Search this site

Η κατάσταση περιπλέκεται για το Κτήνος. Ζεί τις τελευταίες μέρες του μη μπορώντας να ξεφύγει πλέον από τη μέγγενη του μεγαλύτερου σκανδάλου στην Ιστορία της νεώτερης Ελλάδας Η κατάσταση περιπλέκεται. Την ώρα που ο πρωθυπουργός βυθισμένος στον… καναπέ της Προεδρίας της Δημοκρατίας αισιοδοξούσε χθες ομού μετά του κυρίου Τασούλα ότι θα εκτονωθούν σύντομα ως διά μαγείας οι κινητοποιήσεις των αγροτών, έξω από το Μέγαρο της Ηρώδου Αττικού συνέβαιναν πράματα και θάματα. Που μάλλον δεν δικαιολογούσαν αυτή την αισιοδοξία την οποία προσπάθησε, η αλήθεια είναι, να φρενάρει κομψά και ο ίδιος ο Πρόεδρος, ψέγοντας με τακτ τον πρωθυπουργό για παροχές. Τι έτρεχε; Πολλά! Πρώτον, λίγες ημέρες μετά την ομιλία Βενιζέλου στην εκδήλωση της «δημοκρατίας» και τη συνέντευξή του στον Σκάι, όπου ο πρώην πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ έθεσε ζήτημα διακυβέρνησης της χώρας , διακήρυξε το τέλος της αυτοδυναμίας της Ν.Δ. και ζήτησε απευθείας διώξεις υπουργών για Τέμπη και ΟΠΕΚΕΠΕ, είχαμε νέον κεντρώο αποχαιρετισμό! Ε γκατάλειψε τον κύριο Μητσοτάκη και η Άννα Διαμαντοπούλου. Όχι ότι ήταν μαζί του τα τελευταία χρόνια. Το αντίθετο. Αλλά εκείνη η δήλωση που έκανε υπέρ της εκλογής του στην πρωθυπουργία λίγο πριν από τις εθνικές εκλογές το μακρινό 2019 φαίνεται ότι κατέληξε οριστικά στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας . Η κυρία Διαμαντοπούλου με λεξιλόγιο μάλλον ασυνήθιστο για αυτήν ( «τη συγκάλυψη στα Τέμπη τη βλέπουν και τα μωρά παιδιά», «έπρεπε να είχαμε βγει στους δρόμους για τις υποκλοπές», «επτά χρόνια έχουν γίνει τέρατα με τη διαφθορά», «δεν ξέρω αν θα είναι ο Μητσοτάκης αρχηγός της Ν.Δ. στις εκλογές», «να τιμωρηθεί το Μαξίμου για τις υποκλοπές» ) έσπευσε να κάνει με τη συνέντευξή της στο pontiki.gr… πολιτικό placement. Τοποθέτηση στη σκακιέρα ως «Ευρωπαΐστρια». Αφήνοντας ανοιχτό να τεθεί θέμα ηγεσίας στο ΠΑΣΟΚ αν δεν πάει καλά ο Nίκος Ανδρουλάκης στην πρώτη κάλπη. Τέθηκε, με άλλα λόγια, στη διάθεση των γεγονότων. Δεύτερον , δίδονταν στη δημοσιότητα δύο ενδιαφέρουσες μετρήσεις της MRB του Δημήτρη Μαύρου και της People of Greece του Γιάννη Κωνσταντινίδη . Μαντέψτε ποιοι ήταν οι μεγάλοι χαμένοι των «τάσεων»: Ο Κυριάκος Μητσοτάκης και ο Νίκος Ανδρουλάκης. Και στην καταλληλότητα και στη δημοτικότητα και στην πρόθεση ψήφου. 22,6% λαμβάνει η Ν.Δ. στην πρόθεση ψήφου με κάλπη στη μέτρηση της MRB. 24,1% λαμβάνει ο κύριος Μητσοτάκης στην καταλληλότητα για την πρωθυπουργία, -1,4% σε σύγκριση με τον Ιούνιο. Στο 28,1% ανέρχεται η δημοτικότητα του πρωθυπουργού, ο οποίος κατατάσσεται δεύτερος με πρώτη την πρόεδρο της Πλεύσης Ελευθερίας Ζωή Κωνσταντοπούλου (30%)! Κόφτης στις μετρήσεις δεν προβλέπεται. Ανάλογη η κατάσταση για τον Νίκο Ανδρουλάκη. Τέταρτος στην καταλληλότητα για την πρωθυπουργία πίσω από τον Μητσοτάκη, τη Ζωή και τον Βελόπουλο. Πέμπτος σε δημοτικότητα, τον περνά και ο μετρημένος γενικός γραμματέας του ΚΚΕ Δημήτρης Κουτσούμπας. Η ίδια δημοσκόπηση έδειξε ότι ένα κόμμα υπό τη Μαρία Καρυστιανού θα μπορούσε να ψηφιστεί δυνητικά από το 31,8% των Ελλήνων, ένα κόμμα από τον Τσίπρα από το 23,2% και ένα κόμμα υπό τον κύριο Σαμαρά με 15,6%. Τρίτον , στην εξεταστική επιτροπή της Βουλής για τον ΟΠΕΚΕΠΕ η κατάσταση ήταν σουρεάλ . Ο υφυπουργός Επικρατείας Γιώργος Μυλωνάκης σφυροκοπήθηκε με ερωτήσεις από τη Μιλένα Αποστολάκη για την τυχόν κουμπαριά Μητσοτάκη – Ξυλούρη, καθώς και με το ερώτημα αν ο πρωθυπουργός τον γνώριζε προσωπικά. Τι περίεργο! Ο ίδιος ο κύριος Ξυλούρης ερωτήθηκε από αυτήν την επιτροπή αν επισκεπτόταν στο Μαξίμου τον πρωθυπουργό και, αντί να το διαψεύσει διά του δικαιώματος της σιωπής, συνέστησε σε μέλος της Επιτροπής το εξής: « Ζητήστε τα βιβλία εισόδου και εξόδου του Μαξίμου για να δείτε αν πήγα ποτέ »… Αμφίσημη η δήλωση, αλλά πέρασε απαρατήρητη. Εν όσω συνέβαιναν αυτά, το γραφείο του πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή στην πλατεία Μαβίλη δεχόταν, μετά τις αιχμές Μητσοτάκη στο πρόσωπό του στη Βουλή, τηλεφωνήματα και μηνύματα του τύπου «καλύτερα στον καναπέ παρά κουμπάρος του Φραπέ και ένοχος για τον ΟΠΕΚΕΠΕ»… Την ίδια ώρα η έρευνα της People of Greece έδειχνε ότι οι μισοί σημερινοί ψηφοφόροι της Ν.Δ. δίνουν δίκαιο στους αγρότες, ενώ 3 στους 4 Ελληνες ενημερώνονται για το σκάνδαλο διαρκώς! Βλέπουν βίντεο από την εξεταστική για να βεβαιωθούν για την καταρράκωση της ηθικής στην τρέχουσα πολιτική. Τέταρτον, ο πρώην πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας στην ομιλία του στην Πάτρα, αφού περιέργως είπε ότι «πρέπει να επιταχύνουμε», άφησε μια βαριά αιχμή για την κυβέρνηση, η οποία έμεινε μυστηριωδώς αναπάντητη από τον συνήθως εύθικτο κυβερνητικό εκπρόσωπο. Είπε: « Από όσα έχουμε δει από το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου. Διότι είδαμε το αποκρουστικό πρόσωπο των Φραπέδων και των “Χασάπηδων. Δεν είδαμε όμως ακόμη τα πρόσωπα των συνενόχων τους στα κυβερνητικά έδρανα και τα ποσά που τους επέστρεφαν προκειμένου να τους μοιράζουν κρατικό χρήμα ». Βαρύ, πολύ βαρύ και μέχρι στιγμής άκρα του τάφου σιωπή. Πέμπτον, στο λιμάνι του Πειραιά και στο Φάληρο τα κύματα ήταν τρικυμισμένα . Στο Φάληρο λόγω της άρνησης χρηματοδότησης ενός ντοκιμαντέρ τηλεοπτικού σταθμού από το κρατικό ΕΚΚΟΜΕΔ του υπουργείου Πολιτισμού ( ποτέ δεν κατάλαβα γιατί οι φορολογούμενοι θα πρέπει να πληρώνουν από τις τσέπες τους τα σίριαλ και τα ντοκιμαντέρ των τηλεοράσεων, έτσι γινόμαστε καναλάρχες όλοι ) είχαμε έκρηξη του επικεφαλής του μιντιάρχη του Σκάι κατά της κυβερνήσεως με την κατηγορία της λογοκρισίας. Επειδή στο ντοκιμαντέρ που «κόπηκε» θα προβαλλόταν συνέντευξη του καταδικασμένου για τρομοκρατία Δημήτρη Κουφοντίνα. Λίγο νοτιότερα, στον Ναό του Αγίου Νικολάου, στον Πειραιά, κηδευόταν η μητέρα ισχυρού επιχειρηματία, ο οποίος είχε καλές σχέσεις με την κυβέρνηση στο παρελθόν και της έβαλε πλάτη. Στην τελετή της εξόδιου ακολουθίας παρέστησαν ο πρώην πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς, ο υπουργός Άμυνας Νίκος Δένδιας, ο σύζυγος της Ντόρας Μπακογιάννη Ισίδωρος Κούβελος, αλλά όχι ο πρωθυπουργός. Και αν είναι σωστή η ενημέρωσή μας, ελάχιστοι έως κανένας υπουργός. Είχε δοθεί γραμμή: Απόντες. Ούτε στα ανθρώπινα ούτε στις κηδείες δεν υποχωρούν οι εγωισμοί και τα πάθη. Οι ίδιοι άνθρωποι έκαναν μαθήματα στην Αριστερά για την απουσία της από την κηδεία του Σαββόπουλου προσφάτως… Συμπέρασμα: Κρίση μέσα στο σύστημα αλλά και βιασύνη ! Γιατί βιασύνη; Γιατί, όπως ενημερώθηκαν όλοι χθες στο Εθνικό Συμβούλιο Εξωτερικής Πολιτικής, την άνοιξη θα πρέπει να αποφασίσει η Ελλάδα τον διαμοιρασμό του Αιγαίου και της Μεσογείου . Και διότι ο πρωθυπουργός προσδιόρισε το Συνέδριο της Ν.Δ. στις 15 έως 17 Μαΐου 2026. Με άλλα λόγια: Τρέχουνε χρόνια σε μήνες ολίγους.

Ετοιμαστείτε για κραχ σε ΝΔ, ΠΑΣΟΚ - Τα 4 νέα κόμματα που αλλάζουν τα πάντα το 2026 και καθορίζουν τις εκλογές! Την άνοιξη του 2026 αφού μετρήσει την αποδοχή του στις περιοδείες και αποκρυσταλλωθεί η μεγάλη φθορά της κυβέρνησης, θα σχηματίσει το νέο του πολιτικό εγχείρημα ο Αλέξης Τσίπρας Τέσσερα νέα κόμματα που θα ανακοινωθούν το 2026 ταράζουν τα λιμνάζοντα νερά του πολιτικού σκηνικού και φέρνουν προβληματισμό και ανησυχία σε Μέγαρο Μαξίμου και Χαριλάου Τρικούπη, καθώς η δυναμική που έχουν μπορούν να αλλάξουν τις ισορροπίες στο πολιτικό σκηνικό και να κάνουν την υπόθεση εθνικές εκλογές έναν τεράστιο άλυτο γρίφο. Το "Οξυγόνο" από Μαρία Καρυστιανού Τη μεγαλύτερη δυναμική φέρνει το νέο κόμμα Καρυστιανού για το οποίο σας είχαμε πει ότι θα έρθει , παρά τις αρχικές διαψεύσεις από την ίδια. Οι μεγάλες ζυμώσεις που προηγήθηκαν από την Μαρία Καρυστιανού με πρόσωπα και ομάδες απ’ όλην την Ελλάδα σιγά σιγά μετουσιώνονται σε κόμμα. Η κ. Καρυστιανού στις δημοσκοπήσεις έχει μία αποδοχή μεγάλη λόγω των Τεμπών, ενώ έχει μετρηθεί και ως πρόθεση ψήφου αποκτώντας ένα δυνατό διψήφιο . Μπορεί στις εκλογές να μην πιάσει τα σημερινά ποσοστά διότι αναγκαστικά θα έχει τριβή και φθορά γύρω από τις προγραμματικές της θέσεις, όμως θα ταρακουνήσει για τα καλά το σύστημα αφού από πίσω της θα στοιχηθούν δεξιοί-αριστεροί-απολιτίκ ψηφοφόροι που ζητούν δικαιοσύνη και τέλος στην διαφθορά του συστήματος. ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: Το "Οξυγόνο" της Μαρίας πνίγει το Ψευτορωμαίϊκο! Ο Τσίπρας ανακοινώνει κόμμα την άνοιξη του 2026 Επίσης, την άνοιξη του 2026 αφού μετρήσει την αποδοχή του στις περιοδείες και αποκρυσταλλωθεί η μεγάλη φθορά της κυβέρνησης , θα σχηματίσει το νέο του πολιτικό εγχείρημα ο Αλέξης Τσίπρας . Δεν θα είναι αριστερό, αλλά θα κοιτάζει από Κεντροαριστερά και θα πηγαίνει στο Κέντρο. Ήδη ο Αλέξης Τσίπρας έχει ξεκινήσει την αποδόμηση της κυβέρνησης με βίντεο και έντονη δραστηριότητα στα social media ενώ δίπλα του θα σταθούν όλα σχεδόν τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, από την Νέα Αριστερά αλλά και ανένταχτοι που δεν θέλουν να πάνε στο ΠΑΣΟΚ. Ο Τσίπρας έχει στιγματιστεί κυρίως από την Συμφωνία των Πρεσπών αλλά μπορεί να κερδίσει ένα πολύ καλό ποσοστό . Ο στόχος του είναι να είναι σε αυτές τις εκλογές 2ος και παράλληλα να μην μπορεί να σχηματίσει κυβέρνηση η ΝΔ. Υπάρχει σχέδιο… Ο Σαμαράς και η νέα Πολιτική Άνοιξη Το τρίτο κόμμα, για το οποίο θα αφήσουμε ένα μεγάλο ερωτηματικό, είναι αυτό του Αντώνη Σαμαρά. Ο πρώην Πρωθυπουργός συζητάει αυτές τις μέρες με τους συνεργάτες του, όπως πρόσφατα στην συνάντηση του Ναυπλίου, την προοπτική ενός νέου κόμματος. Το νέο δεξιό κόμμα, θα κόψει από τη Νέα Δημοκρατία. Το θέμα των αγροτών, η εξωτερική πολιτική αλλά και η ακρίβεια αλλά και η φιλο-woke ατζέντα της κυβέρνησης, έχει δημιουργήσει μία μεγάλη δυσαρέσκεια στους κόλπους της ΝΔ και κάποιοι σκέφτονται να στηρίξουν το εγχείρημα Σαμαρά το οποίο, με τον τρόπο του το στηρίζει και ο Κώστας Καραμανλής . Αμφότεροι, έχουν στο στόχαστρο τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Δεν θέλουν με τίποτα μία 3η θητεία με Μητσοτάκη Πρωθυπουργό. Προσπαθούν να επιβάλλουν τον Νίκο Δένδια μέσα από μετεκλογικές διαδικασίες. Ο κ. Σαμαράς μπορεί να κόψει ποσοστά από τη ΝΔ αλλά δεν μπορεί να δημιουργήσει τέτοια δυναμική που να αποκτήσει διψήφιο ποσοστό. Εθνικό κόμμα με ρωσική στήριξη Ένα τέταρτο κόμμα που έρχεται και προκαλεί ήδη το ενδιαφέρον του κόσμου στον πατριωτικό χώρο, είναι ένα αντισυστημικό πατριωτικό κόμμα που θα έχει και ρωσική στήριξη . Το κύμα των υποστηρικτών της Ρωσίας στον Ουκρανικό πόλεμο είναι μεγάλο στην Ελλάδα αλλά μέχρι τώρα βουβό. Υποστηρίζουν ότι η Ρωσία αναγκάστηκε να αμυνθεί στις επεκτατικές βλέψεις του ΝΑΤΟ που παραμύθιασε μία διεφθαρμένη κυβέρνηση στην Ουκρανία να μπει στις τάξεις του. Το νέο κόμμα που θα ιδρυθεί το 2026 και αναμένεται να κινηθεί πατριωτικά, αντισυστημικά από τα δεξιά μέχρι και τα αριστερά και ήδη ακούγεται ότι μπορεί να ηγηθεί πρόσωπο πολύ κοντά στον Ηλία Κασιδιάρη . Το νέο κόμμα θα κόψει από παντού , κυρίως από κόμματα τύπου Βελόπουλου-Λατινοπούλου. Όλα δείχνουν ότι το 2026, η αντιπολίτευση θα αλλάξει πρόσωπα . Θα έχουμε μία νέα αντιπολιτευτική δύναμη πυρός με αντισυστημικά κόμματα που θα αλλάξουν τις ισορροπίες στις τελικές εκλογές επηρεάζοντας το αποτέλεσμα που κάποιοι έχουν προδιαγράψει…

Η λεγόμενη «κλιματική κρίση» λειτουργεί περισσότερο ως εργαλείο κέρδους παρά ως υπεύθυνη στρατηγική προστασίας του περιβάλλοντος Οι προβλέψεις καταστροφολογίας, οι στόχοι του Παρισιού και η βιομηχανία της πράσινης ατζέντας δεν βασίζονται σε σταθερά επιστημονικά δεδομένα, αλλά σε πολιτικές επιδιώξεις… Στις 20 Ιανουαρίου 2025, ο Ντόναλντ Τραμπ δήλωσε κατά την ορκωμοσία του ως Πρόεδρος των ΗΠΑ , ότι δεν πιστεύει, πως η κλιματική αλλαγή οδηγεί σε υπερθέρμανση του πλανήτη . Η δήλωση αυτή προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων από τα συστημικά ΜΜΕ. Όμως, πόσοι γνωρίζουν ότι επιστήμονες της NASA και του CERN προειδοποιούν για το ακριβώς αντίθετο; Ότι η ανθρωπότητα πρέπει να προετοιμαστεί για μια επερχόμενη κλιματολογική ψύξη; Μάλιστα, στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ τον Σεπτέμβριο του 2025, ο Ντόναλντ Τραμπ, μεταξύ άλλων, είπε: «…Η πράσινη ατζέντα που ακολουθούν οι ευρωπαϊκές χώρες ισοδυναμεί με χρεοκοπία. Η κλιματική αλλαγή είναι “η μεγαλύτερη απάτη όλων των εποχών”. Η υπερθέρμανση του πλανήτη έγινε κλιματική αλλαγή. Αυτή η υστερία από ανόητους ανθρώπους κατέστρεψε χώρες. Δεν θα εξαφανιστεί ο πλανήτης από την υπερθέρμανσή του, όπως έλεγαν. Έχω δίκιο σχεδόν για τα πάντα. Αν ακολουθήσετε την πράσινη ατζέντα, θα αποτύχετε σαν χώρες. Ανησυχώ για την Ευρώπη και σιχαίνομαι να την βλέπω να βουλιάζει με αυτά τα θέματα και το μεταναστευτικό. Για να είστε politicalcorrect καταστρέφετε την κληρονομιά σας. Είναι απεχθείς αυτές οι ανεμογεννήτριες. Και σκουριάζουν. Καταστρέφουν και δάση. Μπράβο στη Γερμανία που δεν ακολούθησε την πράσινη ατζέντα η νέα ηγεσία της…» ! Η προπαγάνδα της Κλιματικής Αλλαγής… Πριν από μερικά χρόνια, στις 12 Ιουλίου 2019, ο ομότιμος καθηγητής του Πολυτεχνείου Κρήτης και ομότιμος ερευνητής της Γεωλογικής Υπηρεσίας του Καναδά, Αντώνης Φώσκολος, έδωσε μια αποκαλυπτική συνέντευξη 100 λεπτών στο κρητικό κανάλι CreteTV . Οι αποκαλύψεις του ήταν σοκαριστικές: η Κλιματική Αλλαγή είναι ένα πελώριο πολιτικό παραμύθι, μια εφεύρεση της Μάργκαρετ Θάτσερ τη δεκαετία του 1970, για να εξοντώσει το πανίσχυρο συνδικάτο των ανθρακωρύχων. Το 1988 ιδρύθηκε το IPCC ( Διακυβερνητική Επιτροπή για την Κλιματική Αλλαγή ) από τον Παγκόσμιο Μετεωρολογικό Οργανισμό . Από τότε, οι απόψεις του IPCC είναι οι μόνες που εμφανίζονται στα ΜΜΕ, διαμορφώνοντας την “κοινή γνώμη”. Ό μως, δεν είναι τυχαίο ότι η επιτροπή αυτή χρηματοδοτείται από το RockefellerBrothers Fund. Με τα χρόνια, την προπαγάνδα για την Κλιματική Αλλαγή εκμεταλλεύτηκαν οι “δικαιωματιστές” των περιβαλλοντικών ΜΚΟ, όπως η WWF και η Greenpeace, καθώς και έμποροι ανεμογεννητριών , ηλεκτρικών αυτοκινήτων και άλλων “πράσινων” τεχνολογιών, κερδίζοντας εκατομμύρια . Η Συνθήκη του Κιότο κατάφερε να εμπορευματοποιήσει το διοξείδιο του άνθρακα και να δημιουργήσει ένα παράλογο χρηματιστήριο ρύπων. Τα Αδιάσειστα Επιστημονικά Στοιχεία… Η πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική από το επίσημο αφήγημα: 1. Το Διοξείδιο του Άνθρακα δεν είναι ο εχθρός… Η ατμόσφαιρα περιέχει μόνο 0,03% διοξείδιο του άνθρακα. Πιστεύει κανείς ότι αυτό είναι ικανό να προσδιορίσει την αλλαγή κλίματος; Επιπλέον, ο άνθρωπος επηρεάζει μόλις το 3,5% των ετήσιων εκπομπών CO₂. Άλλωστε, τα πάνω από 500 ενεργά ηφαίστεια του πλανήτη παράγουν 30 φορές περισσότερο διοξείδιο του άνθρακα από όλες τις ανθρώπινες δραστηριότητες. 