο, παράλληλα με τις νόμιμες αναφορές η πλατφόρμα διαδίδει αναφορές που αντιστοιχούν στενά στα πολιτικά συμφέροντα της Άγκυρας, συχνά συμπεριλαμβανομένου συνωμοτικού, αντιδυτικού ή αντιισραηλινού περιεχομένου. Ουσιαστικά, η χρήση μέσων όπως το Clash Report από την κυβέρνηση Ερντογάν αποτελεί μια ευρύτερη στρατηγική για τη διαμόρφωση των διεθνών αντιλήψεων, ενώ παράλληλα συνεχίζει την εύλογη άρνηση. Σε αντίθεση με την παραδοσιακή προπαγάνδα, η οποία είναι εμφανώς κρατικά καθοδηγούμενη, αυτές οι πλατφόρμες λειτουργούν σε μια γκρίζα ζώνη, παρουσιάζοντας τους εαυτούς τους ως ανεξάρτητες, ενώ παράλληλα προωθούν απαλά κρατικά ευθυγραμμισμένες αφηγήσεις. Οι στόχοι είναι τρεις: Ο πρώτος στόχος είναι η νομιμοποίηση. Ενσωματώνοντας αφηγήσεις υπέρ της Άγκυρας σε φαινομενικά ουδέτερες αναφορές, αυτές οι πλατφόρμες προσδίδουν αξιοπιστία στις τουρκικές θέσεις εξωτερικής πολιτικής, που κυμαίνονται από τη Συρία έως τη Γάζα, χωρίς να προκαλούν τον σκεπτικισμό που συνήθως απευθύνεται σε επίσημα κρατικά μέσα. Ο δεύτερος στόχος είναι ο καθορισμός της ατζέντας. Πλατφόρμες όπως το Clash Report ενισχύουν επιλεκτικά συγκεκριμένες συγκρούσεις, δρώντες και ερμηνείες, επηρεάζοντας έτσι το δυτικό κοινό προς οπτικές που ευνοούν τις περιφερειακές φιλοδοξίες της Τουρκίας. Δεδομένης της αυξανόμενης επιρροής των μέσων κοινωνικής δικτύωσης στον διάλογο των ελίτ, αυτός ο αντίκτυπος είναι σημαντικός. Ο τρίτος στόχος είναι η διατάραξη της πληροφόρησης. Συνδυάζοντας επαληθεύσιμες αναφορές με παραπλανητικό ή συνωμοτικό περιεχόμενο, αυτά τα μέσα συσκοτίζουν το περιβάλλον πληροφόρησης. Αυτή η προσέγγιση οδηγεί σε σύγχυση, πόλωση και μειωμένη ικανότητα του κοινού να διακρίνει μεταξύ αξιόπιστης δημοσιογραφίας και υπολογισμένων μηνυμάτων. Το Clash Report δεν είναι μια μεμονωμένη περίπτωση – είναι μέρος μιας καθιερωμένης και εκτεταμένης αρχιτεκτονικής επιρροής. Ο κρατικός ραδιοτηλεοπτικός φορέας της Τουρκίας, TRT World, αποτελεί ίσως το πιο ξεκάθαρο παράδειγμα. Το υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ έχει απαιτήσει από τις επιχειρήσεις του TRT World στην Ουάσινγκτον να εγγραφούν στον Νόμο περί Εγγραφής Ξένων Πρακτόρων, επικαλούμενο τον κυβερνητικό έλεγχο επί της ηγεσίας, της χρηματοδότησης και της συντακτικής του κατεύθυνσης. Οι επικριτές το έχουν περιγράψει εδώ και καιρό ως προπαγανδιστικό βραχίονα της κυβέρνησης του Ερντογάν, παρέχοντας συντριπτικά ευνοϊκή κάλυψη των τουρκικών πολιτικών, αγνοώντας τις διαφωνούσες απόψεις. Πέρα από το TRT, ο εγχώριος τομέας των μέσων ενημέρωσης της Τουρκίας έχει αναδιαμορφωθεί συστηματικά την τελευταία δεκαετία. Ένα δίκτυο φιλοκυβερνητικών μέσων ενημέρωσης έχει αναδυθεί μέσα από ένα μείγμα πολιτικής πίεσης, οικονομικού καταναγκασμού και υπολογισμένων εξαγορών. Αυτά τα μέσα ενημέρωσης απηχούν με αξιοπιστία κυβερνητικές αφηγήσεις, επιτίθενται πολιτικά σε αντιπάλους και πλαισιώνουν διεθνή γεγονότα σύμφωνα με τις προτεραιότητες της Άγκυρας. Το CNN-Turk είναι ένα άλλο ανησυχητικό παράδειγμα. Λειτουργώντας με άδεια από τον αμερικανικό μητρικό του φορέα από το 1999, το CNN-Turk έχει μετατραπεί σε ένα κανάλι που μεταδίδει συστηματικά την προπαγάνδα και τα επιχειρήματα του καθεστώτος Ερντογάν, σε τέτοιο βαθμό, που ένα άρθρο του «Newsweek» περιέγραψε το CNN-Turk ως «μια πλατφόρμα που ασχολείται με θεωρίες συνωμοσίας, αντισημιτικά τροπάρια και ρατσιστική ρητορική»… Συνεχίζοντας ο Σινάν Τσιντί στο άρθρο του αναφέρεται στους κινδύνους που εμφιλοχωρούν στο σύστημα προπαγάνδας της Τουρκίας για τις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους: «Οι κίνδυνοι που σχετίζονται με αυτό το οικοσύστημα είναι τόσο άμεσοι όσο και μακροπρόθεσμοι. Για τις ΗΠΑ, η κύρια ανησυχία είναι η στρέβλωση της πολιτικής. Όταν οι δικηγόροι και οι αναλυτές βασίζονται, εν γνώσει ή εν αγνοία τους, σε πηγές που συνδέονται με επιχειρήσεις ξένης επιρροής, η κατανόησή τους για τις συγκρούσεις και τους δρώντες θα γίνει στρεβλή. Μια τέτοια εξάρτηση κινδυνεύει να διαμορφώσει πολιτικές αποφάσεις που βασίζονται σε περιορισμένες ή χειραγωγημένες πληροφορίες. Μια δεύτερη ανησυχία είναι η συνοχή της συμμαχίας. Παρόλο που η Τουρκία παραμένει μέλος του ΝΑΤΟ, οι επιχειρήσεις πληροφόρησης που διεξάγει συχνά προωθούν αφηγήσεις που υπονομεύουν τη δυτική ενότητα, αμφισβητούν τις προθέσεις των ΗΠΑ ή νομιμοποιούν παράγοντες εχθρικούς προς τα αμερικανικά συμφέροντα. Με την πάροδο του χρόνου, αυτές οι ενέργειες μειώνουν την εμπιστοσύνη και περιπλέκουν τον συντονισμό σε κοινές προκλήσεις ασφαλείας. Τρίτον, αυτές οι εκστρατείες βοηθούν στην αντιμετώπιση του ευρύτερου ζητήματος της υποβάθμισης των πληροφοριών. Με τον κορεσμό του περιβάλλοντος πληροφόρησης με περιεχόμενο ποικίλης ποιότητας – κάποιο ακριβές, κάποιο παραπλανητικό – κρατικά μέσα όπως το Clash Report καθιστούν ολοένα και πιο δύσκολο για το κοινό να διακρίνει την αλήθεια από τη χειραγώγηση. Αυτή η τακτική χρησιμοποιείται εδώ και καιρό από τη Ρωσία και την Κίνα, και η Τουρκία την προσαρμόζει τώρα για να εξυπηρετήσει τους δικούς της γεωπολιτικούς στόχους. Από πολλές απόψεις, η προσέγγιση της Άγκυρας μοιάζει με αυτή άλλων αυταρχικών ή υβριδικών καθεστώτων που έχουν επενδύσει σημαντικά στον πόλεμο πληροφόρησης. Ωστόσο, η περίπτωση της Τουρκίας είναι ξεχωριστή σε μια σημαντική πτυχή: Είναι σύμμαχος του ΝΑΤΟ με βαθείς θεσμικούς δεσμούς με τη Δύση. Αυτό το καθεστώς καθιστά τις επιχειρήσεις επιρροής της Τουρκίας δύσκολα ανιχνεύσιμες και πιο αποτελεσματικές για τους στόχους της Άγκυρας, αφού έχουν το κάλυμμα της ΝΑΤΟϊκής χώρας». Έχει κανείς αμφιβολία ότι η Τουρκία εξελίσσεται σε ένα νέο Ιράν και μάλιστα πιο επικίνδυνο, αφού φορά την προβιά του ΝΑΤΟϊκού συμμάχου; Antinews

Ακραία πρόκληση και οι Ψευτορωμιοί όχι μόνο δεν έδωσαν σημασία, αλλά συνεχίζουν να ...ψάχνουν τρόπους να επιβιώσουν πολιτικά! Το Bloomberg αποκαλύπτει ότι η Άγκυρα προετοιμάζει ν/σ με στόχο να διεκδικήσει θαλάσσια δικαιοδοσία σε περιοχές του Αιγαίου και της Αν. Μεσογείου! Μετά την ουσιαστική κατάργηση του διεθνούς Δικαίου, ο Ερντογάν είναι έτοιμος να επιτεθεί έχοντας τον...