Search this site

Ποιος ανέλαβε την ευθύνη για την κατάρριψή του! Το τάνκερ της αμερικανικής Αεροπορίας καταρρίφθηκε στο Ιράκ... Το περιστατικό συνέβη «σε φιλικό εναέριο χώρο» κατά τη διάρκεια της επιχείρησης Epic Fury Η αμερικανική Κεντρική Διοίκηση (CENTCOM) ανακοίνωσε αργά την Πέμπτη την απώλεια ενός αεροσκάφους εναέριου ανεφοδιασμού KC-135 που ανήκει στην Αεροπορία των ΗΠΑ. Το περιστατικό συνέβη «σε φιλικό εναέριο χώρο», δηλαδή στο Ιράκ, κατά τη διάρκεια της επιχείρησης Epic Fury. Στο περιστατικό εμπλέκονται δύο αεροσκάφη. Το ένα αεροσκάφος συνετρίβη στο δυτικό Ιράκ, ενώ το δεύτερο προσγειώθηκε με ασφάλεια. Είναι η πρώτη απώλεια αεροσκάφους της κατηγορίας του, τουλάχιστον τα τελευταία 35 χρόνια για την USAF. Υπενθυμίζεται ότι οι ΗΠΑ έχουν χάσει τρία μαχητικά F-15 από φίλια πυρά πάνω από το Κουβέιτ κατά τις πρώτες ημέρες της επιχείρησης. Οι πιλότοι τους διασώθηκαν. Οργισμένοι...αμερικάνοι Οργή, αλλά σε ...συγκρατημένο πλαίσιο(!) επικρατεί στις ΗΠΑ, μετά την απώλεια τάνκερ της Αεροπορίας τους πάνω από το Ιράκ, σύμφωνα με δημοσιεύματα του αμερικανικού ηλεκτρονικού Τύπου. Η οργάνωση « Ισλαμική Αντίσταση στο Ιράκ », που αποτελεί ομπρέλα φιλοϊρανικών πολιτοφυλακών , υποστήριξε ότι ευθύνεται για την κατάρριψη του αμερικανικού αεροσκάφους KC-135 στο δυτικό Ιράκ. Σε ανακοίνωσή της ανέφερε ότι το αεροσκάφος καταρρίφθηκε στο πλαίσιο επιθέσεων εναντίον αμερικανικών δυνάμεων στην περιοχή. Ωστόσο από την πλευρά τους, άνθρωποι των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων που βρίσκονται στην περιοχή σημειώνουν ότι μέχρι στιγμής, οι συνθήκες της συντριβής παραμένουν υπό διερεύνηση. Παράλληλα, αναφέρουν ότι το περιστατικό φαίνεται να συνδέεται με συμβάν στον αέρα κατά τη διάρκεια αποστολής...

Το σενάριο που συζητείται έντονα, μετά και τη πολύκροτη συνέντευξη του Τάκερ Κάρλσον! Η Ιερουσαλήμ βρίσκεται ξανά στο επίκεντρο της διεθνούς συζήτησης. Το Όρος του Ναού, ένας από τους ιερότερους χώρους στον κόσμο, αποτελεί σημείο συνάντησης τριών μεγάλων θρησκειών. Ορισμένοι θρησκευτικοί κύκλοι στο Ισραήλ μιλούν για την προοπτική ανοικοδόμησης του λεγόμενου Τρίτου Ναού , γεγονός που θα μπορούσε να αλλάξει δραματικά τις ισορροπίες στη Μέση Ανατολή. Την ίδια στιγμή, στο ίδιο σημείο βρίσκεται το τέμενος Αλ-Άκσα , ένας από τους σημαντικότερους ιερούς χώρους του Ισλάμ , κάτι που καθιστά το θέμα εξαιρετικά ευαίσθητο σε θρησκευτικό και γεωπολιτικό επίπεδο. Στο βίντεο αυτό εξετάζουμε γ ιατί το Όρος του Ναού θεωρείται ένα από τα πιο εύφλεκτα σημεία του πλανήτη και γιατί η συζήτηση για τον Τρίτο Ναό προκαλεί τόσο έντονες αντιδράσεις διεθνώς. romioitispolis

Ο Πόλεμος των Ψεμάτων: Πώς Τεχεράνη, Ιερουσαλήμ και Ουάσιγκτον κατασκευάζουν μια ψεύτικη Ιστορία και τη κάνουν...σημαία. Θυμίζει τον αείμνηστο Χάρρυ Κλύνν όπου σατίριζε λέγοντας: "Εβγήκαν όλοι νικητές...και χάσαν όλοι οι άλλοι"! Στον πόλεμο του 21ου αιώνα, δηλαδή σε αυτόν που ζούμε ήδη ως Γ' Παγκόσμιο Πόλεμο, οι πύραυλοι δεν είναι το πιο επικίνδυνο όπλο. Το πιο επικίνδυνο όπλο είναι το ψέμα. Γιατί οι πύραυλοι καταστρέφουν πόλεις, αλλά η προπαγάνδα καταστρέφει την ίδια την αλήθεια. Και όταν η αλήθεια πέφτει στο πεδίο της μάχης, τότε οι αυτοκρατορίες αρχίζουν ήδη να χάνουν, ακόμη κι αν πιστεύουν ότι νικούν. Σαν Ιστορικός ο ίδιος, συχαίνομαι ένα πράγμα : Την ποδοπάτηση και αλλοίωση της Ιστορίας . Είτε αυτή είναι ...της μίας ημέρας, είτε των πέντε αιώνων. Δεν υπάρχει όμως μεγαλύτερη βεβήλωση της Ιστορίας από εκείνη που μετατρέπει το αίμα σε ...θρίαμβο και την επιβίωση σε ...«ιστορική συντριβή»! Ο πόλεμος, από τη φύση του, είναι ήδη τραγωδία. Όταν όμως η προπαγάνδα απλώνει πάνω του το πέπλο της, τότε η τραγωδία μετατρέπεται σε θέαμα . Και το θέαμα, όπως πάντα, υπηρετεί εκείνους που θέλουν να κρύψουν την πραγματικότητα πίσω από φωνές, πίσω από σημαίες και ...μεγαλοστομίες. Το κείμενο του ΒΝ που κυκλοφορεί ήδη στο διαδίκτυο, είναι ένα από αυτά. Ναί, η ιστοσελίδα αυτή είναι πράγματι μια καλή πηγή ειδήσεων, αλλά ώρες ώρες υπερβάλλει σε βαθμό που αγγίζει ή ξεπερνά τα όρια της υπερβολής. Και μιλώ για εκείνο το ..."καταιγιστικό μανιφέστο"(!) με τα ... «480 χτυπήματα που κατέστρεψαν το Ισραήλ» , την «τυφλωμένη αεράμυνα» , τον «ξεμεινάρη» Gerald Ford και την ... - μη χειρότερα - «υποχώρηση χιλιάδων Αμερικανών» – δεν είναι απλή υπερβολή ενός ανταποκριτή που παρασύρθηκε από τον ενθουσιασμό του. Είναι μια συνειδητή κατασκευή. Ένα αφήγημα γεννημένο μέσα στους διαδρόμους των μηχανισμών προπαγάνδας, όπου η πληροφορία δεν υπηρετεί την αλήθεια αλλά την εντύπωση . Και όμως, εδώ βρίσκεται το μεγάλο παράδοξο της εποχής μας. Η προπαγάνδα δεν έχει σημαία. Δεν έχει χρώμα. Δεν έχει πατρίδα. Δεν είναι αποκλειστικό όπλο της μιας πλευράς απέναντι στην άλλη. Η προπαγάνδα είναι η κοινή γλώσσα όλων των "αυτοκρατοριών", μικρών και μεγάλων. Έρχεται από την Τεχεράνη που μεταμφιέζει την αντοχή σε νίκη . Έρχεται από την Ιερουσαλήμ που παρουσιάζει κάθε χτύπημα ως «χειρουργικά ακριβές» . Έρχεται από την Ουάσιγκτον που μετράει «επιτυχίες» (χαχα) ενώ τα αποθέματα πυραύλων και η πολιτική της υπομονή εξαντλούνται. Και έτσι, μέσα στον θόρυβο των ανακοινώσεων και των τηλεοπτικών θριάμβων, η πραγματική Ιστορία θάβεται. Η Ιστορία κάτω από τα ...στρώματα Για να καταλάβει κανείς τι συμβαίνει πραγματικά, πρέπει να κάνει κάτι που ελάχιστοι κάνουν. Να σκάψει κάτω από τα στρώματα . Να αφαιρέσει τις λέξεις της προπαγάνδας όπως αφαιρεί ένας αρχαιολόγος τα στρώματα του χώματος. Γιατί η Ιστορία μοιάζει θα μπορούσε κανείς να πεί με ...περσικό χαλί! Στρώμα πάνω σε στρώμα. Εποχή πάνω σε εποχή. Και κάθε υπερβολή είναι μια τρύπα που ανοίγουμε εμείς οι ίδιοι στον καθρέφτη μας. Πρώτο στρώμα: Η δολοφονία του Χαμενεΐ Το πρώτο στρώμα αυτής της τραγικής αφήγησης είναι η δολοφονία του Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ. Ναι, συνέβη. Στις 28 Φεβρουαρίου του 2026, σε μια κοινή αμερικανοϊσραηλινή επιδρομή, ο ανώτατος ηγέτης του Ιράν σκοτώθηκε μαζί με στενούς συνεργάτες του. Η επιχείρηση έφερε το όνομα «Epic Fury» και αποτέλεσε το πρώτο μεγάλο πλήγμα σε έναν πόλεμο που ήδη έδειχνε τα δόντια του. Η είδηση επιβεβαιώθηκε από όλες τις πλευρές. Από την ίδια την Τεχεράνη μέχρι τα δυτικά μέσα ενημέρωσης. Και όμως, ακόμη και σε αυτή τη στιγμή της ωμής πραγματικότητας , η προπαγάνδα βρήκε τρόπο να εισχωρήσει. Η ιρανική πλευρά παρουσίασε την επιχείρηση αποκλειστικά ως «έγκλημα πολέμου» , αποσιωπώντας την ίδια τη λογική των πολέμων αλλαγής καθεστώτων που οι ίδιες οι μεγάλες δυνάμεις έχουν εφαρμόσει επί δεκαετίες . Η δυτική πλευρά, από την άλλη, μίλησε για «στρατηγική εξουδετέρωση απειλής», λες και η δολοφονία ενός αρχηγού κράτους είναι απλώς μια επιτυχής κίνηση σε μια σκακιέρα. Δηλαδή, μ' άλλα λόγια, αν ο Σάχης Παχλεβί δεν είχε διαφύγει τότε το 1979 και τον σκότωναν οι Ιρανοί, δεν θα ήταν έγκλημα πολέμου; Ε; Τι λεει λοιπόν το Ιράν; Για όνομα του Θεού! Και έτσι η πραγματικότητα εξαφανίστηκε. Γιατί η προπαγάνδα δεν ρωτάει ποτέ αν κάτι είναι ηθικό. Ρωτάει μόνο αν είναι χρήσιμο. Δεύτερο στρώμα: Η επιχείρηση «True Promise 4» Το δεύτερο στρώμα είναι η επιχείρηση που οι Ιρανοί