2. Η Ιστορία διαψεύδει την υπερθέρμανση… Επί 25.000 χρόνια, τόνισε ο καθηγητής Φώσκολος, η θερμοκρασία της Γης ήταν +2 βαθμούς μεγαλύτερη από ό,τι σήμερα και οι πάγοι δεν έλιωσαν . Κατά τη “ μινωική περίοδο ” πριν από 3.500 χρόνια , η θερμοκρασία ήταν κατά μέσο όρο 4 βαθμούς Κελσίου υψηλότερη από τη σημερινή. Κατά τη “ ρωμαϊκή περίοδο ” πριν από 2.000 χρόνια , η θερμοκρασία ήταν 3 βαθμούς υψηλότερη. Σε γεωτρήσεις στον πυρήνα του παγετώνα της Γροιλανδίας δεν βρέθηκε καμία άμεση συσχέτιση μεταξύ της αύξησης του διοξειδίου του άνθρακα και της θερμοκρασίας της Γης για τα τελευταία 11.000 χρόνια. Στον Βόρειο Πόλο δεν υπάρχει έδαφος κάτω από τους πάγους . Σύμφωνα με την αρχή του Αρχιμήδη, ακόμη και αν λιώσουν όλοι οι πάγοι εκεί , αυτό δεν μπορεί να επηρεάσει τη στάθμη της θάλασσας. Οι ακραίες καιρικές συνθήκες πάντα υπήρχαν… Τα Συστημικά ΜΜΕ παρουσιάζουν κάθε ακραίο καιρικό φαινόμενο ως απόδειξη της κλιματικής αλλαγής . Όμως, η Iστορία λέει άλλα. Το 1911, χιλιάδες Γάλλοι πέθαναν από υψηλή θερμοκρασία. Τον Αύγουστο του 1936, στο Βερολίνο, κατά τους Ολυμπιακούς Αγώνες, η θερμοκρασία ξεπέρασε τους 35°C. Τον Ιούλιο του 1965, η Σπάρτη είχε 48°C. Τον Μάρτιο του 1987, υπήρχαν 20 εκατοστά χιόνι για 20 ημέρες. Το 1968 στην Αθήνα είχαμε πλημμύρες με νεκρούς. Πρόσφατη μελέτη ερευνητών αποδεικνύει ότι η παρατηρούμενη κλιματική αλλαγή δεν οφείλεται στο CO₂ και άρα στη δραστηριότητα του ανθρώπου. Το κλίμα της Γης συνεχώς αλλάζει λόγω της ηλιακής δραστηριότητας, του μαγνητισμού και των τροχιακών κύκλων του Ήλιου. Μόνο τα τελευταία 100.000 χρόνια, ο πλανήτης γνώρισε τέσσερις εποχές παγετώνων που σίγουρα δεν προκλήθηκαν από ανθρωπογενή αίτια. Όπως έλεγε ο καθηγητής Μετεωρολογίας του ΑΠΘ, Γεώργιος Λειβαδάς, η ατμόσφαιρα της Γης διαθέτει μηχανισμό αυτοκάθαρσης. Το Οικονομικό Σκάνδαλο… Στην Ελλάδα, μόνο τα τελευταία 10 χρόνια, οι έμποροι ανεμογεννητριών και οι περιβαλλοντικές ΜΚΟ καρπώθηκαν από τον πενόμενο ελληνικό λαό πάνω από 5,5 δισεκατομμύρια ευρώ σε επιδοτήσεις, τάχα για να “καθαρίσει” η ατμόσφαιρα. Παγκοσμίως, οι αναπτυγμένες χώρες υποσχέθηκαν να διαθέσουν 300 δισεκατομμύρια δολάρια για να βοηθήσουν τις αναπτυσσόμενες χώρες να επιτύχουν τους στόχους της ατζέντας για το κλίμα . Με το κόστος αυτών των υποσχέσεων, η Δύση κατάφερε να εντάξει αυτά τα κράτη στην πολιτική της για το κλίμα, ξεζουμίζοντας τον κόσμο μέσω τραπεζικών οφειλών στην αμοιβαία προσπάθεια “αποκατάστασης του κλίματος”. Ο καθηγητής Φώσκολος, στη συνέντευξή του το 2019, άφηνε αιχμές για γνωστούς Έλληνες επιχειρηματίες που δεν ήθελαν να εξορυχθεί το αποδεδειγμένα τεράστιο κοίτασμα φυσικού αερίου της Κρήτης , προκειμένου να θησαυρίσουν από τη μεταπώληση ρωσικού φυσικού αερίου, που η Ελλάδα το αγόραζε σε διπλάσια τιμή. Εξ' ίσου χοντρό ψέμα είναι ότι ο λιγνίτης που χρησιμοποιούσε η ΔΕΗ μολύνει την ατμόσφαιρα, προκειμένου να επωφεληθούν οικονομικά οι έμποροι των ανεμογεννητριών. Γι’ αυτό, επί κυβερνήσεων Μητσοτάκη , έκλεισαν τα εργοστάσια παραγωγής λιγνίτη στην Πτολεμαΐδα, την ίδια στιγμή που η Γερμανία αύξανε τη δική της παραγωγή στα βόρεια της χώρας. Τον Φεβρουάριο του 2023, ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης πραγματοποίησε διήμερη περιοδεία στη Δυτική Μακεδονία και ξεναγήθηκε στον σταθμό παραγωγής ενέργειας της ΔΕΗ “Πτολεμαΐδα 5”. Ωστόσο, στις αρχές Απριλίου 2025, με απόφαση της ΔΕΗ και τη συγκατάθεση της κυβέρνησης, ανακοινώθηκε η πρόωρη διακοπή λειτουργίας της νεότερης και πιο σύγχρονης λιγνιτικής μονάδας της χώρας . Μια εξέλιξη που προκάλεσε σοβαρό πλήγμα στην ενεργειακή θωράκιση της Ελλάδας. Σε μια περίοδο ασταθούς διεθνούς συγκυρίας , όπου οι αγορές ενέργειας είναι απρόβλεπτες, η κυβέρνηση επέλεξε να θυσιάσει τη δυναμική αξιοποίηση του εγχώριου λιγνίτη – μια επιλογή που εξυπηρέτησε άλλα συμφέροντα – εις βάρος των ελληνικών νοικοκυριών και επιχειρήσεων. Η χώρα βρέθηκε έτσι με ακόμη μεγαλύτερη εξάρτηση από εισαγόμενες μορφές ενέργειας. Την ίδια στιγμή, η κυβερνητική πολιτική στοχεύει στο να μετατραπεί η Ελλάδα σε ένα από τα μεγαλύτερα φωτοβολταϊκά πάρκα της Ευρώπης. Κι όλα αυτά, ενώ η Γερμανία επαναλειτουργεί μονάδες παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος με άνθρακα για να καλύψει τις αυξημένες ενεργειακές ανάγκες της, λόγω της μείωσης των ροών ρωσικού φυσικού αερίου εξαιτίας των κυρώσεων. Οι αποκαλύψεις αυτές αναδεικνύουν πως η Ελλάδα μετατρέπεται, για ακόμη μία φορά, σε “κρανίου τόπο” για την εξυπηρέτηση συγκεκριμένων συμφερόντων . Ο φυσικός πλούτος της χώρας θυσιάζεται, ενώ δημιουργείται ένα μοντέλο όπου η καταστροφή δασών και οικοσυστημάτων θεωρείται “αναγκαία” για την εγκατάσταση ανεμογεννητριών. Ανεμογεννητριών που ούτε καν υποχρεώνονται να απομακρυνθούν όταν, μετά από κάποια χρόνια καταστούν άχρηστες. Όπως αποκάλυψε η Πρόεδρος του Επιμελητηρίου Περιβάλλοντος και Επίτιμη Αντιπρόεδρος του ΣτΕ, Μαρία Καραμανώφ , μιλώντας στο ραδιόφωνο Sferikos 99.3 και τον δημοσιογράφο Γιώργο Χονδρόπουλο (τέλη Αυγούστου 2024): « Για την πράσινη ενέργεια μέσω του αέρα, στην Ελλάδα συνεχίζουν και εγκρίνονται αιολικά πάρκα καθώς το ρεύμα αυτό δεν προορίζεται για τη χώρα μας αλλά για χώρες όπως η Γερμανία, όπου ο φυσικός πλούτος τους διατηρείται, ενώ στη χώρα μας καταστρέφονται δάση και σημαντικά οικοσυστήματα για να τοποθετηθούν νέες ανεμογεννήτριες. Παρότι έχουμε ήδη καλύψει τα αιτήματα της Ε.Ε. για την πράσινη ενέργεια μέσω του αέρα… Την καταστροφή του δασικού πλούτου προκαλεί η τοποθέτηση ανεμογεννητριών με τη διάνοιξη δρόμων, καθώς ακόμη και μετά τηνπάροδο ετών που καθιστούν τις ανεμογεννήτριες μη λειτουργικές, βάσει νόμου οι εταιρείες δεν υποχρεούνται καν να τις απομακρύνουν» ! Συμπέρασμα: Ποιος Ωφελείται Πραγματικά; Το ζήτημα της κλιματικής αλλαγής τελικά, δεν αποτελεί αντικειμενική επιστημονική συζήτηση , αλλά έχει μετατραπεί σε ένα τεράστιο γεωπολιτικό και οικονομικό εργαλείο . Κάτω από τον μανδύα της “πράσινης μετάβασης”, μήπως κρύβονται μηχανισμοί που εξυπηρετούν συγκεκριμένα επιχειρηματικά και τραπεζικά συμφέροντα , από τις πολυεθνικές ενέργειας και τις περιβαλλοντικές ΜΚΟ μέχρι τις αγορές CO₂ και τους χρηματοπιστωτικούς κολοσσούς; Η Ελλάδα, αντί να αξιοποιήσει τον δικό της πλούτο και να ενισχύσει την ενεργειακή της αυτονομία, υιοθετεί πολιτικές που την καθιστούν όλο και πιο εξαρτημένη από εισαγωγές και ευρωπαϊκά diktat (*). Τα δάση της καταστρέφονται, οι λιγνιτικές μονάδες κλείνουν πρόωρα και η χώρα μετατρέπεται σε απέραντο φωτοβολταϊκό και αιολικό πεδίο, χωρίς να ωφελείται πραγματικά ο ελληνικός λαός. Στο τέλος, η λεγόμενη “κλιματική κρίση” λειτουργεί περισσότερο ως εργαλείο κέρδους παρά ως υπεύθυνη στρατηγική προστασίας του περιβάλλοντος . Οι προβλέψεις καταστροφολογίας, οι στόχοι του Παρισιού και η βιομηχανία της πράσινης ατζέντας δεν βασίζονται σε σταθερά επιστημονικά δεδομένα, αλλά σε πολιτικές επιδιώξεις. Η φύση διαθέτει μηχανισμούς ισορροπίας. Αυτό που δεν διαθέτουν ισορροπία είναι τα συμφέροντα όσων χρησιμοποιούν το αφήγημα της κλιματικής αλλαγής για να πλουτίζουν εις βάρος των λαών! Παναγιώτης Αποστόλου - Eλλήνων Αφύπνιση (*) Diktat : Λατινικός όρος, που σημαίνει "επιβεβλημένη απόφαση/διαταγή χωρίς διαπραγμάτευση" . Πρόκειται για μια απόφαση που επιβάλλεται μονόπλευρα, από ισχυρότερη πλευρά προς ασθενέστερη, χωρίς να ζητηθεί η γνώμη της ή χωρίς δυνατότητα αντίρρησης. Χρησιμοποιείται συχνά πολιτικά και διπλωματικά. Π.χ. όταν η Ε.Ε. επιβάλλει πολιτικές ή όρους σε μια χώρα και εκείνη είναι υποχρεωμένη να τους εφαρμόσει, μιλάμε για ευρωπαϊκό diktat!

Σήμερα θα κληθεί η Ελλάδα να ψηφίσει για το αν θα καταργηθεί ή όχι η προστασία του αγρότη απέναντι στα μεταλλαγμένα αγροτικά προιόντα που είναι πατενταρισμένα από μεγάλες πολυεθνικές, όπως η Μonsanto! Μας αφορά όλους η προστασία των αγροτικών προϊόντων που θέλουν να καταργήσουν στις Βρυξέλλες! Δείτε το βίντεο:

Χαστούκι στους Διεθνιστές της ΕΕ, η σύνοδος ΗΠΑ - Ρωσίας στο Μαϊάμι στις 20 Δεκεμβρίου, ημέρα Σάββατο. Ο Τράμπ στο πλευρό του Πούτιν σχετικά με τα ρωσικά assets. Θα συμβεί κάτι σημαντικό που ξεπερνά την Ουκρανία; Εκτός από το ζήτημα της Ουκρανίας, οι επερχόμενες διαπραγματεύσεις μεταξύ Ρωσίας και ΗΠΑ στο Μαϊάμι θα καλύψουν και άλλα μεγάλα θέματα που αφορούν τη διεθνή πολιτική και οικονομία, όπως τα ρωσικά assets και η οικονομική συνεργασία μεταξύ των δύο χωρών... Τεταμένη και ιδιαίτερα σύνθετη παραμένει η κατάσταση γύρω από το ουκρανικό ζήτημα με ευθύνη των Ευρωπαίων και του καθεστώτος του Κιέβου, που επιμένουν με κάθε μέσο στη συνέχιση του πολέμου και της αιματοχυσίας. Το τελευταίο διάστημα, ωστόσο η Ρωσία και οι ΗΠΑ φαίνεται να ετοιμάζονται για μια σειρά από επαφές που σκοπό έχουν να προωθήσουν μια λύση στην ουκρανική κρίση. Στην καρδιά αυτών των διαπραγματεύσεων βρίσκεται η στρατηγική θέση της Ρωσίας , η οποία επιδιώκει να προωθήσει τις δικές της προτεραιότητες, ενώ παράλληλα αντιμετωπίζει τις πολιτικές και στρατιωτικές προκλήσεις που θέτει το Κίεβο και οι δυτικοί σύμμαχοί του. Η διαπραγματευτική στρατηγική της Ρωσίας Η Ρωσία δείχνει να εντείνει τις διπλωματικές προσπάθειες για την επίλυση της σύγκρουσης στην Ουκρανία μέσω της λεγόμενης «shuttle diplomacy» (διπλωματία ταξιδιού), με κύριο στόχο να μάθει τα αποτελέσματα των συνομιλιών μεταξύ Κιέβου και Ευρώπης. Ο Kirill Dmitriev, ειδικός εκπρόσωπος του Ρώσου προέδρου για τις επενδύσεις και την οικονομική συνεργασία με ξένες χώρες, αναμένεται να μεταβεί στις ΗΠΑ και ειδικότερα στο Μαϊάμι στα τέλη της εβδομάδας (20 -21/12) για συνομιλίες με την αμερικανική πλευρά, προκειμένου να αποκτήσει αξιόπιστη πρόσβαση σε πληροφορίες σχετικά με τις διαπραγματεύσεις για την Ουκρανία. Αυτές οι συνομιλίες δείχνουν ότι η Ρωσία προσεγγίζει το ζήτημα με μία στρατηγική που εστιάζει στην εξεύρεση λύσεων μέσω του διαλόγου και της διπλωματίας, αλλά με σαφείς θέσεις για την υπεράσπιση των ιστορικών της συμφερόντων. Σύμφωνα με τον εκπρόσωπο τύπου του Κρεμλίνου, Dmitry Peskov,  η Ρωσία προετοιμάζεται για «ορισμένες επαφές» με τους Αμερικανούς εταίρους προκειμένου να μάθουν τα αποτελέσματα των συζητήσεων που έγιναν με τους Ουκρανούς και τους Ευρωπαίους. Οι συνομιλίες στο Μαϊάμι 20 -21/12 Σύμφωνα με πληροφορίες από την αμερικανική και δυτική πλευρά, ο στόχος της συνάντησης στην Αμερική μεταξύ του Dmitriev και του Steve Witkoff ειδικού απεσταλμένου των ΗΠΑ, είναι να συζητηθούν οι τελευταίες εξελίξεις γύρω από την ειρηνευτική συμφωνία για την Ουκρανία και να διερευνηθούν οι πιθανές προσαρμογές που χρειάζονται στην υπάρχουσα συμφωνία. Η Μόσχα αναμένεται να προτείνει κάποιες ρυθμίσεις ή βελτιώσεις στον υπάρχοντα σχεδιασμό για την ειρηνική διευθέτηση, όπως αναφέρει και ο Ρώσος βουλευτής Alexei Chepa. Στην πράξη, οι Ρώσοι διαπραγματευτές φαίνεται να επιθυμούν να εξασφαλίσουν ότι το σχέδιο συμφωνίας θα αντικατοπτρίζει τα συμφέροντα της Μόσχας στην περιοχή, συμπεριλαμβανομένων των εγγυήσεων ασφαλείας για την ίδια και της αναγνώρισης των ρωσικών συμφερόντων στην Ουκρανία και την Ευρώπη. Αυτές οι επαφές φαίνεται να προσανατολίζονται σε μια προσπάθεια εξεύρεσης μιας βιώσιμης συμφωνίας που θα ενσωματώνει τις ρωσικές απαιτήσεις, ιδίως για την ασφάλεια και την πολιτική κατάσταση στην Ουκρανία. Ο ξεκάθαρος στόχος του Vladimir Putin Ο Vladimir Putin έχει ξεκαθαρίσει σε πολλές περιπτώσεις ότι, εάν η Ουκρανία αρνηθεί τη δυνατότητα συνομιλιών ή εάν συνεχιστεί η άρνηση του Κιέβου να «ανοίξει τις συνομιλίες με ουσία», η Ρωσία θα προχωρήσει σε στρατιωτικές ενέργειες για την αποκατάσταση των «ιστορικών της εδαφών». Η τελευταία αυτή δήλωση του Ρώσου προέδρου ενισχύει την εικόνα μιας Ρωσίας που παραμένει αποφασισμένη να πετύχει τους στόχους της μέσω της στρατιωτικής δύναμης, εάν οι διαπραγματεύσεις δεν αποδώσουν τα επιθυμητά αποτελέσματα. Η δήλωση αυτή επανέλαβε την ρωσική θέση για την «ειρηνική» διευθέτηση του ζητήματος, η οποία όμως προϋποθέτει τη συμφωνία των αντιπάλων με τις ρωσικές απαιτήσεις. Αν η Ουκρανία αρνηθεί τον διάλογο ή δεν επιδιώξει μια ειρηνευτική συμφωνία, η Ρωσία θα συνεχίσει τη στρατηγική της για την ανακατάληψη των εδαφών που θεωρεί ιστορικά δικά της. Οι αντιδράσεις της Ουκρανίας και της Δυτικής Ευρώπης Από την πλευρά της Ουκρανίας, ο πρόεδρος Volodymyr Zelensky έχει εκφράσει την άποψη ότι τα «σήματα» από τον Putin δεν είναι καινούργια για την Ουκρανία. Σύμφωνα με τον Zelensky, η ουσία της σύγκρουσης παραμένει το γεγονός ότι η Ρωσία δεν επιθυμεί να τερματίσει τον πόλεμο αλλά η έκβαση της σύγκρουσης εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τη δυτική πίεση και κυρώσεις. Η Δύση, και ιδιαίτερα η ΕΕ, ασκούν συνεχώς πίεση στην Ουκρανία για να συνεχίσουν τον πόλεμο, ελπίζοντας ότι με την ενίσχυση της στρατιωτικής βοήθειας και τις διπλωματικές πιέσεις, θα μπορέσουν να αναγκάσουν τη Ρωσία να υποχωρήσει. Ωστόσο, η ουκρανική ηγεσία κατανοεί ότι χωρίς την υποστήριξη των ΗΠΑ, η συνέχιση του πολέμου θα είναι πολύ πιο δύσκολη και επισφαλής. Επομένως, η Ουκρανία επιδιώκει να παραμείνει στενά συνδεδεμένη με τη Δύση ενώ ταυτόχρονα προσπαθεί να διατηρήσει το