νόμο στα χέρια του! Στο γνώριμο μοτίβο της επιθετικής αμφισβήτησης των ελληνικών και κυπριακών κυριαρχικών δικαιωμάτων επανέρχεται η Άγκυρα, αποδεικνύοντας ότι παραμένει απολύτως ενεργός ο πυρήνας της αναθεωρητικής στρατηγικής της. Μετά το μπαράζ εμπρηστικών δηλώσεων και των συνεχιζόμενων παραβιάσεων, ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν επιχειρεί πλέον να μετατρέψει τη θεωρία της «Γαλάζιας Πατρίδας» σε επίσημη κρατική νομοθεσία, ανοίγοντας έναν νέο κύκλο φαυλότητας και προκλήσεων απέναντι σε Ελλάδα και Κυπριακή Δημοκρατία. Σύμφωνα με όσα αποκαλύπτει το Bloomberg, η τουρκική πλευρά προετοιμάζει νομοσχέδιο που θα κατατεθεί στη Μεγάλη Εθνοσυνέλευση, με στόχο να κατοχυρώσει μονομερώς τουρκικές διεκδικήσεις σε θαλάσσιες περιοχές του Αιγαίου και της ανατολικής Μεσογείου. Πρόκειται για μια κίνηση βαθιά επιθετική και προσβλητική, καθώς η Άγκυρα επιχειρεί να εμφανίσει ως «δικαιώματα» τις αυθαίρετες αξιώσεις της εις βάρος της ελληνικής υφαλοκρηπίδας, των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Κύπρου και συνολικά της διεθνούς νομιμότητας. Για πρώτη φορά, μάλιστα, το τουρκικό καθεστώς επιχειρεί να αποτυπώσει σε επίσημο θεσμικό κείμενο τις αναθεωρητικές του επιδιώξεις, με βασικό στόχο να δημιουργήσει πολιτικά και νομικά τετελεσμένα γύρω από πιθανά ενεργειακά κοιτάσματα φυσικού αερίου. Η Άγκυρα δεν κρύβει πλέον ότι επιδιώκει να επιβάλει διά της πίεσης και της απειλής μια νέα γεωπολιτική πραγματικότητα στην ανατολική Μεσόγειο, αδιαφορώντας (εδώ και καιρό) πλήρως για το Δίκαιο της Θάλασσας και τις διεθνείς Συνθήκες. Έχοντας στραμμένο το βλέμμα στις διαχρονικές και ανεκπλήρωτες… ονειρώξεις τους, οι Τούρκοι παραμένουν σταθερά σε πορεία μετωπικής σύγκρουσης, διαμορφώνοντας όλες τις προϋποθέσεις που συντηρούν το εκρηκτικό κλίμα. Παρεμβάσεις Αποκαλυπτικές ήταν σε αυτό το πλαίσιο και οι κατάπτυστες παρεμβάσεις του ηγέτη του εθνικιστικού MHP Ντεβλέτ Μπαχτσελί, ο οποίος επιτέθηκε ευθέως στη συνεργασία Ελλάδας, Κύπρου, Ισραήλ και Γαλλίας στους τομείς της ενέργειας και της ασφάλειας. Με τη γνωστή εμπρηστική ρητορική του τουρκικού εθνικισμού, προειδοποίησε ότι «οποιαδήποτε κίνηση αγνοεί τα δικαιώματα της Τουρκίας ή των Τουρκοκυπρίων θα λάβει ισχυρή απάντηση», επαναφέροντας ευθέως το δόγμα των απειλών και του εκφοβισμού. Την ίδια στιγμή, μεγάλα τουρκικά μέσα ενημέρωσης πανηγύριζαν ανοιχτά για την επικείμενη κλιμάκωση όπως έγινε γνωστή από το Bloomberg. Η «Sözcü» μίλησε ανερυθρίαστα για «κίνηση που θα τρελάνει την Ελλάδα», ενώ το Halk TV δίνει ιδιαίτερη έμφαση στην Κύπρο και στο φυσικό αέριο, υποστηρίζοντας ότι το σχέδιο της Τουρκίας έρχεται σε μια περίοδο κατά την οποία η Ελλάδα ενισχύει τις συνεργασίες της με χώρες όπως η Γαλλία και το Ισραήλ. Το ειδησεογραφικό μέσο Karar επέλεξε ακόμη πιο δραματικό τίτλο, κάνοντας λόγο για «πόλεμο φυσικού αερίου στην ανατολική Μεσόγειο», επισημαίνοντας ότι η Τουρκία ετοιμάζεται να μεταφέρει σε νομικό επίπεδο τις διεκδικήσεις της σε Αιγαίο και ανατολική Μεσόγειο, με φόντο την ενεργειακή αντιπαράθεση στην περιοχή. Η εικόνα είναι απολύτως ενδεικτική: Η τουρκική πολιτική και μιντιακή μηχανή προπαγάνδας που δρα στις υπηρεσίες του «σουλτάνου» συνεχίζει να επενδύει στην ένταση, στον εθνικιστικό παροξυσμό και στη διαρκή καλλιέργεια κλίματος σύγκρουσης. Πίσω από τις βαρύγδουπες διακηρύξεις περί «δικαιωμάτων» και «προστασίας των Τουρκοκυπρίων» η Άγκυρα επιχειρεί στην πραγματικότητα να νομιμοποιήσει μια επιθετική στρατηγική αμφισβήτησης κυριαρχίας, εργαλειοποιώντας το Μεταναστευτικό, την ενέργεια, τις θαλάσσιες ζώνες και τη στρατιωτική ισχύ. Πρόκειται για μια σταθερή πολιτική επιλογή του καθεστώτος Ερντογάν, το οποίο εξακολουθεί να βλέπει το Αιγαίο και την ανατολική Μεσόγειο μέσα από το πρίσμα ενός νεοοθωμανικού αναθεωρητισμού. Δημοσιεύεται στην εφημερίδα «δημοκρατία»

«Κόκκινα δάνεια», αδίστακτοι servicers, ανυπεράσπιστοι δανειολήπτες», αφορολόγητα υπερκέρδη, αθέμιτες πρακτικές και παχυλά μπόνους! Στα γραφεία «επιχειρηματικών συμβούλων» του Κολωνακίου, εκεί όπου ξημεροβραδιάζονται οι κομπραδόροι των ημερών Μητσοτάκη, τα στελέχη μελετητικών εταιριών και τα διάφορα αρπακτικά του Ταμείου Ανάκαμψης, η συζήτηση εξαντλείται σε ένα θέμα: την αυξανόμενη αλαζονεία των συστημικών τραπεζών. Ξεπερνά κάθε όριο η αλαζονεία των σύγχρονων Ελλήνων τραπεζιτών, οι οποίοι όχι μόνο αντέκρουσαν με θράσος την απολύτως εύστοχη κριτική του αρχηγού του ΠΑΣΟΚ, Νίκου Ανδρουλάκη, για την «προκλητική ασυδοσία» και τις καταχρηστικές πρακτικές του τραπεζικού συστήματος στη χώρα, αλλά επιδίωξαν και να τον συναντήσουν για να του εξηγήσουν πόσο δίκιο έχουν… Μέχρι την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές, δεν είχαν γίνει γνωστά τα αποτελέσματα αυτής της συνάντησης, αλλά κοινό μυστικό στην αγορά των επιχειρήσεων -και όχι μόνον- είναι ότι η επιστροφή των τεσσάρων συστημικών τραπεζών της χώρας σε εντυπωσιακές κερδοφορίες θα έμενε όνειρο θερινής νυκτός, αν συνέχιζαν να διατηρούν στα χαρτοφυλάκιά τους τα δεκάδες χιλιάδες μη εξυπηρετούμενα δάνεια που είχαν σπεύσει να χορηγήσουν τις εποχές της… ξενοιασιάς. Σε πολλές περιπτώσεις η ευθύνη για την αδυναμία εξυπηρέτησης αυτών των δανειακών υποχρεώσεων δεν βάρυνε μόνο τους δανειολήπτες που καταστράφηκαν την περίοδο των Μνημονίων αλλά και τα ίδια τα τραπεζικά ιδρύματα που μοίραζαν αφειδώς πιστωτικές διευκολύνσεις όλων των ειδών, χωρίς επαρκείς διασφαλίσεις και χωρίς ουσιαστικό έλεγχο της πραγματικής οικονομικής δυνατότητας των δανειζόμενων, είτε αυτοί αφορούσαν φυσικά πρόσωπα είτε επιχειρήσεις. Σε αντίθεση με την περίπτωση της Ιρλανδίας, όπου οι άπληστοι τραπεζίτες αντιμετώπισαν φάσμα ποινικών ευθυνών και τιμωρήθηκαν, το ελληνικό κράτος αποφάσισε να τους προστατεύσει και να τους επιβραβεύσει. Με διαδοχικές ανακεφαλαιοποιήσεις από το υστέρημα του Έλληνα φορολογουμένου κράτησε τα αμαρτωλά τραπεζικά ιδρύματα ζωντανά και στο τέλος τα εξυγίανε, παραδίδοντάς τα σε χέρια ξένων μετόχων! Οι τέσσερις τράπεζες, με τις πλάτες της σημερινής κυβέρνησης, κατάφεραν να ξεφορτωθούν άκοπα τα λεγόμενα «κόκκινα» δάνεια, πουλώντας τα με την εγγύηση του Ελληνικού Δημοσίου έναντι πινακίου φακής στους περιβόητους servicers, δηλαδή εταιρίες διαχείρισης απαιτήσεων, στις οποίες έχουν και οι ίδιες μετοχικό μερίδιο! Διέγραψαν, δηλαδή, τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια από το ενεργητικό τους, αλλά όχι και τα χρέη των δανειοληπτών. Τους τελευταίους εξακολουθούν να τους κυνηγούν οι servicers, επιστρατεύοντας ό,τι μέσο πίεσης (νομικό ή…άλλο) διαθέτουν για να τους αποσπάσουν την «εξασφάλιση», τις περισσότερες φορές, δηλαδή, το σπίτι για το οποίο δανείστηκαν. Χάρις σε αυτήν τη σκανδαλωδώς ευνοϊκή ρύθμιση οι τέσσερις συστημικές τράπεζες μπόρεσαν να «καθαρίσουν» τους ισολογισμούς τους και να επανέλθουν σε διαδικασία κερδοφορίας, αλλά η εμπειρία πολλών δανειοληπτών, κυρίως ευάλωτων, μετατράπηκε σε εφιάλτη. Η αιτία γι’ αυτήν την άνιση μεταχείριση πιστωτή – οφειλέτη είναι απλή: οι servicers λειτουργούν με στόχο τη μέγιστη δυνατή ανάκτηση οφειλών για λογαριασμό των επενδυτών που αγόρασαν τα δάνεια και σε κάποιες περιπτώσεις είναι οι ίδιες οι τράπεζες που τα πούλησαν! Πρόκειται για αδίστακτες εισπρακτικές εταιρίες που λειτουργούν χωρίς καμία ευελιξία, ενσυναίσθηση ή κατανόηση των κοινωνικών συνθηκών. Οι επιδόσεις των servicers εξαρτώνται από τη μεγιστοποίηση του βαθμού ανάκτησης του χρέους. Ειδικά στην περίπτωση των στεγαστικών δανείων πιέζουν αφόρητα τους δανειολήπτες για άμεση εξόφληση ενός τμήματος της οφειλής με αντάλλαγμα την οριστική διαγραφή του χρέους. Αλλιώς τους απειλούν με αναγκαστική εκτέλεση και εκποίηση του ακινήτου μέσω πλειστηριασμού. Πρόκειται για την επιτομή της αισχροκέρδειας, που θυμίζει πρακτικές των μαυραγοριτών στη διάρκεια της Κατοχής. Αλλά και γι’ αυτούς ακόμα υπήρχαν τα «αισχροδικεία» των δωσιλογικών κυβερνήσεων. Οι σημερινές κυβερνήσεις του σύγχρονου «ευρω-δωσιλογισμού», στην προσπάθειά τους να ευχαριστήσουν τους ξένους μετόχους των τραπεζών, των funds και των εισπρακτικών εταιριών, αφήνουν τους δανειολήπτες, πρακτικά δηλαδή τους απλούς και ανυπεράσπιστους Έλληνες πολίτες, στην τύχη τους. Στην πραγματικότητα οι servicers έχουν αγοράσει τα δάνεια σε εξευτελιστικές τιμές, συχνά κάτω από το 10% της ονομαστικής τους αξίας, αλλά, αντί να περιοριστούν σε ένα εύλογο κέρδος, το οποίο θα εισπράξουν σε βάθος χρόνου έπειτα από έναν ρεαλιστικό συμβιβασμό με τον δανειολήπτη για ένα δραστικό κούρεμα της οφειλής, προσανατολίζονται στην… αρπαχτή! Πιέζουν αφόρητα για μια άμεση εφάπαξ καταβολή, π.