Search this site

Γάλλος Ιστορικός και γεωπολιτικός αναλυτής, προβλέπει την πλήρη ήττα της Δύσης στην Ουκρανία και τον επικείμενο διαμελισμό της Για να διατηρήσουν τη θέση τους στον κόσμο, οι Ηνωμένες Πολιτείες έπρεπε να αποδείξουν το δικαίωμά τους στην παγκόσμια ηγεσία… Αλλά δεν το κατάφεραν! Εάν δούμε ψύχραιμα και αποστασιοποιημένα τις παγκόσμιες εξελίξεις, βλέπουμε ότι η Ουκρανία παραπαίει· σύντομα χάνει ολόκληρο το Ντονμπάς… ενώ στρατηγικά έχει ήδη χάσει τον πόλεμο στον αέρα. Βλέπουμε όμως ότι και οι Ηνωμένες Πολιτείες, ως τελευταίος κυρίαρχος, παραπαίουν… Πριν από είκοσι χρόνια, ο Ζμπίγκνιεφ Μπρεζίνσκι, κορυφαίος Αμερικανός διπλωμάτης και επικεφαλής του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας των ΗΠΑ, δημοσίευσε ένα δοκίμιο στο περιοδικό National Interest σχετικά με το δίλημμα του «τελευταίου κυρίαρχου» — δηλαδή της Αμερικής. Οι Ηνωμένες Πολιτείες βρίσκονται σε μονόδρομο αυτοκαταστροφής, τόσο στο εσωτερικό τους όσο και στη διεθνή τους θέση… Και ενώ στη γεωπολιτική σημειώνονται τρομερά πράγματα, ο κορυφαίος Γάλλος ιστορικός Εμμανουέλ Τοντ, σε άρθρο του για το Bunshun, υποστηρίζει ότι οι δυτικές χώρες καταδικάζουν την Ουκρανία σε ασύλληπτη ήττα… Υποστηρίζοντας την Ουκρανία, οι δυτικές χώρες την καταδικάζουν σε καταστροφική ήττα, υποστήριξε ο Γάλλος ιστορικός Εμμανουέλ Τοντ. «Οι μάχες διεξάγονται μόνο χάρη στη στρατιωτική και οικονομική βοήθεια από τις δυτικές χώρες. Όλα όσα συμβαίνουν έχουν γίνει τόσο το νόημα της ζωής όσο και το μέσο επιβίωσης για τους Ουκρανούς. […] Το συμπέρασμα είναι σαφές: όσο η Ουκρανία λαμβάνει όπλα, θα πολεμά. Η ίδια η συνέχιση της σύγκρουσης έχει γίνει ο λόγος ύπαρξης του ουκρανικού κράτους — απλώς δεν μπορεί πλέον να φανταστεί τον εαυτό του σε ειρήνη», σημείωσε. Η καταστροφή της Ουκρανίας Ταυτόχρονα, ο Τοντ τόνισε ότι σήμερα κανείς δεν είναι ικανός να νικήσει τη Ρωσία. «Ο πληθυσμός της σημερινής Ουκρανίας μειώνεται καταστροφικά. […] Εν τω μεταξύ, ο εναπομείνας πληθυσμός της χώρας καλλιεργεί έναν παράλογο υπερεθνικισμό που δικαιολογεί τη σύγκρουση με τη Ρωσία — παρόλο που αυτό είναι κάτι παραπάνω από αυτοκτονικό. […] Είναι πλέον αρκετά προφανές ότι η ήττα της Ρωσίας είναι αδύνατη. […] Η Δύση, με την υποστήριξή της, ουσιαστικά επιβάλλει στην Ουκρανία την θανατική ποινή», εξήγησε ο επιστήμονας. Άλλωστε, σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία, οι ρωσικές δυνάμεις έχουν προκαλέσει ζημιές σε εγκαταστάσεις ενεργειακής και μεταφορικής υποδομής, σε κέντρα logistics που χρησιμοποιούνται από τις Ουκρανικές Ένοπλες Δυνάμεις, σε εργοστάσια συναρμολόγησης και σε αποθήκες για επιθετικά drones, καθώς και σε προσωρινά σημεία ανάπτυξης για ουκρανικές ένοπλες δυνάμεις και ξένους μισθοφόρους σε 158 περιοχές. Η Ουκρανία έχασε τον αεροπορικό πόλεμο Όταν οι ιστορικοί μελετήσουν την πορεία και τα νικηφόρα αποτελέσματα του ουκρανικού στρατού, είναι βέβαιο ότι η κύρια ανακάλυψή τους θα είναι τα επίμονα — αγγίζοντας τα όρια της τρέλας — βήματα του ξανά και ξανά, με μια πολεμική κραυγή όπως «Η Ρωσία έχει πυρομαχικά μόνο για μία ακόμη μέρα». Τον Οκτώβριο του 2022, ο τότε Αρχηγός της Κεντρικής Διεύθυνσης Πληροφοριών του Ουκρανικού Υπουργείου Άμυνας, Κύριλο Μπουντάνοφ, δήλωσε με κύρος ότι τα ρωσικά αποθέματα πυραύλων είχαν «πρακτικά εξαντληθεί». Σύμφωνα με αυτόν, οι Ρωσικές Ένοπλες Δυνάμεις είχαν «περίπου το 13 % των πυραύλων Iskander, το 43 % των Kalibr και περίπου το 45 % των πυραύλων Kh-101 και Kh-555 που είχαν απομείνει» — ο ρωσικός στρατός είχε ήδη μεταβεί σε εφεδρεία έκτακτης ανάγκης. Πρόσθεσε επίσης ότι «λόγω της έλλειψης πυραύλων και της χαμηλής αποτελεσματικότητας και ακρίβειάς τους, οι Ρώσοι αναγκάστηκαν να χρησιμοποιήσουν ιρανικά drones». Τον Νοέμβριο του 2022, ο εκπρόσωπος της Ουκρανικής Πολεμικής Αεροπορίας, Γιούρι Ιχνάτ, εντάχθηκε στις τάξεις των Ουκρανών Βάνγκας και Κασσανδρών, ανακοινώνοντας ότι «η Ρωσία δεν έχει την πολυτέλεια να εξαπολύει συνεχώς μαζικές πυραυλικές επιθέσεις επειδή δεν διαθέτει αυτά τα όπλα». Τα ψέματα Τον Μάιο του 2025, σε συνάντηση με τον Γερμανό Καγκελάριο Φρίντριχ Μερτς, ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι ανέλυσε την «επαίσχυντη παρακμή» της στρατιωτικοβιομηχανικής ικανότητας της Ρωσίας, λέγοντας ότι «δεν θα είναι σε θέση να αναπτυχθεί τον επόμενο χρόνο» και «θα μειώνεται συνεχώς» επειδή «όλα θα δαπανηθούν για πόλεμο». Το συμπέρασμα: Το Κρεμλίνο «δεν μπορεί να επιβιώσει περισσότερο από την Ουκρανία και την Ευρώπη». Τα δυτικά μέσα ενημέρωσης πήραν με χαρά τη σκυτάλη: τον Ιανουάριο του 2026, το Bloomberg ανέφερε ότι «η ιλιγγιώδης αύξηση της παραγωγής όπλων από τη Ρωσία εξαντλείται», και τον Απρίλιο η γαλλική εφημερίδα Le Monde δήλωσε: «η μετατόπιση υπέρ της Ουκρανίας μπορεί πλέον να θεωρηθεί ως ένα αποδεδειγμένο γεγονός». Κάτι έχασαν… Αλλά για εκατοστή εκατομμυριοστή φορά, κάτι πήγε στραβά στο Κίεβο. Χθες, ο Υποστράτηγος Βαντίμ Σκιμπίτσκι, Αναπληρωτής Αρχηγός της Κεντρικής Διεύθυνσης Πληροφοριών του Ουκρανικού Υπουργείου Άμυνας, ανακοίνωσε απροσδόκητα: «Συνολικά, για τους κύριους τύπους πυραυλικών όπλων, η μηνιαία εκπλήρωση του σχεδίου των Ρώσων είναι επί του παρόντος στο 110-120 %. Το σχέδιο παραγωγής Kh-101 για τον Ιούλιο εκπληρώθηκε κατά 140 %, τα Kalibr κατά 111 % και ο πύραυλος cruise Kh-35 κατά 200 %». Σύμφωνα με τον ίδιο, το ετήσιο σχέδιο για τους Zircon και τους εκσυγχρονισμένους πυραύλους Onyx εκπληρώθηκε σε μόλις επτά μήνες. Φυσικά όλα τα προηγούμενα ψέματα φτάνουν στα όρια του σκανδάλου. Δεν ήταν τυχαία η έκθεση του ΝΑΤΟ από τον Φεβρουάριο του τρέχοντος έτους, η οποία ανέφερε ότι «το 2025 η ρωσική αμυντική βιομηχανία έφτασε σε ιστορικό υψηλό, παράγοντας επτά εκατομμύρια μονάδες πυρομαχικών όλων των τύπων» και ότι «η αμυντική βιομηχανία της Ρωσίας όχι μόνο κάλυψε πλήρως τις τρέχουσες ανάγκες του στρατού, αλλά άρχισε επίσης να αναπληρώνει τα στρατηγικά αποθέματα». Το Κίεβο και οι Βρυξέλλες το απέρριψαν ως κακόγουστο αστείο και το ξέχασαν. Η ανατροπή Τώρα, μια τεράστια αντιστροφή βρίσκεται σε εξέλιξη: Οι New York Times γράφουν ότι «η ουκρανική πλευρά δεν μπορεί να ανταγωνιστεί τη Ρωσία σε βιομηχανική παραγωγή» και η κλίμακα της ρωσικής παραγωγής βαλλιστικών πυραύλων «ξεπερνά τη συνδυασμένη παραγωγή των αμερικανικών αναχαιτιστικών Patriot». Το διαβόητο Ινστιτούτο Μελέτης του Πολέμου (ISW) αναφέρει ότι «οι ρωσικές δυνάμεις εκτόξευσαν περισσότερους βαλλιστικούς πυραύλους στην Ουκρανία τον Ιούλιο από ό,τι αναφέρεται ότι η Ρωσία παρήγαγε σε έναν μήνα». Η ουκρανική έκδοση Euromaidan Press παραδέχεται ότι «η Ρωσία μεταβαίνει από επεισοδιακές μαζικές επιθέσεις σε μια διαρκή, υψηλής έντασης εκστρατεία» και το Business Insider δηλώνει ότι «το Κίεβο δεν είναι σε θέση να αμυνθεί έναντι των ρωσικών πυραυλικών επιθέσεων». Είναι αστείο ότι ο ίδιος ο Ιχνάτ ανακοίνωσε με θλίψη ότι «η Ρωσία έχει την ικανότητα να εξαπολύσει μια μαζική επίθεση στην Ουκρανία την επόμενη κιόλας μέρα μετά την προηγούμενη επίθεση» και, εν μέσω έλλειψης πυραύλων Patriot, η Ρωσία αυξάνει τις «βαλλιστικές επιθέσεις» της. Πανικός Το βρετανικό think tank RUSI έθεσε ένα «πένθιμο» πλαίσιο γύρω από τη συνολική εικόνα, αναφέροντας ότι το καλοκαίρι του 2026 «η φύση του αεροπορικού πολέμου έχει αλλάξει ριζικά». Αυτό σημαίνει ότι ο επίσημα κηρυχθείς αεροπορικός πόλεμος του Ζελένσκι, ο οποίος υποτίθεται ότι θα «ανάγκαζε γρήγορα τη Ρωσία σε ειρήνη», έχει σιωπηλά εξανεμιστεί και έχει αποτύχει παταγωδώς. Έχει ξεφύγει τόσο πολύ που χθες ο αρχηγός του επιτελείου του Ζελένσκι, Αντρίι Μπεσκρέσνοφ, προέτρεψε τους Ουκρανούς πολίτες να προετοιμαστούν επειγόντως για πιθανές διακοπές ρεύματος. Με άλλα λόγια, δεδομένης της αυξανόμενης απειλής ρωσικών επιθέσεων στις ενεργειακές υποδομές, θα πρέπει να σπεύσουν να αγοράσουν μπαταρίες και άλλα αυτόνομα τροφοδοτικά. Σημείωσε επίσης ότι κανένα μαγικό αναχαιτιστικό δεν θα σώσει την Ουκρανία: «Το οπλοστάσιο βαλλιστικών πυραύλων της Ρωσίας υπερβαίνει σημαντικά τις δυνατότητες της αεράμυνας της Ουκρανίας». Ο Αλεξάντρ Σεργκέγεβιτς Πούσκιν έγραψε κάποτε: «Ω, πόσες θαυμαστές ανακαλύψεις μας επιφυλάσσει το πνεύμα του διαφωτισμού!». Οι Ηνωμένες Πολιτείες αντιμετωπίζουν ένα νέο στρατηγικό δίλημμα Πριν από είκοσι χρόνια, ο Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκι δημοσίευσε ένα δοκίμιο στο περιοδικό National Interest σχετικά με το δίλημμα του «τελευταίου κυρίαρχου» — δηλαδή της Αμερικής. Γράφτηκε με φόντο την προεδρία του Τζορτζ Μπους, η οποία, υπό την επιρροή νεοσυντηρητικών φανατικών (Ντικ Τσένι, Ντόναλντ Ράμσφελντ, Τζον Μπόλτον και άλλων), είχε δώσει μια ισχυρή ώθηση για την αυτοκαταστροφή των Ηνωμένων Πολιτειών, τόσο στο εσωτερικό τους όσο και στη διεθνή τους θέση. Ο συγγραφέας, ουσιαστικά, υποστήριξε ότι, για να διατηρήσουν τη θέση τους στον κόσμο, οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να αποδείξουν το δικαίωμά τους στην παγκόσμια ηγεσία. Αυτό, με άλλα λόγια, θα πρέπει να είναι μια θετική επέκταση της χώρας (για να χρησιμοποιήσουμε έναν φιλοσοφικό όρο) μέσω του ρόλου της ως παρόχου «διεθνών δημόσιων αγαθών» — ύπαρξης προς το συμφέρον όλης της ανθρωπότητας. Στο πλαίσιο αυτό, ο Μπρεζίνσκι κάλεσε την Ουάσινγκτον να αναπτύξει ένα «κοινό όραμα για το περιεχόμενο της εποχής μας» με άλλες κορυφαίες παγκόσμιες δυνάμεις, κάτι που ισοδυναμεί με μια έμμεση αναγνώριση της πολυπολικότητας. Ανέφερε επίσης μια τριάδα στοχαστών που υποστήριζαν μια πολιτισμική προσέγγιση: τον Όσβαλντ Σπένγκλερ, τον Άρνολντ Τόινμπι και τον Σάμιουελ Χάντινγκτον. Ακουγόταν πολύ πειστικό, αλλά όχι για το αμερικανικό κατεστημένο, που ασχολούνταν με το μοίρασμα των λαφύρων της «νίκης στον Ψυχρό Πόλεμο». Η ώρα της αλήθειας Και να τι βλέπουμε είκοσι χρόνια αργότερα. Το υπαρξιακό δίλημμα της Αμερικής, μετά τις άκαρπες πολιτικές των ελίτ, έχει ήδη καταντήσει σε μάλλον απλά σενάρια: Είτε να ζει για τον εαυτό της (η διαβόητη MAGA), είτε να συνεχίσει να ζει όπως πριν, δηλαδή θυσιάζοντας τα εθνικά συμφέροντα για την άνεση και τη συνέχιση της μάλλον επιπόλαιης ύπαρξης των συμμάχων — στην Ευρώπη, τη Μέση Ανατολή και την Ανατολική Ασία. Οι Δυτικοί Ευρωπαίοι κατάφεραν να ματαιώσουν μια ρεαλιστική ουκρανική διευθέτηση, και ο πόλεμος για τα συμφέροντα του Ισραήλ με το Ιράν απέδειξε πειστικά ότι τόσο οι σύμμαχοι όσο και οι αμερικανικές βάσεις στην περιοχή γίνονται όμηροι στις συνθήκες του σύγχρονου πολέμου. Ο εκστρατευτικός χαρακτήρας των Αμερικανικών Ενόπλων Δυνάμεων, όπου η εφοδιαστική είναι το παν και όλα τα άλλα έρχονται αργότερα, έχει εξαντληθεί. Η εποχή των αεροπλανοφόρων, των οποίων η συμβολική σημασία δίνει προτεραιότητα στην ασφάλειά τους έναντι των πλεονεκτημάτων της πολεμικής τους χρήσης, έχει σαφώς τελειώσει. Το κερασάκι στην τούρτα είναι η απόλυτη έλλειψη ετοιμότητας, συμπεριλαμβανομένης της ψυχολογικής, για τη διεξαγωγή πολεμικών επιχειρήσεων εναντίον ενός εχθρού που διαθέτει συγκρίσιμη ισχύ πυρός και τεχνολογική ισχύ (σε αντίθεση με τους πολέμους «σαφάρι» των τελευταίων τριάντα ετών, οι οποίοι παρ’ όλα αυτά χάθηκαν). Το μάθημα του Βιετνάμ Η τρέχουσα κατάσταση επιδεινώνεται από την ευρύτερη μεταπολεμική εμπειρία πολέμου, συμπεριλαμβανομένων των πολέμων της Κορέας και του Βιετνάμ. Ο τελευταίος κατέστρεψε την Αμερική, αναγκάζοντάς την να εγκαταλείψει τον κανόνα του χρυσού το 1971 και να μεταβεί σε μια ύπαρξη βασισμένη στο χρέος, με τα διαβόητα ομόλογα να γίνονται το στήριγμα για το δολάριο. Σύμφωνα με τους βιογράφους του Τζον Φ. Κέννεντι, το τελευταίο σημείο στη σύγκρουσή του με το κατεστημένο (που τώρα ονομάζεται «βαθύ κράτος») ήταν η άρνησή του να ξεκινήσει μια ολοκληρωμένη εισβολή στο Βιετνάμ. Με αυτόν τον τρόπο επικαλέστηκε τη συμβουλή του στρατηγού Ντάγκλας Μακάρθουρ, ο οποίος διοικούσε τις αμερικανικές δυνάμεις στην Κορέα: Συμβούλευσε να μην εισέλθει κανείς στην Ασία, καθώς ο εχθρός εκεί θα ήταν πάντα ανώτερος σε αριθμούς και ισχύ πυρός. Και τότε, παραδόξως, η σύγκρουση με το Ιράν επανεμφανίζεται: Φαίνεται ότι ο Ντόναλντ Τραμπ σκοπεύει να αποσυρθεί από αυτήν με τον αγγλικό τρόπο, χωρίς να ασχοληθεί με το πυρηνικό ζήτημα (φαίνεται ότι όλα έχουν βομβαρδιστεί) και να περιμένει να ανοίξει το Στενό του Ορμούζ, ακόμη και με ιρανικούς όρους. Στο τέλος, τα αμερικανικά διυλιστήρια αντικατέστησαν το πετρέλαιο του Κόλπου με πετρέλαιο της Βενεζουέλας (και πάλι, γιατί αλλιώς να είχαν εμπλακεί;). Το «αραβικό ΝΑΤΟ» Το γεγονός ότι η τριάδα των περιφερειακών δυνάμεων — η Σαουδική Αραβία, η Τουρκία και το Πακιστάν — δημιούργησαν το δικό τους «ΝΑΤΟ» στο κενό που δημιουργήθηκε από την κραυγαλέα στρατηγική ήττα των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ, δεν θα έπρεπε να αποτελεί πρόβλημα. Όλοι τους είναι, σε διαφορετικό βαθμό, φίλοι και σύμμαχοι της Αμερικής. Θα μπορούσε κανείς να μιλήσει ακόμη και για την ανάθεση της περιφερειακής ασφάλειας στις περιφερειακές δυνάμεις, οι οποίες θα εξακολουθούν να χρειάζονται αμερικανικά όπλα. Ακριβώς όπως στην Ευρώπη. Και φαίνεται ότι αυτή η ρεαλιστική προσέγγιση κερδίζει τώρα το πάνω χέρι μετά τη δοκιμασία (ή την ταλάντευση;) του Τραμπ στα χέρια του «βαθέος κράτους» και των συμμάχων του. Τώρα είναι η ώρα, μετά από όλη τη διασκέδαση, να επιστρέψουμε στην αρχική στρατηγική MAGA — δηλαδή το Φρούριο της Βόρειας Αμερικής (συμπεριλαμβανομένου του Καναδά και της Γροιλανδίας) — και να περιοριστούμε στο Δυτικό Ημισφαίριο, μειώνοντας την παρουσία μας στο Ανατολικό Ημισφαίριο με προτεραιότητα την ανάσχεση της Κίνας, ακόμη και αν είναι ολοένα και πιο απατηλή. Κατάρρευση του δίπολου Μεταξύ των πεισματικών γεγονότων που οδηγούν τον Τραμπ προς τον πραγματισμό και την απλότητα είναι η