Η Σιωπή του Θεού και η Κραυγή της Ανθρωπότητας... Σήμερον κρεμάται επί ξύλου ο εν ύδασι την γην κρεμάσας… Και όμως, αν σταθεί κανείς για μια στιγμή μέσα στη βοή της εποχής μας, θα καταλάβει πως τούτη η φράση δεν ανήκει μόνο σε ένα μακρινό, ιερό παρελθόν. Ανήκει στο παρόν. Ανήκει στο τώρα. Διότι ο Χριστός δεν κρεμάστηκε μόνο τότε. Κρεμιέται ξανά, κάθε φορά που η αλήθεια εξευτελίζεται, κάθε φορά που η δικαιοσύνη αγοράζεται , κάθε φορά που ο άνθρωπος προδίδει την ίδια του την ψυχή για λίγη εξουσία , λίγη ύλη, λίγη ασφάλεια. Ζούμε σε μια εποχή όπου ο άνθρωπος έχτισε πύργους γνώσης, αλλά γκρέμισε τον ίδιο τον εαυτό του . Έμαθε να κατακτά τον ουρανό με μηχανές, αλλά έχασε τον ουρανό μέσα του . Έφτασε να ελέγχει τα πάντα, εκτός από το πάθος του, τον φόβο του, την αλαζονεία του. Και μέσα σε αυτό το σκοτάδι, η Μεγάλη Πέμπτη δεν είναι απλώς ανάμνηση. Είναι καθρέφτης. Γιατί εκείνη τη νύχτα, ο Θεός στέκεται δεμένος μπροστά στους ανθρώπους… και οι άνθρωποι νομίζουν πως είναι ελεύθεροι. Το Μυστήριο της Ταπείνωσης και η Πτώση του Ανθρώπου Η Σταύρωση δεν είναι μια απλή εκτέλεση, ούτε μια ιστορία βίας που χάθηκε μέσα στις σελίδες της Ιστορίας. Είναι το απόλυτο παράδοξο, το μυστήριο που σπάει τα δεσμά του λογικού και αφήνει τον νου να πέσει στα γόνατα . Ο Δημιουργός του σύμπαντος, εκείνος που έπλασε τα άστρα με μια ανάσα και ζωγράφισε τον ουρανό με χρώματα που κανένα μάτι δεν έχει δει, στέκεται τώρα κατηγορούμενος μέσα στην ίδια Του τη δημιουργία ! Ο Άναρχος, ο αιώνιος, ο έξω από τον χρόνο, μπαίνει μέσα στον χρόνο σαν να ήταν απλός θνητός και γεύεται τον θάνατο – όχι σαν κάτι μακρινό, αλλά σαν πικρό ποτήρι που το πίνει μέχρι τον πάτο . Ο Παντοδύναμος γίνεται ανίσχυρος , γυμνός, καρφωμένος. Όχι επειδή Του έλειψε η δύναμη, αλλά επειδή διάλεξε να αγαπήσει μέχρι το τέρμα. Μέχρι την τελευταία σταγόνα αίματος που κυλάει πάνω στο ξύλο . Μέχρι εκεί που η αγάπη γίνεται πληγή και η πληγή γίνεται σωτηρία . Εδώ, ακριβώς εδώ, κρύβεται το μυστήριο. Όχι σε κάποιο θεολογικό βιβλίο, όχι σε κάποια αρχαία περγαμηνή, αλλά μέσα στην ίδια την καρδιά του Σταυρού . Δεν ήταν ήττα. Δεν είναι ποτέ ήττα. Είναι η πιο υψηλή, η πιο τρομακτική μορφή εξουσίας που έχει γνωρίσει ποτέ ο κόσμος : Μια εξουσία που δεν κατεβαίνει σαν κεραυνός, αλλά ανεβαίνει σαν θυσία . Που δεν συντρίβει τον εχθρό με σίδερο και φωτιά, αλλά του αποκαλύπτει τη γύμνια του με ένα βλέμμα γεμάτο έλεος . Που δεν καταστρέφει, αλλά παραδίδεται. Που δεν εκδικείται, αλλά περιμένει. Ο Θεός δεν έρχεται ως τύραννος που απαιτεί φόβο . Έρχεται ως δούλος που προσφέρει τον εαυτό Του . Και μέσα σε αυτή την ταπείνωση, η δύναμη του σύμπαντος λυγίζει σαν καλάμι μπροστά στον άνεμο. Και ποιος είναι ο πραγματικός εχθρός; Δεν είναι μόνο οι σταυρωτές με τα καρφιά και τα χτυπήματα. Δεν είναι μόνο οι φωνές που φώναζαν «Σταύρωσον Αυτόν!» . Ο αληθινός εχθρός είναι βαθύτερος, αρχαιότερος, πιο ριζωμένος μέσα μας. Είναι η ίδια η πτώση του ανθρώπου. Είναι εκείνη η στιγμή στον Παράδεισο, όταν προτιμήσαμε το ψέμα από την αλήθεια , το «εγώ» από το «εμείς με τον Θεό» . Είναι η άρνηση να δεχτούμε ότι η ζωή μας είναι δώρο, όχι κτήμα. Είναι η επιλογή να χτίσουμε τη ζωή μας πάνω σε άμμο, πάνω σε ψέματα που μας βολεύουν, πάνω σε σκιές που τις λέμε φως . Από τότε, η πτώση δεν σταμάτησε . Συνεχίζει να κυλάει μέσα στις φλέβες της ανθρωπότητας σαν δηλητήριο αργό, γλυκό, που μας κάνει να πιστεύουμε ότι είμαστε ελεύθεροι ενώ είμαστε δούλοι. Κοιτάξτε