ονόμασαν «True Promise 4» . Ήταν πραγματική. Ήταν σκληρή. Και ήταν αιματηρή. Το Ιράν εξαπέλυσε διαδοχικά κύματα πυραύλων. Μέχρι το τεσσαρακοστό κύμα και πέρα. Πύραυλοι Qadr, Emad, Kheibar-Shekan και οι υπερηχητικοί Fattah εκτοξεύθηκαν εναντίον στόχων στο Ισραήλ και σε βάσεις στον Κόλπο. Το τεσσαρακοστό κύμα χτύπησε περισσότερους από πενήντα στόχους. Το Τελ Αβίβ, την Ιερουσαλήμ, τη Χάιφα. Και εδώ η προπαγάνδα άρχισε να εργάζεται με τον πιο παλιό τρόπο της Ιστορίας: την υπερβολή. Το κείμενο που κυκλοφορεί μιλά για «480 έως 600 χτυπήματα που κατέστρεψαν το Ισραήλ». Μιλά για «τυφλωμένη αεράμυνα». Μιλά για «γονατισμένο κράτος». Η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Το Ισραήλ διαθέτει ένα από τα πιο πυκνά δίκτυα αντιπυραυλικής άμυνας στον κόσμο. Το Arrow, το David’s Sling και το Iron Dome λειτουργούν μαζί ως πολυεπίπεδη ασπίδα. Το σύστημα αναχαίτισε το 80 έως 90 τοις εκατό των πυραύλων. Οι ζημιές υπάρχουν. Η αναστάτωση υπάρχει. Αλλά το κράτος δεν κατέρρευσε. Οι νεκροί μέχρι σήμερα είναι δώδεκα. Δώδεκα άνθρωποι σε έναν πόλεμο πυραύλων. Δώδεκα ζωές που χάθηκαν. Και όμως, η προπαγάνδα και από τις δύο πλευρές μετατρέπει αυτόν τον πόλεμο φθοράς σε τηλεοπτικό θρίαμβο. Τρίτο στρώμα: Το σχολείο στο Mινάμπ Η τρίτη και πιο τραγική σελίδα είναι το σχολείο στο Mινάμπ. Εκεί όπου η πραγματικότητα δεν μπορεί να κρυφτεί. Μια βολή – πιθανότατα αμερικανική – έπληξε ένα σχολείο θηλέων. Κορίτσια δώδεκα έως δεκατεσσάρων ετών. Εκατόν εξήντα οκτώ έως εκατόν ογδόντα νεκρά παιδιά. Το γεγονός επιβεβαιώθηκε από όλες τις πλευρές. Αλλά και εδώ η προπαγάνδα έφτασε στο πιο σκοτεινό της σημείο. Η ιρανική πλευρά μίλησε για «μαζική δολοφονία» . Η δυτική πλευρά το χαρακτήρισε «παράπλευρη απώλεια» . Αλλά όταν το αίμα παιδιών μετατρέπεται σε επιχείρημα , τότε η Ιστορία κλείνει τα μάτια της από ντροπή... Τέταρτο στρώμα: Η φθορά της αμερικανικής μηχανής Το τέταρτο στρώμα αφορά την ίδια την Αμερική . Γιατί ο πόλεμος δεν καταναλώνει μόνο ανθρώπινες ζωές. Καταναλώνει και αποθέματα. Οι Ηνωμένες Πολιτείες αναγκάστηκαν να μεταφέρουν συστήματα THAAD και Patriot από τη Νότια Κορέα προς τη Μέση Ανατολή. Τα αποθέματα πυραύλων αναχαίτισης μειώνονται μετά από έντεκα ημέρες συνεχούς σύγκρουσης. Η Σεούλ βέβαια διαμαρτυρήθηκε, αλλά δεν μπορούσε να σταματήσει την απόφαση. Στα ιρανικά μέσα εμφανίστηκαν αναφορές για «κατεστραμμένα THAAD» . Στα αμερικανικά μέσα όμως, η μεταφορά παρουσιάστηκε ως ...απλή «ενίσχυση»! Η αλήθεια είναι πιο απλή ασφαλώς. Ο πόλεμος φθοράς καταναλώνει ακόμη και τις μεγαλύτερες στρατιωτικές μηχανές. Πέμπτο στρώμα: Ρωσία, Κίνα και οι μύθοι της εμπλοκής Το πέμπτο στρώμα αφορά τη Ρωσία και την Κίνα. Ναι, υπάρχει στήριξη από αυτούς, είναι αναμφισβήτητο και πάρα πολύ φυσικό. Και οι δύο αυτοί δεν θέλουν επ' ουδενί να νικήσει ο Αμερικάνος για πολλούς και ευνόητους λόγους. Και βοηθούν βεβαίως υποδόρια όπως μπορούν. Πληροφορίες από δορυφόρους, ανταλλακτικά, οικονομικές γραμμές κλπ. Αλλά η εικόνα που παρουσιάζεται – ότι πίσω δηλαδή από κάθε ιρανικό πύραυλο βρίσκεται μια ...ρωσική αεροδιαστημική δύναμη – είναι υπερβολή. Ε, όχι δα, έλεος! Δεν ειναι τόσο κορόϊδα τουλάχιστον οι Ρώσοι, να καρφωθούν. Το κάνουν μεν, αλλά...με πολύ ρέγουλο. Εξ' άλλου, το Ιράν διαθέτει δική του βιομηχανία όπλων . Έχει δικά του δίκτυα και δική του στρατηγική. Η προπαγάνδα όμως προτιμά να παρουσιάζει κάθε επιβίωση ως ... «νίκη κάποιου άλλου»! Έκτο στρώμα: Οι δηλώσεις Rezaei Το έκτο στρώμα είναι οι δηλώσεις του Moχσέν Rεζάι. Μίλησε για ...«ατελείωτους πυραύλους», για «τρία στάδια πολέμου», για «ΗΠΑ που δεν ελέγχουν το Ορμούζ»... Μόνο για παρακολουθήσεις των αμερικανών σε κάθε τους βήμα δε μας είπε! Οι δηλώσεις έγιναν. Αλλά η προπαγάνδα τις μετέτρεψε σε μύθο. Ο πόλεμος συνεχίζεται. Το Ιράν έχει δεχθεί πραγμτικά σοβαρά πλήγματα στις υποδομές του. Ουδέν αναμφισβήτητον τούτου. Οπότε... η μία υπερβολή γεννά την άλλη! Έβδομο στρώμα: Ο μύθος της «φυγής» Το έβδομο στρώμα αφορά το αεροπλανοφόρο Gerald R. Ford . Σύμφωνα με τα κείμενα προπαγάνδας, το πλοίο «ξέμεινε από πυρομαχικά» και «διέφυγε». Παραλίγο να γράψουν και ότι...τό 'βαλε και στα πόδια! Η πραγματικότητα βεβαίως είναι εντελώς διαφορετική. Το πλοίο παραμένει ενεργό μαζί με το Abraham Lincoln . Δεν υπάρχει λοιπόν μαζική υποχώρηση. Αυτό μόνο του έλειπε του Τράμπ για να τον κρεμάσουν οι νεοταξικές φυλλάδες στα μανταλάκια. Ο πόλεμος, είναι πόλεμος φθοράς κι αυτό πρέπει να γίνεται κατανοητό. Από όλους. Όγδοο στρώμα: Η γλώσσα του φανατισμού Το όγδοο στρώμα είναι ίσως το πιο επικίνδυνο από όλα. Δεν αφορά πυραύλους, στρατηγούς ή αεροπλανοφόρα. Αφορά την πλευρά που παίρνει ο καθένας και που για να πείσει, καταφεύγει σε ρητορικές απαράδεκτες. Σε αυτό το σημείο, η προπαγάνδα δεν προσπαθεί πλέον να πείσει. Προσπαθεί να φανατίσει . Η παρουσίαση του Ισραήλ ως ...«γονατισμένου» κράτους και η σύγκριση του Nετανιάχου με τον Χίτλερ, δεν αποτελούν πολιτική ανάλυση. Δεν είναι καν ιστορική κρίση. Δεν είναι καν πολεμική ρητορική με την κλασική έννοια. Είναι φθηνή δημαγωγία. Γιατί όταν κάθε εχθρός βαφτίζεται «Χίτλερ» ( μη ξεχνάμε ότι πριν από τρία χρόνια, «Χίτλερ» χαρακτήριζαν οι δυτικές νεοταξικές φυλλάδες τον Πούτιν όταν έκανε επέμβαση στην Ουκρανία υπερασπιζόμενος τη πατρίδα του ) τότε η Ιστορία παύει να είναι δάσκαλος και μετατρέπεται σε εργαλείο προπαγάνδας . Ο ναζισμός υπήρξε ένα μοναδικό ιστορικό φαινόμενο, με συγκεκριμένες συνθήκες, εγκλήματα και ιδεολογική δομή. Το γέννημα του δε, ο Νεο-Ναζισμός, ο οποίος μάλιστα επικρατεί στην Ουκρανία καθαρά, είναι...απόλυτα δεκτός από τους νεοταξίτες. Παράδοξο ε; Όχι, αν το δει κάποιος με τη σκιά της προπαγάνδας. Επομένως, η επιπόλαιη χρήση του ως πολιτικού χαρακτηρισμού, ασφαλώς και δεν εξηγεί τίποτε. Αντίθετα, αδειάζει την ίδια τη λέξη από το πραγματικό της νόημα . Και αυτό δεν είναι απλώς λάθος. Είναι επικίνδυνο. Γιατί τέτοιες συγκρίσεις δεν οδηγούν σε κατανόηση των γεγονότων. Δεν φωτίζουν την πραγματικότητα. Αντίθετα, την σκοτεινιάζουν ακόμη περισσότερο. Μετατρέπουν έναν γεωπολιτικό πόλεμο σε θρησκευτικό μίσος . Μετατρέπουν πολιτικές αποφάσεις σε απόλυτη ηθική καταδίκη . Και όταν η σύγκρουση παρουσιάζεται ως μάχη μεταξύ «δαιμόνων» και «αγγέλων», τότε κάθε συζήτηση παύει να έχει νόημα. Και εδώ αξίζει να θυμηθούμε κάτι που σκόπιμα ξεχνούν όσοι χρησιμοποιούν τέτοιες συγκρίσεις . Αν μια χώρα βρεθεί πραγματικά αντιμέτωπη με υπαρξιακή απειλή , θα χρησιμοποιήσει όλα τα μέσα που διαθέτει για να επιβιώσει . Αυτό δεν είναι ιδεολογία. Είναι ο σκληρός νόμος της Ιστορίας. Ας πάρουμε για παράδειγμα την Ελλάδα, τη πατρίδα μας. Μια χώρα που βρίσκεται ήδη περικυκλωμένη από γεωπολιτικές εντάσεις και ιστορικούς ανταγωνισμούς . Αν η Ελλάδα βρισκόταν μπροστά σε έναν άμεσο και υπαρξιακό κίνδυνο, αν απειλούνταν η ίδια της η ύπαρξη ως κράτους, ποιος μπορεί να αμφιβάλλει ότι ένας πραγματικά ισχυρός και αδέσμευτος ηγέτης δε θα χρησιμοποιούσε κάθε μέσο για να την υπερασπιστεί; Και τότε τι θα έλεγαν οι ίδιοι που σήμερα μοιράζουν εύκολους ιστορικούς χαρακτηρισμούς; Θα αποκαλούσαν και έναν Έλληνα ηγέτη «Χίτλερ» επειδή υπερασπίστηκε τη χώρα του; Ελάτε τώρα! Η