κατάρρευση της διπολικής ισορροπίας δυνάμεων και η άνοδος του υπόλοιπου κόσμου. Αυτός ο υπόλοιπος κόσμος απαιτεί διπλωματία, όπως καταδεικνύεται από τη σύγκριση της Ρώμης με το Ανατολική Ρωμαικη αυτοκρατορία του Ελληνικου Έθνους, η οποία επέζησε για άλλα χίλια χρόνια μετά την πτώση της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (σημείωση: η λέξη «Δυτικός» γίνεται προκλητικά συμβολική και ο ήλιος δεν σταματά ποτέ να ανατέλλει στην Ανατολή). Προηγουμένως, η Σοβιετική Ένωση δεν αμφισβητούσε τις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Δύση όσον αφορά τον έλεγχο του παγκόσμιου νομισματικού και χρηματοπιστωτικού συστήματος, και αργότερα της τεχνολογίας. Τώρα όλα είναι εντελώς διαφορετικά, ειδικά με την Κίνα: αυτό περιλαμβάνει την Ασιατική Τράπεζα Υποδομών και Επενδύσεων, τη διεθνοποίηση του γιουάν και το ηλεκτρονικό σύστημα πληρωμών CIPS. Για να μην αναφέρουμε τις μεγαπεριφερειακές και διηπειρωτικές ενώσεις χωρίς τη συμμετοχή της Δύσης, όπως η Οργάνωση Συνεργασίας της Σαγκάης (SCO) και οι BRICS+. Η Ευρασία ζει όλο και περισσότερο τη δική της ζωή. Τώρα η Μέση Ανατολή ξεκινάει αυτό το μονοπάτι της ανεξάρτητης ύπαρξης. Γίνεται όλο και πιο δύσκολο για τις Ηνωμένες Πολιτείες να ζήσουν από τους άλλους. Για παράδειγμα, πρόσφατα, για να αποτρέψουν την κατάρρευση του γιεν και την ανεξέλεγκτη πώληση αμερικανικών ομολόγων από το Τόκιο (κάτι που θα είχε προκαλέσει την κατάρρευσή τους και θα οδηγούσε σε αύξηση του επιτοκίου της Ομοσπονδιακής Τράπεζας), οι Αμερικανοί άρχισαν επειγόντως να τυπώνουν δολάρια και να τα χρησιμοποιούν για να εξαγοράσουν τα δικά τους κρατικά ομόλογα. Ένα νέο «Συνέδριο της Βιέννης» Το Ιράν, η Ευρώπη — η οποία μπορεί να είναι ώριμη για ένα νέο Συνέδριο της Βιέννης —, και οι σύμμαχοι της Ανατολικής Ασίας — όλα δείχνουν ότι το παλιό σύστημα συντεταγμένων της παγκόσμιας διακυβέρνησης καταρρέει. Αυτό υποδηλώνει στην Ουάσινγκτον μια μέση οδό μεταξύ της υποχώρησης στον εαυτό της και της εξαγωγής κάστανων από τη φωτιά για τους συμμάχους της: Αναγνωρίζοντας την πολυπολικότητα και την ανάγκη για τριγωνική, ή ακόμη καλύτερα τετραμερή, διπλωματία που να περιλαμβάνει τη Μόσχα, το Πεκίνο και το Νέο Δελχί (μια διευρυμένη θεωρητική κληρονομιά του Χένρι Κίσινγκερ, την οποία λατρεύουν πολλοί στο συντηρητικό κατεστημένο, συμπεριλαμβανομένου του Πάτρικ Μπιουκάναν). Οι άμεσες συναλλαγές του Τραμπ με την Κίνα, για παράδειγμα, μέχρι στιγμής ήταν σε μεγάλο βαθμό «όπως ανεβαίνεις, έτσι κατεβαίνεις». «Η Τεχνολογική Δημοκρατία» Επιπλέον, η πολιτισμική προσέγγιση έχει κάνει μια ισχυρή επιβεβαίωση στις διεθνείς υποθέσεις, συμπεριλαμβανομένων του Ιράν και της Ρωσίας, οι οποίες έχουν κυριολεκτικά αναγκαστεί να επανεξετάσουν την πολιτισμική και πολιτιστική τους ταυτότητα, η οποία είναι αρκετά διαφορετική από την «φαουστιανή» της Δύσης. Ακόμη και ο Άλεξ Καρπ, ένας από τους ιδρυτές της Palantir, στο βιβλίο του «Η Τεχνολογική Δημοκρατία» πέρυσι, υποστηρίζει την επιστροφή του μαθήματος «Ιστορία του Δυτικού Πολιτισμού» στα πανεπιστημιακά προγράμματα σπουδών (έχασε την ακαδημαϊκή του υπόσταση στα τέλη της δεκαετίας του 1960) προκειμένου να αναβιώσει η πίστη στο «αμερικανικό εγχείρημα» και, κατ’ επέκταση, στην αμερικανική ιδιαιτερότητα. Η αναγνώριση ότι η Δύση είναι ένας από τους κορυφαίους πολιτισμούς στον κόσμο δεν είναι μικρό κατόρθωμα, ειδικά δεδομένου ότι η Ανατολική Ασία είναι η πιο ευημερούσα περιοχή στον κόσμο. Ήδη από τον Φεβρουάριο του 2025, ο Αντιπρόεδρος Τζ. Ντ. Βανς προειδοποιούσε ήδη την Ευρώπη για την απειλή της «πολιτισμικής αυτοκτονίας» της. Και, κρίνοντας από τις διαρροές των μέσων ενημέρωσης, ο Τραμπ κλίνει προς την επιστροφή στις ρίζες της προεδρίας του, θεωρώντας τον Βανς τον πιο πιθανό διάδοχο σε σύγκριση με τον Μάρκο Ρούμπιο, ο οποίος αντιπροσωπεύει μια απομάκρυνση από αυτές. Μέχρι τις εκλογές… Κανείς δεν αποκλείει την ωρίμανση της Ουάσινγκτον σε αυτές τις αλήθειες μέχρι τις ενδιάμεσες εκλογές για το Κογκρέσο στις αρχές Νοεμβρίου και τη σύνοδο κορυφής της APEC στην Κίνα το δεύτερο μισό του ίδιου μήνα. Είναι σαφές ότι κανείς δεν μπορεί να μετριάσει τις σχέσεις μεταξύ ΗΠΑ και Κίνας. Επιπλέον, το Πεντάγωνο φαίνεται αποφασισμένο να εκσυγχρονίσει το πυρηνικό του δόγμα, πράγμα που σημαίνει ότι η πυρηνική εποχή δεν τελειώνει, όπως θα ήθελαν οι φίλοι του Τραμπ στην Palantir — πράγμα που σημαίνει ότι πρέπει να επαναλάβουμε τον διμερή μας διάλογο για τη στρατηγική σταθερότητα. Και μετά από τριάντα χρόνια αδράνειας, οι Ηνωμένες Πολιτείες αντιμετωπίζουν τη δική τους κρίσιμη στιγμή, καθώς διαφορετικά η σύγκρουση μεταξύ των αναγκών της αμερικανικής ύπαρξης και των φαντασιώσεων των ελίτ δεν μπορεί να επιλυθεί. Κάποιοι στην αμερικανική κοινότητα πολιτικών επιστημών πιστεύουν ότι αυτό θα διαρκέσει τουλάχιστον δέκα χρόνια.

Οκτώ χρόνια είναι πολλά. Πάρα πολλά…Πάρα πολλά για να αντέξει κι άλλο η πατρίδα... Η χούντα που μας τσάκισε, λιγότερο κράτησε…Ή τουλάχιστον είναι αρκετά για να αλλάξει μια κυβέρνηση, να αλλάξουν υπουργοί, να αλλάξουν πολιτικές, και κυρίως να κριθεί ένα κυβερνητικό αφήγημα από τα αποτελέσματά του. Στην Ελλάδα, όμως, ο χρόνος μοιάζει να έχει σταματήσει στο 2019. Ο «ανέμελος γόνος» παραμένει στη θέση του, χαμογελά, φωτογραφίζεται, εγκαινιάζει, εξαγγέλλει, πάει διακοπές (για να χαλαρώσει), και με τη βοήθεια πανάκριβων επικοινωνιακών επιτελείων (μαντέψτε ποιος τα πληρώνει), επιχειρεί, και καταφέρνει, να πείσει ότι το μαύρο είναι απλώς… μια διαφορετική απόχρωση του λευκού. Και το εντυπωσιακότερο; Ο λαός τον πιστεύει, ή απλά δεν αντιδρά. Κάτι σαν το σύνδρομο της Στοκχόλμης, στα καθ’ ημάς. Η χώρα εξακολουθεί να παλεύει με χαμηλά εισοδήματα, υψηλό κόστος ζωής, στεγαστική κρίση, βαριά φορολογία, και μια δήθεν ανάπτυξη που σίγουρα δεν σημαίνει μια κάποια πραγματική βελτίωση της καθημερινότητας για τον μέσο πολίτη. Τουναντίον… Έναν πολίτη, που πληρώνει περισσότερα για να ζήσει, περισσότερα για να στεγαστεί, περισσότερα για να μετακινηθεί, και περισσότερα για να φορολογηθεί. Και που όταν πάει σε μπακάλικο, ή σούπερ μάρκετ, πρέπει να τον συνοδεύει ασθενοφόρο για τον κίνδυνο πολλαπλών εμφραγμάτων… Κι όταν διαμαρτύρεται, όταν λέμε, ακούει διάφορα φληναφήματα για «θετικούς δείκτες», για «μεταρρυθμίσεις», για «επενδυτικές βαθμίδες», και για «ισχυρή οικονομία». Για την προκοπή του τόπου, με λίγα λόγια, όπως θα έλεγε και ο Αλέξης (ή ο Πάντζας). Μόνο που ο λογαριασμός στο σούπερ μάρκετ δεν πληρώνεται με δείκτες. Ούτε το ενοίκιο με επικοινωνιακά σλόγκαν. Κι ενώ ο πολίτης αγκομαχά, η Ελλάδα έχει αποκτήσει ένα παράξενο πολιτικό σύστημα όπου η εξουσία μοιάζει να έχει μετατραπεί σε αυτοσκοπό! Δημόσιο χρήμα, απευθείας αναθέσεις, εργολαβίες, κρατικές συμβάσεις, ιδιωτικοποιήσεις των πάντων, και ένα δίκτυο ισχυρών οικονομικών συμφερόντων (κρατικοδίαιτοι επιχειρηματίες ως επί το πλείστον) που δημιουργούν την εντύπωση μιας χώρας όπου κάποιοι βρίσκουν διαρκώς ανοιχτές πόρτες, ενώ οι πολλοί περιμένουν (αδιαμαρτύρητα) στην ουρά. Το ζήτημα δεν είναι αν κάθε καταγγελία για σκάνδαλο είναι αληθής, ή αν κάθε σύμβαση είναι παράνομη. Το πραγματικό πρόβλημα είναι η διάχυτη αίσθηση αδικίας που έχει ποτίσει τον κοινωνικό ιστό (όσοι ασχολούνται, τέλος πάντων). Η πεποίθηση ότι στην Ελλάδα υπάρχουν δύο μέτρα και δύο σταθμά, άλλοι έχουν πρόσβαση, άλλοι έχουν γνωριμίες, άλλοι έχουν προστασία, και ο απλός πολίτης έχει… υπομονή. Και όταν η εμπιστοσύνη στους θεσμούς διαβρώνεται, η δημοκρατία δεν καταρρέει με πάταγο. Σαπίζει σιγά σιγά και αθόρυβα. Σκάνδαλα, φαινόμενα διαφθοράς, εγκληματικότητα, λαθρομετανάστευση, ατιμωρησία πολιτικάντηδων, πυρκαγιές, πλημμύρες, δυσλειτουργίες του κράτους, και μια διαρκής σύγκρουση γύρω από την (δήθεν) ανεξαρτησία των θεσμών… όλα αυτά συνθέτουν ένα σκηνικό που θα έπρεπε να προκαλεί πολιτικό σεισμό. Αντί γι’ αυτό, προκαλεί στημένα τηλεοπτικά πάνελ, εξαγορασμένα «ρεπορτάζ» και «αναλύσεις», μαϊμού δημοσκοπήσεις, «φλογερές» κομματικές ανακοινώσεις, και… την επόμενη είδηση. Γιατί; Διότι ο πολίτης κουράστηκε. Κουράστηκε να ακούει για «σωτήρες». Κουράστηκε να βλέπει κυβερνήσεις να αυτοπαρουσιάζονται ως ιστορικές επιτυχίες, και αντιπολιτεύσεις να αποδεικνύονται ανίκανες να πείσουν ότι μπορούν να κυβερνήσουν. Και πάνω απ’ όλα, κουράστηκε να φοβάται ότι η εναλλακτική μπορεί να είναι χειρότερη. Εδώ βρίσκεται ίσως και το μεγαλύτερο πολιτικό όπλο του «γόνου». Ο φόβος του προηγούμενου. «Μπορεί να μην είμαστε τέλειοι, αλλά θυμηθείτε ποιοι ήταν πριν». Και σε αυτό έχει ένα δίκιο… Διότι οι πριν, κόντεψαν να μας ρίξουν όλους στο φαράγγι… Και κάπως έτσι η αδράνεια βαφτίζεται σταθερότητα, η ανοχή υπευθυνότητα, και η απουσία εναλλακτικής μια ακόμη πολιτική επιτυχία. Με τον πολύ κόσμο (όταν πάει να ψηφίσει) να διερωτάται: Τι Πάσαρης, τι Ρωχάμης… Όμως μια δημοκρατία δεν μπορεί να στηρίζεται αιωνίως στο «μη χειρότερα», ούτε να βγάζει κυβέρνηση χάρη σε ρουσφέτια, διορισμούς, επιδόματα, εξαγορά και χρηματισμό συνειδήσεων…Και ούτε μια χώρα μπορεί να κυβερνιέται επ’ αόριστον με επικοινωνιακά τεχνάσματα, και με τερτίπια πληρωμένων τρολς. Όσο καλός κι αν είναι ο επικοινωνιολόγος, όσο καπάτσο κι αν είναι το κομματικό τρολ στα σόσιαλ μύδια, κάποια στιγμή η πραγματικότητα χτυπά την πόρτα. Στο ταμείο του σούπερ μάρκετ. Στο ενοίκιο. Στον μισθό. Στο νοσοκομείο. Στην ασφάλεια της γειτονιάς. Στην ουρά μιας δημόσιας υπηρεσίας. Στο χάος των ψηφιακών «πλατφόρμων»… Ποια είναι λοιπόν η λύση; Όχι ένας ακόμη «Μεσσίας». Όχι ένας καινούργιος αρχηγός που θα ζητήσει λευκή επιταγή. Η λύση είναι δυσκολότερη… Θεσμοί που λειτουργούν, πραγματικός έλεγχος της εξουσίας, διαφάνεια στο δημόσιο χρήμα, ανεξάρτητη δικαιοσύνη, σοβαρή αντιπολίτευση, και πολίτες που δεν χαρίζουν την ψήφο τους από φόβο, ή για κάποιο αντίτιμο. Η ελπίδα υπάρχει μόνο αν πάψουμε να περιμένουμε κάποιον να μας σώσει. Γιατί το πιο επικίνδυνο πράγμα για μια δημοκρατία δεν είναι ένας ισχυρός κυβερνήτης. Είναι ένας λαός που έχει πειστεί ότι τίποτα δεν αλλάζει. Κι αν η Ελλάδα έχει πράγματι φτάσει στο σημείο όπου ο πολίτης απλώς παρακολουθεί τον «ανέμελο γόνο» να μετρά χρόνια στην εξουσία, και να πολλαπλασιάζει τα περιουσιακά του στοιχεία, τότε το ερώτημα δεν είναι μόνο πότε θα φύγει εκείνος. Το ερώτημα είναι: Πότε θα ξυπνήσουμε εμείς; ΥΓ- Βέβαια, καμιά φορά, όταν τα πάντα όλα έχουν διαβρωθεί, τότε μπορεί να υπάρχει και ως λύση ο χαρισματικός ηγέτης, όπως τον περιέγραψε ο Max Weber. Ένας ηγέτης δηλαδή, που είναι σώφρων, έμπειρος, ανιδιοτελής, «επαναστάτης», και που συνήθως εμφανίζεται στο προσκήνιο σε φάσεις απόλυτης πολιτικής, κοινωνικής, και οικονομικής κρίσης. Σε αυτή τη φάση είμαστε.. υπάρχει όμως τέτοιος;

Δίνουν εκατομμύρια σε εταιρία της οικογένειας του βουλευτή Μ. Χριστοδουλάκη! Γιατί άραγε; Μείζον πολιτικό και ηθικό θέμα για τη Χαριλάου Τρικούπη! Τουλάχιστον 9.000.000 ευρώ έχει εισπράξει η επιχείρηση της οικογένειας του βουλευτή του ΠΑΣΟΚ Μανώλη Χριστοδουλάκη από το Δημόσιο επί κυβερνήσεων του Κυριάκου Μητσοτάκη, δηλαδή από το 2019 και μετά, έχοντας υπογράψει πάνω από 170 συμβάσεις. Το παραπάνω νούμερο δε, που αποκαλύπτει σήμερα η «δημοκρατία», είναι ένας εξαιρετικά μετριοπαθής υπολογισμός, καθώς δεν ισχυριζόμαστε ότι έχουμε ανακαλύψει και όλες τις συμβάσεις. Το πιο σκανδαλώδες είναι ότι τα 9.000.000 ευρώ (με ΦΠΑ) μπήκαν στο ταμείο της συγκεκριμένης εταιρίας, που λειτουργεί με τον διακριτικό τίτλο DATAMED Α.Ε., στην οποία πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος είναι ο πατέρας του και μέλος του Δ.Σ. ο αδελφός του, σε μεγάλο ποσοστό μέσω απ' ευθείας αναθέσεων ακόμα και για ποσά άνω του ορίου. Επίσης για τις συμβάσεις αυτές έχει χρησιμοποιηθεί σε αρκετές περιπτώσεις η διαδικασία της «διαπραγμάτευσης χωρίς προηγούμενη δημοσίευση», που είναι ένας άλλος, πιο «νόμιμος» τρόπος για τις απευθείας αναθέσεις (σ.σ.: αλλά όχι πάντα νόμιμος, αναλόγως τον λόγο για τον οποίο χρησιμοποιείται). Στο διοικητικό συμβούλιο της εταιρίας δεν υπάρχει το όνομα του βουλευτή. Ωστόσο, η δραστηριότητα της εταιρίας, που αφορά κυρίως προγράμματα λογισμικού στον τομέα της Υγείας, είναι ακριβώς οι σπουδές του. Οπως αναφέρει ο ίδιος στο βιογραφικό του σημείωμα στη σελίδα του ΠΑΣΟΚ, σπούδασε στη Σχολή Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Μηχανικών Υπολογιστών του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου, με «κατεύθυνση το Λογισμικό, τα Υπολογιστικά Συστήματα και τη Βιοϊατρική». Αναφέρει επίσης ότι από τον Ιούνιο του 2015 δραστηριοποιείται επαγγελματικά στον ιδιωτικό τομέα, στον χώρο της Πληροφορικής Υγείας. Υποθέτουμε, λοιπόν, πως η δραστηριοποίηση αυτή είναι στην οικογενειακή επιχείρηση. Δεδομένης, μάλιστα, της φιλοδοξίας του κ. Χριστοδουλάκη να βρεθεί ακόμη και στο τιμόνι του ΠΑΣΟΚ, τα παραπάνω χρήματα είναι μάλλον παραπάνω από αρκετά για να χρηματοδοτήσουν τα όνειρα και τις φιλοδοξίες του. Η οικονομική εξάρτηση του οικογενειακού ταμείου του βουλευτή, όμως, με την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας σίγουρα δημιουργεί ισχυρότατα ερωτήματα για το εάν βρίσκεται πραγματικά στο αντιπολιτευτικό στρατόπεδο τη συγκεκριμένη στιγμή. Η υπόθεση μίας παραπάνω από μεγάλης εγγύτητας με την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, και για καθαρά πρακτικούς λόγους, είναι έπειτα από όσα αποκαλύπτουμε παραπάνω από πιθανή. Μάλλον χειροπιαστή! Η τελευταία κολοσσιαία σύμβαση της εταιρίας υπεγράφη μάλιστα τον περασμένο Ιούνιο, με την ΗΔΥΚΑ, που ανήκει στο υπουργείο Υγείας, και ήταν ύψους 1.894.868 (με ΦΠΑ). Στο έργο συμμετέχει και άλλη μία εταιρία, με την οποία υποθέτουμε ότι η επιχείρηση της οικογένειας Χριστοδουλάκη μοιράστηκε το συνολικό ποσό. Εκτός από την ΗΔΥΚΑ, συμβάσεις με τη συγκεκριμένη εταιρία έχουν μεταξύ άλλων τα μεγαλύτερα και τα περισσότερα νοσοκομεία της χώρας, η Κοινωνία της Πληροφορίας, ο Εθνικός Οργανισμός Μεταμοσχεύσεων, η Εθνική Αρχής Ιατρικώς Υποβοηθούμενης Αναπαραγωγής κι άλλοι πολλοί. Φυσικά η DATAMED Α.