γύρω σας σήμερα. Κοιτάξτε τον κόσμο μας με μάτια που δεν φοβούνται να δουν . Η ίδια αρχαία τραγωδία παίζεται ξανά, αλλά με νέα προσωπεία, πιο γυαλισμένα, πιο ψηφιακά, πιο πονηρά. Ο άνθρωπος εξακολουθεί να φωνάζει «Σταύρωσον Αυτόν», όχι πια με φωνές από το πλήθος, αλλά με σιωπηλές, καθημερινές επιλογές . Κάθε φορά που προτιμά το σκοτάδι επειδή τον βολεύει . Κάθε φορά που ονομάζει την αμαρτία «πρόοδο», την αποστασία «ελευθερία», την ισοπέδωση κάθε ιερού «εκσυγχρονισμό». Κάθε φορά που γυρίζει την πλάτη στο φως και λέει «δεν χρειάζομαι σωτηρία, είμαι αρκετός μόνος μου». Η σύγχρονη "ειδωλολατρεία" Και εδώ έρχεται η σύγχρονη ειδωλολατρεία – η πιο ύπουλη, η πιο επικίνδυνη που έχει υπάρξει ποτέ . Δεν είναι πια είδωλα από πέτρα και χρυσό που στέκουν σε ναούς. Είναι είδωλα που τα φτιάχνουμε εμείς οι ίδιοι, μέσα στα εργαστήρια του μυαλού μας, μέσα στις οθόνες μας, μέσα στις ιδεολογίες μας . Είναι ο Θεός της Επιστήμης που τον έχουμε κάνει παντογνώστη , σαν να μπορεί να λύσει κάθε μυστήριο εκτός από το μυστήριο της καρδιάς . Είναι ο Θεός του Χρήματος που τον προσκυνούμε κάθε πρωί , μετρώντας λογαριασμούς και ονειρευόμενοι περισσότερα , ενώ η ψυχή μας λιμοκτονεί . Είναι ο Θεός της Φήμης και της Εικόνας , που μας κάνει να πουλάμε την ψυχή μας για likes και για views στα social media για ένα εφήμερο χειροκρότημα που σβήνει πιο γρήγορα από την οθόνη. Είναι οι ιδεολογίες του Νεοταξισμού – όλες εκείνες οι μεγάλες αφηγήσεις που υπόσχονται παράδεισο στη Γη. Η απόλυτη "ελευθερία χωρίς όρια" , η "ισότητα" του δικαιοματισμού που ισοπεδώνει τα πάντα, η "πρόοδος" που διαλύει κάθε παράδοση, κάθε ηθική, κάθε ιερό . Μας έμαθαν χρόνια τώρα να φτιάχνουμε συστήματα, να φτιάχνουμε τεχνολογίες, να φτιάχνουμε και αποδεχόμαστε ως πανάκεια ...«έξυπνες» κοινωνίες(!) που μας λένε ότι είμαστε ...θεοί ( αυτό δε μας λεει ο ποντικομούρης Χαράρι; ) κι ότι μπορούμε να ξαναφτιάξουμε τον κόσμο από την αρχή, αλλά χωρίς Εκείνον για Τον θεωρούμε όχι πλέον απαραίτητο, αλλά απαρχαιωμένο. Και προσκυνούμε αυτά τα είδωλα με την ίδια τυφλή αφοσίωση . Με την ίδια μανία που κάποτε χορεύαμε γύρω από χρυσές μοσχάρες . Μόνο που τώρα το κάνουμε πιο κομψά. Με podcasts και με άρθρα, με αλγόριθμους και με trends. Με μια χαμογελαστή κυνικότητα που λέει «όλα είναι σχετικά, τίποτα δεν έχει νόημα, οπότε ας απολαύσουμε το τώρα» . Αυτή είναι η σύγχρονη ειδωλολατρεία, όχι φανερή, αλλά κρυφή . Όχι βίαιη, αλλά γλυκιά . Σε πείθει ότι είσαι ελεύθερος ενώ σε δένει πιο σφιχτά από ποτέ . Και μαζί με αυτή την ειδωλολατρεία έρχεται ο σύγχρονος κυνισμός – ο μεγάλος κατήγορος της εποχής μας . Ο άνθρωπος σήμερα έχει γίνει κυνικός. Έχει χάσει την ικανότητα να πιστεύει σε κάτι μεγαλύτερο από τον εαυτό του. Κοιτάζει τον κόσμο και λέει «όλα είναι ψέμα, όλα είναι εξουσία, όλα είναι παιχνίδι» . Γελάει ειρωνικά με την πίστη, με την αρετή, με την αγάπη που θυσιάζεται . Έχει κάνει την αμφιβολία θρησκεία του και την απόγνωση τρόπο ζωής . Κάθε ιδανικό γίνεται αντικείμενο χλευασμού. Κάθε αλήθεια γίνεται «αφήγηση». Κάθε ηθική γίνεται «καταπίεση». Και μέσα σε αυτό το κενό, ο άνθρωπος κατεβαίνει όλο και πιο βαθιά. Στα πρόθυρα της Κόλασης. Όχι της Κόλασης με φλόγες και διαβόλους – αυτό θα ήταν πολύ απλό, πολύ θεατρικό . Όχι. Αλλά της Κόλασης της καθημερινής , της ήσυχης, της ψηφιακής! Της μοναξιάς ανάμεσα σε εκατομμύρια συνδέσεις , της κενότητας μέσα σε τόση πληροφορία, της απελπισίας που ντύνεται με χαμόγελα φίλτρου . Ο