H Αμερική "κλείνει" την Ουκρανία, ανοίγει την Κίνα και αφήνει την Ευρώπη στον ...καθρέφτη της! Το μανιφέστο που δεν "έπρεπε" να διαβάσουμε και που ίσως να αλλάζει τα πάντα! Η Ευρώπη τελείωσε όπως την ξέραμε! Η διχοτομημένη Δύση σηκώνει ...λευκή σημαία χωρίς να το ομολογεί και ο κόσμος που μπαίνει σε άλλη πίστα! Για δεκαετίες, ο κόσμος ζούσε με μια τεχνητή βεβαιότητα: ότι η Ιστορία τελείωσε το 1991 , μαζί με τη Σοβιετική Ένωση! Ότι η Δύση νίκησε οριστικά . Ότι ο πλανήτης θα κινούνταν πια αιώνια σε ένα γραμμικό μονοπάτι «προόδου», οικονομικής απελευθέρωσης, παγκοσμιοποίησης, δημοκρατίας τύπου εγχειριδίου. Αυτό ήταν το συμπέρασμα που ανήγαγε σε ...μανιφέστο ο αποδομημένος πλέον Φράνσις Φουκουγιάμα, που τόλμησε να βάλει την Ιστορία μέσα σε μια σκοτεινή ντουλάπα όπου θα υπήρχε απ' έξω η πινακίδα που θα έλεγε "Το Τέλος της Ιστορίας" Μόνο που ήταν το μεγαλύτερο παραμύθι του ύστερου 20ού αιώνα. Η αμερικανική ισχύς, η ευρωπαϊκή άνεση, το ΝΑΤΟ, τα χρηματιστήρια, οι Βρυξέλλες, τα think tanks, η τεχνολογία, όλα έπλεξαν γύρω από την ανθρωπότητα έναν αόρατο ιστό βεβαιοτήτων ότι οι πόλεμοι θα είναι τοπικοί, η οικονομία θα αυτορρυθμίζεται (sic), ότι οι λαοί θα ξεχνούν σιγά-σιγά τις ταυτότητές τους (οι νεοταξίτικες φαντασιώσεις), ότι η χριστιανική πίστη θα γίνει...γραφικότητα και - το πιο υβριστικό ουσιαστικά - ότι η Ιστορία θα μεταβληθεί σε...μουσείο! Ο Φουκουγιάμα όμως, αν και δηλώνει ιστορικός, μάλλον δεν κατάλαβε ποτέ ότι η Ιστορία δεν μπαίνει σε μουσεία. Η Ιστορία επιστρέφει. Και μάλιστα...δριμύτερη, ειδικά σε όλους όσους είτε την παραχαράσσουν είτε την...παραγκωνίζουν. Ο πόλεμος στην Ουκρανία, δεν ήταν απλώς μια σύγκρουση. Ήταν η διάψευση όλων των δυτικών βεβαιοτήτων ταυτόχρονα. Διέψευσε την παντοδυναμία των δυτικών οικονομικών κυρώσεων. Διέψευσε την ιδέα ότι η Ρωσία είναι γίγαντας με πήλινα πόδια (δεν αντέχω, θα γελάσω!). Διέψευσε την εικόνα μιας Ευρώπης ικανής να σταθεί ενεργειακά , στρατιωτικά και πολιτικά μόνη της. Διέψευσε, τέλος, τ ον μύθο ότι το ΝΑΤΟ είναι ανίκητο όταν λειτουργεί ως ενιαίος οργανισμός. Και τώρα, μέσα από το ίδιο το αμερικανικό επιτελείο, έρχεται κάτι ακόμα πιο συντριπτικό : η επίσημη παραδοχή ότι η Ευρώπη δεν αποτελεί πια κέντρο ισχύος, αλλά γεωπολιτικό φορτίο τόσο βαρύ, που ο αχθοφόρος ψάχνει μέρος για να το πετάξει! Όταν μια Αυτοκρατορία όπως αυτή των ΗΠΑ - μη ξεχνάμε ότι μέχρι και το 2015, αποκαλούσαμε τον Πρόεδρό της "Πλανητάρχη" - αρχίζει να μιλά έτσι για τους συμμάχους της, δεν έχουμε απλώς κρίση σχέσεων. Έχουμε αρχή αποσύνδεσης . Κι από τη στιγμή που αρχίζει η αποσύνδεση, όλα αλλάζουν! Οι εγγυήσεις, οι άμυνες, οι αγορές, οι συμμαχίες, οι πόλεμοι που θεωρούσαμε «αδιανόητους» κλπ κλπ. Ο ατλαντικός κόσμος, που έζησε επί μισό αιώνα με την ψευδαίσθηση της αιώνιας σταθερότητας , στέκεται τώρα μπροστά στον ίδιο του τον καθρέφτη και δεν αναγνωρίζει το είδωλό του. Και τότε γεννιέται ο φόβος. Γιατί οι αυτοκρατορίες δεν φοβούνται όταν επιτίθενται. Φοβούνται μόνο όταν συνειδητοποιούν ότι ο χρόνος δεν δουλεύει πια υπέρ τους! Γιατί ο Τραμπ στρέφεται προς τη Ρωσία ή αλλιώς, όταν η Αυτοκρατορία αναγνωρίζει το λάθος της! Καμία μεγάλη δύναμη δεν ομολογεί εύκολα ότι έκανε λάθος, τόσο ωμά και με τόση βαρύτητα. Πόσω δε μάλλον, όταν αυτή η δύναμη είναι οι ΗΠΑ του 21ου αιώνα! Οι αυτοκρατορίες είναι φτιαγμένες για να επιμένουν ακόμη κι όταν βυθίζονται . Όμως έρχεται πάντα μια στιγμή – αργά, βασανιστικά θα μπορούσα να πω– που ακόμη και η ισχυρότερη τέτοια πρέπει να αναμετρηθεί με τον ίδιο της τον καθρέφτη. Η στρατηγική στροφή του Τραμπ δεν έχει κάθόλου ιδεολογικό πρόσημο. Αντιθέτως, πρόκειται ουσιαστικά για ομολογία αποτυχίας μιας ολόκληρης εποχής αμερικανικής νοοτροπίας και σκέψης. Επί τρεις δεκαετίες, η Ουάσιγκτον πίστεψε ακράδαντα ότι η Ρωσία θα λυγίσει. Ιδίως, επί εποχής Μπούς Jr, όπου στην ουσία κυβερνούσαν ο Τσένει και η Κοντολίζα και ο χαζός Τζώρτζ ο υιός, για το μόνο που ενδιαφερόταν ήταν να ...πάει καλά η ομάδα μπείζμπολ που υποστήριζε. Η Ουάσιγκτον λοιπόν, πίστευε ότι δεν έχει πλέον δυναμική η ...αρκούδα. Ότι θα διαλυθεί εσωτερικά. Ότι θα γίνει ένα ακόμη ακίνδυνο κράτος-δορυφόρος του παγκόσμιου συστήματος, ότι θα αποδεχθεί την περικύκλωσή της από το ΝΑΤΟ σαν αναπόφευκτη μοίρα. Παρά το γεγονός ότι ο ίδιος ο Πούτιν είχε πεί τότε ότι...θέλει να ενταχθεί η χώρα του στο ΝΑΤΟ. Δεν έγινε τίποτα από αυτά. Η Ρωσία όχι μόνο ΔΕΝ εξαφανίστηκε από τον χάρτη, δεν γονάτισε οικονομικά, δεν διαλύθηκε κοινωνικά, δεν ζήτησε ...συγγνώμη για την ύπαρξή της. Αντίθετα, έκανε εκείνο που κάνουν μόνο οι πολιτισμοί που κουβαλούν εντός τους ιστορικό βάθος ! Προσαρμόστηκε, άντεξε, συμπτύχθηκε και ξανάνοιξε τα φτερά της. Ο πόλεμος στην Ουκρανία, έπληξε πρώτα και κύρια έναν μύθο: Ότι η αμερικανική βούληση αρκεί από μόνη της για να καθορίσει την τελική έκβαση της Ιστορίας. Οι κυρώσεις του 2014 που τις επεβλήθηκαν όταν αυτή άρπαξε τη Κριμαία αιφνιδιάζοντας τους Δυτικούς και που υποτίθεται ότι θα μετέτρεπαν τη ρωσική οικονομία σε σιωπηλό ερείπιο, όχι μόνο δεν έφεραν κατάρρευση, αλλά ...συνέβαλαν κι όλας στην πλήρη ανάταση της Μόσχας! Οι ενεργειακοί εκβιασμοί, που υποτίθεται θα τη γονάτιζαν, γονάτισαν ...την Ευρώπη που τις επέβαλε! Χώρια του ότι οι χρηματοπιστωτικές απειλές, ιδίως μετά την αναπόφευκτη επέμβαση στην Ουκρανία, που υποτίθεται θα απομόνωναν τη Ρωσία, είχαν το αντίθετο αποτέλεσμα: Επιτάχυναν την αποδολαριοποίηση στην Ασία, στην Αφρική και κατά ένα μέρος και στη Λατινική Αμερική (Βραζιλία). Και τότε, σιγά-σιγά, μέσα στα υπόγεια δωμάτια της αμερικανικής στρατηγικής , πιθανότατα να άρχισε να σχηματίζεται μια επικίνδυνη σκέψη: «Κι αν πράγματι δεν φθείρουμε τη Ρωσία, αλλά τον ίδιο μας τον χρόνο;» Διότι την ίδια στιγμή που η Ουάσιγκτον ξόδευε δισεκατομμύρια για να συντηρεί έναν πόλεμο φθοράς στην ευρωπαϊκή ενδοχώρα, η Κίνα δεν περίμενε κανέναν. Επωφελούνταν καθημερινά από το κατρακύλισμα των ΗΠΑ του Μπάιντεν και... αγοραζε λιμάνια, έστηνε ψηφιακά δίκτυα (5G), έδενε την Ασία με δρόμους εμπορίου, απορρόφησε την τεχνογνωσία που της πρόσφερε αφελώς και ...αφειδώς στο πιάτο κυριολεκτικά η Δύση (Ευρώπη-ΗΠΑ) πιστεύοντας ότι οι κινέζοι είναι μια μάζα...ηλιθίων και εν τέλει, μετέτρεψε τον μισό πλανήτη σε ...γεωοικονομικό της βάθος! Κι έτσι, γεννήθηκε η μεγάλη αμερικανική αγωνία, όχι του Μπάιντεν, ούτε της Χίλαρι. Αλλά του Τράμπ! Από την πρώτη του κι όλας θητεία (2016-2020). Και ποιά ήταν αυτή ακριβώς; Μα φυσικά ότι ενώ η Δύση πολεμάει το χθες, η Ανατολή οικοδομεί το ...αύριο! Μέσα σε αυτό το πλαίσιο π ρέπει να διαβαστεί και το περιβόητο χαρτί των «28 σημείων» . Πραγματικά, βλέπουμε πως δεν ήταν πράξη καλοσύνης προς τη Ρωσία. Ήταν μια πράξη ...αναγκαστικής προσγείωσης! Ήταν η στιγμή που η αμερικανική ισχύς, αντί να απαιτεί άνευ όρων νίκη, άρχισε να ψάχνει έξοδο κινδύνου από έναν πόλεμο που δεν οδηγούσε πια στην επιθυμητή κατάληξη. Άρα λοιπόν, δεν ήταν καθόλου προσφορά. Ήταν οδός διαφυγής! Για τον Τραμπ, η Ρωσία δεν είναι φίλος. Ούτε όμως και...εχθρός! Είναι κάτι πολύ πιο επικίνδυνο. Είναι πραγματικότητα που δεν μπορεί να αγνοηθεί. Και το νέο δόγμα του λέει, χωρίς ψευδαισθήσεις. Καλύτερα μια ψυχρή ισορροπία με τη Ρωσία, παρά ένας μόνιμος πόλεμος που εξαντλεί την Αμερική την ώρα που ο πραγματικός αντίπαλος κοιτάζει από τον Ειρηνικό. Έτσι, ο ίδιος άνθρωπος που ενίοτε παρουσιαζόταν ως «απρόβλεπτος ταραχοποιός» από την νεοταξική παρτιτούρα των "Δημοκρατικών" , εμφανίζεται σήμερα ως ο μόνος που δείχνει να καταλαβαίνει ότι οι αυτοκρατορίες δεν πέφτουν όταν χάνουν πολέμους. Πέφτουν όταν χάνουν προσανατολισμό. Και ο προσανατολισμός, πια, δεν δείχνει Κίεβο. Δείχνει Πεκίνο. Η Ευρώπη μπροστά στον καθρέφτη! Από «Μητέρα της Ιστορίας» σε ... σκονισμένο της παράρτημα! Η Ευρώπη δεν χάνει σήμερα απλώς έδαφος. Χάνει τον εαυτό της . Το έχουμε πει και σε προηγούμενες αναλύσεις αυτό. Και επισημάναμε και τους λόγους για τους οποίους τον χάνει. Διαβάστε επίσης: Για αιώνες υπήρξε μήτρα ιδεών, αυτοκρατοριών, επαναστάσεων, επιστημών, πίστης, τέχνης και πολέμου. Γέννησε τον Διαφωτισμό και τις σταυροφορίες. Τη δημοκρατία και τον ολοκληρωτισμό. Τον Καπιταλισμό και τον Μαρξισμό. Τον Άνθρωπο ως μέτρο και τον Άνθρωπο ως εξάρτημα. Και σήμερα, η ίδια αυτή ήπειρος στέκεται μπροστά στον καθρέφτη της και δεν αναγνωρίζει το πρόσωπό της. Το αμερικανικό μανιφέστο δεν την περιγράφει πια ως δημιουργό Ιστορίας. Την περιγράφει ως χώρο προβλήματος . Ως γη γερασμένη, κουρασμένη, μπερδεμένη και γεμάτη αντιθέσεις. Μ' άλλα λόγια, ως σύνολο κοινωνιών που φοβούνται να αμυνθούν, να γεννήσουν, να πιστέψουν, να αντισταθούν. Για πρώτη φορά, μια υπερδύναμη λέει δημόσια αυτό που μέχρι χθες λεγόταν μόνο πίσω από κλειστές πόρτες: Ότι η Ευρώπη δεν βυθίζεται απλώς σε ύφεση. Βυθίζεται σε πολιτισμική κόπωση. Η οικονομική συρρίκνωση δεν είναι τίποτα μπροστά στη δημογραφική ερήμωση . Η ενεργειακή εξάρτηση δεν είναι τίποτα μπροστά στην πνευματική εξάρτηση . Η πολιτική αστάθεια δεν είναι τίποτα μπροστά στη γενικευμένη απώλεια προσανατολισμού . Τα σύνορα έγιναν διάτρητα. Οι «ταυτότητες» έγιναν ...πολύ ενοχλητικές. Η χριστιανική πίστη έγινε «παθολογικό κατάλοιπο». Η οικογένεια έγινε «παρωχημένη σύμβαση» διότι υπάρχουν και ...