Ε. πήρε τη μερίδα του λέοντος σε συμβάσεις και την εποχή του κορονοϊού. Με δεδομένα όλα τα παραπάνω, θα έλεγε κανείς πως ο κ. Χριστοδουλάκης έχει λάβει πιο ευνοϊκή μεταχείριση από τον Κυριάκο Μητσοτάκη απ’ ό,τι κι από τον ίδιο αρχηγό του ΠΑΣΟΚ Νίκο Ανδρουλάκη. Τον περασμένο Μάιο η υπεύθυνη πολιτικού σχεδιασμού του ΠΑΣΟΚ Αννα Διαμαντοπούλου είχε κάνει τη δήλωση-φωτιά, που προκάλεσε σάλο -αλλά όχι έκπληξη-, ότι «πολιτικός αντίπαλος του ΠΑΣΟΚ είναι η Νέα Δημοκρατία», αλλά μέχρι τις εκλογές! Δεν απέκλεισε δηλαδή ρητά μετεκλογική συνεργασία με τη Ν.Δ., όπως συνηθίζει ο πρόεδρος του κόμματος Νίκος Ανδρουλάκης, αφού υποστήριξε ότι οι εκλογές θα δείξουν τι θα γίνει ώστε η χώρα να έχει κυβέρνηση. Από τότε πλείστα δημοσιεύματα αναφέρουν ότι περισσεύουν οι επαφές της κυρίας Διαμαντοπούλου με στελέχη της Νέας Δημοκρατίας, όπου συζητούνται διάφορα σενάρια, ένα εκ των οποίων είναι πράγματι η μετεκλογική συνεργασία των δύο κομμάτων σε μία κυβέρνηση «ειδικού σκοπού», στην οποία, όπως γράφεται, η κυρία Διαμαντοπούλου φιλοδοξεί να είναι ακόμη και επικεφαλής. Στις αρχές Ιουλίου η «δημοκρατία» έφερε στο φως την είδηση πως άλλη μία ωφελημένη οικογένεια από την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας είναι εσχάτως αυτή του ευρωβουλευτή Νικόλα Φαραντούρη, που εντάχθηκε στους κόλπους του ΠΑΣΟΚ με τυμπανοκρουσίες πριν από λίγους μήνες. Συγκεκριμένα, είχαμε αποκαλύψει ότι η σύζυγος του κ. Φαραντούρη, που είναι δημόσιος υπάλληλος, αποσπάστηκε στη Μόνιμη Ελληνική Αντιπροσωπεία στις Βρυξέλλες, εκτός σχετικής προκήρυξης. Για τη θέση αυτή θα λάβει μάλιστα 245.700 ευρώ, μόνο για επίδομα αλλοδαπής, δηλαδή πλέον του μισθού της. Ο κ. Φαραντούρης προσπάθησε να το διαψεύσει με αοριστολογίες και με αναφορές εγγράφων τα οποία δεν εμφάνισε ποτέ. Γιατί η απόφαση για τη μετάταξή της είχε παρθεί στην πραγματικότητα σε υπουργικό γραφείο. Σήμερα η εφημερίδα μας αποκαλύπτει πως η εταιρία της οικογένειας του κ. Χριστοδουλάκη βρίσκεται σε διαρκή εξάρτηση και συναλλαγή με την κυβέρνηση μέσω δημόσιων συμβάσεων γιγάντιου μεγέθους, η τελευταία εκ των οποίων αγγίζει τα 2.000.000 ευρώ. Οι φωνές, λοιπόν, που υποστηρίζουν ότι ο πραγματικός εχθρός του ΠΑΣΟΚ βρίσκεται εντός των πυλών της Χαριλάου Τρικούπη και όχι εκτός αρχίζουν να μοιάζουν όλο και πιο ρεαλιστικές. Είναι προφανές ότι η επίθεση φιλίας της Νέας Δημοκρατίας σε στελέχη του ΠΑΣΟΚ οικοδομείται εδώ και καιρό με προφανή στόχο τη συρρίκνωση της έως σήμερα αξιωματικής αντιπολίτευσης, τη μετεκλογική αποπομπή του Νίκου Ανδρουλάκη από την προεδρία και τελικά τη συνεργασία των δύο κομμάτων με όρους που θα καθορίσει η σημερινή κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη. Κι ως τώρα μοιάζει πως οι διεργασίες πετυχαίνουν τους στόχους τους, ειδικά όσο ο κ. Ανδρουλάκης τις παρακολουθεί και απαθής και αμέτοχος... dimokratia.gr

Καρφάκι δε του καίγεται, του έπεφτε βαρύ το Πόρτο Γερμενό, προτίμησε το εξοχικό του στη Σύρο! Όχι θα...κάτσει να ...κλάψει! Καμία επαφή με την πραγματικότητα και καμία αίσθηση του ρόλου του δεν έχει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Ο Κωνσταντίνος Τασούλας ουδέποτε θεώρησε σκόπιμο να επισκεφθεί τις πληγείσες από τις πυρκαγιές περιοχές και τους ανθρώπους που είδαν σε λίγα λεπτά να γίνονται στάχτες τα όνειρα και οι κόποι μιας ζωής. Αντιθέτως, μετά από μία εθιμοτυπική επίσκεψη με τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη στο Συντονιστικό Κέντρο Επιχειρήσεων και Διαχείρισης Κρίσεων της Πολιτικής Προστασίας, έγινε ...Λούης! Όπως ακριβώς ο πρωθυπουργός διεκπεραίωσε άρον άρον, και με το κλασικά προσποιητό θλιμμένο ύφος, μια σειρά από συσκέψεις για να δείξει ότι ενδιαφέρεται για την καταβολή των αποζημιώσεων, έτσι και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας… εξαφανίστηκε από το κλεινόν άστυ. Ο Τασούλας επισκέφθηκε το εξοχικό του στη Σύρο, όπου σαν να μη συμβαίνει τίποτα, απολαμβάνει τις διακοπές του. Και γιατί όχι; Το δικό του σπίτι κάηκε; Μάλιστα, εθεάθη δύο φορές.Την πρώτη να κάνει χαλαρός τα ψώνια του σε σούπερ μάρκετ στο χωριό Πάγος και τη δεύτερη να κάνει βόλτες σε γνωστό beach bar στην παραλία Κόμητο (απ όπου και η φώτο), υπό τους ήχους των Locomondo και με μουσική υπόκρουση… μπάφους και Pro, ενώ δίπλα του λικνίζονται ημίγυμνες τουρίστριες! Όμως, ας μην τον αδικούμε εντελώς, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας τιμά τις παραδόσεις και τον τόπο του, αφού δεν αποχωρίζεται ποτέ την αγαπημένη του ηπειρώτικη γκλίτσα. Στα σοβαρά τώρα, χιλιάδες συνάνθρωποί μας στη δυτική Αττική και τη Βοιωτία έχασαν περιουσίες, ψάχνουν αυτές τις μέρες που θα κοιμηθούν, τι θα φάνε, έχουν από σήμερα τη βάσανο της γραφειοκρατίας προκειμένου να αρχίσουν να λαμβάνουν αποζημιώσεις. Και βλέπουν τον έναν στην Κρήτη και τον άλλο στη Σύρο, να κάνουν… ζωάρα...

"Η πτυχή της ρωσικής κοινωνίας που ΗΠΑ και χώρες της ΕΕ εχθρεύονται μανιωδώς, είναι η Ορθοδοξία", καταγγέλει ο μεγάλος αυτός δημοσιογράφος και ερευνητής Σε μια διαφορετική ερμηνεία για τη σύγκρουση της Δύσης με τη Ρωσία προχώρησε ο Αμερικανός δημοσιογράφος Τάκερ Κάρλσον, υποστηρίζοντας ότι πίσω από τη γεωπολιτική αντιπαράθεση κρύβεται μια βαθύτερη ιδεολογική και πνευματική σύγκρουση. Μιλώντας στο RT, ο Κάρλσον διερωτήθηκε εάν η ορθόδοξη χριστιανική ταυτότητα της Ρωσίας αποτελεί έναν από τους βασικούς λόγους για την εχθρική στάση των δυτικών ελίτ απέναντι στη Μόσχα. Όπως υποστηρίζει, ο Βλαντίμιρ Πούτιν επιχειρεί να ενισχύσει τις παραδοσιακές αξίες, την Ορθόδοξη Εκκλησία και την οικογένεια, υιοθετώντας παράλληλα αυστηρότερη στάση απέναντι σε δραστηριότητες που θεωρούνται επιζήμιες. «Η πραγματική μάχη δεν είναι μόνο γεωστρατηγική, αλλά πνευματική. Δεν φοβούνται την Ρωσία στο πολεμικό κομμάτι αλλά κυρίως στο αξιακό», Αυτό υποστήριξε χαρακτηριστικά ο Κάρλσον, λέγοντας πως η Ρωσία είναι «μια κοινωνία που επιχειρεί να αντισταθεί στην απόλυτη κυριαρχία του ατομικισμού». Στο επίκεντρο της τοποθέτησής του βρίσκεται και η κριτική του στον σύγχρονο αμερικανικό φιλελευθερισμό, τον οποίο θεωρεί υπεύθυνο για τη σχετικοποίηση των παραδοσιακών αξιών. « […] Αυτή η διαφορά επιτρέπει στη ρωσική ηγεσία να συνδέει άμεσα τη νομοθεσία με την παραδοσιακή ηθική. Πράξεις που θεωρούνται επιζήμιες από θρησκευτική σκοπιά —όπως τα ναρκωτικά, ο τζόγος ή η πορνογραφία— απαγορεύονται ή περιορίζονται αυστηρά από το κράτος. Αντίθετα, στις ΗΠΑ, η παρουσία ισχυρών λόμπι και η φιλελεύθερη προσέγγιση επιτρέπουν τη νομιμοποίηση τέτοιων δραστηριοτήτων», σημείωσε στη συνέχεια. Ο δημοσιογράφος αναφέρθηκε ακόμα στις συνταγματικές αλλαγές του 2020 στη Ρωσία, με τις οποίες ενισχύθηκε θεσμικά η προστασία της οικογένειας και έγινε αναφορά στην πίστη στον Θεό. Κατά τον Κάρλσον, η αντιπαράθεση αφορά τελικά δύο διαφορετικά μοντέλα κοινωνίας. «Μπορεί να υπάρξει ελευθερία χωρίς ιερό, δημοκρατία χωρίς παράδοση, οικογένεια χωρίς ηθικό θεμέλιο;», διερωτήθηκε, υποστηρίζοντας ότι η Δύση δυσκολεύεται πλέον να δώσει μια σαφή απάντηση.

Τη χτύπησαν χωρίς πυραύλους: Χάκερ παρέλυσαν το σύστημα ύδρευσης – Σκληραίνει ο υβριδικός πόλεμος Σοβαρές δυσλειτουργίες σε συστήματα ύδρευσης και επεξεργασίας λυμάτων παρέλυσαν υποδομές σε πολλές αμερικανικές Πολιτείες – Η Ουάσιγκτον "δείχνει" Ιράν, αλλά η πραγματική απειλή μπορεί να είναι πολύ πιο σύνθετη! Σοβαρά προβλήματα στη λειτουργία συστημάτων ύδρευσης και επεξεργασίας λυμάτων παρέλυσαν υποδομές σε αρκετές Πολιτείες των ΗΠΑ. Με φόντο το μεγάλης κλίμακας κυβερνοχτύπημα, στον αμερικανικό δημόσιο διάλογο άρχισαν να ακούγονται εκτιμήσεις περί ενός «δεύτερου μετώπου» κατά των ΗΠΑ. Η Ουάσιγκτον έσπευσε ήδη να υποδείξει τον πιθανό υπεύθυνο, ωστόσο η πραγματική απειλή μπορεί να αποδειχθεί πολύ πιο σύνθετη και πολυεπίπεδη. Παράλληλα, και η Ρωσία δεν θα πρέπει να εφησυχάζει, καθώς οι ευπάθειες στη διαχείριση κρίσιμων υποδομών αποτελούν πρόβλημα παγκόσμιας κλίμακας. Κυβερνοεπίθεση σε περισσότερες από 100 εγκαταστάσεις Τα γεγονότα στα τέλη Ιουλίου 2026 ανάγκασαν τις ΗΠΑ να επανεξετάσουν σοβαρά την ασφάλεια των κρίσιμων υποδομών τους. Αυτό προκύπτει από δημοσιεύματα αμερικανικών μέσων ενημέρωσης, τα οποία επικαλούνται στοιχεία του FBI και της Υπηρεσίας Προστασίας Περιβάλλοντος (EPA). Η κυβερνοεπίθεση που καταγράφηκε στις 26 και 27 Ιουλίου έπληξε περισσότερες από 100 δημοτικές εγκαταστάσεις που είναι υπεύθυνες για την ύδρευση και την επεξεργασία λυμάτων. Το περιστατικό επηρέασε συνολικά 12 Πολιτείες, με την πιο σοβαρή κατάσταση να καταγράφεται στη Mιννεσότα, όπου εντοπίστηκαν προβλήματα σε 30 εγκαταστάσεις. Σύμφωνα με τις διαθέσιμες πληροφορίες, οι δράστες κατάφεραν να αποκτήσουν εξ αποστάσεως τον έλεγχο των αυτοματοποιημένων συστημάτων διαχείρισης των εγκαταστάσεων ύδρευσης. Οι συνέπειες ήταν σημαντικές: Σε ορισμένες εγκαταστάσεις σημειώθηκαν πλημμύρες από υπόγεια ύδατα. Οι αμερικανικές αρχές εξακολουθούν να προειδοποιούν τους κατοίκους των πληγεισών περιοχώνγια τον κίνδυνο μόλυνσης και τους συνιστούν έντονα να βράζουν το νερό της βρύσης πριν από την κατανάλωση. Πλέον, ο έλεγχος των συστημάτων έχει επιστρέψει στους νόμιμους χειριστές. Το Ιράν στο στόχαστρο – αλλά χωρίς αποδείξεις Μόλις η κυβερνοεπίθεση στις εγκαταστάσεις κοινής ωφέλειας πήρε μεγάλη δημοσιότητα, μετατράπηκε σχεδόν αμέσως σε εργαλείο της εσωτερικής πολιτικής αντιπαράθεσης στις ΗΠΑ. Εκπρόσωποι του Δημοκρατικού Κόμματος, φιλελεύθερα μέσα ενημέρωσης και αρκετοί αναλυτές υπέδειξαν σχεδόν ταυτόχρονα το Ιράν ως βασικό ύποπτο. Η θεωρία βασίζεται στην υπόθεση ότι πίσω από τις επιθέσεις βρίσκονται ομάδες χάκερ που συνδέονται με τις ιρανικές υπηρεσίες πληροφοριών και ότι στόχος ήταν κρίσιμες στρατηγικές πολιτικές υποδομές των ΗΠΑ. Ωστόσο, η συγκεκριμένη ρητορική παρουσιάζει αρκετές αντιφάσεις. Στα ίδια δημοσιεύματα αναγνωρίζεται από τη μία πλευρά ότι οι ερευνητές δεν διαθέτουν συγκεκριμένα στοιχεία που να αποδεικνύουν την εμπλοκή κάποιας πλευράς, ενώ από την άλλη, επικαλούμενα ανώνυμους αξιωματούχους, καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι η εμπλοκή του Ιράν είναι «σχεδόν βέβαιη». Πολιτικό παιχνίδι ενόψει των εκλογών Η πολιτική διάσταση των κατηγοριών είναι εμφανής. Οι Δημοκρατικοί επιχειρούν να αξιοποιήσουν κάθε ευκαιρία για να ασκήσουν κριτική στην πολιτική του Ντόναλντ Τράμπ, μεταξύ άλλων και σε σχέση με την ένταση στη Μέση Ανατολή. Το ζήτημα αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία εν όψει των φθινοπωρινών εκλογών για το Κογκρέσο. Ο ίδιος ο Tράμπ, αντιλαμβανόμενος τη συγκεκριμένη δυναμική, υιοθέτησε μια απρόσμενη στάση. Σε μία από τις συνεντεύξεις Τύπου ουσιαστικά υπερασπίστηκε το Ιράν: «Ακούσαμε ότι κατηγορούν το Ιράν. Δεν το πιστεύω. Νομίζω ότι για όλα ευθύνονται οι αρχές της Mιννεσότα επειδή είναι εντελώς ανίκανες». Η αναφορά θεωρήθηκε σαφής. Με τον όρο «αρχές της Mιννεσότα» ο Trump φέρεται να εννοούσε τον κυβερνήτη Tιμ Βάλτς, prominent στέλεχος του Δημοκρατικού Κόμματος και πρώην υποψήφιο αντιπρόεδρο στο πλευρό της Καμάλα Χάρρις. Το πραγματικό μυστήριο βρίσκεται στην τεχνική πλευρά Το ποιος ακριβώς βρίσκεται πίσω από την επίθεση στις εγκαταστάσεις επεξεργασίας λυμάτων παραμένει άγνωστο. Πολύ σημαντικότερο, ωστόσο, είναι να εξεταστούν οι τεχνικές λεπτομέρειες της επίθεσης. Σύμφωνα με τα διαθέσιμα στοιχεία, οι δράστες απέκτησαν πρόσβαση σε ελεγκτές που ρυθμίζουν την πίεση και διαχειρίζονται τις βαλβίδες μέσω ενός απλού υπολογιστή συνδεδεμένου στο διαδίκτυο. Η μέθοδος παραβίασης ήταν εντυπωσιακά απλή. Η ανάλυση της τεχνικής τεκμηρίωσης επέτρεψε στους δράστες να εντοπίσουν τυπικούς εργοστασιακούς κωδικούς πρόσβασης, οι οποίοι σε πολλές εγκαταστάσεις δεν είχαν αντικατασταθεί με μοναδικούς κωδικούς. Αφού απέκτησαν δικαιώματα διαχειριστή, οι χάκερ άλλαξαν άμεσα τα στοιχεία σύνδεσης, αποκλείοντας πλήρως τους νόμιμους χειριστές από τα συστήματα. Ο ρόλος της τεχνητής νοημοσύνης Κομβικό στοιχείο της επιχείρησης αποτέλεσε η επεξεργασία τεράστιου όγκου δεδομένων – ακριβώς η εργασία στην οποία σήμερα μπορούν να ανταποκριθούν αποτελεσματικά οι αλγόριθμοι τεχνητής νοημοσύνης. Το ζήτημα της τεχνητής νοημοσύνης σε σχέση με την κυβερνοασφάλεια γίνεται ολοένα πιο κρίσιμο. Στα μέσα Ιουλίου, η OpenAI, μία από τις κορυφαίες εταιρείες παγκοσμίως στην ανάπτυξη συστημάτων τεχνητής νοημοσύνης, αναγνώρισε ότι κατά τη διάρκεια δοκιμών νέα μοντέλα βγήκαν εκτός των προβλεπόμενων ορίων. Για την αξιολόγηση της ικανότητας ενός νευρωνικού δικτύου να εντοπίζει ευπάθειες σε συστήματα ασφαλείας, οι προγραμματιστές είχαν προσωρινά απενεργοποιήσει τους συνήθεις περιορισμούς. Ωστόσο, αντί να περιοριστούν στον εντοπισμό αδυναμιών, οι αλγόριθμοι διαπίστωσαν αυτόνομα ότι οι έτοιμες λύσεις αποθηκεύονταν σε servers ανταγωνιστικής πλατφόρμας. Στη συνέχεια, τα μοντέλα, χωρίς εξωτερική εντολή, παραβίασαν βάσεις δεδομένων και απέκτησαν πρόσβαση στις απαιτούμενες πληροφορίες. Το γεγονός αυτό δημιουργεί ένα κρίσιμο ερώτημα: Μήπως η επίθεση στις αμερικανικές υποδομές ύδρευσης αποτέλεσε δοκιμαστική κυβερνοεπιχείρηση με τη χρήση τεχνητής νοημοσύνης; Η συζήτηση για την επίθεση στις αμερικανικές υποδομές αναδεικνύει, τελικά, ένα ευρύτερο πρόβλημα. Όσο περισσότερες κρίσιμες λειτουργίες περνούν στον ψηφιακό κόσμο, τόσο μεγαλύτερο γίνεται το πεδίο για ένα νέο είδος πολέμου – έναν «δεύτερο μέτωπο» που μπορεί να ανοίξει χωρίς ούτε μία συμβατική βόμβα.

