Search this site

Σχέδιο σοκ της Ρωσίας, τα 4 βήματα που... «σβήνουν» ΝΑΤΟ, Ευρώπη σε δευτερόλεπτα! "Ένας πυρηνικός αποκαλυπτικός πόλεμος είναι πράγματι πιθανός και όποιος δεν το κατανοεί, είναι είτε φαντασιόπληκτος είτε ανόητος", υποστήριξε ο Ντμίτρι Μεντβέντεφ - Πιέσεις σε Πούτιν για συντριπτικό πλήγμα.... Οι τελευταίες επιθέσεις των Ουκρανών με drones και πυραύλους μεγάλης εμβέλειας σε στόχους βαθιά στο ρωσικό έδαφος αλλά και τα σχέδια του Ηνωμένου Βασιλείου και της Γαλλίας να μεταφέρουν εξαρτήματα στην Ουκρανία για την κατασκευή πυρηνικής βόμβας έχουν προκαλέσει όχι μόνο οργή αλλά και έντονο προβληματισμό στη Μόσχα για το ποια πρέπει να είναι τα επόμενα βήματα… Και ενώ ο Ντμίτρι Μεντβέντεφ, αναπληρωτής επικεφαλής του ρωσικού Συμβουλίου Ασφαλείας λέει ότι θα πρέπει να είναι κανείς ανόητος ή φαντασιόπληκτος για να αποκλείσει το σενάριο ενός πυρηνικού πολέμου, δεν είναι λίγοι εκείνοι οι Ρώσοι στρατιωτικοί και ειδικοί που καλούν τον πρόεδρο Πούτιν να λάβει πιο σκληρά μέτρα κατά του καθεστώτος του Κιέβου και των Συμμάχων του, προτρέποντας τον να εξαπολύσει μια «Ελεγχόμενη Κόλαση» που μπορεί να αρχίζει με επιθέσεις υβριδικού τύπου… αλλά μέσα της να κρύβει έναν «Αρμαγεδδώνα»… Ενα πυρηνικό τακτικό κτύπημα δηλαδή! Πρόκειται για μια πρόταση που επανειλημμένα έχει απορρίψει ο πρόεδρος Πούτιν, ο οποίος κατά τη διάρκεια της τηλεφωνικής επικοινωνίας που είχε με τον Αμερικανό ομόλογό του, Ντόναλντ Τραμπ συμφώνησαν πως αυτός που πραγματικά φταίει για την κλιμάκωση του πολέμου είναι ο… Ουκρανός πρόεδρος, Βολοντίμιρ Ζελένσκι. Την ίδια στιγμή πάντως, ο ρωσικός στρατός συνεχίζει να έχει την πρωτοβουλία στο μέτωπο… Μέσα σε ένα 24ωρο οι Ρώσοι πραγματοποίησαν μια απίστευτη προέλαση, καταλαμβάνοντας δύο στρατηγικά σημαντικούς οικισμούς, τους οποίους οι Ουκρανοί κρατούσαν με κάθε κόστος, παρά τις απώλειες… Ξεπερνούν κάθε όριο Το γεγονός ότι ορισμένες δυνάμεις στο Ηνωμένο Βασίλειο και στη Γαλλία εξετάζουν τη μεταφορά εξαρτημάτων πυρηνικών όπλων στην Ουκρανία ξεπερνά κάθε όριο, υποστηρίζει ο πρέσβης επί ειδικών αποστολών του ρωσικού Υπουργείου Εξωτερικών Αντρέι Μπελουσόφ. «Αυτό ξεπερνά κάθε όριο», σημείωσε, απευθυνόμενος στην 11η Διάσκεψη Αναθεώρησης των Συμβαλλομένων Μερών της Συνθήκης για τη Μη Διάδοση των Πυρηνικών Όπλων. Νωρίτερα, η Υπηρεσία Εξωτερικών Πληροφοριών της Ρωσίας, SVR είχε αναφέρει ότι το Λονδίνο και το Παρίσι εργάζονται ενεργά για να παράσχουν στο Κίεβο μια πυρηνική βόμβα και μέσα μεταφοράς της. Σύμφωνα με τη SVR, η ιδέα είναι να σταλούν μυστικά στην Ουκρανία ευρωπαϊκά εξαρτήματα, εξοπλισμός και τεχνολογία που σχετίζονται με αυτόν τον τομέα. Η γαλλική πυρηνική κεφαλή TN75 από τον βαλλιστικό πύραυλο εκτοξευόμενο από υποβρύχιο M51.1 είναι μία από τις επιλογές που εξετάζονται. Μεντβέντεφ: Πιθανή μια Πυρηνική Αποκάλυψη Ένας πυρηνικός αποκαλυπτικός πόλεμος είναι πράγματι πιθανός και όποιος δεν το κατανοεί είναι είτε φαντασιόπληκτος είτε ανόητος υποστήριξε ο αναπληρωτής πρόεδρος του Συμβουλίου Ασφαλείας της Ρωσίας Ντμίτρι Μεντβέντεφ. «Συχνά με κατηγορούν ότι χρησιμοποιώ σκληρή ρητορική και μιλώ για πυρηνικό αποκαλυπτικό σενάριο. Αλλά, δυστυχώς, αυτό είναι πραγματικά πιθανό. Όποιος δεν το αντιλαμβάνεται είναι φαντασιόπληκτος ή ανόητος. Παρ’ όλα αυτά, δεν θα θέλαμε καθόλου να συμβεί κάτι τέτοιο» υπογράμμισε ο Μεντβέντεφ, αναφέροντας πάντως πως η ρωσική πυρηνική τριάδα διατηρείται στην κατάλληλη κατάσταση… «Ο Θεός να μην μας αξιώσει, βέβαια, να γίνουμε μάρτυρες τέτοιων γεγονότων αλλά δεν μπορούμε να τα αποκλείσουμε. Και πρέπει να προετοιμαζόμαστε για αυτά. Ακριβώς γι’ αυτό υπάρχει στη χώρα μας η τριάδα των στρατηγικών πυρηνικών δυνάμεων. Και διατηρείται, όπως λέγεται, σε κατάλληλη κατάσταση» επισήμανε ο Μεντβέντεφ. Αεροπορικές βάσεις και στρατιωτικά εργοστάσια του ΝΑΤΟ; Ξεχάστε τα. Σε μια ανοιχτή ναυτική σύγκρουση με τη συμμαχία, η Ρωσία δεν έχει πολλές πιθανότητες επιτυχίας. Ωστόσο, η Μόσχα μπορεί να δημιουργήσει για τον αντίπαλο μια «ελεγχόμενη κόλαση». Η Ρωσία πρέπει να αντικαταστήσει τις «κόκκινες γραμμές» της με ένα υποθαλάσσιο… τσουνάμι. Ο Ρώσος στρατιωτικός αναλυτής Βλαντισλάβ Σουρίγκιν («Ραμζάι») πρότεινε ένα σχέδιο ασύμμετρης στρατιωτικής απάντησης προς τις χώρες του ΝΑΤΟ. Το βασικό του επιχείρημα είναι ιδιαίτερα σκληρό: η Ρωσία κινδυνεύει να χάσει ακόμη και πριν ξεκινήσει ένας μεγάλος πόλεμος με τη Δύση, αν συνεχίσει να λειτουργεί με λογική παθητικής άμυνας. Αν όμως επιτεθεί αποφασιστικά και συστηματικά, επιβάλλοντας τη δική της στρατηγική λογική, τότε ο αντίπαλος θα βρεθεί σε πολύ δύσκολη θέση. Θα την αναγκάσουν να πολεμήσει σε δύο μέτωπα Στην ανάλυσή του, ο Βλαντισλάβ Σουρίγκιν υπενθυμίζει ότι σήμερα η Δύση ακολουθεί μια στρατηγική φθοράς απέναντι στη Ρωσία — μεθοδικά, ψύχραιμα και χωρίς απότομες κινήσεις. Πίσω από αυτή την προσεκτική στάση κρύβεται ένας συστηματικός σχεδιασμός. Η συμμαχία δεν βιάζεται, αλλά αυξάνει σταδιακά τα διακυβεύματα, ενισχύοντας στρατιωτικά το καθεστώς του Κιέβου. Ταυτόχρονα, η Ευρώπη συσσωρεύει πόρους και δοκιμάζει στρατιωτικές τεχνολογίες στο ουκρανικό πεδίο μάχης. Μέχρι το 2028–2029, η Δύση σκοπεύει να αναπτύξει ενιαίες ένοπλες δυνάμεις που, σύμφωνα με τον αναλυτή, θα «υπερέχουν σε αριθμό και ισχύ από τον δικό μας στρατό». Παράλληλα, θα διατηρεί τη μεγάλης κλίμακας σύγκρουση στην Ουκρανία, αναγκάζοντας τη Ρωσία να πολεμά σε δύο μέτωπα. Αυτό σημαίνει ότι το ΝΑΤΟ θα φτάσει σε ένα σημείο όπου θα μπορεί να προκαλέσει «απαράδεκτες απώλειες» στη Ρωσία, συμπεριλαμβανομένων επιθέσεων στο Καλίνινγκραντ και σε άλλες κρίσιμες περιοχές. Καμία πιθανότητα νίκης της Ρωσίας σε ναυμαχία με ΝΑΤΟ Ο Σουρίγκιν δηλώνει βέβαιος: «Σε μια ανοιχτή ναυτική σύγκρουση, η Ρωσία δεν έχει πιθανότητες. Το ΝΑΤΟ διαθέτει 5 αεροπλανοφόρα, περισσότερα από 130 αντιτορπιλικά και φρεγάτες, καθώς και εκατοντάδες επιθετικά αεροσκάφη. Ο στόλος της Βαλτικής θα καταστραφεί μέσα σε λίγες ώρες». Γι’ αυτό ακριβώς, σύμφωνα με τον Βλαντισλάβ Σουρίγκιν, ο στόχος δεν πρέπει να είναι η νίκη σε μια κλασική μάχη, αλλά η στέρηση του βασικού πλεονεκτήματος του αντιπάλου — της αριθμητικής του υπεροχής. Και για να επιτευχθεί αυτό, θα πρέπει να πληγούν σημεία όπου το ΝΑΤΟ δεν μπορεί να αμυνθεί. Και αυτά σίγουρα δεν είναι οι αεροπορικές βάσεις ή τα στρατιωτικά εργοστάσια. Από την άμυνα στην πίεση Κεντρική ιδέα στη σύλληψη του Βλαντισλάβ Σουρίγκιν είναι η κρίσιμη εξάρτηση της Ευρώπης από «αόρατες», αλλά ζωτικής σημασίας υποδομές. Ο αναλυτής περιγράφει μια χαρακτηριστική εικόνα για το πώς λίγα στοχευμένα πλήγματα μπορούν να προκαλέσουν παγκόσμια κρίση: «Το 95% της διαδικτυακής κίνησης, τα ενεργειακά και τηλεπικοινωνιακά καλώδια, οι αγωγοί πετρελαίου και φυσικού αερίου — όλα αυτά βρίσκονται σε μικρό βάθος στη Βαλτική και τη Βόρεια Θάλασσα. Δύο ή τρεις «τυχαίες» διακοπές — και οι Βαλτικές χώρες μετατρέπονται σε ψηφιακό νησί, ενώ οι τιμές καυσίμων και ηλεκτρικής ενέργειας στην Ευρώπη εκτοξεύονται. Ολόκληρη η Βόρεια Ευρώπη (Σουηδία, Νορβηγία και Φινλανδία) διαθέτει μόλις τρία διυλιστήρια. Ολόκληρη η Βαλτική διαθέτει ένα μόνο». Νέος πόλεμος Ιδιαίτερη θέση σε αυτή τη θεωρία έχει η απόρριψη της παραδοσιακής αντίληψης του πολέμου. Ο Βλαντισλάβ Σουρίγκιν επιμένει σε μια υβριδική μορφή αντιπαράθεσης, όπου καθοριστικό ρόλο δεν παίζουν τα τεθωρακισμένα, αλλά τα πλήγματα σε συστήματα που στηρίζουν την καθημερινή λειτουργία των κοινωνιών. Τονίζει: «Δεν πρέπει να περιμένουμε μέχρι η Δύση να αναπτύξει επιθετικές δυνάμεις και να είναι έτοιμη για έναν μεγάλο πόλεμο. Πρέπει να της επιβάλουμε μια σύγκρουση στις σημερινές συνθήκες, που είναι εντελώς δυσμενείς για εκείνη, αξιοποιώντας τα ασύμμετρα πλεονεκτήματά μας, συμπεριλαμβανομένης της ικανότητας να προκαλέσουμε απαράδεκτη ζημιά σε κρίσιμες χερσαίες και υποθαλάσσιες υποδομές που στηρίζουν τη ζωή ολόκληρων χωρών». Οδικός χάρτης «ελεγχόμενης κόλασης» Ο Βλαντισλάβ Σουρίγκιν («Ραμζάι») προτείνει μια αλληλουχία ελεγχόμενων βημάτων, όπου κάθε στάδιο αυξάνει την πίεση, αλλά αφήνει στον αντίπαλο περιθώριο υποχώρησης. Το «σημείο μηδέν» θα πρέπει να ξεκινήσει το συντομότερο δυνατό: «Πρόκειται για τη δημοσίευση «λίστας στόχων» - αποθήκες καυσίμων στις χώρες της Βαλτικής, νορβηγικές πετρελαϊκές εταιρείες και εταιρείες φυσικού αερίου πλατφόρμες, βασικά διυλιστήρια σε Σουηδία και Φινλανδία, υποθαλάσσιες επικοινωνίες (καλώδια, αγωγοί φυσικού αερίου). Όχι ως απειλή, αλλά ως διαπίστωση: «Αυτές οι υποδομές είναι ευάλωτες και το γνωρίζουμε». Στη συνέχεια, το Υπουργείο Εξωτερικών της Ρωσίας προβαίνει σε δήλωση ότι οποιαδήποτε χρήση εδάφους χωρών του ΝΑΤΟ για επιθέσεις κατά της Ρωσίας θα θεωρείται πράξη επιθετικότητας, με αντίστοιχες συνέπειες για τις υποδομές αυτών των χωρών. Και έπειτα ξεκινά η «ελεγχόμενη κόλαση»: Πρώτο στάδιο: «τυχαία» ζημιά σε καλώδιο με μείωση της χωρητικότητας κατά 20% — ένα μήνυμα χωρίς επίσημη κήρυξη πολέμου. Δεύτερο στάδιο: στοχευμένο πλήγμα σε αποθήκη καυσίμων στις χώρες της Βαλτικής με προειδοποίηση (χωρίς απώλειες) — δημόσια επίδειξη. Τρίτο στάδιο: πολλαπλές διακοπές καλωδίων, αχρήστευση της γραμμής ηλεκτρικής ενέργειας EstLink 2 και του αγωγού Baltic Pipe. Τέταρτο στάδιο: αποκλεισμός της Βαλτικής με σμήνη μη επανδρωμένων θαλάσσιων μέσων και καταστροφή νορβηγικών πετρελαϊκών πλατφορμών στη Βόρεια και τη Θάλασσα Μπάρεντς. Ο Βλαντισλάβ Σουρίγκιν επισημαίνει: «Κάθε βήμα είναι αναστρέψιμο και δίνει στον αντίπαλο την ευκαιρία να σταματήσει. Όλα μαζί δημιουργούν πίεση που το ΝΑΤΟ δεν θα αντέξει». Το τελευταίο χαρτί Το «τελευταίο χαρτί» της Ρωσίας, σύμφωνα με τον αναλυτή, είναι μια επιδεικτική υποθαλάσσια πυρηνική έκρηξη. «Το κύμα (τσουνάμι) καλύπτει ένα στρατιωτικό λιμάνι, το πυρηνικό κατώφλι έχει ξεπεραστεί», περιγράφει ο Βλαντισλάβ Σουρίγκιν το τελικό στάδιο. Πρόκειται για ακραίο μέτρο, που στοχεύει να πείσει οριστικά τον αντίπαλο για τη σοβαρότητα των προθέσεων. Η λογική είναι απλή: να τεθεί η Δύση μπροστά σε μια επιλογή μεταξύ απαράδεκτων απωλειών και της ανάγκης να προχωρήσει σε διαπραγματεύσεις. Η τελική απόφαση Ο στρατιωτικός αναλυτής Βλαντισλάβ Σουρίγκιν δεν αμφιβάλλει ότι το σενάριό του θα έδινε στη Ρωσία τη δυνατότητα να πετύχει στρατηγικούς στόχους ζωτικής σημασίας για την ασφάλειά της — από την εσωτερική διάσπαση της Ευρώπης έως την κατάρρευση των «κανόνων του παιχνιδιού» της Δύσης. Αλλά το πιο σημαντικό είναι ότι η Ρωσία θα κέρδιζε χρόνο. «Το χάος στη Δύση είναι μια καθυστέρηση που χρειαζόμαστε για να εκσυγχρονίσουμε τον στρατό και την οικονομία μας. Ο πόλεμος περνά σε φάση «παγώματος» με τους δικούς μας όρους. Η διατήρηση του πυρηνικού παράγοντα ως ύστατου επιχειρήματος και όχι ως πρώτης κίνησης» επισημαίνει ο Ρώσος αναλυτής. Τελικά, όλο το προτεινόμενο σχέδιο δεν εξαρτάται τόσο από πόρους ή τεχνολογία, όσο από την πολιτική αποφασιστικότητα. Και εδώ ο Βλαντισλάβ Σουρίγκιν δεν κρύβει τις αμφιβολίες του: «Σήμερα έχουμε ακόμη ένα «παράθυρο ευκαιρίας». Οι πόροι υπάρχουν. Τα όπλα υπάρχουν. Η βούληση; Δεν είμαι βέβαιος». Αυτό ακριβώς το ερώτημα — αν υπάρχει η βούληση για αλλαγή στρατηγικής — γίνεται σήμερα καθοριστικό. Διότι χωρίς αυτήν, ακόμη και τα πιο προσεκτικά σχεδιασμένα σενάρια θα παραμείνουν μόνο στα χαρτιά... Η πίεση φέρνει… προπαγάνδα Μια τάση που έχουν παρατηρήσει εδώ και καιρό οι στρατιωτικοί αναλυτές είναι ότι όσο χειρότερη γίνεται η κατάσταση στο μέτωπο για τους Ουκρανούς, τόσο περισσότερο ενεργοποιείται η επικοινωνιακή μηχανή της Ουκρανίας και των δυτικών χωρών. Και το «φινάλε» της παραδοσιακά είναι μια «ισχυρή» δήλωση του Ζελένσκι. Για παράδειγμα, χθες ο Ζελένσκι όχι μόνο μίλησε για νέα επίθεση των ρωσικών δυνάμεων σε όλο το μέτωπο (την οποία ισχυρίζεται ότι «απέτρεψε» τρεις φορές μόνο τον Μάρτιο), αλλά «ανακοίνωσε» ξανά και επιστράτευση στη Ρωσία – αυτή τη φορά για τον Σεπτέμβριο, κάτι που συζητείται ήδη εδώ και εβδομάδες σε ευρωπαϊκές πηγές. Αλλά αυτά είναι δευτερεύοντα. ΒΝ

Δημοσκόπηση-κράχ από Metron Analysis: Η ΝΔ του Κτήνους χάνει άλλες 2,5 μονάδες, στο απίστευτο 27% η Καρυστιανού, στο 21% η απήχηση Τσίπρα από δεξαμενή ΣΥΡΙΖΑ-ΠΑΣΟΚ! Πληγή το σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ για τη ΝΔ - Καταρρέει στο 21,5% στην πρόθεση ψήφου Ενδείξεις ολικής αναδιάρθρωσης του κομματικού σκηνικού παρουσιάζει η δημοσκόπηση της Metron Analysis, με τη Νέα Δημοκρατία να υποχωρεί κατά 2,5 μονάδες στην εκτίμηση ψήφου, στον απόηχο των τελευταίων κυβερνητικών σκανδάλων και ιδιαίτερα αυτό του ΟΠΕΚΕΠΕ. Συγκεκριμένα, εν μέσω του σκανδάλου του ΟΠΕΚΕΠΕ και με φόντο τις εξελίξεις στην υπόθεση των υποκλοπών, η Νέα Δημοκρατία υποχωρεί την ώρα που το ΠΑΣΟΚ εμφανίζει άνοδο 1,4% από το 13,6% στο 15%. Την ίδια στιμή, δυναμικό πλασάρισμα καταγράφεται για τo εγχείρημα της Μαρίας Καρυστιανού που ανέρχεται στο απίστευτο 27% αλλά και του Τσίπρα, η απήχηση του οποίου αγγίζει το 21% αντιστοίχως. Παρά ταύτα, φαίνεται πως η «υπαρκτή» κοινοβουλευτική αντιπολίτευση δεν μπορεί να αμφισβητήσει ανοιχτά το κυβερνών κόμμα, δεδομένου ότι η διαφορά της ΝΔ από το δεύτερο ΠΑΣΟΚ παραμένει σε ένα εύρος όχι πολύ μακρυά. Απώλειες 2,5 μονάδων για τη ΝΔ στην πρόθεση ψήφου «Ταβάνι» ΝΔ, χαμηλές πτήσεις για ΠΑΣΟΚ στην πρόθεση ψήφου. Συγκεκριμένα, στην πρόθεση ψήφου τα ποσοστά διαμορφώνονται ως εξής: Νέα Δημοκρατία: 21,5% ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής: 11,3% Πλεύση Ελευθερίας: 7,8% ΚΚΕ: 6,3% Ελληνική Λύση: 7,7% ΣΥΡΙΖΑ: 4% Νίκη: 1,4% ΜέΡΑ25: 2,3% Νέα Αριστερά: 1,8% Φωνή Λογικής: 2,6% ΣΠΑΡΤΙΑΤΕΣ 0,4% ΑΝΤΑΡΣΥΑ 1,6% ΛΟΙΠΑ 8,1% ΑΚΥΡΟ/ΛΕΥΚΟ 3,2% ΔΕΝ ΘΑ ΨΗΦΙΣΟΥΝ 6,7% ΑΝΑΠΟΦΑΣΙΣΤΟΙ 10,7% ΔΑ 4,2% Δυναμικό μπάσιμο στο κομματικό σκηνικό για Καρυστιανού και Τσίπρα Όσον αφορά στα δύο υπό ίδρυση κόμματα από τον Αλέξη Τσίπρα και τη Μαρία Καρυστιανού καταγράφονται τα εξής: Πιθανότητα στήριξης του κόμματος Καρυστιανού: ΠΟΛΥ ΠΙΘΑΝΟ 10% ΑΡΚΕΤΑ ΠΙΘΑΝΟ 17% ΟΧΙ ΚΑΙ ΤΟΣΟ ΠΙΘΑΝΟ 23% ΑΠΙΘΑΝΟ 48% ΔΓ/ΔΑ 2% Πιθανότητα στήριξης του κόμματος Τσίπρα: ΠΟΛΥ ΠΙΘΑΝΟ 11% ΑΡΚΕΤΑ ΠΙΘΑΝΟ 10% ΟΧΙ ΚΑΙ ΤΟΣΟ ΠΙΘΑΝΟ 18% ΑΠΙΘΑΝΟ 60% ΔΓ/ΔΑ 1% Στο πλευρό της... Λάουρας ο ελληνικός λαός Για το θέμα που έθεσε ο Άδωνις Γεωργιάδης για τη συμμετοχή της χώρας μας στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία το 78% απαντά ότι την ωφελεί και μόλις το 14% ότι την βλάπτει. Ελπίζω να καταλαβαίνετε από πού πηγάζει αυτό το...14% Ακρίβεια και οικονομία τα σημαντικότερα προβλήματα για τους Έλληνες Όσον αφορά τα σημαντικότερα προβλήματα της χώρας καταγράφονται τα εξής: Ακρίβεια: 46% Οικονομία: 36% Κρίση Θεσμών: 20% Διαφθορά: 17% Ανασφάλεια/Ανεπάρκεια κυβέρνησης: 10% Eνώ τέλος, το ερώτημα που αφορά στην πορεία της χώρας, το66% απαντά πως πάει προς τη λάθος κατεύθυνση έναντι 28% που λέει προς τη σωστή...