Ιστορία δεν λειτουργεί με συνθήματα. Δεν λειτουργεί με ηθικές καρικατούρες. Γιατί όταν ο εχθρός παρουσιάζεται ως απόλυτο κακό, τότε κάθε μέσο θεωρείται δικαιολογημένο. Κάθε πράξη βαφτίζεται «δίκαιη» και κ άθε όριο καταρρέει. Κι αν κάποιοι θέλουν να χρησιμοποιούν τέτοιους χαρακτηρισμούς, ας κοιτάξουν πώς συμπεριφέρονται τα καθεστώτα με τους υπηκόους τους. Η άτυχη κοπέλα, φοιτήτρια, που σκοτώθηκε από τους Φρουρούς της Επανάστασης πριν δύο χρόνια επειδή δε φορούσε τη χιτζάμπ, πιστοποιεί το ποιοί είναι φασίστες και ποιοί όχι. Ένατο στρώμα: Το Ορμούζ Το ένατο στρώμα είναι το Στενό του Ορμούζ. Το Ιράν μπορεί να το κλείσει. Αλλά κάτι τέτοιο θα ήταν οικονομική αυτοκτονία. Οι χώρες του Κόλπου δεν εγκατέλειψαν τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η προπαγάνδα όμως προτιμά απλές εικόνες. Προδότες από τη μία. Αδύναμους από την άλλη. Δέκατο Στρώμα: Η μεγάλη απάτη Και έτσι φτάνουμε στη μεγάλη απάτη. Η προπαγάνδα παίρνει την πραγματικότητα και την βάφει με χρώματα θριάμβου. Το Ιράν αντέχει . Αλλά δεν κατέστρεψε κανέναν. Το Ισραήλ αντεπιτίθεται. Αλλά δεν νίκησε. Οι Ηνωμένες Πολιτείες παραμένουν παρούσες . Αλλά ο πόλεμος φθοράς τις εξαντλεί. Αυτό ακριβώς συμβαίνει μέχρι στιγμής και τίποτε άλλο. Και ασφαλώς η Ιστορία γράφεται με αίμα, όχι με κεφαλαία γράμματα σε ιστοσελίδες. Εν κατακλείδι Και κάπου εδώ, μέσα σε αυτό το πέπλο των ανακοινώσεων, των θριάμβων και των τηλεοπτικών πανηγυρισμών, αποκαλύπτεται η πιο επικίνδυνη διάσταση του σύγχρονου πολέμου. Δεν είναι μόνο οι πύραυλοι. Δεν είναι μόνο τα drones. Είναι η μάχη για την ίδια την πραγματικότητα. Γιατί οι αυτοκρατορίες του 21ου αιώνα δεν πολεμούν μόνο στο έδαφος, στη θάλασσα ή στον ουρανό. Πολεμούν μέσα στο μυαλό των ανθρώπων. Και εκεί η προπαγάνδα είναι το πιο αποτελεσματικό τους όπλο. Το Ιράν φωνάζει ότι κατέρριψε την αμερικανική παντοδυναμία. Μπούρδες. Το Ισραήλ διακηρύσσει ότι διατηρεί απόλυτο έλεγχο. Μπούρδες στο τετράγωνο. Η Ουάσιγκτον μιλά για «διαχειρίσιμη σύγκρουση». Αυτό κι αν είναι μπούρδες. Και όμως, πίσω από όλες αυτές τις λέξεις υπάρχει μια αλήθεια που καμία πλευρά δεν θέλει να παραδεχτεί. Ο πόλεμος φθοράς δεν έχει νικητές κύριοι. Έχει μόνο επιζώντες. Οι αυτοκρατορίες δεν καταρρέουν πάντα από μια μεγάλη ήττα. Πιο συχνά καταρρέουν αργά, όταν αρχίζουν να πιστεύουν τα δικά τους ψέματα. Όταν οι στρατηγοί τους διαβάζουν τα δελτία Τύπου τους και τα περνούν για πραγματικότητα ή ακόμη χειρότερα, οταν οι κοινωνίες τους τρέφονται με αφηγήματα αντί για αλήθεια . Η Ιστορία έχει δει αυτή την παράσταση πολλές φορές. Τη γνώρισε η Ρώμη όταν νόμιζε ότι ο κόσμος της ανήκει . Τη γνώρισε η Βρετανική Αυτοκρατορία όταν πίστευε ότι ο ήλιος δεν δύει ποτέ πάνω της. Τη γνώρισε η Σοβιετική Ένωση όταν τα ψέματα της προπαγάνδας της έγιναν πιο δυνατά από την πραγματικότητα. Γιατί στο τέλος η Ιστορία είναι πάντα πιο ισχυρή από την προπαγάνδα . Πιο υπομονετική από τους στρατηγούς. Πιο αδυσώπητη από τους πολιτικούς. Η Ιστορία δεν γράφεται με τις ανακοινώσεις του IRGC. Δεν γράφεται με τα δελτία Τύπου του Πενταγώνου. Δεν γράφεται καν με τις δηλώσεις των κυβερνήσεων. Γράφεται με τον χρόνο. Και ο χρόνος, όσο κι αν καθυστερεί, κάνει πάντα το ίδιο πράγμα. Σηκώνει το πέπλο. Και τότε, πίσω από τα μεγάλα λόγια και τα θριαμβευτικά πρωτοσέλιδα, μένει μόνο αυτό που υπήρχε από την αρχή. Η γυμνή αλήθεια της Ιστορίας. Και εκείνη δεν ανήκει σε καμία αυτοκρατορία κύριοι του ΒΝ. Δεν υπακούει σε κανένα καθεστώς. Δεν φοβάται καμία προπαγάνδα. Ανήκει μόνο σε όσους έχουν το θάρρος να τη δουν. Πύρινος Λόγιος sergioschrys@outlook.com

Πώς οι ισχυροί καταβροχθίζουν τα τελευταία αποθέματα νομιμότητας Από τη Βενεζουέλα μέχρι τη Γάζα, η επιλεκτική εφαρμογή του διεθνούς δικαίου από ισχυρά κράτη διαλύει την τάξη πραγμάτων που θεμελιώθηκε μετά από το 1945... Από τα πολιτικώς ταραγμένα ύδατα της Βενεζουέλας μέχρι τα φλεγόμενα ερείπια της Γάζας, η παγκόσμια κοινότητα γίνεται καθημερινά μάρτυρας μιας εξαιρετικά επικίνδυνης τάσης : Tης επιλεκτικής, «α λα καρτ» εφαρμογής του διεθνούς δικαίου. Τα ισχυρότερα κράτη του πλανήτη συμπράττουν σ’ ένα καταστροφικό έργο: αποστραγγίζουν τη διεθνή τάξη πραγμάτων -η οποία εγκαθιδρύθηκε με τόσο κόπο και αίμα μετά το τέλος του Β´ Παγκοσμίου Πολέμου το 1945- από τα εναπομείναντα αποθέματα της ηθικής της υπόστασης, υποστηρίζουν σε άρθρο τους στο Social Europe οι Lina Lorenzoni-Escobar, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Διεθνούς Οικονομικού Δικαίου στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου EAFIT (Μεντεγίν, Κολομβία), και ο Kevin Crow, Αναπληρωτής Καθηγητής Διεθνούς Δικαίου και Φιλοσοφίας στο Asia School of Business (Κουάλα Λουμπούρ, Μαλαισία). Σε αντίθεση με τα εθνικά νομικά συστήματα, τα οποία απολαμβάνουν την προστασία και την ισχύ της κρατικής δομής , το διεθνές δίκαιο δεν διέθετε ποτέ κάποια παγκόσμια δύναμη αστυνόμευσης που να επιβάλλει αυστηρά τους κανόνες του .  Ανέκαθεν στηριζόταν πολύ περισσότερο στην πίστη παρά στην ωμή βία , προσθέτουν οι δυο καθηγητές. Σύμφωνα, λοιπόν, με τους Escobar και Crow: Η επιρροή, το κύρος και η αποτελεσματικότητά του εξαρτώνται απόλυτα από την προθυμία των κυρίαρχων κρατών να πιστέψουν σε αυτό και να συμμορφωθούν οικειοθελώς με τους κοινούς κανόνες συμβίωσης. Σήμερα, όμως, αυτή η θεμελιώδης πίστη κλονίζεται συθέμελα . Ο Φρίντριχ Νίτσε είχε προειδοποιήσει κάποτε, με τη γνωστή του οξυδέρκεια, ότι μια ηθική τάξη δεν πεθαίνει όταν δέχεται επίθεση από έξωθεν εχθρούς· πεθαίνει όταν χάνει τη νομιμοποίησή της στα μάτια των ίδιων των πιστών της. Το διεθνές δίκαιο βρίσκεται σήμερα ακριβώς σε αυτό το κρίσιμο σταυροδρόμι, αντιμέτωπο με μια βαθιά και υπαρξιακή κρίση πίστης. Αν η πλειοψηφία των χωρών καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η περίφημη «διεθνής τάξη που βασίζεται σε κανόνες» δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα εύσχημο εργαλείο επιβολής ισχύος -και όχι ένας θεσμικός μηχανισμός περιορισμού της- τότε το αποτέλεσμα δεν θα είναι απλώς μια άμεση, εν μία νυκτί αναρχία. Ενδεχομένως θα είναι κάτι πολύ χειρότερο: Eνα κυνικό, άδειο κέλυφος. Θα βλέπουμε διεθνείς συνθήκες να υπογράφονται και διεθνή δικαστήρια να συνεχίζουν να εδρεύουν σε πολυτελή μέγαρα , που όμως θα στερούνται απολύτως κάθε ίχνους ηθικής εξουσίας, σεβασμού και πρακτικής αξίας. Το βασικό πρόβλημα δεν εντοπίζεται απλώς στο γεγονός ότι κάποιο ισχυρό κράτος αποφάσισε, σε μια δεδομένη στιγμή, να παραβιάσει τους κανόνες. Αυτό που έχει πραγματικά σημασία είναι ότι οι πρόσφατες γεωπολιτικές κρίσεις έφεραν στο φως ένα βαθιά ριζωμένο, συστημικό μοτίβο επιλεκτικού σεβασμού προς τη νομιμότητα. Πρόκειται για μια παθογένεια που μοιράζονται εξίσου ο Παγκόσμιος Βορράς και ο Παγκόσμιος Νότος, η οποία διαβρώνει σαν οξύ την ίδια την αξιοπιστία του συστήματος. Από τη μία πλευρά, οι δυτικές κυβερνήσεις συχνά καθαγιάζουν με τη ρητορική τους το διεθνές δίκαιο, υψώνοντας με στόμφο το δάχτυλο στους παραβάτες, μέχρι τη στιγμή που οι κανόνες αυτοί αρχίζουν να περιορίζουν τα δικά τους γεωπολιτικά, στρατηγικά ή οικονομικά συμφέροντα. Από την άλλη πλευρά, οι ηγέτες του Παγκόσμιου