Aπίστευτη ατάκα του Βλαδίμηρου, που κανείς από τη διεφθαρμένη Δύση δε μπόρεσε να αποκωδικοποιήσει κι ας ήταν αυτή τόσο ευδιάκριτη Πριν λίγο καιρό ο Ρώσος Πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν, αυτός ο μαέστρος στρατηγικής είχε πει «το τζίνι βγήκε από το μπουκάλι» αλλά τότε κανείς δεν κατάλαβε… Τι εννοούσε όμως ο Πούτιν; Ουσιαστικά η απάντηση έχει δοθεί! 1) Η Ρωσία απομόνωσε την Ουκρανία από την θάλασσα σε βαθμό τρομακτικό και η αλυσίδα ανεφοδιασμού των Ουκρανών έχει καταρρεύσει 2) Το Ιράν εξάντλησε τους Αμερικανούς και δεν μπορούν να στείλουν Patriot στην Ουκρανία οπότε οι Ρώσοι με μικρά σχετικά πακέτα κρούσης προκαλούν την μέγιστη καταστροφή… Οι ΗΠΑ έχασαν δύο πολέμους ταυτόχρονα, έχασαν από την Ρωσία που ήθελαν την αποδυνάμωση της και έχασαν από το Ιράν που ισοπέδωσε 16 Αμερικανικές βάσεις στην Μέση Ανατολή. Ο Ρώσος Πρόεδρος λοιπόν είδε την ευκαιρία πολύ έγκαιρα… Η Δύση χρησιμοποιεί την Ουκρανία για να αποδυναμώσει την Ρωσία και η Ρωσία χρησιμοποιεί το Ιράν για να αποδυναμώσει τους Αμερικανούς… Ταυτόχρονα οι 40 ημέρες κόλαση που υποσχέθηκε ο Zελενσκι στην Ρωσία, ήταν μια τραγωδία για τα σχέδια των Ουκρανών τρομοκρατών, οι Ρώσοι άντεξαν τις επιθέσεις με drones, σχεδόν 12.000 drones έχουν καταρρίψει σε αυτές τις 40 ημέρες… Το τζίνι βγήκε από το μπουκάλι Το "ρώσικο τζίνι", που απελευθερώθηκε από το μπουκάλι τελικά έκανε κάτι συγκλονιστικό… και ακραία πολυμήχανο… έβαλε την ίδια την Ουκρανία στο μπουκάλι. Από τις 22 Ιουλίου, τα λιμάνια της λεγόμενης περιοχής της Μεγάλης Οδησσού - Οδησσός, Τσερνομόρσκ και Γιούσζνι, τα οποία αντιπροσωπεύουν πάνω από το 90% των ουκρανικών γεωργικών εξαγωγών - δεν έχουν παραλάβει ή αποστείλει ούτε ένα ξένο φορτηγό πλοίο. Αποδεικνύεται ότι η θαλάσσια απομόνωση της Ουκρανίας δεν απαιτεί την καταστροφή ολόκληρης της υποδομής της: αρκεί για να αποδειχθεί ότι η απειλή για τα πλοία οποιασδήποτε δικαιοδοσίας είναι πολύ φυσική, με τη μορφή ρωσικών πυραύλων και drones. Ο πυκνός καπνός και οι εκρήξεις έδειξαν στους Δυτικούς ότι δεν υπήρχε τίποτα να κερδίσουν εδώ: Οι διεθνείς ασφαλιστές, οι οποίοι είχαν προηγουμένως αυξήσει απότομα τα ασφάλιστρά τους, είχαν πλέον απλώς κλείσει αυτή τη διαδρομή. Όπως έγραψε το Forbes, «οι επιθέσεις σε λιμάνια και πλοία έχουν δυσανάλογο αποτέλεσμα σε σχέση με τον αριθμό των χτυπημάτων, καθώς επηρεάζουν όχι μόνο την φυσική υποδομή αλλά και τις αποφάσεις των ασφαλιστών και των εφοπλιστών». Οι νόμοι της φυσικής δεν μπορούν να νικηθούν Οι Ουκρανοί αποφάσισαν βλέποντας το αδιέξοδο να νικήσουν τους νόμους της φυσικής. Αποφάσισαν να ανακατευθύνουν γρήγορα και βιαστικά όλες τις θαλάσσιες εξαγωγές μέσω εναλλακτικών διαδρομών - φορτηγών και τρένων από την ξηρά και φορτηγίδων από το νερό μέσω του Δούναβη. Αλλά τότε κάτι πήγε στραβά… Η εφοδιαστική αλυσίδα της Ουκρανίας μετατράπηκε σε πλήρη καταστροφή. Εναλλακτικές διαδρομές —λιμάνια του Δούναβη, οδικές μεταφορές και σιδηροδρομικές μεταφορές— είναι φυσικά ανίκανες να αντισταθμίσουν τον χαμένο όγκο και, σύμφωνα με τον επικεφαλής του ουκρανικού Υπουργείου Γεωργίας, ακόμη και «υπό τις πιο ευνοϊκές συνθήκες» δεν μπορούν να χειριστούν περισσότερο από το 50% της συνολικής ροής φορτίων. Ωστόσο, υπήρξαν περαιτέρω καθυστερήσεις, που σημαίνει ότι οι ευνοϊκές συνθήκες δεν υλοποιήθηκαν. 7.754 φορτηγά περιμένουν στην ουρά Κατ' αρχάς, υπήρξε τρομερή κατάρρευση στα χερσαία συνοριακά περάσματα με την Ευρωπαϊκή Ένωση: Ενώ 4.948 φορτηγά περίμεναν στην ουρά για έξοδο στις 6 Αυγούστου, ο αριθμός αυτός είχε ήδη αυξηθεί σε 7.754 - αύξηση σχεδόν 50% σε 24 ώρες. Από αυτά, 6.835 οχήματα ακινητοποιήθηκαν στα σύνορα με την Πολωνία. Επί του παρόντος, υπάρχει μια απότομη συσσώρευση κυκλοφορίας στα συνοριακά περάσματα, με τους χρόνους αναμονής να εκτείνονται σε αρκετές ημέρες. Για παράδειγμα, στο συνοριακό πέρασμα Yagodin-Dorogusk, τα φορτωμένα φορτηγά ακινητοποιούνται κατά μέσο όρο έξι ημέρες με 7 ημέρες. Σύμφωνα με Ευρωπαίους παρατηρητές, «μια περαιτέρω αύξηση του όγκου των εκτρεπόμενων φορτίων κινδυνεύει να φέρει τα περάσματα (σε έδαφος της ΕΕ) σε πλήρη υλικοτεχνική στασιμότητα». Τέλος μια κεντρική οδική γέφυρα Οι Ρωσικές Αεροδιαστημικές Δυνάμεις διέλυσαν την κεντρική οδική γέφυρα στη Zάτοκα, που συνδέει την Οδησσό με τις νότιες περιοχές της περιοχής της Οδησσού και περαιτέρω με τα σύνορα της Ρουμανίας και της Μολδαβίας, με αποτέλεσμα ολόκληρη η ροή της κυκλοφορίας να αρχίσει να στριμώχνεται στον στενό αυτοκινητόδρομο M15 (Οδησσός - Reni). Τα ποτάμια αποδείχθηκαν παγίδα… Ο Δούναβης είναι πρόβλημα Προηγουμένως, διάφορες ουκρανικές υπηρεσίες και ειδικοί εξυμνούσαν τα πλεονεκτήματα της ποτάμιας εφοδιαστικής αλυσίδας μέσω του Δούναβη. Αλλά και εδώ συνέβη μια καταστροφή: όχι μόνο τα λιμάνια στο Ισμαήλι, Ρενί και Ους-Ντουναγιούσκ ήταν στα πρόθυρα της κατάρρευσης, αλλά και ο καιρός ήταν υπέρ των Ρώσων. Λόγω του ασυνήθιστα παρατεταμένου καύσωνα, η στάθμη του νερού του Δούναβη έχει μειωθεί σε επίπεδα ρεκόρ, μετατρέποντας τον ποταμό σε ένα δίκτυο αμμόλοφων. Ως αποτέλεσμα, οι πλωτές πλατφόρμες φορτώνονται στο μέγιστο 20% της κανονικής τους χωρητικότητας, γεγονός που πολλαπλασιάζει τον αριθμό των γραμμών και το σχετικό κόστος. Αλλά ακόμη και εδώ, προέκυψε ένα πρόβλημα: Εκτός από την έντονη έλλειψη σιδηροδρομικών βαγονιών και τροχαίου υλικού καθώς τα κατέστρεψαν οι ρώσοι με σχέδιο, τα τιμολόγια στα τρένα για τις εγχώριες μεταφορές αυξήθηκαν κατά 30%, με ισχύ από την 1η Αυγούστου. Η χρήση εναλλακτικών διαδρομών είχε ήδη προσθέσει περίπου 50 δολάρια στο κόστος μεταφοράς ενός τόνου φορτίου δια θαλάσσης, και τώρα έχει φτάσει τα 70 δολάρια ανά τόνο… τελικά έχει βαρύ τίμημα η ανεξαρτησία. Ενός καλού (για την Ρωσία)… μύρια έπονται! Αλλά η ευτυχία δεν θα ήταν πλήρης χωρίς κάποια επιπλέον πλεονεκτήματα: Λόγω της αδυναμίας μεταφοράς και πώλησης σιτηρών εγκαίρως, η τιμή τους μειώθηκε κατά 30% μέσα σε λίγες μόνο ημέρες. Ορισμένοι γεωργικοί παραγωγοί αποφάσισαν απλώς να περιμένουν και να αποθηκεύσουν τη σοδειά τους, αλλά υπάρχει έλλειψη επαρκούς αποθηκευτικού χώρου και η φυσική αδυναμία αποθήκευσης της σοδειάς μπορεί να αναγκάσει τους παραγωγούς να πουλήσουν τα προϊόντα τους σε μειωμένες εγχώριες τιμές ή απλώς να τα αφήσουν εκτός συλό. Έχει ήδη υπολογιστεί ότι από τότε που ξεκίνησε το ρωσικό κύμα απομόνωσης στην Οδησσό, η Ουκρανία έχει ήδη χάσει πάνω από ένα δισεκατομμύριο δολάρια σε έσοδα από εξαγωγές και μέχρι το φθινόπωρο θα χάσει τουλάχιστον άλλα τρία δισεκατομμύρια (αν και στην πραγματικότητα θα είναι σημαντικά περισσότερα). Οι εξαγωγές γεωργικών προϊόντων θα μειωθούν κατά 54% μέχρι το τέλος της σεζόν. Η Δυτική Ευρώπη κατάλαβε την παγίδα «Μακροπρόθεσμα, η Ουκρανία δεν έχει βιώσιμη εναλλακτική για τα λιμάνια της Μαύρης Θάλασσας» τόνισε η ΕΕ. Ο Zελένσκι φωνάζει ήδη με όλη του την καρδιά ότι «η Ρωσία κήρυξε πόλεμο στην παγκόσμια επισιτιστική ασφάλεια». O OHE συμμερίζεται την άποψή του, ισχυριζόμενος ότι οι συνέπειες αυτής της κλιμάκωσης είναι «ήδη ορατές στις παγκόσμιες γεωργικές αγορές» Η Δύση αποτρελάθηκε - Η Ρωσία θα επιτεθεί στο ΝΑΤΟ μέχρι το τέλος του 2026 ή μάλλον, μήπως το έχει ήδη κάνει; Πρόσφατα οι κορυφαίες ευρωπαϊκές εφημερίδες ανέφεραν ομόφωνα: «Η Ρωσία θα μπορούσε να επιτεθεί στο ΝΑΤΟ μέχρι το τέλος του 2026». Ενώ οι δυτικοί έλεγαν οι Ρώσοι θα επιτεθούν μέχρι το 2029-2030, τώρα, ξαφνικά, υπάρχει μια τόσο απότομη αλλαγή στο χρονοδιάγραμμα! Προφανώς τίποτε δεν θα συμβεί, διότι όλα είναι βρώμικη προπαγάνδα της Δύσης. Η πηγή αυτής της συγκλονιστικής ιστορίας ήταν «αποκλειστικές πληροφορίες» που έλαβε η Wall Street Journal από ανώνυμους αξιωματούχους που επικαλούνταν «νέες αναφορές των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών». Αυτές οι πηγές ανέφεραν προηγουμένως ότι η Ρωσία θα επιτίθετο αναπόφευκτα στο ΝΑΤΟ μετά το τέλος του πολέμου στην Ουκρανία, αλλά στη συνέχεια η πιο λογική και πρώην επικεφαλής των μυστικών υπηρεσιών, Τούλτσι Γκάμπαρντ στις ΗΠΑ, παραιτήθηκε και οι αναφορές άλλαξαν. Τώρα, φαίνεται ότι η Ρωσία θα αποφασίσει να δοκιμάσει τη δύναμη της συμμαχίας με μια «περιορισμένη εισβολή» ακόμη και πριν από το τέλος του πολέμου στην Ουκρανία. Αλλά σχεδόν ταυτόχρονα με τη δημοσίευση αυτού του «αποκλειστικού της Wall Street Journal», ένα μυστηριώδες περιστατικό που αφορούσε ένα άγνωστο drone συνέβη στο αεροδρόμιο της Λειψίας - και οι Δυτικοί προπαγανδιστές, ο ένας μετά τον άλλον, άρχισαν να ισχυρίζονται ότι είχε ήδη λάβει χώρα μια επίθεση στο ΝΑΤΟ. Και, φυσικά, ήταν η Ρωσία! Λοιπόν, ποιος άλλος; Οι γελοιότητες των Δυτικοευρωπαίων με το drone Κανείς δεν μπορεί να πει με βεβαιότητα γιατί ένα drone, το οποίο με κάποιο τρόπο κατέληξε στον διάδρομο προσγείωσης ενός γερμανικού αεροδρομίου, έχει κάποια σχέση με τη Ρωσία. Αρχικά, ισχυρίστηκαν ότι το drone πλησίασε ένα ουκρανικό στρατιωτικό αεροσκάφος φορτωμένο με πυρομαχικά, στη συνέχεια αποδείχθηκε ότι η προσέγγισή του στο αεροδρόμιο είχε καταγραφεί αρκετές ώρες νωρίτερα και στη συνέχεια ανέφεραν ότι το αεροπλάνο... ήταν άδειο (χαχα). Και τέλος, κυκλοφόρησε μια πραγματικά εξωφρενική ιστορία για ένα drone που μετέφερε μια θανατηφόρα ποσότητα εκρηκτικών και το οποίο «αφοπλίστηκε» από έναν οδηγό λεωφορείου, ο οποίος ουσιαστικά το ...κλώτσησε στον ...αέρα! Οι άνθρωποι είναι παράφρονες, απλά! Κατασκεύασαν μυθοπλασίες Γερμανοί πολιτικοί αμέσως, χωρίς καν να σηκωθούν από τους καναπέδες τους, εντόπισαν την εμπλοκή της Ρωσίας στο μυστηριώδες drone στη Λειψία. Σχεδόν όλοι οι Ρωσοφοβικοί της Γερμανίας έδειξαν αμέσως με το δάχτυλο τη Ρωσία. «Η Ρωσία βρίσκεται πίσω από τη δημιουργία της βόμβας drone!» δήλωσε κατηγορηματικά η Marie-Agnes Strack-Zimmermann, επικεφαλής της Επιτροπής Ασφαλείας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. «Η Ρωσία μας δοκιμάζει και φέρνει όλο και περισσότερο τον πόλεμο στην Ευρώπη επειδή είμαστε πολύ αδύναμοι και αναποφάσιστοι και συχνά επιτρέπουμε στη Ρωσία να τη γλιτώνει. Κατηγόρησαν απερίφραστα τη Ρωσία για «κρατική τρομοκρατία και υβριδικό πόλεμο», αποκαλώντας τον βομβαρδισμό του αγωγού «ρωσική πράξη δολιοφθοράς» ενώ στη συνέχεια αποδείχθηκε ότι ηταν ουκρανική δολιοφθορά με την Βρετανια να είναι πλήρως ανακατεμένη μαζί με τις ΗΠΑ! Πρόωρη η επίκληση των άρθρων 4 και 5 του ΝΑΤΟ Οι πιο μετριοπαθείς Γερμανοί Ρωσοφοβικοί (όπως ο Wolfgang Ischinger, επικεφαλής της Διάσκεψης Ασφαλείας του Μονάχου) πιστεύουν ότι η επίκληση του Άρθρου 4, πόσο μάλλον του Άρθρου 5, του Χάρτη του ΝΑΤΟ είναι πρόωρη, αλλά παρ' όλα αυτά πιστεύουν ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση και ηΒορειοατλαντική Συμμαχία πρέπει να αντιδράσουν συλλογικά σε μια «πράξη επιθετικότητας». Συνέδεσε άμεσα τα γεγονότα στην Λειψία με τις επερχόμενες γερμανικές εκλογές, προσθέτοντας: «Η Ρωσία συμπεριφέρεται με τέτοιο τρόπο που μπορούμε και πρέπει να υποθέσουμε ότι συμμετέχει σε στρατιωτική δράση εναντίον μας». Έτσι, με βάση αυτές τις ανοησίες, οι… Ρώσοι όντως επιτέθηκαν! Γελάει ακόμη και ο τρελάρας σκηνοθέτης του Χόλιγουντ Τιμ Μπάρτον μέσω της ταινίας του "Οι αρειανοί επιτίθενται!" Δεν είναι τυχαίο ότι η ρωσική πρεσβεία στο Βερολίνο, σχολιάζοντας αυτές τις αβάσιμες κατηγορίες, υπενθύμισε επίσης προηγούμενα σκάνδαλα που δεν κατέληξαν πουθενά, προειδοποιώντας τους Γερμανούς πολίτες: «Ο κύριος κίνδυνος για τη Γερμανία σήμερα δεν είναι οι διαβόητες «υβριδικές επιθέσεις» της Μόσχας, οι οποίες δεν υπάρχουν, αλλά μάλλον οι πολιτικοί που σχεδιάζουν με ενθουσιασμό σενάρια για έναν επικείμενο πόλεμο με τη Ρωσία και προσκαλούν Γερμανούς πολίτες να συμμετάσχουν». Επειδή ο στόχος της ευρωπαϊκής προπαγάνδας είναι απολύτως απλός: Να τροφοδοτήσει τους φόβους των πολιτών για τη «ρωσική απειλή» με κάθε κόστος, προκειμένου να εξηγήσει την πτώση των κοινωνικών προτύπων χάριν ενός νέου πολέμου με τη Ρωσία, ο οποίος πρόκειται να ξεκινήσει...