χ., στο 30% της συνολικής οφειλής (με τους τόκους) και ποντάρουν στην αγωνία του δανειολήπτη για να ξεχρεώσει «μία κι έξω». Σε περίπτωση που το κόλπο πιάσει, έχουν εισπράξει πολλαπλάσιο ποσό για ένα δάνειο που έχουν αγοράσει σε συμβολική τιμή και σε ορισμένες ακραίες περιπτώσεις τούς μένει και η εμπράγματη εξασφάλιση! Μπορεί να αναρωτιέστε τι είδους δανειολήπτες μπορεί να υπάρχουν που θα έπεφταν σε μια τέτοια παγίδα, αλλά πρέπει να καταλάβετε ότι μιλάμε για ανθρώπους απελπισμένους, που ζουν και κοιμούνται με το φάσμα των κατασχέσεων και της αρπαγής της περιουσίας τους. Αν το ρισκάρουν και αποφασίσουν να φτάσουν στο στάδιο του πλειστηριασμού, βαρύνονται με όλα τα έξοδα της νομικής διαδικασίας και στο τέλος μπορεί «να μπουν και μέσα». Ακόμα και μια τιμή πώλησης στην εμπορική αξία συχνά δεν φτάνει για να καλύψει το βουνό από τόκους. Μία άλλη τακτική των εισπρακτικών εταιριών είναι να εμφανίζονται «στο παρά πέντε» ενός πλειστηριασμού, ζητώντας «μια προκαταβολή» για να τον ματαιώσουν «και μετά βλέπουμε». Επιδιώκουν να αρπάξουν ό,τι μπορούν μέσα στην απόγνωση του οφειλέτη και μετά να ξαναρχίσουν τους εκβιασμούς. Την ίδια ώρα αρνούνται να δώσουν λεπτομερή εικόνα της διάρθρωσης της οφειλής. Κρύβουν την ακριβή ανάλυση του χρέους, ώστε ο δανειολήπτης να μη μπορεί να ελέγξει πόσοι είναι οι νόμιμοι τόκοι και οι τόκοι υπερημερίας και τι ποσό ενδεχομένως μπορεί να έχει παραγραφεί. Στην πράξη ο οφειλέτης διαπραγματεύεται στα τυφλά! Φυσικά αυτές οι πρακτικές είναι εξόφθαλμα αθέμιτες και προσκρούουν στον κώδικα δεοντολογίας που στη θεωρία έχει εισαγάγει η Τράπεζα της Ελλάδος. Αλλά σε αντίθεση με τις αρμόδιες κρατικές υπηρεσίες, που επιβάλουν κάποια συμβολικά πρόστιμα για τα μάτια του κόσμου, η κεντρική τράπεζα δεν έχει επιβάλει ούτε διοικητικές ούτε οικονομικές κυρώσεις και φυσικά δεν έχει διανοηθεί να ανακαλέσει άδεια εισπρακτικής εταιρίας. Γι’ αυτό και μόλις πρόσφατα ο νυν διοικητής της, Γιάννης Στουρνάρας, ανανέωσε με τις ευλογίες της κυβέρνησης Μητσοτάκη τον διορισμό του για ακόμα μία εξαετή θητεία… Επί των ημερών του έχει εδραιωθεί το ιδιότυπο καρτέλ της αφαίμαξης. Τρεις εταιρίες έχουν μείνει να διαχειρίζονται περίπου το 90% της αγοράς των τιτλοποιημένων «κόκκινων» δανείων ύψους περίπου 87 δισ. ευρώ, που στη συντριπτική τους πλειονότητα έχουν εμπράγματες εξασφαλίσεις (κυρίως πρώτες κατοικίες). Πρόκειται για ένα κλασσικό ολιγοπώλιο που βάζει τους δικούς του κανόνες, αποσπά εξοντωτικές συμφωνίες και το κυριότερο, παρότι υπόκειται σε ρητή υποχρέωση, αποφεύγει να δημοσιοποιήσει επιμέρους στοιχεία για τις δραστηριότητές του (ποσοστά αποδοχής προτάσεων, ποσοστά αποτυχίας ρυθμίσεων, ποσοστά πλειστηριασμών σε εμπορικές αξίες κ.λπ.). Το χειρότερο της υπόθεσης είναι ότι, αν οι εισπρακτικές δεν καταφέρουν να πιάσουν τους υπερφιλόδοξους στόχους τους, ενεργοποιούνται βάσει του σχεδίου «Ηρακλής» κρατικές εγγυήσεις, δηλαδή αναλαμβάνει να καθαρίσει τη μπουγάδα ο Έλληνας φορολογούμενος! Αλλά αυτό μάλλον δεν πρόκειται να συμβεί, γιατί οι δουλειές πάνε… πρίμα. Μόνο στην προηγούμενη επταετία η σουηδική Intrum, η μεγαλύτερη των εισπρακτικών, μοίρασε μερίσματα αξίας 600 εκατομμυρίων ευρώ στους μετόχους της! Από αυτά τα 120 εκατομμύρια «επέστρεψαν» στην Τράπεζα Πειραιώς, από την οποία είχαν αγοραστεί τα «κόκκινα» δάνεια. Όλοι επομένως έχουν λόγο να είναι ευχαριστημένοι… Κοινό μυστικό ακόμη και στους προνομιακά… συναλλασσόμενους είναι πλέον ότι οι τέσσερις τράπεζες έχουν ξεφύγει. Και επιδίδονται σε έναν ανταγωνισμό μικρομέγαλης «εξωστρέφειας», θυμίζοντας τις… ένδοξες μέρες του 2008 και των τεμπέληδων της εύφορης κοιλάδας. Απελευθερωμένες από τις μνημονιακές δεσμεύσεις που τις υποχρέωσαν να εκποιήσουν τις μη αμιγώς τραπεζικές δραστηριότητες και να συρρικνώσουν τη διεθνή τους παρουσία, τώρα επιστρέφουν δυναμικά αγοράζοντας… ό,τι πετάει κι ό,τι κολυμπάει: ασφαλιστικές εταιρίες, ακίνητα, χρηματιστηριακές εταιρίες, ακόμη και γραφεία χρηματοοικονομικών… νταλαβεριτζήδων. Το χρήμα ρέει άφθονο, αν δούμε και τα δυσθεώρητα μπόνους που πρόσφατα μοιράστηκαν στα στελέχη τους. Έντεκα στελέχη των 4 τραπεζών «επιβραβεύτηκαν» με μετοχές και μετρητά που φτάνουν σχεδόν τα 15 εκατομμύρια ευρώ. Την ίδια ώρα που οι μηνιαίες αποδοχές τους την τελευταία 3ετία έχουν εκτοξευθεί σε επίπεδα πολλών δεκάδων χιλιάδων ευρώ. Ατμόσφαιρα ευφορίας, λοιπόν, μόνο που σε σχέση με το 2008 υπάρχει μια θεμελιώδης διαφορά. Οι τράπεζες πλέον ανήκουν σε ιδιώτες μετόχους, κερδοσκοπικά funds και ξένους «στρατηγικούς επενδυτές». Διασώθηκαν στην κρίση των Μνημονίων από το ελληνικό κράτος, ανακεφαλαιοποιήθηκαν με το αίμα και τον ιδρώτα του Έλληνα φορολογουμένου, αλλά σε συνεργασία με τις κυβερνήσεις Μητσοτάκη κατάφεραν χάρη στη μεθοδευμένη απαξίωση και εκποίηση του μεριδίου δημόσιας συμμετοχής να αφελληνιστούν! Και όπως εξηγήσαμε πιο πάνω, κατάφεραν επίσης με το colpo grosso του ξεφορτώματος των «κόκκινων» δανείων να επανέλθουν σε θριαμβευτική και… αφορολόγητη κερδοφορία μέσω του τεράστιου σκανδάλου του αναβαλλόμενου φόρου. Μετάθεσης φορολογικών υποχρεώσεων, δηλαδή, στο… διηνεκές, με αποτέλεσμα μια «μαύρη τρύπα» 12 δισ. ευρώ στα έσοδα του Ελληνικού Δημοσίου. Η εντυπωσιακή κερδοφορία, όπως είπαμε, οφείλεται στη χαριστική εξυγίανση. Στο άκοπο «ξαλάφρωμα» από τα «κόκκινα» δάνεια που απέκτησαν αντί ευτελούς τιμήματος οι περιβόητοι servicers. Αλλά όχι μόνον. Οφείλεται και σε μία σειρά καταχρηστικών πρακτικών, τις οποίες ο αρμόδιος ελεγκτικός τομέας, δηλαδή η Τράπεζα της Ελλάδος και ο διοικητής της, Γιάννης Στουρνάρας, παριστάνουν ότι δεν βλέπουν. Οι τράπεζες κατ' αρχάς επιδίδονται σε ένα ιδιότυπο «τρενάκι» με τις εισπρακτικές. Έκλεισαν υποκαταστήματα και μείωσαν δραστικά το προσωπικό τους, αντικαθιστώντας τους ανθρώπους στις υπηρεσίες με απρόσωπα bots. Αλλά το «πλεονάζον» προσωπικό δεν έφυγε ακριβώς. Σε μεγάλο