τα τρίο και τα κουαρτέτα. Και φυσικά, το «έθνος» έγινε «επικίνδυνη έννοια». Και κάπου εκεί, μέσα σε αυτή την αποδόμηση, η Ευρώπη αποδόμησε και τη δυνατότητά της να αμυνθεί . Όχι μόνο στρατιωτικά. Αλλά πολιτισμικά. Όταν μια κοινωνία ντρέπεται για την Ιστορία της, φοβάται τα σύμβολά της, όταν αποδομεί την ίδια της τη συνέχεια μ' άλλα λόγια, γίνεται εύκολος στόχος όχι επειδή είναι αδύναμη, αλλά επειδή δεν ξέρει πλέον ποια είναι. Το μανιφέστο των ΗΠΑ, με τον κυνισμό που μόνο οι αυτοκρατορίες επιτρέπουν στον εαυτό τους, τραβά το πέπλο: Η Ευρώπη, λέει, χάνει το παγκόσμιο μερίδιό της, αδυνατίζει παραγωγικά, παγιδεύεται σε κανονισμούς, καταπνίγει τις αντιστάσεις της και επιταχύνει η ίδια την πορεία της προς την αφάνεια. Κι έπειτα έρχεται η φράση που παγώνει στην κυριολεξία τον αέρα που αναπνέουν τα μαριονετάκια των Λεσχών και των διαφόρων άλλων ιερατίων του παγκοσμιοποιητισμού: «Καλλιέργεια αντίστασης εντός των ευρωπαϊκών εθνών στην τρέχουσα πορεία τους»! Ο Λευκός Οίκος επί τη κυριολεξία , πλέον προαναγγέλλει καταστάσεις, χωρίς κάνενα πρόσχημα, στέλνοντας το μήνυμα ότι είναι έτοιμος να δουλέψει ενάντια στις σημερινές πολιτικές ηγεσίες της Ευρώπης. Όχι για να τη σώσει από τη Ρωσία. Αλλά για να τη σώσει – λένε – από τον ίδιο της τον εαυτό ! Τι χάνει λοιπόν η Ευρώπη; Χάνει τη βεβαιότητα ότι οι ΗΠΑ θα βρίσκονται για πάντα πίσω της, σαν αόρατος στρατός ασφαλείας. Χάνει το αφήγημα της "ηθικής" ανωτερότητας. Χάνει τον ρόλο του «εκλεκτού πυρήνα» της Δύσης. Και κυρίως, χάνει τη δυνατότητα να παίζει τον ρόλο του κήνσορα της ανθρωπότητας. Έχω επισημάνει σε πολλά κείμενα μου, κυρίως αυτά του 2024 λίγο πριν αλλά και λίγο μετά τις αμερικανικές εκλογές, ότι ο Τράμπ, είναι δακτυλος Θεού, ότι είναι το εργαλείο Του, ότι είναι αυτός που θα ανοίξει τον δρόμο για να ισοπεδωθεί η σατανοκρατούμενη Ελίτ των "Πεφωτισμένων. Και η Ευρώπη, αυτή τελος πάντων η κατ' επίφαση "Ευρωπαϊκή Ένωση" που βρίσκεται ακόμη κάτω από την επήρεια τους, θα αναγκαστεί να κάνει μια επιλογή: Ή να αλλάξει πορεία ή να ισοπεδωθεί μέσω ενός απόλυτα καταστροφικού πολέμου. Και τι κερδίζει τελικά, αν κερδίζει κάτι; Ναί, κερδίζει - θεωρητικά όμως – μια τελευταία ευκαιρία να σταθεί μόνη της . Είναι αυτό που προσπαθεί ο ίδιος ο Θεός, να δώσει - μέσω αυτού του μανιφέστου - την τελευταία ευκαιρία στο να συνεχίζει να υπάρχει αλλά όχι με την εικόνα που είναι σήμερα, αλλά με την εικόνα του χθές, δηλαδή πρίν τον Β' ΠΠ. Μ' άλλα λόγια, να σηκώσει τα βάρη που χρόνια μετέφερε σε άλλους. Και ίσως ίσως, να ξαναδεί τί σημαίνει άμυνα, παραγωγή, συνοχή, ταυτότητα. Το πρόβλημα είναι ότι αυτή η ευκαιρία δεν θα έρθει με επιδοτήσεις. Θα έρθει με κρίσεις . Και οι ευρωπαϊκές κοινωνίες έχουν ξεμάθει να αντέχουν. Η γενιά που μεγάλωσε με την ψευδαίσθηση ότι ο πόλεμος είναι κάτι σαν... τηλεοπτικό ντοκιμαντέρ, ότι η ενέργεια είναι δεδομένη, ότι η ασφάλεια είναι συνταγματικό δικαίωμα και ότι η ιστορία τελείωσε πριν καν αρχίσει να τη ζει , καλείται τώρα να πληρώσει τον λογαριασμό της λήθης. Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι αν η Ευρώπη μπορεί να ανακάμψει. Το ερώτημα είναι αν θέλει ακόμη να υπάρχει ως Ευρώπη ή αν έχει πλέον ήδη αποδεχθεί τον ρόλο της ως μετα-ιστορικό πάρκο θεμάτων σε έναν κόσμο που αλλάζει βίαια. Γιατί όποιος δεν διεκδικεί τη συνέχεια του εαυτού του, θα του τη γράψουν άλλοι. Και κανείς δεν γράφει την Ιστορία υπέρ των απολίθωμάτων. Πιστέψτε με. Το φάντασμα της Συνόδου της Κωνσταντινούπολης και ο υπόγειος πόλεμος των ελίτ – Είναι αυτό ειρήνη ή άλλη μια παγίδα; Κάθε φορά που ο κόσμος ακούει τη λέξη «ειρήνη», ένα μέρος του ανακουφίζεται και ένα άλλο… παγώνει. Γιατί η ειρήνη, στην εποχή των αυτοκρατοριών, δεν είναι ποτέ απλώς παύση πυρός. Είναι αναδιάταξη συμφερόντων . Και συχνά, είναι και το πιο καλοστημένο προανάκρουσμα της επόμενης σύγκρουσης. Η Ρωσία το έμαθε αυτό καλά το 2022. Τότε που, μέσα σε μια Ευρώπη αποσβολωμένη και μια Ουκρανία αιμορραγούσα, είχε αρχίσει να σχηματίζεται ένα εύθραυστο πλαίσιο συνεννόησης. Στην Κωνσταντινούπολη, την ...πρωτεύουσα του Ερντογάν, μακριά από τα φώτα της τηλεόρασης, το 2022 με τη Συνοδο που είχε οργανώσει ο "Σουλτάνος" για να δείξει ότι είναι κι αυτός...μέγας πλανητάρχης, είχαν ειπωθεί λόγια που έμοιαζαν επιτέλους να ακουμπούν στο έδαφος της πραγματικότητας : Ουδετερότητα για την Ουκρανία, εγγυήσεις ασφαλείας στη Ρωσία, πάγωμα της σύγκρουσης και με άλλα λόγια, ένα μονοπάτι εξόδου από την κόλαση. Και τότε… η συμφωνία εξαφανίστηκε. Όχι γιατί κατέρρευσε από μόνη της ή από ρωσικές παρεμβάσεις και σκόπιμες υπερβολές. Αλλά γιατί κάποιοι δεν την ήθελαν . Κι αυτοί οι κάποιοι, ονομάζονται "Αγγλοσάξωνες", ο περιούσιος λαός του Σατανά! Το Λονδίνο μπήκε στο παιχνίδι σαν μαχαίρι, οι γερακινοί μηχανισμοί του ΝΑΤΟ τράβηξαν χειρόφρενο και .. .το αφήγημα της «απόλυτης νίκης» επέστρεψε. Και η Ουκρανία μετατράπηκε οριστικά σε πεδίο αναλώσιμης γεωπολιτικής θυσίας. Από τότε, στη ρωσική στρατηγική έχει χαραχθεί ένα αμετάκλητο δόγμα: «Καμμιά εμπιστοσύνη στη Δύση. Όλοι ελέγχονται. Και όλα επιβεβαιώνονται μόνο στο πεδίο». Έτσι, όταν σήμερα η Ουάσιγκτον μιλά για «ταχεία παύση των εχθροπραξιών» και «στρατηγική σταθερότητα με τη Ρωσία», εύλογα γεννιέται ένα ερώτημα που δεν είναι θεωρία συνωμοσίας, αλλά ιστορική εμπειρία: Μήπως αυτό είναι άλλη μια « Κωνσταντινούπολη » με άλλο όνομα; Μήπως πρόκειται δηλαδή για ένα τεχνητό άνοιγμα, σχεδιασμένο να χαλαρώσει τη Μόσχα , να θολώσει τη συμμαχία της με το Πεκίνο, να σπείρει προσδοκίες – και ύστερα να ανατραπεί την κατάλληλη στιγμή, όταν οι ισορροπίες θα έχουν μετατοπιστεί; Πολύ καλή σκέψη, εύλογο το ερώτημα. Όμως: Αν αυτό το μανιφέστο ήταν προϊόν της παγκοσμιοποιητικής ελίτ, θα μύριζε διαφορετικά. Θα ήταν λείο. Διπλωματικό. Γεμάτο ευχολόγια. Με γλώσσα προσεκτικά αποστειρωμένη. Αντιθέτως όμως, αυτό το κείμενο είναι...πολύ ωμό. Χτυπά ευθέως την Ευρώπη. Υπονομεύει το ιερό αφήγημα της άνευ ορίων επέκτασης του ΝΑΤΟ. Μιλά ανοιχτά για πολιτισμική παρακμή. Και καλεί εμμέσως σε πολιτική ανατροπή εντός των ευρωπαϊκών εθνών. Αυτά δεν τα γράφουν οι νεοταξίτικες γραφειοκρατίες. Αυτά τα γράφουν οι ρεαλιστές που βλέπουν ότι το σύστημα που υπηρετούν τρίζει. Κι εδώ αποκαλύπτεται το πιο επικίνδυνο και ταυτόχρονα πιο αληθινό στρώμα της εποχής. Ότι μέσα στις ίδιες τις Ηνωμένες Πολιτείες, μαίνεται ένας σιωπηλός εμφύλιος. Από τη μία πλευρά βρίσκονται οι παγκοσμιοποιητές νεοταξίτες, οι μιντιακοί μονοπολιστές, η βιομηχανία του πολέμου, τα τραπεζικά συμφέροντα και οι βαθιοί μηχανισμοί επιρροής τύπου State Department. Από την άλλη, στέκεται ένα μπλοκ εθνικών ρεαλιστών , στρατιωτικών αναλυτών, οικονομικών παικτών και κοινωνικών ρευμάτων που αντιλαμβάνονται ότι η αμερικανική ισχύς δεν μπορεί πια να συντηρεί ταυτόχρονα την Ευρώπη, να πολεμά τη Ρωσία και να αναχαιτίζει την Κίνα. Αυτή η σύγκρουση δεν είναι απλώς πολιτική. Είναι καθαρά πλέον υπαρξιακή για την ίδια την αμερικανική αυτοκρατορία. Γι’ αυτό και ο κίνδυνος δεν βρίσκεται μονάχα έξω. Βρίσκεται μέσα. Μέσα στον ίδιο τον Λευκό Οίκο. Μέσα στο παλάτι δηλαδή του...πρώην "Πλανητάρχη". Στο αν ο Τραμπ θα αντέξει την τριβή με το βαθύ κράτος που έχει μάθει να ζει από τη διαρκή κρίση. Η Ρωσία τα βλέπει όλα αυτά γι' αυτό δεν σπεύδει να πανηγυρίσει. Γιατί γνωρίζει κάτι που έμαθε με αίμα αιώνων: Ότι οι αυτοκρατορίες δεν αλλάζουν από λόγια. Αλλάζουν όταν συγκρούονται με τα όριά τους. Κι αν αυτό το μανιφέστο είναι πράγματι το σημάδι μιας τέτοιας σύγκρουσης , τότε δεν είναι παγίδα εναντίον της Ρωσίας. Είναι παγίδα για το ίδιο το παλιό αμερικανικό σύστημα. Αν όμως αποδειχθεί τέχνασμα, τότε η Ιστορία θα το τιμωρήσει όπως πάντα τιμωρεί τα ψέματα που ντύνονται με διπλωματική γλώσσα: Με διπλασιασμό της σύγκρουσης. Μπορεί αυτό το μανιφέστο να γίνει πράξη; Τα όρια της αυτοκρατορικής στροφής και οι ρωγμές του ίδιου του σχεδίου Στην Ιστορία, τα μεγάλα κείμενα σπάνια αποτυγχάνουν επειδή είναι «λάθος». Αποτυγχάνουν επειδή συγκρούονται με εκείνες τις αόρατες δυνάμεις που δεν καταγράφονται σε κανένα επίσημο έγγραφο : Με μηχανισμούς, συμφέροντα, δομές, αδράνειες, φόβους, παλιές συμμαχίες που έχουν μάθει να αναπνέουν μέσα στην κρίση. Το νέο αμερικανικό μανιφέστο είναι φιλόδοξο, είναι τολμηρό. Και ταυτόχρονα, είναι επικίνδυνα ειλικρινές. Αλλά ακριβώς γι’ αυτό στέκεται ήδη στο στόχαστρο πολλών , πριν καν προλάβει να μετρήσει τις πρώτες του εφαρμογές. Για να γίνει όμως πράξη, θα έπρεπε να συμβούν ταυτόχρονα τέσσερις μεγάλες ρήξεις. Πρώτον , μια πραγματική ανακατάταξη ισχύος μέσα στις ίδιες τις Ηνωμένες Πολιτείες . Η αμερικανική διοίκηση δεν είναι ενιαίο σώμα. Είναι ένα πεδίο σύγκρουσης. Στρατιωτικοί, υπηρεσίες, χρηματοπιστωτικά κέντρα, βιομηχανία όπλων, μέσα ενημέρωσης, πολιτικά κόμματα, think tanks, όλοι κινούνται με διαφορετικούς ρυθμούς και αντικρουόμενα συμφέροντα. Η στροφή προς τη Ρωσία, το πάγωμα του ουκρανικού, ο περιορισμός του ΝΑΤΟ, σημαίνουν απώλειες τεράστιων οικονομικών ρευμάτων. Και όποιος αγγίζει αυτά τα ρεύματα, αγγίζει και τα νευρικά συστήματα εξουσίας . Δεύτερον, μια βαθιά αλλαγή στην ευρωπαϊκή πολιτική αρχιτεκτονική . Το μανιφέστο ζητά από την Ευρώπη να σταθεί «ως σύνολο κυρίαρχων εθνών» . Αυτό όμως, έρχεται σε ευθεία σύγκρουση με την ίδια τη φιλοσοφία της σημερινής Ευρωπαϊκής Ένωσης, που οικοδομήθηκε ως υπερκρατικός μηχανισμός αφαίρεσης κυριαρχίας. Τι σημαίνει αυτό πρακτικά; Ότι για να εφαρμοστεί το αμερικανικό σχέδιο, θα πρέπει πρώτα να ραγίσει το ευρωπαϊκό οικοδόμημα εκ των έσω. Κι αυτό δεν γίνεται ειρηνικά. Γίνεται μέσα από πολιτικούς σεισμούς. Τρίτον, μια επανεκτίμηση της ίδιας της ρωσικής εμπιστοσύνης . Η Ρωσία δεν θα δώσει ποτέ «λευκή πίστωση» σε ένα έγγραφο. Έχει μάθει να μεταφράζει κάθε πρόταση σε ισχύ, κάθε υπόσχεση σε εγγυήσεις, κάθε άνοιγμα σε πιθανή ενέδρα. Θα δει το μανιφέστο, θα το ζυγίσει, θα το δοκιμάσει στην πράξη και μόνο τότε θα κρίνει αν αποτελεί πραγματική στροφή ή ελιγμό. Τέταρτον , τη σκιά της Κίνας , που πλανάται πάνω από όλο το σχέδιο σαν σιωπηλός γίγαντας. Το μανιφέστο δεν κατονομάζει την Κίνα ως στόχο με την ένταση που θα περίμενε κανείς. Κι όμως, όλο το κείμενο γράφεται για την Κίνα . Η Αμερική δεν στρέφεται προς τη Ρωσία από αγάπη. Στρέφεται επειδή φοβάται ότι αν δεν κλείσει τις διαρροές στην Ευρασία, ο Ειρηνικός θα γίνει ο τάφος της πρωτοκαθεδρίας της. Εδώ βρίσκεται και η μεγάλη εσωτερική αντίφαση του σχεδίου: από τη μία, ζητά σταθερότητα με τη Ρωσία, από την άλλη, προετοιμάζεται για σύγκρουση με την Κίνα. Αλλά η Ρωσία και η Κίνα δεν είναι πια δύο ξεκομμένοι κόσμοι . Είναι δύο άκρες του ίδιου γεωπολιτικού τόξου . Γι’ αυτό και το μανιφέστο μοιάζει περισσότερο με προσπάθεια καθυστέρησης μιας σύγκρουσης , παρά με εγγύηση αποφυγής της. Όποιος το διαβάζει με καθαρό βλέμμα, καταλαβαίνει ότι δεν γράφτηκε από ανθρώπους που πιστεύουν πως μπορούν να ελέγξουν το μέλλον. Γράφτηκε από ανθρώπους που ξέρουν πως δεν μπορούν πια να το καθορίσουν μόνοι τους . Κι αυτό, για μια αυτοκρατορία, είναι ήδη μια μορφή ήττας. Ο Πόλεμος δεν τελειώνει, αλλάζει μόνο μορφή. Η Κίνα, ο κύκλος που κλείνει και η "ανάσα" της Ρωμιοσύνης Όσοι περιμένουν από αυτό το μανιφέστο να τους χαρίσει ανακούφιση, να τους πει ότι «ο Γ’ Παγκόσμιος τελείωσε προτού καν αρχίσει», κάνουν το ίδιο λάθος που κάνουν πάντα οι κοινωνίες λίγο πριν από τις μεγάλες μετατοπίσεις: μπερδεύουν την παύση με τη λύτρωση . Ο πόλεμος δεν τελειώνει. Απλά, μετατοπίζεται . Το μέτωπο της Ουκρανίας ήταν το κατώφλι. Το προοίμιο. Η πρόβα. Η μεγάλη σκηνή τώρα ανοίγει αλλού. Στον Ειρηνικό, στις θάλασσες της Ασίας, στην αλυσίδα των νησιών, στους δρόμους του εμπορίου, στα εργοστάσια των μικροτσίπ, στις ψηφιακές αρτηρίες του πλανήτη. Η Αμερική το ξέρει και τον επιδιώκει. Η Κίνα το ξέρει, αλλά χαμογελάει διότι έχει πλέον όλα τα ατού πάνω της. Η Ρωσία το παρακολουθεί σιωπηλή, αλλά προσώρας γι' αυτήν είναι το θέμα το ουκρανικό και η ισοπέδωση του Ζελένσκι. Και η Ευρώπη το νιώθει βεβαίως, αλλά ακόμη δεν τολμά να το παραδεχθεί. Το μεγάλο παιχνίδι δεν θα παιχτεί πια πάνω σε χαρακώματα λάσπης. Θα παιχτεί σε οικονομίες, δίκτυα, ενέργεια, τεχνολογία, πληθυσμούς και ίσως και... συνείδηση. Θα παιχτεί μ' άλλα λόγια, εκεί όπου η ισχύς δεν φαίνεται, αλλά αποφασίζει . Κι όμως, όσο κι αν αλλάζουν τα εργαλεία, η ουσία παραμένει ίδια : Όποιος ελέγχει το κέντρο του κόσμου, γράφει και την Ιστορία. Κι εδώ, μέσα σε αυτή τη μετάβαση από τον ατλαντικό στον...