πλεονέκτημα στη διαπραγμάτευση για μια μελλοντική συμφωνία. Η Ρωσία ξεκάθαρα προσέρχεται σε αυτό τον γύρο των διαπραγματεύσεων με κύριο στόχο την υπεράσπιση των συμφερόντων και την εξεύρεση μιας ειρηνικής λύση ς που θα επιτρέπει στην ίδια να διατηρήσει την επιρροή της στην περιοχή. Οι τελευταίες εξελίξεις, οι δηλώσεις του Putin και οι επερχόμενες συνομιλίες με τις Ηνωμένες Πολιτείες, δείχνουν ότι η Ρωσία είναι αποφασισμένη να επιτύχει τους στόχους της, είτε μέσω διπλωματίας είτε μέσω στρατιωτικής δράσης. Από την άλλη πλευρά, η Ουκρανία και οι δυτικοί σύμμαχοί της παραμένουν επιφυλακτικοί για οποιαδήποτε συμφωνία που θα μπορούσε να υπονομεύσει την κυριαρχία του Κιέβου και να ενισχύσει τη θέση της Ρωσίας στην περιοχή. Το μέλλον της σύγκρουσης θα εξαρτηθεί σε μεγάλο βαθμό από τις εξελίξεις στις διεθνείς διαπραγματεύσεις, καθώς και από την ικανότητα των μεγάλων δυνάμεων να βρουν μια κοινά αποδεκτή λύση για τη σταθερότητα και την ασφάλεια στην περιοχή. Ρωσικά assets και οικονομική συνεργασία Εκτός από το ζήτημα της Ουκρανίας, οι επερχόμενες διαπραγματεύσεις μεταξύ Ρωσίας και ΗΠΑ στο Μαϊάμι θα καλύψουν και άλλα μεγάλα θέματα που αφορούν τη διεθνή πολιτική και οικονομία, όπως τα ρωσικά δεσμευμένα κεφάλαια και η οικονομική συνεργασία μεταξύ των δύο χωρών. Η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν βρεθεί σε σύγκρουση για μεγάλο χρονικό διάστημα, με τις κυρώσεις που επιβλήθηκαν από τη Δύση στη Μόσχα α να πλήττουν σοβαρά την οικονομία της. Οι κυρώσεις αυτές περιλαμβάνουν περιορισμούς στους τομείς της ενέργειας, του χρηματοπιστωτικού συστήματος και του τραπεζικού τομέα, ενώ πολλές ρωσικές εταιρείες και πρόσωπα έχουν υποστεί μπλοκάρισμα των περιουσιακών τους στοιχείων στο εξωτερικό. Αυτή η οικονομική πίεση είχε δημιουργήσει μία ένταση στις σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών, καθώς η Ρωσία θεωρεί τις κυρώσεις ως αθέμιτο μέτρο πίεσης, το οποίο περιορίζει τη δυνατότητά της να αναπτύξει την οικονομία της και να ενισχύσει τις στρατηγικές της συμμαχίες. Στην επερχόμενη συνάντηση στο Μαϊάμι, εκτός από το ουκρανικό ζήτημα, η Ρωσία αναμένεται να θέσει θέμα της αποδέσμευσης των ρωσικών κεφαλαίων που έχουν κατασχεθεί ή παγώσει από τη Δύση στο πλαίσιο των κυρώσεων. Αυτή η συζήτηση αναμένεται να έχει ευρύτερες συνέπειες για την παγκόσμια οικονομία, καθώς η Ρωσία προσπαθεί να εξεύρει έναν τρόπο για να ανακτήσει μέρος των περιουσιακών στοιχείων. Στην ίδια κατεύθυνση, η Ρωσία ενδέχεται να ζητήσει τη χαλάρωση ή την πλήρη άρση ορισμένων από τις κυρώσεις που της έχουν επιβληθεί, με σκοπό να διευκολύνει την οικονομική συνεργασία και τις εμπορικές σχέσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες και άλλες χώρες της Δύσης. Αν και το ζήτημα των κυρώσεων και των ρωσικών assets είναι εξαιρετικά ευαίσθητο,  η Ρωσία επιδιώκει να προχωρήσει σε διαπραγματεύσεις που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε μία σταδιακή αποκατάσταση της οικονομικής της συνεργασίας με τη Δύση.  Πρωτοφανής πίεση ΗΠΑ σε Ευρώπη για μη κλοπή των ρωσικών κεφαλαίων Στην προσπάθειά τους να αποτρέψουν τη διαδικασία κλοπής των ρωσικών κεφαλαίων οι ΗΠΑ ασκούν ασυνήθιστη πίεση στην Ευρωπαϊκή Ένωση, παρά τις νομικές και οικονομικές συνέπειες που ενδέχεται να προκύψουν από αυτή την πολιτική . Σύμφωνα με πληροφορίες που δημοσιεύθηκαν από την εφημερίδα Politico, οι ΗΠΑ ασκούν «πρωτοφανή πίεση» στην ΕΕ προκειμένου να αποτρέψουν την ενδεχόμενη κατάσχεση ρωσικών περιουσιακών στοιχείων, κάτι που έχει προκαλέσει έντονες αντιπαραθέσεις εντός του μπλοκ. Πηγές αναφέρουν ότι, ενώ αρχικά οι ευρωπαϊκές χώρες θεωρούσαν ότι η διαδικασία κατάσχεσης είχε παγώσει λόγω της αντίστασης του Βελγίο υ, τώρα το κύριο εμπόδιο είναι η επιρροή της αμερικανικής κυβέρνησης, ιδίως κατά τη διάρκεια της προεδρίας του Donald Trump Η έγκριση του παγώματος των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από την ΕΕ έχει θέσει σε κίνδυνο τη ρευστότητα των μεγάλων ευρωπαϊκών χρηματοοικονομικών δομών. Οικονομικοί φορείς όπως ο οίκος αξιολόγησης Fitch έχουν προειδοποιήσει για την πιθανότητα υποβάθμισης της αξιολόγησης των Ευρωπαϊκών καταθετηρίων, όπως το Euroclear, εάν η αβεβαιότητα γύρω από την κατάσχεση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων συνεχιστεί. Αυτό το ζήτημα και η σχετική αμερικανική πίεση ασφαλώς και θα συζητηθούν στη Σύνοδο του Μαϊάμι.  Οι προοπτικές για μια νέα οικονομική στρατηγική Η συνάντηση στο Μαϊάμι προσφέρει μία μοναδική ευκαιρία για να αναθεωρηθούν οι στρατηγικές πολιτικής και οικονομίας των δύο χωρών, με βάση τις εξελίξεις του 2025 και τις αλλαγές στη διεθνή οικονομία. Η Ρωσία έχει στρέψει την προσοχή της στην αναζήτηση νέων αγορών και συνεργασιών με μη δυτικές χώρες, κυρίως με την Κίνα, την Ινδία και άλλες χώρες της Ασίας και της Μέσης Ανατολής. Ωστόσο, η δυνατότητα επαναφοράς της οικονομικής συνεργασίας με τις ΗΠΑ και τις ευρωπαϊκές χώρες παραμένει στρατηγικά σημαντική για τη Ρωσία, καθώ ς οι δυτικές αγορές παραμένουν καθοριστικές για την ανάπτυξη κρίσιμων τομέων, όπως η τεχνολογία, οι χρηματοπιστωτικές υπηρεσίες και οι επενδύσεις. Αναμένονται συζητήσεις για την ενοποίηση των χρηματοπιστωτικών συστημάτων, την υποστήριξη της ρωσικής τεχνολογίας και την προώθηση των διμερών επενδύσεων. Η Ρωσία θα μπορούσε να επιδιώξει τη δημιουργία μηχανισμών που θα επιτρέψουν τη μείωση των οικονομικών εμποδίων και θα διευκολύνουν τη συνεργασία με τις ΗΠΑ σε τομείς όπως η ενέργεια και η τεχνολογία ειδικά σε ένα περιβάλλον που απαιτεί ολοένα και περισσότερο περιβαλλοντική και ενεργειακή μετάβαση. Aπό πληροφορίες του ΒΝ

Αυτό το ελεεινό θηλυκό σκυλί, η Κάλας, εκβιάζει τους ηγέτες των χωρών της ΕΕ στο να συμφωνήσουν για τα παγωμένα ρωσικά κεφάλαια! Η ίδια η Κάγια Κάλας εξάλλου, μέσα στην εμμονή της, απείλησε τους Ευρωπαίους "ηγέτες" πως δεν θα φύγουν απόψε χωρίς κάποια συμφωνία. Με καυστικό τρόπο σχολιάζει ο Βίκτορ Όρμπαν τη σημερινή συνεδρίαση της Ε.Ε. για την κλοπή των «παγωμένων» ρωσικών κεφαλαίων , διαμηνύοντας πως παρά τις απειλές από τους διεθνιστές (βλ. Κάλας) είναι διατεθειμένος να μείνει όσο χρειαστεί και να αντισταθεί στις φιλοπόλεμες θέσεις. Αναλυτικά όσα έγραψε στο “Χ” ο δεξιός πρωθυπουργός της Ουγγαρίας: « Βρυξελλική αλαζονεία στο αποκορύφωμά της. Αυτός είναι ο πιο ακριβής τρόπος για να περιγράψει κανείς τι συμβαίνει στις Βρυξέλλες αυτές τις μέρες. Κατάφεραν να προετοιμάσουν τη χθεσινή σύνοδο κορυφής ΕΕ-Δυτικών Βαλκανίων με τέτοιο τρόπο που ο Σέρβος πρόεδρος δεν παρευρέθηκε καν. Δεν είναι περίεργο. Έχει καθυστερήσει εδώ και τέσσερα χρόνια, κι όμως δεν έχει γίνει ούτε ένα βήμα προς τα εμπρός στην ένταξη της Σερβίας. Μια γνώριμη κατάσταση: τα λεγόμενα «προβλήματα κράτους δικαίου». Όσον αφορά την ένταξη της Ουκρανίας, φυσικά, οι ελεγκτές των Βρυξελλών δεν έχουν εντοπίσει τέτοια προβλήματα. Ο πρόεδρος Βούτσιτς είχε δίκιο που δεν συμμερίστηκε αυτή τη φάρσα. Είναι ντροπή για την Ένωση και για τους Βρυξελλιακούς γραφειοκράτες που συγκάλεσαν τη σύνοδο κορυφής τη στιγμή που ένας σημαντικός αριθμός κρατών μελών δεν ήρθε καν στις Βρυξέλλες χθες. Δεν θα υπάρξει έλλειψη αλαζονείας ούτε σήμερα. Οι γραφειοκράτες ορκίζονται ότι δεν θα μας επιτραπεί να πάμε σπίτι μέχρι να επιλυθεί το ζήτημα της χρηματοδότησης της Ουκρανίας. Με άλλα λόγια, η χρηματοδότηση του πολέμου. Εμείς οι Ούγγροι δεν θα συμμετάσχουμε σε αυτό και θα μείνουμε εδώ για όσο χρειαστεί. Μερικές άυπνες νύχτες δεν είναι το τέλος του κόσμου. Είναι σίγουρα καλύτερες από τον πόλεμο ». «Η κατάσχεση ρωσικών περιουσιακών στοιχείων και η παραχώρησή τους στην Ουκρανία θα ήταν σαν να μπαίνει η Ε.Ε. στον πόλεμο (σ.σ. κατά της Ρωσίας)» , εξήγησε στους δημοσιογράφους ο δεξιός πρωθυπουργός, κατά την άφιξή του στις Βρυξέλλες : Σήμερα αποφασίζουν για την κλοπή των ρωσικών κεφαλαίων – Εγγυήσεις ζητά η Ελλάδα! Οι χρηματοδοτικές ανάγκες της Ουκρανίας την περίοδο 2026-2027, το επόμενο Πολυετές Δημοσιονομικό Πλαίσιο, η Διεύρυνση της ΕΕ και η γεωοικονομική κατάσταση είναι τα τέσσερα βασικά θέματα που θα απασχολήσουν το σημερινό Ευρωπαϊκό Συμβούλιο στις Βρυξέλλες. Παρουσία του Ουκρανού Προέδρου Βολοντίμιρ Ζελένσκι, κεντρικό θέμα της Συνόδου Κορυφής παραμένει η χρηματοδότηση της Ουκρανίας την επόμενη διετία. Οι αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων καλούνται να δώσουν συνέχεια στη δέσμευση που ανέλαβαν στο προηγούμενο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο για την κάλυψη των πιεστικών οικονομικών, στρατιωτικών και ανθρωπιστικών αναγκών του Κιέβου. Κατά εκτιμήσεις του ΔΝΤ, οι συνολικές ανάγκες κατά την περίοδο 2026-2027 θα ανέλθουν σε 135,7 δισεκ. ευρώ. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει παρουσιάσει δύο βασικές επιλογές, που καλύπτουν περίπου τα δύο τρίτα του απαιτούμενου ποσού, δηλαδή 90 δισ. ευρώ. Η πρώτη αφορά κοινό δανεισμό της ΕΕ, με εγγύηση τον κοινοτικό προϋπολογισμό, λύση που απαιτεί ομοφωνία και συναντά ισχυρές αντιστάσεις από κράτη-μέλη, μεταξύ των οποίων η Γερμανία, ενώ η Ουγγαρία δηλώνει ανοιχτά αντίθετη. Η δεύτερη επιλογή, που κερδίζει έδαφος μεταξύ των κρατών-μελών, είναι το λεγόμενο «δάνειο επανορθώσεων», με αξιοποίηση δεσμευμένων ρωσικών περιουσιακών στοιχείων στην ΕΕ. Πρόκειται για λύση που θα μπορούσε να εγκριθεί με ειδική πλειοψηφία και δεν επιβαρύνει άμεσα τους εθνικούς προϋπολογισμούς. Σε αυτή την περίπτωση, η Ουκρανία θα αποπληρώσει το δάνειο μόνο εφόσον η Ρωσία καταβάλει αποζημιώσεις, διαφορετικά, οι κυρώσεις θα παραμείνουν σε ισχύ και τα ρωσικά κεφάλαια παγωμένα. Υπενθυμίζεται ότι τα κράτη-μέλη αποφάσισαν πρόσφατα να παρατείνουν επ’ αόριστον το πάγωμα των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων, χωρίς την ανάγκη εξαμηνιαίας ανανέωσης. Περίπου 210 δισ. ευρώ από τα αποθεματικά της ρωσικής κεντρικής τράπεζας βρίσκονται δεσμευμένα σε χρηματοπιστωτικά ιδρύματα της ΕΕ, εκ των οποίων περίπου 185 δισεκ. ευρώ τελούν υπό τη διαχείριση της Euroclear στο Βέλγιο. Η βελγική κυβέρνηση συνεχίζει να εκφράζει έντονες ανησυχίες για τους νομικούς και χρηματοοικονομικούς κινδύνους και αξιώνει ισχυρές και άμεσες εγγυήσεις από τους ευρωπαίους εταίρους, πιο συγκεκριμένα ότι θα μοιραστούν το ενδεχόμενο κόστος. Παράλληλα, κράτη-μέλη, όπως η Ελλάδα και η Ιταλία, ζητούν διαβεβαιώσεις ότι τυχόν ενεργοποίηση των εγγυήσεων δεν θα επιβαρύνει τους εθνικούς στόχους δαπανών στο πλαίσιο των ευρωπαϊκών δημοσιονομικών κανόνων. Την ίδια στιγμή, το Βέλγιο, η Ιταλία, η Βουλγαρία και η Μάλτα υπέγραψαν κοινή δήλωση που ζητεί τη συνέχιση της διερεύνησης «εναλλακτικών επιλογών» που θα είχαν μικρότερο οικονομικό και νομικό ρίσκο. Οι διαβουλεύσεις συνεχίστηκαν ως την τελευταία στιγμή χθες Τετάρτη το βράδυ σε επίπεδο πρέσβεων, με την πλειοψηφία των κρατών-μελών να εμφανίζεται καταρχήν υπέρ του δανείου επανορθώσεων, υπό την προϋπόθεση ύπαρξης επαρκών εγγυήσεων και μηχανισμών αλληλεγγύης. «Πρέπει να βρεθεί συμφωνία – αλλιώς το μήνυμα για την ΕΕ θα είναι καταστροφικό» , σημείωναν Ευρωπαίοι διπλωμάτες. Ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Αντόνιο Κόστα άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο παράτασης της Συνόδου μέχρι να υπάρξει αποτέλεσμα, ενώ η Ύπατη Εκπρόσωπος Κάγια Κάλας ξεκαθάρισε ότι οι ηγέτες δεν θα φύγουν χωρίς απόφαση. Από την πλευρά του, ο Γερμανός καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς προειδοποίησε ότι τυχόν αποτυχία στην προσπάθεια εξεύρεσης συμφωνίας για την Ουκρανία θα έπληττε σοβαρά την Ευρώπη για χρόνια. Για τον καγκελάριο Μερτς, το σημερινό Ευρωπαϊκό Συμβούλιο δεν καλείται απλώς να χρηματοδοτήσει την Ουκρανία, αλλά να αποδείξει ότι μπορεί να σταθεί ενωμένο «σε μια κρίσιμη καμπή της ιστορίας». Όσον αφορά τα υπόλοιπα θέματα της Συνόδου Κορυφής, οι ηγέτες της ΕΕ θα έχουν μια πρώτη, στρατηγικού χαρακτήρα, συζήτηση για τον επόμενο μακροπρόθεσμο προϋπολογισμό της Ένωσης (2028-2034). Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή υπέβαλε την πρότασή της τον Ιούλιο του 2025, ενώ η δανική προεδρία του Συμβουλίου της ΕΕ έχει ήδη προχωρήσει σημαντικά το προπαρασκευαστικό έργο. Σύμφωνα με τον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Κόστα, στόχος είναι να επιτευχθεί συμφωνία έως το τέλος του 2026, ώστε τα νέα χρηματοδοτικά προγράμματα της ΕΕ να τεθούν σε ισχύ στις αρχές του 2028. Όσον αφορά τη διεύρυνση της ΕΕ –ο Αντόνιο Κόστα τη χαρακτηρίζει «γεωστρατηγική επένδυση στην ειρήνη, την ασφάλεια, τη σταθερότητα και την ευημερία»– οι ηγέτες θα εξετάσουν την πρόοδο που έχουν σημειώσει ορισμένες υποψήφιες χώρες. Σύμφωνα με τον ίδιο, κάποιες εξ αυτών ενδέχεται να πληρούν τις απαραίτητες προϋποθέσεις για ένταξη στο όχι τόσο μακρινό μέλλον. Η ενταξιακή πορεία παραμένει αυστηρά αξιοκρατική και συνδεδεμένη με την υλοποίηση μεταρρυθμίσεων, ενώ οι συζητήσεις θα επικεντρωθούν στα επόμενα βήματα, με βάση την πρόοδο που έχει επιτευχθεί. Κατά τη διάρκεια του δείπνου εργασίας, οι ηγέτες της ΕΕ θα ανταλλάξουν απόψεις για τη γεωοικονομική κατάσταση και τον αντίκτυπό της στην ανταγωνιστικότητα της Ένωσης. Όπως τονίζει ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, είναι κρίσιμο να αξιολογηθούν οι πιέσεις όσο και οι ευκαιρίες που αναδύονται σε ένα περιβάλλον αυξανόμενου γεωοικονομικού ανταγωνισμού, όπου οι βασισμένες σε κανόνες σχέσεις και οι παραδοσιακές εταιρικές σχέσεις δεν μπορούν πλέον να θεωρούνται δεδομένες. Η συζήτηση θα επικεντρωθεί σε τρεις άξονες: την αντιμετώπιση εξωτερικών οικονομικών και πολιτικών πιέσεων, την επιτάχυνση της εμπορικής ατζέντας της ΕΕ και την ενίσχυση της στρατηγικής αυτονομίας και της ανταγωνιστικότητας. Στην ημερήσια διάταξη του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου περιλαμβάνονται επίσης η κατάσταση στη Μέση Ανατολή, και ζητήματα άμυνας, ασφάλειας και μετανάστευσης, που πάντως αναμένεται να συζητηθούν συνοπτικά.