Όταν η ιστορική αλήθεια ράγισε το κρατικό αφήγημα και ένας άνθρωπος από την άλλη πλευρά του Αιγαίου υπενθύμισε πως η Ρωμιοσύνη δεν ήταν ποτέ φάντασμα, αλλά Ιστορία! Υπάρχουν θάνατοι που δεν αφορούν μόνο έναν άνθρωπο. Αφορούν το τέλος μιας εποχής. Ο θάνατος του Ιλμπέρ Ορταϊλί δεν είναι μια ακόμη είδηση. Είναι υπενθύμιση πως ακόμη και μέσα σε "αυτοκρατορικά" ερείπια, επιβιώνουν φωνές που αρνούνται να υπηρετήσουν το ψεύδος… Αφιερωμένο εγκαρδίως στον ΕργΔημΕργ, τον "εργολάβο" που δέχτηκε τις "αιρετικές" απόψεις μου και τις πάντρεψε με τις δικές του εξ ίσου ανατρεπτικές... Όταν η ιστορική αλήθεια ράγισε το κρατικό αφήγημα και ένας άνθρωπος από την άλλη πλευρά του Αιγαίου υπενθύμισε πως η Ρωμιοσύνη δεν ήταν ποτέ φάντασμα, αλλά ζώσα, αιώνια Ιστορία. Υπάρχουν θάνατοι που δεν σβήνουν απλώς μια ζωή. Σηματοδοτούν το κλείσιμο ολόκληρων πνευματικών εποχών. Υπάρχουν μορφές που δεν πεθαίνουν μόνο στο σώμα, αλλά αφήνουν πίσω τους ένα ενοχλητικό, επίμονο ίχνος – σαν ρωγμή σε αρχαίο μάρμαρο που οι κατασκευαστές της λήθης προσπαθούν να σφραγίσουν με τσιμέντο και ψέματα. Ο θάνατος του "Τούρκου" - στην ουσία Ρωμιού εξισλαμισμένου παρά το γεγονός ότι η καταγωγή του ήταν ταταρική - καθηγητή Ιστορίας και Ευρωπαϊκού Πολιτισμού (όπως ο γράφων το κείμενο τούτο) Ιλμπέρ Ορταϊλί, στις 13 Μαρτίου 2026 (σήμερα το έμαθα από τον αδελφικό φίλο μου ΕργΔημΕργ, δεν ήταν μία ακόμα είδηση στις διεθνείς στήλες. Ήταν γεγονός ιστορικό. Γιατί έφυγε μια από τις ελάχιστες φωνές μέσα στην κεμαλική-ερντογανική Τουρκία που αρνήθηκε να ταυτιστεί ολοκληρωτικά με το κρατικό ψεύδος. Έφυγε ο άνθρωπος που γεννήθηκε το 1947 σε προσφυγικό καταυλισμό στο Μπρέγκεντς της Αυστρίας, από οικογένεια εξισλαμισμένων Τατάρων της Κριμαίας, και κουβαλούσε μέσα του την ίδια την πολυπλοκότητα των αυτοκρατοριών που μελετούσε. Απέναντι στην επίσημη τουρκική "μυθολογία" Σε εποχές όπου η Ιστορία έχει γίνει πλέον εργαλείο γεωπολιτικής χειραγώγησης, ένα ιδεολογικό εργοστάσιο που παράγει χρήσιμους "μύθους" και βολικές σιωπές, η παρουσία ενός Ιστορικού που τολμούσε –έστω και μέσα στα όρια του– να αναγνωρίζει πραγματικότητες που το τουρκικό κράτος προτιμούσε θαμμένες, αποκτά βάρος σχεδόν μυθικό. Δεν ήταν λίγο πράγμα να γεννιέται τέτοια φωνή στην καρδιά μιας πολιτικής κουλτούρας χτισμένης πάνω στην άρνηση: Άρνηση γενοκτονιών, άρνηση βίαιων μετασχηματισμών, άρνηση της ίδιας της ρωμαϊκής-ελληνικής μνήμης της Μικράς Ασίας. Ο Ορταϊλί δεν έπεφτε στις εύκολες κορόνες περί «αιώνιας τουρκικής Ανατολίας». Δεν υιοθετούσε το κρατικό δόγμα που ήθελε την Ανατολία οργανικά και σχεδόν μεταφυσικά τουρκική – δηλαδή, όλα τα πριν, απλώς πρόλογος και όλα τα μετά, δικαίωση... Μπουρδολογία στο πάτερο. Αυτό δεν ήταν ιστορία αλλά κρατική μεταφυσική. Κι εκείνος, μαθητής του επίσης μεγάλου Halil İnalcık*, δεν κινήθηκε πάντοτε μέσα στα στενά πλαίσια της κεμαλικής ασφυξίας. Ο δάσκαλός του, ο Ιναλτζίκ, του είχε δώσει τα κλειδιά της αρχειακής αλήθειας και όχι των ιδεολογικών συνθημάτων. Και μέσα από αυτή τη σχολή, ο Ορταϊλί άνοιξε γέφυρες με έργα, όπως εκείνα του άλλου μεγάλου Ρωμιού, του Σπύρου Βρυώνη που βάζω στοίχημα πως λίγοι εξ υμών γνωρίζετε. Ο Ορταϊλί συγκλίνει σε κρίσιμα ζητήματα, όχι για να υπηρετήσει ξένα συμφέροντα, αλλά για να μην θυσιάσει την ιστορική πραγματικότητα στον βωμό της προπαγάνδας. Και αυτό, μέσα στην Τουρκία, ήταν ήδη πράξη θάρρους. Η παραδοχή για τον εκτουρκισμό της Μικράς Ασίας Εδώ ακριβώς βρίσκεται η μεγάλη ανατροπή. Διότι ολόκληρη η μετακεμαλική μυθολογία επιμένει πως η τουρκική Ανατολία είναι σχεδόν ...φυσικό φαινόμενο – σαν να γεννήθηκε δηλαδή από τον ...ίδιο τον ήλιο της Ανατολής!!! Ο Ορταϊλί, όμως, δεν το έλεγε έτσι. Αντιθέτως. Αναγνώριζε πλήρως τον ιστορικό χαρακτήρα του εκτουρκισμού και του εξισλαμισμού της Μικράς Ασίας. Διότι βεβαίως, δεν ήταν «πάντα τουρκική». Ήταν απλά τόπος ιστορικής μεταβολής – βίαιης πολλές φορές, σκληρής, γεμάτης αίμα και σπασμένες μνήμες. Μ' άλλα λόγια, δεν ήταν φυσικό φαινόμενο. Ήταν αποτέλεσμα. Και όταν ένας Τούρκος Ιστορικός παραδέχεται πλευρές αυτής της διαδικασίας, το ίδιο το επίσημο αφήγημα τρίζει από μέσα. Η ρωγμή από μέσα είναι πάντα η πιο επικίνδυνη. Γιατί η μεγάλη δύναμη της εξουσίας δεν είναι μόνο η βία. Είναι η δυνατότητα να επιβάλλει τη μνήμη της. Και όποιος ραγίζει αυτή τη μνήμη, έστω και με μια λέξη, γίνεται επικίνδυνος. Ο Ορταϊλί και η Ρωμιοσύνη Όμως εκεί που η φωνή του γινόταν φωτιά και μαχαίρι μαζί, ήταν η σχέση του με τη Ρωμανία. Ναι, τη Ρωμανία – τη λέξη-ταμπού που τόσο η τουρκική όσο και μεγάλο μέρος της δυτικής ιστοριογραφίας συμπεριλαμβανομένης και της...δικής μας δυστυχώς, προσπάθησαν να εξαφανίσουν, θάβοντάς την κάτω από τον ψυχρό, αποστειρωμένο όρο «Βυζάντιο». Ο Ορταϊλί δεν μιλούσε για την Κωνσταντινούπολη ως απλό οθωμανικό τρόπαιο ούτε ως τουρκικό «Ιστανμπούλ» που ξεφύτρωσε από το πουθενά. Την έβλεπε –και το έλεγε στους φοιτητές του – ως την αιώνια πρωτεύουσα μιας αδιάκοπης διαδοχής πολιτισμών. Δεν δίσταζε να χαρακτηρίζει την Οθωμανική Αυτοκρατορία ως «Τρίτη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία», όχι με φυλετικούς όρους, αλλά με την πλήρη επίγνωση της πολιτικής, διοικητικής και πνευματικής συνέχειας. Αναγνώριζε ότι οι Οθωμανοί δεν κατέστρεψαν απλώς ό,τι είχε απομείνει από τα τελευταία κομμάτια της Ανατολικής Ρωμανίας αλλά την απορρόφησαν, τη μετέτρεψαν, τη συνέχισαν μέσα σε νέα μορφή. Μιλούσε με σεβασμό για το millet system, εκείνο το περίπλοκο δίκτυο αυτονομίας που επέτρεψε στους Ρωμιούς να διατηρήσουν τη γλώσσα τους, την Εκκλησία τους, τα ήθη τους, τα σχολεία τους, ακόμα και τη νομική τους ιδιοπροσωπία μέσα στην ίδια την καρδιά της αυτοκρατορίας. Δεν το παρουσίαζε ως ιδεαλή πολυπολιτισμικότητα –γιατί δεν ήταν– αλλά ως ιστορική πραγματικότητα που δεν χωρούσε στα στενά καλούπια του μονολιθικού τουρκισμού. Σε μια χώρα που έχτισε την εθνική της ταυτότητα πάνω στην υπέρβαση, την άρνηση και την εξαφάνιση του «προηγούμενου», αυτή η παραδοχή είχε το βάρος δυναμίτη. Δεν ήταν απλή ιστορική σημείωση. Ήταν ρωγμή στο ίδιο το θεμέλιο της επίσημης κεμαλικής κοσμοαντίληψης. Ήταν η παραδοχή ότι η Πόλη δεν ...γεννήθηκε το 1453, αλλά ότι η ψυχή της είχε ήδη χιλιάδες χρόνια πριν από τους Οθωμανούς. Εδώ ο Ιλμπέρ Ορταϊνλί παύει να είναι απλώς ένας Τούρκος Ιστορικός. Γίνεται, χωρίς να το θέλει, μάρτυρας. Ακούσιος μάρτυρας της αλήθειας ότι η Ρωμιοσύνη δεν πέθανε ποτέ. Σκεπάστηκε. Σώθηκε. Μεταμορφώθηκε. Αλλά δεν εξαφανίστηκε. Και αυτή η διαπίστωση, όταν βγαίνει από στόμα Τούρκου ακαδημαϊκού, δεν είναι απλώς ενδιαφέρουσα. Είναι συγκλονιστική. Είναι επικίνδυνη. Είναι φως που μπαίνει σε ένα δωμάτιο όπου επί δεκαετίες προσπαθούσαν τα κεμαλικά μασωνικά κεφάλια να κρατήσουν σκοτεινό. Οι Πομάκοι, οι εξισλαμισμένοι λαοί, οι κρυμμένες μνήμες Και ακόμη πιο βαθιά, όταν μιλούσε για τους λαούς που ο τουρκικός εθνικισμός ήθελε να καταπιεί μέσα στη μεγάλη του αφήγηση, τους Πομάκους, τους εξισλαμισμένους πληθυσμούς, τις λησμονημένες καταγωγές. Όταν έλεγε, έστω υπαινικτικά, πως δεν είναι όλα όσα παρουσιάστηκαν ως «τουρκικά», δεν έκανε εθνολογική λεπτομέρεια. Έριχνε βόμβα στα θεμέλια. Άνοιγε ολόκληρο κεφάλαιο για το πώς η Ιστορία αντιστέκεται ακόμη και όταν τα κράτη τη λογοκρίνουν. Γιατί ο ρατσιστικός εθνικισμός δεν φοβάται τόσο τον εχθρό, όσο φοβάται την πολυπλοκότητα. Και η Ιστορία, όταν αφηγείται από τους δασκάλους τίμια, είναι πάντα σύνθετη. Ποτέ μονολιθική. Ο Ορταϊλί το γνώριζε και πολύ καλά μάλιστα. Και ίσως γι’ αυτό συχνά προκαλούσε δυσφορία. Όχι, δεν θα τον έλεγα... επαναστάτη. Δεν ήταν αντικαθεστωτικός με κομματικούς όρους. Ήταν όμως, σε κρίσιμες στιγμές, λιγότερο πρόθυμος να θυσιάσει την ιστορική αλήθεια. Ο μεγάλος ανατρεπτικός άξονας Και εδώ έρχεται το παράδοξο που πονάει σαν μαχαίρι στο στήθος. Γιατί χρειάστηκε ένας Τούρκος ιστορικός να πει πράγματα που πολλοί Έλληνες ακαδημαϊκοί φοβούνται να αγγίξουν; Τι ειρωνεία, ε; Και τι κατηγορητήριο μαζί. Διότι η μεγαλύτερη κρίση δεν είναι όταν ο αντίπαλος παραχαράσσει την Ιστορία. Είναι όταν οι κληρονόμοι της παύουν να την υπερασπίζονται. Χρειάστηκε ένας Τούρκος, πρώην διευθυντής του Τοπ Καπί, να αναγνωρίσει πτυχές της αλήθειας που εδώ, στην Ελλάδα, πολλοί "εγκάθετοι", σε σημείο να τους αποκαλείς πληρωμένα πιστόλια, τύπου Ρεπούση και Βερέμη, προτιμούν να τις κρύβουν πίσω από φολκλόρ και «ασφαλείς» αφηγήσεις. Τρίβουμε αλάτι σε πληγές που ακόμα ματώνουν. Ο Ορταϊλί...οκ, δεν υπήρξε άγιος. Ούτε αλάνθαστος. Ήταν απλά ακόμη ένας άνθρωπος των αντιφάσεων του κόσμου του. Αλλά σε εποχή χονδροειδούς προπαγάνδας, η μετρημένη του αντικειμενικότητα έμοιαζε πολυτέλεια. Σήμερα, που παντού "φυτρώνουν" "Ιστορικοί-ακτιβιστές", ντυμένοι επιστήμονες, αυτός ο άνθρωπος της παλιάς σχολής θυμίζει πως η Ιστορία δεν είναι ιδεολογικό μανιφέστο. Είναι αναμέτρηση με το πραγματικό – συχνά οδυνηρή, πάντα αληθινή. Σάλπισμα, όχι μνημόσυνο Ίσως τελικά ο Ορταϊλί να μας δίδαξε κάτι παράδοξο. Ότι η αλήθεια δεν έχει πατρίδα. Δεν υπακούει σε σύνορα, ούτε έχει σημαία. Δεν παίρνει διαβατήριο, δεν ψηφίζει αυτοκρατορίες, ούτε χαρίζει τίποτε της Μιχαλούς. Ανήκει μόνο στην Ιστορία. Και πως μερικές φορές, συμβαίνει ένας τίμιος αντίπαλος να υπηρετεί την Ιστορία περισσότερο από έναν διεφθαρμένο ομοεθνή. Και από τέτοιους εμείς οι...νεοέλληνες έχουμε πολλούς. Από Ακαδημαϊκούς της...πιάτσας της Συγγρού μέχρι "πολιτικούς" που η αγάπη τους για τη πατρίδα περιορίζεται μόνο στις ολιγοήμερες διακοπές τους στις μαγευτικές μας παραλίες και στη πικάντικη κουζίνα των ταβερνών . Σκληρή φράση αλλά αληθινή. Και η αλήθεια, όταν λέγεται καθαρά, κόβει σαν λεπίδα. Ας μην είναι λοιπόν αυτό το κείμενο ένα ακόμη μνημόσυνο για έναν μεγάλο της επιστήμης. Ας είναι σάλπισμα. Όσο υπάρχουν άνθρωποι που επιμένουν να κοιτούν την Ιστορία πέρα από κρατικούς μύθους, η Ρωμιοσύνη δεν θα είναι παρελθόν. Θα είναι παρούσα δυνατότητα. Και όσο ακόμη και μέσα στην ίδια την Τουρκία υπήρξαν φωνές που άφησαν να διαφανεί η σκιά αυτής της αλήθειας, τόσο η αυτοκρατορική μνήμη της Πόλης δεν έχει τελειώσει. Απλώς περιμένει. Και η Ιστορία, όπως πάντα, περιμένει τους θαρραλέους να την πουν. Πύρινος Λόγιος sergioschrys@outlook.com

Η Σκιά ενός Καθεστώτος! Τέμπη, Υποκλοπές, ΟΠΕΚΕΠΕ και η Προδοσία της Δικαιοσύνης – Ένα Πολιτικό Θρίλερ σε Πραγματικό Χρόνο! Εκείνες τις μέρες, θα έχετε κυβέρνηση και θα είναι σαν να μην έχετε..." Άγιος Παΐσιος, Σουρωτή, 1990 Zούμε τα έσχατα, αναμφισβήτητα. Ο Άγιος Παΐσιος μας είχε προειδοποιήσει. Το ίδιο και ο Άγιος Ιάκωβος ο Καυσοκαλυβίτης. Το ίδιο και ο Γέροντας των Αγράφων, ο Όσιος Παναγιώτης Τσιώλης. Δε θα 'χουμε κυβέρνηση. Θα έχουμε απλά έναν εσμό από καθάρματα, από ληστές, από πολιτικούς φονιάδες. Μ' άλλα λόγια, θα έχουμε τη κυβέρνηση Μητσοτάκη. Του πιο διεφθαρμένου και ανθέλληνα πολιτικού που είχε ποτέ το προτεκτοράτο που κάποιοι πριν 200 χρόνια, εντελώς αυθέρετα, το ονόμασαν "Ελλάς"... ΜΕΡΟΣ Β' (Το Α' ΜΕΡΟΣ ΕΔΩ) Βρισκόμαστε ακριβώς στη στιγμή της ιστορίας του έθνους μας, όπου η εξουσία δεν κυβερνά πια. Κυριαρχεί. Δεν διοικεί, αλλά αυτοπροστατεύεται. Δεν υπηρετεί, αλλά νομιμοποιεί την ίδια της τη σήψη. Πίσω από τις «φωτεινές διαφημίσεις» του «επιτελικού κράτους», πίσω από τα ψέματα της «σταθερότητας» και τις τελετουργικές φωτογραφίες στα σκαλιά του Μεγάρου Μαξίμου, έχει στηθεί ένας μηχανισμός που λειτουργεί με την ακρίβεια ρολογιού: επιτήρηση, συγκάλυψη, διαφθορά, οικονομική εξάντληση, θεσμική υποταγή. Και στο κέντρο του, σαν μαύρη καρδιά που σφυροκοπά, βρίσκεται η Δικαιοσύνη – όχι ως θεματοφύλακας της αλήθειας, αλλά ως πιστός φρουρός του εγκλήματος. Αυτό δεν είναι ούτε καν απλή διακυβέρνηση. Είναι καθεστώς. Καθαρό καθεστώς κι απ' τα πιο βρώμικα και διεφθαρμένα Και το όνομά του είναι Μητσοτακισμός. Δεν μιλάμε για λάθη, μιλάμε για σχέδιο. Δεν μιλάμε για σκάνδαλα, μιλάμε για σύστημα που μετατρέπει την παρανομία σε κανονικότητα, την ύβρη σε πολιτική, την προδοσία σε θεσμική υποχρέωση. Και η ιστορία αυτού του θρίλερ ξεκινά από τις πιο σκοτεινές γωνιές της εξουσίας και καταλήγει στο πιο ιερό: Στην ίδια την ψυχή του - πάλαι ποτέ - ελληνικού κράτους δικαίου. Κεφάλαιο Πέμπτο: ΟΠΕΚΕΠΕ – Η Διαφθορά ως "Οικογενειακή Επιχείρηση" Πάνω από 3.500 βαφτιστήρια επί δεκαετίες. Αυτό δεν είναι πελατειακό κράτος. Είναι οικογενειακή αυτοκρατορία, χτισμένη με το αίμα και τον ιδρώτα των αγροτών, με τα λεφτά της Ευρωπαϊκής Ένωσης και με την ψυχή ενός λαού που ακόμα πιστεύει ότι κάπου υπάρχει δικαιοσύνη. Η Μαρίκα Μητσοτάκη το είχε πει άλλοτε με περηφάνια: Αυτά τα βαφτιστήρια ήταν ο πολιτικός κορμός που στήριξε την οικογένεια επί δεκαετίες. Και ο γιός της, το Βδέλυμα της Ερημώσεως, σήμερα στέκεται πάνω σε αυτό το πτώμα της διαφθοράς, σαν να είναι φυσικό δικαίωμα! Η αφετηρία του εγκλήματος χάνεται πίσω στο 2009-2012, όταν προέκυψαν χιλιάδες αδήλωτα βοσκοτόπια. Τότε κυβερνούσε το άλλο τομάρι που τον αποκαλούσαμε κοροϊδευτικά ΓΑΠ. Η ΠΑΣΟΚική συμμορία, που πίστευε - και εξακολουθεί να πιστεύει ακόμα - ότι η Ελλάδα είναι δικό της βιλαέτι. Και τόσο το Κτήνος, όσο και ο Σαμαράς, το επιβεβαίωσαν, ο δεύτερος με την συγκυβέρνηση του 2012-2014 και ο πρώτος με τον πραγματικό πακτωλό μελών και πρώην στελεχών του ΠΑΣΟΚ που πήρε στη δική του κυβέρνηση. Το Ψευτορωμαίϊκο σε όλο του το μεγαλείο. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, όταν και άξαφνα προέκυψαν αυτά τα χιλιάδες αδήλωτα βοσκοτόπια, ζήτησε να περιοριστούν οι επιδοτήσεις μόνο σε πραγματικές χορτολιβαδικές εκτάσεις, κόβοντας 10 εκατομμύρια στρέμματα από τα 24 εκατομμύρια που δήλωναν οι κτηνοτρόφοι. Η Ελλάδα επί Σαμαρά προσέφυγε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο και ...δικαιώθηκε(!) το 2017. Επί κυβέρνησης Τσίπρα. Αντί όμως να χρησιμοποιηθούν αυτά τα... «ελεύθερα» βοσκοτόπια αποκλειστικά για πραγματικούς κτηνοτρόφους, έγιναν η χρυσή ευκαιρία για το παράνομο κύκλωμα. Από το 2017 κιόλας στήθηκε ο μηχανισμός: Ψευδή ενοικιαστήρια, εικονικές δηλώσεις εκτάσεων (σε τέτοιο βαθμό που ακόμα και Κρητικοί - ο εσμός του Κτήνους και της φαμίλιας του - να δηλώνουν βοσκοτόπια στον ...