ειρηνικό "αιώνα", αναδύεται ξανά μια σκιά που οι τεχνοκράτες δεν μπορούν να μετρήσουν με αριθμούς: Η σκιά της μνήμης, της πίστης, της ταυτότητας. Γιατί η Ιστορία δεν κινείται μόνο με στόλους και δολάρια. Κινείται και με εκείνα τα αόρατα ρεύματα που κάποτε ονομάστηκαν προφητείες . Δεν χρειάζεται να τις επικαλεστεί κάποιος με όνομα. Αρκεί να δει τη φορά των πραγμάτων. Η Δύση γονατίζει κάτω από το ίδιο της το βάρος. Η Ευρώπη αναγκάζεται να στραφεί ξανά προς Ανατολάς. Η Ρωσία αναβαπτίζεται ως δύναμη ισορροπίας. Και μέσα στο χάος της σύγκρουσης, κάτι παλαιό αρχίζει να ψιθυρίζει ξανά. Κάποτε, μέσα στη σύγχυση μιας αυτοκρατορίας που το ένα μέρος της, το δυτικό, είχε τρωθεί ανίατα, γεννήθηκε μια "ιδέα" που δεν χωρούσε ούτε στη Δύση ούτε στην Ανατολή. Η ιδέα της Ρωμιοσύνης. Όχι ως κράτος. Αλλά ως συνέχεια. Ως πνευματική γεωγραφία. Ως μνήμη που δεν σβήστηκε όταν όλα γύρω της άλλαζαν αφέντες. Σήμερα, που οι χάρτες ξανασχεδιάζονται, που οι συμμαχίες ρευστοποιούνται, που οι αυτοκρατορίες αναδιπλώνονται, η Ρωμιοσύνη δεν ακούγεται με κραυγές. Ακούγεται με αναπνοή . Σαν εκείνο το βαθύ ρεύμα που δεν φαίνεται στην επιφάνεια, αλλά κινεί ολόκληρη τη θάλασσα. Ο Θεός δεν αλλάζει γνώμη, επειδή αλλάζουν οι πρόεδροι . Δεν αναπροσαρμόζει το σχέδιό Του, επειδή αναπροσαρμόζονται τα δόγματα. Αφήνει τις αυτοκρατορίες να φτάνουν στο όριο της αλαζονείας τους…και τότε, μέσα από τις χαραμάδες, να περνά ξανά το φως. Ίσως λοιπόν αυτό το μανιφέστο της πέραν του Ατλαντικού υεπρδύναμης, να μην είναι η αρχή μιας μόνιμης ειρήνης. Ίσως να είναι και απλώς το σήμα ότι ο παλιός κόσμος τελείωσε και ο νέος δεν έχει ακόμη σταθερό σχήμα . Κι εκεί, ακριβώς σε αυτή την μετέωρη στιγμή, οι λαοί δεν θα κριθούν από το τι στρατό έχουν, αλλά από το αν θυμούνται ποιοι είναι . Και οι Ρωμιοί, οι γνήσιοι Ρωμιοί, όχι μόνο θυμούνται, αλλά και προσμένουν την ανάσταση τους. Γιατί όταν οι αυτοκρατορίες αλλάζουν μορφή, μόνο όσοι κουβαλούν μέσα τους τη συνέχεια και δεν χάνονται στη σκόνη των αιώνων. Και η Ρωμιοσύνη , όσο κι αν την πολέμησαν, όσο κι αν την είπαν ξεπερασμένη , δεν έμαθε ποτέ να ζει ως παρένθεση. Έμαθε να περιμένει. Πύρινος Λόγιος sergioschrys@outlook.com

Σήμερα, στη γιορτή του Αγίου Νικολάου, τιμούμε όχι μόνο τον προστάτη της θάλασσας, αλλά και ένα ανυπέρβλητο πρότυπο μαχητικότητας, πραότητας και αδιάλλακτης πίστης. Έναν άνθρωπο που μέσα του κράτησε την πιο λεπτή ισορροπία: καρδιά ταπεινή – φρόνημα αδάμαστο. Το Απολυτίκιό του τον ονομάζει «κανόνα πίστεως και εικόνα πραότητος». Και όμως, πίσω από αυτή την απέραντη πραότητα έκαιγε φωτιά: φωτιά που δεν επιτρέπει παραχάραξη της Πίστεως, φωτιά που δεν ανέχεται βεβήλωση της Αλήθειας, φωτιά που ζητά η Ορθοδοξία μας να παραμένει ατόφια — καθαρή σαν κρυστάλλινο νερό, όπως την παρέδωσαν οι Πατέρες μας. Γι’ αυτό και όταν ο Άρειος (o γνωστός αιρετικός) τόλμησε να αλλοιώσει το δόγμα της Εκκλησίας, ο Άγιος Νικόλαος δεν συμβιβάστηκε, δεν ωραιοποίησε, δεν έκρυψε την αλήθεια πίσω από «αγαπολογίες», ούτε χαμογέλασε «θεσμικά». Κινήθηκε! Μίλησε! Αντέδρασε! Σηκώθηκε, στάθηκε μπροστά σε όλους και του έδωσε το ιστορικό χαστούκ ι που έμεινε για πάντα ως σημάδι της Ορθοδοξίας — όχι χαστούκι οργής, αλλά μαρτυρία ότι η αλήθεια ΔΕΝ διαπραγματεύεται. Κι αν ο Άγιος Νικόλαος το έκανε αυτό σήμερα, σε μια σύγχρονη «σύνοδο ειδικών», σε μια «στρογγυλή τράπεζα διαλόγου», ή σε κάποια «οικουμενιστική φιέστα»; Ξέρουμε όλοι πολύ καλά τι θα του έλεγαν: «Βάνδαλος», «εξτρεμιστής», «ακραίος», «ταραχοποιός». Και όμως, η Εκκλησία τον τιμά ως Άγιο. Και η Ιστορία ως Νικητή. Και σήμερα…ως Νικόλαος, γιορτάζω μαζί του. Φέροντας το όνομά του —έστω κι αν το φέρω αναξίως— νιώθω πως η πορεία του Αγίου δεν είναι θρύλος μακρινός. Είναι ο δρόμος που προσπαθούμε —με τις αδυναμίες μας, με τα λάθη μας, με την ανθρώπινη μικρότητά μας— να περπατήσουμε κι εμείς. Δεν με ενδιέφερε ποτέ η καρέκλα, η δόξα, ή το χάιδεμα του συστήματος. Είχα φτιάξει άλλη ζωή· ήρεμη, σταθερή. Αλλά όπως ο Άγιος Νικόλαος στάθηκε απέναντι στην πλάνη της εποχής του, έτσι και εγώ στάθηκα απέναντι στην πλάνη της δικής μας. Όχι γιατί είμαι Άγιος — απέχω έτη φωτός. Αλλά γιατί δεν μπορώ να βλέπω την Πατρίδα μου να τραυματίζεται και να σωπαίνω. Ο Άγιος Νικόλαος υπήρξε: Προστάτης των αδικημένων, Παρηγορητής των φτωχών, Στήριγμα των ταλαιπωρημένων, και ασπίδα της Πίστεως. Και όσο ο Θεός μου δίνει δύναμη, αυτό θα συνεχίσω να παλεύω: Να στέκομαι πλάι στον Έλληνα, στον στρατιωτικό, στον αγρότη, στον εργαζόμενο, στον αδικημένο. Να υψώνω φωνή εκεί όπου άλλοι σιωπούν. Να πράττω εκεί όπου άλλοι βολεύονται σε προεδρίες, σε τίτλους και σε γραφείο. Το χρέος μας σήμερα, ο Άγιος Νικόλαος δεν μας καλεί σε μια πίστη χλιαρή. Μας δείχνει δρόμο ανδρείας! Πίστη που δακρύζει από αγάπη, αλλά και φλέγεται από αγώνα. Κι αυτόν τον διπλό δρόμο — πραότητα και μαχητικότητα — αυτόν προσπαθεί να κρατά ο Ελληνικός Παλμός. Με σεβασμό, με ορθόδοξο φρόνημα, με αγάπη για τον άνθρωπο, αλλά και με φωνή καθαρή, ασυμβίβαστη, αληθινή. Χρόνια πολλά σε όλους τους Νικόλαους και τις Νικολέτες. Και στους αδελφούς μας στη θάλασσα — ο Άγιος να τους σκεπάζει σε κάθε κύμα. Και σήμερα, προσευχόμαστε να μας δώσει ο Άγιος Νικόλαος τη δική του δύναμη: την πραότητα που παρηγορεί, και τη μαχητικότητα που δεν αφήνει το ψέμα να γίνει καθεστώς. Χρόνια πολλά σε όλους. Ο Άγιός μας να σκεπάζει την Πατρίδα μας και να φωτίζει κάθε μας βήμα.

Η Μπακογιάννη επιβεβαιώνει ότι ο πατέρας της, πάντρεψε συγγενή του «Φραπέ»!!! H Nτόρα Μπακογιάννη, παραδέχεται ανερυθρίαστα πως ο μακαρίτης πατέρας της Κων. Μητσοτάκης είχε παντρέψει συγγενή του "Φραπέ" Γ. Ξυλούρη! Και γιατί διαδίδανε το αντίθετο, ότι δηλαδή δεν έχουν καμμιά σχέση με...φραπέδες και χασάπηδες; Ορισμένα γεγονότα και ορισμένα δικαστικά γράμματα σε μερικά ελληνικά μέρη. Η Ντόρα Μπακογιάννη σε ένα ελληνικό κανάλι έχει τον εξής διάλογο: EΡΩΤ.: Η οικογένεια κουμπαριά έχει με την οικογένεια Ξυλούρη ή « Φραπέ » ; ΝΤΟΡΑ: Εχει. Ο πατέρας μου είχε παντρέψει κάποιον ξάδελφο, αδελφό του …Δεν θυμάμαι παιδιά έχουν περάσει 21 χρόνια από τότε. Και ναι πράγματι στην Κρήτη και χίλιοι άνθρωποι να είναι η οικογένεια σου λέει είναι σύντεκνος ή είναι κουμπάρος… δεν ξέρω τι… Αλλά τώρα, να φτάνει ο κ. Ανδρουλάκης και να λέει ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι κουμπάρος με τον συγκεκριμένο άνθρωπο και άρα είναι τρέλα… Δεν αμφισβητεί στο ελάχιστο την κουμπαριά. Υποστήριξε ότι είναι μια ξεχασμένη κουμπαριά σε μια περιοχή που οι μισοί είναι κουμπάροι με τους άλλους μισούς… Ομορφος κόσμος, κρητικός, κουμπαρικά πλασμένος… Η υπόθεση αφορά τον ΟΠΕΚΕΠΕ . Εκεί ο πρωθυπουργός κατηγορείται από την Αντιπολίτευση ότι διασπάθισε δημόσιο χρήμα υπερ (και) φίλων, κουμπάρων, ψηφοφόρων που ήταν μαϊμού αγρότες και όχι πραγματικοί αγρότες. ‘Η ότι κάποιοι ήταν με αγρότες, αλλά δεν έπρεπε να λάβουν τόσα χρήματα όσα έλαβαν. Ο κρητικός πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Νικος Ανδρουλάκης είπε στη Βουλή ότι ο πρωθυπουργός συνδέεται με κουμπαριά με τον αγρότη που έγινε διάσημος στο πανελλήνιο με το προσωνύμιο «Φραπές» και είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ. Επίσημα η Νέα Δημοκρατία απάντησε ότι είναι συκοφάντης ο Ανδρουλάκης και ο πρωθυπουργός δεν έχει καμία κουμπαριά με τον «Φραπέ». Ειπε μεταξύ άλλων και τα εξής κατά λέξη: «…είναι ένας κοινός συκοφάντης ο κ. Ανδρουλάκης. Συγκεκριμένα, το δημοσίευμα αναφέρεται σε προ 20ετίας γάμο συγγενικού προσώπου του κ. Ξυλούρη, στον οποίο κουμπάρος ήταν ο αείμνηστος Κωνσταντίνος Μητσοτάκης ». Προσέξτε ξανά και καλά την αρχή του ρεπορτάζ αυτού. Η ερώτηση στη Ντόρα είναι: «η οικογένεια Μητσοτάκη έχει κουμπαριά με τον Ξυλούρη, τον “Φραπέ”»;  Η Ντόρα απάντησε ευθαρσώς: «Εχει» . Το υποστηριζόμενο (και απο τη Ντόρα) είναι: κουμπαριές υπάρχουν, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα παρέμβουμε και στη Δικαιοσυνη στο σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ. Ας το πάρουμε τώρα αλλιώς: Ντάλα καλοκαίρι του 2006 η Αστυνομία έδρασε με βάση προηγούμενες καταγγελίες. Καλή ώρα σαν τον ΟΠΕΚΕΠΕ. Μετά παρακολούθηση (καλή ώρα σαν τον ΟΠΕΚΕΠΕ) έπιασε στα πράσα τρία υψηλόβαθμα πρόσωπα της Επιτροπής Ανταγωνισμού (προσημειωμένα λεφτά, κλπ.) για εκβίαση τεράστιου οργανισμού. Είτε θα τους έδινε 2,5 εκατ. ευρώ στο χέρι, είτε θα έτρωγε πρόστιμο 25 εκατομμύρια ευρώ!!! Η εταιρεία (ΜΕΒΓΑΛ) το κατήγγειλε, τους τσάκωσαν και βουρ στη Δικαιοσύνη. Με την ίδια κατηγορία εκβίασης, πήγε κατηγορούμενος και ο εφοριακός Κορδοπάτης περίπου την ίδια εποχή. Είχε, λέει, ζητήσει 10 χιλιάρικα. Το έχουμε ξαναγράψει, μην σας κουράζουμε. Καταδικάστηκε σε 10 χρόνια κάθειρξη σε δίκες παρωδία, καθώς αμφισβήτησε πλήρως και με στοιχεία ως στημένη εκ των έσω την καταγγελία. Φοβερή ποινή, αφού χιλιάρικο και ένας χρόνος φυλακή!!! Προφυλάκιση του εφοριακού, εκδίωξή του από την υπηρεσία. Κι όμως: τεράστια τα κενά, μεγάλο όφελος της καταγγέλλουσας εταιρείας εκ της καταγγελίας, αστυνομικοί χειρότεροι από ερασιτέχνες (καμία μαγνητοφώνηση, στοιχείο κρίσιμο κλπ.), δεκάρα δεν βρέθηκε σε κανένα λογαριασμό, πουθενά για τον εφοριακό. Οι συλληφθέντες επ’ αυτοφώρω με 200 χιλιάρικα προσημειωμένα ως μέρος των 2.5 εκατομμυρίων και με καραμπινάτες αποδείξεις οδηγήθηκαν στο αυτόφωρο, ενώ σε γραφείο της Επιτροπής Ανταγωνισμού βρέθηκε και ...χασισάκι!!! Ο ισχυρισμός τους : Μας την έστησαν και μας κατηγορούν άδικα, γιατί είμαστε κουμπάροι της… μισής κυβέρνησης. Τα στοιχεία όμως καραμπινάτα. Και η κυβέρνηση τότε δήλωσε ότι «είμαστε αταλάντευτοι και η κάθαρση θα επιβληθεί παντού» . Οπως, καλή ώρα, είπε ΧΘΕΣ μόλις ο πρωθυπουργός μας για τον ΟΠΕΚΕΠΕ στο εξωτερικό (Λονδίνο), ενώπιον ξένων παραγόντων. Παρά το «αυτόφωρο», η υπόθεση έληξε τελεσίδικα μετά οκτώ χρόνια, το 2014, με κυβέρνηση πάλι Νέας Δημοκρατίας. Η «κάθαρση» κατέληξε σε ποινές χάδι και ούτε μιας ημέρας φυλάκιση!!! Εξαγοράσιμες, σαν ένα τροχαίο από αμέλεια… Αν ο εφοριακός για 10 χιλιάδες «εφαγε» 10 χρόνια, οι «κουμπάροι» για 2,5 εκατομμύρια πόσα θα έπρεπε να φάνε συγκριτικά και αναλογικά; Δεν θα έπρεπε να μείνουν στη φυλακή  όλη τους τη ζωή; Η ΜΕΒΓΑΛ είναι η γνωστή εταιρεία γαλακτοκομικών και ο κόσμος είναι μικρός. Ε ίναι αδιανόητα αυτά που συνέβησαν στο χώρο των γαλακτοκομικών με θύμα πάλι ελληνικές βιομηχανίες στο εξωτερικό και ένας αξιωματούχος θα καθίσει στο εδώλιο στις 16 Δεκεμβρίου στην Αθήνα . Αξιωματούχος με βαθμό υπουργού, με «γαλόνια» και στα Βαλκάνια και καταδικασμένος ήδη για παραβίαση απορρήτων εγγράφων. Ελάτε στο ακροατήριο να δείτε τι θα συμβεί και πόσα ΜΜΕ θα είναι εκεί… Τέτοιες υποθέσεις αμέτρητες στην πολιτική μας σκηνή . Οποιος πιστεύει ότι στον ΟΠΕΚΕΠΕ και στα Τέμπη θ α υπάρξουν καταδίκες ανάλογες των σημερινών καταγγελιών ας… ξεπεζέψει! Λεπτομέρεια: Στο προηγούμενο ρεπορτάζ δημοσιεύσαμε αναλυτικά την υπόθεση του πασίγνωστου γαλάζιου πολιτικού με το απίστευτο ποινικό μητρώο και την τελική προχθεσινή καταδίκη του σε χάδι με το ελαφρυντικού του… καλού ανθρώπου ! Ενας από τους «κουμπάρους» της προαναφερόμενης υπόθεσης του 2006 ήταν το δεξί του χέρι… Ούτε στη δική του δίκη και καταδίκη σε «χάδι» πριν λίγες ημέρες, ήταν ΜΜΕ και η δημοσιότητα ελάχιστη αν και ήταν σε αυτά βασικότατος πρωταγωνιστής. Υποκρισία και Φαρισαϊσμός; Ο Γιάννης Πρετεντέρης στο χθεσινό του άρθρο μας συνέστησε να παρακολουθήσουμε την ταινία το «Κοράκι», για να δούμε πως συκοφαντήθηκαν… Γάλλοι σε ένα γαλλικό χωριό την εποχή της γερμανικής κατοχής . Γιατί, λέει, έτσι θα κατανοήσουμε τον πόνο των συκοφαντημένων για τη NOVARTIS. Εδώ γελάμε, έτσι;