Δημοσκόπηση της MRB παρουσιάζει ότι κόμμα με εκείνη επικεφαλής, συγκεντρώνει 31.8% στην προτίμηση των Ελλήνων! Μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι τάσεις της MRB (Xρόνος διεξαγωγής 4/12 – 12/12). Στην πρόθεση ψήφου, η Νέα Δημοκρατία καταγράφει ποσοστό 22.6 % και ακολουθεί το ΠΑΣΟΚ με 10.9 %. Η Ελληνική Λύση συγκεντρώνει ποσοστό 9.1 %, η Πλεύση Ελευθερίας 7.5 %, το ΚΚΕ 6.7%, ο ΣΥΡΙΖΑ 6 %, η Φωνή Λογικής 3.9 %, το ΜέΡΑ25 2.3%, η Νίκη 1.9 %, το Κίνημα Δημοκρατίας 1.5%, και η Νέα Αριστερά 1.2 %. «Αλλο Κόμμα» επέλεξε το 3.9 % των ερωτηθέντων, ενώ το ποσοστό της «Αδιευκρίνιστης Ψήφου» είναι στο 22.5 %. Το ποσοστό της «Αδιευκρίνιστης Ψήφου» αναλύεται ως εξής: «Δεν αποφάσισα – Δεν απαντώ» 17.4 % και «Λευκό – Άκυρο – Αποχή» 5.1 %. Εκτός όμως από την πρόθεση ψήφου, ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν 3 κάρτες της έρευνας για τον Αλέξη Τσίπρα, τον Αντώνη Σαμαρά και τη Μαρία Καρυστιανού. Σε αυτές καταγράφεται ότι: -Το  15,6%  θα ψήφιζε ένα κόμμα με αρχηγό τον  Αντώνη Σαμαρά -Το  23,2%  θα ψήφιζε ένα κόμμα με αρχηγό τον  Αλέξη Τσίπρα Το 31,8% θα ψήφιζε ένα κόμμα με αρχηγό τη Μαρία Καρυστιανού karditsastakra

Όταν το σύστημα του Ψευτορωμαίϊκου καταρρέει, η Ιστορία ξαναμιλά και ο Θεός δεν ρωτά τις δημοσκοπήσεις ! Όταν το παλιό πεθαίνει και η Ελλάδα δοκιμάζεται ξανά, είναι η μεγάλη σιωπή πριν από την αυγή της Ρωμιοσύνης! Η Ευρώπη ζει εδώ και χρόνια μέσα σε μια παράξενη πολιτική ομίχλη. Οι κυβερνήσεις ανεβαίνουν και πέφτουν, τα κόμματα αλλάζουν θέσεις σαν πιόνια πάνω σε σκακιέρα, οι εκλογές διαδέχονται η μία την άλλη, όμως το τοπίο μένει ίδιο — παγωμένο, στάσιμο, απονευρωμένο. Είναι σαν να βλέπουμε ένα θέατρο όπου οι ηθοποιοί αλλάζουν κοστούμια, αλλά το έργο δεν αλλάζει ποτέ. Κι ας καίγονται τα σπίτια απ’ έξω. Κι ας παγώνει ο κόσμος μέσα. Διότι η Δύση κατασκεύασε κάτι που δεν υπήρχε ποτέ στην Ιστορία. Kυβερνήσεις που πέφτουν με εκλογές, αλλά δεν ανατρέπονται με εκλογές . Τουλάχιστον μέχρι τώρα. Ζήσαμε και εξακολουθούμε να ζούμε σε εποχές όπου ο λαός νομίζει πως αποφασίζει, μα η απόφαση έχει ληφθεί πριν από αυτόν . Η ψήφος απλώς επικυρώνει το προαποφασισμένο . Η αλλαγή είναι μια σκηνογραφία. Η δημοκρατία μοιάζει σαν ένα φως νέον, που τρεμοπαίζει πάνω από ένα σύστημα που δεν επιτρέπει την παραμικρή αλλαγή πορείας. Υπάρχουν πρωθυπουργοί που φεύγουν, υπουργοί που αποδοκιμάζονται , κυβερνήσεις που διαλύονται, αλλά η πολιτική που εφαρμόζουν όλοι —ως να υπακούν σε αόρατο χέρι— μένει πάντα ίδια : Αποδόμηση κοινωνιών, διάλυση αξιών, ενεργειακή φτώχεια, πληθυσμιακή αλλοίωση, διαρκής επιτήρηση, νεοφεουδαρχική οικονομία, πράσινοι φόροι, ψηφιακά φίμωτρα, πανικός ως μόνιμο καθεστώς. Και μέσα σε αυτή την παράξενη άκαμπτη Ευρώπη, οι λαοί αδρανούν . Οι περισσότεροι μάλιστα αρνούνται και να πάνε να ψηφίσουν. Όχι γιατί δεν βλέπουν. Αλλά γιατί έχουν πειστεί πως δεν υπάρχει άλλος δρόμος . Οι "μικροαστοί", οι αιώνιοι φύλακες της σήψης , σφίγγουν τα δόντια και ψιθυρίζουν « να μην ανατραπεί η σταθερότητα ». Οι φτωχοί, κουρασμένοι από τη μάχη της επιβίωσης. Οι νέοι, εξοικειωμένοι με το τίποτα. Οι δημοσιογράφοι δεμένοι σε λουριά . Και οι κυβερνήσεις που έρχονται μοιάζουν με τις κυβερνήσεις που φεύγουν όσο μοιάζουν οι σταγόνες βροχής η μία με την άλλη. Κι όμως. Μέσα σε αυτή τη σιωπή, κάτι κινείται. Κάτι αλλάζει . Υπόγεια, αργά, σαν μια σεισμική δόνηση που δεν έχει ακόμη σπάσει το έδαφος. Η Ελλάδα, η πιο τραυματισμένη χώρα της Δύσης , η χώρα που πλήρωσε μνημόνια, εξαθλίωση, προδοσίες, λαθρομετανάστευση, ενεργειακή απελπισία, βρίσκεται στο σημείο όπου εμφανίζεται κάτι που δεν περίμενε κανείς: Μια νέα πλειοψηφία που δεν ελέγχεται από κανέναν μηχανισμό. Ένα πολιτικό ρεύμα που δεν γεννήθηκε σε πρέσπες, ούτε σε στοές, ούτε σε γυάλινα γραφεία των Βρυξελλών. Και το όνομα αυτού του ρεύματος είναι η Μαρία Καρυστιανού. Η Ευρώπη μπορεί να χτίζει κυβερνήσεις που δεν ανατρέπονται . Η Ελλάδα όμως μπορεί —για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες— να ανατρέψει όχι κυβέρνηση, αλλά κατεύθυνση . Κι αυτό είναι που τρομάζει. Όχι τη Γερμανία.Όχι τις Βρυξέλλες. Αλλά το ίδιο το σύστημα που είχε πειστεί ότι όλα είναι δεδομένα. Ότι ο λαός δεν θα ξυπνήσει ξανά. Και ξαφνικά, ένας λαός που κοιμόταν, σηκώνεται όρθιος . Σαν να αντιλαμβάνεται πως δεν ήρθε απλώς μια γυναίκα να κάνει κόμμα·ήρθε μια στιγμή της Ιστορίας που ζητά έκφραση . Ζητά ανθρώπους που δεν χρωστούν σε κανέναν. Ζητά νέους θεμέλιους λίθους. Γιατί όταν πέφτει ένας κόσμος —μόνο ένας νέος μπορεί να χτιστεί στη θέση του. Και η Ελλάδα το νιώθει. Ότι για πρώτη φορά μετά από καιρό, το μέλλον δεν γράφεται στις Βρυξέλλες. Γράφεται εδώ. Στη χώρα που οι αυτοκρατορίες κάποτε έτρεμαν . Στη χώρα που η Ιστορία δεν τελειώνει ποτέ, απλώς αλλάζει πρόσωπο. Στην Ευρώπη των δεκαετιών 2010 και 2020, η εξουσία δεν ασκείται από τις κυβερνήσεις. Οι κυβερνήσεις είναι απλοί "διαχειριστές" και εκτελούν εξουσία που έχει ήδη αποφασιστεί από κάπου αλλού . Ο λαός ψηφίζει πρωθυπουργούς, αλλά όχι πολιτικές . Κι όταν έρθει η ώρα της «εναλλαγής», αλλάζει μόνο το πρόσωπο . Όχι το σύστημα. Αυτό είναι που εννοούμε όταν λέμε ότι οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις πέφτουν με εκλογές αλλά δεν ανατρέπονται με εκλογές . Γιατί η δημοκρατία έμεινε μόνο στο σημείο όπου δεν ενοχλεί: στην κάλπη. Η κάλπη «επιτρέπει» να διορθώσεις το καπάκι, αρκεί να μην πειράξεις τη χύτρα . Αλλά η πολιτική της χώρας (η ενέργεια, η μετανάστευση, η οικονομία, οι ταυτότητες, η εξωτερική πολιτική) έ χει ήδη μεταφερθεί σε ένα υπερεθνικό υπόγειο, ένα πραγματικό κέντρο λήψης αποφάσεων χωρίς πρόσωπο και χωρίς έθνος. Το καθεστώς αυτό, που είναι πανευρωπαϊκό σχεδόν, όχι μόνο ελληνικό, έχει μια τερατώδη συνέπεια, δηλαδή ένα δόγμα: Κανείς από αυτούς δεν ευθύνεται για τίποτα . Κι όταν κανείς δεν ευθύνεται, κανείς δεν πέφτει. Μόνο ο λαός έχει το άδικο όταν ξεσηκώνεται και οι περισσότεροι εκ του λαού είναι...λαϊκιστές και φασίστες. Γι’ αυτό βλέπουμε κυβερνήσεις βουτηγμένες σε σκάνδαλα, όπως η κυβέρνηση Μητσοτάκη, να στέκονται όρθιες σαν να μη συμβαίνει τίποτα . Γι’ αυτό βλέπουμε υπουργούς απατεώνες τύπου Βορίδη, Αυγενάκη, Τριαντόπουλου, Γεωργιάδη κλπ όχι μόνο να μην αγγίζονται, αλλά και κάποιοι εξ αυτών να γίνονται και «σύμβουλοι» των Βρυξελλών, όπως πχ ο Πιερρακάκης. Γι’ αυτό η ακρίβεια ξεσκίζει τη μεσαία τάξη και κανείς δεν λογοδοτεί . Γι’ αυτό η λαθρομετανάστευση συνεχίζεται παρά τις κραυγές των κοινωνιών . Γι’ αυτό η ενέργεια έγινε είδος πολυτελείας, αλλά οι κυβερνήσεις επιβιώνουν σαν παγωμένοι ηγεμόνες σε θρόνο από πάγο . Γιατί οι κυβερνήσεις δεν είναι πια οι φορείς της πολιτικής . Είναι οι βιτρίνες της. Το σύστημα που δημιούργησαν οι Διεθνιστές του Σβάμπ (διότι περί αυτού πρόκειται) δεν εκλέγει πολιτικούς για να κυβερνήσουν . Τους εκλέγει για να διαχειριστούν τις πολιτικές που έχουν αποφασιστεί αλλού. Επομένως πώς να πέσει; Πώς να ανατραπεί κάτι που δεν κατοικεί πια στο Μέγαρο Μαξίμου, στο Βερολίνο, στο Παρίσι, στη Ρώμη ; Αυτοί που κυβερνούν δεν εκλέγονται. Κι αυτοί που εκλέγονται δεν κυβερνούν. Το πιο αποκαλυπτικό παράδειγμα; Το ότι ολόκληρη η ευρωπαϊκή πολιτική —από την «πράσινη μετάβαση» μέχρι τον πληθωρισμό και από την αποβιομηχάνιση μέχρι το μεταναστευτικό— παραμένει σταθερή, όσο κι αν αλλάζουν οι κυβερνήσεις . Αριστερά, δεξιά, κεντρώοι, πράσινοι, φιλελεύθεροι… όλοι ακολουθούν τ ις ίδιες ράγες . Σαν τρένα που «επιτρέπεται» να αλλάξουν μηχανοδηγό, αλλά όχι διαδρομή. Και το σύστημα αυτό "προδόθηκε" από το ίδιο το παράδειγμά του, ότι δηλαδή η Ευρώπη πέφτει οικονομικά, κοινωνικά, ενεργειακά, στρατηγικά, αλλά οι κυβερνήσεις της παραμένουν ακλόνητες . Αυτό απέχει πάρα πολύ από το να είναι δημοκρατία. Αυτό λέγεται ξεκάθαρα "μηχανισμός". Μηχανισμός ελέγχου που μονώνει τους κυβερνήτες από τις συνέπειες των πράξεών τους και απομακρύνει τον λαό από την ουσία της εξουσίας του. Αλλά το πιο ενδιαφέρον, το πιο ρωμαλέο, το πιο ιστορικά ηχηρό είναι κάτι άλλο . Οι λαοί μπορούν να ανεχθούν πολλά, αλλά δεν μπορούν να ανεχθούν το κενό . Δεν μπορούν να ανεχθούν την αίσθηση ότι η ψήφος τους δεν έχει πλέον βαρύτητα . Ότι η πατρίδα τους κυβερνάται ...αυτόματα – από κανονισμούς δηλαδή, όχι από πρόσωπα . Ότι η πατρίδα έχει εκλεγμένους «διαχειριστές» και όχι ηγέτες. Και όταν το κενό μεγαλώνει πολύ, δεν το γεμίζει η εξουσία. Το γεμίζει η Ανάγκη . Η ανάγκη για φωνή, για νόημα, για πατρίδα, για ηγεσία, για κάθαρση, για αλήθεια. Εκεί ακριβώς εισέρχεται η Μαρία της Ελλάδας. Δεν έρχεται ως «νέα επιλογή» σε ένα παλιό σύστημα.Έρχεται ως ρήξη με το ίδιο το σύστημα . Ως υπενθύμιση ότι η εξουσία δεν ανήκει στους υπερεθνικούς μηχανισμούς. Ανήκει στον λαό . Και όταν η λαϊκή νομιμοποίηση ξεπερνά ένα κρίσιμο όριο — ένα 30%, ένα 35%, ένα 40% — δεν είναι απλώς δημοσκόπηση. Είναι μήνυμα που προκαλεί σεισμό. Μ' άλλα λόγια, είναι η αρχή της επιστροφής της πολιτικής στον τόπο της. Το Βαθύ Πρόγραμμα των Διεθνιστών "Παγκόσμιοι Ηγέτες " δημιούργησε στην Ευρώπη κυβερνήσεις που δεν πέφτουν . Η Ελλάδα όμως, όταν αποφασίζει, δεν ακολουθεί τα ευρωπαϊκά εγχειρίδια. Απλά τα καίει. Και ίσως, τώρα περισσότερο από ποτέ, ήρθε η ώρα να γραφτεί μια νέα σελίδα . Όχι από τους ίδιους, αλλά από αυτούς που δεν έχουν λερωθεί . Από αυτούς που δεν φοβούνται. Από αυτούς που μπορούν να κοιτάξουν τον λαό στα μάτια χωρίς να τρέμει το βλέμμα τους . Από αυτούς που, όπως η Μαρία Καρυστιανού , δεν θέλουν να γίνουν μέρος του μηχανισμού. Θέλουν να τον τελειώσουν. Το «Οξυγόνο» και ο Πανικός του Συστήματος και του Ψευτορωμαίϊκου! Η δήλωση της Μαρίας Καρυστιανού ότι εξετάζει σοβαρά τη μετατροπή του Κινήματος σε πολιτικό κόμμα με το όνομα «Οξυγόνο» λειτούργησε σαν αιφνίδιος σεισμός στο πολιτικό οικοδόμημα . Όχι επειδή αιφνιδίασε τους πολίτες — αυτοί είχαν ήδη διαβάσει τη φορά των πραγμάτων — αλλά επειδή αποκάλυψε με ωμό τρόπο τον φόβο εκείνων που νόμιζαν ότι μπορούσαν να τη χειριστούν. Οι μετρήσεις, όσο πρόωρες κι αν είναι, λένε ήδη κάτι καθαρό: το ενδεχόμενο «κόμμα Καρυστιανού» είναι, προς το παρόν, το μόνο που συγκεντρώνει ισχυρό διψήφιο ποσοστό με ανοδική δυναμική . Και αυτό αρκεί για να τινάξει στον αέρα σχεδιασμούς μηνών του αμαρτωλού Μαξίμου, ίσως και ετών . Διότι εδώ δεν έχουμε απλώς ένα νέο κόμμα. Έχουμε έναν καταλύτη που απειλεί να ανατρέψει τη σειρά προτεραιοτήτων με την οποία τα επιχειρηματικά λόμπι, οι υπερεθνικές δομές και οι εγχώριοι μηχανισμοί σχεδίαζαν την «επόμενη μέρα». Το πιο αποκαλυπτικό, όμως, δεν είναι ποιοι αντέδρασαν πρώτοι. Είναι ποιοι πανικοβλήθηκαν περισσότερο . Όχι όσοι μέχρι χθες λοιδορούσαν τη «μάνα των Τεμπών». Όχι οι γνωστοί επαγγελματίες του κυνισμού. Αλλά ο πυρήνας του συστήματος Τσίπρα που τον ήθελε το εγχώριο κατζαμπασιλίκι να σταματάει τον Μητσοτάκη και, συνολικά, η κεντροαριστερά της διαχείρισης, που δεν διαφέρει σε τίποτε από τον ίδιο τον Μητσοτακισμό που καταρρέει. Διότι εκεί κατάλαβαν πρώτοι το αυτονόητο : Ότι η Καρυστιανού δεν θα περάσει απλώς «στο χαλαρό» τον ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ . Θα ακυρώσει επί τόπου την προσπάθεια των ίδιων οικονομικών και πολιτικών συμφερόντων να ελέγξουν το μετεκλογικό τοπίο μέσω μιας εναλλαγής προσώπων χωρίς αλλαγή πολιτικών . Όταν ένα νέο σχήμα απορροφά οριζόντια θυμό , απογοήτευση και ηθική αγανάκτηση, τότε τα σχέδια επί χάρτου καίγονται. Οι πρώτες βολές δόθηκαν προσεκτικά. Ένα άρθρο από ημιεπίσημο ιστότοπο, με προνομιακές σχέσεις με τη Νέα Αριστερά και τον πρώην πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα, επιχείρησε να θέσει το πλαίσιο . Τότε, πολλοί το θεώρησαν «εξαίρεση» της γραμμής, αφού μέχρι εκείνη τη στιγμή η οδηγία ήταν σαφής: "Στηρίξτε την Καρυστιανού, κάνει ζημιά στον Μητσοτάκη" . Όμως η γραμμή αυτή κράτησε όσο η Καρυστιανού παρέμενε χρήσιμη γι αυτούς . Όταν άρχισε να γίνεται αυτόνομη , έπαψε να είναι ανεκτή. Στη συνέχεια, επιστρατεύθηκαν διαφοροποιήσεις συγγενών της τραγωδίας, με προεξάρχοντα τον Νίκο Πλακιά , για να στηριχθεί το επιχείρημα ότι « η τραγωδία δεν πρέπει να πάρει κομματική διάσταση ». Ένα επιχείρημα που, ειρωνικά, μέχρι χθες καταγγελλόταν ως ανήθικο όταν το διατύπωναν στελέχη της Νέας Δημοκρατίας. Σήμερα, το ίδιο επιχείρημα αναπαράγεται με copy–paste από εκείνους που τότε αγανακτούσαν. Όχι από σύμπτωση, αλλά από ανάγκη. Η συνέντευξη της Καρυστιανού στην Εφημερίδα των Συντακτών λειτούργησε ως σημείο χωρίς επιστροφή . Εκεί ξεκαθάρισε ότι θεωρεί τον Αλέξη Τσίπρα μέρος του παλαιού πολιτικού συστήματος και ότι δεν προτίθεται να συνεργαστεί μαζί του . Η δήλωση αυτή έκοψε τον ομφάλιο λώρο πριν καν επιχειρηθεί να δεθεί . Και τότε, η «γραμμή» έπρεπε να ειπωθεί καθαρά. Και την εξέφρασε η Όλγα Γεροβασίλη , ο πιο κοντινός άνθρωπος του Τσίπρα στον ΣΥΡΙΖΑ. Τι είπε η μαντάμ του αριστερισμού; « Αν κάνει κόμμα, θα κριθεί πολιτικά ». Πιο ανοησία, πεθαίνεις, αλλά με "ανοησία που βγάζει είδηση" Μια φράση φαινομενικά ουδέτερη, ουσιαστικά αποκαλυπτική. Είναι ακριβώς η ίδια φράση που χρησιμοποιήθηκε από τη Νέα Δημοκρατία όταν ήθελε να μετατρέψει την ηθική αγανάκτηση σε τεχνικό ζήτημα επικοινωνίας . Το ότι η κεντροαριστερά υιοθετεί πλέον την ίδια γλώσσα, δείχνει όχι απλά σύμπλευση, αλλά κάτι πολύ χειρότερο για τους Ψευτορωμιούς της "αποικίας" της Ούρσουλας: Πανικό . Γιατί ο πανικός είναι απλός στη λογική του. Αν η