Γράμμο!), παράκαμψη συστημάτων, καταχρηστικές δηλώσεις από υπαλλήλους του ΟΠΕΚΕΠΕ και ιδιώτες συνεργάτες. Εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ εξαφανίστηκαν από τους πραγματικούς παραγωγούς και κατέληξαν σε τσέπες μη δικαιούχων. Εκείνη την εποχή μ' άλλα λόγια, "έφαγαν" τόσο οι κυβερνώντες (η Κρήτη τότε είχε βαφτεί ροζ στα χρώματα του ΣΥΡΙΖΑ), όσο και οι... ΠΑΣΟΚικές "παλιοσειρές" Το 2019-2023 η κλιμάκωση ήταν συστηματική και οργανωμένη. Ο ΟΠΕΚΕΠΕ επέτρεψε τη δέσμευση βοσκοτόπων μακριά από τον τόπο εγκατάστασης, διευκολύνοντας τις απάτες. Μια ελέγκτρια, η Παρασκευή Τυχεροπούλου, μαζί με τον τότε επικεφαλής Γρηγόρη Βάρρα, τόλμησαν να κάνουν ...εσωτερικό έλεγχο! Εντόπισαν παρατυπίες, μπλόκαραν 3.500 ύποπτα ΑΦΜ και γενικά, προσπάθησαν να ξεσκαρτάρουν τη σαπίλα. Και αντί για έπαινο, δέχτηκαν αντίποινα από τη συμμορία: απομάκρυνση, μηνύσεις, αποκλεισμό από τις βάσεις δεδομένων και τα ρέστα. Το σύστημα δεν ανέχεται όσους τολμούν να δουν την αλήθεια. Το 2022 η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία (EPPO) με επικεφαλής τη Λάουρα Κοβέσι άρχισε την έρευνα, μετά από τις εκθέσεις της βοηθού Εισαγγελέως Παπανδρέου, στο γραφείο της Εισαγγελίας στην Ευελπίδων. Η άρνηση συνεργασίας του ΟΠΕΚΕΠΕ, ανάγκασε τον τότε πρόεδρο Νίκο Σαλάτα να παραιτηθεί. Επί Γιώργου Γεωργαντά μπλοκαρίστηκαν 2.000 ΑΦΜ χωρίς ζώα. Επί υποργείας όμως του μητσοτακικού οσφυοκάμπτη Αυγενάκη, το πράγμα ξέφυγε. Στις 27 Οκτωβρίου 2023 καταβλήθηκε προκαταβολή 488,5 εκατομμυρίων ευρώ σε 538.768 δικαιούχους – πολύ λιγότερα από τα 657 εκατομμύρια του 2022. Ο Αυγενάκης συγκρούστηκε υπογείως με τον πρόεδρο Βαγγέλη Σημανδράκο για 6.000 «ύποπτα» ΑΦΜ. Ο Σημανδράκος ασφαλώς, δεν ήταν μέλος της μητσοτακικής "οικογένειας" και απαιτούσε λύσεις. Ο Αυγενάκης τον πίεζε να παραιτηθεί, εκείνος αρνήθηκε και παράλληλα έστελνε εμπιστευτική επιστολή στον Γιάννη Μπρατάκο, όπου τελικά παραιτήθηκε στις 29 Δεκεμβρίου 2023, αφού πρώτα κατήγγειλε πιέσεις από Μπρατάκο, Βορίδη και Παπασταύρου, τα πρωτοπαλίκαρα του Κτήνους. Οι συνομιλίες ουρλιάζουν. Βουλευτές όπως ο Κώστας Σκρέκας να υπενθυμίζουν στον πρόεδρο του ΟΠΕΚΕΠΕ για «τον Β.» και να απαιτούν πληρωμή παραγωγού που είχε απορριφθεί. Συνεργάτες υπουργών και βουλευτών να επικαλούνται το όνομα του πολιτικού τους για να «διευκολύνουν» αιτήματα. Όχι για αδικημένους. Για πελάτες. Για ψήφους. Για το δίκτυο που πρέπει να τρέφεται. Οι βουλευτές της ΝΔ και ειδικά αυτοί που είχαν παρε-δώσε με τον ΟΠΕΚΕΠΕ, δεν «εξυπηρετούν ψηφοφόρους». Κάνουν νταραβέρια μ' αυτούς. Παραβαίνουν το καθήκον τους, εξαγοράζοντας ψήφους. Κλέβουν από τους πραγματικούς δικαιούχους – τους αγρότες που ιδρώνουν τη γη, που πληρώνουν εισφορές, που περιμένουν τις επιδοτήσεις για να επιβιώσουν – για να ταΐσουν το δίκτυο των «δικών μας». Και όταν η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία τολμά να ελέγξει το 10% των βουλευτών της ΝΔ –11 εν ενεργεία βουλευτές συν άλλους πρώην υπουργούς και υφυπουργούς όπως ο Χαράλαμπος Αθανασίου και ο Τάσος Χατζηβασιλείου–, τότε ξεσπά ο πόλεμος. Η Κοβέσι γίνεται ...«Τσαουσέσκου» από τη Σοφία Βούλτεψη, «δεν ξέρει από δημοκρατία» από τον Άδωνι Γεωργιάδη, ενώ ο ίδιος ο Αθανασίου (που εμπλέκεται στη δικογραφία για ηθική αυτουργία σε παράβαση καθήκοντος) διαβεβαιώνει ότι η Κοβέσι «ήρθε να καταλύσει το - ήδη καταλυμένο απ' αυτούς - ελληνικό Σύνταγμα». Όλα εκπορεύονται από το ίδιο το Κτήνος, που βάφτισε κάθε έλεγχο «επίθεση στην Ελλάδα». Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία παράγει «πολιτικά αποτελέσματα»; Ασφαλέστατα. Γιατί αποκαλύπτει ότι η διαφθορά ξεκινά από ψηλά και ότι η κυβέρνηση έχει μετατραπεί σε κυβέρνηση υποδίκων. Ο κυβερνητικός εσμός, πάντα υπό την καθοδήγηση του Βδελύγματος, προσπαθεί επικοινωνιακά να παρουσιάσει τη διαφθορά ως «γενική παθογένεια» και την παραπομπή βουλευτών ως «υπερβολική αντιμετώπιση κάποιων εξυπηρετήσεων». Ανεξάρτητα αν αυτό είναι ήδη προσβλητικό για το ίδιο το βουλευτικό αξίωμα. ψιλά γράμματα γι' αυτούς όμως. Κατάντησαν τον βουλευτή, ένα σημαντικό θεσμικό όργανο να είναι νταραβεριτζής και πολιτικός νονός. Στο Μητσοτακικό καθεστώς όμως, το ρουσφέτι θεωρείται στοιχείο οικογενειακής ισχύος. Και εδώ η δικαστική διαφθορά στέκεται στο πλευρό τους, όπως πάντα. Χαρακτηρίζει τις διώξεις «παρέμβαση». Προστατεύει τους υπόπτους. Η ηγεσία του Αρείου Πάγου, από την υπόθεση των Τεμπών κιόλας, λειτουργεί ως ασπίδα. Γιατί η Δικαιοσύνη δεν είναι ανεξάρτητη. Είναι δική τους. Είναι η τελευταία γραμμή άμυνας του καθεστώτος πριν η αλήθεια φτάσει ολόκληρη στον λαό. Η Λάουρα το είπε καθαρά στο Οικονομικό Φόρουμ των Δελφών και το επανέλαβε λίγες μέρες μετά: «Ο ΟΠΕΚΕΠΕ είναι συνώνυμο της διαφθοράς, του νεποτισμού και των πελατειακών σχέσεων». Ζήτησε άρση ασυλιών, πλήρη διερεύνηση, κατάλογο ευθυνών. Και το καθεστώς μπορεί να ειρωνεύεται και να κομπορρημονεί, αλλά κατά βάθος τρέμει. Γιατί ξέρει ότι αυτή τη φορά δεν είναι απλώς ένα σκάνδαλο. Είναι η ανατομία του ίδιου του συστήματός του: Οικογενειακή αυτοκρατορία που τρέφεται από ευρωπαϊκά λεφτά, βουλευτές που λειτουργούν ως νταραβεριτζήδες, Δικαιοσύνη που καλύπτει, κυβέρνηση που ουρλιάζει «εθνική απειλή» όταν την πιάνουν με τη γίδα στο χέρι. Το 2024-2025 η αποκάλυψη ήταν συντριπτική. Ανώνυμες καταγγελίες, έρευνες OLAF, έφοδοι της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας στα γραφεία του ΟΠΕΚΕΠΕ σε Αθήνα και Κρήτη, παρά τις προσπάθειες παρεμπόδισης από τον ίδιο τον διοικητή Νίκο Σαλάτα. Απαγγελίες κατηγοριών σε εκατοντάδες υπόπτους, δικογραφία 3.000 σελίδων που περιγράφει «εγκληματική οργάνωση» με εμπλοκή στελεχών ΟΠΕΚΕΠΕ, βουλευτών και ιδιωτών. Πέντε υπουργοί και τουλάχιστον δέκα βουλευτές της ΝΔ εμπλέκονται καλυπτόμενοι βεβαίως από τον...αρχηγό, το Βδέλυγμα. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή επέβαλε πρόστιμο 415 εκατομμυρίων ευρώ για κακοδιαχείριση 2016-2023. Το Κτήνος αναγκάστηκε να ανακοινώσει την παύση λειτουργίας του ΟΠΕΚΕΠΕ και τη μεταφορά αρμοδιοτήτων στην ΑΑΔΕ. Παραιτήθηκαν πέντε κυβερνητικά στελέχη, μεταξύ των οποίων ο Μάκης Βορίδης. Και οι έρευνες συνεχίζονται, ενώ η Λάουρα καταθέτει νέα δικογραφία στη Βουλή σε λίγες μέρες, ανατρέποντας τις πομφόλυγες του Κτήνους που απαιτούσε απ' αυτήν "Ο,τι είναι να κάνεις κάνε το γρήγορα να τελειώνουμε", δείχνοντας εμπράκτως σε ποιό βαθμό είναι αγχωμένος και πιεσμένος. Αυτός είναι ο ΟΠΕΚΕΠΕ. Δεν είναι σκάνδαλο απλά. Είναι η μέθοδος. Είναι το πελατειακό μηχάνημα που κρατάει το καθεστώς όρθιο. Και όταν η Ευρώπη τολμά να το αγγίξει, το καθεστώς του Βδελύγματος δείχνει το πραγματικό του πρόσωπο: όχι κυβέρνηση, αλλά μαφία με γραβάτα και τήβεννο. Το αίμα των αγροτών που κλέβονται, το αίμα των Τεμπών που ακόμα δεν στέγνωσε, το αίμα της Δημοκρατίας που ματώνει κάθε μέρα – όλα αυτά βαραίνουν πλέον πάνω τους. Και η Μητσοτακική οικογενειακή επιχείρηση αρχίζει να ραγίζει. Γιατί η διαφθορά δεν κρύβεται πια πίσω από βαφτιστήρια. Κρύβεται πίσω από δικογραφίες, καταγεγραμμένες συνομιλίες, εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ που κλάπηκαν και την αδυσώπητη ματιά της ευρωπαϊκής Δικαιοσύνης. Και μια μέρα, σύντομα, πολύ σύντομα το βεβαιώ, θα έρθει η ώρα του λογαριασμού. Όχι μόνο για τους 11. Για ολόκληρο το οικοδόμημα. Γιατί οι στάβλοι του Αυγεία δεν καθαρίζονται με ρητορική. Καθαρίζονται με Δικαιοσύνη. Και αυτή τη φορά η Δικαιοσύνη δεν θα είναι πλέον δική τους. Θα είναι του λαού. Κεφάλαιο Πέμπτο: Η Οικονομική Λαβίδα Ενώ η Δικαιοσύνη από τη μία "σφραγίζει δικογραφίες" στέλνοντας τες στο αρχείο με την ταχύτητα του φωτός, η οικονομία σφραγίζει ζωές με την αργή, αδυσώπητη πίεση της μέγγενης. Ακρίβεια που στραγγαλίζει. Φόροι στα καύσιμα που λειτουργούν σαν φόρος αίματος. Ο εξαντλημένος πολίτης δεν έχει χρόνο να εξεγερθεί. Δεν έχει ανάσα να φωνάξει. Δεν έχει δύναμη να κοιτάξει ψηλά, γιατί το βλέμμα του είναι καρφωμένο στο ταμείο του σούπερ μάρκετ, στη βενζίνη που καίει την τσέπη του και στο λογαριασμό του ρεύματος που τον περιμένει σαν εκτελεστικό απόσπασμα. Και εδώ ακριβώς έρχεται και δένει η μεγαλύτερη κυνική μεγαλοφυΐα του Μητσοτακισμού και του ίδιου βεβαίως, του Βδελύγματος: Η εκμετάλλευση της τωρινής γεωπολιτικής τραγωδίας, του πολέμου στο Ιράν. Ενώ οι τιμές του πετρελαίου εκτοξεύονται παγκοσμίως λόγω των Στενών του Ορμούζ και της διατάραξης των ενεργειακών ροών, το Κτήνος κρατάει τον Ειδικό Φόρο Κατανάλωσης στα καύσιμα σε υπερβολικά υψηλά επίπεδα. Δεν τον μειώνει. Δεν τον παγώνει. Δεν αφαιρεί ούτε ένα λεπτό από τον ΦΠΑ 23% που βαραίνει κάθε λίτρο βενζίνης και diesel. Αντίθετα, προσφέρει ψίχουλα: Προσωρινές επιδοτήσεις, «Fuel Pass», πλαφόν στα περιθώρια κέρδους για να μην φανεί η γύμνια. Μικρά, ημίμετρα, επικοινωνιακά τρικ που χρηματοδοτούνται από το πλεόνασμα του 2025 – δηλαδή από τα ίδια λεφτά που ο λαός πλήρωσε με αίμα. Για ποιο λόγο; Μήπως είναι τυχαίο; Μήπως είναι «τεχνική δυσκολία»; Όχι. Ξεκάθαρα ΟΧΙ. Είναι σχέδιο. Σχέδιο ανάποδης ψυχολογίας. Να μην παίρνει ανάσα ο πολίτης. Να μην έχει οξυγόνο για να σκεφτεί. Να μην έχει χρόνο να εστιάσει στη διαφθορά, στα Τέμπη, στις υποκλοπές, στον ΟΠΕΚΕΠΕ. Να σκέφτεται μόνο την επόμενη μέρα: Πώς θα γεμίσει το ντεπόζιτο, πώς θα πληρώσει το ενοίκιο, πώς θα ταΐσει τα παιδιά του. Ο εξαντλημένος άνθρωπος δεν είναι επικίνδυνος. Είναι υπήκοος. Είναι υποτελής. Είναι ο τέλειος πολίτης για ένα καθεστώς που θέλει να κυβερνά χωρίς αντίσταση. Και από ποιους άραγε έρχονται αυτές οι «συμβουλές»; Μόνο από τους δικούς του συμβούλους; Μόνο από τους τεχνοκράτες του Μεγάρου Μαξίμου; Ή μήπως από κάπου έξω; Από κέντρα που βλέπουν στην Ελλάδα έναν πειραματικό στόχο σταθερότητας μέσα στην αναταραχή; Από εκείνους που προτιμούν έναν Μητσοτάκη αγέρωχο, έστω και με τίμημα την εξαθλίωση ενός λαού, παρά μια Ελλάδα που θα ξεσηκωθεί και θα απαιτήσει λογαριασμό; Πρόσφατα, "έτυχε" να είναι...πάλι ένας από τους συνδαιτημόνες της βρώμικης Λέσχης (ξέρετε για ποιά λέω) και κατά πόδας τον ακολούθησε και το άλλο "πουλέν", ο Πιερρακάκης, που πήρε - με την αξία του βεβαίως βεβαίως, τι λέτε τώρα - την προεδρία του άτυπου πλήν σημαντικού Eurogroup, όπου εκεί...συζητήθηκαν θέματα για τον...καιρό φυσικά και το πόσο θα πουληθεί το νέο άρωμα που θα λανσάρει ο οίκος Chanel. Εντάξει, ανάμεσα σε αυτά τα...καυτά θέματα με τα οποία ασχολείται η Λέσχη, λέτε ότι δεν ετέθη θέμα υποστήριξης πάση θυσία του Βδελύγματος, για να μπορέσει να μείνει στην εξουσία για άλλα τέσσερα χρόνια μέσα στα πλαίσια της ατζέντας 2030; Γιατί λοιπόν δεν πέφτει ο Μητσοτάκης; Ποτέ στην Ιστορία δεν παρατηρήθηκε ανάλογο φαινόμενο. Ένας «ηγέτης» να στέκεται ακόμη όρθιος, αγέρωχος, σχεδόν αήττητος, ενώ του προσάπτονται τόσες μεγάλες, τόσες σοβαρές, τόσο αποτρόπαιες κατηγορίες. Υποκλοπές στην καρδιά του κράτους. Συγκάλυψη στα Τέμπη. Διαφθορά στο ΟΠΕΚΕΠΕ. Δικαστική υποταγή. Και όμως, εκείνος στέκεται. Δεν λυγίζει. Δεν παραιτείται. Δεν τρέμει. Γιατί; Επειδή η οικονομική λαβίδα είναι το τέλειο συμπλήρωμα της θεσμικής σήψης. Ενώ η Δικαιοσύνη σφραγίζει τις δικογραφίες, η ακρίβεια σφραγίζει τα στόματα. Ενώ η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία χτυπάει την πόρτα, η καθημερινή εξάντληση κρατάει τον λαό καρφωμένο στο «πώς θα τα βγάλω πέρα». Το καθεστώς δεν χρειάζεται να καταργήσει τις εκλογές. Αρκεί να κάνει τον πολίτη να μην έχει χρόνο ούτε να ψηφίσει με θυμό. Το Ταμείο Ανάκαμψης; Νομή. Οι πόροι της Ευρώπης; Αναδιανομή προς τα πάνω. Η πελατειακή μηχανή του ΟΠΕΚΕΠΕ; Λειτουργεί παράλληλα, σαν δεύτερη καρδιά του συστήματος. Το καθεστώς δεν χτίζει κράτος. Χτίζει αυλή. Μια αυλή όπου ο βασιλιάς κάθεται ψηλά, οι αυλικοί τρέφονται από τα ψίχουλα της διαφθοράς και ο λαός, κάτω, παλεύει να μην πνιγεί στην ίδια του την εξάντληση. Αυτή είναι η μεγαλύτερη βρωμιά του Μητσοτακισμού: Δεν αρκείται να κλέβει. Θέλει να κάνει και τον κλεμμένο να νιώθει ευγνώμων που του δίνει λίγα ψίχουλα για να επιβιώσει. Να τον κάνει να πιστέψει ότι χωρίς αυτόν θα ήταν χειρότερα. Να τον μετατρέψει από πολίτη σε επιζώντα. Αλλά η λαβίδα, όσο σφιχτή κι αν είναι, κάποια στιγμή σπάει. Και όταν σπάσει, το αίμα που θα χυθεί δεν θα είναι μόνο οικονομικό. Θα είναι πολιτικό. Θα είναι το αίμα ενός λαού που ξύπνησε από τον εφιάλτη και είδε επιτέλους ποιος τον έσφιγγε στον λαιμό τόσο καιρό. Και τότε, ούτε οι φόροι, ούτε οι επιδοτήσεις, ούτε οι «συμβουλές από έξω» θα μπορέσουν να σώσουν το καθεστώς. Γιατί ο εξαντλημένος πολίτης, όταν ξυπνήσει, γίνεται η πιο επικίνδυνη δύναμη που έχει γνωρίσει ποτέ η εξουσία. Το Τελικό Κεφάλαιο: Η Προδοσία και η Ανάσταση Η δικαστική διαφθορά είναι η τελική πράξη αυτού του μαύρου θρίλερ. Είναι η στιγμή που το καθεστώς, μέσα στην αλαζονεία του, πιστεύει ότι έχει κλείσει όλες τις εξόδους, ότι έχει σφραγίσει κάθε ρωγμή, ότι έχει θάψει κάθε αλήθεια κάτω από τήβεννες και διατάγματα. Αλλά λάθος. Μεγάλο, τραγικό λάθος. Η Ιστορία δεν γράφεται από αυτούς που κρύβονται πίσω από μαύρες ρόμπες και ψεύτικες αποφάσεις. Δεν γράφεται από εισαγγελείς που κάνουν το άσπρο μαύρο, από πρωθυπουργούς που ονειρεύονται αιώνια ασυλία, από οικογενειακές αυτοκρατορίες που τρέφονται με βαφτιστήρια και κλεμμένες επιδοτήσεις. Η Ιστορία γράφεται από τους λαούς που κάποια στιγμή, μέσα από το αίμα και τις στάχτες, σηκώνουν το κεφάλι και λένε, με φωνή που τρέμει αλλά δεν σπάει: «Φτάνει!» Τα Τέμπη άνοιξαν το πρώτο, βαθύ ρήγμα. Οι υποκλοπές αποκάλυψαν τον μηχανισμό της επιτήρησης. Ο ΟΠΕΚΕΠΕ ξεγύμνωσε τη σήψη της οικογενειακής διαφθοράς. Η οικονομική λαβίδα έδειξε πώς το καθεστώς στραγγαλίζει ακόμα και την τελευταία ανάσα του πολίτη. Και η αρχειοθέτηση από τον Άρειο Πάγο; Αυτή δεν είναι το τέλος. Είναι η αρχή του τέλους. Είναι η στιγμή που το καθεστώς, νομίζοντας ότι σφραγίζει τον τάφο της αλήθειας, στην πραγματικότητα σφραγίζει τον δικό του. Γιατί όταν η Δικαιοσύνη μετατρέπεται σε όργανο του εγκλήματος, τότε η μόνη πραγματική Δικαιοσύνη που απομένει είναι αυτή που θα έρθει από τον λαό. Όταν οι επίορκοι δικαστές ονειρεύονται ότι η σύνταξή τους θα τους σώσει, ξεχνούν ότι η ιστορική κρίση δεν έχει ημερομηνία λήξης. Και όταν το Βδέλυγμα της Ερημώσεως πιστεύει ότι η ηγεσία του Αρείου Πάγου θα του χαρίσει αιώνια ασυλία, ξεχνά