Νότου καταδικάζουν -ορθότατα- αυτήν τη δυτική υποκρισία . Ωστόσο, την ίδια ακριβώς στιγμή, πέφτουν και οι ίδιοι στην ίδια παγίδα, εφαρμόζοντας τις δικές τους κυνικές πρακτικές: προστατεύουν τους συμμάχους τους ή τις ίδιες τους τις κυβερνήσεις από την ενοχλητική λογοδοσία, όποτε αυτό κρίνεται πολιτικά ή οικονομικά άβολο. Αυτά τα εξόφθαλμα διπλά πρότυπα απειλούν ν’ αδειάσουν το διεθνές δίκαιο, μετατρέποντάς το σε μια απλή βιτρίνα: Mια υποτιθέμενη «τάξη βασισμένη σε κανόνες» , όπου οι κανόνες λυγίζουν, τεντώνονται ή σπάνε, ανάλογα αποκλειστικά και μόνο με το ποιος είναι ο παραβάτης και ποιος ο στενός του σύμμαχος. Αυτή η διαρκής υποκρισία τροφοδοτεί μια εξαιρετικά επικίνδυνη, ανεπανόρθωτη κατάρρευση της αξιοπιστίας των διεθνών θεσμών. Πρέπει να λάβουμε σοβαρά υπ’ όψιν μας το εξής αμείλικτο ερώτημα: Αν οι διεθνείς κανόνες επιβάλλονται με αυστηρότητα και η παγκόσμια οργή αναφλέγεται όταν τα τανκς μιας χώρας διασχίζουν τα σύνορα μιας άλλης, αλλά τηρείται σιγή ιχθύος όταν ένας δικτάτορας σφαγιάζει αλύπητα τον ίδιο του τον λαό, τι μήνυμα περνάμε στην ανθρωπότητα; Το μήνυμα είναι σαφές και αποκαρδιωτικό . Υποδηλώνει ότι το παγκόσμιο σύστημα εξακολουθεί να νοιάζεται πρωτίστως για τα προνόμια των κρατών και το απαραβίαστο των συνόρων, παρά για την ίδια την αξιοπρέπεια, την ασφάλεια και τη ζωή των ανθρώπινων όντων. Αυτή η εντύπωση έχει ήδη εδραιωθεί βαθιά στην παγκόσμια κοινή γνώμη , οδηγώντας με μαθηματική ακρίβεια σε έναν επικίνδυνο μηδενισμό γύρω από τις διεθνείς νόρμες. Καθώς η συμμόρφωση με το διεθνές δίκαιο αρχίζει να αντιμετωπίζεται ολοένα και περισσότερο ως κάτι το ιδιότροπο, προαιρετικό ή καθαρά επιλεκτικό , όλο και λιγότεροι δρώντες στη διεθνή σκακιέρα νιώθουν την ηθική ή νομική υποχρέωση να το τιμήσουν. Βρισκόμαστε στα πρόθυρα μιας εφιαλτικής καθοδικής σπείρας , όπου το δίκαιο υποβιβάζεται σε ένα απλό, κακοπαιγμένο θέατρο της «Realpolitik» . Και όταν το «κράτος δικαίου» αρχίζει να φαντάζει ως μια παραίσθηση των αποκομμένων ελίτ -ως ένα ψυχρό πολιτικό εργαλείο μάλλον παρά ως μια κοινή, ιερή δέσμευση- οι απλοί πολίτες θα στραφούν αναπόφευκτα προς οποιονδήποτε δημαγωγό υπόσχεται να «λύσει το πρόβλημα» . Ακόμα κι αν αυτός ο σωτήρας είναι ένας αυταρχικός ηγέτης που υπόσχεται διακυβέρνηση με σιδηρά, όντας έτοιμος να κατακρεουργήσει τους συνταγματικούς κανόνες . Σε αυτή τη δυστοπία, η νομιμοποίηση μετατοπίζεται βίαια από τις κοινές ανθρώπινες αξίες στην ωμή, κυνική αποτελεσματικότητα. Για να μπορέσει να αποκατασταθεί η χαμένη πίστη στο διεθνές δίκαιο, απαιτείται τουλάχιστον μια ριζική, συστημική διόρθωση πορείας. Είναι απολύτως σαφές ότι η εθνική κυριαρχία πρέπει να παραμείνει μια ισχυρή και απαραβίαστη ασπίδα απέναντι στην έξωθεν επιθετικότητα. Σε καμία περίπτωση, όμως, δεν μπορεί να λειτουργεί πλέον ως απόλυτη ασπίδα συγκάλυψης για καταχρήσεις και θηριωδίες που σοκάρουν την ανθρώπινη συνείδηση. Η θεμελιώδης αυτή συμφωνία της διεθνούς κοινότητας χρειάζεται άμεση επαναβαθμονόμηση. Η προστασία των άμαχων πληθυσμών από μαζικές σφαγές πρέπει να αποκτήσει στο εξής ακριβώς το ίδιο ειδικό βάρος με την προστασία των γεωγραφικών συνόρων. Όχι άλλες «στρατηγικές εξαιρέσεις» Θεωρητικά, στα χαρτιά, όλα τα κράτη του πλανήτη -στον Βορρά και στον Νότο- έχουν ήδη προσυπογράψει αυτήν τη θεμελιώδη αρχή. Ήρθε επιτέλους η ώρα να ανταποκριθούν σε αυτήν, καθώς και στην σκληρή πραγματικότητα. Πρακτικά τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ουσιαστική ενίσχυση παγκόσμιων και περιφερειακών μηχανισμών που θα καθιστούν όλους τους δρώντες αυστηρά υπόλογους για τα εγκλήματά τους – και όχι μόνο τους ηττημένους των πολέμων ή τους εκάστοτε «παρίες» της διεθνούς κοινότητας. Σημαίνει ότι ο Παγκόσμιος Νότος πρέπει επιτέλους να δώσει ουσιαστική προσοχή στα δικά του δόγματα περί δημοκρατικής αλληλεγγύης, αντί να υποκύπτει στην εύκολη δικαιολογία της «μη παρέμβασης» την ώρα που ο λαός μιας γειτονικής χώρας αιμορραγεί μέχρι θανάτου. Αντίστοιχα, σημαίνει ότι οι ισχυρές δυτικές δυνάμεις οφείλουν να εφαρμόζουν τα ίδια ακριβώς αυστηρά νομικά και ηθικά μέτρα στους στενούς τους συμμάχους όπως και στους ορκισμένους αντιπάλους τους . Δεν χωρούν πλέον άλλες «στρατηγικές εξαιρέσεις» όταν είναι ένας βολικός φίλος αυτός που διαπράττει ανείπωτα εγκλήματα. Τελικά, η πραγματική αποκατάσταση του διεθνούς δικαίου σημαίνει επιστροφή στις ρίζες και τον αρχικό του σκοπό: Nα δοθεί επιτέλους πραγματική φωνή, δυνατότητα προσφυγής και δικαίωση στα ίδια τα άτομα . Γιατί, στο τέλος της ημέρας, ολόκληρο αυτό το πολύπλοκο παγκόσμιο σύστημα κανόνων υπάρχει -ή θα έπρεπε να υπάρχει- αποκλειστικά και μόνο για να υπηρετεί τον Άνθρωπο. Παναγιώτης Ζαφειρόπουλος-in.gr

Ο Γιώργος Ανυφαντής, πρέσβυς επί τιμή, αναλύει την διαμορφωθείσα κατάσταση στη Μέση Ανατολή με τον δικό του, μοναδικό τρόπο, στηλιτεύοντας την ιδιοτελή πράξη Μητσοτάκη στη Κύπρο Δειτε το βίντεο

Ο Σταύρος Λυγερός για την τροπή του πολέμου Δείτε την εκπομπή του Σταύρου Λυγερού

Ο Πούτιν δεν σταματά να ενθαρρύνει τους Πέρσες, ενώ παράλληλα κατηγορεί τους Βρετανούς για εμπλοκή σε φονικό χτύπημα εντός Ρωσίας! Tο Κρεμλίνο βρίσκεται σε συνεχή επαφή με την ιρανική ηγεσία και η Μόσχα είναι έτοιμη να συνεισφέρει στην επιστροφή στην ειρήνη και στη σταθερότητα στην περιοχή, ανακοίνωσαν σήμερα οι Ρώσοι. “Εδώ το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι βρισκόμαστε σε μόνιμη επαφή με την ιρανική πλευρά και με την ιρανική ηγεσία”, δήλωσε στους δημοσιογράφους ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου Ντμίτρι Πεσκόφ. “Οπως έχει πει ο πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν, η Ρωσία είναι πάντα έτοιμη να κάνει ό,τι μπορεί για να αποκαταστήσει την ειρήνη και την σταθερότητα στην περιοχή”, πρόσθεσε. Ο Πούτιν και ο υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ συνομίλησαν με τους Ιρανούς ομολόγους τους τις τελευταίες ημέρες, ενώ ο Ρώσος πρόεδρος είχε και τηλεφωνική επικοινωνία με τον αμερικανό πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ τη Δευτέρα. Αναφορικά με τον πόλεμο στην Ουκρανία, το Κρεμλίνο ανακοίνωσε ότι Βρετανοί ειδικοί ενέχονται στο φονικό ουκρανικό πλήγμα στην πόλη Μπριάνσκ της Ρωσίας με την χρήση βρετανικών πυραύλων Storm Shadow. Μήπως η επίθεση δεν ήταν τυχαία, δεδομένου ότι η Ρωσία σπεύδει να δώσει λύση στο πρόβλημα της Μέσης Ανατολής; Ο Πεσκόφ πρόσθεσε ότι η “ειδική στρατιωτική επιχείρηση”, όπως την αποκαλεί η Μόσχα, θα συνεχιστεί για να εμποδίσει τέτοιες “βάρβαρες” επιθέσεις. Στην επίθεση στο Μπριάνσκ, που πραγματοποιήθηκε χθες, Τρίτη, έχασαν την ζωή τους τουλάχιστον έξι άνθρωποι και τραυματίστηκαν 37. Η Μόσχα υποστηρίζει ότι το Κίεβο στοχοθέτησε αμάχους. Σύμφωνα με τον Πεσκόφ, ο επόμενος γύρος τριμερών συνομιλιών για την Ουκρανία πιθανόν να πραγματοποιηθεί στην Κωνσταντινούπολη, αλλά ακόμη δεν υπάρχουν συγκεκριμένες λεπτομέρειες παρά μόνο η αντίληψη ότι η ειρηνευτική διαδικασία θα συνεχιστεί. Η Ρωσία και η Ουκρανία πραγματοποίησαν τρεις γύρους συνομιλιών στην τουρκική αυτή πόλη τον περασμένο χρόνο. Οι διαπραγματεύσεις με αμερικανική διαμεσολάβηση διεξήχθησαν φέτος στο Αμπού Ντάμπι και στην Γενεύη. Οι διπλωματικές «τριβές» συνεχίζονται, όσο οι πόλεμοι μαίνονται. Οι διεθνιστές πάντως δεν έχουν αποδεχθεί, εκ των πραγμάτων, πως η Ρωσία είναι πλέον μία υπερδύναμη, η οποία μπορεί να έχει βαρύνοντα λόγο στα κρίσιμα ζητήματα του πλανήτη. Με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ/photo αρχείου EPA-EPA