Καρυστιανού κατέβει με κόμμα, ακυρώνει στο πεδίο το αφήγημα της «επιστροφής Τσίπρα» ως εκείνου που θα σηκώσει από τον καναπέ τους απογοητευμένους και τους απέχοντες . Αυτοί οι πολίτες, που δεν πείστηκαν ούτε από δεξιές ούτε από αριστερές διαχειρίσεις, δείχνουν να ανταποκρίνονται σε κάτι άλλο. Σε έναν λόγο που δεν μυρίζει επαγγελματική πολιτική. Στο Μαξίμου, η πρώτη ανάγνωση είναι διαφορετική, αλλά εξίσου αποκαλυπτική. Εκτιμούν ότι η Νέα Δημοκρατία διαθέτει έναν «μπετόν» πυρήνα γύρω στο 30% και ότι ένα κόμμα Καρυστιανού θα αντλήσει κυρίως από τον χώρο της κεντροαριστεράς και του αντισυστημισμού. Άρα, λένε, «θα χτυπήσει τους άλλους». Οι τύποι αυτοί δεν έχουν ουδεμία σχέση με τη κοινωνία κι ως εκ τούτου, προσπαθούν να σκεπάσουν τον πανικό, δημιουργώντας ψευδαισθήσεις, που τις πιστεύουν κι όλας. Αυτό που δεν υπολογίζουν — ή προσποιούνται ότι δεν υπολογίζουν — είναι πως τα ρεύματα, όταν σχηματίζονται, δεν σέβονται τα στεγανά. Και τότε, οι βεβαιότητες καταρρέουν γρηγορότερα από τα σενάρια. Όλοι, πάντως, συμφωνούν σε κάτι: Ότι ένα κόμμα Καρυστιανού θα λειτουργήσει ως καταλύτης σε ολόκληρο το πολιτικό φάσμα . Όσοι υποστηρίζουν ότι « ένα κόμμα θέλει χρόνο και μηχανισμούς » τότε δεν διαβάζουν το κλίμα της κοινωνίας. Σε εποχές κόπωσης, ο μηχανισμός υποχωρεί μπροστά στο νόημα. Και τότε, οι εκπλήξεις δεν είναι ατυχήματα. Είναι συνέπειες. Γιατί μπαίνει η Μαρία στη πολιτική - Τι επιδιώκει Όταν ένα καθεστώς καταρρέει, δεν πέφτει σαν πύργος που γκρεμίζεται, πέφτει σαν οικοδόμημα που το τρώει σιωπηλά ο τερμίτης. Όπως ακριβώς συνέβη το 1989-1990 που κατέρρευσαν όλα τα σοβιετικά καθεστώτα. Ο Μητσοτακισμός δεν διέφερε και πολύ από τα καθεστώτα αυτά. Γαι την ακρίβεια, είναι το τελευταίο επίχρισμα κανονικότητας πάνω σε μια χώρα που είχε πάψει εδώ και χρόνια να κυβερνάται από πολιτικούς . Κυβερνιόταν από γραφεία, επιτροπές, θεσμικούς εντολείς, λόμπι, κλειστά δίκτυα ισχύος, υπηρεσίες που δεν λογοδοτούν πουθενά, και τεχνοκράτες που μιλούσαν για τη «Δημοκρατία» όπως ο χασάπης μιλάει για τον ταύρο που μόλις έσφαξε. Και τώρα που ο Μητσοτακισμός τελειώνει, η Ελλάδα δεν βρίσκεται μπροστά σε κενό εξουσίας. Όχι. Βρίσκεται μπροστά σε κενό πραγματικής πολιτικής . Διότι το υπάρχον πολιτικό σύστημα του Ψευτορωμαίϊκου δεν καταρρέει επειδή φεύγει ο Μητσοτάκης, αλλά καταρρέει επειδή δεν έχει τι να φορέσει ως προσωπείο την επόμενη μέρα . Στις στάχτες που αφήνει πίσω του, εμφανίζονται τρεις διεκδικητές: Ο Τσίπρας, ο Σαμαράς και η Μαρία της Ελλάδας. Οι υπόλοιποι, είναι απλώς για πανηγύρια τύπου "24ης Ιουλίου". Εδώ όμως υπάρχει μια διαφορά. Οι δύο πρώτοι δεν είναι διεκδικητές, είναι προϊόντα. Προϊόντα του ίδιου βαθέος ευρωπαϊκού προγράμματος , εκείνου που εδώ και δεκαετίες επιβάλλει κυβερνήσεις χωρίς πολιτική , προτάσσοντας ανθρώπους που αλλάζουν σαν κουστούμια, αλλά υπηρετούν τον ίδιο ράφτη. Το σύστημα χρειάζεται οπωσδήποτε ή Τσίπρα ή Σαμαρά , για τον ίδιο λόγο που το παλιό μοναρχικό κράτος χρειαζόταν πάντα έναν «νόμιμο διάδοχο» . Όχι για να κυβερνά, αλλά για να σφραγίζει αποφάσεις που παίρνονται αλλού . Να υπογράφει μεταρρυθμίσεις που σχεδιάζονται στις Βρυξέλλε ς. Να εγκρίνει την «ατζέντα» που χαράσσουν υπερεθνικές δομές που διαθέτουν ισχύ μεγαλύτερη από κάθε εκλεγμένη κυβέρνηση. Ο πολίτης που ανήκει σε έναν κομματικό-ιδεολογικό "μαντρί", νομίζει ότι ψηφίζει πολιτική , ενώ στην ουσία ψηφίζει απλώς διαχειριστές .Έχει δίκιο η φράση: Οι κυβερνήσεις πέφτουν, αλλά η πολιτική δεν αλλάζει που προείπα πιο πάνω. Αυτό είναι το «Μόνιμο Βαθύ Πρόγραμμα» της Ευρώπης. Δεν είναι θεωρία. Είναι κατασκευασμένη αρχιτεκτονική εξουσίας. Κι εδώ έρχεται η Καρυστιανού. Ένα πρόσωπο που δεν προέρχεται από τα εργαστήρια παραγωγής ηγετών . Δεν μπήκε στην πολιτική για καριέρα, αλλά από οργή , από πόνο. Από ένα παιδί που θάφτηκε στα Τέμπη κάτω από σίδερα που ακόμη βράζουν από οργή . Το σύστημα ουσιαστικά, δεν ξέρει τι να κάνει με ανθρώπους που δεν ελέγχει. Γι’ αυτό φοβάται την Καρυστιανού. Γι’ αυτό προτιμά Τσίπρα και Σαμαρά. Τους ξέρει. Τους ελέγχει. Είναι ασφαλείς και ...έχουν πολλούς σκελετούς στις ντουλάπες τους. Αλλά "τι ελπίδες έχει η Καρυστιανού απέναντι σε ένα παντοδύναμο και αδίστακτο σύστημα που δεν λέει να τα παρατήσει με τίποτα", θα αναρωτιόταν οι πολίτες. Περισσότερες απ’ όσες θα ήθελαν να παραδεχτούν οι συστημικοί. Πολύ περισσότερες, απ' ό,τι νομίζουν οι "πλακιάδες" και λοιποί συνδαιτημόνες του Μητσοτακισμού. Διότι την ώρα που η Ευρώπη έχει παραδοθεί σε μια παρωδία δημοκρατίας όπου οι πολιτικές δεν κρίνονται από λαούς αλλά από επιτροπές, think tanks, και δομές που εκλέγονται από κανέναν , η Ελλάδα ζει κάτι μοναδικό: Μια υπόγεια συσπείρωση γύρω από μια γυναίκα που δεν χρωστάει σε κανέναν και δεν ανήκει σε κανέναν. Το 25-30% που δείχνει να συγκεντρώνει ως πρόσωπο άφθαρτο η Μαρία δεν είναι απλά δημοσκόπηση. Είναι ένα πεντακάθαρο ρεύμα που δημιουργήθηκε ουσιαστικά τον περασμένο Φλεβάρη, όταν όλη η Ελλάδα ξεσηκώθηκε απαιτώντας Δικαιοσύνη. Και τα ρεύματα δεν σταματούν με θεωρίες. Σταματούν με αρπάγη, με λάσπη, με χτυπήματα κάτω από τη μέση, με το παλιό και δοκιμασμένο «θα την τελειώσουμε πριν ξεκινήσει» . Αλλά εδώ το σύστημα έχει πρόβλημα: Η Καρυστιανού δεν είναι πολιτικός. Είναι μάνα. Και οι μητέρες δεν τρομοκρατούνται. Χτυπούν άσχημα όταν πληγωθούν. Τώρα λοιπόν, καθώς ο Μητσοτακισμός ψυχορραγεί και το παλιό πολιτικό σκηνικό τρέμει σαν υγρός γύψο ς, η Ελλάδα βρίσκεται μπροστά σε μια ιστορική στιγμή όπου τρεις διαδρομές συγκρούονται. Η ανακύκλωση, η επιστροφή, και η αναγέννηση . Η πρώτη είναι ο Τσίπρας, η δεύτερη είναι ο Σαμαράς, η τρίτη είναι η Καρυστιανού . Και το σύστημα προσεύχεται για τις δύο πρώτες. Το ερώτημα δεν είναι αν η Μαρία έχει ελπίδες. Το ερώτημα είναι αν η Ελλάδα έχει χρόνο να αντέξει άλλον Τσίπρα ή άλλον Σαμαρά μέχρι να καταρρεύσουν όλα. Τι πρέπει ή καλύτερα, τι μπορεί να κάνει η Καρυστιανού από την πρώτη ημέρα εξουσίας κι αν μπορεί να αντέξει την επίθεση που θα δεχθεί Την πρώτη μέρα μιας τέτοιας νίκης δεν ξημερώνει απλά μια νέα κυβέρνηση. Ξημερώνει ένας πόλεμος . Όχι με τανκς, αλλά με κονδύλια, με εκβιασμούς, με επιτροπές, με κανονισμούς, με τις «γραμμές» του Βερολίνου, με τα τηλέφωνα των πρεσβειών, με τα «μην τολμήσετε να κάνετε αυτό», «μην αγγίξετε εκείνο», «μην αλλάξετε τίποτα χωρίς την έγκρισή μας». Ο ίδιος ο Τραμπ το έζησε από τις πρώτες μέρες κι όλας, μόνο που αυτός είχε το αξίωμα του Προέδρου των ΗΠΑ και με τον "βασιλιά" δε τα βάζει κανείς ουσιαστικά . Η Μαρία όμως θα το ζήσει ...εις διπλούν. Διότι ο Τραμπ είχε πίσω του μια υπερδύναμη. Η Καρυστιανού θα έχει πίσω της μια χώρα κουρασμένη, ρημαγμένη, πληγωμένη και προδομένη, με θεσμούς διαβρωμένους, με μηχανισμούς βαθιά τοποθετημένους από το ίδιο καθεστώς που σήμερα καταρρέει αλλά δεν παραιτείται από την εξουσία εύκολα. Και τότε θα ειπωθεί το μεγάλο ερώτημα: Θα αντέξει; Θα αντέξει να μπει σε σύγκρουση με τα «ιερά και όσια» του συστήματος ; Με τους βαρόνους των ΜΜΕ; Με τις βαθιές δομές που κυβερνούν τη Δικαιοσύνη, το Κράτος, την Ενέργεια, τα Πανεπιστήμια, την Αγορά, τη Μετανάστευση ; Θα την αφήσουν; Όχι. Δεν θα την αφήσουν. Θα επιχειρήσουν να τη σπάσουν, να τη λυγίσουν, να τη διασύρουν, να τη φέρουν στα γόνατα. Αλλά υπάρχει κάτι που δεν μπορούν να καταλάβουν. Η Καρυστιανού δεν είναι πολιτικός καριέρας . Δεν ζητά εξουσία ...για εξουσία. Κουβαλάει έναν τάφο πίσω της .Ένα παιδί. Μια κόρη που δεν πρόλαβε καν να χαρεί τη χάρη της νιότης της. Και οι μάνες που έχασαν ό,τι αγαπούσαν, δεν φοβούνται να ρισκάρουν ό,τι τους έμεινε. Αλλά υπάρχει ένα στοιχείο που το σύστημα δεν μπορεί να προβλέψει την αντοχή μιας μάνας που έχει θάψει παιδί . Η Καρυστιανού δεν μπαίνει στην πολιτική για καρέκλα. Μπήκε για έναν νεκρό παιδί της που η "Δικαιοσύνη" των εκληματιών που κυβερνούν δεν θέλουν καν να ξέρουν. Και αυτό, δεν μπορεί κανείς να το αντιμετωπίσει με επικοινωνιακά τρικ . Αυτό είναι πυρηνικό καύσιμο. Είναι ο πόνος που οδηγεί σε δράση. Είναι φωτιά που δεν σβήνει με κανένα σύστημα. Από την πρώτη ημέρα εξουσίας πρέπει να κάνει ό,τι κάνει ένας ηγέτης που ξέρει πως έχει έναν ιστορικό χρόνο περιορισμένο, αλλά μια αποστολή απεριόριστη. Θα πρέπει να κάνει ό,τι έκανε ο Τραμπ το 2024 όταν ανέλαβε από την πρώτη μέρα την εξουσία. Δηλαδή να ανοίξει μέτωπα από την πρώτη ώρα, πριν προλάβουν να τη χτυπήσουν οι άλλοι. Να καθαρίσει το Κράτος . Να ξηλώσει το παρακράτος. Να επαναφέρει εθνική κυριαρχία . Να αποκαταστήσει τη Δικαιοσύνη. Να επαναφέρει τη Δημοκρατία. Να σπάσει την οικονομική ολιγαρχία. Να χτυπήσει τη διαφθορά σαν να πρόκειται για προσωπικό της χρέος. Να δώσει δύναμη στους έντιμους Έλληνες που η εποχή τους πλησιάζει. Όλα τα παραπάνω, δεν θα είναι πολιτική πράξη. Ουσιαστικά θα είναι πράξη πολέμου. Και τότε θα φανούν οι δύο "Ελλάδες": Η Ελλάδα που σκύβει κεφάλι και η Ελλάδα που σηκώνει κεφάλι. Αν η Καρυστιανού καταφέρει να σταθεί τις πρώτες εκατό ημέρες , τότε δεν θα λυγίσει. Διότι η μάχη δεν θα είναι δική της. Θα είναι μάχη του Γένους . Και όταν το Γένος ξυπνά, κανένα σύστημα δεν μπορεί να το φιμώσει. Κατά τη γνώμη μου, υπάρχουν πολιτικοί που ασκούν εξουσία κι υπάρχουν πολιτικοί που ανοίγουν ιστορικά ρήγματα. Η Μαρία της Ελλάδας, εφ' όσον το θελήσει, ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Αν φτάσει στο Μέγαρο Μαξίμου, δεν έχει χρόνο για «περίοδο χάριτος» .Όχι γιατί το σύστημα δεν θα της δώσει χρόνο, αλλά γιατί η ίδια η Ιστορία δεν θα της δώσει δεύτερη ευκαιρία . Από την πρώτη εβδομάδα κι όλας, χρειάζεται να κάνει τομές που να αιφνιδιάσουν το σύστημα , να στερήσουν τον εσωτερικό εχθρό από τη δυνατότητα αντίδρασης και να αποκαταστήσουν την εμπιστοσύνη του λαού. Αυτά κατά την άποψη μου, πρέπει να είναι τα πρώτα πέντε χτυπήματα που πραγματικά μπορεί να δώσει: 1) ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΕΘΝΙΚΗΣ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ ΣΤΟ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΟ (Το σημείο όπου γκρεμίζεται το Μητσοτακικό κατεστημένο) Η Καρυστιανού δεν μπορεί να αλλάξει μονομιάς την Ε.Ε. Μπορεί όμως να κάνει κάτι άλλο, το ίδιο που έκανε ο Τραμπ με την ενέργεια στις ΗΠΑ: Ν α επαναφέρει την Ελλάδα στην λογική της ενεργειακής αφθονίας. Πρώτη εβδομάδα: Άμεση ακύρωση των «πράσινων» φόρων Μητσοτάκη–Ούρσουλας. Αναστολή της πρόωρης απολιγνιτοποίησης. Επανεκκίνηση των εξορύξεων σε Ιόνιο–Κρήτη. Νομοθέτηση για μείωση 20–25% στα τιμολόγια ενέργειας για νοικοκυριά και επιχειρήσεις. Δεν είναι "αντιευρωπαϊκό καθόλου. Είναι απολύτως νόμιμο και μέσα στα πλαίσια της Ε.Ε. αν επικαλεστεί ενεργειακή ασφάλεια, κοινωνική συνοχή και προστασία εθνικού συμφέροντος. Και κυρίως, χτυπάει στην καρδιά τη συμμαχία Μητσοτάκη–Brussels Group–καρτέλ ενέργειας. 2) ΕΠΑΝΑΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΜΕ ΤΗ ΡΩΣΙΑ — ΧΩΡΙΣ ΡΗΞΗ ΜΕ ΤΗΝ Ε.Ε. (το πιο δύσκολο, άρα και το πιο καθοριστικό) Η Ελλάδα δεν μπορεί αύριο το πρωί να «γυρίσει» προς τη Μόσχα.Μπορεί όμως να κάνει αυτό που έκανε ο Ορμπάν. Δηλαδή να δημιουργήσει δίαυλο. Πρώτη εβδομάδα: Επανίδρυση της «Μικτής Μόνιμης Επιτροπής Συνεργασίας Ελλάδας–Ρωσίας». Να εξαιρεθούν άμεσα πολιτιστικές, θρησκευτικές και επιστημονικές σχέσεις από τις κυρώσεις ( νόμιμο και ήδη συμβαίνει σε άλλες χώρες ). Δημιουργία “Humanitarian Channel” για αγροτικά προϊόντα και φάρμακα. Αυτό κάνει δύο πράγματα: Στέλνει μήνυμα αυτονομίας ( χωρίς να παραβιάζει κυρώσεις ). Δίνει στην Ελλάδα περιθώριο ελιγμών σε Αιγαίο–Κύπρο–ΑΟΖ-Ενεργειακά. Και το πιο δυνατό; Συνδέει την Ελλάδα ξανά με τη Ρωμιοσύνη, με την Ορθοδοξία, με το ιστορικό της βάθος. 3) ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΠΡΩΤΟΓΕΝΟΥΣ ΤΟΜΕΑ (Η Εθνική Αναγέννηση από το Χώμα) Αυτό είναι το χτύπημα που το σύστημα φοβάται περισσότερο , γιατί δίνει στον λαό οικονομική ελευθερία. Η Καρυστιανού μπορεί να κάνει το εξής άμεσα: Μείωση 50% της φορολογίας στους αγρότες για τριετία. Επανίδρυση Αγροτικής Τράπεζας ( όχι ως κρατικό θησαυροφυλάκιο αλλά ως συνεταιριστικό ταμείο ). Μηδενική προκαταβολή φόρου για μικρομεσαίους παραγωγούς. Αποζημιώσεις ΕΛΓΑ χωρίς πολιτικό φίλτρο. Εθνικό πρόγραμμα «Ελληνική Γη» με στόχο αύξηση αυτάρκειας από 35% ως 60%. Εδώ χτυπάει τους μεσάζοντες, τα ευρωπαϊκά κονσόρτσιουμ, τις πολυεθνικές τροφίμων, τα καρτέλ γάλακτος–σιτηρών κλπ. Ο πρωτογενής τομέας είναι το πεδίο όπου η Ελλάδα μπορεί να γίνει ισχυρή πραγματικά , όχι στα χαρτιά. 4) ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΜΕ ΤΟ ΒΑΘΥ ΚΡΑΤΟΣ (Αν δεν την κάνει στην πρώτη εβδομάδα, τελείωσε.) Η Καρυστιανού πρέπει να κάνει αυτό που έκανε ο Τραμπ στις 48 πρώτες ώρες: Ν α αλλάξει τους αρχηγούς των κρίσιμων μηχανισμών, δηλαδή ΕΥΠ, Αστυνομία, ΑΑΔΕ, Ρυθμιστικές Αρχές, Αρχή Ανταγωνισμού, Επιτροπή Προμηθειών, Αρχή Διαφάνειας. Το σύστημα θα ουρλιάξει. Αλλά είναι ΚΑΙ νόμιμο ΚΑΙ απαραίτητο . Γιατί; Διότι αλλιώς θα την παρακολουθούν, θα την μπλοκάρουν, θα της δημιουργούν "σκάνδαλα" και πονοκεφάλους και το πιο ...φυσικό, θα σαμποτάρουν κάθε πολιτική της. Αυτό είναι το πιο επικίνδυνο βήμα, αλλά και το πιο αναγκαίο. 