Είπε για τη νέα στρατηγική Τράμπ: «Οι ΗΠΑ προτάσσουν τα δικά τους συμφέροντα – Καιρός να πράξει το ίδιο και η Ευρώπη»! Τι εννοεί η...ποιήτρια; Καί με τον χωροφύλακα καί με τον αστυφύλακα; Η Τζόρτζια Μελόνι σχολιάζει το νέο δόγμα Τραμπ καλώντας την Ευρώπη να τερματίσει την εξάρτησή της και να υπερασπιστεί μόνη τα συμφέροντά της, ενώ ανοίγει τα χαρτιά της για τον πόλεμο στην Ουκρανία, το Παλαιστινιακό και το πολιτικό της μέλλον Το μεταναστευτικό ζήτημα έχει τεθεί στο επίκεντρο του νέου στρατηγικού δόγματος του Ντόναλντ Τραμπ , μια εξέλιξη που, σύμφωνα με την παρουσίαση του εγγράφου, προκάλεσε έντονες πολιτικές αναταράξεις τόσο στο εσωτερικό των ΗΠΑ όσο και στην Ευρώπη. Σχολιάζοντας τις αναφορές του αμερικανικού κειμένου περί «πολιτισμικής εξάλειψης της Ευρώπης» , η Ιταλίδα πρωθυπουργός, Τζόρτζια Μελόνι, τοποθετήθηκε εκτενώς μέσω του τηλεοπτικού σταθμού «La 7». Η Ανάγκη για Ευρωπαϊκή Αυτοδυναμία Η κ. Μελόνι αρνήθηκε κατηγορηματικά ότι οι διατλαντικές σχέσεις έχουν διαρραγεί , επισημαίνοντας ότι τα ζητήματα που θίγει το νέο αμερικανικό δόγμα αποτελούν ήδη μέρος του διαλόγου . Ωστόσο, τόνισε την ανάγκη αφύπνισης της Ευρώπης, χαρακτηρίζοντας την κατάσταση ως μια «αναπόφευκτη ιστορική διαδικασία». Σύμφωνα με την Ιταλίδα πρωθυπουργό, η Ευρώπη οφείλει να κατανοήσει ότι, για να παραμείνει σημαντική, πρέπει να είναι ικανή να υπερασπίζεται μόνη τον εαυτό της, τερματίζοντας την εξάρτηση από τρίτους . Όπως χαρακτηριστικά ανέφερε, « όταν αναθέτεις την ασφάλειά σου σε άλλους, υπάρχει τίμημα », υπογραμμίζοντας πως ενώ οι ΗΠΑ προασπίζουν τα δικά τους συμφέροντα διαθέτοντας την απαραίτητη ισχύ, η Ευρώπη πρέπει να πράξει το ίδιο . Παραδέχθηκε πως, αν και υπάρχει οικονομικό κόστος, η διαδικασία αυτή παράγει πολιτική ελευθερία. Η Στρατηγική στην Ουκρανία και η Μέση Ανατολή Αναφορικά με τον πόλεμο στην Ουκρανία, η Μελόνι υπεραμύνθηκε της στάσης της κυβέρνησής της, σημειώνοντας πως η στήριξη στο Κίεβο ήταν απαραίτητη για την οικοδόμηση της ειρήνης ( άλλα έλεγε όμως στην προεκλογική περίοδο ) . Τόνισε πως χωρίς τη δυτική στήριξη, η ρωσική εισβολή θα είχε ολοκληρωθεί , ενώ η τρέχουσα αποτρεπτική ισχύς είναι αυτή που επέτρεψε την έναρξη αρχικών διαπραγματεύσεων. Για τη Μέση Ανατολή, η Τζόρτζια Μελόνι ξεκαθάρισε ότι η Ιταλία θα προχωρήσει σε αναγνώριση παλαιστινιακού κράτους μόνο υπό την προϋπόθεση ότι η Χαμάς θα αφοπλιστεί και δεν θα έχει ρόλο στη διακυβέρνηση της Γάζας. Παράλληλα, εξέφρασε τη στήριξή της στο ειρηνευτικό σχέδιο του Ντόναλντ Τραμπ και προανήγγειλε συνάντηση με τον Μαχμούντ Αμπάς στη Ρώμη. Επανέλαβε δε την πάγια θέση της Ιταλίας ότι το Ισραήλ δεν πρέπει να εμποδίζει τη δημιουργία παλαιστινιακού κράτους ούτε να ενισχύει τους εποικισμούς στη Δυτική Όχθη. Δικαιοσύνη και Πολιτική Σταθερότητα Τέλος, σχολιάζοντας το επικείμενο δημοψήφισμα του Μαρτίου για τον διαχωρισμό της σταδιοδρομίας δικαστών και εισαγγελέων, η Μελόνι το χαρακτήρισε κρίσιμο για την αυτονομία των δικαστικών και τη λογοδοσία τους . Ξεκαθάρισε, ωστόσο, πως δεν πρόκειται να παραιτηθεί από την πρωθυπουργία, ανεξαρτήτως του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος.

Σήμερα ο τρίτος γύρος των συνομιλιών ΗΠΑ - Ουκρανίας Ενώ οι ρωσικές επιθέσεις στα μέτωπα κλιμακώνονται, ΗΠΑ και Ουκρανία διαπραγματεύονται στη Φλόριντα ένα τροποποιημένο σχέδιο ειρήνης, το οποίο θέτει ως βασική προϋπόθεση την έμπρακτη δέσμευση της Μόσχας για αποκλιμάκωση! Ενώ οι ρωσικές δυνάμεις εντείνουν την πίεσή τους στα μέτωπα και συνεχίζουν τους νυχτερινούς βομβαρδισμούς, το διπλωματικό ενδιαφέρον στρέφεται σήμερα στη Φλόριντα. Εκεί, Ουκρανοί και Αμερικανοί αξιωματούχοι πραγματοποιούν τον τρίτο γύρο συνομιλιών, με επίκεντρο το σχέδιο της Ουάσινγκτον για τον τερματισμό του πολέμου. Το πλαίσιο των διαπραγματεύσεων και οι προϋποθέσεις Στο τραπέζι των συζητήσεων κοντά στο Μαϊάμι κάθονται, από αμερικανικής πλευράς, ο απεσταλμένος του Ντόναλντ Τραμπ, Στιβ Γουίτκοφ, και ο γαμπρός του προέδρου, Τζάρεντ Κούσνερ. Την ουκρανική αντιπροσωπεία εκπροσωπούν ο Ρουστέμ Ουμέροφ και ο στρατηγός Αντρέι Χνάτοφ. Το Στέιτ Ντιπάρτμεντ, συνοψίζοντας τα μέχρι τώρα αποτελέσματα, ανακοίνωσε ότι οι δύο πλευρές κατέληξαν σε συμφωνία σχετικά με το πλαίσιο των ρυθμίσεων ασφαλείας και τις απαραίτητες δυνατότητες αποτροπής για τη διατήρηση μιας διαρκούς ειρήνης. Ωστόσο, τέθηκε μια σαφής προϋπόθεση: Oποιαδήποτε ουσιαστική πρόοδος εξαρτάται από τη βούληση της Ρωσίας να δεσμευτεί σοβαρά σε μέτρα αποκλιμάκωσης και στον τερματισμό των εχθροπραξιών . Σημειώνεται πως το αμερικανικό σχέδιο, που παρουσιάστηκε πριν από τρεις εβδομάδες, έχει υποστεί επεξεργασία σε Γενεύη και Φλόριντα, σε μια προσπάθεια τροποποίησης του κειμένου υπέρ του Κιέβου, καθώς η αρχική του εκδοχή είχε θεωρηθεί ετεροβαρής υπέρ της Μόσχας. Ο ρόλος της Μόσχας και η «εγκάρδια» υποδοχή Το αναθεωρημένο κείμενο παρουσιάστηκε στον Βλαντίμιρ Πούτιν την περασμένη Τρίτη από τους Γουίτκοφ και Κούσνερ. Αν και λεπτομέρειες για το νέο σχέδιο δεν έχουν διαρρεύσει, ο Ουμέροφ επανέλαβε πως προτεραιότητα της Ουκρανίας παραμένει μια συμφωνία που θα θωρακίζει την ανεξαρτησία και την κυριαρχία της. Από την πλευρά του Κρεμλίνου, ο διπλωματικός σύμβουλος Γιούρι Ουσακόφ έκανε λόγο για πρόοδο, αν και τόνισε πως απαιτείται ακόμη «πολλή δουλειά». Ο ίδιος περιέγραψε τη συνάντηση Πούτιν-Γουίτκοφ ως «φιλική», ενώ χαιρέτισε τη συμμετοχή του Τζάρεντ Κούσνερ, χαρακτηρίζοντάς την «πολύ χρήσιμη» για την κατανόηση των δύο πλευρών. Αδιάκοπη ένταση στο πεδίο Παρά τις διπλωματικές διεργασίες, η πραγματικότητα του πολέμου παραμένει σκληρή. Ο περιφερειάρχης Κιέβου, Μίκολα Καλάσνικ, ανέφερε πως η Ρωσία εξαπέλυσε σήμερα τα ξημερώματα μαζική επίθεση με drones και πυραύλους στην περιοχή, τραυματίζοντας τρεις ανθρώπους, γεγονός που οδήγησε σε συναγερμό σε όλη την επικράτεια πλην της Υπερκαρπαθίας. Στον αντίποδα, το ρωσικό υπουργείο Άμυνας ισχυρίστηκε ότι αναχαίτισε 116 ουκρανικά drones κατά τη διάρκεια της νύχτας. Ταυτόχρονα, ο ρωσικός στρατός συνεχίζει την προέλασή του στην ανατολική Ουκρανία, ανακοινώνοντας την κατάληψη της περιοχής Μπεζιμενέ στο Ντονέτσκ, όπου οι μάχες μαίνονται αμείωτες. pentapostagma

Η καλοσύνη του και οι αγνές του προθέσεις αποδεικνύονταν με πράξεις, οι οποίες όμως παρέμεναν κρυφές! Ήταν ο Άγιος των φτωχών και ο Άγιος των Ναυτικών! Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η οικονομική βοήθεια που πρόσφερε σε έναν άπορο πατέρα τριών κοριτσιών. Η συμβολή του Αγίου προστάτεψε τα κορίτσια από τη διαφθορά στις δύσκολες στιγμές, όταν ο πατέρας δεν μπορούσε να καλύψει τα προς το ζην. Ωστόσο, το έργο του Αγίου δεν βρήκε σύμφωνους τους τοπικούς άρχοντες, τον Διοκλητιανό και Μάξιμο, οι οποίοι διέταξαν τη σύλληψη και τη φυλάκισή του. Όμως, ακόμη και μέσα στη φυλακή, ο Άγιος Νικόλαος δίδασκε και στήριζε τους χριστιανούς.  Δείτε το εκπληκτικό βίντεο από την Optico:

Οι ΗΠΑ διαμηνύουν επίσημα ότι θα κλείσουν μέτωπα στο βόρειο ημισφαίριο, όπως τον πόλεμο στην Ουκρανία, ώστε να ρίξουν το βάρος στη Νοτιοανατολική Ασία και τον Ειρηνικό! Τ έλος στην επέκταση του ΝΑΤΟ προς Ανατολάς! Την πολιτική, γεωπολιτική, οικονομική και στρατιωτική απαξίωση έναντι των Ευρωπαίων συμμάχων της αποτυπώνει με ωμή, σχεδόν, ρητορική το «μανιφέστο» της νέας Εθνικής Στρατηγικής Ασφαλείας των ΗΠΑ, οι οποίες δεν κρύβουν πλέον ότι θέλουν να κλείσουν μέτωπα στο βόρειο ημισφαίριο, όπως τον πόλεμο στην Ουκρανία, ώστε να ρίξουν το βάρος στη Νοτιοανατολική Ασία και τον Ειρηνικό. Ταυτόχρονα, η Ουάσιγκτον καθιστά σαφές ότι η Μόσχα δεν αποτελεί πια εχθρό της και ότι πρέπει πλέον να ξεπεραστεί το γεωπολιτικό «ταμπού» της δίχως όρια επέκτασης του ΝΑΤΟ. Οι ΗΠΑ σοκάρουν: «Η Ευρώπη σε παρακμή...» Ακόμη και το κεφάλαιο που αφορά στην Ευρώπη, έχει τον απροκάλυπτα κυνικό τίτλο « Προωθώντας το Ευρωπαϊκό Μεγαλείο ». « Οι Αμερικανοί αξιωματούχοι έχουν συνηθίσει να σκέφτονται τα ευρωπαϊκά προβλήματα με όρους ανεπαρκών στρατιωτικών δαπανών και οικονομικής στασιμότητας. Υπάρχει αλήθεια σε αυτό, αλλά τα πραγματικά προβλήματα της Ευρώπης είναι ακόμη βαθύτερα » αναφέρει το ντοκουμέντο και προσθέτει: « Η ηπειρωτική Ευρώπη χάνει μερίδιο του παγκόσμιου ΑΕΠ – από 25% το 1990 σε 14% σήμερα – εν μέρει λόγω εθνικών και διεθνών κανονισμών που υπονομεύουν τη δημιουργικότητα και την παραγωγικότητα . « Αλλά αυτή η οικονομική παρακμή επισκιάζεται από την πραγματική και πιο έντονη προοπτική της πολιτισμικής διαγραφής. Τα μεγαλύτερα ζητήματα που αντιμετωπίζει η Ευρώπη περιλαμβάνουν δραστηριότητες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και άλλων διεθνικών φορέων που υπονομεύουν την πολιτική ελευθερία και κυριαρχία, μεταναστευτικές πολιτικές που μεταμορφώνουν την ήπειρο και δημιουργούν διαμάχες, λογοκρισία της ελευθερίας του λόγου και καταστολή της αντιπολίτευσης, κατακλυσμιαία υπογεννητικότητα και απώλεια εθνικών ταυτοτήτων και αυτοπεποίθησης ». Και τονίζει: « Εάν οι παρούσες τάσεις συνεχιστούν, η ήπειρος θα είναι αγνώριστη σε 20 χρόνια ή λιγότερο. Ως εκ τούτου, δεν είναι καθόλου προφανές εάν ορισμένες ευρωπαϊκές χώρες θα έχουν οικονομίες και στρατούς αρκετά ισχυρούς για να παραμείνουν αξιόπιστοι σύμμαχοι. Πολλά από αυτά τα έθνη επιταχύνουν αυτήν την περίοδο την τωρινή τους πορεία. Θέλουμε η Ευρώπη να παραμείνει ευρωπαϊκή, να ανακτήσει την πολιτισμική της αυτοπεποίθηση και να εγκαταλείψει την αποτυχημένη εστίασή της στην κανονιστική ασφυξία ». Μάλιστα, πιο κάτω, στη σύνοψη των προτεραιοτήτων των ΗΠΑ έναντι της Ευρώπης, το κείμενο αναφέρει και το εξής τρομερό: « Καλλιέργεια αντίστασης στην τρέχουσα πορεία της Ευρώπης εντός των ευρωπαϊκών εθνών ». Κάτι το οποίο μπορεί εύλογα να διαβαστεί και ως «κάλεσμα» των ευρωπαϊκών λαών από τον Tράμπ να ξεσηκωθούν, υπό την ιδεολογική ατζέντα του. Οι ΗΠΑ αποκαθιστούν τη σχέση τους με τη Ρωσία Ως παράδειγμα της παραπάνω εικόνας, ο Λευκός Οίκος φέρνει τη στάση της Ευρώπης έναντι της Ρωσίας: « Αυτή η έλλειψη αυτοπεποίθησης είναι πιο εμφανής στη σχέση της Ευρώπης με τη Ρωσία. (…) Ως αποτέλεσμα του πολέμου της Ρωσίας στην Ουκρανία, οι ευρωπαϊκές σχέσεις με τη Ρωσία είναι πλέον βαθιά εξασθενημένες και πολλοί Ευρωπαίοι θεωρούν τη Ρωσία ως υπαρξιακή απειλή. Η διαχείριση των ευρωπαϊκών σχέσεων με τη Ρωσία θα απαιτήσει σημαντική διπλωματική εμπλοκή των ΗΠΑ, τόσο για την αποκατάσταση των συνθηκών στρατηγικής σταθερότητας σε όλη την Ευρασιατική έκταση όσο και για τον μετριασμό του κινδύνου σύγκρουσης μεταξύ Ρωσίας και ευρωπαϊκών κρατών. Είναι βασικό συμφέρον των Ηνωμένων Πολιτειών να διαπραγματευτούν μια ταχεία παύση των εχθροπραξιών στην Ουκρανία, προκειμένου να σταθεροποιήσουν τις ευρωπαϊκές οικονομίες, να αποτρέψουν την ακούσια κλιμάκωση ή επέκταση του πολέμου και να αποκαταστήσουν τη στρατηγική σταθερότητα με τη Ρωσία, καθώς και να επιτρέψουν την ανοικοδόμηση της Ουκρανίας μετά τις εχθροπραξίες, ώστε να επιτρέψουν την επιβίωσή της ως βιώσιμου κράτους ». Ο πόλεμος της Ουκρανίας βάθυνε την ευρωπαϊκή εξάρτηση Οι ΗΠΑ θεωρούν ότι «ο πόλεμος της Ουκρανίας είχε το αντίθετο αποτέλεσμα της αύξησης της εξωτερικής εξάρτησης της Ευρώπης, και ιδιαίτερα της Γερμανίας». « Σήμερα, οι γερμανικές χημικές εταιρείες κατασκευάζουν στην Κίνα μερικά από τα μεγαλύτερα εργοστάσια επεξεργασίας στον κόσμο, χρησιμοποιώντας ρωσικό αέριο, το οποίο δεν μπορούν να προμηθευτούν στην πατρίδα τους. Η κυβέρνηση Tράμπ βρίσκεται σε αντίθεση με τους Ευρωπαίους αξιωματούχους που έχουν μη ρεαλιστικές προσδοκίες για τον πόλεμο, εδραιωμένους σε ασταθείς μειοψηφικές κυβερνήσεις, πολλές από τις οποίες καταπατούν βασικές αρχές της δημοκρατίας για να καταστείλουν την αντιπολίτευση. « Μια μεγάλη ευρωπαϊκή πλειοψηφία επιθυμεί ειρήνη, ωστόσο αυτή η επιθυμία δεν μεταφράζεται σε πολιτική, σε μεγάλο βαθμό λόγω της υπονόμευσης των δημοκρατικών διαδικασιών από αυτές τις κυβερνήσεις. Αυτό είναι στρατηγικά σημαντικό για τις Ηνωμένες Πολιτείες ακριβώς επειδή τα ευρωπαϊκά κράτη δεν μπορούν να μεταρρυθμιστούν εάν παγιδευτούν σε πολιτική κρίση. ». Τέλος στην επέκταση του ΝΑΤΟ Σε ό,τι αφορά στο μέλλον του ΝΑΤΟ, οι ΗΠΑ ξεδιπλώνουν ένα σκεπτικό με εθνικά – γεωγραφικά – πολιτισμικά στοιχεία: « Μακροπρόθεσμα, είναι κάτι παραπάνω από πιθανό ότι μέσα σε λίγες δεκαετίες το αργότερο, ορισμένα μέλη του ΝΑΤΟ θα προέρχονται στην πλειονότητά τους εκτός Ευρώπης. «Ως εκ τούτου, είναι ανοιχτό το ερώτημα αν θα δουν τη θέση τους στον κόσμο ή τη συμμαχία τους με τις Ηνωμένες Πολιτείες με τον ίδιο τρόπο όπως εκείνοι που υπέγραψαν τον χάρτη του ΝΑΤΟ » αναφέρει το έγγραφο. Γι’ αυτό και θεωρεί ότι πρέπει να τερματιστεί η αντίληψη «της πραγματικότητας του ΝΑΤΟ ως μιας διαρκώς επεκτεινόμενης συμμαχίας. Η πολιτική των ΗΠΑ έναντι της Ευρώπης Τέλος, σε ό,τι αφορά στην Ευρώπη, το έγγραφο αναφέρει, ότι « η ευρεία πολιτική μας για την Ευρώπη » θα πρέπει να δώσει προτεραιότητα στα εξής: Αποκατάσταση συνθηκών σταθερότητας εντός της Ευρώπης και στρατηγικής σταθερότητας με τη Ρωσία Δυνατότητα στην Ευρώπη να σταθεί στα πόδια της και να λειτουργήσει ως ομάδα ευθυγραμμισμένων κυρίαρχων εθνών, μεταξύ άλλων αναλαμβάνοντας την κύρια ευθύνη για την άμυνά της Καλλιέργεια αντίστασης στην τρέχουσα πορεία της Ευρώπης εντός των ευρωπαϊκών εθνών Άνοιγμα των ευρωπαϊκών αγορών σε αμερικανικά αγαθά και υπηρεσίες και διασφάλιση δίκαιης μεταχείρισης των Αμερικανών εργαζομένων και επιχειρήσεων Οικοδόμηση των υγιών εθνών της Κεντρικής, Ανατολικής και Νότιας Ευρώπης μέσω εμπορικών δεσμών, πωλήσεων όπλων, πολιτικής συνεργασίας και πολιτιστικών και εκπαιδευτικών ανταλλαγών Τερματισμός της αντίληψης της πραγματικότητας του ΝΑΤΟ ως μιας διαρκώς επεκτεινόμενης συμμαχίας Ενθάρρυνση της Ευρώπης να αναλάβει δράση για την καταπολέμηση της πλεονάζουσας παραγωγικής ικανότητας των μερκαντιλιστών, της τεχνολογικής κλοπής, της κυβερνοκατασκοπείας και άλλων εχθρικών οικονομικών πρακτικών. Συμπέρασμα: Έλα Χριστέ και Παναγιά! Τι είδους μύγα τσίμπησε τον Τράμπ; ΒΝ

Με πολιτικά κριτήρια η Ελλάδα – όχι μόνο η Ουκρανία – είναι μια χώρα απίστευτα διεφθαρμένη και σαπισμένη... Αυτή η χώρα πρέπει να πεθάνει, δε σώζεται! Η Εγκληματική Οργάνωση Αγροτών και το σάπιο κόμμα της ΝΔ μαζί στον βούρκο της απάτης – Οι έντιμοι αγρότες την πάτησαν! Οι αγρότες έχουν στήσει μπλόκα σε όλη την Ελλάδα, υπάρχει ένταση στους δρόμους, κινητοποιήσεις και αντιπαράθεση με τις αστυνομικές αρχές οι οποίες τις περισσότερες φορές παρεμβαίνουν απροκάλυπτα. Ποιο το αίτημα των αγροτών; Οι αγρότες ως επί τω πλείστον προβάλλουν το εξής επιχείρημα, φέρτε πίσω τα κλεμμένα, δώστε τις αποζημιώσεις και επιδοτήσεις. Ωστόσο ας είμαστε ρεαλιστές. Έχουμε μια σαπισμένη ΝΔ και πρώην υπουργούς της ΝΔ απατεώνες που έχουν εμπλακεί στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ χωρίς καμία αμφιβολία και έχουμε και μέρος των ελλήνων αγροτών σε Κρήτη, Θεσσαλία και σε άλλα μέρη που έστησαν το μεγάλο κόλπο σε συνεργασία με υπουργούς και βουλευτές, κατέκλεψαν τα ευρωπαϊκά κονδύλια δηλαδή έχουμε μια ξεκάθαρη εγκληματική οργάνωση καθώς υπάρχει ξεκάθαρα οικονομικός δόλος και οικονομικό όφελος. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η ΝΔ συντηρεί αυτή την σάπια κατάσταση γιατί οι περισσότεροι αγρότες στήριξαν την ΝΔ… Η εξεταστική για την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ έρχεται να αποκαλύψει ορισμένες πικρές αλήθειες… 1) Βασικοί υπουργοί της κυβέρνησης Μητσοτάκη - που εμπλέκονται με τον ΟΠΕΚΕΠΕ - είναι κοινοί απατεώνες, σαπισμένοι, διεφθαρμένοι… αλλά έχουν ασυλία και προκαλούν την κοινωνία! Όποιος τους ψηφίσει, και αναφερόμαστε στους εμπλεκόμενους στο σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ, είναι ή απατεώνας ή το ίδιο διεφθαρμένος με αυτούς . Τώρα ξέρουμε πως έγινε η Κρήτη μπλε! 2)Η Κρήτη έγινε μπλε στις τελευταίες εκλογές. Η άλλοτε καταπράσινη (λόγω ΠΑΣΟΚ) τώρα ξέρουμε πως άλλαξε χρώμα… Στήθηκε το μεγάλο κόλπο με Φραπέδες και Χασάπηδες, κοινοί απατεώνες δηλαδή που αξίζουν να βρίσκονται στην φυλακή, αποβράσματα της κοινωνίας, κλέφτες, ποταπά υποκείμενα νόμιζαν ότι κλέβοντας τα ευρωπαϊκά κονδύλια με ανοχή και πλήρη γνώση της κυβέρνησης, θα συνεχίζουν εσαεί το πάρτι… της απάτης! Ωσπου ήρθε η στιγμή που αποκαλύφθηκε το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ και ακολούθως, η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία να αποκαλύψουν όλη αυτή την δυσωδία! Για την ιστορία, η ιστοσελίδα bankingnews (ΒΝ) έχει δεχθεί λόγω αποκαλύψεων για το σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ συνολικά 36 εξώδικα, 9 αγωγές και 2 μηνύσεις . Δεν κάναμε πίσω. Tο σκάνδαλο αυτό είναι η πεμπτουσία της βρωμιάς και δυσωδίας. 3)Κατά την εξεταστική για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, έρχονται στο φως απίστευτες αποκαλύψεις … Η περίπτωση της Ferrari και του συντρόφου της είναι κορυφή του παγόβουνου! Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι οι άνθρωποι αυτοί είναι κλέφτες και απατεώνες αλλά δεν είναι οι μόνοι . Εδώ αποκαλύπτεται πώς ξέπλεναν το παράνομο χρήμα, υπήρχαν αγρότες που είχαν κερδίσει άπειρες φορές δελτία του ΟΠΑΠ και αυτό επίσης επιβεβαιώνει την ύπαρξη ξεκάθαρης εγκληματικής οργάνωσης… Υπάρχει πολίτης που να έχει κερδίσει ... 6.000 φορές το Τζόκερ; Ναι καλά διαβάσατε... Υπάρχει λοιπόν ένα τραγικό συμπέρασμα, ότι όλη η Ελλάδα είναι γεμάτη με εγκληματικές οργανώσεις των αγροτών και κτηνοτρόφων! Υπάρχει μεγάλη διαφθορά στην κοινωνία 4) Προφανώς και οι υπόλοιποι (μειοψηφία; δε ξέρουμε ακόμα) αγρότες δεν είναι απατεώνες. Είναι βιοπαλαιστές! Αλλά ένα σημαντικό μέρος των αγροτών και ειδικά οι συνδικαλιστές αγρότες είναι μέρος μιας επαίσχυντης εγκληματικής οργάνωσης και εάν δείτε ποιοι ηγούνται των τοπικών συνδικαλιστικών οργανώσεων … Ω τι σύμπτωση! Όλοι τους στελέχη της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ! Υπάρχει μεγάλη διαφθορά και στην κοινωνία γενικότερα. Πολλοί λένε ότι το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι, αλλά τελικά και το σώμα – η κοινωνία – βρωμάει από τα σκάνδαλα και την διαφθορά. 5) Ο ΟΠΕΚΕΠΕ και το σύστημα Γαργαλάκου, δεν μπορούν να συνεχίσουν να υπάρχουν. Είναι ξεκάθαρα μέρος του προβλήματος , της μεγάλης κομπίνας που συγκλονίζει όλη την Ελλάδα. Ο ΟΠΕΚΕΠΕ έχει χρεοκοπήσει σε όλα τα επίπεδα , χρειάζεται νέος οργανισμός με νέα διοίκηση και με πολύ αυστηρούς μηχανισμούς. Και σίγουρα πολλά στελέχη του ΟΠΕΚΕΠΕ πρέπει να καταλήξουν στην φυλακή ως μέρος της εγκληματικής οργάνωσης. 6)Οι αγρότες έχουν ξεσηκωθεί, γιατί δεν πήραν τώρα χρήματα και έχουν δίκιο μεν , ειδικά οι κτηνοτρόφοι που έχουν καταστραφεί λόγω των ασθενειών, αλλά πολλοί σιωπούσαν όταν έβλεπαν άλλους που κατέκλεβαν τα κοινοτικά κονδύλια και προσπαθούσαν και αυτοί να μπουν στο κόλπο. 7)Είναι προφανές ότι η Ελλάδα, μια καθαρά αγροτική οικονομία βρίσκεται σε απίστευτο μαρασμό! Το ζωικό κεφάλαιο, βρίσκεται στα χαρτιά και τα ελληνικά αγροτικά προϊόντα καταρρέουν σε τιμές και περιθωριοποιούνται. Τα εισαγόμενα προϊόντα κατακλύζουν την αγορά και η σαπισμένη ΝΔ ως κυβέρνηση, δεν έχει σχέδιο για το πώς θα αναστήσει τον πρωτογενή τομέα. Η Ελλάδα δεν έπρεπε να εισάγει ούτε ένα προϊόν! Σκόπιμα σκοτώνουν τον πρωτογενή τομέα, μας θέλουν εξαρτημένη οικονομία, υποχείρια συμφερόντων, και για τα θέματα αυτά οι αγρότες δεν μίλησ αν. Με πολιτικά κριτήρια η Ελλάδα – όχι μόνο η Ουκρανία – είναι μια χώρα απίστευτα διεφθαρμένη, σαπισμένη 8) Το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ απέδειξε και με πολιτικά κριτήρια ότι η Ελλάδα – όχι μόνο η Ουκρανία – είναι μια χώρα απίστευτα διεφθαρμένη, σαπισμένη, μας προκαλεί ντροπή το γεγονός ότι υπάρχουν πολίτες που αγωνίζονται και πολίτες που κλέβουν με την ανοχή, συγκάλυψη ή συνεργασία με το κράτος. Όλο αυτό το απόστημα πρέπει να σπάσει… Δεν μπορεί να υπάρξει κοινωνική ευημερία όταν οι λίγοι απατεώνες κλέβουν και οι πολλοί απλά κοιτούν οδυρόμενοι … υπό την έννοια το πώς την πάτησαν και δεν έκλεψαν και αυτοί… Η χώρα δεν έχει πυξίδα πλέον… Πολιτικός και ιδεολογικός καθοδηγητής της απάτης στο σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ είναι ξεκάθαρα η κυβέρνηση… Το σκάνδαλο αποκαλύφθηκε, σίγουρα θα κουκουλωθεί αλλά τώρα πλέον ξέρουμε… Και ξέρουμε πολλά… Η γνώση είναι δύναμη και ισχυρός όποιος την κατέχει!