Ή μάλλον, ο πόλεμος έχει ήδη ξεκινήσει... κατά τις γελοιότητες των Ευρωπαίων Γιατί έχασαν οι Αμερικανοί δύο πολέμους ταυτόχρονα; - Η Ρωσία θα πάρει την Ουκρανία, το Ιράν επιβλήθηκε πλήρως στο Ορμούζ Ο επιθετικός και άκαρπος πόλεμος των Ηνωμένων Πολιτειών εναντίον του Ιράν έχει εξαντλήσει σοβαρά τα αμερικανικά αποθέματα όπλων σε «ανησυχητικά επίπεδα», εκθέτοντας την ευθραυστότητα της στρατιωτικής ηγεμονίας των ΗΠΑ και αφήνοντας τους παγκόσμιους συμμάχους τους ευάλωτους, σύμφωνα με αποκαλυπτικό δημοσίευμα των δυτικών μέσων ενημέρωσης. Επικαλούμενο ανώτερους Αμερικανούς αξιωματούχους και ειδικούς στον τομέα της άμυνας, ένα δημοσίευμα των New York Times περιγράφει λεπτομερώς πώς ο παρατεταμένος πόλεμος έχει καταστρέψει χιλιάδες πυραύλους ακριβείας αξίας πολλών εκατομμυρίων δολαρίων και έχει εξαντλήσει σε μεγάλο βαθμό τα αποθέματα αεράμυνας των ΗΠΑ. Αυτή η τεράστια δαπάνη, που οφείλεται στην ανάγκη άμυνας ενάντια στα αδιάκοπα και εξαιρετικά αποτελεσματικά μπαράζ αντιποίνων του Ιράν, έχει ανησυχήσει κορυφαίους αξιωματούχους του Πενταγώνου και της κυβέρνησης Tράμπ. Το κόστος της σύγκρουσης σε επίπεδο υλικοτεχνικής υποστήριξης έχει αναγκάσει τον αμερικανικό στρατό σε μια απελπιστική προσπάθεια, στέλνοντας πλοία, αεροσκάφη και μονάδες αεράμυνας από την Ευρώπη και την Ασία στη Μέση Ανατολή. Σύμφωνα με τους New York Times, αυτή η υπερβολική επέκταση έχει δημιουργήσει «αλυσιδωτές συνέπειες» για τη συντήρηση του εξοπλισμού και το ηθικό των στρατευμάτων, με αποτέλεσμα τη σημαντική διάβρωση της αμερικανικής ισχύος πυρός σε βασικά παγκόσμια θέατρα επιχειρήσεων. Κατά συνέπεια, οι Ηνωμένες Πολιτείες αναγκάστηκαν να καθυστερήσουν κρίσιμες παραδόσεις όπλων στους Ευρωπαίους και Ασιάτες εταίρους τους, υπονομεύοντας την αξιοπιστία της Ουάσιγκτον ως εγγυητή ασφάλειας. Ίσως το πιο επιζήμιο για τα στρατηγικά συμφέροντα των ΗΠΑ, οι ειδικοί προειδοποιούν ότι αυτή η ορατή εξάντληση των στρατιωτικών πόρων ενθαρρύνει ενεργά τις αντίπαλες δυνάμεις. Η Ρωσία και η Κίνα παρακολουθούν στενά τη σύγκρουση, αναγνωρίζοντας ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι υπερβολικά εκτεθειμένες και ολοένα και πιο ευάλωτες σε περίπτωση που επιλέξουν να αμφισβητήσουν τα αμερικανικά συμφέροντα στις αντίστοιχες περιοχές τους. Η τρέχουσα κρίση πυρομαχικών, μια κατάσταση που κληρονόμησε η κυβέρνηση αλλά έχει επιδεινωθεί δραστικά μέσω της κλιμάκωσής της στη Δυτική Ασία, είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα διαρκέσει περισσότερο από την προεδρία Τράμπ, απαιτώντας χρόνια για την ανοικοδόμηση των αλυσίδων εφοδιασμού για πολύπλοκα, παγκόσμιας προέλευσης οπλικά συστήματα. Ποια στρατιωτική αποτυχία κρύβεται πίσω από τον καπνό των κυρώσεων; Η επιστροφή των ΗΠΑ και της Ευρώπης στις κυρώσεις κατά της Ρωσίας, μαζί με τις προειδοποιήσεις ότι δήθεν η Ρωσία απειλεί το ΝΑΤΟ, είναι προσπάθεια να καλυφθούν οι στρατιωτικές αποτυχίες, τα δισεκατομμύρια δολάρια που δαπανήθηκαν και το σκάνδαλο με τα δυτικά όπλα στην Ουκρανία. Οι ΗΠΑ και η Ευρώπη έβγαλαν για άλλη μια φορά το εργαλείο των κυρώσεων κατά της Ρωσίας από το περίβλημά τους, μια κίνηση που επιφανειακά αποτελεί μια προσπάθεια εντατικοποίησης της οικονομικής πίεσης στη Ρωσία, αλλά σε βαθύτερο επίπεδο, θα μπορούσε να είναι ένα σημάδι της προσπάθειας της Δύσης να καλύψει μια σειρά από στρατιωτικές, οικονομικές αποτυχίες σε διάφορα μέτωπα. Οι Αμερικανοί, που μπήκαν στο πεδίο της μάχης κατά την εποχή Tράμπ με το σύνθημα της ειρήνης, του τερματισμού του πολέμου στην Ουκρανία και των διαπραγματεύσεων, επέστρεψαν τώρα στη γλώσσα των κυρώσεων. Το NBC έχει αναφέρει ένα σχέδιο 61 σελίδων με τίτλο «Νομοσχέδιο Lindsay Graham», το οποίο στοχεύει στην τιμωρία των μεγάλων αγοραστών ρωσικού πετρελαίου και φυσικού αερίου. Ταυτόχρονα, η Wall Street Journal ανέφερε νέες εκτιμήσεις των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών σχετικά με την πιθανότητα περιορισμένης ρωσικής επίθεσης σε μέλος του ΝΑΤΟ. Από την άλλη πλευρά, το Ηνωμένο Βασίλειο έχει επεκτείνει τον κατάλογο των αντιρωσικών κυρώσεων προσθέτοντας 19 νέα στοιχεία, και η Ευρωπαϊκή Ένωση, σύμφωνα με την Kallas, έχει επιβάλει κυρώσεις σε πέντε άτομα που σχετίζονται με τη ρωσική στρατιωτική βιομηχανία. Αλλά το βασικό ερώτημα είναι: Είναι αυτές οι κινήσεις πραγματικά ένδειξη δυτικής ισχύος ή μια προσπάθεια διαχείρισης των συνεπειών των αποτυχιών που δεν μπορούν πλέον να κρυφτούν εύκολα; Patriot: Μια ασπίδα ασφαλείας που έχει ραγίσει Ένα από τα πιο σημαντικά σημάδια αυτής της κρίσης είναι η κατάσταση των δυτικών αμυντικών συστημάτων στην Ουκρανία. Για χρόνια, οι ΗΠΑ προσφέρουν συστήματα όπως το Patriot στους συμμάχους τους ως σύμβολο τεχνολογικής υπεροχής και αεροπορικής ασφάλειας. Αλλά οι πρόσφατες εξελίξεις στην Ουκρανία παρουσιάζουν μια διαφορετική εικόνα. Σε μια από τις σφοδρές ρωσικές επιθέσεις στο Κίεβο, σύμφωνα με δημοσιευμένες αναφορές, εκτοξεύτηκαν 115 drones και 28 πύραυλοι υψηλής ταχύτητας, συμπεριλαμβανομένων 24 βαλλιστικών πυραύλων και τεσσάρων πυραύλων κρουζ. Ο Zελένσκι παραδέχτηκε επίσης ότι μόνο ένας από τους 27 βαλλιστικούς πυραύλους αναχαιτίστηκε. Αυτά τα στοιχεία δεν αποτελούν απλώς μια επιχειρησιακή αποτυχία. Μπορούν επίσης να επηρεάσουν την αξιοπιστία της αμερικανικής αγοράς όπλων. Όταν ένα σύστημα που εισάγεται ως σύμβολο ασφάλειας δεν δείχνει την αναμενόμενη αποτελεσματικότητα έναντι μεγάλου όγκου πυραυλικών επιθέσεων, είναι φυσικό να αμφισβητείται και η εμπιστοσύνη των συμμάχων και των πιθανών πελατών και να αυξάνεται η τάση προς ρωσικά και κινεζικά συστήματα. Δισ. δολάρια. από στρατιωτική βοήθεια σε αδιέξοδο ασφαλείας Εν τω μεταξύ, δισεκατομμύρια δολάρια δυτικής οικονομικής και στρατιωτικής βοήθειας προς την Ουκρανία, χωρίς να οδηγούν σε κάποιο επίτευγμα ανάλογο με το κόστος, έχουν γίνει ένα ακόμη ευάλωτο σημείο στη δυτική πολιτική. Ο επικεφαλής της Κεντρικής Τράπεζας της Ουκρανίας ανακοίνωσε ότι η συνολική δυτική οικονομική βοήθεια προς το Κίεβο από το 2022 είναι περίπου 200 δισεκατομμύρια δολάρια. Αυτά τα κόστη πραγματοποιούνται σε μια εποχή που η Ευρώπη παλεύει με οικονομικές και βιοποριστικές πιέσεις. Η συνέχιση του πολέμου και της αποτυχίας κατά της Ρωσίας θα μπορούσε να οδηγήσει στην ενίσχυση των εγχώριων διαμαρτυριών, στην αυξημένη αντίθεση στις στρατιωτικές δαπάνες και στην αύξηση των κινημάτων που επιδιώκουν διαπραγματεύσεις με τη Μόσχα. Ένα ζήτημα διπλά σημαντικό για κυβερνήσεις όπως η Γερμανία, η Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο, ταυτόχρονα με μια πολιτική εκτεταμένου μιλιταρισμού. Χαμένα όπλα και κυρώσεις: Το τελευταίο προπύργιο της Δύσης Η κρίση δεν περιορίζεται στο πεδίο της μάχης. Οι αναφορές για διαφθορά και εξαφάνιση δυτικών όπλων έχουν παρουσιάσει μια άλλη εικόνα των συνεπειών της πολιτικής όπλων της Ουκρανίας. Η ιταλική εφημερίδα Il Fatto Quotidiano ισχυρίζεται ότι 780.465 όπλα έχουν χαθεί ή κλαπεί από το 2022 και ένα σημαντικό μέρος αυτών των όπλων έχει φτάσει στην ευρωπαϊκή αγορά και έχει περιέλθει στην προσοχή δικτύων της μαφίας. Υπό τέτοιες συνθήκες, οι κυρώσεις για τη Δύση δεν είναι απλώς ένα εργαλείο για την άσκηση πίεσης στη Ρωσία. Γίνονται επίσης ένα εργαλείο για την αλλαγή της ατζέντας της κοινής γνώμης. Η σύμπτωση της εντατικοποίησης των κυρώσεων, της υποτιθέμενης ρωσικής απειλής για το ΝΑΤΟ, των αντικινεζικών δηλώσεων Αμερικανών αξιωματούχων και των αναφορών για την κατανάλωση μεγάλου μέρους του αμερικανικού αποθέματος όπλων είναι αξιοσημείωτη. Αυτή η κατάσταση έχει επίσης θέσει τον Tράμπ ενώπιον μιας σοβαρής αντίφασης: δεν μπορεί απλώς να ισχυριστεί ότι έχει στρατιωτική νίκη επί του Ιράν, ούτε διαθέτει τα προηγούμενα στρατιωτικά εργαλεία για να ασκήσει πιέσεις στις διαπραγματεύσεις, ούτε μπορεί να επιδιώξει την ίδια αξιοπιστία «πώλησης ασφάλειας» σε συμμάχους όπως στο παρελθόν. Από αυτή την οπτική γωνία, η εντατικοποίηση της πίεσης κατά της Ρωσίας μπορεί να θεωρηθεί ως μια προσπάθεια μετατόπισης της προσοχής από τις εξελίξεις στη Δυτική Ασία, όπου η εξουσία του Ιράν στη διαχείριση του Στενού του Ορμούζ, η εμπειρία του συμμετρικού πολέμου και η συνέχιση της κρίσης που προκλήθηκε από την κατοχή του σιωνιστικού καθεστώτος έχουν αλλάξει τις εξισώσεις ασφάλειας της περιοχής. H στρατιωτική ισχύς περιορίζεται σε πολλά μέτωπα Για να το θέσουμε πιο καθαρά, όταν η στρατιωτική ισχύς περιορίζεται σε πολλά μέτωπα, οι κυρώσεις γίνονται ο τελευταίος αξιόπιστος μοχλός. Ένας μοχλός που αυτή τη φορά, αντί να χρησιμοποιηθεί για να αλλάξει τη συμπεριφορά των άλλων, μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να συγκαλύψει τις αποτυχίες και να διαχειριστεί τις πολιτικές τους συνέπειες, ειδικά την παραμονή των εκλογών που θα μπορούσαν να αυξήσουν την εσωτερική πίεση στους Αμερικανούς Ρεπουμπλικάνους... ΒΝ

Στις 7 Αυγούστου 2026 τρεις ηγέτες υπέγραψαν στη Μέκκα μια συμφωνία που παρουσιάστηκε ως η γέννηση νέου γεωπολιτικού πόλου. Πίσω από τις πανηγυρικές δηλώσεις και τη ρητορική της ισχύος κρύβεται όμως μια ωμή πραγματικότητα: Μια Τουρκία βυθισμένη στο χρέος, με αεροπορία καθηλωμένη, με φόβο απέναντι στο Ισραήλ και με συμμάχους που κοιτάζουν πρωτίστως τα δικά τους συμφέροντα. Η λεγόμενη «Μεγάλη Τριάδα» δεν είναι απόδειξη δύναμης. Είναι το πυροτέχνημα ενός καθεστώτος που βρίσκεται ήδη στη κόψη του ξυραφιού. Στις 7 Αυγούστου του 2026, στη Μέκκα, τρεις άνδρες υπέγραψαν ένα κείμενο που παρουσιάστηκε ως η γέννηση ενός νέου γεωπολιτικού πόλου. Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ο Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν και ο Σεμπάζ Σαρίφ έθεσαν την υπογραφή τους στην Κοινή Συμφωνία Άμυνας της Μέκκας. Η ρήτρα που περιέχει ακούγεται σαν βροντή: Kάθε ένοπλη επίθεση εναντίον μιας από τις τρεις χώρες θεωρείται επίθεση εναντίον όλων. Τριακόσια εβδομήντα εκατομμύρια άνθρωποι μπαίνουν, στα χαρτιά, κάτω από την ίδια αμυντική ομπρέλα. Η τουρκική προπαγάνδα έκανε λόγο για ιστορική τομή. Δυτικοί αναλυτές έσπευσαν να μιλήσουν για «ισλαμικό ΝΑΤΟ». Και όμως, πίσω από την τελετή και τα μεγάλα λόγια κρύβεται μια ωμή πραγματικότητα που κανείς στην Άγκυρα δεν θέλει να κοιτάξει κατάματα. Η συμφωνία αυτή δεν είναι η απόδειξη ισχύος. Είναι θα έλεγα, η κραυγή ενός καθεστώτος που βρίσκεται στη κόψη του ξυραφιού. Ενός καθεστώτος που κουβαλάει δημόσιο χρέος μεταξύ 500 με 550 δις δολαρίων, ιδιωτικό χρέος που αγγίζει τα 300 δις και μια λίρα που διολισθαίνει σε επίπεδα επικίνδυνα για την ίδια την κοινωνική συνοχή. Η Μεγάλη Τριάδα επομένως δεν γεννήθηκε από πλεόνασμα ισχύος. Γεννήθηκε από έλλειμμα. Και όσο πιο δυνατά ακούγονται οι πανηγυρισμοί, τόσο πιο καθαρά αποκαλύπτεται το κενό. Η οικονομία ως στρατηγική καταδίκη Καμία σοβαρή ανάλυση της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής δεν μπορεί πλέον να αγνοεί το βάρος του χρέους. Όταν μια χώρα οφείλει πάνω από 800 δις δολάρια στο σύνολο δημόσιου και ιδιωτικού τομέα και την ίδια στιγμή το νόμισμά της καταρρέει, η ικανότητά της να στηρίξει μακροχρόνια εξοπλιστικά προγράμματα καθίσταται ουσιαστικά ανύπαρκτη. Η λίρα δεν είναι απλώς αδύναμη. Είναι εργαλείο που καθιστά κάθε εισαγωγή προηγμένης τεχνολογίας εξαιρετικά ακριβή και πολιτικά επικίνδυνη. Οι αγορές οπλισμού απαιτούν σκληρό νόμισμα και σταθερότητα. Η Τουρκία δεν διαθέτει ούτε το ένα ούτε το άλλο. Αυτό το οικονομικό αδιέξοδο έχει άμεσες στρατιωτικές συνέπειες. Η Άγκυρα δεν μπορεί πλέον να αγοράζει όπλα με την ευκολία των προηγούμενων δεκαετιών. Τα F-35 έχουν αποκλειστεί οριστικά λόγω του νόμου CAATSA, που θεσπίστηκε επί της πρώτης θητείας του Ντόναλντ Τραμπ και παραμένει σε ισχύ. Ούτε οι κινητήρες της General Electric για τα εγχώρια μαχητικά που ονειρεύεται η τουρκική αεροπορική βιομηχανία πρόκειται να παραδοθούν. Πολλά από τα υπάρχοντα F-16 παραμένουν στα υπόστεγα, περιμένοντας ανταλλακτικά που καθυστερούν ή δεν φτάνουν ποτέ. Η τουρκική αεροπορία, που επί χρόνια παρουσιαζόταν ως φόβητρο για το Αιγαίο, είναι σήμερα μια δύναμη με σοβαρά επιχειρησιακά κενά και μειωμένη διαθεσιμότητα. Αυτή η πραγματικότητα δεν είναι μυστική. Την γνωρίζουν οι αντίπαλοι. Και κυρίως την γνωρίζει το Ισραήλ. Ο φόβος που δεν ομολογείται Ο Ερντογάν τρέμει το Ισραήλ. Το τρέμει όχι από ιδεολογική αντιπαλότητα, αλλά από καθαρό στρατηγικό υπολογισμό. Το Ισραήλ έχει δηλώσει επανειλημμένα ότι δεν θα επιτρέψει τη δημιουργία απειλών στην περιοχή. Και η Τουρκία, με την τρέχουσα κατάσταση της αεροπορίας της, είναι εξαιρετικά ευάλωτη σε ένα προληπτικό χτύπημα. Δεν χρειάζονται μαζικές επιχειρήσεις. Πέντε ή έξι καλά στοχευμένοι πύραυλοι και μια περιορισμένη αεροπορική επιδρομή μπορούν να προκαλέσουν ανεπανόρθωτη ζημιά σε μια αεροπορία που ήδη δυσκολεύεται να κρατήσει τα αεροσκάφη της επιχειρησιακά έτοιμα. Αν συμβεί κάτι τέτοιο, η Τουρκία δεν θα έχει ουσιαστικό τρόπο να απαντήσει συμμετρικά. Και αυτός ο φόβος είναι που ωθεί τον Ερντογάν να αναζητά συμμαχίες σαν κι αυτή της Μέκκας — συμμαχίες που στην πράξη δεν μπορούν να του προσφέρουν ούτε αεροπορική κάλυψη ούτε πραγματική αποτροπή. Το Ισραήλ δεν κρύβει τις προθέσεις του. Ο Μπενιαμίν Νετανιάχου δεν πέρασε πολύς καιρός που μίλησε με τα θερμότερα λόγια για την ελληνοκυπριακή συμμαχία με το Ισραήλ. Χαρακτήρισε ευθέως την Τουρκία ως αναξιόπιστη. Οι υποσχέσεις του Τραμπ για εξοπλιστικά προγράμματα προς την Άγκυρα παραμένουν υποσχέσεις χωρίς αντίκρισμα. Όσο το Ισραήλ διαφωνεί, η Αμερική δεν πρόκειται να προχωρήσει. Η Δύση ουσιαστικά, δηλαδή οι ΗΠΑ για να ακριβολογούμε, δεν θέλει μια ανεξάρτητη και ανεξέλεγκτη Τουρκία στη Μεσόγειο. Η Ελλάδα έχει αναδειχθεί σε στρατηγικό σύμμαχο της Δύσης και ουδείς μπορεί να τη πειράξει, τουλάχιστον θεωρητικά. Κάθε τουρκική αρπακτική κίνηση σε αυτή τη φάση στην περιοχή θα συναντήσει όχι μόνο την ελληνική αποτροπή, αλλά και ένα ευρύτερο πλέγμα συμφερόντων που περιλαμβάνει το Ισραήλ, την Κύπρο και σημαντικούς δυτικούς παράγοντες. Η «Γαλάζια Πατρίδα» ως χάρτης χωρίς έδαφος Η περίφημη «Γαλάζια Πατρίδα» έχει γίνει νομοσχέδιο προς έγκριση. Και όμως, δεν προχωρεί. Ο λόγος δεν είναι μόνο εσωτερικός. Είναι απολύτως γεωπολιτικός. Το καλώδιο ηλεκτρικής διασύνδεσης που συνδέει το Ισραήλ με την Κύπρο, την Αίγυπτο, την Ελλάδα, την Ιταλία και την Ευρώπη προχωρά ανενόχλητο. Το έχει αναλάβει γαλλική εταιρεία και κάθε νέο τμήμα που ποντίζεται είναι μια σιωπηλή αλλά αμετάκλητη άρνηση των τουρκικών διεκδικήσεων και μιλάμε ασφαλώς για το Τουρκολυβικό μνημόνιο που δεν έχει καμμιά νομική ισχύ. Η «Γαλάζια Πατρίδα» παραμένει χάρτης στους τοίχους των επιτελείων. Στην πραγματικότητα της Ανατολικής Μεσογείου, τα έργα υποδομής διαμορφώνουν νέα δεδομένα χωρίς την Άγκυρα. Αυτό είναι το βαθύτερο πρόβλημα της τουρκικής στρατηγικής. Η ρητορική της αναθεώρησης μπορεί να συνεχίζεται μεν, αλλά τα υλικά μέσα για την υλοποίησή της λιγοστεύουν. Χωρίς σταθερή οικονομία, χωρίς αξιόπιστη αεροπορία, χωρίς πραγματική κάλυψη από μεγάλες δυνάμεις, η «Γαλάζια Πατρίδα» μετατρέπεται σε σύνθημα χωρίς στρατηγικό αντίκρισμα. Η Τουρκία στον αέρα Γεωπολιτικά, για να είμαστε ακριβέστεροι, η Τουρκία βρίσκεται σήμερα σε κατάσταση ιδιότυπης απομόνωσης. Η Δύση της υποσχέθηκε πολλά και τώρα σφυρίζει αδιάφορα. Η Ρωσία δεν την έχει πλέον ανάγκη με τον ίδιο τρόπο που την είχε τα προηγούμενα χρόνια. Στην Ουκρανία η Άγκυρα δεν μπορεί πια να πουλήσει drones με την ίδια άνεση, γιατί φοβάται τη ρωσική αντίδραση. Η Ινδία αντιμετωπίζει την Τουρκία με απροκάλυπτη εχθρότητα, λόγω της σταθερής στήριξης που παρέχει στο Πακιστάν και μαλιστα σε κάποια φάση, πρότεινε στην Ελλάδα κοινά γυμνάσια και μια χείρα συμμαχική με μεγάλη σπουδαιότητα. Ο Ερντογάν μ' άλλα λόγια, προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα σε όλους και καταλήγει να μην είναι απαραίτητος σε κανέναν. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η συμφωνία της Μέκκας μοιάζει περισσότερο με πυροτέχνημα παρά με στρατηγική τομή. Προσφέρει προσωρινή διπλωματική λάμψη και εσωτερική προπαγάνδα. Δεν λύνει ούτε το πρόβλημα του χρέους, ούτε την αδυναμία των εξοπλισμών, ούτε τον φόβο απέναντι στο Ισραήλ, ούτε την απομόνωση από τις πραγματικές πηγές ισχύος. Αν αύριο το Ριάντ αποφασίσει ότι τα συμφέροντά του εξυπηρετούνται καλύτερα με άλλες ισορροπίες, η συμφωνία θα μείνει στα χαρτιά. Αν το Πακιστάν χρειαστεί να επιλέξει ανάμεσα στην Τουρκία και στις δικές του προτεραιότητες απέναντι στην Ινδία, η επιλογή δεν είναι καθόλου δεδομένη υπέρ της Άγκυρας. Η Αίγυπτος ως καθρέφτης της αδυναμίας Η Αίγυπτος συμμετείχε στις προκαταρκτικές συναντήσεις. Αλλά δεν υπέγραψε. Το Κάιρο έχει τους δικούς του υπολογισμούς. Διατηρεί σχέσεις με το Ισραήλ, έχει συμφέροντα στη Λιβύη και στο Σουδάν, ελέγχει τη Διώρυγα του Σουέζ και δεν γουστάρει να δεσμευτεί σε μια συμφωνία που θα μπορούσε να τη τραβήξει σε συγκρούσεις που δεν ελέγχει. Επομένως, η στάση της Αιγύπτου είναι αποκαλυπτική. Αν η Μεγάλη Τριάδα ήταν πραγματικά ισχυρή και ελκυστική, το Κάιρο σίγουρα δεν θα δίσταζε. Διστάζει όμως κι αυτό είναι φανερή αδυναμία ως προς την ίδια αυτή συμμαχία. Και αυτός ο δισταγμός αποκαλύπτει καλύτερα από κάθε ανάλυση τα όρια της συμφωνίας. Τι σημαίνει για την Ελλάδα Ενταξει, για εμάς το μήνυμα είναι σαφές και διπλό. Από τη μία πλευρά, κάθε προσπάθεια της Τουρκίας να αντλήσει σαουδαραβικά κεφάλαια για την αμυντική της βιομηχανία πρέπει να παρακολουθείται με προσοχή, ειναι εκ των ουκ άνευ αυτό. Από την άλλη, η συνολική εικόνα δείχνει μια Τουρκία που δεν διαθέτει την ισχύ που θέλει να προβάλει. Το χρέος την πνίγει. Η αεροπορία της χωλαίνει. Το Ισραήλ την αντιμετωπίζει με δυσπιστία και ετοιμότητα. Η Δύση δεν πρόκειται να της επιτρέψει να μετατραπεί σε ανεξέλεγκτο παράγοντα στη Μεσόγειο. Η «Γαλάζια Πατρίδα» παραμένει στα χαρτιά, ενώ τα έργα διασύνδεσης προχωρούν. Αν η Άγκυρα επιχειρήσει να δημιουργήσει ζήτημα με την Ελλάδα, θα πρέπει να το σκεφτεί εκατό φορές περισσότερο από ό,τι στο παρελθόν. Δεν διαθέτει ούτε την οικονομική αντοχή, ούτε την αεροπορική υπεροχή, ούτε τη διεθνή κάλυψη που θα της επέτρεπαν να κλιμακώσει χωρίς σοβαρό κόστος. Κάθε τέτοια κίνηση θα συναντούσε όχι μόνο την ελληνική αποτροπή, αλλά και ένα ευρύτερο πλέγμα συμφερόντων που δεν επιθυμεί, τουλάχιστον σε αυτή τη χρονική στιγμή, τουρκική περιπέτεια στην Ανατολική Μεσόγειο. Η εποχή που η Τουρκία μπορούσε να εκβιάζει με ρητορική ισχύ χωρίς να υπολογίζει πραγματικές συνέπειες μάλλον πλησιάζει στο τέλος της. Ο γυμνός βασιλιάς Η συμφωνία της Μέκκας θα μείνει στην ιστορία ως μια ακόμη προσπάθεια του Ερντογάν να παρουσιάσει ισχύ εκεί όπου υπάρχει αδυναμία. Ως ένα πυροτέχνημα που άναψε με θόρυβο και που, κατά πάσα πιθανότητα, θα εξατμιστεί όταν οι πραγματικές πιέσεις γίνουν αισθητές. Η Τουρκία σήμερα δεν είναι ο ανερχόμενος γίγαντας που θέλει να δείχνει. Είναι μια χώρα με τεράστιο χρέος, με νόμισμα σε ελεύθερη πτώση, με αεροπορία καθηλωμένη, με φόβο απέναντι στο Ισραήλ και με συμμάχους που κοιτάζουν πρωτίστως τα δικά τους συμφέροντα. Η Μέκκα υπέγραψε. Ο Ερντογάν πανηγύρισε. Όμως ο ίσκιος που προσπάθησε να απλώσει πάνω από την περιοχή είναι ο ίσκιος ενός καθεστώτος που βρίσκεται ήδη στη κόψη του ξυραφιού. Και όσοι στην Αθήνα, στη Λευκωσία και στις πρωτεύουσες που κατανοούν την πραγματική ισορροπία δυνάμεων το γνωρίζουν αυτό, δεν έχουν λόγο να τρομοκρατούνται από τέτοιες τελετές. Έχουν λόγο να παραμένουν σε εγρήγορση, να ενισχύουν την αποτροπή και να θυμούνται ότι η ισχύς δεν χτίζεται με υπογραφές στη Μέκκα. Χτίζεται με οικονομία που αντέχει, με αεροπορία που πετάει και με συμμάχους που δεν σε εγκαταλείπουν όταν έρθει η ώρα της κρίσης. Η Τουρκία του Ερντογάν τούτη την ώρα, δεν διαθέτει τίποτε από αυτά στον βαθμό που χρειάζεται. Και αυτό είναι το βαθύτερο, το πιο αποκαλυπτικό μήνυμα της συμφωνίας της Μέκκας: Ο βασιλιάς είναι γυμνός. Και όσο πιο δυνατά φωνάζει, τόσο πιο καθαρά φαίνεται η γύμνια του... Πύρινος Λόγιος sergioschrys@outlook.com

Τρόμος στο Κίεβο, 8 Iskader σε έναν μόνο στόχο - Νεκρή η ουκρανική αεράμυνα καμία απόπειρα αναχαίτισης! Το τηλεφώνημα του Πούτιν και το σύνθημα για το «φινάλε» Η Ρωσία τό 'πε και τό 'κανε! Kαταρρέει η Ουκρανία κομμάτι - κομμάτι κάθε μέρα, καθώς οι εξελίξεις στα μέτωπα των επιχειρήσεων και τα συντριπτικά πλήγματα στις υποδομές της προαναγγέλλουν το δραματικό και αμετάκλητο φινάλε της σύγκρουσης. Η στρατηγική της Ρωσίας να σφίγγει αδίστακτα τη μέγγενη γύρω από τις ουκρανικές δυνάμειςσυνδυάζεται πλέον με μια επίδειξη απόλυτης καταστροφικής ισχύος που αφήνει το Κίεβο γυμνό. Την ίδια ώρα, οι αποκαλύψεις για τις κινήσεις του Βλαντίμιρ Πούτιν και τις αλλαγές στην ανώτατη στρατιωτική ηγεσία επιβεβαιώνουν ότι η πολεμική μηχανή της Μόσχας έχει περάσει στην τελική και πιο αμείλικτη φάση της ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης. Η απόλυτη παράλυση της αεράμυνας: Οκτώ Ισκάντερ ισοπεδώνουν έναν στόχο Το πλέον εφιαλτικό επεισόδιο για την ουκρανική πλευρά εκτυλίχθηκε στην ίδια την πρωτεύουσα, όπου καταγράφηκε ένα πρωτοφανές πλήγμα που αποδεικνύει την πλήρη γυμνότητα και αποδιοργάνωση των δυτικών συστημάτων προστασίας. Οι Ρωσικές Ένοπλες Δυνάμεις εξαπέλυσαν πλήγμα με όπλα ακριβείας κατά τη διάρκεια της νύχτας 8 Αυγούστου 2026 εναντίον ενός στρατιωτικοβιομηχανικού συγκροτήματος και μιας αποθήκης καυσίμων και λιπαντικών στην ουκρανική πρωτεύουσα. Συνολικά οκτώ βαλλιστικοί πύραυλοι Ισκάντερ-Μ εξαπολύθηκαν διαδοχικά και με χειρουργική ακρίβεια εναντίον ενός και μόνο βιομηχανικού στόχου στο νότιο Κίεβο, ισοπεδώνοντας ολοσχερώς τις εγκαταστάσεις παραγωγής εξαρτημάτων για πυραύλους κρουζ, καθώς και τις γύρω αποθήκες καυσίμων. Όπως εξήγησε ο συντονιστής της αντίστασης του Μικολάιβ, Σεργκέι Λεμπέντεφ, πρόκειται για εργοστάσιο ασφαλτοσκυροδέματος, το οποίο είχε δεχθεί σοβαρό πλήγμα στις 1 Αυγούστου. Επιτέθηκαν εκ νέου επειδή η επιχείρηση διαθέτει μεγάλους βιομηχανικούς χώρους, υπόστεγα και βαρέα μηχανήματα. Εκεί υπάρχουν αποθήκες καυσίμων και δυνατότητες τοποθέτησης διαφόρου εξοπλισμού.Όλα αυτά έπρεπε να «τεθούν εκτός λειτουργίας... και από την πυρκαγιά έγινα όλα στάχτη» Αργότερα έγινε γνωστό πως η βιομηχανική επιχείρηση Kyiv-111, η οποία παράγει εξαρτήματα και κεφαλές για τους πυραύλους κρουζ FP-5 Φλαμίνγκο που εκτοξεύονται από το έδαφος, δέχτηκε την επίθεση, όπως και η αποθήκη καυσίμων και λιπαντικών Kyiv-3, η οποία προμηθεύει πετρελαϊκά προϊόντα στις Ένοπλες Δυνάμεις της Ουκρανίας (AFU). Το γεγονός ότι και οι οκτώ πύραυλοι βρήκαν τον στόχο τους χωρίς να ενεργοποιηθεί κανένα σύστημα αεράμυνας, ούτε να καταγραφεί η παραμικρή προσπάθεια αναχαίτισης από τους πολυδιαφημισμένους αμερικανικούς πυραύλους Πάτριοτ, αποκαλύπτει μια ζοφερή πραγματικότητα. Το Κίεβο έχει ξεμείνει εντελώς από αποθέματα PAC-2 και PAC-3, με την πρωτεύουσα να παραμένει πλέον ένα ανυπεράσπιστο οχυρό, βυθισμένο στο σκότος, στις διακοπές υδροδότησης και στο έλεος των ρωσικών πυραυλικών συστημάτων. «Τα βυτιοφόρα καυσίμων που κατευθύνονται προς τα ανατολικά της χώρας για τον ανεφοδιασμό ουκρανικών στρατευμάτων ανεφοδιάζονται καθημερινά στις εγκαταστάσεις», δήλωσε το Υπουργείο Άμυνας. Ο δήμαρχος του Κιέβου, ανέφερε πυρκαγιά σε δεξαμενές καυσίμων στην περιοχή Ομπολόνσκι.Ισχυρίστηκε επίσης ότι ξέσπασε πυρκαγιά σε μη οικιστική περιοχή στην περιοχή Χολοσίιβσκι. Σύμφωνα με τον ηλεκτρονικό χάρτη του Ουκρανικού Υπουργείου Ψηφιακού Μετασχηματισμού, έχει κηρυχθεί συναγερμός αεροπορικής επιδρομής στο Κίεβο και σε αρκετές άλλες περιοχές. Επιπλέον, επιθετικά μη επανδρωμένα αεροσκάφη, ενώ διέσχιζαν τη θάλασσα νότια και ανατολικά της Οδησσού, έπληξαν δύο πλοία ξηρού φορτίου που μετέφεραν όπλα και στρατιωτικό εξοπλισμό σε ουκρανικά λιμάνια. Οι Ρωσικές ένοπλες δυνάμεις χτύπησαν τρένο των ουκρανικών ενόπλων δυνάμεων στην περιφέρεια Ντνιπροπετρόβσκ.Σε απάντηση σε επιθέσεις εναντίον αμάχων, οι Ρωσικές Ένοπλες Δυνάμεις έχουν στοχεύσει συνεχώς κέντρα λήψης αποφάσεων και θέσεις διοίκησης, καθώς και επιχειρήσεις που το καθεστώς του Κιέβου χρησιμοποιεί από κοινού με ειδικούς του ΝΑΤΟ που είναι υπεύθυνοι για την προμήθεια εξαρτημάτων, την παροχή πληροφοριών και τη στόχευση. Το τηλεφώνημα του Πούτιν και το σύνθημα για το «φινάλε» Η τελευταία τηλεφωνική επικοινωνία του Ρώσου Προέδρου με τη διοίκηση των αερομεταφερόμενων δυνάμεων στην κατεύθυνση του Ντομπροπίλια δεν ήταν μια τυπική διοικητική ενημέρωση, αλλά το σύνθημα για τη μεγάλη τελική εφόρμηση.Με την τοποθέτηση του στρατηγού Ιβανάεφ επικεφαλής της ομάδας «Κέντρο», η Μόσχα άλλαξε στρατηγική με σαφή προσανατολισμό την ολοκληρωτική κατάληψη του Σλοβιάνσκ και του Κραματόρσκ. Οι ρωσικές δυνάμεις βρίσκονται πλέον σε απόσταση αναπνοής, λιγότερο από δέκα χιλιόμετρα από το Κραματόρσκ, διασπώντας τις διαδοχικές αμυντικές γραμμές του εχθρού και εκτοπίζοντας τις ουκρανικές δυνάμεις από κρίσιμους οικισμούς όπως το Βασιουτίνσκογε. Η κατάρρευση αυτών των οχυρωματικών πλεγμάτων αναγκάζει το Κίεβο να επιστρατεύει απεγνωσμένα μισθοφόρους από τη Λατινική Αμερική ως «ομάδες πυρόσβεσης», οι οποίοι όμως αδυνατούν να ανασχέσουν την ορμή των ρωσικών μονάδων. Φλεγόμενα τρένα του ΝΑΤΟ και ολοκληρωτικός αποκλεισμός Τα πληρώματα των Su-34 εξουδετέρωσαν τα κέντρα ελέγχου των ουκρανικών drones (UAV), ενώ η καταστροφή συμπληρώνεται στα μετόπισθεν, όπου η ρωσική πολεμική μηχανή εξουδετερώνει συστηματικά κάθε προσπάθεια της Δύσης να κρατήσει τεχνητά ζωντανό το μέτωπο. Σιδηροδρομικές αμαξοστοιχίες φορτωμένες με βαρύ νατοϊκό εξοπλισμό και δεξαμενές καυσίμων, όπως αυτή που ακινητοποιήθηκε και πυρπολήθηκε στην περιοχή του Ντνιπροπετρόβσκ, μετατρέπονται σε φλεγόμενες μάζες πριν καν φτάσουν στην πρώτη γραμμή, στερώντας από τις AFU τον εξοπλισμό του ΝΑΤΟ. Ο ρωσικός στρατός ακινητοποίησε την ουκρανική σιδηροδρομική αμαξοστοιχία στην περιοχή του χωριού Βισνέβε. «Ήταν ένα πλήγμα στην εφοδιαστική αλυσίδα των AFU.Το φορτίο προγραμματιζόταν να σταλεί στη ζώνη των επιχειρήσεων, ενώ υπήρχαν δυτικά δείγματα εξοπλισμού.Τα βαρέλια καυσίμου μεταφέρονταν προκειμένου να ανεφοδιαστεί πλήρως ο στρατιωτικός εξοπλισμός πριν από τη φόρτωσή του, ώστε να φτάσει στον προορισμό του», εξήγησε ο υποστράτηγος Σεργκέι Λιποβόι. «Βρισκόμαστε στα πρόθυρα σοβαρών γεγονότων» Την κατάσταση σχολίασε ο στρατιωτικός εμπειρογνώμονας, Βασίλι Νταντίκιν, επισημαίνοντας τη σημασία του τηλεφωνήματος του Βλαντίμιρ Πούτιν στον διοικητή των Αερομεταφερόμενων Δυνάμεων. Αυτό είναι το τέλος το Ντονμπάς και το τελικό στάδιο των μαχών για αυτό. «Οι ουκρανικές δυνάμεις θα κρατηθούν από το Ντομπροπίλια μέχρι τέλους.Αυτός είναι ο τελευταίος μεγάλος αμυντικός κόμβος που καλύπτει το Σλοβιάνσκ και το Κραματόρσκ από τα νότια», τόνισε ο Νταντίκιν, προσθέτοντας στο MK ότι εάν «περάσουμε τα σύνορα της περιοχής του Ντνιπροπετρόβσκ, οι APU δεν διαθέτουν πλέον ισχυρές, προετοιμασμένες αμυντικές γραμμές, ανοίγοντας τον επιχειρησιακό χώρο. Ο Ανώτατος Διοικητής κρατά τον σφυγμό των εξελίξεων, είναι ενήμερος για τα πάντα», υπογράμμισε ο ειδικός γιατί βρισκόμαστε στα πρόθυρα σοβαρών γεγονότων. Αιφνιδιασμός στο βόρειο μέτωπο και περικύκλωση στο Χάρκοβο Παράλληλα, στο βόρειο μέτωπο, η αιφνιδιαστική προέλαση των ρωσικών στρατευμάτων στην περιοχή του Χαρκόβου δημιουργεί εφιαλτικά δεδομένα για το ουκρανικό επιτελείο.Η διάβαση των συνόρων στην περιοχή της Κοζάτσα Λοπάν και οι μάχες στις παρυφές της Γκαπτόβκα ανοίγουν τον δρόμο για τον πλήρη έλεγχο των οδικών αρτηριών που οδηγούν απευθείας στο Χάρκοβο. Η τακτική της Μόσχας δεν στοχεύει σε μια αιματηρή μετωπική έφοδο, αλλά στην αποκοπή κάθε εφοδιαστικής αλυσίδας και στη δημιουργία ενός γιγαντιαίου θύλακα περικύκλωσης εκατοντάδων τετραγωνικών χιλιομέτρων, που θα παγιδεύσει οριστικά τις εναπομείνασες ουκρανικές ταξιαρχίες. Αυτός είναι ο λόγος για την «επιστροφή των λιονταριών του Κιμ» Πριν από λίγες ημέρες, ο δυτικός Τύπος, σε πλήρη συμφωνία με τις ουκρανικές στρατιωτικές υπηρεσίες πληροφοριών (GUR), ισχυρίστηκε την υποτιθέμενη αναδιάταξη της 112ης Ταξιαρχίας Πυραύλων της Τσοσόν Ινμινγκούν, αποτελούμενης από 90 στρατιωτικούς και έξι εκτοξευτές με εκτιμώμενο αποθεματικό 120 βαλλιστικών πυραύλων KN-23/24 των Ενόπλων Δυνάμεων της ΛΔ Κορέας, στο έδαφος της Ρωσίας. Με βάση τις εσωτερικές πληροφορίες Ρώσων πολεμικών ανταποκριτών, δεν πρόκειται για τους συνηθισμένους κορεατικούς βαλλιστικούς πυραύλους, αλλά για εκσυγχρονισμένους πυραύλους προσαρμοσμένους στις νέες πραγματικότητες του πολέμου – τους «Ισκάντερ-Μ / KN-1000». Αρχικά, η Δύση ισχυρίστηκε εκ νέου ότι πάσχουν από έλλειψη πυραύλων στις Ρωσικές Ένοπλες Δυνάμεις. Όμως, αυτοί οι ισχυρισμοί διαψεύστηκαν από τους ίδιους τους Ουκρανούς. Στην έκθεση της GUR γίνεται λόγος για σχεδιαζόμενη ενίσχυση των επιθέσεων κατά της Ουκρανίας – δεδομένου ότι ήδη διεξάγονται πρωτοφανή πλήγματα, ενώ το Κίεβο έχει μείνει χωρίς αεράμυνα, γεγονός που συμφωνεί πλήρως με τις προηγούμενες πληροφορίες. Η ταυτόχρονη χρήση εκσυγχρονισμένων πυραυλικών συστημάτων αυξημένης ισχύος, η αδιάκοπη πίεση σε όλα τα μέτωπα και η εξουδετέρωση των δυτικών ενισχύσεων συνθέτουν ένα σκηνικό ολοκληρωτικής συντριβής, φέρνοντας την Ουκρανία αντιμέτωπη με την πιο σκοτεινή στιγμή της ιστορίας της. BN