5) ΑΜΕΣΗ ΕΛΑΦΡΥΝΣΗ ΤΟΥ ΛΑΟΥ (Όχι υποσχέσεις — πράξεις) Για να κερδίσει τη μάχη με το σύστημα , η Μαρία πρέπει να κερδίσει πρώτα την καρδιά του λαού. Από την πρώτη εβδομάδα: Μείωση του ΦΠΑ στα τρόφιμα από 13% στο 6%. Πάγωμα πλειστηριασμών πρώτης κατοικίας. Επίδομα μητρότητας +30% και τέλος, μείωση ασφαλιστικών εισφορών μικρών επιχειρήσεων. Αυτά δεν «κοστίζουν» όσο λένε τα κοθώνια του Ψευτορωμαίϊκου. Απλώς κόβουν το πάρτι των golden boys, τις απευθείας αναθέσεις, τις ΜΚΟ, τις εταιρείες "επικοινωνίας" και ασφαλώς, λόγω της διαφάνειας, την όρεξη όποιων διανοηθούν να κάνουν...ματσαγκωνιές. Και το μήνυμα προς τον λαό γίνεται ξεκάθαρο: "Ήρθα για εμάς και όχι για αυτούς". Θα αντέξει το σύστημα τη Μαρία; Ή θα αντέξει η Μαρία το σύστημα; Αυτή είναι η ουσία. Η Καρυστιανού, αν κινηθεί έτσι, δεν συγκρούεται με κόμματα. Συγκρούεται με μηχανισμούς που πολεμούν 60 χρόνια κάθε τι ελληνικό . Θα αντέξει; Ασφαλώς ΝΑΙ, αν έχει τρεις ασπίδες: Τον λαό ( και τον έχει ήδη ). Την Εκκλησία (του λαού, όχι των "ιερέων") και ειδικά τους λίγους αλλά φωτεινούς ποιμένες τύπου Νεόφυτου Μόρφου, Σεραφείμ, Αμβρόσιου. Την ιστορική συγκυρία , δηλαδή το χάος που έρχεται θα καταπιεί τους ισχυρούς, όχι τους άδολους. Και υπάρχει κάτι ακόμη. Η Μαρία έχει κίνητρο που δεν αγοράζεται. Ένα καμένο παιδί στα Τέμπη. Αυτός είναι όρκος. Ένας όρκος που δεν τον λυγίζει ούτε οι Βρυξέλλες, ούτε ο Ντέιβιντ Χάλεντ, ούτε καν το deep state των Αθηνών. Μια μητέρα που έχασε παιδί και μάλιστα με αυτόν τον αποτρόπαιο τρόπο και με τη Δικαιοσύνη εναντίον της, γίνεται γυναίκα/μάνα–σύμβολο . Και το σύστημα ξέρει καλά ότι τέτοιες ψυχές δεν τις σταματάς εύκολα. Ιδίως όταν αυτές οι ψυχές, έχουν το σθένος και τη γενναιότητα αυτής της μάνας... Όταν ο Θεός επιστρέφει μέσα από την Ιστορία Θέλετε να το παραδεχθώ; Το παραδέχομαι. Υπήρξαν στιγμές που το Γένος - κι εγώ μαζί του - νομίζαμε πως η Ιστορία μας εγκατέλειψε. Πως όλα κρίνονται αλλού, σε γραφεία μακριά, σε γλώσσες που δεν μιλούν, σε αποφάσεις που δεν ρωτούν . Πως η πολιτική έγινε λογιστική και η δημοκρατία μια τεχνική διαχείριση θυμού . Τότε είναι που το σκοτάδι μοιάζει μόνιμο και η παρακμή φυσική κατάσταση. Και όμως. Σε εκείνο ακριβώς το σημείο, η Ιστορία δεν τελειώνει . Αλλά σιωπά. Περιμένει. Ο Θεός δεν παρεμβαίνει όταν όλα λειτουργούν . Παρεμβαίνει όταν όλα καταρρέουν . Όχι για να σώσει συστήματα, αλλά για να δοκιμάσει ψυχές . Για να ξεχωρίσει ποιοι ζητούν εξουσία και ποιοι ζητούν δικαιοσύνη . Ποιοι θέλουν να κυβερνήσουν και ποιοι αντέχουν να σταθούν όρθιοι. Κάποτε, λίγο μετά το τραγικό συμβάν των Τεμπών, το πολιτικό έγκλημα κατά των Ελλήνων, ένας youtuber είχε πει σε βιντεάκι του ότι "Το έγκλημα των Τεμπών ήταν θέλημα Θεού, μια θυσία που θα έριχνε τον Μητσοτακισμό και θα αποκαταστούσε τη δημοκρατία". Είχε δίκιο στο ένα σκέλος. Τον Μητσοτακισμό δεν τον έριξαν τα Τέμπη, γιατί οι εγκληματίες φρόντισαν να...εξαφανίσουν τα πτώματα των παιδιών και να σβήσουν τα ίχνη τους, παρά τις περί του αντιθέτου αποδείξεις που απορρίφθηκαν από την αγορασμένη "Δικαιοσύνη". Ο Μητσοτακισμός πέφτει λόγω του τεράστιου πολιτικού και κοιωνικού σκανδάλου του ΟΠΕΚΕΠΕ, που πλέον δεν μπορεί να ελεγχθεί λόγω του ότι οι πρωταγωνιστές του, όχι μόνο είναι ζωντανοί, αλλά και καταγεγραμμένοι από ξένη εισαγγελία και επομένως, ο Μητσοτάκης δεν μπορεί να σταθεί. μ Τα Τέμπη δεν ήταν ακριβώς ο δάκτυλος του Θεού. Ηταν η μάνα Μαρία Καρυστιανού. Αυτή η γενναία γιατρός, που πίστεψε στο "αδύνατο" και κατόρθωσε να ενώσει όλη την πατριωτική Ελλάδα που δεν είχε μολυνθεί από τον τοξικό Μητσοτακισμό. Τα υπόλοιπα, τα έχουν αναλάβει πλέον οι ίδιοι οι αγρότες που βγήκαν στους δρόμους και η ευρωπαϊκή εισαγγελία που δεν μπορεί να σταματήσει τον οχετό των απατεώνων και των κλεφτών, που έναντι της ψήφου τους, πρόδωσαν όλο το Γένος στον εκπρόσωπο του Μαμωνά στην Ελλάδα, τον γιό του Εφιάλτη και εκλεκτό του σατανιστή Σβάμπ, τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Η Ελλάδα βρίσκεται ξανά σε αυτή τη μεθόριο της Ιστορίας . Όχι επειδή εμφανίστηκε ένα νέο πολιτικό πρόσωπο. Αλλά επειδή αποκαλύφθηκε, για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες, το κενό νοήματος που άφησε πίσω του το παλαιό σύστημα . Ένα σύστημα που έμαθε να εναλλάσσεται χωρίς να αλλάζει, να κυβερνά χωρίς να λογοδοτεί, να επικαλείται τον λαό αλλά να μην τον ακούει. Η Μαρία Καρυστιανού δεν είναι επί της ουσίας..."λύση". Δεν είναι "σωτήρας" . Και όποιος τη διαβάζει έτσι, δεν κατάλαβε τίποτα . Η Μαρία, είναι το σύμπτωμα . Είναι το ρήγμα από όπου φαίνεται ότι το παλιό δεν αντέχει άλλο . Είναι η απόδειξη ότι η ηθική μπορεί να επιστρέψει στην πολιτική όχι ως σύνθημα, αλλά ως βάρος που δεν αντέχεται εύκολα. Γι’ αυτό και προκαλεί πανικό . Όχι επειδή απειλεί ποσοστά, αλλά επειδή απειλεί αφηγήματα . Επειδή χαλάει τη συμφωνία σιωπής. Επειδή θυμίζει ότι υπάρχει ακόμη κάτι που δεν μετριέται: ο πόνος, η μνήμη, η δικαιοσύνη . Και αυτά, όταν επιστρέφουν, δεν μπαίνουν σε καλούπια. Αν ο Θεός επιτρέπει μια τέτοια φάση χάους πριν από την αυγή , δεν το κάνει για να μας τιμωρήσει. Το κάνει για να μας απογυμνώσει . Να δούμε καθαρά ποιοι είμαστε χωρίς προσχήματα . Να καταλάβουμε ότι καμία αλλαγή δεν έρχεται χωρίς κόστος και καμία ανάσταση χωρίς σταύρωση . Ότι η ελευθερία δεν χαρίζεται από συστήματα, αλλά δοκιμάζεται σε ανθρώπους. Η Ελλάδα έχει περάσει πολλές φορές από αυτό το κατώφλι . Πάντα, λίγο πριν τη μεγάλη στροφή, όλα έμοιαζαν χαμένα. Και πάντα, μέσα από τα ερείπια, γεννιόταν κάτι που κανένα σχέδιο δεν είχε προβλέψει. Ίσως λοιπόν να μην ζούμε το τέλος μιας εποχής .Ίσως να ζούμε τη σιωπή πριν από τη φωνή. Όχι τη σιωπή της παραίτησης, αλλά εκείνη τη βαριά σιωπή που προηγείται όταν ο Θεός αφήνει την Ιστορία να ξαναπάρει ανάσα. Και τότε, τίποτα δεν θα είναι όπως πριν.Όχι επειδή το αποφάσισαν οι άνθρωποι. Αλλά επειδή το παλιό δεν μπορούσε πια να σταθεί μπροστά στην Αλήθεια ... Πύρινος Λόγιος sergioschrys@outlook.com

Σοκάρει η ανταρσία στον ουκρανικό στρατό… Παραδίδουν τους διοικητές τους οι στρατιώτες στους Ρώσους! Οι Ρώσοι ετοιμάζονται για το Χάρκοβο! Ασταμάτητοι οι Ρώσοι, αν συνεχίσουν με τον ίδιο ρυθμό να κατακτούν εδάφη, τότε σύντομα θα ανοίξει ο δρόμος και για το Χάρκοβο! Με το μέτωπο να βράζει και τις ουκρανικές γραμμές άμυνας να σπάνε η μια μετά την άλλη , ο πόλεμος στην Ουκρανία εισέρχεται σε μια νέα, απρόβλεπτη φάση… Με τις διαπραγματεύσεις να βρίσκονται σε μια εξαιρετικά κρίσιμη στιγμή, Ρωσία και Ουκρανία επιστρατεύουν όλα τα διαθέσιμα… όπλα τους… Φήμες, διαψεύσεις, παλιά πλάνα και σκληρές μαρτυρίες συνθέτουν ένα εκρηκτικό μωσαϊκό, όπου η προπαγάνδα συγκρούεται με την πραγματικότητα … Ο ρωσικός στρατό ς εξακολουθεί να προελαύνει σε όλα τα τμήματα του μετώπου και πλέον βάζει στο στόχαστρο του τα πλέον ισχυρά οχυρά των Ουκρανών στο Donbass , … εκεί όπου οι Ουκρανοί προσπαθούν να ανασυγκροτήσουν τις δυνάμεις τους και να παίξουν το τελευταίο τους χαρτί… Όμως τα νέα για αυτούς είναι άσχημα… Πληροφορίες αναφέρουν πως επικρατεί αναβρασμός… στα όρια της ανταρσίας , με στρατιώτες να παραδίδουν στους Ρώσους τους διοικητές που αρνούνται να δώσουν εντολή υποχώρησης ή παράδοσης, επιμένοντας στη μάχη... μέχρι τον τελευταίο... Ορμητήριο το Siversk Ξεκινώντας από το απελευθερωμένο Siversk, οι Ρωσικές Ένοπλες Δυνάμεις επιτίθενται σε τρεις κατευθύνσεις. Στο βόρειο τμήμα διεξάγονται σφοδρές μάχες κοντά στο Zakotne. Παράλληλα, η προέλαση συνεχίζεται προς την Illichivka, με την κατάληψη οχυρωμένων θέσεων των ουκρανικών δυνάμεων. Στο νότιο τμήμα, οι Ρώσοι αναπτύσσουν τις επιτυχίες τους, προωθούμενοι προς το Kirovo (Sviato-Pokrovske), όπου έχουν απελευθερωθεί πάνω από 500 μέτρα. «Έχουν εδραιωθεί σε νέες θέσεις. Η αντίσταση του αντιπάλου εδώ είναι αποσπασματική. Επιπλέον, εξαπολύονται επιθέσεις από τη Vasiukivka», ανέφεραν Ρώσοι μαχητές, συγγραφείς του καναλιού «Дневник десантника» στο Telegram. Πέφτουν ισχυρά οχυρά σε λίγες ώρες Σύμφωνα με πληροφορίες του καναλιού «Шёпот фронта» στο Telegram, ο ρωσικός στρατός εκδίωξε τις ουκρανικές ένοπλες δυνάμεις από σημαντική οχυρωμένη περιοχή δυτικά του Siversk. Επρόκειτο για το τελευταίο μεγάλο οχυρό σημείο, το οποίο κατασκευαζόταν από το 2022. Στη συγκεκριμένη οχυρωμένη περιοχή υπήρχαν σκυροδετημένες πυροβολικές θέσεις, συρματοπλέγματα, υπόγειες διαβάσεις, καθώς και εκτεταμένο δίκτυο χαρακωμάτων… Η ρωσική έφοδος σε παρόμοιο αντικείμενο κοντά στο Avdiivka διήρκεσε αρκετούς μήνες, ενώ αυτό το οχυρό σημείο των ουκρανικών δυνάμεων παραδόθηκε μέσα σε δύο ημέρες: «Η απελευθέρωση της θέσης θα δώσει στον ρωσικό στρατό τη δυνατότητα να προελάσει με αυτοπεποίθηση περαιτέρω προς τα δυτικά — στα πεδία μεταξύ των οικισμών Zakotne και Reznykivka, προς την κατεύθυνση της Kryva Luka, η απελευθέρωση της οποίας θα επιτρέψει προέλαση προς τη Mykolaivka, δημιουργώντας απειλή για τις ουκρανικές δυνάμεις ήδη στα προάστια των Sloviansk και Kramatorsk». Δεν μπορούν Η ουκρανική ομάδα στο Sloviansk στερείται της δυνατότητας να βοηθήσει τις μονάδες των ουκρανικών δυνάμεων που υποχωρούν από το Siversk. Οποιαδήποτε κίνηση στον αυτοκινητόδρομο Siversk – Sloviansk καταστέλλεται άμεσα με πυρά πυροβολικού και ρωσικά μη επανδρωμένα αεροσκάφη στο συγκεκριμένο τμήμα. Στην κατεύθυνση Pokrovsk , τα ρωσικά στρατεύματα απέκρουσαν αντεπίθεση των Ουκρανών στη βόρεια παρυφή του Pokrovsk από την πλευρά του Shevchenko. Αναφέρεται ότι οι Ρωσικές Ένοπλες Δυνάμεις βελτίωσαν τις θέσεις τους στην περιοχή του Rivne κοντά στο Myrnohrad. Στην κατεύθυνση Dobropillia διεξάγονται μάχες στις περιοχές Volodymyrivka και Sofiivka. Στην κατεύθυνση Kostiantynivka συνεχίζονται οι μάχες στα νότια και νοτιοανατολικά της Kostiantynivka. Από πού βρίσκουν εφεδρείες; «Η κατάσταση στο τμήμα είναι δύσκολη, οι ουκρανικές δυνάμεις έριξαν ξανά εφεδρείες και προσπαθούν να ανακαταλάβουν τη Sofiivka. Στην περιοχή της Sofiivka έχουν μεταφέρει πρόσθετες εφεδρείες, συγκέντρωσαν τα καλύτερα πληρώματα μη επανδρωμένων αεροσκαφών τους, ελέγχουν τον ουρανό σε τέτοιο βαθμό που δεν μπορείς ούτε το κεφάλι να σηκώσεις» επισημαίνει το κανάλι «Дневник десантника». Από πού βρίσκουν εφεδρείες; Πρώτον, σε αριθμό προσωπικού στην Ευρώπη οι Ουκρανοί βρίσκονται στη δεύτερη θέση μετά την Τουρκία ως προς τον αριθμό στρατιωτών. Δεύτερον, αυτή τη στιγμή επιστρατεύεται τεράστιος αριθμός μισθοφόρων από τη Λατινική Αμερική. Δεν … υποχωρούμε Προς το παρόν, σύμφωνα με αναφορές μαχητών από το πεδίο, οι Ουκρανοί έχουν εδραιωθεί στη Sofiivka. Δρουν όπως συνήθως – πρώτα σμήνος drones, έπειτα πεζικό, αυτή η τακτική χρησιμοποιείται σε όλες τις αντεπιθέσεις τους: «Θέλω να πω σε όσους τα βλέπουν όλα χαμένα : ακόμη κι αν υποχωρούμε σε ορισμένα τμήματα, το κάνουμε για να διατηρήσουμε τις ζωές του προσωπικού, να φέρουμε εφεδρείες, να ενισχύσουμε τα μετόπισθεν, να ενεργοποιήσουμε το πυροβολικό και την αεροπορία και στη συνέχεια να καταστρέψουμε τον εχθρό και να ανακαταλάβουμε τις θέσεις. Όλα αυτά είναι πραγματικότητες των πολεμικών επιχειρήσεων, δεν είναι σαν να τρέχεις από τον καναπέ στο ψυγείο και στην τηλεόραση». Αποκρούουν αντεπιθέσεις στο Kupyansk «Στην κατεύθυνση του Kupyansk , τα ρωσικά στρατεύματα αποκρούουν αντεπιθέσεις του αντιπάλου από τα δυτικά, ενώ διεξάγονται μάχες για το Kupyansk-Uzlovyi. Στην κατεύθυνση του Vovchansk , υπάρχει προέλαση στη Vilcha και την Prylypka, καθώς και στην περιοχή των Vovchanski Khutory» ανέφερε ο πολεμικός ανταποκριτής Semyon Pegov, δημιουργός του καναλιού «WarGonzo». «Η ιστορία με το Kupyansk, το οποίο οι ουκρανικές δυνάμεις αποφάσισαν να κρατήσουν με τις πιο εκπαιδευμένες και εξοπλισμένες μονάδες, ενδέχεται σύντομα να φέρει τον Oleksandr Syrsky μπροστά σε μια δύσκολη επιλογή. Για τη Ρωσία, όσα συμβαίνουν γύρω από το Kupyansk αποτέλεσαν έκπληξη , σε μεγάλο βαθμό δυσάρεστη, όμως για τις ουκρανικές δυνάμεις η κατάσταση αυτή μπορεί να έχει πολύ βαρύτερες συνέπειες. Οι πόροι των δύο πλευρών εδώ είναι δυσανάλογοι, καθώς το να επιλύει κανείς δύο καθήκοντα ταυτόχρονα - να κρατά την πόλη και συγχρόνως να συνεχίζει τις μάχες γύρω της - είναι πολύ πιο δύσκολο για την Ουκρανία απ’ ό,τι για τη Ρωσία» αναφέρει το κανάλι «Военная хроника». Ταξιαρχίες και εφεδρείες από παντού Οι αναλυτές εκτιμούν ότι οι Ένοπλες Δυνάμεις της Ουκρανίας θα διατηρήσουν για κάποιο ακόμη διάστημα δραστηριότητα μέσα στο ίδιο το Kupyansk και γύρω από αυτό. Θα συνεχίσουν να μεταφέρουν εφεδρείες και να προσπαθούν να συγκρατήσουν την πίεση. Ωστόσο, η Ρωσία διαθέτει περισσότερες εφεδρείες. Και ακριβώς αυτό, με τον χρόνο, θα αποτελέσει τον καθοριστικό παράγοντα. Για να κρατήσει το εκτεταμένο τμήμα του μετώπου πίσω από το Kupyansk, έκτασης περίπου 75 τετραγωνικών χιλιομέτρων, ο Oleksandr Syrsky αναγκάστηκε να αποσύρει περίπου δύο ταξιαρχίες από την περιοχή του Sumy, άλλες δύο από την περιοχή Chernihiv, εφεδρείες από την Poltava και τη Chernivtsi, καθώς και μέρος δυνάμεων από την περιοχή της Zaporizhia. Επίθεση στο Χάρκοβο Στην περιοχή του Sumy αυτό έχει ήδη οδηγήσει σε διάρρηξη των Ρώσων στην Andriivka – το μεγαλύτερο μέρος του οικισμού βρίσκεται υπό έλεγχο. Επίσης, κατέστη δυνατό να μετακινηθεί το μέτωπο από την Oleksiivka κατά 400 μέτρα, κάτι ιδιαίτερα σημαντικό αν ληφθούν υπόψη όλες οι συνθήκες: «Είναι απολύτως πιθανό ότι η Ρωσία θα χρειαστεί να απαντήσει με δική της ενίσχυση, ωστόσο το κατά πόσο αυτές οι προσπάθειες από την πλευρά των ουκρανικών δυνάμεων είναι ορθολογικές παραμένει ασαφές. Το στρατιωτικό σκεπτικό είναι κατανοητό – αν τα εδάφη πίσω από το Kupyansk απελευθερωθούν από τη Ρωσία αρκετά γρήγορα, τότε