κυνισμός μας έχει φέρει στα πρόθυρα αυτής της αβύσσου . Μας έχει κάνει να πιστεύουμε ότι η ζωή είναι ένα τυχαίο γεγονός χωρίς σκοπό, ότι ο θάνατος είναι το τέλος και τίποτα δεν έχει σημασία. Και έτσι, ενώ νομίζουμε ότι απελευθερωνόμαστε, βυθιζόμαστε. Ενώ νομίζουμε ότι γινόμαστε θεοί, γινόμαστε σκλάβοι των ίδιων μας των εικόνων. Ο Θεός, όμως, δεν συντρίβει αυτή την ελευθερία μας . Κάθε άλλο! Ακόμα και όταν μας οδηγεί στον Σταυρό ! Αυτή είναι η τρομακτική, η ανυπόφορη μεγαλοσύνη της αγάπης Του . Μια αγάπη που δεν εκβιάζει. Δεν απειλεί. Δεν στέλνει κεραυνούς. Απλώς περιμένε ι. Στέκεται έξω από την πόρτα της καρδιάς μας και χτυπάει απαλά, χρόνια ολόκληρα, αιώνες ολόκληρους. Περιμένει να ανοίξουμε. Περιμένει να πούμε «ναι». Και αυτή η ατέλειωτη υπομονή Του γίνεται η πιο βαριά, η πιο αιώνια κατηγορία εναντίον μας. Γιατί ενώ Εκείνος ανεβαίνει στο Ξύλο για να μας σώσει, εμείς κατεβαίνουμε . Ολοένα πιο βαθιά. Στα σκοτάδια της αυταπάτης μας . Στα βάραθρα του κυνισμού μας. Στα κελιά της μοναξιάς μας. Κατεβαίνουμε για να χαθούμε, νομίζοντας ότι αυτό είναι η ελευθερία. Κι όμως… εκεί ακριβώς που όλα φαίνονται να τελειώνουν, εκεί αρχίζουν όλα . Ο Σταυρός δεν είναι το τέλος. Είναι η αρχή. Είναι η μεγαλύτερη ανατροπή που γνώρισε ποτέ το σύμπαν . Σήμερα κρέμεται πάνω στο ξύλο ο Βασιλιάς της δόξας – όχι σαν ηττημένος που κλαίει, αλλά σαν νικητής που χαμογελάει μέσα από το αίμα . Όχι σαν θύμα της Ιστορίας, αλλά σαν Λυτρωτής που μπαίνει μέσα στον θάνατο σαν φως σε σπηλιά σκοτεινή και τον διαλύει από μέσα. Το σκοτάδι νομίζει ότι θριάμβευσε. Το σκοτάδι γελάει . Ο Σατανάς πίστευε ότι νίκησε, ότι ξερίζωσε τον Υιό, ότι έσβησε το Φως για πάντα . Και όμως, εκείνη η ώρα, εκείνη η στιγμή που το αίμα έσταζε και η γη σείστηκε, ήταν η αρχή του τέλους του . Γιατί ο Σταυρός μεταμορφώθηκε σε όπλο . Η ταπείνωση σε δύναμη. Ο θάνατος σε πύλη. Ο θάνατος έγινε η πόρτα προς την Ανάσταση, προς το Φως που δεν σβήνει . Μέσα σε αυτό το μυστήριο, ο καθένας μας στέκεται μπροστά σε μια επιλογή . Όχι μία φορά, όχι σε κάποια μεγάλη στιγμή. Κάθε μέρα. Κάθε ώρα. Θα σταθείς με τους σταυρωτές, με εκείνους που φωνάζουν για να σωθεί ο κόσμος τους από την αλήθεια; Ή με τον Εσταυρωμένο, που σου προσφέρει τη σωτηρία δωρεάν, χωρίς να σου ζητάει τίποτα παρά μόνο την καρδιά σου; Θα διαλέξεις το πρόσκαιρο ψέμα που σε βολεύει, τα είδωλα που λάμπουν για λίγο και μετά σβήνουν; Ή την αιώνια αλήθεια που κρέμεται εκεί πάνω, γυμνή και πληγωμένη, αλλά ζωντανή; Θα συνεχίσεις να ζεις σαν να μην έγινε ποτέ τίποτα – σαν να είναι η ζωή ένα βίντεο που μπορείς να σκρολάρεις; Ή θα σταματήσεις έστω και για μια στιγμή. Θα σταθείς κάτω από τον Σταυρό, θα σηκώσεις το βλέμμα και θα κοιτάξεις; Γιατί εκεί πάνω, στο Ξύλο της ντροπής, δεν κρέμεται απλώς ο ίδιος ο Θεός. Κρέμεται η τελευταία ελπίδα της ανθρωπότητας . Κρέμεται η απάντηση σε όλο το σκοτάδι που έχουμε δημιουργήσει . Κρέμεται η ίδια η Αγάπη – γυμνή, αιμάσσουσα, αλλά αήττητη . Μια Αγάπη που στέγει τα πάντα, που πιστεύει τα πάντα, που ελπίζει τα πάντα, που υπομένει τα πάντα. Μια Αγάπη που δεν θα ηττηθεί. Ποτέ. Κι όταν τελειώσει αυτό το σκοτάδι που μας έχει τυλίξει, όταν ο κυνισμός μας σβήσει σαν στάχτη στον άνεμο, όταν τα είδωλα μας πέσουν και σπάσουν, τότε θα καταλάβουμε . Θα καταλάβουμε ότι όλη αυτή η πορεία προς την άβυσσο ήταν μόνο η προετοιμασία . Η προετοιμασία για να γυρίσουμε πίσω. Για να σταθούμε κάτω από τον Σταυρό και να πούμε επιτέλους «ναι». Για να αφήσουμε την ταπείνωση να γίνει η δική μας δύναμη . Για να αφήσουμε τη θυσία να γίνει η δική μας ανάσταση. Ο Σταυρός περιμένει. Περιμένει ακόμα . Π εριμένει εσένα. Περιμένει εμένα . Περιμένει ολόκληρο τον κόσμο που καίγεται από την ίδια του την ελευθερία . Και η Αγάπη που κρέμεται εκεί πάνω δεν θα κουραστεί . Δεν θα κλείσει τα μάτια. Δεν θα γυρίσει την πλάτη. Θα περιμένει . Μέχρι την τελευταία στιγμή . Μέχρι την τελευταία ανάσα. Μέχρι που το σκοτάδι να γίνει φως και η πτώση να γίνει άνοδος. Και τότε… τότε θα δούμε . Θα δούμε ότι ο Σταυρός δεν ήταν ποτέ το τέλος, αλλά ήταν πάντα η αρχή. Η αρχή μιας νέας δημιουργίας. Η αρχή μιας ανθρωπότητας που δεν φοβάται πια τον θάνατο . Η αρχή της αληθινής ελευθερίας – ό χι της ελευθερίας που καταστρέφει, αλλά της ελευθερίας που αγαπάει. Και αυτή η Αγάπη… αυτή η Αγάπη δεν θα ηττηθεί. Ποτέ. KAΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΕ ΟΛΟΥΣ! Και ΚΑΛΗ ΛΕΥΤΕΡΙΑ στη πατρίδα μας. Πύρινος Λόγιος sergioschrys@outlook.com

Θέτει βέτο για Λίβανο ο Sharif, τι συνέβη με την ιρανική αποστολή Διπλωματικό χάος! ΗΠΑ και Ιράν σε επικίνδυνο παιχνίδι στο Πακιστάν! Σε ατμόσφαιρα έντασης και αβεβαιότητας εξελίσσεται η διπλωματική ισορροπία γύρω από την προσπάθεια ειρηνικής συμφωνίας μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Ιράν, καθώς πλέον όλα κρέμονται από μία κλωστή. Ο Πρέσβης του Ιράν στο Πακιστάν, Ρεζά Αμιρί Μογκαντάμ , δημοσίευσε και στη συνέχεια διέγραψε μία ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Σε αυτήν αναφερόταν στην άφιξη ιρανικής αντιπροσωπείας στο Ισλαμαμπάντ για συνομιλίες σχετικά με την κατάπαυση του πυρός με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές. Η ανάρτηση μνημόνευε επίσης το ειρηνικό σχέδιο του Ιράν, καθώς και τις προσπάθειες της ισραηλινής κυβέρνησης να υπονομεύσει τη διαδικασία. Παρότι η δημοσίευση αφαιρέθηκε άμεσα, δεν έχει δοθεί μέχρι στιγμής καμία επίσημη εξήγηση για την αφαίρεσή της. Εν τω μεταξύ, οι Ηνωμένες Πολιτείες  και το Ιράν  κατέληξαν σε προσωρινή κατάπαυση του πυρός διάρκειας δύο εβδομάδων, χάρη στις διπλωματικές πρωτοβουλίες του Πακιστάν. Την αμερικανική αντιπροσωπεία στις επικείμενες διαπραγματεύσεις θα ηγηθεί ο Αντιπρόεδρος των ΗΠΑ, Τζέι Ντι Βανς , ενώ οι συνομιλίες θα διεξαχθούν στο Ισλαμαμπάντ. Η εκπρόσωπος Τύπου του Λευκού Οίκου, Καρολάιν Λίβιτ , ανακοίνωσε ότι η πρώτη φάση των συζητήσεων θα πραγματοποιηθεί το προσεχές Σάββατο και θα εστιάσει σε κρίσιμα ζητήματα μεταξύ των δύο χωρών. Η κατηγορηματική στάση του Πακιστάν απέναντι σε ΗΠΑ και Ισραήλ Παράλληλα, ο Πρέσβης του Πακιστάν στην Ουάσιγκτον, Ριζουάν Σαΐντ Σεΐχ , ξεκαθάρισε ότι η προσωρινή συμφωνία κατάπαυσης του πυρός, στην οποία μεσολάβησε το Πακιστάν, περιλαμβάνει τόσο το Ιράν όσο και τον Λίβανο. Ο Πρωθυπουργός του Πακιστάν, Σεχμπάζ Σαρίφ , ο οποίος διαδραμάτισε κεντρικό ρόλο στη διαμεσολάβηση, είχε ήδη δηλώσει ότι Ιράν, Ηνωμένες Πολιτείες και οι σύμμαχοί τους —συμπεριλαμβανομένου του Λιβάνου— συμφώνησαν σε άμεση εφαρμογή της κατάπαυσης του πυρός. Ωστόσο, μόλις λίγες ώρες αργότερα, το Ισραήλ κλιμάκωσε δραματικά τις επιθέσεις του στον Λίβανο, με αποτέλεσμα, σύμφωνα με το Υπουργείο Υγείας του Λιβάνου, να χάσουν τη ζωή τους τουλάχιστον 254 άνθρωποι και να τραυματιστούν πάνω από 1.000. Ο ισραηλινός στρατός επιβεβαίωσε ότι οι επιδρομές επεκτάθηκαν και σε περιοχές με άμαχο πληθυσμό. Ο ρόλος του Νετανιάχου Ο Ισραηλινός Πρωθυπουργός Βενιαμίν Νετανιάχου , εκφράζοντας σαφή αντίθεση στις διαμεσολαβημένες συμφωνίες, δήλωσε κατηγορηματικά ότι ο Λίβανος δεν εμπίπτει στη συμφωνία κατάπαυσης του πυρός. Την ίδια θέση υιοθέτησε και η Καρολάιν Λίβιτ , επαναλαμβάνοντας ότι, από αμερικανικής πλευράς, ο Λίβανος δεν αποτελεί μέρος της συμφωνίας και ότι όλοι οι εμπλεκόμενοι έχουν ενημερωθεί σχετικά. Παρά τις προαναφερθείσες αντιφάσεις, ο Πακιστανός πρέσβης δήλωσε στο αμερικανικό δίκτυο CNN ότι η δήλωση του Πακιστανού Πρωθυπουργού είναι ακριβής και ότι όλα τα μέρη —εκτός από το Ιράν— είχαν συμφωνήσει στην κατάπαυση του πυρός και για τον Λίβανο. «Δεδομένου ότι πρόκειται για την επίσημη θέση της κυβέρνησης του Πακιστάν, πιστεύω ότι οφείλουμε να της δώσουμε πλήρη εμπιστοσύνη», τόνισε χαρακτηριστικά. Το Ισραήλ ναρκοθετεί τις διαπραγματεύσεις Ο Ριζουάν Σαΐντ Σεΐχ  επισήμανε ότι η εξέλιξη αυτή επιβεβαιώνει τον τρόπο με τον οποίο οι ενέργειες του Ισραήλ υπονομεύουν την επιτυχία της συμφωνίας — ένα μοτίβο που έχει επαναληφθεί και στο παρελθόν με την παραβίαση άλλων συμφωνιών. Από την πλευρά του, ο Ιρανός Υπουργός Εξωτερικών Αμπάς Αραγκτσί , μέσω του κοινωνικού δικτύου Χ, εξέδωσε αυστηρό μήνυμα, υπογραμμίζοντας ότι οι όροι της συμφωνίας κατάπαυσης του πυρός μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν είναι σαφείς. «Η επιλογή τώρα ανήκει στις Ηνωμένες Πολιτείες: είτε να επιλέξουν την ειρήνη είτε να συνεχίσουν τον πόλεμο μέσω του Ισραήλ. Ο κόσμος παρακολουθεί πώς θα τηρήσει τις υποσχέσεις του ο Αμερικανός Πρόεδρος. Η μπάλα βρίσκεται πλέον στο γήπεδο των ΗΠΑ», δήλωσε. Ο εκπρόσωπος του Ιρανικού Υπουργείου Εξωτερικών, Εσμαΐλ Μπαγκαΐ , ανέφερε επίσης μέσω του Χ την ανάρτηση του Πακιστανού Πρωθυπουργού Σεχμπάζ Σαρίφ και την αντίφαση στις δηλώσεις της Καρολάιν Λίβιτ σχετικά με τη μη συμπερίληψη του Λιβάνου, προσθέτοντας: «Αν αυτό δεν συνιστά παραβίαση των υποσχέσεων εκ μέρους των ΗΠΑ, τότε τι άλλο μπορεί να είναι;» Η διαγραφή της ανάρτησης του Ιρανού πρέσβη Η ανάρτηση του Ιρανού Πρέσβη στο Πακιστάν, Ρεζά Αμιρί Μογκαντάμ , που αφορούσε την άφιξη της ιρανικής αντιπροσωπείας, διαγράφηκε αιφνιδιαστικά από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Η δημοσίευση είχε αναρτηθεί το πρωί της Πέμπτης στον λογαριασμό του στο Χ, αναφέροντας ότι η ιρανική αντιπροσωπεία θα έφθανε στο Ισλαμαμπάντ το ίδιο βράδυ για συνομιλίες με Αμερικανούς διαπραγματευτές σχετικά με την κατάπαυση του πυρός. Στην ανάρτησή του, ο πρέσβης σημείωνε ότι το ταξίδι αυτό πραγματοποιούνταν παρά τις επιφυλάξεις του ιρανικού λαού για τις προσπάθειες της ισραηλινής κυβέρνησης να ανατρέψει τη διπλωματική αυτή κίνηση. Εξέφραζε επίσης τη σοβαρότητα του Ιράν να υλοποιήσει το ειρηνικό σχέδιο, καθώς και τη δέσμευσή του να ενισχύσει τις σχέσεις με την πακιστανική ηγεσία. Μέχρι σήμερα δεν έχει δοθεί καμία διευκρίνιση για τους λόγους της διαγραφής. Εύθραυστη η εκεχειρία Χάρη στις διπλωματικές προσπάθειες του Πακιστάν, οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ιράν συμφώνησαν σε προσωρινή κατάπαυση του πυρός διάρκειας δύο εβδομάδων, ενώ οι αντιπροσωπείες των δύο χωρών πρόκειται να ξεκινήσουν άμεσα συνομιλίες στο Ισλαμαμπάντ. Η αμερικανική κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι θα αποστείλει τριμελή ανώτερη αντιπροσωπεία, με επικεφαλής τον Αντιπρόεδρο Τζέι Ντι Βανς , καθώς και τους Στιβ Γουίτκοφ  (σύμβουλο του Προέδρου Τραμπ για θέματα Ασίας) και Τζάρεντ Κούσνερ . Όπως ανέφερε η Καρολάιν Λίβιτ  σε ενημέρωση