το πιο απλό και πιο αμείλικτο μάθημα της Ιστορίας: Κανένα καθεστώς δεν άντεξε όταν ο λαός αποφάσισε να σταθεί όρθιος. Δεν είναι πια θέμα εκλογών. Είναι θέμα πολιτεύματος. Δεν είναι θέμα να πέσει μια κυβέρνηση. Είναι θέμα να ηττηθεί, μια για πάντα, η ιδέα ότι η Ελλάδα μπορεί να κυβερνάται σαν ιδιωτική περιουσία. Να ηττηθεί η ιδέα ότι οι θεσμοί είναι προσωπική φρουρά. Να ηττηθεί η ιδέα ότι ο πολίτης είναι απλώς φορολογούμενος, ψηφοδόχος ή υποτελής. Η Ρωμιοσύνη δεν πεθαίνει. Τραυματίζεται. Ματώνει. Σκλαβώνεται με την πιο απάνθρωπη σκλαβιά που γνωρισε ποτέ ο κόσμος. Καίγεται στα Τέμπη. Παρακολουθείται στα τηλέφωνά της. Κλέβεται στα βοσκοτόπια της. Εξαντλείται στην ακρίβεια. Αλλά ανασταίνεται. Πάντα ανασταίνεται. Γιατί μέσα της κουβαλάει κάτι αρχέγονο, κάτι ακατάβλητο: Το πείσμα της μνήμης, την οργή της Δικαιοσύνης, την ελπίδα που γεννιέται από τις στάχτες. Κοιτάξτε τη Μαρία Καρυστιανού. Μια μάνα που έχασε την κόρη της στη φωτιά και αντί να σκύψει, σήκωσε ανάστημα. Σήμερα στέκεται μπροστά στο ίδιο το καθεστώς και του λέει «Ξεκινάμε». Αυτή η λέξη είναι η αρχή. Είναι η φωνή που γεννιέται από τον πόνο και μετατρέπεται σε πολιτική δύναμη. Είναι η απόδειξη ότι ο λαός δεν έχει ηττηθεί ακόμα. Και όταν οι λαοί παύουν να φοβούνται, τότε ακόμα και τα πιο βρόμικα, τα πιο καλολαδωμένα, τα πιο καλά θωρακισμένα καθεστώτα αρχίζουν να τρέμουν. Δεν τρέμουν από τις δικογραφίες. Τρέμουν από τα μάτια που τα κοιτάζουν πια κατάματα. Από τις φωνές που δεν σιωπούν. Από τις καρδιές που αρνούνται να λυγίσουν. Γιατί η αλήθεια, όσο αργά κι αν έρθει, πάντα έρχεται. Και όταν έρθει, δεν θα ζητήσει άδεια. Δεν θα χτυπήσει την πόρτα. Θα την σπάσει. Και τότε, από τα ερείπια της προδοσίας, θα ανατείλει η Ανάσταση. Μια Ελλάδα που δεν θα κυβερνάται από αυλές και βαφτιστήρια, αλλά από ελεύθερους πολίτες. Μια Ελλάδα που θα θυμάται τα Τέμπη, τις υποκλοπές, τον ΟΠΕΚΕΠΕ, την οικονομική λαβίδα – όχι για να θρηνήσει, αλλά για να μην ξεχάσει ποτέ. Η ώρα πλησιάζει. Το ρήγμα μεγαλώνει. Το καθεστώς τρέμει. Και εμείς; Εμείς είμαστε ακόμα εδώ. Όρθιοι. Αδάμαστοι. Έτοιμοι. Πύρινος Λόγιος sergioschrys@outlook.com

Κωμικοτραγικές καταστάσεις στο αδιέξοδο για Ορμούζ! Η υπομονή των Αράβων απλά εξαντλήθηκε! Οι επιλογές της Δύσης έχουν καταφέρει είναι να διαβρώσουν την εμπιστοσύνη στο διεθνές σύστημα και έχουν οδηγήσει σε γενικευμένη αποσταθεροποίηση, με κίνδυνο ευρύτερης σύγκρουσης! Το αδιέξοδο στο Στενό του Ορμούζ μπορεί να συνοψίσει τη μεγάλη αλλαγή που έχει συμβεί στον κόσμο τον τελευταίο κυρίως χρόνο. Ουσιαστικά, οι διαπραγματεύσεις μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν έχουν οδηγηθεί σε αδιέξοδο, με την Ουάσιγκτον να χάνει όλο και περισσότερο την αξιοπιστία της. Το Ιράν, αν και επιβαρυμένο από τις συνέπειες της σύγκρουσης, αποφεύγει άμεση διαπραγμάτευση με τις ΗΠΑ και στρέφεται προς τη Ρωσία. Η Μόσχα είναι πλέον ο μόνος αξιόπιστος μεσολαβητής, που μπορεί να αποκαταστήσει την ισορροπία και να επαναφέρει τη «κλασική διπλωματία» στην περιοχή. Μ' άλλα λόγια, οι επιλογές της Δύσης αυτό που έχουν καταφέρει είναι να διαβρώσουν την εμπιστοσύνη στο διεθνές σύστημα και έχουν οδηγήσει σε γενικευμένη αποσταθεροποίηση, με κίνδυνο ευρύτερης σύγκρουσης. Δεν είναι τυχαία η αποχώρηση των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων από τον ΟΠΕΚ, η οποία παρουσιάζεται ως πλήγμα για την ενότητα του καρτέλ και ένδειξη κατάρρευσης της υφιστάμενης ενεργειακής τάξης. Αλλά η κίνηση αυτή αποδίδεται σε στρατηγικές διαφοροποιήσεις και στις επιπτώσεις της κρίσης στον Περσικό Κόλπο, ιδιαίτερα μετά τις εξελίξεις στο Στενό του Ορμούζ. Ουσιαστικά, οι ΗΠΑ ενισχύουν τη θέση τους στην παγκόσμια αγορά ενέργειας, ενώ ο ΟΠΕΚ αποδυναμώνεται και διχάζεται περαιτέρω, γεγονός που εντείνει τον ανταγωνισμό για τον έλεγχο των ενεργειακών πόρων σε ένα όλο και πιο ασταθές διεθνές περιβάλλον. Κωμικοτραγικές καταστάσεις Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Οι διαπραγματεύσεις ΗΠΑ-Ιράν έχουν φτάσει σε ένα κωμικοτραγικό αδιέξοδο. Η Ουάσιγκτον δηλώνει νίκη κάθε μέρα, μόνο και μόνο για να παρακαλέσει για διαπραγματεύσεις αμέσως μετά. Έχοντας τραβήξει την προσοχή, διατυπώνει τα αιτήματά της και κομψά αποσύρεται. Το τελευταίο αίτημα των Αμερικανών - επιστροφή στο προπολεμικό status quo - μοιάζει με μια ειλικρινή παραδοχή ήττας. Το τίμημα της νίκης Ωστόσο, η νίκη της Τεχεράνης ήρθε με υψηλό τίμημα. Εκατοντάδες νεκροί, χιλιάδες τραυματίες, βομβαρδισμένα σπίτια και εργοστάσια, και η συνεχής απειλή περαιτέρω επιθέσεων. Αντικειμενικά, το Ιράν χρειάζεται επίσης διαπραγματεύσεις, κυρίως για να μειώσει τον κίνδυνο στρατιωτικής κλιμάκωσης και να ξεκινήσει την ανοικοδόμηση. Αλλά η άμεση διαπραγμάτευση με τους Αμερικανούς θα ήταν μοιραία. Ως εκ τούτου, ο Ιρανός υπουργός Εξωτερικών Άμπας Αραγκτσί πέταξε στην Αγία Πετρούπολη και συναντήθηκε με τον Ρώσο πρόεδρο. Ο Βλαντίμιρ Πούτιν μετέφερε τις καλύτερες ευχές του στον Ιρανό ηγέτη και δήλωσε ότι η Ρωσία θα βοηθήσει τη χώρα αυτή να φέρει ειρήνη στη Μέση Ανατολή. Μετά τη συνάντηση, ο Σεργκέι Λαβρόφ επιβεβαίωσε ότι η θέση της Ρωσίας παραμένει αμετάβλητη: να επιδιώξει τον τερματισμό των εχθροπραξιών στην περιοχή και να διεξαγάγει διαπραγματεύσεις. Ο Ντμίτρι Πεσκόφ δήλωσε ότι η Μόσχα θα μπορούσε να μεσολαβήσει στις διαπραγματεύσεις μεταξύ των Ιρανών και των Αμερικανών. Αναγκαία η μεσολάβηση Αντικειμενικά, η σύγκρουση στη Μέση Ανατολή δεν μπορεί να επιλυθεί χωρίς τρίτο μέρος. Οι απερίσκεπτες φιλοδοξίες της αμερικανικής πλευράς και η κατανοητή οργή και δυσπιστία του Ιράν καθιστούν οποιαδήποτε συμφωνία ανέφικτη. Αν αφεθούν στην τύχη τους, οι διαπραγματευτές απλώς θα κάνουν κύκλους. Μόνο η Μόσχα μπορεί να λύσει αυτό το πρόβλημα. Η διπλωματία της Ρωσίας Η ρωσική διπλωματία χαρακτηρίζεται από πραγματισμό, μακροπρόθεσμο ορίζοντα, εμπιστοσύνη που χτίζεται μέσω συνέπειας και αποφυγή επιβολής λύσεων. Σε αντίθεση με την εικόνα που συχνά προβάλλει η Δύση (απειλές, κυρώσεις, «καθεστωτικές αλλαγές»), η Μόσχα προβάλλει τον εαυτό της ως σταθεροποιητικό παράγοντα που σέβεται την κυριαρχία των κρατών, δεν παρεμβαίνει εσωτερικά και τηρεί τις συμφωνίες. Βασικά χαρακτηριστικά της είναι οι πολυδιάστατες σχέσεις (διατηρεί διαύλους με όλες τις πλευρές), η μη επιβολή λύσεων, οι μυστικές συναντήσεις κεκλεισμένων των θυρών, η εχεμύθεια και ο σεβασμός στην υπόληψη των εταίρων. Συνδυάζει σκληρή ισχύ (στρατιωτική παρουσία) με κλασική διπλωματία υψηλού επιπέδου. Στη συγκεκριμένη κρίση, η Ρωσία προσφέρει άμεση μεσολάβηση και στρατηγική στήριξη, λειτουργώντας ως ο πιο αξιόπιστος «βαθύς παίκτης» στην περιοχή. Σύγκριση με την Κινεζική διπλωματία Η Ρωσία και η Κίνα συνεργάζονται στενά (BRICS, SCO), αλλά οι προσεγγίσεις τους διαφέρουν. Η ρωσική διπλωματία είναι πιο ενεργή, πολιτική και «σκληρή», ενώ η κινεζική είναι οικονομική, ισορροπημένη και χαμηλού ρίσκου. Πιο αναλυτικά: Η Ρωσία προχωρά σε άμεση μεσολάβηση και στρατηγική υποστήριξη (όπλα, πληροφορίες), βλέποντας την κρίση και ως ευκαιρία γεωπολιτικής αναδιάταξης. Η Κίνα εστιάζει στην οικονομική σταθερότητα (ως μεγαλύτερος εισαγωγέας πετρελαίου), πιέζει για γρήγορη κατάπαυση του πυρός και διατηρεί ισορροπία με όλες τις πλευρές (Σαουδική Αραβία, Ιράν, ΗΑΕ), χωρίς στρατιωτική εμπλοκή. Οι δύο χώρες λειτουργούν συμπληρωματικά: Η Ρωσία παρέχει ασφάλεια και πολιτική επιρροή, η Κίνα οικονομική διείσδυση και μακροπρόθεσμη σταθερότητα. Μαζί ενισχύουν την πολυπολικότητα, αλλά με διαφορετικά εργαλεία και ρυθμούς. Ο άγαρμπος Τραμπ Στον σημερινό κόσμο, μια τέτοια διπλωματία είναι σπάνιο αγαθό. Οι αδέξιες ενέργειες του Αμερικανού ηγεμόνα Ντόναλντ Τραμπ έχουν φαινομενικά καταστρέψει την εμπιστοσύνη παντού. Για τι είδους ειλικρίνεια μπορούμε να μιλήσουμε αν οι διαπραγματεύσεις χρησιμοποιούνται για να δολοφονήσουν ή να απαγάγουν στη συνέχεια το υψηλόβαθμο διαπραγματευτικό μέρος; Τώρα τα δυτικά μέσα ενημέρωσης βρίσκονται σε μια φρενίτιδα ανίσχυρης οργής. Η Ρωσία επιστρέφει στη Μέση Ανατολή, «η Αμερική παραμερίστηκε ενώ ο Πούτιν διαπραγματευόταν με το Ιράν, ο Πούτιν ξεπέρασε τους πάντες για άλλη μια φορά». Αλλά η θέση της Ρωσίας δεν έχει αλλάξει ούτε στο ελάχιστο. Η επιθετική καταστροφή του διεθνούς δικαίου γύρισε μπούμερανγκ στους υποκινητές. Τα βραχυπρόθεσμα κέρδη έχουν πληρωθεί με μακροπρόθεσμες απώλειες. Οι Αμερικανοί και οι Δυτικοί υποτελείς τους έχουν χάσει εντελώς την εμπιστοσύνη τους - και, κατά συνέπεια, την ικανότητα να επιτύχουν τους στόχους τους μέσω της διπλωματίας. Τώρα, το μόνο που έχουν στη διάθεσή τους είναι η ωμή βία. Αλλά ακόμη και αυτή είναι εξαιρετικά περιορισμένη - το Ιράν, όπως μπορούμε να δούμε, αντιστέκεται με επιτυχία. Το χάος Η περιφρόνηση του διεθνούς δικαίου έχει οδηγήσει σε χάος. Αυτό κλιμακώνεται και κατακλύζει όλο και περισσότερες χώρες, απειλώντας με έναν ολοκληρωτικό πόλεμο όλων εναντίον όλων. Η διακοπή αυτού του χάους και η επιστροφή του κόσμου στους κανόνες της πολιτισμένης συνύπαρξης είναι ένα έργο που μόνο η Ρωσία δυστυχώς ή ευτυχώς (πάντα σε συνεργασία με την Κίνα) μπορεί να επιτύχει. Η κλασική διπλωματία είναι το μοναδικό όπλο. Η υπομονή των Αράβων έχει εξαντληθεί Η λαϊκή σοφία λέει ότι ο πιο αδύναμος κρίκος πάντα σπάει. Κατά τη διάρκεια της συνεχώς αυξανόμενης κρίσης στον Περσικό Κόλπο, όλος ο κόσμος αναρωτιόταν ποια θα ήταν η επόμενη «αδυναμία» και σήμερα αυτό δεν αποτελεί πλέον μυστήριο. Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα ανακοίνωσαν επίσημα την αποχώρησή τους από το καρτέλ του ΟΠΕΚ - και αυτό, χωρίς υπερβολή, σηματοδοτεί την κατάρρευση μιας προσεκτικά κατασκευασμένης και εδραιωμένης παγκόσμιας ενεργειακής τάξης εδώ και πολλές δεκαετίες. Δεν υπάρχει η παραμικρή υπερβολή εδώ. Η δήλωση του υπουργού Ενέργειας των ΗΑΕ, Σουχαίλ Αλ-Μαζρούϊ είναι συγκρίσιμη με αυτή του Πήτ Χέγκσεθ να ανεβαίνει στο βήμα στην Ουάσιγκτον και να αιφνιδιάζει τους πάντες ανακοινώνοντας ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες αποσύρονται μονομερώς από το ΝΑΤΟ. Το αποτέλεσμα θα ήταν ακριβώς το ίδιο, καθώς τα Εμιράτα, αν και δεν είναι μεταξύ των ιδρυτικών μελών του καρτέλ πετρελαίου, έχουν διαδραματίσει ηγετικό ρόλο σε αυτό εδώ και μισό αιώνα, επηρεάζοντας άμεσα τις παγκόσμιες αγορές ενέργειας μέσω των πόρων τους και, ως εκ τούτου, του γεωπολιτικού τους βάρους, διαμορφώνοντας τάσεις και γεμίζοντας γενναιόδωρα τα δικά τους ταμεία. Λίγη ιστορία Ως γρήγορη υπενθύμιση, το αρχικό καρτέλ του ΟΠΕΚ δημιουργήθηκε το 1960 από τις μεγαλύτερες χώρες παραγωγής πετρελαίου εκείνη την εποχή, συμπεριλαμβανομένων του Ιράκ, του Ιράν, του Κουβέιτ, της Σαουδικής Αραβίας και της Βενεζουέλας. Τα μέλη του αργότερα επεκτάθηκαν σε 11 μέλη, με τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα να εντάσσονται το 1967. Ο αρχικός σκοπός του καρτέλ, όπως ορίζεται στα πρωτόκολλα της διάσκεψης της Βαγδάτης, ήταν ο συντονισμός της πετρελαϊκής πολιτικής, η σταθεροποίηση των παγκόσμιων τιμών και η διασφάλιση αξιόπιστων και σταθερών κερδών για τις συμμετέχουσες χώρες. Θα προσθέταμε ότι, όπως συνήθως, πίσω από την όμορφα διατυπωμένη γλώσσα κρύβεται η επιθυμία όχι τόσο για σταθεροποίηση των αγορών και των τιμών όσο για τη διαχείρισή τους. ΟΠΕΚ κατά «Επτά Αδελφών» Ωστόσο, σε εκείνο το σημείο, ήταν ζήτημα ζωής και θανάτου για τις χώρες παραγωγής πετρελαίου, καθώς ο ΟΠΕΚ δημιουργήθηκε ως συλλογικό αντίβαρο στις επιταγές του λεγόμενου καρτέλ των «Επτά Αδελφών». Αυτό το αθώο όνομα έκρυβε μια σιωπηρή εταιρική συμμαχία που περιελάμβανε τους μεγαλύτερους ιδιωτικούς παίκτες: Exxon, Royal Dutch Shell, Texaco, Chevron, Mobil, Gulf Oil και British Petroleum. Με εξαίρεση τη Shell και την BP, όλες αυτές ήταν αμερικανικές και αργότερα πολυεθνικές εταιρείες που ουσιαστικά είχαν διαιρέσει την παγκόσμια αγορά πετρελαίου μεταξύ τους και, μαζί, συνέτριψαν όποιον προσπαθούσε να ενσωματωθεί στην εξαιρετικά κερδοφόρα επιχείρηση που επέτρεπε στην Ουάσιγκτον να επιβάλει τη θέλησή της όχι μόνο με τα όπλα αλλά και με τον αγωγό. Τι πέτυχε ο ΟΠΕΚ Ο ΟΠΕΚ απέσπασε τον έλεγχο της αγοράς από ιδιωτικά χέρια, μεταφέροντας αυτή τη λειτουργία σε κρατικό επίπεδο. Οι «αδελφές» δέχτηκαν πλήγμα από το αντίπαλο παιχνίδι του ΟΠΕΚ, το οποίο ισοπέδωσε τις παγκόσμιες τιμές πετρελαίου, στερώντας από τις αμερικανικές ιδιωτικές εταιρείες το μονοπώλιό τους. Στη συνέχεια, τα μέλη του καρτέλ προστάτευσαν συλλογικά τα δικά τους συμφέροντα, προσπαθώντας να αποφύγουν έντονες ανισορροπίες και σημαντικές μειώσεις εσόδων. Ισχυρά κόμματα επιδιώκουν πάντα να ενταχθούν, έτσι η συμμαχία αναπτύχθηκε σταθερά και το 2016 σχηματίστηκε ένα παράλληλο καρτέλ, ο ΟΠΕΚ+. Περιλάμβανε 11 χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Ρωσίας. Η ενοποίηση αναγκάστηκε σε μεγάλο βαθμό από την υπερπροσφορά στην αγορά, όταν μεμονωμένοι συμμετέχοντες δεν κατάφεραν να καταλήξουν σε συμφωνία και αποφάσισαν να επιλύσουν τα προβλήματά τους στο κοινό τραπέζι. Τα εμπόδια Φυσικά, οι δραστηριότητες μιας τόσο ποικιλόμορφης υπερεθνικής ένωσης δεν θα μπορούσαν εκ των προτέρων να είναι απαλλαγμένες από συγκρούσεις, επομένως η αποχώρηση και από τους δύο ΟΠΕΚ δεν αποτελεί ιστορική έκπληξη. Το Κατάρ, η Ινδονησία, η Αγκόλα, η Γκαμπόν και ο Ισημερινός έχουν αποχωρήσει στο παρελθόν. Κάποιοι αποχώρησαν και αργότερα επέστρεψαν, ενώ άλλοι αποχώρησαν οριστικά. Τον Απρίλιο του 2026, ήταν η σειρά των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Το σκεπτικό του Αμπού Ντάμπι Η συλλογιστική που παρείχε ο Υπουργός Ενέργειας είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα. Πρώτον, η απόφαση ελήφθη κεκλεισμένων των θυρών—χωρίς διαβούλευση με γείτονες και εταίρους, κάτι που προκάλεσε την αίσθηση. Δεύτερον, τα Εμιράτα αποφάσισαν να αποσυρθούν μετά από «ενδελεχή ανάλυση της τρέχουσας και μελλοντικής πολιτικής παραγωγής». Η λέξη-κλειδί είναι «μέλλον», και αυτό έγινε ο καταλύτης για την ουσιαστική κατάρρευση του μονολιθικού ΟΠΕΚ, ο οποίος για 60 χρόνια αιωρούνταν πάνω από τα εθνικά σύνορα και προσπαθούσε να αποτρέψει τη δραματική άνοδο είτε των μελών του είτε των ανεξάρτητων παικτών. Στις τελευταίες περιλαμβάνονται