βαθμό απορροφήθηκε με δυσμενέστερους όρους εργασίας στις εταιρίες διαχείρισης απαιτήσεων που βρίσκονται σε στενή συνεργασία με τα τραπεζικά ιδρύματα. Αποτέλεσμα όλων αυτών είναι ένα απρόσιτο τραπεζικό σύστημα που καταργεί την προσωπική σχέση με τους συναλλασσόμενους. Η λεγόμενη «ψηφιοποίηση» οδηγεί σε διαδοχικές συγχωνεύσεις υποκαταστημάτων και υπηρεσιών, γεγονός που αυξάνει αφάνταστα την ταλαιπωρία για το καταναλωτικό κοινό. Άνθρωποι μεγαλύτερης ηλικίας, ευάλωτοι συμπολίτες μας με ειδικές ανάγκες και κάτοικοι απομονωμένων περιοχών που δεν είναι εξοικειωμένοι με το e-banking βιώνουν κατά κυριολεξία τον αποκλεισμό από το τραπεζικό σύστημα της χώρας. Οι λογαριασμοί τους μπαίνουν σε καθεστώς αχρηστίας επειδή δεν ήταν σε θέση να «επικαιροποιήσουν» τα στοιχεία τους! Χωρίς την «επικαιροποίηση» ούτε τα χρήματά τους δεν μπορούν να πάρουν πίσω! Η κερδοφορία όμως είπαμε δεν οφείλεται μόνο στη δραστική συρρίκνωση προσωπικού και υπηρεσιών που εξοικονομεί πόρους, αλλά και σε πρακτικές αισχροκέρδειας που περνούν απαρατήρητες από τους ελεγκτικούς μηχανισμούς. Οι πάντες σήμερα γνωρίζουν ότι οι ελληνικές τράπεζες επιβάλλουν ένα από τα υψηλότερα spreads μεταξύ των επιτοκίων καταθέσεων και χορηγήσεων, την ίδια μάλιστα ώρα που η χώρα εμφανίζει έναν από τους μεγαλύτερους πληθωρισμούς στην ευρωζώνη! Την ίδια ώρα οι καταναλωτές διαπιστώνουν υπέρογκες κρατήσεις (προμήθειες) ακόμα και στις πιο απλές συναλλαγές. Οι τράπεζες λοιπόν στην περίοδο διακυβέρνησης Μητσοτάκη, λειτουργώντας σε καθεστώς απόλυτης ασυδοσίας, γράφουν υπερκέρδη. Και το κερασάκι στην τούρτα είναι ότι αυτά τα κέρδη δεν φορολογούνται! Οι φορολογικές τους υποχρεώσεις συμψηφίζονται με… παλαιότερες ζημιές από το PSI και στην ουσία παραγράφονται μέσω της σκανδαλώδους επινόησης του «αναβαλλόμενου φόρου». Φέτος μόνο οι 4 μεγάλες τράπεζες θα μοιράσουν πάνω από 2,5 δισ. ευρώ σε μερίσματα, δηλαδή θα επιστρέψουν το 50% των κερδών τους στους μετόχους τους, χωρίς να πληρώνουν ούτε ένα ευρώ φόρο! Το διανοείστε; Εσχάτως ξεκίνησε μία συζήτηση για το αν η κυβέρνηση, μπροστά στο φάσμα των οικονομικών επιπτώσεων από τον συνεχιζόμενο πόλεμο στη Μέση Ανατολή, θα έμπαινε στον πειρασμό να επιβάλει έναν έκτακτο φόρο στα υπερκέρδη των τραπεζών, όπως αυτόν που είχε επιβάλει στα κέρδη των δύο μεγάλων διυλιστηρίων και απέφεραν στα ταμεία του κράτους περί τα 700 εκατομμύρια ευρώ. Προς το παρόν όμως η κυβέρνηση Μητσοτάκη προτίμησε να επιβάλει πρόσθετο φόρο όχι στα κέρδη των εταιριών, αλλά στους παίκτες διαδικτυακού τζόγου! Δηλαδή σε Έλληνες πολίτες… Ο φόρος στις τράπεζες έπρεπε να έχει επιβληθεί από τότε που άρχισαν να παρουσιάζουν κέρδη, όπως συνέβη στην Ισπανία το 2023, όταν η σοσιαλιστική κυβέρνηση επέβαλε έκτακτο φόρο 4,8% στα έσοδα από τους τόκους και τις προμήθειες των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων εισπράττοντας 1,2 δισ. ευρώ. Οι τράπεζες επιχείρησαν να προσβάλουν την απόφαση νομικά και ο Σάντσεθ «απάντησε» παρατείνοντας τη μόνιμη εισφορά ως το 2027! Στην Ιταλία η Μελόνι επιχείρησε να βάλει φόρο… 40% στα υπερκέρδη των τραπεζών από τη διαφορά των επιτοκίων σε δάνεια και καταθέσεις. Κι όταν αυτές αντέδρασαν δημιουργώντας αναστάτωση στις αγορές, τις υποχρέωσε να ενσωματώσουν ένα ποσό δυόμισι φορές μεγαλύτερο σε ειδικό μη διανεμητέο αποθεματικό των κεφαλαίων τους και να το διαθέσουν στην ιταλική οικονομία. Η διαφορά και στις δύο παραπάνω περιπτώσεις είναι ότι οι τράπεζες ήδη πλήρωναν εταιρικό φόρο για τα καθαρά κέρδη τους και μάλιστα με υψηλότερο συντελεστή από τις υπόλοιπες επιχειρήσεις, που φτάνει ή και ξεπερνά το 30%. Στην Ελλάδα του Κυριάκου Μητσοτάκη οι 4 συστημικές τράπεζες, εκμεταλλευόμενες ένα προνομιακό καθεστώς που τους είχε δοθεί στη διάρκεια της κρίσης, εξακολουθούν να συμψηφίζουν τις φορολογικές τους υποχρεώσεις με απαιτήσεις εις βάρος του Δημοσίου. Κοινώς δεν πληρώνουν δεκάρα. Και οι ξένοι μέτοχοι τρίβουν τα χέρια τους απολαμβάνοντας τα παχυλά μερίσματα. Γιατί προφανώς γνώριζαν από πριν ότι σε μία χώρα όπου τα δύο μεγαλύτερα κόμματα εξουσίας χρωστούν στις τράπεζες πάνω από ένα δισεκατομμύριο ευρώ είναι εξαιρετικά δύσκολο να τις στενοχωρήσουν…

Οι ΗΠΑ σε αδιέξοδο, ο Τράμπ θέλει απεγνωσμένα να τελειώνει με τον πόλεμο αυτόν! Σε ανάρτησή του στην πλατφόρμα X, o υπεύθυνος του Εθνικού Κέντρου Καταπολέμησης της Τρομοκρατίας των ΗΠΑ Τζο Κέντ δήλωσε ότι όλες οι αμερικανικές υπηρεσίες πληροφοριών, συμπεριλαμβανομένης της CIA, συμφωνούσαν πως η Τεχεράνη δεν ανέπτυσσε πυρηνικά όπλα και ότι, σε περίπτωση επίθεσης από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, το Ιράν θα απαντούσε πλήττοντας αμερικανικές βάσεις και κλείνοντας τα Στενά του Ορμούζ. Παρά τις εκτιμήσεις των αμερικανικών υπηρεσιών, o υπεύθυνος του Εθνικού Κέντρου Καταπολέμησης της Τρομοκρατίας των ΗΠΑ Τζο Κέντ, κατήγγειλε ότι η Ουάσιγκτον οδηγήθηκε τελικά στον πόλεμο εξαιτίας της πίεσης που άσκησε το Ισραήλ και το φιλοϊσραηλινό λόμπι στις ΗΠΑ. «Η αφήγηση και η ατζέντα μιας ξένης κυβέρνησης — του Ισραήλ — κέρδισε τη μάχη και μας οδήγησε σε αυτόν τον πόλεμο», ανέφερε χαρακτηριστικά. Ο πρώην αξιωματούχος αποκάλυψε επίσης ότι οι αμερικανικές υπηρεσίες είχαν προειδοποιήσει πως τυχόν στοχευμένες επιθέσεις κατά της ιρανικής ηγεσίας θα ενίσχυαν τους σκληροπυρηνικούς κύκλους στην Τεχεράνη αντί να αποδυναμώσουν το καθεστώς. Ο Kέντ παραιτήθηκε από τη θέση του τον Μάρτιο, διαμαρτυρόμενος για την αμερικανοϊσραηλινή στρατιωτική επιχείρηση κατά του Ιράν και ασκώντας ανοιχτή κριτική στον Ντόναλντ Τράμπ. Στην επιστολή παραίτησής του υποστήριξε ότι το Ιράν δεν αποτελούσε άμεση απειλή για τις Ηνωμένες Πολιτείες και κατηγόρησε ευθέως το Ισραήλ ότι πίεσε την αμερικανική κυβέρνηση να εμπλακεί στον πόλεμο! Το Ιράν εξανάγκασε τις ΗΠΑ σε υποχώρηση Την ίδια στιγμή, η ρητορική του Tράμπ έγινε ολοένα πιο ακραία και επικίνδυνη. Σε μία από τις πιο σοκαριστικές δηλώσεις του, απείλησε ότι «ένας ολόκληρος πολιτισμός θα πεθάνει απόψε», προκαλώντας διεθνείς αντιδράσεις και κατηγορίες περί απειλής εγκλημάτων πολέμου. Η Ουάσιγκτον, που συχνά παρουσιάζεται ως υπερασπιστής του διεθνούς δικαίου, έδειξε ξανά ότι είναι έτοιμη να παραβιάσει κάθε ηθικό και νομικό όριο όταν αμφισβητείται η παγκόσμια κυριαρχία της. Παρά τους ισχυρισμούς του Λευκού Οίκου περί «στρατηγικής υπεροχής», η πραγματικότητα παραμένει αμείλικτη,επισημαίνει το Atlantic. Το Ιράν εξακολουθεί να διαθέτει σημαντικό μέρος των βαλλιστικών του δυνατοτήτων, οι σύμμαχοί του όπως η Χεζμπολάχ συνεχίζουν να μάχονται, ενώ δεν υπήρξε ούτε αλλαγή καθεστώτος ούτε ουσιαστική εξουδετέρωση του πυρηνικού του προγράμματος. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι η Τεχεράνη απέδειξε κάτι που πριν από λίγα χρόνια θα θεωρούνταν αδιανόητο: Ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να φθαρούν, να πιεστούν οικονομικά και να εξαναγκαστούν σε πολιτική υποχώρηση από μια περιφερειακή δύναμη που διαθέτει αποφασιστικότητα και στρατηγική υπομονή... ΒΝ