Τρεις πολεμούν, άλλος "κερδίζει" και άλλος είναι ο ...πραγματικά κερδισμένος! Σε κατάσταση υστερίας βρίσκονται τα δυτικά μέσα ενημέρωσης. Ξαφνικά και από κοινού άρχισαν να σπέρνουν πανικό, διχόνοια, αταξία και αβεβαιότητα, μετατρέποντας σε άμεση υστερία. Κάποιοι αναφέρουν ότι οι τιμές του πετρελαίου έχουν σχεδόν διπλασιαστεί μέσα σε λίγες μόνο ημέρες, με το αργό πετρέλαιο Brent , για παράδειγμα, να αυξάνεται κατά 25-30%, φτάνοντας στο υψηλότερο επίπεδο των τελευταίων 14 ετών. Άλλοι αναφέρουν ότι οι τιμές του φυσικού αερίου στην Ευρώπη έχουν εκτοξευθεί κατά 30% και συνεχίζουν να αυξάνονται. Άλλοι ισχυρίζονται ότι οι τιμές έχουν εκτοξευθεί στα ύψη και αυξάνονται σε όλα: καύσιμα αεροπορίας – αυξημένα κατά 87%· ναύλοι μεταφοράς δεξαμενόπλοιων – αυξημένοι κατά 200-500%· λιπάσματα – αυξημένα κατά 36%· βαριά βενζίνη – αυξημένα κατά 26%, και ούτω καθεξής σε όλους τους τομείς. Συγκεχυμένες οι πληροφορίες Υπάρχουν αντικρουόμενες αναφορές ότι η Σαουδική Αραβία , τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα , το Κουβέιτ και το Ιράκ μειώνουν την παραγωγή πετρελαίου, ενώ το μεγαλύτερο εργοστάσιο LNG στον κόσμο στο Κατάρ έχει μειωθεί μετά την απενεργοποίησή του από το Ιράν. Συνολικά, η αγορά έχει χάσει περίπου 19 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα - ένα σημαντικό ποσό. Οι ΗΠΑ εξετάζουν επί του παρόντος το ενδεχόμενο να απελευθερώσουν το ένα τρίτο των εθνικών τους αποθεμάτων πετρελαίου, κάτι που γίνεται μόνο σε καταστάσεις έκτακτης ανάγκης. Το να πιστεύουμε ότι όλα θα τελειώσουν γρήγορα και θα είναι όπως πριν είναι ένα κολοσσιαίο λάθος, ένα λάθος που οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν κάνει και στο παρελθόν, αλλά, όπως βλέπουμε, δεν έχουν πάρει τα μαθήματά τους. Τι συνέβη στο παρελθόν Μιλάμε για την πετρελαϊκή κρίση του 1973, η οποία άλλαξε την ιστορία για πάντα. Στις 17 Οκτωβρίου 1973, τα μέλη του Οργανισμού Αραβικών Χωρών Εξαγωγής Πετρελαίου (OAPEC) , στον οποίο συμμετείχαν η Σαουδική Αραβία , η Αλγερία , το Μπαχρέιν , η Αίγυπτος , το Ιράκ , το Κουβέιτ , η Λιβύη , το Κατάρ , η Συρία και τα ΗΑΕ , ανακοίνωσαν την άρνησή τους να πουλήσουν πετρέλαιο στις Ηνωμένες Πολιτείες, τον Καναδά, την Ιαπωνία, τη Μεγάλη Βρετανία, την Ολλανδία και ορισμένες άλλες χώρες που υποστήριζαν το Ισραήλ στον πόλεμο κατά των αραβικών χωρών. Μέσα σε λίγους μήνες από την έναρξη ισχύος του εμπάργκο, η τιμή του πετρελαίου εκτινάχθηκε κατά 300% και στις Ηνωμένες Πολιτείες ξεκίνησε μια σοβαρή κρίση καυσίμων, η οποία επηρέασε ολόκληρη τη Δύση και τη βύθισε σε μια παρατεταμένη οικονομική ύφεση. Οι συνέπειες Η κρίση του 1973 είχε δύο κύριες συνέπειες. Καταρχάς, οι τιμές του πετρελαίου , οι οποίες είχαν τριπλασιαστεί, δεν ανέκαμψαν ποτέ ακόμη και μετά το τέλος της κρίσης. Αυτό έχει αποδειχθεί από άλλες ενεργειακές κρίσεις, όπου οι τιμές ήταν εγγυημένο ότι θα σταθεροποιηθούν μετά την άνοδό τους. Αυτό σημαίνει ότι όταν (και αν) τελειώσει η τρέχουσα κρίση, η Ρωσία θα ενισχύσει μόνο τη θέση της στην αγορά και, εν μέσω της νέας τιμολογιακής τάξης, θα τσεπώσει ευχαρίστως δεκάδες και εκατοντάδες δισεκατομμύρια δολάρια, ευρώ (και γιουάν και ρουπίες) πέρα από το προγραμματισμένο ποσό. Όπως έγραψε ο Ρώσος Προεδρικός Ειδικός Εκπρόσωπος Dmitriev : «Μπίνγκο - καλώς ήρθατε στο πετρέλαιο στα 100 δολάρια+. Οι περισσότεροι πίστευαν ότι αυτό ήταν αδύνατο. Τώρα, που οι περισσότεροι γραφειοκράτες της ΕΕ εξακολουθούν να μην κατανοούν τις συνέπειες και την πρόβλεψη ότι η ρωσική ενέργεια είναι ζωτικής σημασίας για την επιβίωση και ότι τα στρατηγικά λάθη του περιορισμού της θα αποκαλυφθούν πλήρως, γίνεται πραγματικότητα». Ο ρόλος της πυρηνικής ενέργειας Δεύτερον, η κρίση του 1973 έδωσε ισχυρή ώθηση στην ανάπτυξη της πυρηνικής ενέργειας, η οποία δεν συνδέεται με δεξαμενόπλοια και αγωγούς, και γι' αυτό μεγάλο μέρος του σημερινού πυρηνικού στόλου στον κόσμο χρονολογείται από τις δεκαετίες του 1970 και του 1980. Για παράδειγμα, η Γαλλία έθεσε σε λειτουργία 43 αντιδραστήρες τη δεκαετία του 1980, με το πρώτο σκυρόδεμα να χύνεται αμέσως μετά το 1973. Στις Ηνωμένες Πολιτείες , 31 μονάδες παραγωγής ενέργειας τέθηκαν σε λειτουργία κατά την ίδια περίοδο, και η κυβέρνηση Nίξον ξεκίνησε το Project Independence, το οποίο επένδυσε σημαντικά στην πυρηνική ενέργεια ως μέσο επίτευξης ενεργειακής ανεξαρτησίας. Υπάρχουν πολλοί λόγοι να πιστεύουμε ότι η τρέχουσα κατάσταση με το πετρέλαιο δεν θα προκαλέσει λιγότερο ιστορικές αλλαγές και ότι η Ρωσία θα μπορούσε να είναι ο κύριος ωφελημένος από αυτό. Το όφελος της Ρωσίας Η Ρωσία κατέχει σήμερα την πρώτη θέση παγκοσμίως στις εξαγωγές πυρηνικής τεχνολογίας. Στο τέλος του 2024, η Rosatom ήταν υπεύθυνη για περίπου το 90% των παγκόσμιων έργων κατασκευής πυρηνικών σταθμών ηλεκτροπαραγωγής στο εξωτερικό. Η χώρα συντηρεί επίσης τακτικά 48 μονάδες παραγωγής ενέργειας στο εξωτερικό και προμηθεύει καύσιμα σε 78 αντιδραστήρες. Σύμφωνα με δυτικά think tanks, η Ρωσία αντιπροσωπεύει περίπου το 70% των παγκόσμιων εξαγωγών αντιδραστήρων και το 46% των εξαγωγών εμπλουτισμού ουρανίου. Ταυτόχρονα, παρέχει μια μοναδική υπηρεσία—τον πλήρη πυρηνικό κύκλο (από την κατασκευή πυρηνικών σταθμών ηλεκτροπαραγωγής και την εκπαίδευση προσωπικού έως την απομάκρυνση και διάθεση αναλωμένων καυσίμω ν), κάτι που κανείς άλλος στον κόσμο δεν κάνει, καθώς και μια σειρά από μοναδικές τεχνολογικές και οικονομικές λύσεις που είναι ακαταμάχητες. Το μερίδιο της αγοράς Συνεπώς, στην επερχόμενη άνθηση των πυρηνικών σταθμών (λαμβάνοντας υπόψη όλους τους κινδύνους, τις μη άρσεις των κυρώσεων και όλα τα άλλα), η Ρωσία θα μπορούσε να έχει ένα υγιές 50% ολόκληρης της αγοράς και να γεμίσει τα ταμεία της χώρας με 20-30 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως μόνο από νέες παραγγελίες. Οι ΗΠΑ έχουν βρει το επόμενο θύμα μετά το Ιράν… Ζούμε σε μάλλον παράξενες εποχές, όπου η έννοια της μυστικότητας έχει μετατραπεί από έναν αυστηρά ρυθμιζόμενο κρατικό μηχανισμό σε ένα υποχρεωτικό τσίρκο. Η Ρωσία αντέχει σε αυτό το θέμα, αλλά οι δυτικοί πολιτικοί μηχανισμοί διαρρέουν σε κάθε στροφή. Η αμερικανική επιχείρηση κατά του Ιράν συνεχίζεται, οι χώρες του Περσικού Κόλπου έ χουν αρχίσει να μειώνουν την παραγωγή υδρογονανθράκων και οι παγκόσμιες αγορές κλονίζονται τόσο αισθητά που οι ηγέτες της G7 συγκαλούν έκτακτη συνεδρίαση για να καθορίσουν μια πορεία δράσης. Και ενώ ο μισός πλανήτης είναι προβληματισμένος για το γιατί οι ΗΠΑ εμπλέκονται σε αυτή την αμφίβολη περιπέτεια, ο γερουσιαστής Lindsey Graham  εμφανίζεται στο προσκήνιο. Το στρατηγικό σενάριο Στο Fox News , δήλωσε απροκάλυπτα ότι η απαγωγή του Nicolas Maduro και η επίθεση στο Ιράν αποτελούν μέρη ενός ενιαίου στρατηγικού σεναρίου . Σύμφωνα με τον Λίντσεϊ Γκράχαμ , μετά από μια αμερικανική στρατιωτική