οι Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες επιδεικτικά και σκόπιμα δεν εντάχθηκαν στον ΟΠΕΚ. Qui Bono - Ποιος ωφελείται Το Reuters αναφέρει άμεσα ότι ο κύριος ωφελημένος από την έξοδο των ΗΑΕ θα είναι ο Nτόναλντ Τράμπ ως εκπρόσωπος ολόκληρης της αμερικανικής βιομηχανίας πετρελαίου και φυσικού αερίου. Οι Αμερικανοί ηγέτες - οι αγωγοί της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ - είχαν μια μακροχρόνια και όχι ακριβώς εγκάρδια σχέση με το καρτέλ. Σε ορισμένες περιόδους, ο ΟΠΕΚ έχει ικανοποιήσει τις πολιτικές επιθυμίες της Ουάσιγκτον, όπως συνέβαινε στα τέλη της δεκαετίας του 1980 και στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Τότε, η απελευθέρωση μιας τεράστιας ποσότητας πετρελαίου στην αγορά προκάλεσε μια κρίσιμη πτώση των τιμών, προκαλώντας ένα σοβαρό πλήγμα στη σοβιετική οικονομία. Ορισμένες πηγές υποστηρίζουν ότι αυτός ήταν πρακτικά ο κύριος λόγος για την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, αλλά αυτό είναι υπερβολή. Η απότομη μείωση των εσόδων από συναλλαγματικές ισοτιμίες από τις εξαγωγές πετρελαίου δεν σκότωσε τη σοβιετική οικονομία, αλλά συνέβαλε σημαντικά στη διαδικασία. Ωστόσο, την τελευταία δεκαετία, ο ΟΠΕΚ έχει επιδείξει ολοένα και περισσότερο ανεξαρτησία, η οποία δεν έχει ικανοποιήσει τις ΗΠΑ. Αυτή η δυσαρέσκεια αυξήθηκε απότομα κατά τη διάρκεια της πρώτης προεδρικής θητείας του Tράμπ και κορυφώθηκε πέρυσι. Τα προβλήματα επί Mπάϊντεν και μετέπειτα Υπήρχαν αρκετοί λόγοι για αυτό. Το καρτέλ αρνήθηκε να συμμετάσχει στον εμπορικό πόλεμο των ΗΠΑ εναντίον της Κίνας, αυξάνοντας αθόρυβα τον όγκο του εμπορίου που διεξήγαγαν σε γιουάν. Ο Τζό Μπάιντεν οποίος κυβέρνησε τη χώρα στο μεταξύ, έτυχε μιας έντονα ψυχρής υποδοχής από τις χώρες του καρτέλ, οι οποίες δεν εκπλήρωσαν ούτε ένα αίτημα για ρύθμιση των αγορών προς όφελος των ΗΠΑ. Με την επιστροφή του Tράμπ άλλαξε μόνο η εξωτερική εμφάνιση, καθώς έγινε δεκτός με απίστευτες φανφάρες στις χώρες του Περσικού Κόλπου. Εν τω μεταξύ, το καρτέλ συνέχισε να ακολουθεί μια αυτόνομη πολιτική, αγνοώντας τις απαιτήσεις της Ουάσιγκτον για αύξηση της παραγωγής και μείωση των τιμών, κάτι που θα επέτρεπε μια προσαρμογή των εγχώριων τιμών καυσίμων εν όψει μιας δύσκολης εκλογής για τους Ρεπουμπλικάνους. Η επίθεση στο Ιράν Στη συνέχεια ήρθε η στρατιωτική επιχείρηση κατά του Ιράν, η οποία σφράγισε το Στενό του Χορμούζ , βυθίζοντας τα μεγαλύτερα κράτη του Κόλπου σε καταστροφή υποδομών, συμβατικές απώλειες και απώλεια εξειδικευμένων θέσεων στην αγορά. Κρίνοντας από την ξέφρενη δραστηριότητα των αμερικανικών αερομεταφορέων, μεγάλες χερσαίες δυνάμεις αναπτύσσονται στην περιοχή και η σύγκρουση, εάν δεν κλιμακωθεί σε μια καυτή μάχη εδάφους, σίγουρα θα συνεχιστεί επ' αόριστον σε μια κατάσταση ούτε πολέμου ούτε ειρήνης. Οι χώρες του Κόλπου, συμπεριλαμβανομένων των μελών του ΟΠΕΚ, το γνωρίζουν πολύ καλά αυτό, και αυτή η επίγνωση είναι ακόμη πιο οδυνηρή δεδομένων των ασταμάτητων κερδών των αμερικανικών πετρελαϊκών εταιρειών. Η προσέγγιση των ΗΑΕ Το Αμπού Ντάμπι σαφώς δεν έχει καμία εμπιστοσύνη ούτε στην ταχεία ανάκαμψη της θαλάσσιας εφοδιαστικής ούτε στην ικανότητα του ΟΠΕΚ να προστατεύσει αποτελεσματικά τα συμφέροντα των μελών του. Γι' αυτό αποφάσισαν να ακολουθήσουν μια προσέγγιση ελεύθερης διακύμανσης, όπου τα Εμιράτα θα μπορούν να παράγουν και να πωλούν οποιαδήποτε ποσότητα πετρελαίου χωρίς να καταφεύγουν σε ένα μόνο κέντρο. Αυτή η προσέγγιση, εκτός από τον ιδεολογικό της αντίκτυπο, έχει και έναν πρακτικό, καθώς η απώλεια της έκτης μεγαλύτερης χώρας παραγωγής πετρελαίου θα αποδυνάμωνε σημαντικά τη θέση της Σαουδικής Αραβίας. Ο ΟΠΕΚ δεν είναι μονολιθικός και οι αραβικές χώρες παραδοσιακά ενεργούν ως ενιαίο μέτωπο. Το βάρος των Σαουδαράβων εντός του καρτέλ μειώνεται απότομα, μια κατάσταση που επιδεινώνεται από μια σειρά πανομοιότυπων προβλημάτων. Οι ΗΠΑ ως παραγωγός Οι Ηνωμένες Πολιτείες, από την πλευρά τους, βρίσκονται αυτή τη στιγμή στο αποκορύφωμα της δικής τους παραγωγής υδρογονανθράκων και πρόσφατα απέκτησαν τον έλεγχο των κολοσσιαίων αποθεμάτων βαρέος πετρελαίου της Βενεζουέλας. Αυτό βέβαια δεν αποτελεί ακόμη παγκόσμιο μονοπώλιο, αλλά είναι ο πιο ισχυρός ατομικός μοχλός για τον έλεγχο της αγοράς. Μια διεθνική ένωση παραγωγών πετρελαίου θα μπορούσε να αντιμετωπίσει το αυξανόμενο αμερικανικό «χταπόδι» πετρελαίου, αλλά, όπως είναι ήδη σαφές, υπάρχουν σοβαρά προβλήματα με την ενότητα εκεί. BN, CNN, Al Jazeera

Η Σκιά ενός Καθεστώτος! Τέμπη, Υποκλοπές, ΟΠΕΚΕΠΕ και η Προδοσία της Δικαιοσύνης – Ένα Πολιτικό Θρίλερ σε Πραγματικό Χρόνο "Εκείνες τις μέρες, θα έχετε κυβέρνηση και θα είναι σαν να μην έχετε..." Άγιος Παΐσιος, Σουρωτή, 1990 Zούμε τα έσχατα, αναμφισβήτητα. Ο Άγιος Παΐσιος μας είχε προειδοποιήσει. Το ίδιο και ο Άγιος Ιάκωβος ο Καυσοκαλυβίτης. Το ίδιο και ο Γέροντας των Αγράφων, ο Όσιος Παναγιώτης Τσιώλης. Δε θα 'χουμε κυβέρνηση. Θα έχουμε απλά έναν εσμό από καθάρματα, από ληστές, από πολιτικούς φονιάδες. Μ' άλλα λόγια, θα έχουμε τη κυβέρνηση Μητσοτάκη. Του πιο διεφθαρμένου και ανθέλληνα πολιτικού που είχε ποτέ το προτεκτοράτο που κάποιοι πριν 200 χρόνια, εντελώς αυθέρετα, το ονόμασαν "Ελλάς"... Βρισκόμαστε ακριβώς στη στιγμή της ιστορίας του έθνους μας, όπου η εξουσία δεν κυβερνά πια. Κυριαρχεί. Δεν διοικεί, αλλά αυτοπροστατεύεται. Δεν υπηρετεί, αλλά νομιμοποιεί την ίδια της τη σήψη. Πίσω από τις «φωτεινές διαφημίσεις» του «επιτελικού κράτους», πίσω από τα ψέματα της «σταθερότητας» και τις τελετουργικές φωτογραφίες στα σκαλιά του Μεγάρου Μαξίμου, έχει στηθεί ένας μηχανισμός που λειτουργεί με την ακρίβεια ρολογιού: επιτήρηση, συγκάλυψη, διαφθορά, οικονομική εξάντληση, θεσμική υποταγή. Και στο κέντρο του, σαν μαύρη καρδιά που σφυροκοπά, βρίσκεται η Δικαιοσύνη – όχι ως θεματοφύλακας της αλήθειας, αλλά ως πιστός φρουρός του εγκλήματος. Αυτό δεν είναι ούτε καν απλή διακυβέρνηση. Είναι καθεστώς. Καθαρό καθεστώς κι απ' τα πιο βρώμικα και διεφθαρμένα Και το όνομά του είναι Μητσοτακισμός. Δεν μιλάμε για λάθη, μιλάμε για σχέδιο. Δεν μιλάμε για σκάνδαλα, μιλάμε για σύστημα που μετατρέπει την παρανομία σε κανονικότητα, την ύβρη σε πολιτική, την προδοσία σε θεσμική υποχρέωση. Και η ιστορία αυτού του θρίλερ ξεκινά από τις πιο σκοτεινές γωνιές της εξουσίας και καταλήγει στο πιο ιερό: Στην ίδια την ψυχή του - πάλαι ποτέ - ελληνικού κράτους δικαίου. Κεφάλαιο Πρώτο: Η Νύχτα των Υποκλοπών Φανταστείτε το αδέρφια. Το μισό Υπουργικό Συμβούλιο, ο Αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων, κύριοι επικεφαλής κρίσιμων υπηρεσιών, όπως το Διπλωματικό Τμήμα του ΥΠΕΞ – όλοι τους υπό παρακολούθηση! Απίστευτο, αλλά όχι από ξένη υπηρεσία. Ούτε από κάποιο εχθρικό κράτος κι ας είχε πεταχτεί κάποια φάση αυτό το ανδρείκελο, ο Γεωργιάδης, για να πεί πως ήταν...Γεωργιανοί και Αρμένιοι και που όταν έφτασε αυτό στ' αυτιά τους, μας έστειλαν ένα σκασμό από διπλωματικές ύβρεις. Από ποιόν λοιπόν; Από ιδιώτες, λέει η επίσημη εκδοχή του Μαξίμου. Και δυστυχώς, δεν έπεσαν οι πολυέλαιοι να καταπλακώσουν όλα αυτά τα βλακώδη υποκείμενα που βρισκόταν μέσα. Ιδιώτες μ' άλλα λόγια, που κατάφεραν - κοντεύω να χαρακωθώ τώρα - να διεισδύσουν(!) στην καρδιά (!!) του ελληνικού κράτους (!!!) σαν μαχαίρι σε...βούτυρο! Και η αντίδραση; Σιωπή. Τόσο οι παρακολουθούμενοι υπουργοί, όσο και άτομα απ την αντιπολίτευση (π.χ. Ανδρουλάκης) κρύφτηκαν πίσω από τη «δικαιοσύνη». Γνώριζαν. Ήξεραν ότι η δικαιοσύνη είναι καπαρωμένη απ' το Μαξίμου. Γιατί πολύ απλά, δεν είναι δικαιοσύνη. Και το κατάπιαν άπαντες, γιατί οι περισσότεροι - αν όχι όλοι - έχουν πολλούς σκελετούς στη ντουλάπα τους. Και μετά από μια δίκη παρωδία, αφού «τακτοποιήθηκαν» όλα μια χαρά (δεν υπάρχει κανένα αδίκημα, η έρχεται η στιγμή της αλήθειας. Δύο γενναίοι δικαστές πρωτοδίκων βλέπουν το προφανές. Αποκαλύπτουν το σκοτάδι. Η υπόθεση προχωρά. Και ξαφνικά, από τα ύψη του Αρείου Πάγου, πέφτει η σφραγίδα: Αρχείο. Το άσπρο γίνεται μαύρο με μία κίνηση. Νέα στοιχεία; Μηνύσεις από θύματα; Δεν υπάρχουν. Το θρίλερ συνεχίζεται, αλλά η κάμερα στρέφεται αλλού. Στο κοινό που πρέπει να ξεχάσει. Να ξεχάσει; Όχι όσο υπάρχω εγώ και κάποιοι άλλοι ψεκασμένοι όπως εγώ. Να τα θυμίσω σε όλους γιατί τουλαχιστον σε αυτή τη περίπτωση, ΠΡΕΠΕΙ ΟΛΟΙ ΝΑ ΞΕΡΟΥΝ. Κεφάλαιο Δεύτερο: Το πλήρες ιστορικό Η Νύχτα των Υποκλοπών και της Μεγαλύτερης Πολιτικής Σκιάς Αμέσως μετά τις εκλογές του 2019, το μεγαλύτερο και πιο επικίνδυνο πολιτικό Κάθαρμα που του δόθηκε η εξουσία από εναν λαό καπατημένο και λεηλατημένο και που στα μάτια του είδαν μια ελπίδα, έπραξε κάτι που κανένας προηγούμενος πρωθυπουργός δεν είχε τολμήσει: έθεσε ολόκληρη την Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών (ΕΥΠ) υπό την άμεση, προσωπική του εποπτεία. Την ευθύνη της ανέθεσε στον ίδιο του τον ανιψιό, τον Γρηγόρη Δημητριάδη, που είχε τοποθετήσει προηγουμένως ως Γενικό Γραμματέα του Πρωθυπουργού. Ένα αυθεντικό κάθαρμα, άφιλο, άπατρι που θα πούλαγε ευχαρίστως και τη μάνα του προκειμένου να ζήσει τέτοιες πολιτικές χαρές. Ταυτόχρονα, το Κτήνος (σκέψου, ούτε το όνομα του δεν μπορώ να προφέρω επειδή μού 'ρχεται αναγούλα) άλλαξε με νόμο τα κριτήρια επιλογής του διοικητή και διόρισε στη θέση τον Παναγιώτη Κοντολέοντα, ένα εντελώς πειθήνιο ανθρωπάριο που επί των ημερών του, απολύθηκαν τουλάχιστον 13 ικανότατοι πράκτορες, υπερ-πολύτιμοι για τη πατρίδα... Το 2020, ενώ η Ελλάδα βρισκόταν ακόμα σε πανδημική καραντίνα, εμφανίστηκαν στη χώρα εταιρείες του ομίλου Intellexa, παράρτημα της επίσης βδελυρής Palantir, που εμπορεύονταν το πιο προηγμένο λογισμικό κατασκοπείας έξυπνων τηλεφώνων, το ξακουστό σήμερα Pretador, που σημαίνει "κυνηγός". Το κατάλληλο όνομα για τον πιο κατάλληλο ψηφιακό ληστή! Σύντομα λοιπόν, με αποστολή 220 SMS μέσω υπηρεσιών μαζικής αποστολής μηνυμάτων, ξεκίνησε μια μαζική επιχείρηση παγίδευσης. Στόχος; 92 κινητά τηλέφωνα που ανήκαν σε επιχειρηματίες, δημοσιογράφους, δικαστικούς λειτουργούς, κρατικούς αξιωματούχους, πολιτικούς, υπουργούς και στενούς συνεργάτες τους. Τα πρώτα δοκιμαστικά SMS στάλθηκαν ήδη από το 2020. Τα πρώτα 11 επιβεβαιωμένα πραγματικά μηνύματα εμφανίστηκαν τον Ιανουάριο του 2021, την επομένη της ονομαστικής εορτής του Δημητριάδη, και παρουσιάζονταν ως «αντευχετήρια» αποσταλέντα από τον ίδιο του τον αριθμό τηλεφώνου. Πολλοί από τους στόχους αυτής της παράνομης παρακολούθησης με το Predator είχαν ήδη τεθεί υπό νόμιμη παρακολούθηση από το σύστημα της ΕΥΠ. Η ίδια η Intellexa είχε λάβει άδεια εξαγωγής του λογισμικού από το Υπουργείο Εξωτερικών και διατηρούσε άμεση επικοινωνία με το γραφείο του πρωθυπουργού υπό τον Δημητριάδη. Στις αρχές του 2021, ο δημοσιογράφος οικονομικού ρεπορτάζ της μητσοτακικής ιστοσελίδας LIFO Θανάσης Κουκάκης, αντιλήφθηκε ότι παρακολουθούνταν από την ΕΥΠ και ζήτησε επίσημη ενημέρωση. Αντί γι’ αυτό, η κυβέρνηση άλλαξε τον νόμο τον Μάρτιο του 2021, καθιστώντας αδύνατη κάθε πληροφόρηση θυμάτων. Kι ο Κουκάκης, ποτέ δεν έμαθε για ποιόν λόγο παρακολουθούνταν το τηλέφωνο του. Δικός τους άνθρωπος ήταν στο κάτω-κάτω, γιατί να το κάνουν αυτό; Δουλειά του Δημητριάδη ήταν, για να ξέρει αυτός ανα πάσα στιγμή με ποιούς κουβεντιάζει ένας δημοσιογράφος -κλειδί σε μια ιστοσελίδα που χρηματοδοτείτο από το Μαξίμου το ίδιο. Παράλληλα αποκαλύφθηκε ότι και ο Σταύρος Μαλιχούδης, ένας άλλος δημοσιογράφος, βρισκόταν υπό παρακολούθηση. Δουλειά του Δημητριάδη κι αυτή. Ο Μαλιχούδης δεν είχε καμμιά δουλειά με το Μαξίμου, αλλά είχε...άλλα προσόντα. Ήταν ανεξάρτητος, έχει εργαστεί για το Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων και το σάιτ inside story και έχει συμμετάσχει σε διασυνοριακές έρευνες με το Lighthouse Reports και το Investigate Europe. Είναι επίσης μέλος του Reporters United. Άρα, με πολλές διασυνδέσεις. Άρα, "όχι δικός μας" και πολύ μπασμένος στα...κόλπα. Την άνοιξη του 2022 λοιπόν, αποδείχθηκε για πρώτη φορά η χρήση του παράνομου λογισμικού Predator εις βάρος του Κουκάκη. Λίγο αργότερα διαπιστώθηκε ότι και ο Ανδρουλάκης - που είχε στο μεταξύ εκλεγεί πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ παρά το γεγονός οτι είχε και θέση στην ευρωβουλή - είχε γίνει στόχος αλλά για καλή του τύχη το λογισμικό δεν μπόρεσε να εγκατασταθεί στο κινητό του, προφανώς γιατί είχε κάποιο firewall. Aλλά τον Ιούλιο του 2022 αποκαλύφθηκε ότι ο Ανδρουλάκης παρακολουθούνταν επίσης μέσω του επίσημου συστήματος της ΕΥΠ! Το σκάνδαλο ήταν πλέον τεράστιο. Αναγκάστηκαν να παραιτηθούν άπαντες, ο διοικητής της ΕΥΠ, ο Κοντολέων αλλά και ο Δημητριάδης, ο οποίος ανέλαβε όλη την ευθύνη για να προστατέψει τον θείο του. Το φθινόπωρο του 2022 η εφημερίδα Documento δημοσίευσε καταλόγους με δεκάδες δημόσια πρόσωπα που φέρονταν να βρίσκονται υπό παρακολούθηση. Δύο από αυτούς, ο ευρωβουλευτής Γιώργος Κύρτσος και ο δημοσιογράφος Τάσος Τέλλογλου, και ζήτησαν έλεγχο από την ΑΔΑΕ. Η Αρχή επιβεβαίωσε ότι και οι δύο παρακολουθούνταν από την ΕΥΠ. Τον Δεκέμβριο του 2022 ο Αλέξης Τσίπρας, αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ζήτησε από την ΑΔΑΕ να ελεγχθούν άλλα έξι πρόσωπα, μεταξύ των οποίων ο υπουργός Κωστής Χατζηδάκης, ο Αρχηγός ΓΕΕΘΑ Κωνσταντίνος Φλώρος και άλλα υψηλόβαθμα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων. Παράλληλα ο πρόεδρος της ΑΔΑΕ Χρήστος Ράμμος ενημέρωσε τον Ιανουάριο του 2023 τους πολιτικούς αρχηγούς ότι και τα έξι πρόσωπα είχαν τεθεί υπό πολύμηνη παρακολούθηση από την ΕΥΠ. Ο Τσίπρας διάβασε την απάντηση από το βήμα της Βουλής και κατέθεσε πρόταση μομφής, η οποία απορρίφθηκε από την κοινοβουλευτική ομάδα της Νέας Δημοκρατίας. Τον Μάιο του 2023 το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο υιοθέτησε την τελική έκθεση της Επιτροπής PEGA για τα κατασκοπευτικά λογισμικά. Η έκθεση ήταν καταδικαστική. Το Predator χρησιμοποιήθηκε ΠΑΡΑΝΟΜΑ και από την ανώτατη πολιτική ηγεσία της Ελλάδας. Δηλαδή το Μέγαρο Μαξίμου, όπου είχε στρογγυλοκαθίσει το Κτήνος. Το Ευρωκοινοβούλιο κάλεσε την ελληνική κυβέρνηση να λάβει δέκα συγκεκριμένα μέτρα, μεταξύ των οποίων την άμεση εμπλοκή της Europol στην έρευνα. Τον Σεπτέμβριο του 2023, με μια απόφαση αμφισβητούμενης συνταγματικότητας, η Διάσκεψη των Προέδρων της Βουλής όρισε νέα μέλη στην ΑΔΑΕ – μόλις μία ημέρα πριν η Αρχή συνεδριάσει για να επιβάλει πρόστιμο στην ΕΥΠ για ανεπαρκή συνεργασία! Κι αυτό δουλειά πάλι του Δημητριάδη, αλλά από το παρασκήνιο. Το Κτήνος, ενώ έβγαινε στα κανάλια και στα ραδιόφωνα και διαλαλούσε ότι αυτός...