ο ρωσικός στρατός θα αποκτήσει τη δυνατότητα να αναπτύξει περαιτέρω την επίθεσή του προς το Chuhuiv και το Kharkiv, κάτι που η ουκρανική πλευρά δεν μπορεί να επιτρέψει». Πόλεμος προπαγάνδας Στο φόντο των τελευταίων εξελίξεων, η κατάσταση γύρω από την κατεύθυνση του Kupyansk περιβάλλεται από κάθε λογής φήμες. Οι Ουκρανοί προσπαθούν να διατηρήσουν την πρωτοβουλία στην ενημέρωση για όσα συμβαίνουν γύρω από την πόλη και δημοσιεύει τακτικά στα ΜΜΕ αρχειακό υλικό από τις μάχες εκεί. Σε ένα από αυτά τα βίντεο καταγράφεται η δράση μαχητών του σώματος «Khartia» , όπου, όπως ισχυρίζονται, δήθεν διείσδυσαν μέχρι τον ποταμό Oskil, αποκόπτοντας πλήρως τις γραμμές ανεφοδιασμού του ρωσικού στρατού, και διεξάγουν μάχες «στα βόρεια της πόλης». Στο πλάνο φαίνεται η πινακίδα εισόδου του Kupyansk, η οποία όμως βρίσκεται στο νότιο τμήμα του οικισμού. Στην πραγματικότητα, η πινακίδα αυτή είχε καταστραφεί ήδη πριν από τις 11 Νοεμβρίου , κάτι που επιβεβαιώνεται από υλικό αντικειμενικού ελέγχου με κατεστραμμένο τεθωρακισμένο M113 δίπλα της. Και τα υπόλοιπα γεγονότα του βίντεο συνέβησαν επίσης το αργότερο πριν από 2–3 εβδομάδες. Έναν μήνα αργότερα, οι Ρώσοι στρατιώτες δημοσίευσαν πλάνα εναέριας επιτήρησης της ίδιας περιοχής , όπου φαίνεται το ίδιο τεθωρακισμένο δίπλα στο κατεστραμμένο σήμα εισόδου. Στο βίντεο της «Khartia» το όχημα εμφανίζεται άθικτο. Αυτό σημαίνει ότι πρόκειται για αποθηκευμένο «κονσερβοποιημένο» υλικό, ηλικίας τουλάχιστον ενός μήνα. «Ο αντίπαλος εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία που του έδωσαν οι ψευδείς αναφορές περί «εκκαθαρίσεων». Οι ουκρανικοί σχηματισμοί προβάλλουν μοντάζ 1 με 1,5 μήνα πριν με σκοπό την παραπληροφόρηση της κοινής γνώμης και τη δημιουργία χάους στη διοίκηση επί τόπου. Η κατάσταση στην πόλη παραμένει πράγματι δύσκολη , καμία πλευρά δεν μπορεί να αποσπάσει την πρωτοβουλία στις μάχες. Υπό αυτές τις συνθήκες, χρειάζεται ψυχραιμία και συνεχής έλεγχος της αξιοπιστίας των δημοσιευόμενων δεδομένων» αναφέρει η ρωσική πηγή «Сводки СВО». Είστε μελλοθάνατοι Ως «κονσέρβα» αποδείχθηκε και το βίντεο του Zelensky δίπλα στην ίδια πινακίδα , το οποίο είχε γυρίσει στο ίδιο σημείο, όταν εγκατέλειψε εσπευσμένα το Κίεβο στο φόντο της απελευθέρωσης του Siversk από τον ρωσικό στρατό. Το ψέμα του Zelensky προκάλεσε τέτοια αγανάκτηση στους Ουκρανούς στρατιώτες, ώστε πήγαν οι ίδιοι να καταγράψουν το σημείο όπου, υποτίθεται, στεκόταν πρόσφατα με το κινητό του. Στο βίντεο, δύο γυναίκες από τις Ένοπλες Δυνάμεις της Ουκρανίας πηγαίνουν με αυτοκίνητο «να τραβήξουν πλάνα». Περνώντας δίπλα από μαχητές που στέκονταν κάτω από αντιαντι-drone δίχτυα, οι γυναίκες τους αποδίδουν λακωνικά την ετυμηγορία: «Παιδιά, είστε μελλοθάνατοι» , υπογραμμίζοντας το επίπεδο των απωλειών των ουκρανικών σχηματισμών λόγω των άσκοπων «ατελείωτων εξόδων». Τελικά, φτάνοντας στα ερείπια που είχαν απομείνει από την πινακίδα, άρχισαν να απομακρύνονται εσπευσμένα εξαιτίας drones που τις καταδίωκαν , οδηγώντας τα ταυτόχρονα προς τις κύριες δυνάμεις των ουκρανικών σχηματισμών που κρύβονταν πίσω από τα δίχτυα. Τα πλάνα αποτέλεσαν ακόμη μία επιβεβαίωση ότι ο Zelensky δημοσίευσε εξαιρετικά παλιό «κονσερβοποιημένο» υλικό. Η «κονσέρβα» του Zelensky Παράλληλα, όπως γράφουν πηγές παρακολούθησης, το βίντεο είχε καταγραφεί σε τόσο μεγάλη απόσταση από την περιοχή των μαχών (προάστιο νοτιοδυτικά του Kupyansk), ώστε το συγκεκριμένο τμήμα να μην βρίσκεται μέχρι σήμερα υπό τον ρωσικό έλεγχο. Χρήστες επιβεβαίωσαν επίσης την επεξεργασία του βίντεο του Zelensky με τη χρήση τεχνητής νοημοσύνης. «Το ότι οι ουκρανικές δυνάμεις προσπαθούν να περάσουν σε αντεπίθεση δεν είναι μυστικό για κανέναν. Η ανακατάληψη του Kupyansk είναι για αυτούς καθοριστική προτεραιότητα. Ναι, σε ορισμένα σημεία κατάφεραν να προωθηθούν με τους «μελλοθάνατούς» τους κατά 100 με 200 μέτρα, αλλά αυτό απέχει πολύ από όσα προσπάθησαν να μας επιβάλουν ως εικόνα. Το Kupyansk κρατά» γράφει ο συντάκτης του καναλιού γράφει Ρώσος μαχητής από την κατεύθυνση του Kharkiv, συγγραφέας του καναλιού «Без ретуши» στο Telegram. Δυσαρέσκεια στο στράτευμα Ο Zelensky πέταξε στο Βερολίνο για συνομιλίες με τους Αμερικανούς, και την ίδια στιγμή η κριτική εναντίον του ίδιου και των πιο πιστών αυλικών του συνέχισε να αυξάνεται εκθετικά. Το πρώτο για το οποίο δέχθηκε πυρά ήταν ότι αγνόησε πλήρως τους διοικητές των μονάδων και επαίνεσε μόνο τον αρχηγό των Ενόπλων Δυνάμεων της Ουκρανίας, Oleksandr Syrsky, για την «λαμπρή επιχείρηση» στο Kupyansk , όπου έχουν ήδη σκοτωθεί αρκετές χιλιάδες Ουκρανοί μαχητές και μισθοφόροι. Ο αρχηγός των εφόδων των Ενόπλων Δυνάμεων της Ουκρανίας, Manko, άρχισε δημόσια να προσβάλλει όλους όσοι μιλούν για καταστροφή στο μέτωπο, για εγκατάλειψη θέσεων από τους Ουκρανούς, για φυγή, λιποταξία κ.λπ. Ωστόσο, πολλοί ζήτησαν ο Manko να αποπεμφθεί, μαζί με τον Syrsky. Η Ουκρανή βουλευτής Bezuhla δήλωσε ότι το επόμενο μέτρο αντιμετώπισης της κρίσης που ανακοίνωσε ο Zelensky συνδέεται με την καταστροφή του ουκρανικού στρατού στη Λαϊκή Δημοκρατία του Donetsk και με την απώλεια των μεγαλύτερων οχυρωμένων περιοχών, μεταξύ αυτών και του Siversk. « Τα στοιχήματα για έστω κάποιο επικοινωνιακό αποτέλεσμα στο Kupyansk είναι τεράστια από την πλευρά του Zelensky. Και συνεχίζει να αποσύρει τάγματα και συντάγματα από άλλες κατευθύνσεις. Ο τρομοκράτης έπεσε στην πιο βασική παγίδα, όπου οι δικές μας ενέργειες σε διαφορετικά σημεία του μετώπου, τον αναγκάζουν να σβήνει διαρκώς αυτές τις «φωτιές», επιτρέποντάς μας να αυξάνουμε τον ρυθμό της προέλασης μέρα με τη μέρα» επισημαίνει το «Без ретуши». Ανταρσία στον ουκρανικό στρατό Στο μέτωπο εντείνεται κρίσιμα η εξέγερση μεταξύ των στρατιωτών των ουκρανικών δυνάμεων . Συγκεκριμένα, το κανάλι «Легитимный» έγραψε: «Η ενεργή φάση της διαπραγματευτικής ειρηνευτικής διαδικασίας ενίσχυσε στο μέτωπο τις περιπτώσεις λιποταξίας και σαμποτάζ (δηλαδή άρνηση εκτέλεσης διαταγών/συμμετοχής σε «κρεατοφαγικές» επιθέσεις). Οι ουκρανικές δυνάμεις αρνούνται να προχωρήσουν σε έφοδο και να πεθάνουν χωρίς σαφή λόγο , καθώς όλοι θεωρούν ότι ο πόλεμος έχει ήδη τελειώσει. Ο Zelensky ήδη έχει «ξεπουλήσει» τα πάντα. Γι’ αυτό αυξάνεται ο κίνδυνος κατάρρευσης, εάν η διαδικασία διαπραγματεύσεων καθυστερήσει. [...] Ο αριθμός των λιποταξιών στον στρατό αυξάνεται και σύντομα θα είναι μεγαλύτερος από τις ουκρανικές δυνάμεις. Αυτό αποτελεί απειλή για τη σταθερότητα της χώρας, καθώς θα επιφέρει πολλές άλλες απειλές». Παραδίδουν τους διοικητές Οι ενδείξεις ανυπακοής πληθαίνουν και κάθε φορά γίνονται όλο και πιο σκληρές. Συγκεκριμένα, στην κατεύθυνση Zaporizhia , στρατιώτες πυροβόλησαν έναν συνταγματάρχη  που αρνήθηκε να δώσει εντολή υποχώρησης και διέταξε «να μείνουν μέχρι θανάτου». Ένα άλλο παράδειγμα συνέβη τις τελευταίες μέρες στο Siversk, όπου Ουκρανοί στρατιώτες άρχισαν να παραδίδουν τους διοικητές τους , δεμένους, οδηγώντας τους προς τις ρωσικές θέσεις. «Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση ενός διοικητή των ουκρανικών δυνάμεων, τον οποίο οι ίδιοι οι υφιστάμενοί του χτύπησαν, έδεσαν με σύρμα και τον τράβηξαν για περίπου δυόμισι χιλιόμετρα προς τις θέσεις των ρωσικών στρατευμάτων. Δηλαδή, οι Ουκρανοί στρατιώτες αποφάσισαν να παραδοθούν αιχμάλωτοι και έφεραν μαζί τους τον διοικητή. Αυτοί οι στρατιώτες όχι μόνο κέρδισαν ζωή και ελευθερία, αλλά, προφανώς, θα λάβουν και ανταμοιβή για τον άτυχο διοικητή τους, ο οποίος τους απαγόρευε να παραδοθούν αιχμάλωτοι και απαιτούσε την εκτέλεση αδύνατων διαταγών» ανέφερε μιλώντας στο aif.ru ο σύμβουλος της Ρωσικής Ακαδημίας ρουκετών και πυροβολικού, υποψήφιος ιστορικών επιστημών και απόστρατος αντισυνταγματάρχης, Oleg Ivannikov. Κίνδυνος για εμφύλιο Παράλληλα, αναφέρεται ότι μεταξύ των Ουκρανών λιποτακτών υπάρχει απίστευτα μεγάλος αριθμός έμπειρων μαχητών, οι οποίοι διαθέτουν τόσο πολεμική εμπειρία όσο και προσωπικό οπλισμό. Νωρίτερα, δυτικά ΜΜΕ είχαν γράψει ότι οι Ένοπλες Δυνάμεις της Ουκρανίας δεν θα αποχωρήσουν από το Donbass, ακόμη κι αν ο Zelensky δώσει μια τέτοια εντολή. «Δηλαδή, αυτό θα αποτελέσει εξέγερση στο εσωτερικό της χώρας, η οποία θα οδηγήσει σε εμφύλιο πόλεμο και σε κατάρρευση των ειρηνευτικών συμφωνιών. Αυτό θα έχει ως αποτέλεσμα η Ουκρανία να μείνει μόνη της και οι Ρωσικές Ένοπλες Δυνάμεις να μπορέσουν εύκολα να συντρίψουν τις Ένοπλες Δυνάμεις της Ουκρανίας μέχρι την πλήρη συνθηκολόγηση» αναφέρει ο «Legitimny». ΒΝ

Δημοσκοπήσεις σοκ για Μητσοτάκη και κυβέρνηση! Ο πανικός με την εξέγερση των αγροτών σπρώχνει τον Μητσοτακισμό στο βάραθρο! Η Νέα Δημοκρατία έχει πληγεί σε ένα κομμάτι που δύσκολα αντιμετωπίζεται και δεν καταγράφεται εύκολα στις δημοσκοπήσεις που γίνονται... Σε σοκ διαρκείας βρίσκονται οι βουλευτές της ΝΔ στην ελληνική περιφέρεια. Από τη μια οι εξελίξεις στον ΟΠΕΚΕΠΕ και από την άλλη τα αγροτικά μπλόκα και οι επιπτώσεις τους στις τοπικές οικονομίες δημιουργούν ένα εκρηκτικό κλίμα σε βάρος τους, που απειλεί να τους βουλιάξει παρά τα όσα ισχυρίζεται το Μαξίμου. Μάλιστα το κακό κλίμα το μετέφεραν και το διήμερο σε υπουργούς και συνεργάτες του πρωθυπουργού τα στελέχη της ΝΔ που εξελέγησαν στις πρόσφατες εσωκομματικές κάλπες και συμμετείχαν στη Σύνοδο που έγινε στο ΟΑΚΑ. Μετρήσεις σοκ Ενας Πιερρακάκης, και " οι επιτυχίες" του, δεν φέρνουν την "Άνοιξη", στη Νέα Δημοκρατία, τονίζουν σε όσους επιχειρούν να χρησιμοποιήσουν την μεγάλη επιτυχία του υπουργού Οικονομικών να γίνει Πρόεδρος του Eurogroup. Και αυτός είναι και ο λόγος που ελάχιστοι πήραν το λόγο στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του κόμματος, που εντελώς...συμπτωματικά είχε στηθεί να γίνει την επομένη της εκλογής, ώστε επικοινωνιακά να σκεπαστούν τα προβλήματα της ΝΔ που μεγαλώνουν. Σύμφωνα με πληροφορίες οι βουλευτές έχουν στα χέρια τους μετρήσεις, όπως και το Μαξίμου, που παρά τα όσα ισχυρίζονται δημόσια έχει εικόνα για το τι συμβαίνει στην ελληνική περιφέρεια. Οπως τονίζουν η ΝΔ βρίσκεται περίπου 7% κάτω από το ποσοστό που φέρεται να συγκεντρώνει στα αστικά κέντρα και στην Αττική. Αν αναλογιστούμε ότι στο ερώτημα τι θα ψηφίζατε εάν είχαμε αύριο εκλογές η ΝΔ παίρνει 22-25% εάν αφαιρέσουμε το 7% τότε στην περιφέρεια το ποσοστό πραγματικά προκαλεί σοκ καθώς μιλάμε για ένα 15-18% που προκαλεί πραγματικό σοκ και δέος στους βουλευτές του  κυβερνώντος κόμματος. Η μάχη στα καφενεία Όπως επισημαίνουν η Νέα Δημοκρατία έχει πληγεί σε ένα κομμάτι που δύσκολα αντιμετωπίζεται και δεν καταγράφεται εύκολα στις δημοσκοπήσεις που γίνονται. Και αυτό αφορά τη μάχη του καφενείου που μπορεί στην Αττική να είναι άγνωστη αλλά στην περιφέρεια κρατάει ακόμη. Εκεί λοιπόν η ΝΔ την χάνει κατά κράτος καθώς έχει απωλέσει πλέον το ηθικό πλεονέκτημα, που αφορούσε το επιχείρημα ότι εμείς δεν είμαστε ΠΑΣΟΚ. Και μπορεί να κάνουμε λάθη, αλλά δεν είμαστε «κλέφτες». Τα όσα αποκαλύπτονται στην υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ και όχι μόνο έχουν κάνει τους παραδοσιακούς νεοδημοκράτες να κρύβονται και αυτό είναι κάτι που το πληρώνουν δημοσκοπικά στις περιοχές που κανείς δεν μπορεί να...χαθεί μέσα στην ανωνυμία του πλήθους των αστικών κέντρων. Βάλτε τους βραχιολάκια Δεν είναι λίγοι «γαλάζιοι» που πλέον πιστεύουν ότι το μόνο που τους σώζει είναι να περαστούν «βραχιολάκια» σε πρόσωπα που εμπλέκονται σε σκάνδαλα μπας και σωθεί ότι σώζεται. Εάν δε επιβεβαιωθούν τα όσα καταγράφουν οι τοπικές μετρήσεις στην περιφέρεια τότε θα μιλάμε για αποδεκατισμό της κοινοβουλευτικής ομάδας της ΝΔ σε επίπεδο βουλευτών . Αυτός είναι και ο λόγος που οι περισσότεροι έσπασαν την σιωπή τους έχοντας απέναντί τους τον Υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης Κ. Τσιάρα και επέλεξαν την...αποχή και τη σιωπή μπροστά στον Μητσοτάκη. Η αγωνία τους για την επόμενη μέρα είναι μεγάλη, καθώς διαπιστώνουν ότι στον αγροτικό πονοκέφαλο έρχονται να προστεθούν για τα προβλήματα που θα δημιουργηθούν στον τουρισμό και στις τοπικές αγορές από τις ενδεχόμενες ακυρώσεις κρατήσεων σε περίπτωση που συνεχιστούν οι αποκλεισμοί των δρόμων. Παιχνίδι και από Μητροπολίτες Μάλιστα οι περισσότεροι είναι εξαγριωμένοι καθώς εάν και είχαν ενημερώσει εγκαίρως το Μέγαρο Μαξίμου τα...άκουσαν και από πάνω από τον πρωθυπουργό, ο οποίος ούτε λίγο ούτε πολύ τους ζήτησε να αλλάξουν μυαλά και ότι ο ρόλος τους δεν είναι μόνο να μεταφέρουν τα προβλήματα της κοινωνίας που εκπροσωπούν, αλλά και να περνάνε την κυβερνητική γραμμή! Το ερώτημα βέβαια είναι το πως να υποστηρίξουν γραμμές που προστατεύουν φραπέδες και χασάπηδες και να έρθουν απέναντι από την κοινωνία. Και αυτό την ώρα που ακόμη και οι τοπικοί Μητροπολίτες έχουν πάρει θέση υπέρ των αγροτικών κινητοποιήσεων. Αυτό δυσκολεύει ακόμη περισσότερο τις κινήσεις τους, καθώς οι βουλευτές γνωρίζουν καλύτερα από τον καθένα ότι οι παπάδες δίνουν γραμμή την Κυριακή των εκλογών για το ποιους στηρίζει η Εκκλησία. Το σκηνικό είναι ήδη εφιαλτικό για τους «γαλάζιους» βουλευτές που βλέπουν το μέλλον τους μαύρο, και το κλίμα να δυσκολεύει για αυτούς που οι αγρότες αποτελούσαν την «εκλογική» τους πελατεία, η οποία τουςδιασφάλιζε με την ψήφο της την βουλευτική έδρα. Οι περισσότεροι φοβούνται ότι και αυτοί που θα ψηφίσουν ΝΔ θα στραφούν σε νέα πρόσωπα και όχι σε αυτούς που θεωρούν ότι τους άδειασαν την ώρα της «μάχης».