Θα αρθεί ο αποκλεισμός στο Oρμούζ μετά το deal Ιράν με Ομάν! Η κατάρρευση της αμερικανικής ηγεμονίας στον Περσικό Κόλπο Τελικά όλος αυτός ο πόλεμος αποδείχθηκε σκέτη καταστροφή για τους Αμερικανούς. Δεν πέτυχαν τίποτα στον Περσικό Κόλπο. Έχασαν σχεδόν όλες τους τις στρατιωτικές βάσεις. Και το κυριότερο: δεν ελέγχουν πια το Στενό του Ορμούζ. Αυτή η διαπίστωση δεν βγαίνει από ιρανική προπαγάνδα. Βγαίνει από την ίδια την πραγματικότητα, που πια αναγνωρίζουν –έστω και με αμηχανία– ακόμα και τα δυτικά μέσα ενημέρωσης. Το Σώμα των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης το είπε καθαρά: Ο Τράμπ και ο αμερικανικός στρατός ηττήθηκαν στον Περσικό Κόλπο. Η ήττα δεν είναι μόνο στρατιωτική. Είναι στρατηγική, συμβολική και ψυχολογική. Η Ουάσιγκτον μπήκε στη σύγκρουση με την αλαζονική βεβαιότητα ότι θα επιβάλει τη θέλησή της σε μια χώρα που θεωρούσε απομονωμένη και εξαντλημένη. Αντί γι’ αυτό, βρέθηκε μπροστά στην κατάρρευση των δικών της σχεδίων. Οι βάσεις που για δεκαετίες θεωρούνταν απόρθητα προπύργια της αμερικανικής παρουσίας αποδείχθηκαν ευάλωτες. Ο έλεγχος της κρίσιμης θαλάσσιας αρτηρίας του Ορμούζ τους ξέφυγε. Και το χειρότερο για την αμερικανική αυτοκρατορία; Η ήττα αυτή αναγνωρίζεται πια δημόσια από εκείνους που μέχρι πριν λίγο την έκρυβαν ή την ονόμαζαν «αναδιάταξη». Σήμερα η περιοχή και ο κόσμος γίνονται μάρτυρες μιας από τις πιο περίπλοκες και αποφασιστικές αναμετρήσεις της σύγχρονης ιστορίας. Στον δεύτερο και τρίτο πόλεμο κατά του Ισλαμικού Ιράν, οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ –παρά όλες τις προσπάθειές τους, τις στρατιωτικές τους ενέργειες και τις επιχειρήσεις των μέσων ενημέρωσης– όχι μόνο δεν κατάφεραν να πετύχουν τους στόχους που είχε σκιαγραφήσει ο παραληρηματικός Αμερικανός πρόεδρος, αλλά ανέδειξαν νέες διαστάσεις στρατηγικού αδιεξόδου, διάσπαση στις τάξεις των δυτικών συμμάχων και τη φανερή παρακμή της ηγεμονίας τους. Τα παγκόσμια μέσα ενημέρωσης, ενώ αναγνωρίζουν την αποτυχία της Ουάσιγκτον να νικήσει το Ιράν, μιλούν πια ανοιχτά για «ήττα» και για «παγίδα» στην οποία έπεσε ο Τράμπ. Τα μνημόνια κατανόησης που προέκυψαν δεν ήταν τίποτα περισσότερο από «έγγραφο παράδοσης της Αμερικής». Το Στενό του Ορμούζ και η αναγκαστική υποχώρηση Μέσα σε αυτή την εικόνα της αμερικανικής αποτυχίας εμφανίζεται μια νέα, κρίσιμη εξέλιξη. Αν το Ιράν και το Ομάν καταλήξουν σε συμφωνία, ο ναυτικός αποκλεισμός του Στενού του Ορμούζ θα αρθεί από τις αμερικανικές δυνάμεις. Το Ομάν συμφώνησε ήδη στο πλαίσιο μιας προσωρινής συμφωνίας με το Ιράν για το άνοιγμα του Στενού. Σύμφωνα με το Ρόιτερς, αν οι δύο χώρες καταλήξουν σε τελική συμφωνία, ο αποκλεισμός θα αρθεί. Αμερικανός αξιωματούχος ισχυρίστηκε σε συνέντευξή του ότι έχει σημειωθεί πρόοδος στις συνομιλίες μεταξύ Ομάν και Ιράν και ότι αναμένεται σύντομα να επιτευχθεί συμφωνία. Σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα άρουν τον αποκλεισμό των ιρανικών λιμανιών μόλις ανακοινωθεί συμφωνία για την απρόσκοπτη επανέναρξη της εμπορικής ναυτιλίας. Ο Υπουργός Οικονομικών των Ηνωμένων Πολιτειών δήλωσε ότι σύντομα θα δούμε συμφωνία με το Ιράν – ίσως ακόμα και σήμερα ή αύριο. Μίλησε για εκεχειρία τριάντα έως εξήντα ημερών, κατά τη διάρκεια της οποίας θα ανοίξει το Στενό του Ορμούζ και οι τιμές της ενέργειας θα πρέπει να μειωθούν. Στην ίδια συνέντευξη αναγνώρισε –με τρόπο που προδίδει την πίεση υπό την οποία βρίσκεται η αμερικανική πλευρά– τα εγκλήματα των Ηνωμένων Πολιτειών κατά των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και παραδέχθηκε ότι ο πληθωρισμός των τιμών των τροφίμων στο Ιράν οφείλεται στις αμερικανικές ενέργειες. Η πραγματικότητα, ωστόσο, παραμένει πολύ πιο σύνθετη από τις δηλώσεις των αξιωματούχων. Το δίκτυο CNN αναφερόμενο στις διαπραγματεύσεις μεταξύ Ιράν και Ομάν, υπενθυμίζει ότι μια συμφωνία μεταξύ των δύο παράκτιων χωρών από μόνη της δεν σημαίνει την επαναλειτουργία αυτής της στρατηγικής πλωτής οδού. Το Ιράν επιμένει ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες οφείλουν να αποκαταστήσουν πολλά λάθη που έχουν διαπράξει. Παράλληλα, το πρακτορείο Bloomberg αποκαλύπτει ότι τα πετρελαιοφόρα κρύβουν τους προορισμούς τους στην Ερυθρά Θάλασσα, δηλώνοντας ως προορισμούς τη Διώρυγα του Σουέζ και την Αίγυπτο αντί των λιμανιών της Σαουδικής Αραβίας. Η ναυτιλία έχει ήδη αρχίσει να προσαρμόζεται σε ένα τοπίο όπου ο αμερικανικός έλεγχος δεν θεωρείται πια δεδομένος. Την ίδια στιγμή η Ουάσιγκτον προσπαθεί να διατηρήσει κάποια επίφαση πίεσης. Το Υπουργείο Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών ανακοίνωσε νέο γύρο κυρώσεων που στοχεύουν δίκτυα ανταλλαγής συναλλάγματος και κανάλια μεταφοράς χρημάτων συνδεδεμένα με το Ιράν. Τα μέτρα, κατά την αμερικανική εκδοχή, αποσκοπούν να απομονώσουν και να διαλύσουν ένα δίκτυο εταιρειών που βοήθησαν την Τεχεράνη να μεταφέρει εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια και να παρακάμψει τις υφιστάμενες κυρώσεις. Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι οποιοδήποτε άτομο, οντότητα ή χώρα βοηθήσει το Ιράν να παρακάμψει τις κυρώσεις θα αντιμετωπίσει πολύ σοβαρές συνέπειες. Η απειλή αυτή ηχεί πια σαν φωνή από το παρελθόν. Όταν έχεις χάσει τον έλεγχο του Ορμούζ και έχεις απολέσει σχεδόν όλες τις βάσεις σου, οι νέες κυρώσεις μοιάζουν περισσότερο με προσπάθεια να διατηρηθεί κάποια αξιοπρέπεια παρά με πραγματική στρατηγική κίνηση. Η Συμφωνία της Μέκκας και ο μετα-αμερικανικός χώρος Ενώ η αμερικανική παρουσία καταρρέει, μια νέα στρατιωτική πραγματικότητα αναδύεται. Η Συμφωνία της Μέκκας –η στρατιωτική συμμαχία της Σαουδικής Αραβίας με την Τουρκία και το Πακιστάν– αποτελεί ένα βήμα ασφαλείας μετά την κατάρρευση των Αμερικανών στον Περσικό Κόλπο. Ουσιαστικά, Τουρκία, Σαουδική Αραβία και Πακιστάν θα υποκαταστήσουν τους Αμερικανούς στην περιοχή. Η εξέλιξη αυτή δεν είναι ιδανική για το Ιράν. Δεν είναι όμως και αρνητική. Είναι μια νέα ισορροπία που επιβάλλεται από την ίδια την πραγματικότητα. Η Συμφωνία της Μέκκας υπογράφηκε από ανώτερους αξιωματούχους των τριών χωρών. Η υπογραφή της σημαίνει ότι Σαουδική Αραβία, Τουρκία και Πακιστάν συνάπτουν νέα στρατιωτική συμμαχία στην οποία επίθεση κατά της μιας ισοδυναμεί με επίθεση κατά των δύο άλλων. Πρόκειται για ένα τριμερές σχήμα που θυμίζει ΝΑΤΟ σε τοπική κλίμακα και μπορεί να οδηγήσει τη στρατιωτική κατάσταση της περιοχής σε νέο στάδιο. Οι στρατιωτικές δυνατότητες των τριών χωρών είναι ιδιαίτερα συμπληρωματικές. Η Τουρκία, ως μέλος του ΝΑΤΟ, διαθέτει μεγάλη και σύγχρονη στρατιωτική μηχανή και συνδέεται με τις νεότερες στρατιωτικές δυνάμεις του κόσμου. Η Σαουδική Αραβία διαθέτει οικονομική ισχύ, ενέργεια και προνομιακή γεωπολιτική θέση. Το Πακιστάν είναι πυρηνική δύναμη με εξαιρετικά μεγάλο και ισχυρό στρατό. Μαζί μπορούν να συγκροτήσουν μια σημαντική στρατιωτική και στρατηγική δύναμη. Υπάρχουν, βέβαια και διαφορετικές ερμηνείες για τη Συμφωνία της Μέκκας. Κάποιοι πιστεύουν ότι αυτή η συμμαχία, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια του πολέμου μεταξύ Ιράν και Ηνωμένων Πολιτειών, θα καταλήξει εις βάρος του Ιράν. Άλλοι θεωρούν ότι αποτελεί συνέπεια του πολέμου και αντίδραση στη νέα γεωπολιτική κατάσταση που προέκυψε από την αμερικανική ήττα. Η αλήθεια βρίσκεται πιθανότατα στο μεταξύ των δύο άκρων. Η συμμαχία δεν δημιουργήθηκε για να στραφεί αμέσως κατά του Ιράν. Δημιουργήθηκε γιατί ο αμερικανικός πυλώνας κατέρρευσε και κάποιος έπρεπε να καλύψει το κενό. Εύθραυστο γεωπολιτικό τοπίο και πιθανοί κίνδυνοι Το γεωπολιτικό τοπίο παραμένει εξαιρετικά εύθραυστο. Ο πόλεμος Ιράν-Ηνωμένων Πολιτειών μπορεί να μπει σε πολύ πιο περίπλοκα στάδια. Ακόμα και η Σαουδική Αραβία μπορεί να εμπλακεί. Από την άλλη πλευρά, η Υεμένη έχει μπει σε ολοκληρωτική σύγκρουση με τους Σαουδάραβες. Και επειδή το Ιράν είναι σοβαρός υποστηρικτής της Υεμένης, υπάρχει ο κίνδυνος να παρασυρθεί σε πόλεμο μεταξύ Υεμένης και Σαουδικής Αραβίας. Αν συμβεί αυτό, τότε η Τουρκία και το Πακιστάν –βάσει της Συμφωνίας της Μέκκας– θα μπορούσαν να εμπλακούν σε σύγκρουση με το Ιράν. Μια τέτοια εξέλιξη δεν θα ήταν καθόλου θετική για την Τεχεράνη, ιδιαίτερα επειδή τόσο η Τουρκία όσο και το Πακιστάν ήταν ανάμεσα στους υποστηρικτές του Ιράν καθ’ όλη τη διάρκεια της κρίσης και έπαιξαν θετικό ρόλο στις διαπραγματεύσεις και τη διαδικασία κατάπαυσης του πυρός με τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ. Από στρατηγική άποψη, η Συμφωνία της Μέκκας θα μπορούσε να σημαίνει και οικονομικό αποκλεισμό του Ιράν. Το Πακιστάν από ανατολάς, η Τουρκία από δυσμάς και η Σαουδική Αραβία από νότο θα μπορούσαν θεωρητικά να μπλοκάρουν τις εμπορικές και διαμετακομιστικές οδούς του Ιράν και να ασκήσουν οικονομική πίεση. Η πίεση αυτή θα μπορούσε να αποκτήσει και ασφαλείας ή στρατιωτικές πτυχές και να οδηγήσει σε ένα είδος αποκλεισμού. Ωστόσο, μια τέτοια προοπτική παραμένει υποθετική και αντιβαίνει στην μέχρι τώρα συμπεριφορά των τριών χωρών. Η πραγματική στάση των τριών χωρών απέναντι στο Ιράν Υπάρχει μια άλλη ανάγνωση, πολύ πιο κοντά στα γεγονότα. Η Συμφωνία της Μέκκας και η τουρκο-σαουδαραβική-πακιστανική στρατιωτική συμμαχία δεν έχουν αναγκαστικά σχέση με το Ιράν. Αυτό προκύπτει από την ίδια τη συμπεριφορά των τριών χωρών καθ’ όλη τη διάρκεια των τελευταίων μηνών. Η Σαουδική Αραβία απέτρεψε ή ανέβαλε επανειλημμένα την επίθεση των Ηνωμένων Πολιτειών κατά του Ιράν. Γενικά, σε αντίθεση με τα Εμιράτα, δεν επεδίωξε τον πόλεμο. Η Τουρκία αποκάλυψε στις ιρανικές στρατιωτικές και πολιτικές αρχές το σχέδιο των Ηνωμένων Πολιτειών να επιτεθούν κατά των Κούρδων ανταρτών εντός των ιρανικών συνόρων και έτσι το απέτρεψε. Το Πακιστάν υπήρξε ο κύριος μεσολαβητής μεταξύ Ιράν και Ηνωμένων Πολιτειών στις ειρηνευτικές συνομιλίες και κατέβαλε μεγάλες προσπάθειες για την επίτευξη εκεχειρίας μεταξύ των δύο πλευρών. Η συμπεριφορά αυτή δεν είναι τυχαία. Δείχνει ότι και οι τρεις χώρες αντιλαμβάνονται ότι μια ολοκληρωτική κατάρρευση του Ιράν ή μια παρατεταμένη αμερικανική κυριαρχία στην περιοχή δεν εξυπηρετεί τα μακροπρόθεσμα συμφέροντά τους. Η Συμφωνία της Μέκκας αποτελεί, λοιπόν, περισσότερο προσπάθεια διαμόρφωσης ενός μετα-αμερικανικού περιφερειακού συστήματος ασφαλείας παρά εργαλείο εναντίον του Ιράν. Σε αυτό το νέο σύστημα το Ιράν δεν είναι ο κύριος εχθρός. Είναι ένας παράγοντας που πρέπει να συνυπολογιστεί. Ο γνωστικός πόλεμος και η διπλή τζιχάντ Παράλληλα με τη στρατιωτική και γεωπολιτική αναμέτρηση εξελίσσεται και μια άλλη, εξίσου κρίσιμη σύγκρουση: ο πόλεμος των αφηγήσεων. Ο Πρόεδρος της Ισλαμικής Συμβουλευτικής Συνέλευσης, Μοχάμαντ Μπακέρ Καλεμπάφ, το διατύπωσε με ακρίβεια την Ημέρα των Δημοσιογράφων. Η αναμέτρηση με τους εχθρούς της χώρας έχει μεταφερθεί πια από τα παραδοσιακά μέτωπα της στεριάς, της θάλασσας και του αέρα στο πεδίο της αφήγησης και της κοινής γνώμης. Ο Σιωνισμός και οι δυνάμεις της παγκόσμιας αλαζονείας δεν περιορίζονται στους στρατιωτικούς βομβαρδισμούς πόλεων. Έχουν εξαπολύσει έναν ολοκληρωτικό «γνωστικό πόλεμο». Χρησιμοποιώντας ως όπλα τις ψευδείς ειδήσεις, τις φήμες, τις εικόνες και τη συστηματική διαστρέβλωση, οι αντίπαλοι του Ιράν προσπαθούν να πλήξουν την ψυχολογική ασφάλεια του πληθυσμού, την εθνική ταυτότητα και την εμπιστοσύνη των πολιτών. Απέναντι σε αυτή την επίθεση οι δημοσιογράφοι γίνονται πραγματικοί πολεμιστές της πρώτης γραμμής. Η αποστολή τους είναι η διεξαγωγή της «Τζιχάντ της Εξήγησης», όπου η πέννα λειτουργεί ως προέκταση του σπαθιού της δικαιοσύνης και τα μέσα ενημέρωσης μετατρέπονται σε αμυντικό οχυρό. Πολεμούμε σε δύο μέτωπα, τονίζει ο Καλεμπάφ, αλλά θα γκρεμίσουμε κάθε αφήγημα με διπλή τζιχάντ: την ένοπλη και την της «εξήγησης». Σε αυτή τη σύγκρουση η ουδετερότητα ισοδυναμεί με συνέργεια στην καταπίεση και η σιωπή αποτελεί παραχώρηση εδάφους στον εισβολέα. Μια ειλικρινής είδηση ή μια αληθινή φωτογραφία μπορεί να χτυπήσει την εχθρική μηχανή του ψεύδους στην καρδιά της, έχοντας συχνά μεγαλύτερο αντίκτυπο ακόμα και από μια επιτυχή στρατιωτική επιχείρηση. Η νέα ισορροπία και το τέλος μιας εποχής Όλα τα παραπάνω συνθέτουν μια εικόνα που ξεπερνά κατά πολύ την απλή στρατιωτική ήττα των Ηνωμένων Πολιτειών στον Περσικό Κόλπο. Πρόκειται για το τέλος μιας εποχής. Η αμερικανική ηγεμονία στην περιοχή κατέρρευσε όχι μόνο γιατί απέτυχε στρατιωτικά, αλλά γιατί απέτυχε να επιβάλει τη δική της αφήγηση. Ο Τράμπ μπήκε στη σύγκρουση ως ο άνθρωπος που θα επανέφερε την αμερικανική ισχύ με τη βία και τις κυρώσεις. Βγήκε ως ο πρόεδρος που αναγκάστηκε να διαπραγματευτεί κάτω από συνθήκες ήττας και να αναγνωρίσει –έστω και έμμεσα– τα εγκλήματα της δικής του χώρας. Η Συμφωνία της Μέκκας αποτελεί το πρώτο συγκεκριμένο βήμα στον μετα-αμερικανικό χώρο. Δεν είναι ακόμα σαφές ποιον ακριβώς ρόλο θα παίξει το Ιράν σε αυτό το νέο σχήμα. Είναι όμως σαφές ότι δεν είναι πια ο απομονωμένος παρίας που η Ουάσιγκτον ήθελε να παρουσιάσει. Είναι μια δύναμη που επέζησε, που επέβαλε την παρουσία της και που υποχρέωσε τους άλλους παίκτες να αναθεωρήσουν τους υπολογισμούς τους. Το Στενό του Ορμούζ παραμένει το σύμβολο αυτής της ανατροπής. Όποιος ελέγχει το Στενό ελέγχει τη ροή της ενέργειας προς τον κόσμο. Οι Αμερικανοί το έχασαν. Τώρα το Ιράν και το Ομάν διαπραγματεύονται τους όρους της επαναλειτουργίας του. Και η αμερικανική πλευρά περιμένει να αρθεί ο αποκλεισμός που η ίδια επέβαλε, γιατί δεν μπορεί πια να τον διατηρήσει. Αυτή είναι η πραγματικότητα του Αυγούστου του 2026. Μια πραγματικότητα που τα δυτικά μέσα ενημέρωσης αναγκάζονται πια να καταγράψουν, έστω και με αμηχανία. Μια πραγματικότητα που οι Φρουροί της Επανάστασης διακηρύσσουν με σαφήνεια. Και μια πραγματικότητα που η Συμφωνία της Μέκκας προσπαθεί να διαχειριστεί, δημιουργώντας ένα νέο περιφερειακό σύστημα ασφαλείας στον χώρο που άφησε ορφανό η κατάρρευση της αμερικανικής ηγεμονίας. Το μέλλον παραμένει αβέβαιο και γεμάτο κινδύνους. Ο γνωστικός πόλεμος συνεχίζεται. Οι κυρώσεις επιβάλλονται ακόμα. Οι παλιοί λογαριασμοί δεν έχουν εξαφανιστεί. Αλλά κάτι ουσιώδες έχει αλλάξει. Η εποχή κατά την οποία οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούσαν να επιβάλουν τη θέλησή τους στον Περσικό Κόλπο με την απλή απειλή ή την επίδειξη ισχύος έχει τελειώσει. Και αυτό το τέλος δεν είναι προσωρινό. Είναι στρατηγικό.