δημοσιογράφων, ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ  στέλνει την ομάδα αυτή στο Ισλαμαμπάντ για να προωθήσει τις διπλωματικές προσπάθειες στην περιοχή. Η πρώτη φάση των συνομιλιών προγραμματίζεται για το πρωί του Σαββάτου, με αντικείμενο κρίσιμα ζητήματα μεταξύ των δύο πλευρών. Η όλη διαδικασία παραμένει εξαιρετικά εύθραυστη, με τις αντιφάσεις και τις κλιμακώσεις να δημιουργούν σύννεφα αμφιβολίας πάνω από κάθε βήμα προς την ειρήνη. Το 10-σημείο σχέδιο ειρήνης του Ιράν: Μια διπλωματική πρόταση με μαξιμαλιστικές απαιτήσεις Στο πλαίσιο της εύθραυστης εκεχειρίας που μεσολάβησε το Πακιστάν μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Ιράν, το Ιράν υπέβαλε μέσω πακιστανικών διαύλων ένα 10-σημείο σχέδιο ειρήνης (ή σχέδιο κατάπαυσης του πυρός), το οποίο παρουσιάστηκε ως βάση για μόνιμη επίλυση της σύγκρουσης. Το σχέδιο, σύμφωνα με το ιρανικό κρατικό πρακτορείο IRNA και δημοσιεύματα όπως του Gulf News, δεν είναι απλώς μια πρόταση εκεχειρίας δύο εβδομάδων, αλλά ένα ολοκληρωμένο πλαίσιο που καλύπτει στρατιωτικά, οικονομικά, περιφερειακά και πυρηνικά ζητήματα. Στόχος του είναι η μόνιμη λήξη των εχθροπραξιών, με έμφαση στην ασφάλεια του Ιράν, την άρση κυρώσεων και τον έλεγχο στρατηγικών διαύλων. Τα 10 σημεία του σχεδίου (όπως δημοσιοποιήθηκαν) Πλήρης παύση του πολέμου στο Ιράκ, τον Λίβανο και την Υεμένη – Ενσωμάτωση των συμμάχων του Ιράν («Άξονας της Αντίστασης») στην εκεχειρία. Πλήρης και μόνιμη κατάπαυση του πολέμου κατά του Ιράν , χωρίς χρονικό όριο. Τερματισμός όλων των συγκρούσεων στην περιοχή , σε ολιστική βάση. Επανάνοιγμα του Στενού του Ορμούζ . Θέσπιση πρωτοκόλλου για ελεύθερη και ασφαλή ναυσιπλοΐα στο στενό. Πλήρης αποζημίωση για το κόστος ανοικοδόμησης του Ιράν (reparations). Πλήρης άρση όλων των κυρώσεων (πρωτογενών και δευτερογενών) κατά του Ιράν. Απελευθέρωση ιρανικών κεφαλαίων και παγωμένων περιουσιακών στοιχείων που κατέχουν οι ΗΠΑ. Δέσμευση του Ιράν να μην επιδιώξει πυρηνικά όπλα (παραμένει όμως το δικαίωμα εμπλουτισμού ουρανίου, σύμφωνα με άλλες πηγές). Άμεση εφαρμογή εκεχειρίας σε όλα τα μέτωπα μόλις εγκριθεί το σχέδιο. Πρόσθετα στοιχεία που αναφέρονται σε άλλες εκδοχές (Guardian, Al Jazeera) περιλαμβάνουν την αποχώρηση αμερικανικών στρατευμάτων  από τη Μέση Ανατολή, την επίσημη αναγνώριση του ελέγχου του Ιράν στο Στενό του Ορμούζ  και την υιοθέτηση ψηφίσματος του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ για δεσμευτική ισχύ της συμφωνίας. Στρατηγική σημασία και ρεαλισμός Το σχέδιο είναι καθαρά μαξιμαλιστικό  από ιρανικής πλευράς, όπως το χαρακτήρισαν αμερικανοί αξιωματούχοι. Αποτελεί κλασική διαπραγματευτική τακτική: Ξεκινά από ακραίες θέσεις για να καταλήξει σε συμβιβασμούς. Τα βασικά του πλεονεκτήματα για το Ιράν είναι: Οικονομική ανάκαμψη : Η άρση κυρώσεων και η απελευθέρωση παγωμένων περιουσιακών στοιχείων (δισεκατομμύρια δολάρια) θα αναζωογονούσαν την ιρανική οικονομία, που έχει πληγεί σοβαρά από χρόνια κυρώσεων. Στρατηγική ασφάλεια : Η μόνιμη εγγύηση μη επίθεσης, η ένταξη Λιβάνου/Υεμένης/Ιράκ στην εκεχειρία και η αποχώρηση αμερικανικών δυνάμεων θωρακίζουν τον «Άξονα της Αντίστασης» και ενισχύουν την περιφερειακή επιρροή του Ιράν. Έλεγχος του Στενού του Ορμούζ : Το 20% του παγκόσμιου πετρελαίου και αερίου περνά από εκεί. Το Ιράν προτείνει πρωτόκολλο ασφαλούς ναυσιπλοΐας (ενδεχομένως με τέλη διέλευσης έως 2 εκατ. δολάρια ανά πλοίο για ανοικοδόμηση), διατηρώντας όμως στρατηγικό έλεγχο – μια «κόκκινη γραμμή» για Δύση και Ισραήλ. Από την άλλη πλευρά, οι αδυναμίες  από αμερικανικής και ισραηλινής σκοπιάς είναι εμφανείς: Οι ΗΠΑ βλέπουν πολλά σημεία ως «απαράδεκτα» (US military withdrawal, πλήρης άρση κυρώσεων χωρίς παραχωρήσεις σε πυραύλους/πυρηνικά, αποζημιώσεις). Ο Πρόεδρος Τραμπ το χαρακτήρισε αρχικά «workable basis» για διαπραγμάτευση, αλλά αργότερα «not good enough» ή «thrown in the garbage» σε ορισμένες εκδοχές . Το Λευκό Οίκος διέψευσε ότι αποδέχθηκε πλήρως το σχέδιο. Το Ισραήλ απορρίπτει ρητά την ένταξη του Λιβάνου, συνεχίζοντας επιθέσεις, γεγονός που δημιουργεί άμεση αντίφαση με το πακιστανικό αφήγημα. Το σχέδιο δεν προβλέπει ουσιαστικούς περιορισμούς στο ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα πέρα από τη γενική δέσμευση «μη επιδίωξης όπλων», κάτι που οι ΗΠΑ θεωρούν ανεπαρκές. Γεωπολιτικές προεκτάσεις και προοπτικές Το 10-σημείο σχέδιο λειτουργεί ως διαπραγματευτικό χαρτί  εν' όψει των συνομιλιών στο Ισλαμαμπάντ (με επικεφαλής τον JD Vance) . Ενισχύει τον ρόλο του Πακιστάν ως μεσολαβητή και δείχνει την ιρανική στρατηγική: να μετατρέψει μια προσωρινή εκεχειρία σε μόνιμη συμφωνία που θα αναβαθμίσει τη θέση του Ιράν στην περιοχή. Ωστόσο, η διαγραφή της ανάρτησης του πρέσβη Reza Amiri Moghaddam και οι αντιφάσεις (Λίβανος, πολλαπλές εκδοχές σχεδίου) υποδηλώνουν εσωτερικές εντάσεις και έλλειψη πλήρους συνεννόησης. Συμπέρασμα : Το σχέδιο είναι φιλόδοξο και ρεαλιστικό μόνο ως αφετηρία διαλόγου. Αν υπάρξει συμβιβασμός (π.χ. μερική άρση κυρώσεων, ελεγχόμενος εμπλουτισμός, περιορισμένη αποχώρηση δυνάμεων), μπορεί να οδηγήσει σε σταθεροποίηση. Διαφορετικά, η εκεχειρία των δύο εβδομάδων κινδυνεύει να καταρρεύσει , με την «μπάλα» – όπως δήλωσε ο Ιρανός Υπουργός Εξωτερικών Αμπάς Αραγκτσί – να παραμένει στο γήπεδο των ΗΠΑ. Η ιστορία δείχνει ότι τέτοιες μαξιμαλιστικές προτάσεις σπάνια υλοποιούνται αυτούσιες, αλλά συχνά ανοίγουν δρόμο για πιο ρεαλιστικές συμφωνίες. Η επόμενη φάση στο Ισλαμαμπάντ θα κρίνει αν η διπλωματία θα υπερισχύσει της σύγκρουσης. Με πληροφορίες από Bankingnews , Aljazeeranews , Gulfnews , theguardian

Πάντως όχι η Αμερική του Τράμπ και το Ισραήλ του Νετανιάχου Η πιο χιουμοριστική σκηνή από μια ιστορία του Αστερίξ (Αστερίξ ο Γαλάτης) όπου οι Ρωμαίοι εκδιώχνουν μεν τους Γότθους αλλά...όχι για πολύ! Ποιός νίκησε τελικά; Δεν ξέρω κατά πόσο θα προβληθούν σωστά από τα ελληνικά μέσα ενημέρωσης οι όροι της εκεχειρίας που αποδέχθηκε ο Τραμπ, αλλά αν ισχύουν όσα βλέπουμε μέχρι στιγμής, διαγράφεται μια ΙΣΤΟΡΙΚΩΝ ΔΙΑΣΤΑΣΕΩΝ ήττα των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής. Γράφει ο Γεώργιος Μάτσος Τα 10 σημεία του Ιράν (βλ. πρώτο σχόλιο) που αποδέχθηκε ο Τραμπ ως "workable basis on which to negotiate" (βλ. δεύτερο σχόλιο) παρατίθενται παρακάτω από την πιο συγκροτημένη και σχετικώς αξιόπιστη διαθέσιμη πηγή, την ώρα που γραφόταν η ανάρτηση, τον Λιβανέζο δημοσιογράφο του Al Jazeera Ali Hashem. Η ανάρτηση του Hashem του πρώτου σχολίου) παρατίθεται παρακάτω σε αυτόματη μετάφραση με λίγες δικές μου παρεμβάσεις. Σε κάθε περίπτωση, το περιεχόμενο των 10 σημείων επιβεβαιώνεται και από πλήθος δυτικών πηγών, με πιο αξιόπιστη την Times of Israel : 1. Ρύθμιση της κυκλοφορίας μέσω του Πορθμού του Ορμούζ σε συντονισμό με τις ιρανικές ένοπλες δυνάμεις. 2. Τερματισμός του πολέμου εναντίον όλων των συνιστωσών του «Άξονα της Αντίστασης» (σημ.: Χούθι, Χεζμπολά, ιρακινές πολιτοφυλακές). 