Το Θαύμα στην οδό Μαιζώνος! Όταν ο Αγιασμός έφτασε εκεί που δεν τολμούν οι άνθρωποι! Ο Άγιος στα Σκαλιά του Οίκου Ανοχής. Και οι Φαρισαίοι στα Σαλόνια της Εκκλησίας. Η μάχη της Ορθοδοξίας δίνεται εκεί όπου ανασαίνει ο άνθρωπος, όχι όπου αποφασίζουν οι ψευτοθεολόγοι. Το Φως δεν ρωτάει αν "επιτρέπεται". Μπαίνει. Και όπου μπαίνει, αλλάζουν όλα. Υπάρχει μια εικόνα, που θα έπρεπε να διδάσκεται σε όλες τις Θεολογικές Σχολές, σε όλα τα κηρυχτικά, σε όλα τα συνέδρια των «ειδικών» της πίστεως, αν βέβαια δεν είχαν ξεχάσει τι σημαίνει Θεός! Ο Άγιος Πορφύριος να ευλογεί τα δωμάτια ενός οίκου ανοχής, ενώ ο Χριστός περπατά πίσω του! Η Εκκλησιαστική Ιστορία, είναι τόσο ενδιαφέρουσα, τόσο αληθινή σε πίστη, τόσο αληθινή σε στοιχεία και τόσο αληθινή σε διδαχές, που όποιος τολμήσει να ξεγράψει οποιοδήποτε στοιχείο που περιλαμβάνεται σε αυτήν, αυτομάτως σβήνει από το Βιβλίο της Ζωής. Σήμερα το πρωί, ανοίγοντας το Facebook, έρχεται μποροστά μου ένα κείμενο - δεν πρόσεξα ποιός το ανέρτησε - αλλά ήταν τόσο δυνατό, που με συγκλόνισε . Πρωταγωνιστής της ιστορίας που διηγείται το κείμενο; Ο ένας και μοναδικός! Ο Άγιος Πορφύριος! Ο Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης (1906–1991), υπήρξε μία από τις πιο φωτεινές μορφές της σύγχρονης Ορθοδοξίας . Γεννημένος στον Άγιο Ιωάννη Ευβοίας, αγάπησε από παιδί τον μοναχισμό και αναχώρησε μικρός για το Άγιον Όρος, όπου μαθήτευσε κοντά σε αγιασμένους Γέροντες στα Καυσοκαλύβια . Η καθαρότητα της καρδιάς του και η αδιάλειπτη προσευχή τον οδήγησαν νωρίς σε υψηλό μέτρο χάριτος , σε σημείο που έλαβε το προορατικό και διορατικό χάρισμα ήδη από τα εφηβικά του χρόνια! Διακόνησε επί δεκαετίες ως εφημέριος στα Νοσοκομεία των Αθηνών , όπου χιλιάδες άνθρωποι βρήκαν παρηγοριά, θεραπεία, στήριξη και καθοδήγηση μέσα από τη στοργική του καρδιά . Ο λόγος του ήταν πάντοτε απαλός, φωτεινός, γεμάτος αγάπη και αλήθεια. Δεν έκρινε, δεν καταδίκαζε, αλλά άνοιγε δρόμους μετάνοιας και ελπίδας σε όλους, ακόμη και στους πιο ταλαιπωρημένους ανθρώπους. Κατά τα τελευταία χρόνια της ζωής του επέστρεψε στο Άγιον Όρος, όπου εκοιμήθη στις 2 Δεκεμβρίου 1991, και η Ορθόδοξη Εκκλησία τον ανακήρυξε Άγιο μετά από 22 χρόνια, δηλαδή το 2013. Σήμερα, ο Άγιος Πορφύριος τιμάται ως προστάτης των ψυχικά πονεμένων , των νέων, των οικογενειών και όλων όσοι ζητούν έναν λόγο παρηγοριάς και φωτισμού. Η ζωή του υπενθυμίζει ότι η Ορθοδοξία δεν είναι στεγνός ηθικισμός, αλλά η αγκαλιά του Θεού για τον κάθε άνθρωπο . Δεν θα κάνω κανένα άλλο σχόλιο προς το παρόν, για να σας παραθέσω το κείμενο το περί ού ο λόγος και μετά...λέμε και για τα υπόλοιπα που έπονται. Ο Άγιος Πορφύριος διηγείται τον Αγιασμό που έκανε σε οίκο ανοχής, παραμονή Θεοφανείων "Την ημέρα των Θεοφανείων οι ιερείς πηγαίνουν από σπίτι σε σπίτι και ραντίζουν με αγιασμό. Ο Άγιος Πορφύριος διηγούνταν σε πιστούς μία μοναδική εμπειρία, καθώς επισκέφθηκε έναν οίκο ανοχής. Παλαιά συνηθίζαμε, κατά την εορτή των Θεοφανείων, ν’ αγιάζομε τα σπίτια. Κάποια χρονιά επήγα κ’ εγώ κι αγίαζα. Χτυπούσα τις πόρτες των διαμερισμάτων, μου ανοίγανε κι έμπαινα μέσα ψάλλοντας « Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου σου Κύριε...» Όπως πήγαινα στην οδό Μαιζώνος, βλέπω μία σιδερένια πόρτα. Ανοίγω, μπαίνω μέσα στην αυλή, που ήταν γεμάτη από μανταρινιές, πορτοκαλιές, λεμονιές, και προχωρώ στη σκάλα. Ήταν μία σκάλα εξωτερική, που ανέβαινε πάνω και κάτω είχε υπόγειο. Ανέβηκα τη σκάλα, χτυπάω την πόρτα και παρουσιάζεται μια κυρία. Αφού μου άνοιξε εγώ άρχιζα κατά τη συνήθεια μου το «Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου σου Κύριε...». Με σταματάει απότομα. Εν τω μεταξύ με ακούσανε και δεξιά κι αριστερά στο διάδρομο βγαίνανε κοπέλες απ’ τα δωμάτια. « Κατάλαβα, έπεσα σε οίκο ανοχής », είπα μέσα μου. Η γυναίκα μπήκε μπροστά μου να μ’ εμποδίσει. – Να φύγεις, μου λέει. Δεν κάνει αυτές να φιλήσουν το Σταυρό. Να φιλήσω εγώ το Σταυρό και να φύγεις , σε παρακαλώ. Εγώ τώρα πήρα σοβαρό και επιτιμητικό ύφος και της λέω: – Εγώ δεν μπορώ να φύγω! Εγώ είμαι παπάς, δεν μπορώ να φύγω! Ηλθα εδώ ν’ αγιάσω. – Ναι, αλλά δεν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές... – Μα δεν ξέρουμε αν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές ή εσύ. Διότι αν με ρωτήσει ο Θεός και ζητήσει να Του πω ποιός κάνει να φιλήσει το Σταυρό, οι κοπέλες ή εσύ, μπορεί να έλεγα: «Οι κοπέλες κάνει να τον φιλήσουν και όχι εσύ. Οι ψυχές τους είναι πιο καλές από τη δική σου» Εκείνη την στιγμή αυτή εκοκκίνησε λίγο. Της λέω λοιπόν: – Άσε τα κορίτσια να φιλήσουν το Σταυρό. Τους έκανα νόημα να πλησιάσουν. Εγώ πιο μελωδικά από πρώτα έψαλλα το « Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου σου Κύριε... », διότι είχα μια χαρά μέσα μου, που ο Θεός οικονόμησε τα πράγματα να πάω και σ’ αυτές τις ψυχές. Φιλήσανε όλες το Σταυρό. Ήταν όλες περιποιημένες, με τις πολύχρωμες φούστες κ.λπ . Και τους είπα: – Παιδιά μου, χρόνια πολλά. Ο Θεός μας αγαπάει όλους. Είναι πολύ καλός και «βρέχει επί δικαίους και αδίκους». (Ματθ. 5,45) Όλοι τον έχομε Πατέρα και για όλους μας ενδιαφέρεται ο Θεός. Μόνο να φροντίσουμε να Τον γνωρίσομε και να Τον αγαπήσομε κι εμείς και να γίνομε καλοί. Να Τον αγαπήσετε και θα δείτε πόσο ευτυχισμένες θα είστε . Κοιτάζανε απορημένες. Κάτι πήρε η ψυχούλα τους η ταλαιπωρημένη. – Χάρηκα, τους λέω τέλος, που μ’ αξίωσε ο Θεός να έλθω σήμερα και να σας αγιάσω. Χρόνια πολλά! – Χρόνια πολλά, είπαν κ’ εκείνες κι έφυγα... " Πηγή: Ησυχαστήριο Αγίας Τριάδος Η Ορθοδοξία που δεν ντρέπεται τον άνθρωπο! Δεν θα σχολιάσω άλλο τη μεγαλωσύνη αυτού του σύγχρονου και μεγάλου αναστήματος Αγίου. Απλά θα παραθέσω δυό λόγια, για τη σημερινή κατάντια τόσο τη δική μας, όσο και αυτών που είναι κατ' επίφασιν "Ιερωμένοι" και "Πατέρες". Μέσα στην Ιστορία της Εκκλησίας μας, υπάρχουν σελίδες που δεν γράφονται με μελάνι. Γράφονται με φως. Σελίδες που δεν χωρούν στα στεγνά αναλόγια, ούτε στα διοικητικά συμβούλια. Σελίδες που συντρίβουν τους τύπους, τα πρωτόκολλα, την "ευπρέπεια", και στέκονται γυμνές απέναντι στο ερώτημα: Τελικά, ποια είναι η Ορθοδοξία; Και σε ποιους ανήκει; Μ ιά τέτοια στιγμή ήταν εκείνη που ο Άγιος Πορφύριος ανέβηκε τα σκαλιά ενός οίκου ανοχής, παραμονή των Θεοφανείων , κρατώντας στο χέρι του τον Σταυρό και ψάλλοντας: «Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου σου Κύριε…» Δεν το ήξερε στην αρχή. Το κατάλαβε όταν είδε τις κοπέλες να βγαίνουν στο διάδρομο. Αλλά δεν έκανε πίσω. Δεν είπε «εδώ δεν είναι για παπάδες». Δεν είπε «θα παρεξηγηθώ». Δεν είπε «μην με δει κανένας» ή «δεν κάνει τώρα». Είπε μόνο, «Ήρθα να αγιάσω.» Και ο ουρανός χαμογέλασε. Η "μαντάμ" που διαχειριζόταν το σπίτι και τις κοπέλες, η σωματέμπορας δηλαδή, τρόμαξε. Σήκωσε το χέρι σαν φράχτη μπροστά στον Άγιο: — «Όχι! Αυτές δεν κάνει να φιλήσουν τον Σταυρό!» Πόσο εύκολα ο άνθρωπος - και ιδίως αυτός ο άνθρωπος που δεν έπρεπε καν να αποκαλείται άνθρωπος, γίνεται ...φύλακας του Θεού! Πόσο εύκολα νομίζουμε πως γνωρίζουμε ποιος «κάνει» και ποιος «δεν κάνει». Πόσο εύκολα ξεχνάμε ότι ο Χριστός είπε «Δεν ήρθα να καλέσω δικαίους, αλλά αμαρτωλούς»! Ο Άγιος Πορφύριος, ο γλυκύς, ο ταπεινός, ο πράος, μίλησε σαν προφήτης, λέγοντας πως «Δεν ξέρουμε αν κάνει να φιλήσουν τον Σταυρό αυτές ή εσύ.» Η φράση αυτή δεν ήταν επίπληξη, ήταν καθρέφτης.Ήταν το Ευαγγέλιο ξεκάθαρο, απλό και κοφτερό σαν διαμάντι! Διότι η μεγαλύτερη αμαρτία δεν ήταν στα δωμάτια. Ήταν στην καρδιά που θεωρούσε πως… δεν έχει ανάγκη από έλεος! Οι ψυχές που διψούσαν και κανείς δεν τους μιλούσε Και τότε, οι κοπέλες πλησίασαν. Περιποιημένες, φοβισμένες, απορημένες. Με μάτια που είχαν δει πολλά και είχαν ελπίσει λίγα. Και τι άκουσαν εκείνη τη μέρα; Όχι νουθεσίες. Όχι απειλές. Όχι κηρύγματα ηθικής. Άκουσαν κάτι που δεν ακούγεται συχνά πια: «Παιδιά μου, χρόνια πολλά. Ο Θεός μας αγαπάει όλους.» Τόσο απλό. Τόσο γυμνό. Τόση αλήθεια χωρίς περιτυλίγματα. Και εκεί, μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα συντελέστηκε το μυστήριο που δεν καταγράφεται σε πρακτικά: Η Χάρη πήγε εκεί τη δέχεται όποιος τη ζητήσει. Ο Άγιος έψαλε πλέον πιο μελωδικά, όχι γιατί άλλαξε ο ήχος, αλλά γιατί άλλαξε η καρδιά του. Γέμισε χαρά, λέγοντας «Ο Θεός οικονόμησε να πάω σ’ αυτές τις ψυχές.» Δεν είπε «εγώ πήγα». Δεν είπε «με έστειλαν».Δεν μίλησε για «καθήκον». Είπε μόνο, «Οικονόμησε ο Θεός»! Αυτή είναι η Ορθοδοξία που μάχεται σήμερα! Αυτό το περιστατικό, δεν είναι ούτε γραφικό, ούτε κόντρα σε...ατζέντες και οικουμενισμούς. Είναι επικίνδυνο , για όσους έχουν μετατρέψει την Εκκλησία σε σαλόνι ευπρέπειας. Είναι ανατρεπτικό , για όσους πιστεύουν ότι ο Θεός κινείται μόνο μέσα στα όρια που ορίζουν οι ίδιοι. Είναι επαναστατικό — γιατί ξαναβάζει τον Εσταυρωμένο Χριστό εκεί που πρέπει να βρίσκεται: Στην καρδιά του ανθρώπου που πονά και ακροβατεί! Η Ορθοδοξία δεν μπορεί να ζει μέσα σε επιτροπές και συνέδρια. Ζει στον διάδρομο εκείνου του σπιτιού. Ζει στο βλέμμα της κοπέλας που δεν κατάλαβε γιατί κάποιος την αποκάλεσε «παιδί μου». Ζει στον παπά που δεν ντράπηκε να ανέβει εκείνη τη σκάλα. Ζει στην αλήθεια που χτυπάει σαν καμπάνα! Ότι ο Θεός δεν ντρέπεται τον άνθρωπο. Εμείς ντρεπόμαστε τον άνθρωπο! Και πολλές φορές και τον Θεό! Η μάχη της Ορθοδοξίας Η εικόνα αυτή που φέρει τον Άγιο Πορφύριο να ευλογεί τα δωμάτια ενός οίκου ανοχής, ενώ ο Χριστός περπατά πίσω του, πρέπει κάποιος αγιογράφος να την ιχνογραφήσει και να αναρτηθεί σε όλα τα μέγαρα που φιλοξενούν Μητροπολίτες, Αρχιμανδρίτες, διάκοι, Πρωτοσύγγελοι και εγώ δε ξέρω τι άλλο. Γιατί; Γιατί οι σημερινοί "ποιμένες" πλην ΕΛΑΧΙΣΤΩΝ ΕΞΑΙΡΕΣΕΩΝ (σε αυτούς τους ελάχιστους βρίσκεται και η άγια μορφή του αγωνιστή της Πίστης μας Μητροπολίτου της Μόρφου, του Νεόφυτου) έχουν εγκλωβιστεί ανάμεσα στην κοσμικότητα και στις...σπουδές τους "εις την αλλοδαπήν". Μεταπτυχιακά στη Γερμανία. Διδακτορικά στο Τίμπιγκεν. Σεμινάρια στο Πουριτάνικο Εδιμβούργο. Και στο τέλος… έρχεται κι ο τίτλος: «Ορθόδοξος Θεολόγος». Ορθόδοξος; Ορθόδοξος...πού; Στο βιογραφικό; Εμ πού αλλού! 'Η μήπως ξεχνάμε την περίπτωση εκείνου του Αρχιμανδρίτη της Μητρόπολης Κονίτσης, αυτόν τον αλαζόνα και πλήρους ανυπαρξίας καρδίας, που ταπείνωνε κάθε φορά που τον έβλεπε τον Άγιο Παΐσιο, που τον έβαζε στη θέση του κάθε φορά, κάνοντας τον να σκάει από μίσος επειδή το...ανθρωπάκι αυτό, το ...