Παίρνει τον έλεγχο υποθαλάσσιων καλωδίων στο Ορμούζ και απειλεί με ψηφιακό blackout, ζητώντας τέλη για τα καλώδια! Οι ξένες εταιρείες που διαχειρίζονται διεθνή υποθαλάσσια καλώδια θα υποχρεώνονται να λαμβάνουν άδειες από το Ιράν, να πληρώνουν τέλη και να συμμορφώνονται με την ιρανική νομοθεσία για να συνεχίσουν να χρησιμοποιούν τη συγκεκριμένη διαδρομή. Το Ιράν φαίνεται έτοιμο να ανοίξει ένα νέο, εξαιρετικά κρίσιμο γεωπολιτικό μέτωπο απέναντι στη Δύση — όχι πλέον μόνο στην ενέργεια και τη ναυσιπλοΐα, αλλά και στον παγκόσμιο έλεγχο της ψηφιακής πληροφορίας και των οικονομικών ροών. Αυτό αλλάζει τις ισορροπίες ισχύος στον παγκόσμιο ανταγωνισμό των Ηνωμένων Πολιτειών με την Κίνα για την επικράτηση στην ψηφιακή τεχνολογία – το υπερόπλο του 21ου αιώνα, με την Τεχνητή Νοημοσύνη που θα καθορίσει τους όρους της επόμενης παγκόσμιας οικονομικής ηγεμονίας. Σύμφωνα με πληροφορίες που μετέδωσε το ιρανικό πρακτορείο Φαρς, η Τεχεράνη εξετάζει σοβαρά το ενδεχόμενο να επιβάλει καθεστώς ελέγχου στα υποθαλάσσια καλώδια διαδικτύου που διέρχονται από τα Στενά του Ορμούζ, μία από τις πιο στρατηγικές περιοχές του πλανήτη. Τέλη για το διαδίκτυο – Συναγερμός στη Δύση Εάν εφαρμοστεί αυτή η πολιτική, οι ξένες εταιρείες που διαχειρίζονται διεθνή υποθαλάσσια καλώδια θα υποχρεώνονται να λαμβάνουν άδειες από το Ιράν, να πληρώνουν τέλη και να συμμορφώνονται με την ιρανική νομοθεσία για να συνεχίσουν να χρησιμοποιούν τη συγκεκριμένη διαδρομή. Η είδηση έχει προκαλέσει έντονη ανησυχία σε δυτικούς πολιτικούς και οικονομικούς κύκλους, καθώς τα καλώδια που περνούν από την περιοχή μεταφέρουν περίπου το 15% έως 20% της παγκόσμιας διαδικτυακής και χρηματοοικονομικής κίνησης μεταξύ της Ευρώπης, των χωρών του Περσικού Κόλπου και της Ασίας. Το Ιράν αλλάζει τον παγκόσμιο ψηφιακό χάρτη Πρόκειται για μια εξέλιξη που αποκαλύπτει κάτι βαθύτερο: το Ιράν αρχίζει να αντιλαμβάνεται ότι η πραγματική ισχύς του 21ου αιώνα δεν περιορίζεται μόνο στο πετρέλαιο και στους πυραύλους, αλλά επεκτείνεται και στον έλεγχο των κρίσιμων ψηφιακών υποδομών του πλανήτη. Για δεκαετίες, η Δύση θεωρούσε δεδομένο ότι οι διεθνείς θαλάσσιες οδοί, οι ενεργειακές διαδρομές και οι παγκόσμιες τηλεπικοινωνίες λειτουργούσαν υπό τη δική της στρατηγική επιρροή. Όμως η γεωπολιτική πραγματικότητα αλλάζει ραγδαία. Ορμούζ: Ο ψηφιακός κόμβος της παγκόσμιας οικονομίας Τα Στενά του Ορμούζ δεν αποτελούν μόνο το σημαντικότερο ενεργειακό πέρασμα του κόσμου, από όπου διέρχεται τεράστιο ποσοστό του παγκόσμιου πετρελαίου. Είναι πλέον και ένας από τους βασικότερους «ψηφιακούς λαιμούς» της παγκόσμιας οικονομίας. Μέσα από τα υποθαλάσσια καλώδια που διασχίζουν την περιοχή περνούν διεθνείς τραπεζικές συναλλαγές, χρηματιστηριακά δεδομένα, επικοινωνίες κυβερνήσεων, στρατιωτικά δεδομένα, υπηρεσίες cloud, και τεράστιος όγκος της παγκόσμιας διαδικτυακής κυκλοφορίας. Με απλά λόγια, η περιοχή δεν μεταφέρει πλέον μόνο ενέργεια — μεταφέρει και πληροφορία, δηλαδή το πραγματικό «καύσιμο» της σύγχρονης παγκόσμιας οικονομίας. Η πιθανότητα το Ιράν να αποκτήσει μεγαλύτερο έλεγχο πάνω σε αυτές τις γραμμές προκαλεί έντονο πονοκέφαλο στις Ηνωμένες Πολιτείες και στους δυτικούς συμμάχους τους. Για πρώτη φορά μια χώρα που θεωρείται στρατηγικός αντίπαλος της Δύσης μπορεί να αποκτήσει θεσμικό και νομικό ρόλο πάνω σε ένα κρίσιμο τμήμα της παγκόσμιας ψηφιακής αρχιτεκτονικής. Σφύζει από αυτοπεποίθηση το Ιράν Η Τεχεράνη φαίνεται να χρησιμοποιεί με όλο και μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση τη γεωγραφική της θέση ως εργαλείο ισχύος. Μετά την ικανότητά της να επηρεάζει τη ναυσιπλοΐα και την ενεργειακή ασφάλεια στα Στενά του Ορμούζ, τώρα επιχειρεί να επεκτείνει την επιρροή της και στον τομέα των τηλεπικοινωνιών και των διεθνών δεδομένων. Η κίνηση αυτή εντάσσεται επίσης στη γενικότερη παγκόσμια μετάβαση προς έναν πολυπολικό κόσμο, όπου χώρες όπως το Ιράν, η Ρωσία και η Κίνα αμφισβητούν ολοένα πιο ανοιχτά την απόλυτη κυριαρχία της Δύσης στις κρίσιμες παγκόσμιες υποδομές. Ευάλωτη η παγκόσμια ψηφιακή οικονομία Για τη Δύση, το ζήτημα δεν είναι μόνο οικονομικό αλλά και στρατηγικό. Ένα μεγάλο μέρος των διεθνών χρηματοοικονομικών συναλλαγών, των επικοινωνιών τραπεζών και των επιχειρηματικών δεδομένων εξαρτάται από τη σταθερότητα και την ασφάλεια αυτών των υποθαλάσσιων καλωδίων. Οποιαδήποτε κρίση, περιορισμός ή πολιτική σύγκρουση γύρω από αυτά θα μπορούσε να προκαλέσει αλυσιδωτές συνέπειες στις διεθνείς αγορές. Ταυτόχρονα, η συζήτηση γύρω από τα υποθαλάσσια καλώδια αποκαλύπτει πόσο ευάλωτη είναι στην πραγματικότητα η παγκόσμια ψηφιακή οικονομία. Παρά την εικόνα ενός «αόρατου cloud», το διαδίκτυο βασίζεται σε φυσικές υποδομές που περνούν μέσα από συγκεκριμένες γεωπολιτικές ζώνες επιρροής. Ιστορικό μήνυμα Και το Ιράν φαίνεται πλέον αποφασισμένο να αξιοποιήσει κάθε στρατηγικό πλεονέκτημα που διαθέτει. Αν η Τεχεράνη προχωρήσει τελικά στην επιβολή κανονιστικού και οικονομικού ελέγχου στα καλώδια των Στενών του Ορμούζ, τότε δεν θα πρόκειται απλώς για μια ακόμη περιφερειακή πολιτική κίνηση. Θα πρόκειται για ένα ιστορικό μήνυμα προς τη Δύση ότι η εποχή της απόλυτης μονοκρατορίας πάνω στις παγκόσμιες υποδομές ίσως φτάνει στο τέλος της. Καίγονται τρισ. δολάρια σε μελλοντικές επενδύσεις Δισεκατομμύρια δολάρια σε αμερικανικές τεχνολογικές υποδομές — και ακόμη περισσότερα τρισεκατομμύρια σε σχεδιαζόμενες επενδύσεις — εξαρτώνται πλέον από καλώδια οπτικών ινών που διέρχονται μέσα από εμπόλεμες ζώνες όπως το Στενό του Ορμούζ. Η Amazon, η Μicrosoft και η Google, αφιέρωσαν χρόνια στην ανάπτυξη κέντρων δεδομένων στον Περσικό Κόλπο, ποντάροντας ότι η περιοχή θα εξελιχθεί στον επόμενο μεγάλο παγκόσμιο κόμβο τεχνητής νοημοσύνης. Τα υποθαλάσσια καλώδια που συνδέουν αυτές τις εγκαταστάσεις με την Αφρική, τη Νότια Ασία και τη Νοτιοανατολική Ασία διέρχονται από δύο στενά περάσματα: την Ερυθρά Θάλασσα και τα Στενά του Ορμούζ. Περίπου 17 υποθαλάσσια καλώδια διέρχονται από την Ερυθρά Θάλασσα, μεταφέροντας το μεγαλύτερο μέρος της ψηφιακής κίνησης μεταξύ Ευρώπης, Ασίας και Αφρικής. Πρόσθετα καλώδια περνούν μέσω των Στενών του Ορμούζ, εξυπηρετώντας το Ιράν, το Ιράκ, το Κουβέιτ, το Μπαχρέιν και το Κατάρ. Εάν κάποιο από αυτά κοπεί, τα εξειδικευμένα πλοία επισκευής δεν θα μπορούν να προσεγγίσουν με ασφάλεια τις περιοχές. «Το ταυτόχρονο κλείσιμο και των δύο στρατηγικών σημείων θα αποτελούσε γεγονός με παγκόσμιες συνέπειες», δήλωσε ο Νταγκ Μαντόρι, διευθυντής ανάλυσης διαδικτύου στην εταιρεία Κέντικ. «Δεν γνωρίζω να έχει συμβεί ποτέ κάτι τέτοιο». Ο Σαμ Ζάμπιν, συνεργάτης στο Κέντρο Στρατηγικών και Διεθνών Μελετών, σημείωσε ότι οι ψηφιακές υποδομές του Κόλπου δεν είχαν ποτέ δοκιμαστεί υπό τέτοιες συνθήκες...