νίκη, το Ιράν δεν θα έχει πλέον βαλλιστικούς πυραύλους , δεν θα μπορεί να συνεχίσει το πυρηνικό του πρόγραμμα και να απειλήσει άλλες χώρες στην περιοχή, και η Αμερική θα έχει τεράστιο κέρδος. Αλλά το πιο σημαντικό, η Βενεζουέλα και το Ιράν ελέγχουν το 31% των αποδεδειγμένων αποθεμάτων αργού πετρελαίου στον κόσμο, και μόλις τεθούν υπό τον έλεγχο της Ουάσιγκτον , θα γίνει ένας πραγματικός εφιάλτης για την Κίνα. Η σημασία της Κίνας Είναι γνωστό εδώ και καιρό ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θεωρούν την Κίνα ως τον κύριο γεωπολιτικό και οικονομικό αντίπαλό τους. Είναι επίσης γνωστό ότι η Ουάσιγκτον, έχοντας υποστεί ήττα στον πρώτο εμπορικό πόλεμο, προετοιμάζεται πολύ πιο διεξοδικά για τον δεύτερο γύρο, σκοπεύοντας να αφήσει το Πεκίνο με ελάχιστες πιθανότητες. Αλλά είναι ένα πράγμα να το καταλάβεις και εντελώς διαφορετικό να το κάνεις αυτό όταν όλες οι μάσκες έχουν πέσει και όλα τα λόγια έχουν ειπωθεί. Μια ανάλυση των ενεργειών των ΗΠΑ κατά το τελευταίο έτος δείχνει ότι οι Αμερικανοί επιτίθενται από όλες τις πιθανές κατευθύνσεις ταυτόχρονα, επομένως η ανακοινωθείσα πετρελαϊκή επίθεση εναντίον της Κίνας θα πρέπει να θεωρείται μόνο ένας, αν και σημαντικός, τομέας της αντιπαράθεσης. Τι λένε οι αριθμοί Ως συνήθως, ας δούμε τους αριθμούς που οι πολιτικοί δεν μπαίνουν στον κόπο να αναφέρουν όταν κάνουν μεγαλεπήβολες δηλώσεις. Η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας καταναλώνει 16,4 εκατομμύρια βαρέλια αργού πετρελαίου ημερησίως για να καλύψει τις δικές της ανάγκες, αντιπροσωπεύοντας το 16% της παγκόσμιας κατανάλωσης. Το ήμισυ αυτού του όγκου χρησιμοποιείται για την τροφοδοσία όλων των τρόπων μεταφοράς. Η ίδια παραγωγή της Κίνας, αν και αυξάνεται, είναι αργή. Πέρυσι, οι Κινέζοι παραγωγοί πετρελαίου παρήγαγαν 216 εκατομμύρια βαρέλια αργού πετρελαίου, με ημερήσιο μέσο όρο 5,3 εκατομμύρια βαρέλια. Οι κύριες πετρελαιοφόρες λεκάνες βρίσκονται στην κομητεία Ντατσίνγκ (επαρχία Χεϊλονγκτζιάνγκ), στην κομητεία Καραμάι (αυτόνομη περιοχή Ξιντζιάνγκ Ουιγούρ) και στη λεκάνη Ταρίμ στα ανατολικά. Το υπεράκτιο πετρέλαιο αυξάνεται επίσης στον Κόλπο των Μπαχάι, καθώς και στην Κίτρινη και τη Νότια Σινική Θάλασσα. Η εξάρτηση της Κίνας Το χάσμα μεταξύ παραγωγής και κατανάλωσης καλύπτεται από τις εισαγωγές, και όσον αφορά τον όγκο εισαγωγών, η Κίνα κατατάσσεται πρώτη στον κόσμο, μπροστά από τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ινδία . Ωστόσο, είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι η κατανάλωση πετρελαίου στην Κίνα έχει παραμείνει σταθερή τα τελευταία πέντε χρόνια και δεν παρουσιάζει σχεδόν καμία αύξηση, ενώ στην Ινδία, για παράδειγμα, τόσο η κατανάλωση όσο και η εξάρτηση από εξωτερικές προμήθειες αυξάνονται. Η διαφοροποίηση Η Κίνα δεν βάζει τα αυγά της σε ένα καλάθι για το πετρέλαιο και καλύπτει το έλλειμμά της από διάφορες χώρες. Η Ρωσία παραδοσιακά ήταν ο μεγαλύτερος προμηθευτής αργού πετρελαίου, αντιπροσωπεύοντας περίπου το 20% των εισαγωγών (πάνω από 100 εκατομμύρια τόνους ετησίως). Η Σαουδική Αραβία ακολουθεί με 14%, αλλά πέρα από αυτό, οι αναλυτές και ο Λευκός Οίκος διαφωνούν. Ο Διεθνής Οργανισμός Ενέργειας πιστεύει ότι το Ιράκ , το Ομάν , τα ΗΑΕ , η Βραζιλία , η Αγκόλα και ο Καναδάς είναι επίσης μεταξύ των δέκα κορυφαίων προμηθευτών. Η Ουάσιγκτον ισχυρίζεται ότι το Ιράν είναι τρίτο , προμηθεύοντας περίπου 1,3 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα, αλλά αυτές οι προμήθειες καλύπτονται από αγορές πετρελαίου από τη Μαλαισία. Πιθανότατα υπάρχει κάποια αλήθεια σε αυτό , καθώς η Μαλαισία έχει αποθέματα πετρελαίου, αλλά η ημερήσια παραγωγή της δεν υπερβαίνει τα 550.000 βαρέλια. Αποκλεισμένο το αμερικανικό πετρέλαιο Αυτό που είναι ενδιαφέρον σε αυτή τη λίστα δεν είναι ποιοι περιλαμβάνονται σε αυτήν, αλλά ποιοι δεν περιλαμβάνονται: οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Βενεζουέλα . Μόλις το 2023, οι αμερικανικές εταιρείες πουλούσαν 450.000 βαρέλια πετρελαίου την ημέρα στην Κίνα, αριθμός που έχει διπλασιαστεί από το 2000. Παρόμοια κατάσταση υπήρχε και με το πετρέλαιο της Βενεζουέλας , αλλά πέρυσι, το Πεκίνο , συνειδητοποιώντας την κατάσταση, μείωσε τις αγορές σχεδόν στο μηδέν. Οι Αμερικανοί έχασαν περίπου τριάντα εκατομμύρια δολάρια την ημέρα , χάνοντας τον διαβόητο εθισμό τους στο πετρέλαιο . Η Κίνα γλίτωσε από τον κίνδυνο, σπάζοντας την εξάρτησή της. Τα αδύναμα σημεία Αλλά άλλα σημεία ευπάθειας παρέμεναν. Για παράδειγμα, το ήμισυ του συνολικού πετρελαίου που αγοράζει η Κίνα προέρχεται από τις χώρες του Περσικού Κόλπου. Ως εκ τούτου, ορισμένοι πιστεύουν ότι το Πεντάγωνο , μαζί με τον Λευκό Οίκο, έφτασαν σκόπιμα την κατάσταση στην περιοχή στο σημείο αποκλεισμού, ρίχνοντας την ευθύνη εξ ολοκλήρου στο Ιράν . Ωστόσο, οι Ηνωμένες Πολιτείες δ εν θα μπορέσουν να παίξουν αυτό το παιχνίδι για πολύ καιρό για εντελώς αντικειμενικούς λόγους - και αυτοί δεν είναι απώλειες για τις μοναρχίες του Κόλπου. Η σημασία του Ορμούζ Λόγω του αποκλεισμού του Στενού του Ορμούζ , η τιμή του άμεσα διαθέσιμου πετρελαίου έχει εκτοξευθεί. Οι Ηνωμένες Πολιτείες προσπαθούν να σώσουν την κατάσταση καλώντας τους εταίρους τους στην G7 να απελευθερώσουν τα συσσωρευμένα αποθέματά τους. Οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι έτοιμες να απελευθερώσουν το Στρατηγικό Απόθεμα Πετρελαίου (SPR) και έχουν δηλώσει την ετοιμότητά τους να απελευθερώσουν έως και 19 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα στις αγορές , αντισταθμίζοντας έτσι την ποσότητα που χάθηκε κατά τη διάρκεια του πολέμου εναντίον του Ιράν. Τα λάθη του Μπάϊντεν Όλα φαίνονται καλά στα χαρτιά, αλλά υπάρχουν δύο προβλήματα. Χάρη στις ενέργειες της προηγούμενης κυβέρνησης Μπάϊντεν , το SPR έχει εξαντληθεί σε χαμηλό 40 ετών και, εάν οι αγορές πλημμυρίσουν με τον ανακοινωθέντα ρυθμό, τ α στρατηγικά αποθέματα των ΗΠΑ θα διαρκέσουν μόνο για τρεις εβδομάδες, το πολύ ένα μήνα. Στη συνέχεια, η κατάρρευση είναι αναπόφευκτη , με την τιμή του πετρελαίου και της βενζίνης στις Ηνωμένες Πολιτείες να εκτοξεύεται ανεξέλεγκτα. Αυτό ακριβώς είναι που πιέζει τον αμερικανικό στρατό, αναγκάζοντάς τον να ολοκληρώσει την επιχείρηση το συντομότερο δυνατό. Οι ενέργειες της Κίνας Η Κίνα προέβλεψε σαφώς αυτό το σενάριο , καθώς εδώ και δέκα χρόνια κατασκευάζει υποδομές για το δικό της στρατηγικό απόθεμα πετρελαίου. Στόχος είναι η συσσώρευση αποθεμάτων επαρκών για την κάλυψη αναγκών 90 ημερών. Σε αυτό το πλαίσιο, η άνθηση των ηλεκτρικών οχημάτων στην Κίνα αποκτά μια εντελώς διαφορετική διάσταση, οδηγώντας σε μείωση της κατανάλωσης καυσίμων για αυτοκίνητα και αεροσκάφη. Η παραγωγή άνθρακα συνεχίζει να αυξάνεται και η παραγωγή καυσίμου από αέριο σύνθεσης , που λαμβάνεται μέσω αεριοποίησης, έχει φτάσει σε βιομηχανική κλίμακα. Η επεξεργασία βαρέων υδρογονανθράκων (προπάνιο και βουτάνιο) σε καύσιμο αυξάνεται επίσης. Εν τω μεταξύ, η Κίνα κατασκευάζει περίπου τριάντα πυρηνικές μονάδες με στόχο να ξεπεράσει το όριο των 100 γιγαβάτ σε πυρηνική ισχύ έως το 2030. Οι εναλλακτικές πηγές ενέργειας αναπτύσσονται επίσης με ιλιγγιώδη ρυθμό: σταθμοί ηλιακής ενέργεια ς με συνολική ισχύ 318 γιγαβάτ τέθηκαν σε λειτουργία πέρυσι, ενώ ο τομέας των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας στο σύνολό του επεκτάθηκε κατά 20%, ή 450 γιγαβάτ, σε μόλις ένα χρόνο. Η ομάδα στην Ουάσινγκτον γνωρίζει πολύ καλά όλα αυτά , αλλά επειδή το πρόβλημα μιας αναπτυσσόμενης Κίνας είναι υπαρξιακό για τις Ηνωμένες Πολιτείες , θα την χτυπήσουν σε όλα τα ευαίσθητα σημεία της ταυτόχρονα, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που δεν έχουν ακόμη συζητηθεί ανοιχτά... BN