αγράμματο και ταπεινό, απέκρουε τις αλαζονικές του πομφόλυγες με τον πιο ταπεινό, αλλά και συνάμα τον πιο δυνατό λόγο. Οι σημερινοί "ποιμένες" είναι γεμάτοι όχι από Θεολογία, αλλά από "Θεοσοφία"! Γιατί στην καρδιά, είναι άδειοι. Στην πράξη, είναι Φαρισαίοι. Και στην πίστη, είναι ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΕΣ με ράσο. Ποιοι είναι αυτοί λοιπόν που σήμερα θα διαμαρτύρονταν - όπως η "μαντάμ" η σωματεμπόρισσα, αν ένας παπάς ανέβαινε τα σκαλιά ενός οίκου ανοχής; Ποιοι θα έλεγαν στον παπά Άγιο Πορφύριο ότι «σκανδαλίζεις το ποίμνιο»; Ποιοι θα έγραφαν ανακοινώσεις, εγκυκλίους, φουσκωμένες ανοησίες; Ναί, σωστά το μαντέψατε! Αυτοί οι ίδιοι που σπούδασαν "θεολογία" - ήμαρτον Κύριε! - στα πανεπιστήμια της ... ήδη ξεπεσμένης Ευρώπης, όπου τον Χριστό τον βλέπουν μόνο σε ζωγραφιές μουσείου! Αυτοί δεν έμαθαν ποτέ αλλά ούτε και θα μάθουν ποτέ, να μιλούν στις πληγές. Έμαθαν ΜΟΝΟ να μιλούν στις αίθουσες. Ποτέ τους δεν έμαθαν ποιος είναι ο Θεός της Αγάπης. Αυτό που έμαθαν στη τελική, είναι το ποιος είναι ο Θεός των υποσημειώσεων! Δεν έμαθαν μετάνοια. Έμαθαν ακρίβεια φιλολογική, ακαδημαϊκή, και πρακτικά άθεη . Κι όμως, αυτοί οι ίδιοι κουνάνε το δάχτυλο. Όχι μόνο στους ιερείς που προΐστανται, αλλά και σε εμάς, τους κοσμικούς που δεν τους ακούσαμε για να πάμε να αυτοκτονήσουμε με τα δηλητήρια της Pfizer και της Moderna, που δεν υπακούσαμε στο πανταζίδικο δίλημμα "Από δω το εμβόλιο, απ' εκεί ο τάφος". Που δεν τους δώσαμε σημασία όταν μας προπαγάνδιζαν πως "οι νέες ψηφιακές ταυτότητες ούτε έχουν μέσα το 666, ούτε έιναι σατανικές αλλά χρήσιμες και πρακτικές" μηδενίζοντας τα γραφόμενα του Αγίου Παϊσίου ή παραλάσσοντας τα αβρόχοις ποσί. Αυτοί που σπούδασαν θεοσοφία και την πέρασαν για Ορθοδοξία. Αυτοί που έμαθαν Χριστό χωρίς Σταυρό και Σταυρό χωρίς θυσία. Αυτοί που ντύθηκαν ράσο χωρίς να έχουν καρδιά. Αυτοί θα έδιωχναν τον Άγιο Πορφύριο από τις πόρτες τους! Ο Άγιος που δεν ντράπηκε — και οι ιερωμένοι που ντρέπονται γι’ Αυτόν Ο γεροντας Πορφύριος, ανέβηκε εκείνη τη σκάλα σαν πατέρας. Όχι σαν λειτουργός «ειδικών καθηκόντων». Αλλά σαν άνθρωπος που ξέρει ότι ο Θεός δεν είναι δημόσιος υπάλληλος, ούτε εκπρόσωπος «εκκλησιαστικής εταιρείας». Ενώ οι σημερινοί, οι πτυχιούχοι των «ακαδημαϊκών θεολογιών», όχι μόνο σταματούν μπροστά στην πόρτα, αλλά και ψάχνουν να βρούν στα κιτάπια τους αν λέει πουθενά ότι όποιος διαβεί τα κάγκελα ενός "σπιτιού" με φανάρι κόκκινο για καλό σκοπό, είναι ή όχι αμαρτωλός και αξιοκατάρατος. Κι αν έβλεπαν τον Άγιο να περνά ένα τέτοιο κατώφλι, από λάθος, όχι επειδή το ήθελε, θα τον κατηγορούσαν ευθέως που τόλμησε να μπει μέσα! Εδώ τόλμησε να του κλείσει τη πόρτα η τσάτσα, ο "θεολόγος" του προτεσταντισμού με τα ράσα του Ορθόδοξου δεν θα το έλεγε; Αντιθέτως, θα έλεγαν «Σκάνδαλο!», «Πού πάει ο παπάς;», «Δεν είναι χώρος αυτός για ευλογία!» και άλλα τέτοια εξόχως «διδαχτικά». Μα αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα: Έχουν μάθει ή έχουν δεχθεί μέσα τους έναν Θεό που δεν κινδυνεύει να λερωθεί, όχι γιατί είναι Άγιος, αλλά γιατί δεν πηγαίνει ποτέ πουθενά. Ο Χριστός όμως πήγε σε τελώνες, πόρνες, αρρώστους, μολυσμένους, διωγμένους, αποσυνάγωγους. Μόνο σε έναν χώρο δεν πήγαινε: Στο σαλόνι των Φαρισαίων, όταν δεν είχαν διάθεση να μετανοήσουν. Όπου δεν χωρά λοιπόν η αγάπη του Θεού, το πρόβλημα δεν είναι ο Θεός. Είναι οι Φαρισαίοι. Η Ορθοδοξία δεν φοβάται την αμαρτία, η αμαρτία φοβάται την Ορθοδοξία Όταν ο Άγιος είπε « Δεν ξέρουμε αν κάνει να φιλήσουν τον Σταυρό αυτές ή εσύ » δεν μίλησε σε μία γυναίκα. Μίλησε σε ΟΛΟΥΣ όσους σήμερα παριστάνουν τους «καθαρούς». Μίλησε σε κάθε υποκριτή που μετράει την πνευματικότητα με διαπιστευτήρια δυτικών σχολών . Μίλησε σε κάθε ψευτοθεολόγο που μιλάει για Χριστό χωρίς Χάρη και Πίστη χωρίς ζωή. Η Ορθοδοξία δεν είναι ούτε συνέδρια, ούτε μεταπτυχιακά, ούτε τίτλοι, ούτε καθωσπρεπισμοί. Η Ορθοδοξία είναι πληγή που θεραπεύει πληγές. Και ναί! Σήμερα δίνουμε μάχη! Γιατί η Ορθοδοξία χτυπιέται πιο πολύ όχι από τους αιρετικούς, ούτε από τους Παπικούς. Αλλά μέσα από τους κόλπους της ίδιας της Εκκλησία της! Από ανθρώπους με εγκόλπια, που δεν έχουν καρδιά. Από ανθρώπους με άμφια, που δεν έχουν Χάρη. Από ανθρώπους με διπλώματα, που δεν έχουν Θεό. Και πολεμούν όχι μόνο την πίστη! Πολεμούν τους Αγίους της! Ποιος από αυτούς θα ανεβαίνει τη σκάλα εκείνη; Κανείς! Γι’ αυτό ο κόσμος δεν πιστεύει πλέον στα λόγια τους. Γιατί δεν έχουν εικόνα Χριστού. Τι έχουν; Μόνο εικόνα καριέρας! Η Ορθοδοξία που ζει πραγματικά, ζ ει στα σκαλιά του οίκου ανοχής! Στα μάτια της ταλαιπωρημένης κοπέλας που φίλησε τον Σταυρό με τρόμο και λαχτάρα. Στο ρίγος που πέρασε από τη φωνή του Αγίου. Στον αγιασμό που άγγιξε ψυχές που κανείς δεν θυμήθηκε . Στο βλέμμα του Αγίου παπά που δεν ντράπηκε. Εκεί είναι η Εκκλησία. Όχι στα πολυτελή γραφεία. Ούτε στις στρογγυλές τράπεζες. Ούτε κάν στις συνάξεις των τάχα «προοδευμένων» θεολόγων ιερέων, που τσακώνονται και πισωμαχαιρώνονται για το ποιός θα πάρει το χρίσμα του...Αρχιεπισκόπου Αθηνών! Η Εκκλησία είναι εκεί όπου ο Χριστός κατεβαίνει μόνος Του και οι υπόλοιποι Τον ψάχνουν στα χαρτιά. Και το μήνυμα; Μονάχα ένα! Όπου δεν υπάρχουν Άγιοι, οι Φαρισαίοι γεμίζουν το κενό. Αλλά όπου υπάρχει ένας Άγιος, αδειάζουν όλα τα στόματα και μιλούν μόνο οι καρδιές. Αυτή είναι η Ορθοδοξία. Η ζωντανή Ορθοδοξία. Η μαχόμενη Ορθοδοξία. Η αγιασμένη Ορθοδοξία. Η ρωμαίϊκη Ορθοδοξία, όχι η...ελλαδική! Η Ορθοδοξία του Ρωμαίϊκου δρόμου, η Ορθοδοξία της καρδιάς, της θυσίας! Και αυτήν τη μάχη δίνουμε σήμερα. Όχι με λόγια. Με αλήθεια. Και να ξέρετε όλοι σας, όσοι ακόμη με διαβάζετε. Η Ορθοδοξία θα Νικήσει! Όχι επειδή είναι δυνατή. Αλλά επειδή, είναι Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ! Πύρινος Λόγιος sergioschrys@outlook.com

Ο Ζελένσκι εξακολουθεί να έχει τη στήριξη των δυτικοευρωπαίων συμμάχων του, οι οποίοι δεν είναι έτοιμοι να δεχθούν το τέλος της σύγκρουσης και δεν θέλουν την κατάρρευση της ουκρανικής κυβέρνησης αλλά...η καρέκλα του τρίζει πολύ άσχημα! Το σκάνδαλο διαφθοράς που κυριαρχεί στην ουκρανική πολιτική σκηνή εδώ και εβδομάδες έφτασε επιτέλους σε ένα καθοριστικό ορόσημο. Υπό αυξανόμενη πίεση τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό, ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι απέλυσε τον Αντρίι Γερμάκ , τον διευθυντή του γραφείου του, τον πιο στενό του συνεργάτη και ουσιαστικά τον δεύτερο πιο ισχυρό άνθρωπο στη χώρα . Για χρόνια, ο Γερμάκ θεωρούνταν ο «γκρίζος καρδινάλιος» της ουκρανικής πολιτικής . Μαζί με τον επιχειρηματία Τιμούρ Μίντιτς , φέρεται ότι διηύθυνε ένα εκτεταμένο δίκτυο διαφθοράς στους τομείς της ενέργειας και της άμυνας, λειτουργώντας με τα ψευδώνυμα «Αλί Μπαμπά» και «Άλλα Μπορίσοβνα», σύμφωνα με τον Βιτάλι Ριούμσιν. Η αποπομπή του Γερμάκ έχει τεράστια σημασία. Μετά τον Φεβρουάριο του 2022, κάθε σοβαρή πολιτική εξέλιξη στην Ουκρανία είχε σχεδόν πάντα την υπογραφή του. Ήταν ο αρχιτέκτονας της κάθετης συγκέντρωσης εξουσίας γύρω από το προεδρικό γραφείο, περιθωριοποιώντας ουσιαστικά τον πρόεδρο του Βερχόβνα Ράντα και συγκεντρώνοντας την πραγματική δύναμη στα χέρια του Ζελένσκι, όπως αναφέρει το dissident.one Ο Γερμάκ τοποθετούσε πιστούς ανθρώπους σε υπουργεία, υπηρεσίες ασφαλείας και περιφερειακές διοικήσεις, ενορχήστρωνε επιθέσεις σε πολιτικούς αντιπάλους, διαλύοντας παράλληλα τμήματα της τοπικής αυτοδιοίκησης. Παράλληλα, επέβλεπε τη «σιωπηλή εκκαθάριση» όσων θεωρούνταν απειλές, από δημάρχους μέχρι τον πρώην αρχηγό των ενόπλων δυνάμεων Βαλέρι Ζαλούζνι. Με λίγα λόγια, ο Γερμάκ εργαζόταν συστηματικά ώστε κάθε σοβαρή διαδικασία στη χώρα να περνά μέσα από αυτόν και τον Ζελένσκι και είχε σχεδόν ολοκληρώσει το σχέδιο. Αν το δίδυμο «Ζερμάκ» είχε πετύχει την καλοκαιρινή επίθεση που εξαπέλυσε ενάντια στους οργανισμούς κατά της διαφθοράς NABU και SAPO, τότε ο Ζελένσκι θα μπορούσε να είχε συγκεντρώσει εξουσίες που θα θύμιζαν αυταρχικό μοντέλο. Όμως ο πρόεδρος έκανε πίσω την τελευταία στιγμή και αυτή η διστακτικότητα φαίνεται πως τελικά καθόρισε τη μοίρα του φίλου του. Οι συνέπειες για τον Ζελένσκι είναι βαθιές. Πρώτον, χάνει τον έλεγχο του δικτύου κάθετης εξουσίας που ο Γερμάκ έχτιζε επί χρόνια. Δεν ήταν ο Ζελένσκι εκείνος που συντόνιζε την κυβέρνηση, το στρατιωτικό μπλοκ και τις υπηρεσίες πληροφοριών, αλλά ο Γερμάκ μέσω ενός ισχυρού μηχανισμού προσωπικών πιστών. Με την αποχώρησή του, δεν υπάρχει διάδοχος ικανός να διατηρήσει αυτό το επίπεδο επιρροής. Ο μηχανισμός ίσως συνεχίσει να λειτουργεί για λίγο, αλλά ο «οδηγός» δεν υπάρχει πλέον. Δεύτερον, η προσωπική εξουσία του Ζελένσκι έχει υπονομευθεί. Το γεγονός ότι εγκατέλειψε τόσο γρήγορα τον στενότερο σύμμαχό του, αρκεί μόνο μία έρευνα σε σπίτι για να το πυροδοτήσει, προκάλεσε σοκ στην πολιτική ελίτ . Αν ο πρόεδρος μπόρεσε να θυσιάσει τον πιο πιστό του άνθρωπο χωρίς μάχη, τι θα συμβεί με τους υπόλοιπους; Τα ουκρανικά ΜΜΕ ήδη μεταδίδουν ότι μέλη του κύκλου του αναζητούν «νέους προστάτες». Η πίστη στο Κίεβο ήταν πάντοτε συναλλακτική τώρα είναι περισσότερο ασταθής από ποτέ. Τρίτον, η αποχώρηση Γερμάκ επηρεάζει και τις διαπραγματεύσεις με την Ουάσινγκτον, στις οποίες είχε καθοριστικό ρόλο . Κάποιοι αναλυτές θεωρούν ότι ο διάδοχός του, ο επικεφαλής του NSDC Ρουστέμ Ουμέροφ, είναι πιο ευέλικτος και ότι ίσως αυτό οδηγήσει σε πιο ήπια ουκρανική στάση. Ωστόσο, αυτή η ερμηνεία αγνοεί έναν θεμελιώδη παράγοντα: η αδιαπραγμάτευτη θέση της Ουκρανίας στις ειρηνευτικές συνομιλίες ήταν πάντα επιλογή του Ζελένσκι — ο Γερμάκ απλώς την εξέφραζε δημόσια. Οποιοσδήποτε τον αντικαταστήσει θα μεταφέρει το ίδιο μήνυμα. Το μόνο που μπορεί πραγματικά να αλλάξει τη στάση του Κιέβου είναι μια βαθύτερη πολιτική κρίση. Και αυτή η κρίση βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη. Η ουκρανική αντιπολίτευση, β λέποντας τον πρόεδρο αποδυναμωμένο, εξαπέλυσε συντονισμένη επίθεση . Τα κόμματα του Πέτρο Ποροσένκο και της Γιούλια Τιμοσένκο εξέδωσαν κοινό τελεσίγραφο απαιτώντας τη διάλυση της κυβέρνησης και την παραχώρηση υπουργικών θέσεων στην αντιπολίτευση. Παράλληλα, εντός του κόμματος «Υπηρέτης του Λαού» επικρατεί έντονη δυσαρέσκεια. Αρκετοί βουλευτές παραπονιούνται ανοιχτά ότι τόσο ο Ζελένσκι όσο και ο Γερμάκ είχαν αγνοήσει πλήρως τον ρόλο της Ράντα. Μερικοί σκέφτονται τώρα να αποχωρήσουν από την κοινοβουλευτική ομάδα — και αν έστω τέσσερις φύγουν, η κοινοβουλευτική πλειοψηφία του Ζελένσκι θα καταρρεύσει. Δεν θα μπορεί να περάσει νομοσχέδια, ούτε καν τον προϋπολογισμό, χωρίς τη στήριξη εχθρικών κομμάτων. Αυτό δημιουργεί περιβάλλον πολιτικού εκβιασμού. Έτσι επανέρχεται ένα σενάριο που συζητήθηκε έντονα τον Μάρτιο: ο Ζελένσκι να εξαναγκαστεί σε παραίτηση. Σε αυτήν την εκδοχή, η Γιούλια Τιμοσένκο ως πρόεδρος της Βερχόβνα Ράντα αναλαμβάνει χρέη προσωρινής προέδρου και υπογράφει ειρηνευτική συμφωνία με τη Ρωσία, τερματίζοντας τον πόλεμο υπό όρους που υπαγορεύονται από πολιτική ανάγκη και όχι από τις απαιτήσεις του πεδίου της μάχης. Πόσο πιθανό είναι κάτι τέτοιο; Όχι άμεσο, αλλά πλέον ούτε αδιανόητο. Για την ώρα, ο Ζελένσκι εξακολουθεί να έχει τη στήριξη των δυτικοευρωπαίων συμμάχων του, οι οποίοι δεν είναι έτοιμοι να δεχθούν το τέλος της σύγκρουσης και δεν θέλουν την κατάρρευση της ουκρανικής κυβέρνησης . Είναι πιθανό ο Ζελένσκι να «θυσίασε» τον Γερμάκ ακριβώς για να διασφαλίσει τη συνέχιση αυτής της υποστήριξης. Τα πρόσφατα σχόλια του Εμανουέλ Μακρόν, που υπερασπίστηκε δημόσια τον Ουκρανό πρόεδρο απέναντι σε κατηγορίες περί διαφθοράς, δείχνουν πως αυτή η στρατηγική ίσως όντως απέδωσε. Το μεγάλο ερώτημα, ωστόσο, είναι κατά πόσο η Δυτική Ευρώπη μπορεί πραγματικά να ασκήσει επιρροή ώστε να σταθεροποιήσει την κατάσταση. Μπορούν οι Βρυξέλλες να συγκρατήσουν την ουκρανική αντιπολίτευση όπως έκανε ο Γερμάκ; Ή μήπως ο Ποροσένκο και η Τιμοσένκο θα αξιοποιήσουν τις σχέσεις που έχουν οικοδομήσει με την Ουάσινγκτον; Μια διχασμένη Ουκρανία είναι μία κατάσταση — μια Ουκρανία όπου οι αντίπαλες παρατάξεις στηρίζονται σε διαφορετικούς δυτικούς προστάτες είναι κάτι πολύ πιο επικίνδυνο. Η απάντηση θα φανεί σύντομα Αυτό που είναι ήδη ξεκάθαρο, όμως, είναι πως η πτώση του Γερμάκ δεν αποτελεί ένα απλό σκάνδαλο διαφθοράς. Είναι η πρώτη σημαντική ρωγμή στο σύστημα που είχε οικοδομήσει ο Ζελένσκι, ένα σύστημα που στηριζόταν σε μεγάλο βαθμό στην άτυπη εξουσία ενός ανθρώπου. Με αυτήν τη δομή πλέον να τρίζει, η Ουκρανία μπαίνει σε μια νέα εποχή εσωτερικής σύγκρουσης. Και όπως πάντα όταν η πολιτική στο Κίεβο ταράζεται, οι συνέπειες σπάνια περιορίζονται μέσα στα σύνορα της χώρας.