"Σβήνει η Δύση, τέλος η μονοκρατορία των ΗΠΑ – Κάθε λαός θα καθορίζει τη μοίρα του"! Ο Ρώσος ηγέτης τόνισε ότι κάθε λαός έχει δικαίωμα να καθορίζει τη μοίρα του, να προστατεύει τις παραδόσεις του και να διαφυλάσσει την πολιτισμική και ιστορική του ταυτότητα. Ξεκάθαρο μήνυμα προς τη Δύση έστειλε ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν στις 9 Μαΐου 2026 από την Κόκκινη Πλατεία της Μόσχας, κατά την Παρέλαση της Νίκης για τα 81 χρόνια από τον στρατιωτικό θρίαμβο της ΕΣΣΔ επί της ναζιστικής Γερμανίας. Ο κόσμος αλλάζει και η εποχή της μονοπολικής κυριαρχίας τελειώνει, υπογράμμισε ο Πούτιν. Κατά τη διάρκεια της μεγαλειώδους στρατιωτικής παρέλασης για την 81η επέτειο της Νίκης στον Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο, ο Ρώσος πρόεδρος παρουσίασε το όραμά του για μια νέα παγκόσμια αρχιτεκτονική βασισμένη στην πολυπολικότητα, την εθνική κυριαρχία και την αδιαίρετη ασφάλεια. «Κάθε λαός θα μπορεί να ορίζει τη μοίρα του – Ο πολυπολικός κόσμος πρέπει να στηρίζεται στις αρχές του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ» Σύμφωνα με τον Πούτιν, ο αναδυόμενος πολυπολικός κόσμος πρέπει να στηρίζεται στις αρχές του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ και στην ισότητα όλων των κρατών, χωρίς εξαιρέσεις και «εκλεκτούς» της Δύσης. Η δήλωσή του αποτελεί ευθεία αμφισβήτηση της αμερικανικής ηγεμονίας και της πολιτικής των μπλοκ που, όπως υποστηρίζει η Μόσχα, οδηγεί την ανθρωπότητα σε νέες συγκρούσεις. Ο Ρώσος ηγέτης τόνισε ότι κάθε λαός έχει δικαίωμα να καθορίζει τη μοίρα του, να προστατεύει τις παραδόσεις του και να διαφυλάσσει την πολιτισμική και ιστορική του ταυτότητα. Πρόκειται για μια θέση που έρχεται σε πλήρη αντίθεση με αυτό που η Ρωσία χαρακτηρίζει ως «παγκοσμιοποιημένη ιδεολογική επιβολή» της Δύσης. «Η Δύση προσπαθεί να ξαναγράψει την ιστορία» Η παρέλαση στην Κόκκινη Πλατεία είχε έντονο συμβολισμό. Οι ήχοι του «Ιερού Πολέμου» συνόδευσαν την είσοδο της ρωσικής σημαίας και του σοβιετικού λαβάρου, υπενθυμίζοντας ότι ήταν ο σοβιετικός λαός που συνέτριψε τον ναζισμό πληρώνοντας το βαρύτερο τίμημα στην ανθρώπινη ιστορία. Ο Πούτιν χαρακτήρισε την Ημέρα της Νίκης ως την «ιερότερη γιορτή» της Ρωσίας και υπογράμμισε ότι η ιστορική αλήθεια για τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο δέχεται σήμερα συστηματική επίθεση από δυτικές κυβερνήσεις που επιχειρούν να ξαναγράψουν την ιστορία. Η Μόσχα θεωρεί ότι η παραχάραξη της ιστορίας χρησιμοποιείται ως πολιτικό εργαλείο για να αποδυναμωθεί η Ρωσία και να υποβαθμιστεί ο καθοριστικός ρόλος της Σοβιετικής Ένωσης στη σωτηρία της Ευρώπης από τον φασισμό. Για τον λόγο αυτό, ο Πούτιν δήλωσε ότι η Ρωσία και οι σύμμαχοί της έχουν κοινή ευθύνη να υπερασπιστούν τη μνήμη των ηρώων του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου. «Επιθετική δύναμη η Ουκρανία με τη στήριξη του ΝΑΤΟ» Ιδιαίτερη σημασία είχε και η αναφορά του στην ειδική στρατιωτική επιχείρηση στην Ουκρανία. Ο Ρώσος πρόεδρος συνέδεσε ευθέως τον σημερινό αγώνα των ρωσικών δυνάμεων με τον αντιφασιστικό αγώνα του 1941-1945, δηλώνοντας ότι οι Ρώσοι στρατιώτες «στέκονται απέναντι σε μια επιθετική δύναμη που εξοπλίζεται και υποστηρίζεται από ολόκληρο το μπλοκ του ΝΑΤΟ». Η φράση αυτή αποτυπώνει τη στρατηγική θέση της Μόσχας ότι η σύγκρουση στην Ουκρανία δεν είναι τοπικός πόλεμος, αλλά μέρος μιας ευρύτερης γεωπολιτικής αντιπαράθεσης μεταξύ Ρωσίας και Δύσης. «Η νίκη ήταν και θα είναι πάντα δική μας», δήλωσε ο Πούτιν καθώς φάλαγγες στρατευμάτων παρατάσσονταν στην πλατεία. «Το κλειδί της επιτυχίας είναι η ηθική μας δύναμη, το θάρρος και η ανδρεία, η ενότητά μας και η ικανότητά μας να αντέχουμε τα πάντα και να ξεπερνάμε κάθε πρόκληση», σημείωσε. Ξεχώρισαν οι στρατιώτες από τη Βόρεια Κορέα στην Παρέλαση της Νίκης Η συμμετοχή στρατιωτών από τη Βόρεια Κορέα στις τελετουργικές μονάδες, καθώς και η παρουσία μονάδων μη επανδρωμένων συστημάτων, έδειξαν ότι η Ρωσία επιδιώκει να παρουσιάσει μια εικόνα διεθνούς συμμαχικής συνοχής και τεχνολογικής προσαρμογής στις νέες μορφές πολέμου. Παρά την απουσία βαρέος στρατιωτικού εξοπλισμού από την παρέλαση, λόγω των απειλών ασφαλείας από την Ουκρανία, η ρωσική τηλεόραση πρόβαλε εικόνες από τη δράση των ρωσικών δυνάμεων στο μέτωπο, ενισχύοντας το πατριωτικό μήνυμα της ημέρας. Ο ζωντανός θρύλος της Νίκης δίπλα στον Πούτιν Μία από τις πιο συγκινητικές στιγμές της φετινής παρέλασης στην Κόκκινη Πλατεία ήταν η παρουσία του βετεράνου του Κόκκινου Στρατού, Κονσταντίν Φεντότοφ, ο οποίος παρακολούθησε τις εκδηλώσεις δίπλα στον Βλαντίμιρ Πούτιν. Ο Φεντότοφ, δεν είναι απλώς ένας βετεράνος του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου· είναι ένας ζωντανός μάρτυρας της ιστορίας και ένας από τους στρατιώτες που συμμετείχαν στην ιστορική Παρέλαση της Νίκης στην Κόκκινη Πλατεία στις 24 Ιουνίου 1945. Ο βετεράνος, που συμπλήρωσε τα 100 του χρόνια στις 22 Μαρτίου, ενσαρκώνει τη γενιά που συνέτριψε τον ναζισμό και έσωσε την Ευρώπη από τη φασιστική βαρβαρότητα. Επιστρατεύθηκε το φθινόπωρο του 1943, εκπαιδεύτηκε στη σχολή κατώτερων διοικητών και τον Απρίλιο του 1944 στάλθηκε στο 2ο Λευκορωσικό Μέτωπο. Ως μαχητής αναγνώρισης της 139ης μεραρχίας, συμμετείχε στην απελευθέρωση της Λευκορωσίας και της Πολωνίας, φτάνοντας μέχρι τον ποταμό Έλβα, εκεί όπου οι σοβιετικές δυνάμεις συναντήθηκαν με τους Συμμάχους στο τέλος του πολέμου. Η παρουσία του δίπλα στον Πούτιν κατά τη διάρκεια της παρέλασης είχε βαθύ συμβολισμό: ήταν η γέφυρα ανάμεσα στη γενιά της Μεγάλης Νίκης και τη σύγχρονη Ρωσία. Η μνήμη της εποποιίας Η Μόσχα επιδιώκει να διατηρήσει ζωντανή τη μνήμη εκείνης της εποποιίας, ιδιαίτερα σε μια περίοδο όπου, σύμφωνα με τη ρωσική αντίληψη, η Δύση επιχειρεί να υποβαθμίσει ή να ξαναγράψει τον ρόλο της Σοβιετικής Ένωσης στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η εικόνα του αιωνόβιου βετεράνου δίπλα στον Ρώσο πρόεδρο λειτούργησε ως υπενθύμιση ότι η ιστορική μνήμη παραμένει θεμέλιο της ρωσικής εθνικής ταυτότητας. Η παρέλαση ολοκληρώθηκε με μια εντυπωσιακή αεροπορική επίδειξη έξι επιθετικών αεροσκαφών Su-25, τα οποία ζωγράφισαν τον ουρανό της Μόσχας με τα χρώματα της ρωσικής σημαίας. Ήταν ένα φινάλε γεμάτο συμβολισμό, εθνική υπερηφάνεια και μήνυμα συνέχειας ανάμεσα στο παρελθόν, το παρόν και το μέλλον της Ρωσίας. Αξιοπρεπής και ήρεμη παρέλαση χωρίς υπερβολική στρατιωτικοποίηση Μετά την ολοκλήρωση των εορτασμών στην Κόκκινη Πλατεία, ο Βλαντίμιρ Πούτιν χαρακτήρισε την Παρέλαση της Νίκης ως «αξιοπρεπή και ήρεμη», στέλνοντας ένα ξεκάθαρο πολιτικό μήνυμα τόσο προς το εσωτερικό όσο και προς τη διεθνή κοινότητα. Κατά τη διάρκεια ανεπίσημης συνομιλίας με τον Σλοβάκο πρωθυπουργό Ρόμπερτ Φίτσο στο Μεγάλο Παλάτι του Κρεμλίνου, ο Ρώσος πρόεδρος υπογράμμισε ότι οι εκδηλώσεις πραγματοποιήθηκαν χωρίς υπερβολική στρατιωτικοποίηση, παρά το δύσκολο διεθνές περιβάλλον και τη συνεχιζόμενη ένταση με τη Δύση. «Όλα εξελίχθηκαν αξιοπρεπώς, ήρεμα, χωρίς υπερβολική στρατιωτικοποίηση», δήλωσε ο Πούτιν, επιδιώκοντας να παρουσιάσει τη Ρωσία όχι ως δύναμη επιθετικότητας, αλλά ως κράτος που τιμά την ιστορία και τις θυσίες του λαού του με σεβασμό και αυτοσυγκράτηση. Η παρουσία του Σλοβάκου πρωθυπουργού δίπλα στον Ρώσο πρόεδρο είχε επίσης βαρύνουσα πολιτική σημασία. Παρά τις πιέσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ, ο Φίτσο διατηρεί πιο ανεξάρτητη στάση απέναντι στη Μόσχα, υποστηρίζοντας την ανάγκη διαλόγου και απορρίπτοντας την πολιτική της ακραίας κλιμάκωσης. ΒΝ