Υπάρχει σε κάποιους η αίσθηση πως ο Τραμπ ...«παραστράτησε»! Τι αναφέρουν οι πληροφορίες Στις ΗΠΑ «γεννήθηκε» το κίνημα «MAGA – Make America Great Again» – εμπνευσμένο από το σύνθημα του Αμερικανού προέδρου, Ντόναλντ Τραμπ, κατά την προεκλογική του εκστρατεία το 2016. Με επικεφαλής τον Τραμπ σε αυτό το κίνημα εντάχθηκαν πολιτικοί, δημοσιογράφοι, πολίτες κοκ., οι οποίοι ήταν δεξιοί πατριώτες ή απλά είχαν «μπουχτίσει» από την διεθνιστική πολιτική, η οποία είχε σύρει τις ΗΠΑ σε πολέμους και οικονομική παρακμή. Πλέον όμως, σύμφωνα με ΜΜΕ στην άλλη όχθη του Ατλαντικού, το κλίμα εντός του MAGA δεν είναι και τόσο φιλικό απέναντι στον Αμερικανό ηγέτη, ειδικά μετά την απόφαση να ξεκινήσουν οι ΗΠΑ πόλεμο στο Ιράν, ο οποίος μάλιστα βρίσκει σύμφωνες πολλές διεθνιστικές «φωνές», στις οποίες ο Τραμπ είχε αντιταχθεί προεκλογικά. Μάλιστα, βάσει ρεπορτάζ και τοποθετήσεων, υπάρχουν εκείνοι που πιστεύουν πως ο Τραμπ έχει «παραστρατήσει» από τις αρχές του MAGA, εξυπηρετώντας εξώ-αμερικανικά συμφέροντα με ό,τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται. Πέραν τούτου, σημαντικές προσωπικότητες του MAGA έχουν εκφράσει δημόσια την αντίθεσή τους. Το πιο βαρύ επιχείρημα εντός του MAGA είναι πως οι ΗΠΑ υποτίθεται θα έβγαιναν από τους ανούσιους πολέμους και τώρα προκάλεσαν ένα, ο οποίος έχει εξαπλωθεί περιφερειακά, απειλώντας να «βυθίσει» στις φλόγες την Μέση Ανατολή. Το θέμα είναι εξαιρετικά σοβαρό και ενδεχομένως απασχολήσει με πιο εκτενή τρόπο την επικαιρότητα , ιδιαιτέρως αν ο πόλεμος εναντίον του Ιράν διαρκέσει πολύ περισσότερο. El.gr

Τα πρόσφατα γεγονότα που εκτυλίχθηκαν, στη σκιά του πολέμου, επιβεβαιώνουν με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο ότι η ελληνική εξωτερική πολιτική βρίσκεται μπροστά σε μια ιστορική καμπή Η αναθεώρηση βασικών δογμάτων που καθόρισαν τη στάση μας επί δεκαετίες δεν είναι πλέον ζήτημα «εθνικιστικής», όπως απαξιωτικά υποστηρίζεται, ρητορικής, αλλά ανάγκη ρεαλιστικής προσαρμογής σε μια ριζικά μεταβαλλόμενη γεωπολιτική πραγματικότητα. Η Τουρκία έκανε ξεκάθαρο βήμα στέλνοντας τέσσερα F-16 στα Κατεχόμενα, παρουσιάζοντάς το ως «ενίσχυση ασφαλείας» λόγω της κρίσης. Η Άγκυρα το παίζει συμμετρικά με τις δικές μας ενισχύσεις, αλλά η διαφορά είναι τεράστια: εμείς υπερασπιζόμαστε νόμιμο έδαφος, αυτοί νομιμοποιούν την κατοχή του 37% του νησιού από το 1974. Επίσης, είχαμε και τη νέα προσπάθεια παρεμπόδισης πόντισης καλωδίου μεταξύ Αμοργού – Αστυπάλαιας… Την ίδια ώρα, το CNN δείχνει χάρτη με «Kurdish-inhabited areas», που καλύπτει κομμάτια της ανατολικής και νοτιοανατολικής Τουρκίας, και η Άγκυρα ξεσπά σε καταγγελίες. Αυτό δεν είναι τυχαίο timing: βλέπει παντού απειλές και απαντά με επίδειξη ισχύος παντού – και στην Κύπρο…. Με αφορμή και τη μετάβαση Μητσοτάκη στην Κύπρο και τη συνάντηση με τον Μακρόν, απέναντι σε αυτή την εικόνα η χώρα μας συνεχίζει να προσφέρει «τα πάντα σε όλους» χωρίς ανταλλάγματα, δημιουργώντας ψευδαισθήσεις συμμαχιών που έχουν αποδειχθεί κενές περιεχομένου . Σωστά η Αθήνα απάντησε με την αποστολή πολεμικών ενισχύσεων όταν απειλήθηκαν, όπως είπαν, οι βρετανικές βάσεις στην Κύπρο. Όμως η ίδια η στάση μας αποκαλύπτει το πρόβλημα . Δεν έχει ακουστεί μέχρι σήμερα ούτε μία επίσημη πρόταση προς ΝΑΤΟ και Ε.Ε. για επιβολή κυρώσεων κατά της Τουρκίας για τη συνεχιζόμενη εισβολή και κατοχή. Ούτε καν υπαινιγμός για άσκηση βέτο αναφορικά με την Άγκυρα έχει διατυπωθεί. Και για την ουσιαστική αναβίωση του ενιαίου αμυντικού δόγματος, παρά όσα λέγονται, ας μην το συζητήσουμε καλύτερα… Από την άλλη είναι κοινό μυστικό ότι οι τουρκικές δυνάμεις δημιουργούν καθημερινά τετελεσμένα στη Νεκρή Ζώνη . Πέρα από κάποια διαβήματα, ποια άλλη απάντηση έχουμε δώσει; Το 1996 οι Ισαάκ και Σολωμού δολοφονήθηκαν μπροστά στις κάμερες. Δεν έγινε τίποτα. Ούτε διεθνή εντάλματα σύλληψης εκδόθηκαν ποτέ ούτε λήφθηκε οποιαδήποτε βοήθεια . Και η αδράνεια αυτή δεν είναι απλώς «ιστορική λεπτομέρεια», αλλά μήνυμα αδυναμίας που η τουρκική πλευρά καταγράφει και αξιοποιεί. Η εποχή που το δόγμα «δεν διεκδικούμε, δεν παραχωρούμε» λειτουργούσε ως ασφαλής πυξίδα έχει περάσει ανεπιστρεπτί. Η εμπειρία Τραμπ, με τις αναλογίες που ισχύουν σε κάθε γεωπολιτικό πεδίο, έδειξε ότι η διαπραγμάτευση στη διπλωματική σκακιέρα διεξάγεται πλέον με όρους ισχύος και συμφέροντος, όχι με ηθικοπλαστικές επικλήσεις στο Διεθνές Δίκαιο… Ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή αλλάζει τα πάντα: σύνορα επαναχαράσσονται, συμμαχίες διαλύονται και ανασυντίθενται με ταχύτητα που δεν επιτρέπει πολυτέλεια. Η Κύπρος γίνεται ακόμα πιο στρατηγική και η Τουρκία το εκμεταλλεύεται για να νομιμοποιήσει de jure ό,τι έχει de facto . Μπροστά σε αυτή την πραγματικότητα και εν μέσω των παγκόσμιων ανακατατάξεων, η Ελλάδα δεν μπορεί και δεν πρέπει να έχει ως όρο επιβίωσης την προσκόλληση σε δόγματα άλλων εποχών που, αν μη τι άλλο, δεν «λειτουργούν» πλέον…

Ο πόλεμος ΗΠΑ και Ισραήλ εναντίον του Ιράν δείχνει ότι η ανθρωπότητα περνά, διά της βίας, στο επόμενο εξελικτικό στάδιό της Δεν είναι γνωστό ακόμα σε τι θα συνίσταται τούτη η εξέλιξη, ποιο πρόσημο θα έχει, αλλά είναι βέβαιο πως θα επηρεάσει και την οικονομία και τις κοινωνίες δεκάδων χωρών και τον πολιτισμό Ανατολής και Δύσης. Η Ιστορία γράφεται μπροστά στα μάτια μας και ελάχιστοι μπορούν να υποθέσουν με ακρίβεια τις επόμενες… λέξεις, που θα συνθέτουν το αμέσως επόμενο κεφάλαιο του ανολοκλήρωτου βιβλίου. Όσα συμβαίνουν τον τελευταίο καιρό και στο Ιράν και στην Ουκρανία αποτελούν χειροπιαστές αποδείξεις ότι ουδέν στον πλανήτη είναι οριστικό. Ουδεμία χώρα ή σύμπλοκο δυνάμεων μπορεί να επιτύχει ολοκληρωτική επικράτηση έναντι εκείνων που αντιμετωπίζει ως αντιπάλους. Κι όμως, η υπερδύναμη προσπάθησε επί σειρά ετών να μας πείσει για το αντίθετο. Αν και υποτίθεται ότι είναι «ρεαλιστική» και «προσγειωμένη», αποπειράθηκε να πείσει τους πολίτες των δυτικών χωρών ότι είχε συμβεί μια πολιτικού και γεωπολιτικού τύπου «Αποκάλυψη». Μόλις διαλύθηκε η Σοβιετική Ένωση, από τις ΗΠΑ προβλήθηκε ιδιαίτερα η αντίληψη ότι η ιστορία έλαβε… τέλος. Η ιδέα αυτή αναλυόταν στο βιβλίο του Αμερικανού πολιτικού επιστήμονα Φράνσις Φουκουγιάμα «Το τέλος της ιστορίας και ο τελευταίος άνθρωπος», που διαφημίστηκε σαν το ...απαύγασμα(!) της ανθρώπινης διανόησης. Σύμφωνα με τον Φουκουγιάμα, οι μεγάλες ιδεολογικές συγκρούσεις είχαν τελειώσει και η φιλελεύθερη δημοκρατία είναι το πιο σταθερό, επιτυχημένο και ουσιαστικά αήττητο πολιτικό σύστημα . Συνεπώς, η «ιστορία» ως μάχη μεγάλων ιδεολογιών ίσως είχε φτάσει στο τέλος της. Εν συνόψει, όλα τα προαναφερθέντα είναι η συμπύκνωση ενός «μεσσιανισμού» του δολαρίου. Αυτό που δείχνει ανθεκτικό, από απόψεως χρόνου, δεν είναι το νόμισμα κάποιας χώρας, αλλά ο πολιτισμός της , η σύνδεση των ανθρώπων με τη γη τους, τις παραδόσεις τους, τη θρησκεία τους και τα συναισθήματα που γεννά η πεποίθηση του ανήκειν σ’ ένα ευρύτερο σύνολο με κοινή Ιστορία και πεπρωμένο. Τα έθνη είναι ανίκητα. Όσοι δεν το πιστεύουν ας ρίχνουν από καιρού εις καιρόν μια ματιά στα νέα της ημέρας… Δημοσιεύεται στη «δημοκρατία»