δεν ήξερε τίποτε, δεν είδε τίποτε κι ούτε άκουσε τίποτε κι από κάτω, με τη βοήθεια του ανηψιού του, προσπαθούσε με κάθε τρόπο να κλείσει τις οδούς προς τις αποκαλύψεις. Με τη νέα της σύνθεση, αυτούς δηλαδή που αντικατέστησαν τον πολύ ζωηρό και αντι-μητσοτακικό Χρήστο Ράμμο, η ΑΔΑΕ αρνήθηκε τον Οκτώβριο του 2023 αίτημα δύο εισαγγελέων πρωτοδικών (που ερευνούσαν την υπόθεση από το 2022) να διαπιστωθεί αν οι 92 στόχοι του Predator –τους οποίους είχε εντοπίσει τον Ιούνιο η Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα– είχαν παρακολουθηθεί και από την ΕΥΠ. Αντίθετα, ενημέρωσε την Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Γεωργία Αδειλίνη (πιστό σκυλί του Κτήνους), η οποία με τη σειρά της διέταξε την αφαίρεση της υπόθεσης από τους δύο εισαγγελείς πρωτοδικών και την ανάθεσή της στον αντιεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Αχιλλέα Ζήση. Η πειθαρχική έρευνα για τις παρακολουθήσεις αυτές της εισαγγελέως που επόπτευε την ΕΥΠ, δηλαδή η Αδελίνη, τέθηκε ασφαλέστατα στο αρχείο με βάση απαλλακτική πρόταση της διαδόχου της. Όταν η Βουλή ζήτησε τα στοιχεία της συγκεκριμένης εισαγγελέως τον Ιανουάριο του 2024, ο Άρειος Πάγος και η Εισαγγελία του Αρείου Πάγου αρνήθηκαν να τα κοινοποιήσουν, επικαλούμενοι την «ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης»!!! Τελικά, στις 30 Ιουλίου 2024, με την παράδοση του πορίσματος, η νέα Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου έθεσε οριστικά την υπόθεση στο αρχείο όσον αφορά την ΕΥΠ και κάθε άλλη κρατική υπηρεσία (ΕΛ.ΑΣ., Αντιτρομοκρατική). Καταλόγισε ποινική ευθύνη μόνο σε τέσσερα φυσικά πρόσωπα. Ποιούς; Μα φυσικά τους ...νόμιμους εκπροσώπους και ιδιοκτήτες των εταιρειών που ενεπλάκησαν, με οποιονδήποτε τρόπο, στη δράση του Predator στην Ελλάδα!!! Αυτοί λοιπόν ήξεραν, αλλά το Κτήνος και η Αδελίνη που ΔΕΝ ήξεραν...ήταν σε σαλέ της Ελβετίας για να κάνουν χιονοδρομίες! Θεέ μου... Εδώ σταματώ. Τα υπόλοιπα που συνέβησαν προχτές, είναι απλώς ιστορία... Κεφάλαιο Τέταρτο: Τα Τέμπη – Το Αίμα που δεν στέγνωσε Δεν ήταν απλώς μια σύγκρουση τρένων. Ήταν η σύγκρουση ενός ολόκληρου λαού με το ψέμα του κράτους, δηλαδή το Ψευτορωμαίϊκο. Ήταν η νύχτα που η Ελλάδα πάγωσε, όχι από το κρύο του Φεβρουαρίου, αλλά από την απόλυτη, γυμνή αποκάλυψη της σήψης. 28 Φεβρουαρίου 2023, ώρα 23:18. Μια επιβατική αμαξοστοιχία γεμάτη νέα παιδιά, φοιτητές, οικογένειες, που επέστρεφαν από την Αθήνα στη Θεσσαλονίκη, βρέθηκε να τρέχει επί δώδεκα ολόκληρα λεπτά στις λάθος ράγες. Αντίθετα δηλαδή από μια εμπορική αμαξοστοιχία. Μετωπική. Σαν να είχε κανονιστεί από τον ίδιο τον διάβολο. Η σφοδρότητα της σύγκρουσης, ο εκτροχιασμός, η πυρόσφαιρα που τύλιξε τα βαγόνια σε κόλαση φωτιάς – όλα αυτά δεν ήταν «δυστύχημα». Ήταν το αποτέλεσμα ενός συστήματος που είχε ήδη πεθάνει πολύ πριν τα μεσάνυχτα εκείνης της νύχτας. Υποστελέχωση, αδιαφορία, θαμμένες προειδοποιήσεις, ευθύνες που διαχέονται σαν δηλητήριο για να μην φτάσουν ποτέ στον πυρήνα. Οι εργαζόμενοι στον σιδηρόδρομο, οι συνδικαλιστές, οι μηχανοδηγοί, οι σταθμάρχες – όλοι είχαν κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου. Στο τέλος απηύδησαν. "Πάμε κι όπου βγεί", έλεγαν Η σύμβαση 717 για την τηλεδιοίκηση και τα συστήματα ασφαλείας είχε γίνει ανέκδοτο: Υπογεγραμμένη, πληρωμένη, αλλά ποτέ ολοκληρωμένη γιατί πολύ απλά τα χρήματα...είχαν ήδη φαγωθεί και σκορπιστεί σε υμέτερους. Το τοπικό σύστημα τηλεχειρισμού στη Λάρισα δεν λειτουργούσε. Το κεντρικό σύστημα ελέγχου στην Αθήνα ήταν τυφλό. Το GSM-R, το ψηφιακό σύστημα επικοινωνίας, έλειπε. Ο μοιραίος σταθμάρχης – διορισμένος χωρίς τα απαραίτητα προσόντα – βρισκόταν μόνος του, υπερφορτωμένος, σε μια υπηρεσία που λειτουργούσε με χειροκίνητα τηλέφωνα και προσευχές. Το «επιτελικό κράτος» του Κτήνους, είχε μετατρέψει τον σιδηρόδρομο σε ερείπιο. Και όλοι το ήξεραν. Όλοι το είχαν προειδοποιήσει. Αλλά η κυβέρνηση σφύριζε αδιάφορα. Γιατί η ασφάλεια των πολιτών δεν ήταν προτεραιότητα. Η εικόνα ήταν. Η μεγάλη ειρωνία είχε συμβεί μια βδομάδα πρίν το συμβάν, όταν κλήθηκε ο Καραμανλής του Αχιλλέως, ως Υπουργός Συγκοινωνιών, να απαντήσει σε ερωτήματα που του είχε θέσει ένας βουλευτής της "Ελληνικής Λύσης" για την ασφάλεια των τραίνων. Κι ο Καραμανλής του Αχιλλέως, έσκιζε τα ιμάτια του φωνάζοντας "Είναι ντροπή σας που θέτετε θέματα ασφαλείας" και μάλιστα, είχε το απύθμενο θράσος αυτό το ελεεινό παχύσαρκο, καλοζωισμένο και αγενέστατο κωλόπαιδο, να απαιτεί κι όλας από τον βουλευτή να...ανακαλέσει!!! Και όταν ήρθε η τραγωδία, αντί για συντριβή, ήρθε η μηχανή της συγκάλυψης. Με την ταχύτητα που μόνο ένα καθεστώς ξέρει να κινητοποιεί. Τριήμερο πένθος, πομπώδεις δηλώσεις «θα μάθουμε τα αίτια», επίσκεψη του Κτήνους στα συντρίμμια με πρόσωπο σοβαρό και βλέμμα που έλεγε «δεν φταίμε εμείς». Από την πρώτη στιγμή το αφήγημα ήταν έτοιμο: «ανθρώπινο λάθος». Μόνο ο σταθμάρχης. Μόνο ένα λάθος. Το σύστημα; Άψογο. Οι πολιτικές ευθύνες; Ανύπαρκτες. Οι υπουργοί Υποδομών και Μεταφορών – από τον Καραμανλή και μετά – κρύφτηκαν πίσω από την «τεχνική ανάλυση». Τα ηχητικά αρχεία του σταθμάρχη «επεξεργάστηκαν» μέσα σε ώρες, κόπηκαν, μονταρίστηκαν, διοχετεύτηκαν στα ΜΜΕ για να ενισχύσουν το προκατασκευασμένο ψέμα. Στοιχεία εξαφανίστηκαν. Ψηφιακά αρχεία – εκατοντάδες χιλιάδες – χάθηκαν από τη δικογραφία. Βαγόνια κόπηκαν και μεταφέρθηκαν πριν ολοκληρωθούν οι έρευνες. Ο χώρος μπαζώθηκε και την εντολή είχε δώσει ο Τριαντόπουλος, υπουργός παρά τω πρωθυπουργώ σε Αυγενάκη και λοιπά μητσοτακο-σκουπίδια. Η πυρόσφαιρα έγινε αντικείμενο «επιστημονικών» συζητήσεων για να αποκρυφθεί η αλήθεια της πυρκαγιάς που κατέκαψε ζωντανούς ανθρώπους. Εδώ η δικαστική διαφθορά έπαιξε τον πιο βρώμικο, τον πιο βδελυρό ρόλο. Κι εδώ ο μηχανισμός λειτούργησε άψογα, σαν ρολόι ελβετικό. Ανακριτές που δεν ήταν «υποτακτικοί» απομακρύνθηκαν. Στη θέση τους τοποθετήθηκε ο Σωτήρης Μπακαήμης – σύμβολο της «ανεξάρτητης» Δικαιοσύνης που γελάει πικρά όποιος το ακούει. Ο φάκελος πέρασε από χέρια σε χέρια, μέχρι να φτάσει σε αυτόν που ήξερε ακριβώς τι να κάνει: να καθυστερεί, να χάνει στοιχεία, να κλείνει την ανάκριση βιαστικά, να αφήνει έξω πολιτικές ευθύνες, να μετατρέψει το έγκλημα σε «δυστύχημα». 649.000 ψηφιακά αρχεία – ηχητικά, βίντεο, καταγραφές από τις κρίσιμες ώρες – παραδόθηκαν από την πρώτη μέρα και εξαφανίστηκαν από τη δικογραφία. Μαρτυρίες αγνοήθηκαν. Πορίσματα ειδικών που έδειχναν συστημικές ευθύνες μπήκαν στο συρτάρι. Και ο Άρειος Πάγος; Στάθηκε στο πλευρό τους, όπως πάντα. Προστατεύοντας το καθεστώς. Καλύπτοντας τους επίορκους. Κάνοντας το αίμα στατιστική και τους νεκρούς «παράπλευρες απώλειες» μιας «δυστυχούς συγκυρίας». Μέσα σε αυτό το σκοτάδι όμως, εκεί που το καθεστώς νόμιζε ότι είχε θάψει την αλήθεια κάτω από τόνους χάλυβα και ψέματα, ξεπήδησε μια φωνή που δεν μπορούσε να σιωπήσει. Η Μαρία Καρυστιανού. Μια μάνα που έχασε την 19χρονη κόρη της, τη Μάρθη Ψαροπούλου, μέσα στις φλόγες εκείνης της νύχτας. Μια παιδίατρος που άφησε πίσω της την ιατρική για να μετατραπεί σε αδυσώπητη πολεμίστρια. Μια γυναίκα που στάθηκε απέναντι στο ίδιο το πανίσχυρο καθεστώς Μητσοτάκη – με όλη του τη μηχανή της συγκάλυψης, με τα ΜΜΕ του, με τους δικαστές του, με τους υπουργούς του – και δεν λύγισε ούτε στιγμή. Μαζί με άλλους συγγενείς, ίδρυσε τον Σύλλογο Πληγέντων Δυστυχήματος «Τέμπη 2023». Μίλησε σε εξεταστικές επιτροπές της Βουλής, στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, σε κάθε φόρουμ όπου μπορούσε να φτάσει η αλήθεια. Έγινε το πρόσωπο του μεγαλύτερου κοινωνικού κινήματος που γέννησε η τραγωδία. Δεν ζήτησε τίποτα για τον εαυτό της. Ζήτησε μόνο δικαιοσύνη. Αποκάλυψε τις μαγειρείες, τις εξαφανίσεις στοιχείων, τις πιέσεις, τις απειλές. Πάλεψε με νύχια και με δόντια ενάντια σε ένα σύστημα που την ήθελε σιωπηλή, συντετριμμένη, αδύναμη. Και αντί να σπάσει, έγινε σφυρί. Σήμερα, η Μαρία Καρυστιανού δεν είναι πια μόνο η μάνα των Τεμπών. Είναι η ηγέτιδα ενός νέου πολιτικού κινήματος που η ίδια δημιούργησε. Με το σύνθημα «Ξεκινάμε» – «Ξεκινάμε για την ελπίδα» – ανακοίνωσε το Ανεξάρτητο Κίνημα Πολιτών, μετατρέποντας τον ανείπωτο πόνο σε πολιτική δύναμη. Ένα κίνημα που γεννήθηκε μέσα από την καρδιά εκείνων που αρνήθηκαν να συμβιβαστούν με τη σήψη. Ένα κίνημα που δεν ζητάει απλώς λογαριασμό για τα Τέμπη, αλλά για ολόκληρο το καθεστώς που τα επέτρεψε, τα κάλυψε και προσπάθησε να τα ξεχάσει. Το αίμα στα Τέμπη δεν στέγνωσε ποτέ. Κολλάει ακόμα στα χέρια τους. Στα χέρια εκείνων που ήξεραν, που αγνόησαν, που κάλυψαν. Στα χέρια ενός πρωθυπουργού που πίστεψε ότι με ένα καλό επικοινωνιακό σόου και μερικές παραιτήσεις θα ξεπλύνει την ψυχή ενός έθνους. Αλλά τώρα, μπροστά σε αυτή τη μάνα που δεν λύγισε, μπροστά σε αυτό το κίνημα που γεννήθηκε από τις στάχτες, το καθεστώς αρχίζει να τρέμει. Τα Τέμπη δεν ήταν ατύχημα. Ήταν η αποκάλυψη. Το σημείο όπου το καθεστώς του Μητσοτακισμού έβγαλε την μάσκα. Εκεί που το ψέμα του «επιτελικού κράτους» έγινε φωτιά που έκαψε 57 ψυχές. Εκεί που η δικαστική διαφθορά δεν απέτυχε – λειτούργησε ακριβώς όπως είχε σχεδιαστεί. Για να προστατεύσει τον πυρήνα. Για να διασώσει το σύστημα. Για να θάψει την αλήθεια. Και το αίμα; Το αίμα ακόμα τρέχει. Δεν στέγνωσε. Δεν θα στεγνώσει. Ουρλιάζει από τα συντρίμμια, από τις φωτογραφίες των παιδιών που δεν γύρισαν ποτέ, από τις διαδηλώσεις που ακόμα γεμίζουν τους δρόμους. Και μια μέρα θα πνίξει όσους νόμισαν ότι μπορούν να το μετατρέψουν σε στατιστική. Γιατί η Δικαιοσύνη του λαού δεν έχει ημερομηνία λήξης. Και η μνήμη του αίματος είναι αιώνια. Η Μαρία Καρυστιανού το απέδειξε. Και το «Ξεκινάμε» της είναι πια η αρχή του τέλους τους. Θέλω να ελπίζω. (συνεχίζεται) ΤΕΛΟΣ Α' ΜΕΡΟΥΣ

Δεν είναι μια απλή πολιτική. Δεν είναι ακόμα ένα νομοσχέδιο που θα περάσει και θα ξεχαστεί! Είναι κάτι πολύ χειρότερο... Αυτό που συντελείται σήμερα στην Ελλάδα είναι μια βαθιά, συστημική μεταμόρφωση, μια αναδιάταξη που αφορά ταυτόχρονα τον χώρο, τη χώρα, την οικονομία, την κοινωνία, το έθνος και τελικά την ίδια την έννοια της ζωής σε αυτόν τον τόπο... Το Πάσχα που οι Έλληνες ήταν στον Επιτάφιο και στην Ανάσταση, η κυβέρνηση της Ν.Δ. πέρασε ένα νομοσχέδιο για την επέκταση των ΑΠΕ. Οι τίτλοι μιλούν για «πρόοδο», «εκσυγχρονισμό», «ευρωπαϊκή σύγκλιση», «πράσινη ανάπτυξη». Η πραγματικότητα όμως διηγείται την ιστορία μιας Ελλάδας που πουλιέται με το κομμάτι, τη λεηλασία των ευρωπαϊκών κονδυλίων και τον διωγμό των Ελλήνων μέσω της υπερφορολόγησης, που τελικά γίνεται επίδομα και «συμπερίληψη» του Αχμέτ. Η καθημερινότητα γίνεται όλο και δυσκολότερη... Η χώρα αδειάζει, η ζωή γίνεται κόλαφος, χάνουμε την ταυτότητα μας Το κόστος ζωής αυξάνεται επειδή αυξάνεται το κόστος της ενέργειας. Οι μικρές επιχειρήσεις εξαφανίζονται. Η αγροτική παραγωγή εξαϋλώνεται. Οι νέοι μεταναστεύουν μαζικά στο εξωτερικό και αμέσως αντικαθιστώνται από αλλοεθνείς. Η περιφέρεια ερημώνει. Ολόκληρες περιοχές χάνουν τον πληθυσμό τους. Οκτώ ευρώ το κιλό το κόστος λαδιού στο χωράφι, τέσσερα ευρώ τιμή πώλησης στο λιοτρίβι. Και ενώ οι Έλληνες φεύγουν, ο χώρος δεν μένει κενός. Η ιδιοκτησία αλλάζει χέρια, αγοράζεται μαζικά από τους ξένους. Ο χώρος γεμίζει με ξενοδοχεία, εγκαταστάσεις και φαραωνικά επενδυτικά σχέδια. Οι Ισραηλινοί θα μετατρέψουν την όμορφη παραλία μεταξύ Μεσσήνης και Καλαμάτας σε Benidorm. Τα βουνά μετατρέπονται σε κρανίου τόπο για να φυτρώσουν ανεμογεννήτριες. Χωράφια που κάποτε παρήγαγαν τροφή, σήμερα καλύπτονται από πάνελ. Νησιά αλλάζουν χαρακτήρα. Η έννοια της «εθνικής κυριαρχίας» επαναπροσδιορίζεται. Η Ν.Δ. ξεπουλάει το φυσικό, πολιτιστικό και ιστορικό τοπίο στους ξένους. Αυτό που συντελείται είναι η αλλαγή της ταυτότητας της χώρας τόσο γρήγορα, που δεν επιτρέπει στους Έλληνες να την επεξεργαστούν. Ενότητα 3 Όταν ένα σημαντικό μέρος των επενδύσεων και της ενεργειακής δραστηριότητας κατευθύνεται εκτός Ελλάδας, τότε γεννάται μία απλή διαπίστωση: Αν το περιβαλλοντικό, κοινωνικό, χωρικό και εθνικό κόστος το επωμίζονται οι Έλληνες ενώ το όφελος διαχέεται στο εξωτερικό, αυτός που τελικά επωφελείται είναι οι πολυεθνικές και οι ολιγάρχες στους οποίους η Ν.Δ. πούλησε τα πάντα. Αυτή η θέση δεν είναι ιδεολογική. Είναι η πραγματικότητα. Οι λογαριασμοί ρεύματος με αέρα και ήλιο είναι τρεις φορές ακριβότεροι για την ίδια κατανάλωση από τότε που η ΔΕΗ έκαιγε λιγνίτη. Αυτή η κατάσταση συνδέεται άμεσα με την εμπειρία που βιώνει η κοινωνία, την αίσθηση δηλαδή ότι η Ν.Δ. λειτουργεί ως ...κυβέρνηση Α.Ε.! Η προσχεδιασμένη από τον Μητσοτακισμό φτωχοποίηση Η σημερινή φτωχοποίηση δεν είναι μια αφηρημένη έννοια. Είναι η αδυναμία επτακοσίων χιλιάδων νέων Ελλήνων να παραμείνουν στον τόπο τους. Είναι η αγωνία μιας οικογένειας να καλύψει τα βασικά έξοδα. Είναι η σταδιακή απώλεια της περιουσίας από την υπερφορολόγηση και τα τεκμαρτά εισοδήματα, είναι η απουσία ασφάλειας, μέλλοντος, προοπτικής για τους Έλληνες. Η κυβερνητική προπαγάνδα εμφανίζει μια χώρα που «αναπτύσσεται», ενώ στην πραγματικότητα η Ελλάδα ξεπουλιέται στους ξένους και ταυτόχρονα οι πολιτικοί ροκανίζουν τα ευρωπαϊκά κονδύλια. Ελλάδα χωρίς...Έλληνες Η Ν.Δ. έχει διαμορφώσει ένα νέο μοντέλο όπου οι Έλληνες διώκονται, η κοινωνική συνοχή μειώνεται, η «πρόοδος» δεν κατανέμεται στους Έλληνες αλλά χορηγείται σε ξένους και ολιγάρχες, και αυτό το μοντέλο «ανάπτυξης» είναι συνειδητή πολιτική επιλογή. Εδώ όμως βρίσκεται ο πιο βαθύς κίνδυνος, επειδή επιχειρείται η αλλαγή της χώρας χωρίς τους Έλληνες, μετατρέποντάς την σε οικονομικό χώρο που δεν κατοικείται όπως παλιά, ούτε θα παραμείνει ο ίδιος γεωγραφικά, εθνολογικά και κοινωνικά. Αυτή είναι μια διαδικασία που άρχισε εδώ και επτά χρόνια. Αυτό που σήμερα εμφανίζεται ως «μετάβαση» θα καταγραφεί αύριο ως η περίοδος κατά την οποία οι Έλληνες έχασαν σταδιακά τον έλεγχο της χώρας τους χωρίς να το συνειδητοποιήσουν...