Ο Tράμπ θέλει απεγνωσμένα το τέλος του πολέμου αλλά το Ιράν αδιαφορεί για deal, μπορεί να πολεμά για χρόνια... Ο Τραμπ θέλει απεγνωσμένα να τελειώσει ο πόλεμος, αλλά το Ιράν δεν δείχνει καμία διάθεση να προσφέρει πολιτική σωτηρία σε έναν Αμερικανό πρόεδρο που παγιδεύτηκε στις ίδιες του τις απειλές. Ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ ήθελε έναν γρήγορο πόλεμο με το Ιράν. Ήθελε μία ακόμη «εύκολη νίκη» που θα παρουσίαζε ως απόδειξη της αμερικανικής παντοδυναμίας και της προσωπικής του «στρατηγικής ιδιοφυΐας». Αντί όμως για έναν θριαμβευτικό περίπατο, η σύγκρουση με το Ιράν εξελίχθηκε σε μια βαθιά γεωπολιτική και πολιτική ήττα για τις Ηνωμένες Πολιτείες, αποκαλύπτοντας τα όρια της αμερικανικής ισχύος και την αδυναμία της Ουάσιγκτον να επιβάλει πλέον τη θέλησή της στον κόσμο όπως παλαιότερα. Ο Τραμπ πίστευε ότι το Ιράν είναι… Βενεζουέλα Ο Τραμπ πίστευε ότι η Τεχεράνη θα κατέρρεε μέσα σε λίγες ημέρες. Μετά την επιχείρηση ανατροπής του Νικολάς Μαδούρο στη Βενεζουέλα, θεωρούσε ότι μπορούσε να επαναλάβει το ίδιο μοντέλο απέναντι στην Ισλαμική Δημοκρατία. Σύμφωνα με πηγές από το περιβάλλον του, έλεγε με αλαζονεία ότι «το Ιράν θα είναι άλλη μία Βενεζουέλα». Όμως η πραγματικότητα αποδείχθηκε εντελώς διαφορετική, εξηγεί σε ανάλυσή του το αμερικανικό περιοδικό «Ατλάντικ». Παρά τους σφοδρούς αμερικανοϊσραηλινούς βομβαρδισμούς, τις επιχειρήσεις αποσταθεροποίησης και τη δολοφονία της ανώτατης ηγεσίας του Ιράν, η Τεχεράνη όχι μόνο δεν λύγισε, αλλά απάντησε με τρόπο που προκάλεσε πανικό στη Δύση. Το Ιράν κατάφερε να ελέγξει στρατηγικά τα Στενά του Ορμούζ — το σημαντικότερο ενεργειακό πέρασμα του πλανήτη, από το οποίο διέρχεται περίπου το 20% του παγκόσμιου πετρελαίου. Με νάρκες, drones και μικρά ταχύπλοα σκάφη, οι ιρανικές δυνάμεις απέδειξαν ότι ακόμη και μια υπερδύναμη όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν μπορεί να επιβάλει εύκολα τη ναυτική της κυριαρχία στον Περσικό Κόλπο. Οι τιμές της ενέργειας εκτοξεύθηκαν, οι δυτικές αγορές κλονίστηκαν και η αμερικανική οικονομία άρχισε να δέχεται σοβαρές πολιτικές πιέσεις ενόψει εκλογών. Σκοτεινή η πραγματικότητα στον Λευκό Οίκο Ο Τραμπ, ο οποίος προεκλογικά παρουσιαζόταν ως ηγέτης που θα απέφευγε νέους πολέμους στη Μέση Ανατολή, βρέθηκε εγκλωβισμένος σε μια σύγκρουση χωρίς ξεκάθαρη διέξοδο. Παρά τις καθημερινές δηλώσεις περί «επικείμενης νίκης», η πραγματικότητα ήταν πολύ πιο σκοτεινή για τον Λευκό Οίκο. Η κυβέρνησή του αναγκάστηκε επανειλημμένα να παρατείνει τις εκεχειρίες αντί να υλοποιήσει τις απειλές της, ενώ εγκατέλειψε ακόμη και επιχειρήσεις συνοδείας πλοίων υπό τον φόβο γενικευμένης στρατιωτικής κλιμάκωσης. Η εικόνα ενός Αμερικανού προέδρου που απειλεί συνεχώς αλλά τελικά υποχωρεί, αποτέλεσε τεράστιο πλήγμα για το κύρος της Ουάσιγκτον. Το Ιράν, αντίθετα, έδειξε αντοχή, στρατηγική ψυχραιμία και ικανότητα να μετατρέπει την αμερικανική υπεροπλία σε πολιτικό αδιέξοδο. Ακόμη πιο αποκαλυπτική ήταν η αδυναμία των Ηνωμένων Πολιτειών να οδηγήσουν το Ιράν σε διαπραγματεύσεις υπό αμερικανικούς όρους. Ο Τραμπ, ο άνθρωπος που έχτισε την πολιτική του εικόνα πάνω στο βιβλίο «Η Τέχνη της Συμφωνίας», δεν κατάφερε ούτε καν να φέρει την Τεχεράνη στο τραπέζι των συνομιλιών. Οι Ιρανοί διαπραγματευτές αγνόησαν αμερικανικά τελεσίγραφα, αποχώρησαν από συνομιλίες στο Ισλαμαμπάντ και έστειλαν ξεκάθαρο μήνυμα ότι δεν πρόκειται να διαπραγματευτούν υπό εκβιασμό. Παρακμή ΗΠΑ Η κατάσταση αποκάλυψε και κάτι βαθύτερο: την παρακμή της αμερικανικής στρατηγικής στη Μέση Ανατολή. Οι παραδοσιακοί σύμμαχοι της Ουάσιγκτον στον Κόλπο — όπως η Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα — άρχισαν να ανησυχούν ότι η συνέχιση των αμερικανικών επιθέσεων θα τους μετέτρεπε ξανά σε στόχους ιρανικών αντιποίνων. Ορισμένες χώρες περιόρισαν ακόμη και την πρόσβαση των αμερικανικών δυνάμεων στις βάσεις και στον εναέριο χώρο τους. Παράλληλα, το Ιράν αξιοποίησε τη σύγκρουση για να ενισχύσει την εσωτερική του συνοχή. Οι σκληροπυρηνικοί κύκλοι της Τεχεράνης απέκτησαν ακόμη μεγαλύτερη επιρροή, παρουσιάζοντας την αντίσταση απέναντι στις Ηνωμένες Πολιτείες ως ζήτημα εθνικής αξιοπρέπειας και ανεξαρτησίας. Το Ιράν εξανάγκασε τις ΗΠΑ σε υποχώρηση Την ίδια στιγμή, η ρητορική του Τραμπ έγινε ολοένα πιο ακραία και επικίνδυνη. Σε μία από τις πιο σοκαριστικές δηλώσεις του, απείλησε ότι «ένας ολόκληρος πολιτισμός θα πεθάνει απόψε», προκαλώντας διεθνείς αντιδράσεις και κατηγορίες περί απειλής εγκλημάτων πολέμου. Παρά τους ισχυρισμούς του Λευκού Οίκου περί «στρατηγικής υπεροχής», η πραγματικότητα παραμένει αμείλικτη, επισημαίνει το «Ατλάντικ». Το Ιράν εξακολουθεί να διαθέτει σημαντικό μέρος των βαλλιστικών του δυνατοτήτων, οι σύμμαχοί του όπως η Χεζμπολάχ συνεχίζουν να μάχονται, ενώ δεν υπήρξε ούτε αλλαγή καθεστώτος ούτε ουσιαστική εξουδετέρωση του πυρηνικού του προγράμματος. Ο Τραμπ θέλει απεγνωσμένα το τέλος του πολέμου – Το Ιράν αδιαφορεί για συμφωνία Ο Τραμπ θέλει απεγνωσμένα να τελειώσει ο πόλεμος. Θέλει μια συμφωνία ώστε να μπορέσει να τη διαφημίσει ως «ιστορική επιτυχία». Όμως οι συμφωνίες απαιτούν δύο πλευρές. Και το Ιράν δεν δείχνει καμία διάθεση να προσφέρει πολιτική σωτηρία σε έναν Αμερικανό πρόεδρο που παγιδεύτηκε στις ίδιες του τις απειλές. Η σύγκρουση αυτή ίσως καταγραφεί στην ιστορία όχι ως ακόμη μία αμερικανική επέμβαση, αλλά ως η στιγμή που η αμερικανική υπερδύναμη αναγκάστηκε να αποδεχθεί ότι ο κόσμος αλλάζει. Ομολογία αποτυχίας από την αμερικανική ελίτ: 47 χρόνια πολέμου κατά του Ιράν δεν λύγισαν την Τεχεράνη Ο γνωστός αναλυτής Φαρίντ Ζακάρια, σε άρθρο του στην εφημερίδα «Ουάσινγκτον Ποστ», αναγνώρισε ανοιχτά ότι εδώ και 47 χρόνια η Ουάσιγκτον αδυνατεί να διαμορφώσει μια σταθερή, αποτελεσματική και επιτυχημένη στρατηγική απέναντι στην Ισλαμική Δημοκρατία. Αυτή είναι ίσως η μεγαλύτερη αποτυχία της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής στη σύγχρονη εποχή. Για σχεδόν μισό αιώνα, οι Ηνωμένες Πολιτείες προσπάθησαν να λυγίσουν το Ιράν μέσω οικονομικού πολέμου, διεθνούς απομόνωσης, σαμποτάζ, κυβερνοεπιθέσεων, πολιτικών πιέσεων και στρατιωτικών απειλών. Όμως όχι μόνο δεν πέτυχαν τον στόχο τους, αλλά συνέβαλαν άθελά τους στη μετατροπή του Ιράν σε μία από τις πιο ανθεκτικές και ανεξάρτητες δυνάμεις της Μέσης Ανατολής.