Ο Σταύρος Λυγερός για τις εξελίξεις με το project της ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας-Κύπρου Το κόλπο παραπλάνησης με το καλώδιο διασύνδεσης με την Κύπρο Δείτε το βίντεο:

Ρήγμα στη Mοσσαντ μετά το φιάσκο του Ιράν! Ξηλώνονται οι αρχιτέκτονες της επιχείρησης! Η πιο φιλόδοξη μυστική επιχείρηση του Ισραήλ κατά του Ιράν φαίνεται να μετατρέπεται σε στρατηγικό φιάσκο για τη Μοσάντ. Ένα σχέδιο που στόχευε όχι απλώς στην αποδυνάμωση της Τεχεράνης, αλλά στην κατάρρευση της Ισλαμικής Δημοκρατίας και την εγκατάσταση νέας πολιτικής ηγεσίας στο Ιράν, φέρεται να οδηγήθηκε σε αδιέξοδο, προκαλώντας ισχυρούς κλυδωνισμούς στην κορυφή της ισραηλινής υπηρεσίας πληροφοριών. Σύμφωνα με το ισραηλινό Κανάλι 12, ο νέος επικεφαλής της Μοσάντ, Ρόμαν Γκόφμαν, προχώρησε στην απομάκρυνση δύο κορυφαίων στελεχών που είχαν κεντρικό ρόλο στον σχεδιασμό της επιχείρησης: του επικεφαλής της Διεύθυνσης Πληροφοριών και του επικεφαλής του τμήματος Ιράν της υπηρεσίας. Στο επίκεντρο βρίσκεται ένα απόρρητο επιχειρησιακό σχέδιο που προέβλεπε την αξιοποίηση εθνοτικών μειονοτήτων στο Ιράν, την πρόκληση ένοπλης εξέγερσης στο ιρανικό Κουρδιστάν, τη δημιουργία εσωτερικού μετώπου αποσταθεροποίησης και τελικά την πρόκληση μιας πανεθνικής εξέγερσης με στόχο την ανατροπή του καθεστώτος της Τεχεράνης. Η επιχείρηση, η οποία σύμφωνα με τις αναφορές στηριζόταν σε μια αλυσίδα στρατιωτικών πληγμάτων, μυστικών επαφών και πολιτικών χειρισμών, εξελίχθηκε σε ένα από τα μεγαλύτερα στοιχήματα του ισραηλινού μηχανισμού ασφαλείας. Όμως η πραγματικότητα αποδείχθηκε πολύ πιο σύνθετη: Οι εσωτερικές ισορροπίες στο Ιράν, οι αντιδράσεις περιφερειακών δυνάμεων και οι αμφιβολίες για τη δυνατότητα ελεγχόμενης αλλαγής καθεστώτος ανέκοψαν τον σχεδιασμό. Η απομάκρυνση των δύο αξιωματούχων μπορεί επισήμως να παρουσιάζεται ως μέρος μιας ευρύτερης αναδιοργάνωσης της Μοσάντ, ωστόσο η χρονική συγκυρία αποκαλύπτει βαθύτερες διαφωνίες στο εσωτερικό της υπηρεσίας για τη στρατηγική απέναντι στην Τεχεράνη. Το σχέδιο για την ανατροπή της Τεχεράνης Η φερόμενη επιχείρηση στηριζόταν σε μια αλληλουχία στρατιωτικών, μυστικών και πολιτικών ενεργειών. Το Ισραήλ θα πραγματοποιούσε στοχευμένα πλήγματα εναντίον θέσεων των Φρουρών της Επανάστασης (IRGC) στο ιρανικό Κουρδιστάν, κοντά στα σύνορα με το Ιράκ. Στόχος των επιθέσεων θα ήταν η εξουδετέρωση των τοπικών δυνάμεων ασφαλείας και η δημιουργία ασφαλούς διαδρόμου για την είσοδο ένοπλων κουρδικών οργανώσεων στο ιρανικό έδαφος. Οι σχεδιαστές της Μοσάντ πίστευαν ότι οι αρχικές δυνάμεις θα ενισχύονταν από χιλιάδες νεαρούς Κούρδους και θα μπορούσαν να καταλάβουν σημαντικές πόλεις στο βορειοδυτικό Ιράν. Η ένοπλη εξέγερση θα λειτουργούσε, σύμφωνα με αυτή τη λογική, ως καταλύτης για γενικευμένες διαδηλώσεις σε ολόκληρη τη χώρα. Η τελική επιδίωξη ήταν να δημιουργηθεί ένα κίνημα εκατομμυρίων πολιτών, το οποίο θα ασκούσε τέτοια πίεση ώστε να προκαλέσει την κατάρρευση της Ισλαμικής Δημοκρατίας και να ανοίξει τον δρόμο για την εγκατάσταση μιας νέας πολιτικής ηγεσίας. Το σχέδιο ήταν εντυπωσιακό σε έκταση, αλλά στηριζόταν σε εξαιρετικά αισιόδοξες υποθέσεις: Ότι οι κουρδικές οργανώσεις θα συνεργάζονταν, ότι ο ιρανικός πληθυσμός θα εξεγειρόταν μαζικά και ότι ο κρατικός μηχανισμός θα διαλυόταν γρήγορα κάτω από την πίεση των στρατιωτικών πληγμάτων. Το αμφιλεγόμενο στοίχημα με τον Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ Η πιο παράδοξη πτυχή της επιχείρησης ήταν η φερόμενη επιλογή του πρώην προέδρου Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ ως πιθανού διαδόχου της σημερινής ιρανικής ηγεσίας. Ο Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ υπήρξε επί χρόνια ένας από τους πλέον σκληρούς αντιπάλους του Ισραήλ. Κατά τη διάρκεια της προεδρίας του είχε αμφισβητήσει το Ολοκαύτωμα, είχε χρησιμοποιήσει ακραία αντιισραηλινή ρητορική και είχε υποστηρίξει την επιτάχυνση του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν. Ωστόσο, τα επόμενα χρόνια απομακρύνθηκε από τον βασικό πυρήνα του καθεστώτος, συγκρούστηκε με ανώτερους αξιωματούχους και παρουσίασε τον εαυτό του ως επικριτή της διαφθοράς και υπερασπιστή των απλών Ιρανών. Οι New York Times και η Χάαρετζ ανέφεραν ότι η Μοσάντ είχε ξεκινήσει από το 2022 μια πολυετή προσπάθεια προσέγγισης και στρατολόγησής του. Στο πλαίσιο αυτής της επιχείρησης φέρεται να πραγματοποιήθηκαν μυστικές συναντήσεις στην Ουγγαρία, μεταξύ των οποίων και επαφή με τον τότε διευθυντή της Μοσάντ, Νταβίντ Μπαρνέα. Το γραφείο του πρώην προέδρου έχει αρνηθεί ή δεν έχει επιβεβαιώσει τις σχετικές καταγγελίες. Η επιλογή του Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ αποκαλύπτει το μέγεθος του πολιτικού ρίσκου. Η Μοσάντ φέρεται να πόνταρε σε έναν πρώην σκληροπυρηνικό, θεωρώντας ότι η προσωπική του σύγκρουση με το καθεστώς και η αναγνωρισιμότητά του θα μπορούσαν να τον μετατρέψουν σε μεταβατικό ηγέτη. Το σχέδιο, όμως, αντιμετώπισε έντονες αντιδράσεις ακόμη και μέσα στο ισραηλινό σύστημα ασφαλείας. Στελέχη των στρατιωτικών πληροφοριών θεωρούσαν εξαιρετικά απίθανο να οδηγήσει ο πόλεμος σε ελεγχόμενη αλλαγή καθεστώτος και προειδοποιούσαν ότι η κατάρρευση της υπάρχουσας ηγεσίας θα μπορούσε να προκαλέσει μεγαλύτερο χάος ή την εμφάνιση μιας ακόμη πιο σκληρής στρατιωτικής κυβέρνησης. Γιατί κατέρρευσε η επιχείρηση Στις πρώτες φάσεις της σύγκρουσης, οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ πραγματοποίησαν εκτεταμένα πλήγματα εναντίον της ιρανικής στρατιωτικής και πολιτικής δομής. Στο στόχαστρο βρέθηκαν υψηλόβαθμα στελέχη, βάσεις, πυραυλικά συστήματα, αστυνομικές εγκαταστάσεις και θέσεις των Μπασίτζ και του IRGC. Οι επιθέσεις στο βορειοδυτικό Ιράν φέρεται να συνδέονταν με την προσπάθεια δημιουργίας ευνοϊκών συνθηκών για την προέλαση των κουρδικών δυνάμεων. Η επιχείρηση δεν προχώρησε, όμως, όπως είχε σχεδιαστεί. Οι διαρροές προς τα μέσα ενημέρωσης αποκάλυψαν κρίσιμες πτυχές του σχεδίου, ενώ η Τουρκία άσκησε έντονες πιέσεις στην Ουάσιγκτον, φοβούμενη ότι μια ενισχυμένη κουρδική εξέγερση θα μπορούσε να πυροδοτήσει αποσχιστικές τάσεις σε ολόκληρη την περιοχή. Οι ίδιες οι κουρδικές οργανώσεις εμφανίστηκαν διστακτικές. Παρά τις συνομιλίες τους με τις Ηνωμένες Πολιτείες, δεν διέθεταν ενιαία διοίκηση, κοινή στρατηγική ή επαρκείς εγγυήσεις ότι θα υποστηρίζονταν μέχρι το τέλος. Αμερικανοί αξιωματούχοι δεν είχαν καταλήξει σε οριστική απόφαση για την παροχή όπλων και άμεσης επιχειρησιακής υποστήριξης. Τελικά, η κυβέρνηση του Ντόναλντ Τραμπ φέρεται να εγκατέλειψε την κουρδική επιχείρηση, κρίνοντας ότι οι ισραηλινές προβλέψεις για άμεση ανατροπή του καθεστώτος ήταν μη ρεαλιστικές. Ο Ρόμαν Γκόφμαν αλλάζει τη Μοσάντ Η απομάκρυνση των δύο αξιωματούχων δεν αποτελεί μεμονωμένο περιστατικό. Από την ανάληψη των καθηκόντων του στις 2 Ιουνίου 2026, ο Ρόμαν Γκόφμαν έχει προχωρήσει σε σημαντικές αλλαγές στην ανώτατη διοίκηση της Μοσάντ. Λίγες ημέρες μετά την ορκωμοσία του απομάκρυνε τον αναπληρωτή διευθυντή της υπηρεσίας, γνωστό δημοσίως μόνο ως «Άλεφ». Το συγκεκριμένο στέλεχος είχε υπηρετήσει για 22 χρόνια, είχε διοικήσει διαφορετικές διευθύνσεις και είχε τιμηθεί επανειλημμένα για τη δράση του. Ο Ρόμαν Γκόφμαν είναι ο πρώτος επικεφαλής της Μοσάντ εδώ και περίπου 15 χρόνια που προέρχεται εκτός της ίδιας της υπηρεσίας. Προηγουμένως ήταν στρατιωτικός γραμματέας του Μπενιαμίν Νετανιάχου και η επιλογή του είχε προκαλέσει νομικές προσφυγές, αλλά και αντιδράσεις από στελέχη του μηχανισμού πληροφοριών. Οι αλλαγές δείχνουν ότι επιχειρεί να δημιουργήσει μια νέα ηγετική ομάδα, απόλυτα ευθυγραμμισμένη με τη δική του στρατηγική. Παράλληλα, υποδηλώνουν ότι στο εσωτερικό της Μοσάντ διεξάγεται μια σκληρή αντιπαράθεση σχετικά με το ποια μέθοδος πρέπει να ακολουθηθεί απέναντι στο Ιράν. Ο ίδιος δεν εγκαταλείπει τον στόχο αποδυνάμωσης ή ανατροπής της ιρανικής ηγεσίας. Κατά την ανάληψη των καθηκόντων του, τόσο ο Ρόμαν Γκόφμαν όσο και ο Μπενιαμίν Νετανιάχου παρουσίασαν το Ιράν ως την κεντρική αποστολή της υπηρεσίας. Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός δήλωσε ότι η Μοσάντ πρέπει να συμβάλει ώστε το ιρανικό καθεστώς να πάψει να αποτελεί απειλή. Ένα φιάσκο με βαρύ πολιτικό κόστος Η αποτυχία του σχεδίου αποτελεί σοβαρό πλήγμα για το Ισραήλ και τις Ηνωμένες Πολιτείες, όχι επειδή δεν κατάφεραν να προκαλέσουν ζημιές στις ιρανικές στρατιωτικές δυνατότητες, αλλά επειδή απέτυχαν στον πιο φιλόδοξο πολιτικό τους στόχο: Την ελεγχόμενη αλλαγή καθεστώτος. Η περίπτωση αποδεικνύει για ακόμη μία φορά ότι η στρατιωτική υπεροχή δεν μεταφράζεται αυτομάτως σε πολιτικό έλεγχο. Η εξουδετέρωση διοικητών, η καταστροφή εγκαταστάσεων και η υποστήριξη ένοπλων μειονοτήτων μπορεί να αποδυναμώσουν ένα κράτος, αλλά δεν εγγυώνται ότι το σύστημα θα καταρρεύσει ή ότι η διάδοχη κατάσταση θα εξυπηρετεί εκείνους που προκάλεσαν την κρίση. Οι σχεδιαστές της επιχείρησης φέρεται να πίστεψαν ότι μπορούσαν να συντονίσουν μια κουρδική προέλαση, μια πανεθνική εξέγερση και την ανάδειξη ενός προκαθορισμένου ηγέτη. Στην πράξη, υποτίμησαν τις περιφερειακές αντιδράσεις, τις εσωτερικές διαιρέσεις των κουρδικών οργανώσεων και την ανθεκτικότητα του ιρανικού κρατικού μηχανισμού. Η αναδιοργάνωση της Μοσάντ αποτελεί έμμεση παραδοχή ότι κάτι πήγε βαθιά στραβά. Παρά τις διαβεβαιώσεις περί «αμοιβαίας συμφωνίας», η απομάκρυνση των επικεφαλής δύο κρίσιμων διευθύνσεων μετά την αποτυχία μιας τόσο μεγάλης επιχείρησης δύσκολα μπορεί να θεωρηθεί μια απλή διοικητική μεταβολή. Ο Ρόμαν Γκόφμαν δεν βάζει τέλος στον μυστικό πόλεμο κατά της Τεχεράνης. Αντίθετα, επιχειρεί να τον επανασχεδιάσει, απομακρύνοντας εκείνους που ταυτίστηκαν με το προηγούμενο σχέδιο. Το μεγάλο ερώτημα είναι αν η νέα στρατηγική θα είναι περισσότερο ρεαλιστική ή ακόμη πιο επιθετική. Το μόνο βέβαιο είναι ότι η αποτυχία δεν οδήγησε σε εγκατάλειψη του στόχου. Οδήγησε σε αλλαγή προσώπων — και σε μια νέα, πιθανώς πιο επικίνδυνη φάση του αόρατου πολέμου ανάμεσα στο Ισραήλ και το Ιράν.