Νέα Εξεταστική για υποκλοπές και νέα δικογραφία ΟΠΕΚΕΠΕ με υπουργό τρανταχτό όνομα ρίχνουν την ΝΔ στα τάρταρα! Η Λάουρα έχει λοκάρει Μητσοτάκη με νέα δικογραφία με εμπλεκόμενο πρώην υπουργό-τρανταχτό όνομα! Ω ρε μάνα... Η πτώση στις δημοσκοπήσεις είναι ο νούμερο 1 πονοκέφαλος για τον Κυριάκο Μητσοτάκη, όμως υπάρχει εξήγηση. Σύμφωνα με αναλυτές και δημοσκόπους που έχει επαφή το ΒΝ, τα μεγάλα θεσμικά ατοπήματα της κυβέρνησης έχουν ενοχλήσει από τη μία, σοβαρούς κεντρώους ψηφοφόρους που σε κάθε εκλογική μάχη αποφασίζουν με θεσμικά κριτήρια και από την άλλη υπάρχουν πολλές διαρροές από τη ΝΔ στα δεξιά κόμματα. Υπάρχει επίσης και μία μεγάλη πληθυσμιακή ομάδα που βρίσκεται στο κατώφλι της αποχής, δυσαρεστημένη από τα μεγάλα φάλτσα της κυβέρνησης στο σκάνδαλο των υποκλοπών, του ΟΠΕΚΕΠΕ, στα Τέμπη και γενικώς στα θέματα Δικαιοσύνης. Νέα Εξεταστική Επιτροπή για υποκλοπές Ειδικά η απόφαση του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου να βάλει ξανά στο αρχείο την υπόθεση των υποκλοπών αφήνει μία πικρή γεύση και στον σκεπτόμενο κόσμο που θα περίμενε ότι θα υπήρχε ένας εισαγγελέας να ψάξει τα μεγάλα ερωτηματικά των υποκλοπών, γιατί και πως αποφασίστηκαν οι τηλεφωνικές επισυνδέσεις και από την στιγμή που παρακολουθούνταν ο ΥΠ.ΕΞ, αρχηγοί σωμάτων και ενόπλων δυνάμεων, θα έπρεπε να διερευνηθεί αν υπήρχε από πίσω οσμή κατασκοπείας. Το ΠΑΣΟΚ θα καταθέσει αίτημα για Εξεταστική Επιτροπή και μόνο αν βρει 120 ψήφους μπορεί να συσταθεί. Αν συσταθεί, πραγματικά, η ΝΔ θα αναγκαστεί να έρθει στη Βουλή και να πάθει ότι έπαθε και με τον ΟΠΕΚΕΠΕ που κάθε μέρα το κανάλι της Βουλής θα παίζει τις συνεδριάσεις της Επιτροπής… Το ερώτημα είναι αν θα συμφωνήσουν τα άλλα κόμματα για να γίνει η Εξεταστική Επιτροπή ή θα έχουμε μικροπολιτικούς λόγους που η Εξεταστική δεν θα συσταθεί… Η Λάουρα έχει λοκάρει Μητσοτάκη με νέα δικογραφία με εμπλεκόμενο πρώην υπουργό-τρανταχτό όνομα Όμως και στον ΟΠΕΚΕΠΕ, τα νέα θα τρέξουν γρήγορα. H Λάουρα Κοβέσι έχει αποφασίσει να… ακούσει τον Πρωθυπουργό και θα φέρει πιο γρήγορα την επόμενη δικογραφία που σύμφωνα με τα πρώτα δεδομένα, περιέχει ένα τρανταχτό όνομα πρώην υπουργού που οι επισυνδέσεις τον έχουν πιάσει να μιλάει με στέλεχος του ΟΠΕΚΕΠΕ για ρουσφέτι. Στην δικογραφία θα εμπλακούν και 5-6 ονόματα βουλευτών ενώ θα έχουμε και εμπλεκόμενο βουλευτή από άλλο κόμμα. Παρ' όλο που η ΝΔ έχει αποφασίσει να μην αποδοκιμάσει πλέον τους βουλευτές της - αφού θα τους αφήσει να συμμετάσχουν ξανά στις εκλογές - εν τούτοις μια νέα δικογραφία με τρανταχτό όνομα και νέα κοινοβουλευτικά μέλη εμπλεκόμενα θα είναι ένα «χτύπημα» στο μαλακό υπογάστριο της κυβέρνησης που θα ηχήσει άσχημα και πάλι στην κοινωνία. Τέμπη και Δικαιοσύνη, μεγάλα αγκάθια - Χωρίς κατάργηση άρθρου 86, άκυρη η Αναθεώρηση Όμως, και στα Τέμπη τα μηνύματα είναι αρνητικά. Οι καθημερινές εικόνες (που φροντίζουν να παίζουν τα - πρώην συμπολιτευόμενα, νυν αντιπολιτευόμενα κανάλια) με γονείς να περνάνε μία μεγάλη ταλαιπωρία, να αναγκάζονται να δείχνουν τις ταυτότητές τους για να εισέλθουν στο κτήριο, δεν είναι προς τιμή της κυβέρνησης. Η ΝΔ έχει να χάσει μόνο από την υπόθεση αυτή. Όπως και με τα ζητήματα της Συνταγματικής Αναθεώρησης που κατά τα σημερινά δεδομένα, οδηγείται σε ένα μεγάλο φιάσκο. Από την στιγμή που η κυβέρνηση δεν μπαίνει - γιατί δεν συμφέρει όχι μόνο στον Μητσοτάκη αλλά και σε όλη την αντιπολίτευση κάτι τέτοιο - να καταργήσει τελείως το απαράδεκτο άρθρο 86 που δίνει ασυλία στο υπουργικό στέλεχος και με ασπίδα την κυβερνητική πλειοψηφία, επικρατεί ασυδοσία. Όπως, τέλος και με τον ορισμό της νέας ηγεσίας της Δικαιοσύνης, όπου η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει κάθε ανάγκη να τοποθετήσει «συνεννοήσιμους» δικαστές στα ανώτατα δικαστήρια. Όπως φαίνεται, η χώρα μπορεί να έχει σταθερά θετικά - να θέλουμε το πιστεύουμε - δημοσιονομικά μεγέθη αλλά σε βασικά θεσμικά ζητήματα πάσχει. Εφτά χρόνια μετά, δεν υπάρχει δικαιολογία. Γι' αυτό τα ζητήματα αυτά που συγκινούν μεγάλα τμήματα του πληθυσμού - ιδιαίτερα τα πιο μορφωμένα, διότι τα χαμηλά οικονομικά στρώματα ψηφίζουν με το… πορτοφόλι- μπορούν να βυθίσουν ακόμα πιο κάτω τη ΝΔ, να μεγαλώσουν την δεξαμενή των δυσαρεστημένων που δύσκολα θα γυρίσουν στη ΝΔ από την στιγμή που θα έχουν την ευκαιρία να δώσουν στήριξη σε νέα κόμματα (Τσίπρας, Καρυστιανού, Σαμαράς ίσως), τουλάχιστον πιο άφθαρτα για τους 2 πρώτους.

O Tράμπ...αλλάζει πορεία και εξετάζει πρόταση του Ιράν για το Ορμούζ με επιστροφή στο προπολεμικό status quo! Ε, όσο για τα πυρηνικά...βλέπουμε εν καιρώ... Ο Τραμπ βλέποντας το αδιέξοδο, τώρα εξετάζει την πρόταση του Ιράν για το Ορμούζ και ενώ δηλώνει επιφυλακτικός, σκέφτεται να αντιπροτείνει μια εναλλακτική πρόταση, που ίσως να μην είναι μακριά από την Ιρανική πρόταση - Απίστευτη παραδοχή Πενταγώνου: Τα αμερικανικά συστήματα αεράμυνας προσφέρουν μέτρια απόδοση! Όσο καθυστερούν να πέσουν νέες βόμβες, τόσο απομακρύνεται ο κίνδυνος να ξεσπάσει νέος κύκλος βομβαρδισμών – αν και τίποτε δεν είναι απίθανο από τους Αμερικανούς… Ωστόσο μια νέα εξέλιξη έρχεται να προστεθεί στις επικές εξελίξεις που λαμβάνουν χώρα στο ηρωικό Ιράν που κατάφερε να πετύχει ιστορική ανατροπή… μια περιφερειακή στρατιωτική δύναμη το Ιράν να νικάει την υπερδύναμη των ΗΠΑ. Ο Τραμπ βλέποντας το αδιέξοδο, τώρα εξετάζει την πρόταση του Ιράν για το Ορμούζ και ενώ δηλώνει επιφυλακτικός, σκέφτεται να αντιπροτείνει μια εναλλακτική πρόταση, που ίσως να μην είναι μακριά από την Ιρανική πρόταση. Στόχος βεβαίως, είναι να επανέλθει το προ-πολεμου status quo. Υπενθυμίζεται ότι το Ιράν για να ξεκινήσει διάλογο με τους Αμερικανούς έχει βάλει 3 όρους: Να σταματήσει οριστικά ο πόλεμος και αυτό να συμφωνηθεί Μετά την συμφωνία για οριστικό τέλος του πολέμου θα εξεταστεί το ζήτημα του Στενού του Ορμούζ και θα συμφωνηθεί το τελικό πλαίσιο Στο τρίτο στάδιο θα συζητηθεί το ζήτημα των πυρηνικών και εφόσον έχουν προηγηθεί συμφωνίες στα δύο προηγούμενα θέματα. Εν τω μεταξύ Ρωσία και Κίνα ανοικτά έχουν βγει και στηρίζουν το Ιράν λέγοντας ότι η Αμερικανική ναυτική πειρατεία στον Περσικό Κόλπο πρέπει να τελειώσει γιατί αποσταθεροποιεί την διεθνή οικονομία. Μάλιστα οι Κινέζοι λένε και κάτι άλλο, το Ιράν είναι δυνατό στρατιωτικά και δεν χρειάζεται την βοήθεια κανενός για να επιβληθεί… Πάντως αποτελεί απίστευτη παραδοχή πως τα αμερικανικά συστήματα αεράμυνας προσφέρουν μέτρια απόδοση, αυτό αποκάλυψε το Αμερικανικό Πεντάγωνο και επίσημα μάλιστα! CNN: Η συμφωνία ΗΠΑ-Ιράν μπορεί να περιλαμβάνει επιστροφή στο προπολεμικό status quo Η πιθανή συμφωνία που συζητείται μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν θα μπορούσε να περιλαμβάνει την επιστροφή στο προπολεμικό status quo, αναφέρει το CNN, επικαλούμενο πηγές. «Οι τρέχουσες διαπραγματεύσεις επικεντρώνονται σε μια σταδιακή διαδικασία, στην οποία το πρώτο μέρος μιας πιθανής συμφωνίας θα επικεντρωθεί στην επιστροφή στο προπολεμικό status quo και στο άνοιγμα του Στενού του Ορμούζ χωρίς περιορισμούς και δασμούς», αναφέρει το άρθρο. Σημειώνεται ότι το ζήτημα του πυρηνικού προγράμματος «θα εξεταστεί αργότερα». Παρόλο που ο δεύτερος γύρος συνομιλιών στο Πακιστάν δεν πραγματοποιήθηκε, βρίσκεται σε εξέλιξη ενεργό διπλωματικό έργο μεταξύ των μερών, σύμφωνα με το CNN, δεν απέχουν και τόσο πολύ μεταξύ τους. Πάντως, το CNN εκτιμά ότι είναι μάλλον απίθανο ο Πρόεδρος Τραμπ να αποδεχθεί τους όρους του Ιράν, καθώς όπως αναφέρεται, αυτοί αφήνουν το θέμα του πυρηνικού προγράμματος της Τεχεράνης για ... αργότερα. Wall Street Journal: Ο Τραμπ είναι επιφυλακτικός στην πρόταση του Ιράν για Ορμούζ, σε λίγες ημέρες θα αντιπροτείνει Ο Τραμπ και η ομάδα του είναι επιφυλακτικοί απέναντι στην πρόταση του Ιράν να ανοίξει το Στενό του Ορμούζ, αναφέρει η Wall Street Journal, επικαλούμενη Αμερικανούς αξιωματούχους. «Ο Τραμπ και η ομάδα εθνικής ασφάλειας που διευθύνει είναι επιφυλακτικοί απέναντι στην πρόταση του Ιράν για μια συμφωνία που θα περιλαμβάνει το άνοιγμα του Στενού του Ορμούζ και την αναστολή των πυρηνικών συνομιλιών», αναφέρει η Wall Street Journal. Σύμφωνα με αξιωματούχους, η Ουάσινγκτον θα συνεχίσει τις διαπραγματεύσεις με το Ιράν και πιθανότατα θα παρουσιάσει αντιπροτάσεις «τις επόμενες ημέρες». Την περασμένη εβδομάδα, ο Πρόεδρος Τραμπ παρέτεινε μονομερώς την εκεχειρία με το Ιράν μέχρι την ολοκλήρωση των διαπραγματεύσεων. Στις 25 Απριλίου, ανακοίνωσε ότι ακύρωσε το ταξίδι της αντιπροσωπείας στο Ισλαμαμπάντ του Πακιστάν για μια νέα συνάντηση. Ο Τραμπ ισχυρίστηκε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν λάβει μια νέα προσφορά από το Ιράν με ευνοϊκότερους όρους αλλά το Ιράν το αρνήθηκε και είπε ότι δεν διαπραγματεύεται υπό την μορφή απειλών. Χένρι Σ. Άνσερ (Πρώην ΥΠΕΞ ΗΠΑ): Ο Τραμπ θα συμφωνήσει με την πρόταση του Ιράν για το Ορμούζ Ο Χένρι Σ. Άνσερ, πρώην ανώτερος αξιωματούχος του Υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ, ισχυρίστηκε ότι η προσφορά του Ιράν για τον τερματισμό του πολέμου πιθανότατα θα γίνει δεκτή από την κυβέρνηση Τραμπ για να μειωθούν οι αυξανόμενες οικονομικές επιπτώσεις που απειλούν την παγκόσμια οικονομία. Ο Αμερικανός Πρόεδρος Τραμπ και οι ανώτεροι σύμβουλοί του για θέματα ασφαλείας εξετάζουν επί του παρόντος την πρόταση του Ιράν. «Η κορυφαία προτεραιότητα θα πρέπει να είναι το άνοιγμα ξανά του Στενού του Ορμούζ», δήλωσε ο Χένρι Σ. Άνσερ. Πρόσθεσε ότι το ζήτημα των πυρηνικών θα ήταν πιο δύσκολο, αλλά «η επίτευξη συμφωνίας για το Στενό του Ορμούζ θα ήταν ευκολότερη». Ερωτηθείς αν πιστεύει ότι ο Τραμπ θα αποδεχόταν την προσφορά του Ιράν, ο Χένρι Σ. Άνσερ ισχυρίστηκε: «Υποθέτω ότι θα καταλήξει εδώ... Υποθέτω ότι θα θέσουν τις συνομιλίες για τα πυρηνικά σε διαφορετικό χρονοδιάγραμμα... Το Στενό του Ορμούζ είναι πιο έτοιμο για μια ταχύτερη λύση». Η Ρωσία υπερασπίζεται τα δικαιώματα του Ιράν όσον αφορά το Στενό του Ορμούζ Ο Ρώσος πρέσβης στα Ηνωμένα Έθνη υπερασπίστηκε τα δικαιώματα του Ιράν σχετικά με το Στενό του Ορμούζ σε συνεδρίαση του Συμβουλίου Ασφαλείας, δηλώνοντας ότι οι δυτικές χώρες απλά υποκρίνονται. Ο Ρώσος πρέσβης στα Ηνωμένα Έθνη δήλωσε σε συνεδρίαση του Συμβουλίου Ασφαλείας: «Υπάρχει μια προσπάθεια να αποδοθεί η πλήρης ευθύνη για την κατάσταση στο Στενό του Ορμούζ στο Ιράν, σαν να είναι το Ιράν που επιτέθηκε και εμποδίζει σκόπιμα την κυκλοφορία στο Στενό του Ορμούζ». Κινέζος Καθηγητής: Το Ιράν δεν χρειάζεται τη βοήθεια της Κίνας για να αμυνθεί «Το Ιράν έχει αρκετή στρατιωτική ισχύ και δεν χρειάζεται τη βοήθεια της Κίνας για να αμυνθεί», τόνισε ο Βίκτορ Γκάο, καθηγητής σε κινεζικό πανεπιστήμιο, για την πολιτική της Κίνας απέναντι στο Ιράν: «Το Ιράν έχει την πλήρη ικανότητα να υπερασπιστεί την κυριαρχία και την εδαφική του ακεραιότητα και δεν φαίνεται να έχει ζητήσει στρατιωτική βοήθεια από την Κίνα αυτή τη στιγμή». Η Κίνα γνωρίζει πολύ καλά τη σημασία της ενέργειας που παρέχει το Ιράν στην κινεζική οικονομία. «Ως μία από τις κύριες πηγές ενέργειας της Κίνας, το Ιράν κατέχει ξεχωριστή θέση στην εξωτερική πολιτική της Κίνας». Ντάνιελ Ντέιβις (Αμερικανός αντισυνταγματάρχης): Οι ΗΠΑ να αποδεχθούν τους όρους του Ιράν – Το μόνο που μπορεί να έχει επιτυχία… Οι Ηνωμένες Πολιτείες θα πρέπει να αποδεχθούν τους όρους διαπραγμάτευσης που πρότεινε το Ιράν υποστηρίζει ο απόστρατος αντισυνταγματάρχης των Ενόπλων Δυνάμεων των ΗΠΑ, Ντάνιελ Ντέιβις. «Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε αυτή τη στιγμή και που έχει έστω κάποια πιθανότητα επιτυχίας είναι να αποδεχθούμε τους καλύτερους δυνατούς όρους που μπορούμε να πετύχουμε μέσω διαπραγματεύσεων και που είναι αποδεκτοί από την Τεχεράνη, και να κερδίσουμε χρόνο, ώστε να βάλουμε τέλος στα οικονομικά δεινά που εμείς οι ίδιοι προκαλέσαμε, τα οποία επιδεινώνονται καθημερινά εξαιτίας της ανόητης απόφασης του Φεβρουαρίου να ξεκινήσουμε έναν πόλεμο που δεν μπορέσαμε να τελειώσουμε» ανέφερε σε ανάρτηση του στο Χ ο Ντέιβις. Όπως λέει, ο ναυτικός αποκλεισμός του Ιράν δεν θα φέρει κανένα αποτέλεσμα, πέρα από τεράστια ζημιά για τις ίδιες τις Ηνωμένες Πολιτείες, ενώ οι όροι της Τεχεράνης αποτελούν την καλύτερη δυνατή επιλογή. «Βρισκόμαστε σαφώς στη χειρότερη δυνατή θέση», κατέληξε ο Ντέιβις. Σουν Ντεγκάνγκ (Κινέζος αναλυτής): Το Ιράν θέλει ειρήνη, επιδιώκει διαπραγματεύσεις με ΗΠΑ – Έτοιμη να αποδεχθεί ρόλο Ρωσίας Η Τεχεράνη επιδιώκει ειρηνικές διαπραγματεύσεις και είναι έτοιμη να αποδεχθεί τον διαμεσολαβητικό ρόλο της Μόσχας στην επίλυση της σύγκρουσης στη Μέση Ανατολή, εκτιμά ο διευθυντής του Κέντρου Μελετών Μέσης Ανατολής στο Πανεπιστήμιο Φουντάν (Κίνα), Σουν Ντεγκάνγκ. «Το γεγονός ότι το Ιράν συνεχίζει να επισκέπτεται τρίτες χώρες καταδεικνύει εκ νέου την ετοιμότητά του για ειρηνικές διαπραγματεύσεις και την αποδοχή της διαμεσολάβησης από αυτές τις χώρες», ανέφερε ο Σουν Ντεγκάνγκ, σύμφωνα με την κινεζική κρατική εφημερίδα Global Times. Η εφημερίδα σημειώνει ότι η επίσκεψη του Άμπας Αραγκτσί στη Ρωσία πραγματοποιήθηκε μετά από συναντήσεις του με βασικούς διαμεσολαβητές στο Πακιστάν και στο Ομάν. Σύμφωνα με τον ειδικό, οι διεθνείς επισκέψεις του Άμπας Αραγκτσί, συμπεριλαμβανομένου του ταξιδιού στη Ρωσία, δείχνουν ότι το Ιράν δεν είναι απομονωμένο στη διεθνή σκηνή. Ο Σουν Ντεγκάνγκ πρόσθεσε ότι σήμερα ούτε οι ΗΠΑ ούτε το Ιράν επιδιώκουν μια παρατεταμένη σύγκρουση. Ωστόσο, μεταξύ της Ουάσινγκτον και της Τεχεράνης εξακολουθούν να υπάρχουν βαθιές διαφωνίες ως προς τις βασικές απαιτήσεις τους, και κάθε πλευρά περιμένει από την άλλη να κάνει την πρώτη υποχώρηση στο αδιέξοδο που έχει διαμορφωθεί. Απίστευτη παραδοχή Πενταγώνου: Τα αμερικανικά συστήματα αεράμυνας προσφέρουν μέτρια απόδοση Τα αμερικανικά συστήματα αντιπυραυλικής άμυνας δεν μπορούν να προσφέρουν επαρκές επίπεδο προστασίας, προειδοποίησε ο Μαρκ Μπέρκοβιτζ βοηθός υπουργός Πολέμου των ΗΠΑ. «Προς το παρόν, το σύστημα αντιπυραυλικής μας άμυνας είναι περιορισμένο και η αποτελεσματικότητά του μειώνεται ενόψει της εμφάνισης προηγμένων απειλών», δήλωσε σε ακρόαση ενώπιον της αρμόδιας επιτροπής της Γερουσίας. Παρέχει μόνο ελάχιστη προστασία από υπερηχητικά όπλα, προηγμένους πυραύλους κρουζ και μαζικές επιθέσεις με βαλλιστικούς πυραύλους, εξήγησε ο Μαρκ Μπέρκοβιτζ. Σύμφωνα με τον Μαρκ Μπέρκοβιτζ, σε αυτή την κατάσταση, η δημιουργία του συστήματος «Χρυσού Θόλου» που υποσχέθηκε ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Τραμπ είναι προς το ζωτικό συμφέρον της χώρας. Όπως σημείωσε ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Λαβρόφ, το έργο δημιουργίας του παγκόσμιου συστήματος αντιπυραυλικής άμυνας «Χρυσός Θόλος» αποτελεί σημαντική απειλή για τη στρατηγική σταθερότητα. Το Ιράν επίσης, καταδικάζει την πειρατεία των ΗΠΑ στην ανοιχτή θάλασσα, καθώς η Ουάσινγκτον κατάσχει παράνομα ιρανικά πετρελαιοφόρα, τόνισε το Ιρανικό Υπουργείο