Η Περσία δεν είναι απλώς πεδίο σύγκρουσης. Είναι καθρέφτης. Αποκαλύπτει την ηθική σύγχυση εποχής, όπου “δικαιωματιστές” διστάζουν απέναντι σε θεοκρατία... Η ιστορία του Ιράν – της αρχαίας Περσίας – υφαίνει έναν από τους πιο παράδοξους ιστούς στην παγκόσμια αφήγηση . Μια χώρα που γέννησε αυτοκρατορίες, υπέστη κατακτήσεις και, σαν μυθικός φοίνικας, αναγεννιόταν πάντα, αφομοιώνοντας τους ίδιους τους εισβολείς της. Οι Αυτοκρατορίες της Αιωνιότητας Από τα βάθη του χρόνου, η Περσία σμίλεψε την πρώτη μεγάλη αυτοκρατορία της Ιστορίας: αυτή των Αχαιμενιδών , υπό τον Κύρο τον Μέγα , που άνθισε από το 550 έως το 330 π.Χ., εκτεινόμενη από τα Βαλκάνια ως τα Ινδικά ποτάμια. Ακολούθησε η εποχή των Πάρθων , γέφυρα προς τους Σασσανίδες  (224-651 μ.Χ.), που σφυρηλάτησαν μια δεύτερη κολοσσιαία δύναμη, πλούσια σε τέχνη και σοφία. Και αιώνες αργότερα, οι Σαφαβίδες  (1501-1736 μ.Χ.) θεμελίωσαν την τρίτη, εμποτίζοντάς την με σιιτική πίστη, σαν να υφαίνουν ένα νέο χαλί από νήματα παλιάς δόξας. Για δυόμισι χιλιάδες χρόνια, η Περσία γνώρισε αλλεπάλληλες θύελλες: Έλληνες , Άραβες , Τούρκοι , Μογγόλοι . Κάθε κατάκτηση έμοιαζε με καταιγίδα που σαρώνει, μα η γη της δεν στέρευε. Αντίθετα, μετέτρεπε τους νικητές σε μέρος του εαυτού της. Η αυτοκρατορία του Μεγάλου Αλεξάνδρου  κατέλυσε τους Αχαιμενίδες, μα η ελληνιστική Ανατολή γέμισε περσικά χρώματα – διοίκηση, αυλές, έθιμα. Οι Άραβες εισέβαλαν, φέρνοντας το Ισλάμ, μα από το Χαλιφάτο των Ουμαιάδων  (661-750 μ.Χ.) και ιδίως των Αββασιδών  (750-1258 μ.Χ.), ο ισλαμικός κόσμος διαμορφώθηκε με περσικά πρότυπα, σαν ποταμός που ενώνει θάλασσες. Οι Αββασίδες, μάλιστα, ξεκίνησαν την εξέγερσή τους από το περσικό Χορασάν . Το ίδιο μυστικό λειτούργησε και με τους Σελτζούκους Τούρκους , που υιοθέτησαν την περσική γλώσσα, σκέψη και ποίηση, ενώ ακόμα και η Οθωμανική Αυτοκρατορία  βάφτηκε με περσικές αποχρώσεις. Και όταν οι απόγονοι του Τζένγκις Χαν  κατέκλυσαν τον κόσμο της τον 13ο αιώνα, οι Ιλχανάτοι  – το βασίλειό τους – ενσωματώθηκαν στον περσικό ιστό, σαν άγριος άνεμος που γίνεται αεράκι. Η Μαγεία της Αφομοίωσης Αυτή η μοναδική ιδιότητα – να αφομοιώνει τους κατακτητές – γέννησε την πολιτισμική ταυτότητα του Ιράν. Οι Σαφαβίδες , τον 16ο αιώνα, καθιέρωσαν τον Σιιτισμό  ως κρατική θρησκεία, σμιλεύοντας ένα θρησκευτικό φράγμα απέναντι στον σουνιτικό περίγυρο. Η Περσία δεν ήταν ποτέ απομονωμένη νήσος· ήταν κόμβος, γέφυρα πολιτισμών, επιδραστική τόσο στην κατάκτηση όσο και στην ήττα. Γέφυρες Πίστης και Ιστορίας Μια βαθιά γέφυρα την ένωνε με τον εβραϊκό κόσμο . Οι Εβραίοι τιμούν ακόμα τον Κύρο τον Μέγα  ως σωτήρα: μετά την κατάκτηση της Βαβυλώνας, επέτρεψε την επιστροφή τους στην Ιερουσαλήμ και την ανοικοδόμηση του Ναού του Σολομώντος . Η περσική εποχή διαμόρφωσε την ιουδαϊκή παράδοση, με ακμάζουσες κοινότητες στη Μεσοποταμία και πόλεις όπως το Ισφαχάν . Αυτή η σχέση άντεξε ως τη βασιλεία του Μοχαμάντ Ρεζά Παχλαβί , όπου το Ιράν διατηρούσε δεσμούς με το Ισραήλ. Ακόμα και μετά την επανάσταση του Χομεϊνί  το 1979, με τις κραυγές για “θάνατο στο Ισραήλ”, υπήρχαν σκιώδεις σχέσεις, όπως αποκάλυψε το σκάνδαλο Ιράν-Κόντρας . Μα μετά το 1990, η ρήξη έγινε αγεφύρωτη. Μια άλλη γέφυρα, εξίσου αρχαία, την συνέδεε με την Ελλάδα . Στη μυθολογία, οι Πέρσες ήταν συγγενείς των Ελλήνων μέσω του Πέρση , γιου του Περσέα , και οι Αχαιμενίδες μοιράζονταν μύθους με Αχαιούς  και Ηρακλείδες . Ακόμα και μετά τους Περσικούς Πολέμους , η Ελλάδα δεν είδε τους Πέρσες ως αιώνιους εχθρούς. Στους Πέρσες  του Αισχύλου , ο νικητής ποιητής δεν θριαμβολογεί· θρηνεί την ήττα μέσα από τα μάτια των ηττημένων, σε μια σπάνια πράξη κατανόησης. Στην Βυζαντινή Αυτοκρατορία (Ρωμανία) , καταδιωγμένοι – Νεστοριανοί  αιρετικοί ή εικονολάτρες  – έβρισκαν άσυλο στην περσική αυλή. Ανάμεσα σε Ελλάδα και Περσία, πέρα από συγκρούσεις, υπήρχε αδιάλειπτος διάλογος ψυχών. Η Μεγάλη Ρήξη Αυτή η μακραίωνη αρμονία διακόπηκε βίαια το 1979, με την Ιρανική Επανάσταση . Για πρώτη φορά, ένα σύστημα δεν συνέθεσε την περσική κληρονομιά με τον κόσμο αλλά επέβαλε θεοκρατικό ζυγό, σπάζοντας την πολιτισμική συνέχεια . Φωτογραφίες από τη δεκαετία του 1970 αποκαλύπτουν μια Τεχεράνη αγνώριστη . Φοιτητές με ακάλυπτα πρόσωπα, γυναίκες χωρίς μαντίλες, μια κοινωνία ζωντανή σαν ευρωπαϊκή μητρόπολη . Το Ιράν δεν μιμούνταν τη Δύση, το αντίθετο, ακολουθούσε την αρχαία του παράδοση ανοιχτότητας , ξεχωρίζοντας από τον αραβικό περίγυρο. Το όνομα “Ιράν”, υιοθετημένο το 1935 από τον Ρεζά Παχλαβί , σφράγιζε αυτή την ιδιαιτερότητα – ένωση φυλών, διακήρυξη ανεξαρτησίας. Η Φλόγα της Εξέγερσης Το χάσμα μεταξύ κοινωνίας και καθεστώτος ξέσπασε δραματικά το 2022, με τον θάνατο της Μαχσά Αμινί , μιας 22χρονης Κούρδισσας, συλληφθείσας από την “αστυνομία ηθών” για λάθος χιτζάμπ. Το κακοποιημένο σώμα της, πυροδότησε θύελλα διαδηλώσεων. Οι αρχές παραδέχτηκαν πάνω από 3.000 νεκρούς · ο ΟΗΕ  μιλά για υπερδιπλάσιους. Το σύνθημα αντήχησε: Γυναίκα – Ζωή – Ελευθερία!  Η καταστολή συνεχίστηκε, με 1.000 εκτελέσεις ετησίως , κυρίως αντιφρονούντων. Στις αρχές του 2026, νέες διαδηλώσεις – οι μεγαλύτερες από ποτέ – πνίγηκαν ξανά στο αίμα. Ο Καθρέφτης της Δύσης Το μεγαλύτερο παράδοξο, όμως, κρύβεται στη Δύση. Ενώ διεθνείς οργανισμοί καταγγέλλουν μαζικές εκτελέσεις και καταστολή, “προοδευτικοί” κύκλοι σιωπούν. Σήμερα, με το καθεστώς ραγισμένο – ο πρόεδρος ζητά συγγνώμη για επιθέσεις, μα οι Επαναστατικοί Φρουροί  τον διαψεύδουν – κάποιοι αγωνιούν μήπως καταρρεύσει. Θαυμάζουν την “ανθεκτικότητα” τυραννιών, ακόμα και όταν διαλύονται. Το Ηθικό Δίλημμα “Δεν υποστηρίζουμε το καθεστώς, μα αντιτιθέμεθα στους βομβαρδιστές” , λένε. Μα στην πράξη, στηρίζουν τους καταπιεστές . Το Ιράν δεν είναι μόνο εσωτερικά αυταρχικό. Στην ουσία είναι πηγή αστάθειας στη Μέση Ανατολή – ρωτήστε τους Άραβες γείτονες, όχι μόνο Ισραηλινούς. Ο Αληθινός Καθρέφτης Η Περσία δεν είναι απλώς πεδίο σύγκρουσης, είναι καθρέφτης. Αποκαλύπτει την ηθική σύγχυση εποχής, όπου “δικαιωματιστές” διστάζουν απέναντι σε θεοκρατία . Πέρα από ηθικά, τα γεωπολιτικά διακυβεύματα είναι τεράστια. Το Ιράν δεν κινδυνεύει να γίνει “δυτικό” – ποτέ δεν ήταν . Κινδυνεύει να γίνει ελεύθερο , σταθερό, δυναμικό στις αγορές, αντί αποκλεισμένο – τροφοδότης Κίνας, πελάτης Ρωσίας. Αυτό τρομάζει τη Κίνα , τη Τουρκία και τους λοιπούς , ακόμα και λόμπι “πράσινης μετάβασης”. Από αυτόν τον πόλεμο – μέρες ή μήνες – θα κριθούν δεκαετίες . Το Ιράν, από τα βάθη των αιώνων, διαμορφώνει ακόμα τον κόσμο . Κρίμα που λείπει ένας Αισχύλος  να ξαναγράψει τους Πέρσες  – όχι για τους Πέρσες, μα για εμάς, που δεν καταλαβαίνουμε ποιον “νικήσαμε”, ούτε πώς να διαχειριστούμε τη νίκη ...