Ζαχάροβα: Η Ρωσία ετοιμάζει πακέτο αντιποίνων σε περίπτωση κατάσχεσης περιουσιακών στοιχείων από την Ευρωπαϊκή Ένωση ΑΓΙΑ ΠΕΤΡΟΥΠΟΛΗ, 4 Δεκεμβρίου — RIA Novosti. " Η Μόσχα ετοιμάζει αντίποινα σε περίπτωση κατάσχεσης των περιουσιακών της στοιχείων από την Ευρωπαϊκή Ένωση" είπε η εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών Μαρία Ζαχάροβα. « Οποιεσδήποτε παράνομες ενέργειες με τα περιουσιακά μας στοιχεία δεν θα μείνουν χωρίς την πιο σκληρή αντίδραση. <... > Η προετοιμασία ενός πακέτου αντιποίνων σε περίπτωση πραγματικής κλοπής, κατάσχεσης περιουσιακών στοιχείων της Ρωσικής Ομοσπονδίας βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη », είπε σε ενημέρωση. Η διπλωμάτης δεν διευκρίνισε ποια ακριβώς θα είναι η απάντηση, αλλά τόνισε ότι η ΕΕ θα το αντιληφθεί. «Θα υπάρξει μια έκπληξη», είπε η Ζαχάροβα. Η επίσημη εκπρόσωπος του ρωσικού υπουργείου Εξωτερικών, χαρακτήρισε ανεπαρκή την ιδέα της ΕΕ να χρησιμοποιήσει κεφάλαια άλλων για ένα «δάνειο αποζημιώσεων» προς το Κίεβο. Σύμφωνα με αυτήν, αυτό το σχέδιο θα βλάψει την ίδια την ένωση. Η κατάσταση με τα ρωσικά περιουσιακά στοιχεία Μετά την έναρξη της ειδικής επιχείρησης, η Ευρωπαϊκή Ένωση και οι χώρες της G7 μπλόκαραν περίπου τα μισά συναλλαγματικά αποθέματα της Ρωσίας . Περισσότερα από 200 δισεκατομμύρια ευρώ βρίσκονται στην ΕΕ, κυρίως στους λογαριασμούς της Euroclear , ενός από τα μεγαλύτερα συστήματα διακανονισμού και εκκαθάρισης στον κόσμο , και το γραφείο της βρίσκεται στο Βέλγιο. Οι Βρυξέλλες, που υποσχέθηκαν να βοηθήσουν το Κίεβο για όσο διάστημα χρειαστεί, έχουν εξαντλήσει όλους τους διαθέσιμους πόρους και οι χώρες της κοινότητας δεν θέλουν να διαθέσουν χρήματα από τον δικό τους προϋπολογισμό. Στο πλαίσιο αυτό, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή επιδιώκει την επίτευξη συμφωνίας με το Βέλγιο σχετικά με τη χρήση ρωσικών περιουσιακών στοιχείων. Μιλάμε για ένα ποσό από 185 έως 210 δισεκατομμύρια ευρώ στο πλαίσιο του λεγόμενου δανείου αποζημιώσεων. Εικάζεται ότι η Ουκρανία θα το επιστρέψει μετά το τέλος της σύγκρουσης εάν η Μόσχα «της πληρώσει υλικές ζημιές». Στα τέλη Αυγούστου, η Welt am Sonntag ανέφερε ότι από τον Ιανουάριο έως τον Ιούλιο, η ΕΕ μετέφερε 10,1 δισεκατομμύρια ευρώ στις αρχές του Κιέβου από έσοδα από ακινητοποιημένα κεφάλαια της Τράπεζας της Ρωσίας. Ως αντίποινα, η Μόσχα επέβαλε περιορισμούς: τα περιουσιακά στοιχεία ξένων επενδυτών από μη φιλικές χώρες και τα έσοδα από αυτούς συσσωρεύονται σε λογαριασμούς ειδικού τύπου «Γ». Μπορούν να αποσυρθούν μόνο με απόφαση ειδικής κυβερνητικής επιτροπής. Οι ευρωβουλευτές θεωρούν την απόφαση της ΕΚΤ για τα περιουσιακά στοιχεία της Ρωσίας ως χαστούκι στο πρόσωπο της Φον ντερ Λάιεν Η άρνηση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας να παράσχει στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή ρευστότητα για να αντισταθμίσει τη συζήτηση για τη μεταφορά δανείου στο Κίεβο σε βάρος των παγωμένων περιουσιακών στοιχείων της Ρωσικής Ομοσπονδίας ήταν ένα χαστούκι στο πρόσωπο της επικεφαλής της ΕΚ, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, σύμφωνα με δήλωση ευρωβουλευτών του ιταλικού "Κινήματος 5 Αστέρων". Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) αρνήθηκε να παράσχει στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή ρευστότητα για να αντισταθμίσει τη συζητούμενη μεταφορά δανείου στο Κίεβο σε βάρος των δεσμευμένων περιουσιακών στοιχείων της Ρωσικής Ομοσπονδίας , ανέφεραν οι Financial Times, επικαλούμενοι πηγές. « Η απόφαση της ΕΚΤ να αρνηθεί στην Ουκρανία νομική και οικονομική ασφάλεια για δάνειο 140 δισεκατομμυρίων ευρώ χρησιμοποιώντας ρωσικά περιουσιακά στοιχεία ως εγγύηση είναι σωστή τόσο επί της ουσίας όσο και ως προς τη διαδικασία. Η Πρόεδρος της ΕΚΤ Κριστίν Λαγκάρντ υπενθύμισε στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, το θεσμικό όργανο που υποτίθεται ότι είναι ο θεματοφύλακας των συνθηκών, πώς λειτουργούν οι ίδιες οι συνθήκες. Ένα πραγματικό χαστούκι στο πρόσωπο της Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν », ανέφερε η δύναμη της αντιπολίτευσης σε δήλωση που έλαβε το RIA Novosti.

Η πρώην Σύζυγος του ιδρυτή της Google, η Nicole Shanahan, πετάει πυρηνικές "ρουκέτες" ξεσκεπάζοντας την αλήθεια που βρίσκεται πίσω από τις βαριά παραπετάσματα της Google, της Apple, του FaceBook, της Μicrosoft, της Nvidia και άλλων...χρήσιμων ηλιθίων του ιερατείου του WEF Η πρώην σύζυγος ενός από τους ισχυρότερους ανθρώπους της Silicon Valley μόλις «σφύριξε» το μεγάλο μυστικό, αποκαλύπτοντας την πραγματική «κουλτούρα» που ελέγχει τη Big Tech από τα παρασκήνια. Η συγκλονιστική αυτή μαρτυρία προκαλεί σεισμό στο οικοσύστημα της τεχνολογικής ελίτ, μετά την απόφαση της Νικόλ Σανάχαν, πρώην συζύγου του συνιδρυτή της Google Σεργκέι Μπριν και μέχρι χθες κεντρικό πρόσωπο της προοδευτικής φιλανθρωπίας υψηλού επιπέδου, να ξεγυμνώσει δημόσια την κουλτούρα που κινεί την πολιτική επιρροή, τον παγκοσμιοποιητικό ακτιβισμό και τον ιδεολογικό μηχανισμό επιβολής της Big Tech. Η Σανάχαν, που μέχρι πρόσφατα κινούνταν στους ανώτατους κύκλους των Δημοκρατικών μεγαλοδωρητών, των ιδρυμάτων τύπου Νταβός και των δικτύων φιλανθρωπίας των έξι ψηφίων, ονομάζει πλέον το σύστημα με το πραγματικό του όνομα. Προειδοποιεί ότι η Big Tech είναι στημένη, εργαλειοποιημένη και ελεγχόμενη από μια μικρή ομάδα μη εκλεγμένων ελίτ που προωθούν την ατζέντα του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ (WEF) με πρόσχημα τη «φιλανθρωπία» και την «επιστήμη». Και δεν μασάει τα λόγια της. «…όλο το μοντέλο είναι σάπιο… όλο το μοντέλο κάνει όλους χειρότερα…» δηλώνει, περιγράφοντας το "φιλανθρωπικό" και πολιτικό οικοσύστημα στο οποίο οι πλούσιες τεχνολογικές οικογένειες εξαναγκάζονταν να χύνουν χρήμα. Υποστηρίζει ότι η λεγόμενη “tech wife mafia” — οι σύζυγοι των μεγαλοστελεχών της Silicon Valley, που διαχειρίζονται συλλογικά δισεκατομμύρια σε πολιτικές «δωρεές» — υπήρξε άθελά της εργαλείο σε μια παγκοσμιοποιητική εκστρατεία που συγκέντρωνε δύναμη σε ΜΚΟ, διεθνή ιδρύματα και συστήματα εταιρικής διακυβέρνησης τύπου ESG και DEI. Κατά τη Σανάχαν, αυτό δεν ήταν φιλανθρωπία. Ήταν μηχανική . Σανάχαν: Το WEF χρησιμοποίησε την Big Tech ως “χρήσιμους ηλίθιους” Η Σανάχαν ισχυρίζεται ότι τ ο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ και τα πολιτικά του παρακλάδια ουσιαστικά μονοπώλησαν τα χρήματα της Big Tech ώστε να χρηματοδοτήσουν το ιδεολογικό τους σχέδιο, συμπεριλαμβανομένων και πρωτοβουλιών που συνδέονται με το «Great Reset». Παράλληλα, τα εκτελεστικά στελέχη της Silicon Valley χρησιμοποίησαν τον άνευ προηγουμένου έλεγχο της ροής πληροφορίας για να προωθήσουν την ατζέντα του WEF, χειραγωγώντας αφηγήματα και κοινή γνώμη υπέρ των παγκοσμιοποιητών. « Τους χρησιμοποίησαν για να στρώσουν το έδαφος γι’ αυτό που ο Κλάους Σβαμπ αποκαλεί Great Reset », δηλώνει. Λέει ότι ο πλούτος τους και τα κοινωνικά δίκτυα επιρροής τους καθοδηγούνταν από ΜΚΟ , influencers του Χόλιγουντ, συμβούλους του Νταβός και εταιρικούς “ειδικούς” απολύτως ευθυγραμμισμένους με τους παγκοσμιοποιητικούς στόχους. Και εκφράζει τον τρόμο της για το πόσο μικρή ομάδα ανθρώπων μπορεί να ελέγξει τόσο πολλούς. « Μια πραγματικά μικρή ομάδα ανθρώπων… εντελώς τυφλή στο πώς η “δουλειά βάσης” που κάνουν χρησιμοποιείται για να επιβάλει τις πολιτικές του Great Reset », σημειώνει. Η Σανάχαν περιγράφει ένα σύστημα όπου η «επιστήμη» γίνεται πολιτική ασπίδα, η διαφωνία φιμώνεται, και οι εταιρείες μετατρέπονται σε ιδεολογικούς χωροφύλακες μέσω του ESG και των κανόνων DEI. “Χρήσιμοι ηλίθιοι”: "φιλανθρωπία", η ψηφιακή ταυτότητα και η ωμή πραγματικότητα Η Σανάχαν τονίζει το πώς η "φιλανθρωπία" πλαισιώθηκε ως μορφή «ηθικής ταυτότητας» για τις οικογένειες της Silicon Valley , την ίδια ώρα που οι κοινότητες που υποτίθεται ότι στήριζαν βυθίζονταν ακόμη περισσότερο. «Αυτές οι γυναίκες βρίσκουν νόημα μέσα από το φιλανθρωπικό έργο.Εγώ πραγματικά πίστευα ότι βοηθούσα τις μαύρες και αυτόχθονες κοινότητες να ανασηκωθούν…» Η αλήθεια όμως, λέει, ήταν σκληρή. «Η δική μου εκδοχή επιτυχίας είναι αυτές οι κοινότητες να σηκωθούν πραγματικά. Όχι απλώς να τους ρίχνουμε κι άλλο χρήμα» , εξηγεί. Μετά από χρόνια «λύσεων» επιβαλλόμενων από τις ελίτ, τα αποτελέσματα είναι αδιαμφισβήτητα: «Έγκληματικότητα χειρότερη. Ψυχική υγεία χειρότερη. Όλο το μοντέλο είναι σπασμένο.» Αντί να βοηθήσει τον μέσο Αμερικανό, το σύστημα παρήγαγε: Ακριβότερη ενέργεια— υποτιμημένο νόμισμα— κρίση ακρίβειας— συρρικνωμένη αγορά εργασίας— κλιμακούμενους περιορισμούς λόγου και καθημερινής ζωής. Μια σπάνια στιγμή αλήθειας μέσα από τη Μηχανή Οι αποκαλύψεις της Σανάχαν σπάνε ένα από τα μεγαλύτερα ταμπού στους ελίτ κύκλους: την παραδοχή ότι το παγκοσμιοποιητικό "φιλανθρωπικό"–πολιτικό σύμπλεγμα δεν είχε ποτέ στόχο να βοηθήσει κοινότητες. Ο στόχος ήταν η συγκέντρωση της εξουσίας . Με όσα καταγγέλλει, επιβεβαιώνει όσα προειδοποιούσαν εδώ και χρόνια οι επικριτές : • Τα χρήματα της Big Tech διοχετεύονταν σε παγκόσμια ιδεολογικά πρότζεκτ . • Η «φιλανθρωπία» κάλυπτε πολιτική μηχανική . • ESG και DEI λειτουργούσαν ως μηχανισμοί συμμόρφωσης. • Μια μικρή, μη εκλεγμένη ελίτ —όχι οι ψηφοφόροι— καθόριζε την ατζέντα. Το συμπέρασμα της Σανάχαν είναι το πιο κατηγορηματικό: «Όλο το μοντέλο είναι σπασμένο.» Και όταν αυτό το λέει κάποια που βρισκόταν στην κορυφή της Μηχανής και τη χρηματοδοτούσε, τότε έχουμε μπροστά μας μία από τις πιο εκρηκτικές μαρτυρίες που έχουν βγει από τη Silicon Valley εδώ και χρόνια. Slaynews - triklopodia