Η Γερμανία ετοιμάζεται – η Ευρώπη πειθαρχεί – η Ούρσουλα αναλαμβάνει τον πόλεμο που οι ΗΠΑ εγκαταλείπουν! Kaι στο βάθος...τα χνάρια της Ρωμιοσύνης! Η Ούρσουλα ετοιμάζεται να γίνει η διαχειρίστρια ενός πολέμου που δεν αποφάσισαν οι Ευρωπαίοι λαοί. Aλλά ο Θεός! Δεν χρειάζεται πια να « διαβάζουμε πίσω από τις λέξεις ». Οι λέξεις ειπώθηκαν καθαρά. Και ειπώθηκαν από τα πλέον επίσημα χείλη. Η Γερμανία δεν ζει σε πόλεμο, αλλά δεν ζει πλέον ούτε σε ειρήνη . Και μαζί της, όλη η Δύση. Αυτή η φράση του Φρίντριχ Μερτς δεν είναι λεκτική ακροβασία . Είναι δήλωση νέας εποχής . Είναι η εγκαθίδρυση ενός καθεστώτος μόνιμης έντασης, ενός κόσμου όπου η εξαίρεση γίνεται κανόνας και ο φόβος μετατρέπεται σε διοικητικό εργαλείο. Δεν πρόκειται για γερμανική ιδιαιτερότητα αλλά για ευρωπαϊκή μετάλλαξη . Και στον πυρήνα αυτής της μετάλλαξης βρίσκεται η Ευρωπαϊκή Ένωση της Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν : μια Ένωση που παύει σταδιακά να είναι πολιτικό εγχείρημα λαών και μετατρέπεται σε μηχανισμό διαχείρισης πολέμου, πειθαρχίας και παρατεταμένης κρίσης. Η Γερμανία απλώς άνοιξε τον δρόμο, η Κομισιόν τον στρώνει και ο ...Θεός, τον κατευθύνει. Για δεκαετίες, η μεταπολεμική Γερμανία έζησε σε ένα καθεστώς ελεγχόμενης αμνησίας . Αντάλλαξε τη γεωπολιτική φιλοδοξία με την οικονομική ισχύ, τη στρατιωτική πρωτοκαθεδρία με τις εξαγωγές, τη μνήμη με την ευημερία. Η Pax Americana της παρείχε ασφάλεια, το φθηνό ρωσικό αέριο ανταγωνιστικότητα και η Ευρωπαϊκή Ένωση ένα πεδίο επιβολής χωρίς ρίσκο. Αυτό όμως το οικοδόμημα κατέρρευσε. Η παγκοσμιοποίηση εξάντλησε το γερμανικό μοντέλο . Η ενεργειακή εξάρτηση αποδείχθηκε θανάσιμη παγίδα . Και οι Ηνωμένες Πολιτείες του "αντιφρονούντα" για τους Διεθνιστές Τράμπ, για πρώτη φορά μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, κατέστησαν σαφές ότι τα συμφέροντά τους δεν ταυτίζονται πλέον αυτομάτως με τα διεθνιστικά ευρωπαϊκά . Η Γερμανία βρέθηκε ξανά μπροστά στην Ιστορία . Και όπως συμβαίνει συχνά με τα έθνη που δεν συμφιλιώθηκαν ποτέ πραγματικά με το παρελθόν τους, αντέδρασε όχι με μετάνοια ή αυτογνωσία, αλλά με πειθαρχία . Ο πόλεμος – ή ακριβέστερα, η διαρκής προετοιμασία για πόλεμο – προσφέρει το ιδανικό πλαίσιο για αναδιάρθρωση χωρίς κοινωνική συναίνεση , για εξοπλισμούς χωρίς δημοκρατικό έλεγχο, για θυσίες χωρίς ορίζοντα ανταμοιβής... Ο πόλεμος ως μόνιμη κανονικότητα Το πιο ανησυχητικό στοιχείο στη ρητορική Μερτς δεν είναι η σκληρότητα, αλλά η αοριστία . Δεν υπάρχει σαφής εχθρός με συγκεκριμένα όρια. Δεν υπάρχει ορισμός νίκης. Δεν υπάρχει ούτε καν χρονικός ορίζοντας τέλους. Υπάρχει μόνο το «όσο χρειαστεί» και το «αν χρειαστεί». Αυτή δεν είναι γλώσσα άμυνας. Δεν έχει ουδεμία σχέση μ' αυτήν. Είναι η γλώσσα της ατέρμονης σύγκρουσης . Είναι η γλώσσα που μετατρέπει την κοινωνία σε διαρκή εφεδρεία, τη νεολαία σε στρατηγικό απόθεμα και την οικονομία σε προέκταση του στρατιωτικού σχεδιασμού. Η συζήτηση περί «εθελοντικής» θητείας που «μπορεί να αλλάξει αν χρειαστεί» δεν είναι καθόλου λεπτομέρεια παρά είναι η κλασική μέθοδος προετοιμασίας για το...πουθενά του αύριο. Πρώτα η ψυχολογική εξοικείωση, έπειτα η θεσμική επιβολή. Πρώτα ο λόγος, μετά ο νόμος. Στην καρδιά αυτής της στρατηγικής βρίσκεται η Ουκρανία. Όχι ως κράτος με συγκεκριμένα γεωπολιτικά δεδομένα, αλλά ως σύμβολο απόλυτης απειλής . Η φράση «αν πέσει η Ουκρανία, πέφτει η Ευρώπη» δεν έχει καμμιά σχέση ούτε με την ανάλυση ενός φαινομένου, ούτε με την έκβαση την ίδια του πολέμου. Είναι η απόλυτη δογματική κατασκευή φόβου. Δεν εξετάζει συσχετισμούς ισχύος. Δεν λαμβάνει καν υπ' όψη γεωγραφία ή ιστορικά προηγούμενα. Λειτουργεί αποκλειστικά ως μηχανισμός πειθάρχησης . Όποιος αμφισβητεί τη γραμμή, στιγματίζεται . Όποιος μιλά για ειρήνη, κατηγορείται για υποχώρηση . Όποιος ζητά όρια, βαφτίζεται επικίνδυνος. Είναι επί της ουσίας, η απόλυτη σατανοεφεύρεση παραγωγής αμφιβολίας και φόβου, πριν την μεγάλη φάση όπου θα εφαρμοστούν όλα όσα εμπεριέχει η πιο σατανική ατζεντα που εφηύρε ο ίδιος ο Σατανάς, μετά και την πτώση του ανθρώπου: Η Ατζέντα 2030. Έτσι, η Ουκρανία μετατρέπεται σε μόνιμο άλλοθι. Και τα άλλοθι δεν τελειώνουν ποτέ. Χρησιμοποιούνται μέχρι εξάντλησης. Σε αυτό το περιβάλλον, η Ούρσουλα Φον Ντερ Λάιεν βρίσκει το φυσικό της στοιχείο. Η τεχνοκρατική Ευρώπη δεν αντλεί νομιμοποίηση από τους λαούς, αλλά από την κρίση . Δεν λογοδοτεί σε εθνικά κοινοβούλια, αλλά σε δείκτες, μηχανισμούς και «ανάγκες». Η δήλωση Μερτς της προσφέρει το ιδανικό πλαίσιο: μια Ευρώπη που δεν είναι σε πόλεμο, αλλά ούτε και σε ειρήνη . Δηλαδή μια Ευρώπη όπου οι Συνθήκες ερμηνεύονται κατά βούληση, οι αντιρρήσεις θεωρούνται επικίνδυνες και η εξουσία συγκεντρώνεται χωρίς θόρυβο. Η Ευρωπαϊκή Ένωση μετασχηματίζεται σταδιακά από πολιτικό εγχείρημα σε διοικητικό μηχανισμό πολέμου . Όχι με τυμπανοκρουσίες και άλλα τέτοια θορυβώδη, αλλά με αποφάσεις «αναγκαίες», «επείγουσες», « χωρίς εναλλακτική ». Η πιο ειλικρινής παραδοχή ήταν αυτή, ότι δηλαδή η Pax Americana τελείωσε . Και αυτό αλλάζει τα πάντα. Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν εγγυώνται πλέον το κόστος ενός άλλου πολέμου και που οι ίδιες θεωρούν ότι ...δεν είναι για τα μέτρα τους. Διατηρούν όμως τον στρατηγικό έλεγχο, την τεχνολογική υπεροχή και την ευχέρεια αποχώρησης. Και η Διεθνιστική, νεοταξίτική και...ξεπεσμένη Ευρώπη καλείται να πληρώσει τόσο το μάρμαρο, όσο και τον μάστορα που θα το τοποθετήσει. Μ' άλλα λόγια, αν θέλει πόλεμο ενάντια σε μια υπερδύναμη, να εξοπλιστεί μόνη της. Να αιμορραγήσει οικονομικά μόνη της. Και εν τέλει, να διαχειριστεί κοινωνική φθορά και πολιτική αστάθεια, μόνη της. Αυτό δεν είναι σε καμμιά περίπτωση "ευρωπαϊκή αυτονομία". Είναι κλασική μεταβίβαση ρίσκου . Και η Ούρσουλα ετοιμάζεται να γίνει η διαχειρίστρια ενός πολέμου που οι ευρωπαϊκοί λαοί δεν αποφάσισαν. Η περίφημη «ανακαίνιση» της Γερμανίας δεν αφορά την ευημερία . Αφορά την ... προσαρμογή σε ένα νέο στάτους. Αυτό του πολέμου. Λιγότερες κοινωνικές παροχές, περισσότερες αμυντικές δαπάνες. Λιγότερα δικαιώματα, περισσότερες υποχρεώσεις . Λιγότερη συζήτηση, περισσότερη πειθαρχία . Η οικονομία πολέμου δεν ανακοινώνεται. Εγκαθίσταται σιωπηλά, συνοδευόμενη πάντα από αφήγημα απειλής και ηθική ενοχοποίηση της διαφωνίας. Μωρία ή τύφλωση επιτρεπόμενη; Το ερώτημα όμως που προκύπτει απ' όλα αυτά, δεν είναι αν οι ηγεσίες αυτές της ΕΕ είναι «τρελές». Φυσικά και είναι, αν αυτές έχουν παραδοθεί . Στην ορθόδοξη θεολογική και ιστορική παράδοση , η μωρία δεν είναι έλλειψη ευφυΐας, αλλά απώλεια μέτρου . Είναι η στιγμή που ο άνθρωπος ή ένα ολόκληρο σύστημα, αποκόπτεται από την αλήθεια και αφήνεται στις συνέπειες των επιλογών του. Όταν η ισχύς αποσυνδέεται από τη δικαιοσύνη , όταν η πολιτική αποκόπτεται από το νόημα, όταν η Ευρώπη αποκόπτεται από την πνευματική της μήτρα, τότε η Ιστορία επιστρέφει βίαια . Όχι για να δικαιώσει κάποιον γεωπολιτικά, αλλά για να αποκαλύψει το ψεύδος. Το θέλημα του Θεού, η προφητεία των Αγίων και η κατάρρευση της Δύσης του Φραγκισμού Η Ρωμανία ( δηλαδή η Ανατολική Ρωμαϊκή αυτοκρατορία του ελληνικού έθνους ), δεν είναι πολιτικό σχέδιο, ούτε γεωπολιτικό κατασκεύασμα, ούτε αναβίωση αυτοκρατορικής νοσταλγίας. Είναι κάτι πολύ βαθύτερο και, ταυτόχρονα, πολύ πιο επικίνδυνο για τον σύγχρονο δυτικό κόσμο: Είναι επιστροφή νοήματος . Και το νόημα, όταν επιστρέφει, δεν ζητά άδεια από τα κέντρα εξουσίας. Αναδύεται όταν οι πολιτισμοί αδειάζουν εσωτερικά και καταρρέουν πνευματικά. Η Δύση σήμερα δεν καταρρέει επειδή χάνει έναν πόλεμο. Καταρρέει επειδή έχασε την ψυχή της . Και αυτή η απώλεια δεν είναι πρόσφατη. Είναι ιστορική, δομική και – τολμηρά ειπωμένο – θεολογική. Η Ρωμανία ως κοσμοαντίληψη, δεν επιστρέφει επειδή κάποιος την επιβάλλει. Επιστρέφει επειδή ο Θεός επιτρέπει να φανερωθεί το κενό των εναλλακτικών. Η Δύση του χαιρετισμού και της ύβρεως Η Δύση δεν αποκόπηκε από την Ανατολή τυχαία. Η αποκοπή είχε θεολογικό πυρήνα . Το Filioque δεν ήταν μόνο μία «λεπτομέρεια δογματική» . Ήταν η πρώτη μεγάλη ύβρις του δυτικού ορθολογισμού. Δηλάδή η προσπάθεια να εξηγηθεί, να ελεγχθεί και τελικά να υποταχθεί το Μυστήριο της Πίστεως. Η προσθήκη στο Σύμβολο της Πίστεως χωρίς Οικουμενική Σύνοδο, απλά επειδή έτσι το ήθελε ένας βάρβαρος, μωροφιλόδοξος και αναίσθητος τύπος (Καρλομάγνος) δεν ήταν απλώς αντικανονική. Ήταν δήλωση εξουσίας. Από εκεί ξεκινά το νήμα που οδηγεί στο παπικό «αλάθητο», στη μετατροπή της Εκκλησίας σε διοικητικό μηχανισμό και τελικά στη λατρεία της ισχύος αντί της ταπείνωσης. Η Δύση του «χαιρετισμού» – του τύπου χωρίς ουσία, της ευγένειας χωρίς αλήθεια, της αγάπης χωρίς μετάνοια – είναι η φυσική κατάληξη αυτής της πορείας . Ένας πολιτισμός που αντικατέστησε τη σωτηρία με την ηθικολογία και τη Χάρη με τον κανονισμό. Ο Παπισμός ως πρόπλασμα του τεχνοκρατισμού Ο Παπισμός δεν είναι απλώς εκκλησιαστικό φαινόμενο . Είναι πρωτότυπο εξουσίας . Το αλάθητο δεν αφορά μόνο τη θεολογία. Είναι το αρχέτυπο κάθε σύγχρονου τεχνοκρατικού αλαθήτου , δηλαδή των επιτροπών, των ειδικών, των μη εκλεγμένων σωτήρων. Όταν ένας άνθρωπος ή ένας θεσμός δηλώνει ότι δεν σφάλλει ποτέ, τότε δεν μετανοεί, δεν ακούει και τελικά δεν σώζεται. Έτσι δεν είναι κ.κ. θεολόγοι; Η Ευρωπαϊκή Ένωση της Ούρσουλας λοιπόν, είναι το...μονάκριβο τέκνο αυτής της παράδοσης. Δεν προέρχεται από την αρχαία Ελλάδα (ελλαδικός χώρος και Ρώμη) ούτε από τη Ρωμανία . Προέρχεται από τον φραγκικό νομικισμό , τον παπικό συγκεντρωτισμό και την πίστη ότι ο άνθρωπος μπορεί να διορθώσει τον κόσμο χωρίς τον Θεό. Η αγωνία του «νέου Παπισμού» να δελεάσει την Ορθοδοξία Σήμερα, ο μεγάλος πειρασμός δεν είναι ο διωγμός της Ορθοδοξίας. Είναι η ενσωμάτωσή της σε έναν άλλο "οργανισμό", εντελώς εχθρικό που παρουσιάζεται ως ...φίλος . Η αγωνία του σύγχρονου Παπισμού – με τη διευρυμένη έννοια, πολιτική και πολιτισμική – δεν είναι να καταστρέψει την Ορθοδοξία, αλλά να την απονευρώσει, να τη δέσει στο άρμα του, να την κάνει «συνεργάσιμη». Ο Οικουμενισμός, όταν παύει να είναι διάλογος αλήθειας και γίνεται εργαλείο εξίσωσης, μετατρέπεται σε τοξικό μικρόβιο . Όχι επειδή μιλά για ενότητα, αλλά επειδή απαιτεί έκπτωση από την Αλήθεια στο όνομα μιας ψεύτικης ειρήνης. Η Ορθοδοξία όμως δεν σώζεται με συμβιβασμούς. Σώζει η ίδια με σταυρό. Η Ιστορία έχει παρεξηγηθεί σκόπιμα. Ο Τούρκος, ναί, υπήρξε κατακτητής . Υπήρξε σκληρός, βίαιος, απάνθρωπος, θεϊκή μάστιγα. Αλλά δεν υπήρξε ο μεγάλος εχθρός της Ρωμιοσύνης . Ο μεγάλος εχθρός που υπήρξε και εξακολουθεί να υπάρχει, είναι ο Φραγκισμός . Οι Φράγκοι. Οι Γερμανοί. Οι Προτεστάντες. Οι Αγγλικανοί. Διότι ο Φραγκισμός δεν κατέκτησε μόνο εδάφη. Κατέκτησε συνειδήσεις, διέστρεψε την Ιστορία και μετέτρεψε τη Ρωμανία σε «Βυζάντιο» , δηλαδή σε κάτι ξένο, εξω από τα ελληνορωμαϊκά πρώτυπα και με ένα δόγμα που παράγει σκοταδισμό και φανατισμό. Η Άλωση του 1204 ήταν σαφέστατα πνευματικά βαρύτερη από το 1453. Εκεί διαλύθηκε η ενότητα της Χριστιανοσύνης. Εκεί σπάρθηκε το μίσος προς τη Ρωμιοσύνη . Εκεί γεννήθηκε η Δύση ως αντί-Ρωμανία . Οι Άγιοι της Εκκλησίας δεν μιλούσαν για τη Ρωμανία ως γεωπολιτικό σχήμα. Μιλούσαν για επιστροφή της τάξης, για αποκατάσταση του Μέτρου, για ανάσχεση της αδικίας . Από τον Άγιο Κοσμά τον Αιτωλό έως τον Άγιο Παΐσιο, επανέρχεται το ίδιο μοτίβο: Η Δύση, αποκομμένη από τον Θεό, θα περιέλθει σε σύγχυση· και μέσα από αυτή τη σύγχυση, θα φανερωθεί ξανά η αξία της Ρωμιοσύνης. Όχι ως κυριαρχία, αλλά ως μαρτυρία. Ο Θεός δεν «ευλογεί αυτοκρατορίες». Ευλογεί την αλήθεια. Και όταν η αλήθεια καταδιώκεται, επιτρέπει στην Ιστορία να γκρεμίσει τα ψεύδη. Και πώς το κάνει αυτό η Ιστορία; Μα φυσικά με ...ΠΟΛΕΜΟ! Η κατάρρευση της Δύσης ως αποκάλυψη Η σημερινή κατάρρευση της Δύσης δεν είναι απλά μια τιμωρία ενός ενόχου που κατηγορείται για φόνους και για γενοκτονίες. Είναι αποκάλυψη . Αποκάλυψη του κενού πίσω από τα λεγόμενα... "ανθρώπινα δικαιώματα" αλλά χωρίς άνθρωπο, την πρόοδο χωρίς σκοπό και φυσικά, την ειρήνη χωρίς Χριστό. Μέσα σε αυτό το κενό, η επικείμενη ανάνηψη της Ρωμανίας δεν την κάνει ως μια επιστροφή ενός κράτους. Η Ρωμανία επιστρέφει ως κριτήριο . Ως υπενθύμιση ότι πολιτισμός χωρίς Θεό δεν επιβιώνει, όσο ισχυρός κι αν φαίνεται. Και αν σήμερα κάποιοι μιλούν για πόλεμο χωρίς όρια , ίσως – χωρίς να το καταλαβαίνουν – υπηρετούν ένα σχέδιο μεγαλύτερο από αυτούς . Όχι σχέδιο ανθρώπινο. Αλλά εκείνη τη μυστηριώδη οικονομία, όπου η ύβρις οδηγεί στη μωρία και η μωρία στην πτώση. Και μέσα από την πτώση , ο Θεός αναδεικνύει ξανά το νόημα. Τη Ρωμιοσύνη. Ας γίνει το θέλημα του Θεού λοιπόν. Πύρινος Λόγιος sergioschrys@outlook.com

Έχουμε μπλέξει με τρελούς... Τελεία και παύλα! « Δεν ζούμε σε πόλεμο, αλλά δεν ζούμε πλέον και μόνο σε ειρήνη», δήλωσε ο καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς και έκανε λόγο για «τεκτονική μετατόπιση» των πολιτικών και οικονομικών κέντρων εξουσίας και όχι απλώς «σκαμπανεβάσματα» στις καλές σχέσεις μεταξύ κρατών. Αναφερόμενος στα εσωτερικά ζητήματα της χώρας του, περιέγραψε την Γερμανία ως «περίπτωση που χρειάζεται ανακαίνιση». « Θα καταλάβουμε πιθανότατα τις διαστάσεις αυτού που βιώνουμε στον κόσμο μόνο σε πολλά χρόνια από τώρα. Δεν είναι τα σκαμπανεβάσματα των καλών σχέσεων. Είναι η πραγματική τεκτονική μετατόπιση των πολιτικών και οικονομικών κέντρων εξουσίας », δήλωσε πριν από λίγο ο καγκελάριος μιλώντας στο συνέδριο της Χριστιανοκοινωνικής Ένωσης (CSU) που πραγματοποιείται στο Μόναχο και τόνισε ότι η εποχή της «Pax Americana» έχει πλέον παρέλθει . « Δεν θα μας βοηθήσει η νοσταλγία. Έτσι είναι τα πράγματα. Οι Αμερικανοί προωθούν τώρα τα συμφέροντά τους με μεγάλη δύναμη και για αυτό πρέπει κι εμείς να προωθήσουμε τώρα τα δικά μας », πρόσθεσε. Αναφερόμενος στην Ουκρανία και στη σημασία της περαιτέρω στήριξής της, ο κ. Μερτς είπε χαρακτηριστικά: « Ναι, δεν ζούμε σε πόλεμο, αλλά δεν ζούμε πλέον ούτε μόνο σε ειρήνη » και σημείωσε ότι αυτό επί της ουσίας συμβαίνει από τον Μάιο του 2014 με την προσάρτηση της Κριμαίας. « Αν ο Πούτιν κατακτούσε την Ουκρανία, αυτό δεν θα του ήταν αρκετό. Τότε στο στόχαστρό του θα βρισκόταν η Ευρωπαϊκή Ένωση (…) Και δεν είμαι διατεθειμένος να παίξω κορώνα-γράμματα την πιο μακρά περίοδο ειρήνης στην ήπειρό μας », υπογράμμισε και ανέφερε τέσσερις προτεραιότητες: στήριξη στην Ουκρανία για όσο χρειαστεί, συνοχή εντός της ΕΕ και εντός του ΝΑΤΟ και μαζικές επενδύσεις στις δικές μας αμυντικές ικανότητες. Απευθυνόμενος μάλιστα στους νέους της Γερμανίας και με το βλέμμα στην στρατιωτική θητεία, εξέφρασε την πεποίθηση ότι είναι διατεθειμένοι να υπηρετήσουν την πατρίδα τους. « Αυτή η χώρα προσφέρει πολλές ευκαιρίες, περισσότερες από τις περισσότερες άλλες χώρες. Αλλά θέλουμε και μια συνεισφορά από εσάς ώστε αυτή η χώρα να μπορέσει να οδηγηθεί στο μέλλον με πνεύμα ελευθερίας », τόνισε ο Φρίντριχ Μερτς, διευκρινίζοντας ταυτόχρονα ότι αρχικά αυτό θα γίνει σε εθελοντική βάση, αλλά θα μπορούσε να αλλάξει, εάν χρειαστεί. Ο Μερτς ανέδειξε επίσης ως ύψιστη προτεραιότητα της κυβέρνησής του μαζί με την διασφάλιση των ικανοτήτων της Γερμανίας την αναδιάρθρωσή της και την αποκατάσταση της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας της. Περιέγραψε μάλιστα την Γερμανία ως «περίπτωση που χρειάζεται ανακαίνιση από την αρχή» , επισημαίνοντας ωστόσο ότι αυτό δεν θα συμβεί από τη μία μέρα στην άλλη και βεβαίως όχι χωρίς τη βοήθεια των πολιτών...