Η Κίνα αποφεύγει τις συνέπειες του πολέμου των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ εναντίον του Ιράν, καλύτερα από τους περισσότερους γείτονές της και τείνει να καταλήγει τελικά ισχυρότερη! Η συμβατική άποψη των αναλυτών πριν από την έκρηξη των συγκρούσεων στον Περσικό Κόλπο εστιάζεται στο γεγονός ότι μία αποσταθεροποίηση λόγω ένοπλης αντιπαράθεσης στον πυρήνα των παραγωγών αργού πετρελαίου στην περιοχή, πρόκειται να τραυματίσει θανάσιμα την Κίνα. Γράφει ο Γιώργος Ηλιόπουλος Ούτως ή άλλως η χώρα αποτελεί τον μεγαλύτερο εισαγωγέα μαύρου χρυσού και με την οικονομία της να παρουσιάζει διάφορες αδυναμίες, το πλήγμα αναμένεται να την τραυματίσει σοβαρά. Τελικά οι εξελίξεις πιστοποιούν πως η αρχική άποψη διαψεύδεται. Μετά από οκτώ εβδομάδες συγκρούσεων και ανατροπών, η Κίνα αποφεύγει τις συνέπειες του πολέμου των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ εναντίον του Ιράν, καλύτερα από τους περισσότερους γείτονές της και τείνει να καταλήγει τελικά ισχυρότερη. Σε αντίθεση με τον Ντόναλντ Τραμπ, που καταλήγει να επιτεθεί εναντίον ενός υποδεέστερου αντιπάλου, ή του Βλαντιμίρ Πούτιν που αποδέχεται την πρόκληση μίας ένοπλης εμπλοκής με την Ουκρανία, τους Ευρωπαίους και το ΝΑΤΟ, ο πρόεδρος Xi Jinping αποφεύγει τις άσκοπες προκλήσεις, με στόχο να τοποθετήσει την χώρα του σε πορεία μακροπρόθεσμης ισχύος και ευστάθειας. Η επιφυλακτικότητα του Κινέζου προέδρου αποδεικνύεται στην περίοδο της υγειονομικής κρίσης και στις φάσεις των δομικών αδυναμιών της κινεζικής οικονομίας, με επίκεντρο την στεγαστική πίστη. Εντελώς ορθολογικά δεν σπεύδει να συνδράμει άμεσα την Ρωσία, αν και έμμεσα φροντίζει για τον ανεφοδιασμό της και παραμένει σιωπηλός στο θέμα των εδαφικών κερδών της Μόσχας. Στην περίπτωση του Ιράν, παρατηρείται η απροθυμία του να καταδικάσει ανοικτά τους βομβαρδισμούς των Αμερικανών, ή οι αποστάσεις που τηρεί για μία άμεση υποστήριξη του Ιράν, αν και έμμεσα ανεφοδιάζει τις ένοπλες δυνάμεις του και θέτει στην διάθεσή του τα κινεζικά δορυφορικά δίκτυα. Οι ζημίες της Κίνας ελαχιστοποιούνται, σε σχέση με τις ανάλογες που θα την είχαν πλήξει, εάν η σύγκρουση στον Περσικό Κόλπο είχε εκδηλωθεί προ μίας μόλις πενταετίας. Τα αποθέματά της σε αργό πετρέλαιο και η ισχυρή παραγωγική δυναμικότητα διύλισης περιορίζουν τους κινδύνους ανάδυσης ελλειμμάτων σε βραχυπρόθεσμο ορίζοντα. Οι αγωγοί εισαγωγών φυσικού αερίου και η εγχώρια παραγωγή μειώνουν την εξάρτησή της από το υγροποιημένο προϊόν του Περσικού Κόλπου. Εάν και παρά την εκεχειρία, οι συγκρούσεις συνεχισθούν, το Πεκίνο έχει την δυνατότητα να στραφεί σε φιλικές χώρες για πρόσθετες ενεργειακές ροές, ειδικά από την Ρωσία, αλλά και να αξιοποιήσει τα τεράστια αποθέματα γαιανθράκων που κατέχει, όπως και τις ανανεώσιμες πηγές του, που πολλαπλασιάζονται με ταχύτατο ρυθμό. Τα πλεονεκτήματα της Κίνας Οι συγκρούσεις προσφέρουν επίσης στο Πεκίνο ορισμένα σημαντικά πλεονεκτήματα, όμως την εκμετάλλευση των πλήρως ολοκληρωμένων εφοδιαστικών της αλυσίδων που το διευκολύνουν στον ανταγωνισμό του με άλλους εξαγωγείς, λόγω του μειωμένου κόστους. Η συνεχιζόμενη αναταραχή στα στενά του Ορμούζ, που αυξάνει απότομα τις τιμές του αργού πετρελαίου και τα ασφάλιστρα των πλοίων, ενισχύουν την ζήτηση για τις εξαγωγές κινεζικού εξοπλισμού ανανεώσιμων πηγών, αυξάνουν τις μακροπρόθεσμες επενδύσεις στον εξηλεκτρισμό και μειώνουν τις εξαρτήσεις από το αργό πετρέλαιο και το φυσικό αέριο. Ήδη οι LLOYD’S του Λονδίνου αυξάνουν από τις 5 Μαρτίου το ασφάλιστρο κινδύνου για το κύτος των πλοίων από το 0,25% στο 1% έως και 5%, αύξηση που συνεπάγεται πως για κάθε δεξαμενόπλοιο των $100 εκατομμυρίων το κόστος του ασφαλίστρου αυξάνεται κατά $1, έως $5 εκατομμύρια ανά ναύλο, κόστος που οι πλοιοκτήτες εμφανίζονται σχετικά απρόθυμοι να καταβάλλουν. Πάντως οι διαδικασίες που προωθεί το Πεκίνο εκδηλώνονται μετά το 2022 και οπωσδήποτε πριν από τις συγκρούσεις. Μάλιστα, αποτελούν κεντρικό θέμα του γνωστού οργανισμού ανάλυσης και διαχείρισης απειλών και κινδύνων Eurasia Group. Ο οργανισμός προσδιορίζει μεταξύ των 10 μεγαλύτερων απειλών του 2026 και μάλιστα δεύτερη σε σοβαρότητα την διευρυνόμενη απόκλιση μεταξύ του εξηλεκτρισμού της Κίνας και της εξάρτησης των ΗΠΑ από τα ορυκτά καύσιμα, με την καταστροφή των υποδομών των ορυκτών καυσίμων λόγω της σύγκρουσης στον Περσικό Κόλπο, σε συνδυασμό με τις φοβίες για τα χειρότερα, να επιταχύνουν την διεύρυνση της απόκλισης. Πώς επωφελείται η Κίνα Όμως και στρατηγικά η Κίνα επωφελείται από έναν πόλεμο που απομειώνει την αμερικανική ισχύ πυρός, από την στιγμή που οι βομβαρδισμοί εξαντλούν τα αποθέματα των ΗΠΑ σε μακράς ακτίνος πυραύλους χαμηλού ύψους πτήσης (cruise) και αντιαεροπορικά πυραυλικά οπλικά συστήματα. Εξαρτήματα των πυραύλων THAAD αποσύρονται από την Νότιο Κορέα, συστοιχίες πυραύλων Patriot δεν προωθούνται στην Ουκρανία και στους συμμάχους των Αμερικανών στην Ασία, ενώ και η αναδιάταξη των αεροπορικών και ναυτικών δυνάμεων με την συγκέντρωσή τους στην Μέση Ανατολή, απομειώνει την κάλυψη του Ινδικού και κυρίως του Ειρηνικού ωκεανού. Το σωρευτικό αποτέλεσμα διαβρώνει την αμερικανική ισχύ αποτροπής σε θέατρα, στα οποία το Πεκίνο έχει τα μεγαλύτερα συμφέροντα, ενώ οι σύμμαχοι των ΗΠΑ, από την Σεούλ έως το Τόκυο, επανεκτιμούν σιωπηρά το εύρος της διάρκειας των εγγυήσεων ασφαλείας του Λευκού Οίκου. Η κατάσταση επιδεινώνεται και λόγω της εξάρτησης των ΗΠΑ από τις εξαγωγές ζωτικών ορυκτών από το Πεκίνο και ειδικά των βαρέων μετάλλων των σπανίων γαιών που κρίνονται απαραίτητα για την παραγωγή οπλικών συστημάτων. Οπωσδήποτε οι Αμερικανοί θα αναζητήσουν εναλλακτικές λύσεις, που όμως θα απαιτήσουν από μία τριετία έως και πενταετία ή ακόμα και δεκαετία για να υλοποιηθούν αποτελεσματικά, προσφέροντας διεξόδους. Προς το παρόν όμως ο Τραμπ μειονεκτεί εκ των πραγμάτων στις επικείμενες διαπραγματεύσεις του με τον Κινέζο ομόλογό του στο Πεκίνο και ίσως αντιλαμβάνεται πως η Κίνα επωφελείται και από τις ζημίες στην φήμη των ΗΠΑ, με την ιδιότητα του διεθνούς αξιόπιστου παίκτη. Οι συγκεκριμένες επηρεάζουν και πλούσιες, αλλά και αναπτυσσόμενες χώρες που επιχειρούν να διασφαλίσουν τα στοιχήματά τους για το μέλλον της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής. Στρατιωτικές διδαχές Πέραν των προαναφερθέντων πλεονεκτημάτων, ο πόλεμος παρέχει μία χρυσή ευκαιρία στους Κινέζους στρατιωτικούς σχεδιαστές και αναλυτές να έχουν μία λεπτομερή εικόνα του πως οι ΗΠΑ αναπτύσσουν σε πραγματικό χρόνο τις αεροναυτικές και ναυτικές δυνάμεις σε ένα θέατρο επιχειρήσεων και πως αξιοποιούν την Τεχνητή Νοημοσύνη (ΑΙ) στο πεδίο. Πρόκειται για πολύτιμες πληροφορίες και δεδομένα, ειδικά για οποιαδήποτε υπόθεση περιλαμβάνει την Ταϊβάν και μάλιστα το Πεκίνο παρατηρεί και μελετά τις ανατροπές που προκαλούν τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη (drones) στην ναυσιπλοΐα στα στενά του Ορμούζ. Κατά συνέπεια εξετάζει παρόμοιες προσεγγίσεις για τα στενά της Φορμόζας, όπως μία περίπτωση επιλεκτικού αποκλεισμού για να μελετήσει τις αντιδράσεις των Αμερικανών, χωρίς να πυροδοτήσει μία ολοκληρωτική ένοπλη αντιπαράθεση. Μάλιστα τα προηγμένα χαμηλού κόστους κινεζικά μη επανδρωμένα αεροσκάφη (drones) και οι αμυντικές ικανότητες της Κίνας έναντι των συγκεκριμένων όπλων καθιστούν μία επιχείρηση της συγκεκριμένης μορφής ιδιαίτερα ελκυστική. Εάν κάποιος υποθέσει ότι ο Κινέζος πρόεδρος αντιμετωπίζει μετά από μερικούς μήνες εκλογές, με την ανάπτυξη να υποχωρεί, την ανεργία να αυξάνεται και το κόστος του πολέμου στο Ιράν να προσθέτει ακόμα ένα στρυφνό πρόβλημα, ίσως να προτιμήσει μία λύση εμπλοκής στα στενά της Φορμόζας. Ούτως ή άλλως η προσοχή και οι δυνάμεις των ΗΠΑ εστιάζονται σε ένα άλλο θέατρο πολέμου, με απομείωση της ισχύος τους σε οπλικά συστήματα και εξαρτώνται από κινεζικά στρατηγικά ορυκτά, όπως των μέταλλα των σπανίων γαιών. Κίνηση κατά της Ταϊβάν; Κατά συνέπεια πρόκειται για μία ανέλπιστη ευκαιρία να κινηθεί κατά της Ταϊβάν, όπου ακόμα και χωρίς εισβολή, μία σοβαρή κλιμάκωση βελτιώνει έστω και οριακά την θέση του χωρίς να διακινδυνεύει μία δεινή ήττα. Όμως αναμφισβήτητα ο Κινέζος ηγέτης δεν υφίσταται πιέσεις της συγκεκριμένης μορφής και δεν προθυμοποιείται να αναλάβει σοβαρούς κινδύνους, από την στιγμή που επιλέγει την ειρηνική συνένωση με την Ταϊβάν, με την στρατιωτική ισχύ να αποτελεί την τελευταία επιλογή. Γνωρίζει πως οι κινεζικές ένοπλες δυνάμεις έχουν να εμπλακούν σε εμπόλεμη σύγκρουση 47 έτη από την εποχή της σύγκρουσης με το Βιετνάμ, όπως και το γεγονός ότι οι κινεζικές ναυτικές δυνάμεις δεν έχουν εμπειρία ναυτικών εμπόλεμων επιχειρήσεων. Ταυτόχρονα, απομακρύνει κομματικά στελέχη με στενές σχέσεις με το γενικό επιτελείο, τα περισσότερα μάλιστα από την εποχή της δεκαετίας του 1980, που δεν εγκρίνουν και την αξιοποίηση της Τεχνητής Νοημοσύνης (ΑΙ), ενώ αντιλαμβάνεται πως οι ένοπλες δυνάμεις της χώρας του δεν φθάνουν ακόμα στο επίπεδο της απαιτούμενης ετοιμότητας για έναν πόλεμο.