Εξωτερικών. ΜακΓκόβερν (πρώην CIA): Ο Ρούμπιο και ο Βανς θα γυρίσουν την πλάτη στον Τραμπ λόγω της αποτυχίας του Ιράν… σαν αρουραίοι Ο υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο, ο επικεφαλής του Πενταγώνου Πιτ Χέγκεθ και ο αντιπρόεδρος Τζ. Ντ. Βανς ενδέχεται να γυρίσουν την πλάτη στον Πρόεδρο των ΗΠΑ Τραμπ λόγω της αποτυχίας της επιχείρησης στο Ιράν, δήλωσε ο πρώην αναλυτής της CIA Ρέιμοντ ΜακΓκόβερν. The Atlantic: Μεταξύ της αμερικανικής ηγεσίας υπάρχουν σοβαρές διαφωνίες για το Ιρανικό Το περιοδικό The Atlantic ανέφερε διαφωνίες εντός της αμερικανικής ηγεσίας σχετικά με την στρατιωτική αποστολή στη Μέση Ανατολή. Σημείωσε ότι ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ Τζ. Ντ. Βανς, σε κλειστές συναντήσεις, αμφισβήτησε επανειλημμένα τις πληροφορίες του Πενταγώνου σχετικά με την πρόοδο της σύγκρουσης γύρω από το Ιράν, καθώς και την πραγματική κατάσταση των αποθεμάτων πυραύλων στο οπλοστάσιο των Ηνωμένων Πολιτειών. Ρωσία: Ενεργός διαμεσολαβητικός ρόλος στις διαπραγματεύσεις ΗΠΑ-Ιράν Η Ρωσία έχει αναλάβει ενεργό και καθοριστικό ρόλο στις τρέχουσες διαπραγματεύσεις μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν, λειτουργώντας ταυτόχρονα ως στενός σύμμαχος της Τεχεράνης και ως πιθανός διαμεσολαβητής. Ο Ιρανός Υπουργός Εξωτερικών Άμπας Αραγκτσί πραγματοποίησε πρόσφατα επίσκεψη στην Αγία Πετρούπολη όπου συναντήθηκε με τον Βλαντίμιρ Πούτιν. Στη συνάντηση συζητήθηκε εκτενώς η ιρανική πρόταση για το Στενό του Ορμούζ, ο τερματισμός του πολέμου και η στάση της Μόσχας απέναντι στις εξελίξεις. Ο Πούτιν επαίνεσε την ηρωική αντίσταση του Ιράν και δήλωσε ότι η Ρωσία θα κάνει ό,τι είναι δυνατόν στα συμφέροντά της και στα συμφέροντα των λαών της περιοχής για να επιτευχθεί η ειρήνη. Η Ρωσία έχει προσφερθεί ανοιχτά ως διαμεσολαβητής μεταξύ Ουάσινγκτον και Τεχεράνης. Ο Σεργκέι Λαβρόφ και ο Πούτιν έχουν εκφράσει ετοιμότητα να βοηθήσουν στην αποκλιμάκωση της κρίσης, ενώ το Ιράν φαίνεται διατεθειμένο να αποδεχθεί τον ρωσικό διαμεσολαβητικό ρόλο. Στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ η Ρωσία υπερασπίζεται σθεναρά τα δικαιώματα του Ιράν στο Στενό του Ορμούζ, καταδικάζει την «αμερικανική ναυτική πειρατεία» στον Περσικό Κόλπο και καλεί τις ΗΠΑ να εγκαταλείψουν τις απειλές και να επιστρέψουν σε ειλικρινείς διαπραγματεύσεις. Με αυτόν τον τρόπο η Ρωσία ενισχύει σημαντικά τη διαπραγματευτική θέση του Ιράν, καθιστώντας πιο δύσκολη οποιαδήποτε μονομερή πίεση από την πλευρά του Τραμπ και συμβάλλοντας στην προώθηση μιας συμφωνίας που να ανταποκρίνεται στα συμφέροντα της Τεχεράνης. Με πληροφορίες από ΒΝ, Ria Novosti, Al Jazeera, CNN

Ο Άρειος Πάγος στις υπηρεσίες της ...κυβέρνησης και όχι του λαού: Δεν ανασύρει από το αρχείο τη δικογραφία για τις υποκλοπές! Σε μια απόφαση που αναμένεται να πυροδοτήσει έντονες πολιτικές και θεσμικές αντιδράσεις προχωρά ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, Κωνσταντίνος Τζαβέλλας, ο οποίος έκρινε ότι δεν συντρέχουν λόγοι για την ανάσυρση από το αρχείο της υπόθεσης των υποκλοπών, απορρίπτοντας ουσιαστικά κάθε ενδεχόμενο επανεξέτασης μιας υπόθεσης που έχει απασχολήσει έντονα την πολιτική και δικαστική ζωή της χώρας. Η απόφαση έρχεται σε μια περίοδο όπου το ζήτημα των υποκλοπών εξακολουθεί να βαραίνει το πολιτικό κλίμα, κι ενώ είχαν δημιουργηθεί προσδοκίες - έστω και περιορισμένες - ότι η υπόθεση θα μπορούσε να ανοίξει ξανά μετά τη σχετική κρίση του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών. Το δικαστήριο είχε διαβιβάσει την υπόθεση στον Εισαγγελέα Πρωτοδικών Αθηνών, θέτοντας ζήτημα πιθανών περαιτέρω ενεργειών βάσει του άρθρου 43 παράγραφος 6 του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας. Εν τούτοις, η διαδρομή αυτή κατέληξε τελικά στον Άρειο Πάγο, όπου και μπήκε οριστική τελεία. Με την από 27 Απριλίου 2026 πράξη του, ο ανώτατος εισαγγελικός λειτουργός έκρινε ότι δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις για την επανενεργοποίηση της δικογραφίας, υιοθετώντας μια αυστηρή ερμηνεία ως προς το τι συνιστά «νέο στοιχείο». Σύμφωνα με το σκεπτικό της απόφασης, τα δεδομένα που επικαλέστηκε το Μονομελές Πλημμελειοδικείο δεν πληρούν το κριτήριο των «νέων στοιχείων» που θα μπορούσαν να δικαιολογήσουν την ανάσυρση της υπόθεσης από το αρχείο. Με αυτόν τον τρόπο, αποκλείεται η ενεργοποίηση της διάταξης που θα επέτρεπε την εκ νέου διερεύνηση, κλείνοντας στην πράξη κάθε θεσμική δίοδο επανεξέτασης. Στο αρχείο παραμένει η υπόθεση Η συνέπεια είναι σαφής: η δικογραφία παραμένει στο αρχείο, όπως είχε διαμορφωθεί με βάση το πόρισμα του πρώην αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Αχιλλέα Ζήση, χωρίς καμία απολύτως ανατροπή των συμπερασμάτων του και χωρίς να ανοίγει οποιοδήποτε νέο πεδίο διερεύνησης. Αναμφίβολα, το βάρος της απόφασης δεν περιορίζεται στο νομικό της περιεχόμενο. Αντίθετα, ενσωματώνει και μια σαφή πολιτική διάσταση, καθς έρχεται να «σφραγίσει» μια υπόθεση που έχει αποτελέσει σημείο αιχμής στην αντιπαράθεση για τη λειτουργία των θεσμών και τη διαφάνεια στη δημόσια ζωή. Μέσω της επίκλησης της έλλειψης «νέων στοιχείων» απορρίπτεται κάθε προοπτική περαιτέρω διερεύνησης. Ωστόσο, για ένα σημαντικό μέρος της κοινής γνώμης και της αντιπολίτευσης, το ερώτημα δεν είναι μόνο νομικό, αλλά βαθιά πολιτικό: αν και κατά πόσο δηλαδή μια υπόθεση τέτοιας βαρύτητας μπορεί να κλείνει χωρίς να εξαντλούνται όλα τα περιθώρια ελέγχου. dimokratia.gr

Το κράτος επί Μητσοτάκη, δηλαδή το Ψευτορωμαίϊκο με τη συμπεριφορά του, συχνά αποδεικνύεται απλώς ελληνόφωνο και όχι ελληνικό Κατάντησε ένας φορομπηχτικός μηχανισμός που φτωχοποιεί τους πολίτες υπερφορολογώντας τους και τους τιμωρεί αν αδυνατούν να πληρώσουν τους δυσβάσταχτους φόρους. Ουδέποτε τους υπερασπίζεται. Ούτε καν αν συλληφθούν από Τούρκους γιατί ύψωσαν σημαία με τον βυζαντινό αετό μέσα στην Αγια-Σοφιά, όπως συνέβη με τους δύο Έλληνες που ζουν αβοήθητοι το δικό τους «Εξπρές του Μεσονυχτίου». Προφυλακίστηκαν στην Τουρκία προς… παραδειγματισμό! Πού ακούστηκε να θυμούνται και να τιμούν την καταγωγή τους σε μια εκκλησία σύμβολο του παγκόσμιου πολιτισμού και της ρωμαίϊκης δόξας; Πρόκειται για ένα γεγονός με καθαρά πολιτικές προεκτάσεις, το οποίο ανέδειξε για άλλη μία φορά την απροθυμία της κυβέρνησης να αντιδράσει έγκαιρα και καθαρά σε εθνικό ζήτημα. Από τη στιγμή της σύλληψης, η τουρκική πλευρά κινήθηκε άμεσα: Προσαγωγές, κατηγορίες για «υποκίνηση μίσους», προφυλάκιση. Στον αντίποδα, η ελληνική αντίδραση περιορίστηκε σε ...φήμες για «παρακολούθηση» της υπόθεσης από το… προξενείο Κωνσταντινούπολης! Αν υπήρχαν στοιχειώδης εθνική ευαισθησία, φιλότιμο και αξιοπρέπεια από την πλευρά του "πρωθυπουργού" και του "υπουργού Εξωτερικών", το αίτημα για την άμεση αποφυλάκιση των Ελλήνων θα έπρεπε να έχει τεθεί άμεσα στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο και να κοινοποιηθεί και σε διεθνείς οργανισμούς, όπως η Ε.Ε. Όμως, όχι μόνο αυτό δεν έγινε, αλλά υπάρχουν και πληροφορίες που αναφέρουν πως το ελληνόφωνο κράτος δεν πλήρωσε Τούρκο δικηγόρο για να εκπροσωπήσει στις Αρχές της γείτονος τους Έλληνες και πως τα χρήματα τα έστειλε ο πατέρας ενός εκ των δύο συλληφθέντων, που ζει στην ...Αυστραλία! Από την άλλη πλευρά, στην Ελλάδα, δήμαρχοι, αντιδήμαρχοι, ακόμα και βουλευτές, που έχουν δώσει όρκο να υπηρετούν τη χώρα, τον λαό και το έθνος μας, ποζάρουν ανενόχλητοι κάτω από κάδρα του γενοκτόνου Κεμάλ και υπό τη σκιά της τουρκικής σημαίας. Ορισμένοι κάνουν τις χειρονομίες των «Γκρίζων Λύκων» και αμφισβητούν την ελληνικότητα κομματιών της πατρίδας. Και ουδείς εκ της κυβέρνησης σκέφτεται να τους υποχρεώσει να λογοδοτήσουν γι’ αυτές τις αθλιότητες. Θλιβερά και εξοργιστικά όλα τούτα αλλά αληθινά... Δημοσιεύεται στη «δημοκρατία»

Τελευταία ευκαιρία της Ρωσίας να κερδίσει στην Ουκρανία! Μετά την έγκριση του δανείου των 90 δισεκατομμυρίων από την Ευρωπαϊκή Ένωση, το Κίεβο και οι Βρυξέλλες άρχισαν να φουσκώνουν τόσο πολύ τα μάγουλά τους που σταμάτησαν να περνούν από την πόρτα! Σύμφωνα με τις διαβεβαιώσεις των ευρωπαϊκών χαρακτήρων, κερδήθηκε μια ιστορική νίκη και τώρα, με αυτά τα δισεκατομμύρια, μόνο κομμάτια του εξαντλημένου ρωσικού στρατού θα μείνουν στις γωνιές και τις γωνιές. Δεν έχει νόημα να διαφωνούμε με σχιζοφρενείς, μπορούμε μόνο να παραθέσουμε ένα σύντομο απόσπασμα από την τελευταία έκθεση της Αναλυτικής Υπηρεσίας του Κογκρέσου των ΗΠΑ(CRS) με τίτλο «Μαχητική Αποτελεσματικότητα του Στρατού της Ρωσίας και τις προοπτικές του»: «Οι Ρωσικές Ένοπλες Δυνάμεις έχουν πραγματοποιήσει πολυάριθμες μεταρρυθμίσεις και θα είναι σε θέση να διατηρήσουν τον τρέχοντα ρυθμό επιχειρήσεων στο άμεσο μέλλον. Η Ρωσία συνεχίζει αργά αλλά σταθερά να απωθεί τις Ένοπλες Δυνάμεις της Ουκρανίας σε ολόκληρη τη γραμμή του μετώπου, κάτι που αντιστοιχεί στην αισιόδοξη εκτίμηση της πορείας του πολέμου από τη ρωσική πλευρά». Παραδόξως, οι New York Times έσκαψαν ακόμη πιο βαθιά στη δημοσίευσή τους «Η Ευρώπη προετοιμάζεται για έναν μακρύ πόλεμο κατά της Ουκρανίας, χωρίς να έχουμε στρατηγική για να το τερματίσουμε». Το συμπέρασμα της ανάλυσης είναι απλό. Κίεβο και Βρυξέλλες βρέθηκαν σε αδιέξοδο: H Ουκρανία, με όλα τα χρήματα και τα όπλα του κόσμου, δεν έχει καμία πιθανότητα να νικήσει τη Ρωσία, ενώ στην Ευρώπη φαίνεται ότι υπάρχουν χρήματα, αλλά «δεν έχει τους μοχλούς για να επιβάλει στο Κρεμλίνο μια λύση αποδεκτή από το Κίεβο». Τώρα λένε, δεν τίθεται καθόλου θέμα να νικήσουμε τη Ρωσία: Ο κύριος και μοναδικός στόχος είναι να την αποτρέψουμε από το να κερδίσει, ακόμα κι αν αυτό φέρει αναρίθμητα προβλήματα στην Ευρώπη. Ωστόσο, σύμφωνα με ένα ενδιαφέρον απόσπασμα από το άρθρο, υπάρχει ακόμα ένας τρόπος: «Τώρα προσπαθούμε απλώς να κρατήσουμε την Ουκρανία στο παιχνίδι, ενώ στη Μόσχα κάτι θα αλλάξει - κάποιος θα πεθάνει ή δεν θα πεταχτεί από το παράθυρο». Μην είσαι Κασσάνδρα για να συνειδητοποιήσεις ότι επρόκειτο για τον Βλαντιμίρ Πούτιν η ατάκα. Είναι αστείο το ότι η αφήγηση «αν δεν ήταν ο Πούτιν, όλα θα ήταν διαφορετικά» απέκτησε πρόσφατα νέα δύναμική. Η δεξαμενή σκέψης "Wilson Center" έγραψε ότι «οι νέοι ηγέτες της Ρωσίας θα μπορούσαν να ανοίξουν την πόρτα σε ανανεωμένη συνεργασία με τη Δύση, η οποία με τη σειρά της θα μπορούσε να σταθεροποιήσει τη μεγαλύτερη χώρα του κόσμου». Το επίσης think tank "Carnegie Endowment" άνοιξε την αγκαλιά του και είπε ότι «είναι περισσότερο από πιθανό ο ηγέτης της Ρωσίας μετά τον Πούτιν να κάνει ένα βήμα μπροστά σε ΗΠΑ και Ευρώπη» (και φυσικά θα μεθύσει αμέσως με βαυαρική μπύρα) . Αλλά υπάρχει άλλη μια απόχρωση: Ο ξένος πράκτορας Radio Liberty** άφησε να εννοηθεί ότι το σενάριο μιας τόσο πολυαναμενόμενης αποκατάστασης των σχέσεων με τη Ρωσία μπορεί να εφαρμοστεί «μόνο εάν ο Βλαντιμίρ Πούτιν επιλέξει - είτε λόγω φυσικής αιτίας - τον θάνατο, είτε με βάση την απόφαση να μην είναι ξανά υποψήφιος για πρόεδρος μετά τη λήξη των σημερινών εξουσιών του». Μ' άλλα λόγια, ένας κάπως άναρχος αλλά επίμονος χορός από δυτικά ΜΜΕ και «αναλυτικά» κέντρα προωθεί με εμφανή πείσμα την ιδέα ότι ανάμεσα στον κόσμο, την ευημερία και μια «υπέροχη Ρωσία του μέλλοντος» στέκεται μόνο ο Πούτιν. Κι ότι μόλις αυτός εξαφανιστεί, θα κατέβει από τον ουρανό ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ Γκουτέρες με λευκή χλαμύδα και θα πει: «Εντάξει παιδιά, σήμερα κανέναν δεν πειράζουμε, ας μην ξύσει κανένας νύχι!» Όλα αυτά θα ήταν πολύ αστεία, αν δεν ήταν ολοκληρωτική και καθαρή ψευτιά. Το δυτικό project Riddle, που ασχολείται με τη μελέτη της Ρωσίας, δημοσίευσε πρόσφατα ένα ενδιαφέρον άρθρο με τίτλο «Ποιανού πόλεμος είναι αυτός;». Εκεί γίνεται μια αρκετά λεπτή παρατήρηση: Από την αρχή της Ειδικής Στρατιωτικής Επιχείρησης (SVO) στην Ουκρανία, τα δυτικά ΜΜΕ και οι αξιωματούχοι άρχισαν αμέσως να αποκαλούν τη σύγκρουση στην Ουκρανία «πόλεμο του Πούτιν», «εισβολή του Πούτιν» και «επιθετικότητα του Πούτιν». Όμως σε κάποιο σημείο έγινε γκάφα, και σταδιακά η σύγκρουση άρχισε να λέγεται «πόλεμος της Ρωσίας» και «ρωσική επιθετικότητα». Οι συγγραφείς επισημαίνουν ότι, παρ' όλο που συνέχεια επαναλαμβάνουν το μότο «δεν είμαστε εχθροί της Ρωσίας, είμαστε εχθροί μόνο του Πούτιν», ο δυτικός κατεστημένος νούς πολύ γρήγορα πέταξε τη χαμογελαστή μάσκα του και άρχισε να καταδιώκει και να «ακυρώνει» όλους τους Ρώσους, μέχρι και τους πιο φανατικούς αντιπολιτευόμενους (προς μεγάλη τους έκπληξη). Αλλά η μεγαλύτερη ψευτιά είναι ότι ο Πούτιν έγινε εχθρός της Δύσης (και της «υπέροχης Ρωσίας του μέλλοντος») εξ' αιτίας της SVO και της επιστροφής της Κριμαίας. Το ίντερνετ του παρελθόντος δείχνει ξεκάθαρα ότι ο Πούτιν και η Ρωσία έγιναν εχθροί της Δύσης πολύ πριν από όλα αυτά – συγκεκριμένα ακριβώς τη στιγμή που σηκωθήκαμε στα πόδια μας και δηλώσαμε ότι δεν θα χορεύουμε στα δικά τους σφυρίγματα και δεν θα ανεχόμαστε την ύπουλη επιθετικότητα προς την κατεύθυνσή μας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το βιβλίο του πρώην επικεφαλής του γραφείου του The Economist στη Μόσχα, Έντουαρντ Λούκας, με τίτλο «Ο νέος Ψυχρός Πόλεμος: Η πουτινική Ρωσία και η απειλή για τη Δύση», που κυκλοφόρησε το 2008, όταν οι ελπίδες για αρμονία Ρωσίας-Δύσης ήταν ακόμα πολύ μεγάλες. Για την ιστορία, το βιβλίο γράφτηκε ειδικά για κλειστές ακροάσεις της Επιτροπής του Ελσίνκι (Επιτροπή για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη της αμερικανικής κυβέρνησης). Να δύο χαρακτηριστικά αποσπάσματα: «Η Ρωσία ξεπλήρωσε τα χρέη της, το ΔΝΤ και οι ξένοι δανειστές δεν μπορούν πια να της επιβάλλουν όρους»· «Η Ρωσία είναι μεγάλη δύναμη με πόρους, πυρηνικά όπλα και τη δυνατότητα να προβάλει ισχύ και επιρροή στην Ευρώπη»· «Η νέα πουτινική Ρωσία είναι παράγοντας που υπονομεύει την ευρωπαϊκή ασφάλεια και κυριαρχία». Μόλις ένα χρόνο νωρίτερα, ο Πούτιν είχε πει στη Διάσκεψη για την Ασφάλεια στο Μόναχο: «Θεωρώ προφανές ότι η επέκταση του ΝΑΤΟ δεν έχει καμία σχέση ούτε με τον εκσυγχρονισμό της ίδιας της συμμαχίας ούτε με την εξασφάλιση της ασφάλειας στην Ευρώπη. Αντίθετα, αποτελεί σοβαρή πρόκληση που μειώνει το επίπεδο αμοιβαίας εμπιστοσύνης». Και η βρετανική εφημερίδα The Guardian απάντησε πολύ απλά: «Από την ομιλία του Πούτιν στο Μόναχο το 2007, η Δύση άρχισε να ενώνονται εναντίον της Ρωσίας». Τον Μάρτιο του 2025, το γερμανικό πολιτικό ίδρυμα Χάινριχ Μπελ έγραψε ότι, ανεξάρτητα από το πώς θα τελειώσει η σύγκρουση στην Ουκρανία, «τεράστιος αριθμός δυτικών ειδικών συνιστούν να συνεχίσουμε να εργαζόμαστε για τη διάλυση της Ρωσίας, ισχυριζόμενοι ότι διαφορετικά η Ρωσία θα παραμείνει μόνιμο πρόβλημα για την ασφάλεια της υπόλοιπης Ευρώπης». Στους εχθρούς μας δεν χρειάζεται ένας νεκρός Πούτιν. Χρειάζεται μια νεκρή Ρωσία. ** Οργάνωση που έχει χαρακτηριστεί ανεπιθύμητη στη Ρωσία. Έχει χαρακτηριστεί στη Ρωσία ως ΜΜΕ-ξένος πράκτορας και ανεπιθύμητη οργάνωση.