3. Απόσυρση των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων από όλες τις βάσεις και τα σημεία στρατιωτικής ανάπτυξης στην περιοχή. 4. Καθιέρωση ενός επίσημου πρωτοκόλλου ασφαλείας για τη ναυσιπλοΐα στο Πορθμό του Ορμούζ που εγγυάται στο Ιράν έναν εποπτικό ρόλο σύμφωνα με έναν συμφωνημένο μηχανισμό. 5. Πληρωμένη πλήρης αποζημίωση στο Ιράν για τις πολεμικές ζημιές με βάση συνολική αξιολόγηση των απωλειών που υπέστη. 6. Πλήρης άρση όλων των πρωτογενών και δευτερογενών κυρώσεων που επιβλήθηκαν στο Ιράν. 7. Ακύρωση των ψηφισμάτων που εκδόθηκαν κατά του Ιράν από το Διοικητικό Συμβούλιο του Διεθνούς Οργανισμού Ατομικής Ενέργειας και το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών. 8. Απελευθέρωση όλων των παγωμένων ιρανικών περιουσιακών στοιχείων και κεφαλαίων στο εξωτερικό. 9. Επικύρωση αυτών των ρυθμίσεων σε δεσμευτικό ψήφισμα που εκδίδεται από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ. 10. Μετατροπή της συμφωνίας σε δεσμευτικό διεθνές δίκαιο που εγγυάται την εφαρμογή της. Η αποδοχή των εξαρχής τεθέντων ιρανικών όρων, από τους οποίους δεν υποχώρησε το Ιράν ούτε στιγμή, ως βάσης για διαπραγματεύσεις, αποτελεί ιστορικό διπλωματικό και στρατιωτικό εξευτελισμό των ΗΠΑ , τον οποίο προσωπικά δεν ανέμενα, παρ' ότι εξαρχής ήμουν απαισιόδοξος για την έκβαση της αμερικανικής στρατιωτικής προσπάθειας . Προσωπικά δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι ο Τραμπ θα υπογράψει τελικά κάτι τόσο δυσμενες για τις ΗΠΑ , που ούτε λίγο ούτε πολύ ακυρώνει επισήμως τον ρόλο της χώρας του ως υπερδύναμης με δυνατότητα πλανητικής προβολής ισχύος. Από την άλλη, θα ήταν υπερβολικά δύσκολο ακόμη και για τον Τραμπ να προσποιηθεί ότι φεύγει από το Ιράν "νικητής" χωρίς συμφωνία. Ενώ τώρα μπορεί τουλάχιστον να εμφανίσει την εκεχειρία ως δήθεν επιτυχία του στη μερίδα εκείνη των οπαδών του που θα καταπιούν αμάσητο οτιδήποτε τους πει. Τα πράγματα φυσικά δεν είναι καλά για το Ισραήλ , που από εκεί που θεωρούσε ότι ο πόλεμος θα το οριστικοποιήσει τον ρόλο του ως τοπικής περιφερειακής υπερδύναμης, βλέπει τον ρόλο αυτό να αναλαμβάνει αντιθέτως το Ιράν, που εκτός από τον αποδεκτό από τις ΗΠΑ έλεγχο του Ορμούζ, υποχρεώνει τις ΗΠΑ να αποχωρήσουν και επισήμως από τις βάσεις τους στην περιοχή (κάτι που στην ουσία έχει ήδη συμβεί στη διάρκεια του πολέμου). Το ίδιο το Ισραήλ καθίσταται έτσι πολύ πιο ανασφαλές , επιστρέφοντας σε μια κατάσταση που διπλωματικά (όχι εδαφικά ή στρατιωτικά) θα μοιάζει πιο πολύ με την προ του 1967 κατάσταση, παρά με την μετά το 1973. Δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι θα υποχρεωθεί εντέλει να ανεχθεί μια Χεζμπολά ως νικήτρια στα βόρεια σύνορά του, όμως οι δέκα όροι του Ιράν που ο Τραμπ αποδέχθηκε, ΑΥΤΟ λένε! Τα αραβικά κράτη του Κόλπου αργά ή γρήγορα (με πιθανότερο το "γρήγορα") θα δορυφοροποιηθούν έναντι του Ιράν, με πρώτο υποψήφιο το Μπαχρέιν, που στην ουσία είναι μια σουνιτική μοναρχία σε σιιτικό (και άρα φιλοϊρανικό) πληθυσμό. Το κύρος του Ιράν στον μουσουλμανικό (και στον σουνιτικό και αφήστε να λένε το αντίθετο όσοι δεν γνωρίζουν το Ισλάμ) κόσμο θα εκτοξευθεί. Η Κίνα θα υποκαταστήσει σε πολύ μεγάλο βαθμό την ανασφάλεια που θα αισθάνονται οι σουνιτικές μοναρχίες του Κόλπου έναντι του Ιράν, α λλά αυτό θα σημάνει τελικά την δορυφοροποίησή τους σε ΕΚΕΙΝΟ το στρατόπεδο και όχι στο δυτικό . Μένει να δούμε κατά πόσο ο Τραμπ εννοεί την αποδοχή των ιρανικών δέκα σημείων στα σοβαρά και κατά πόσο θα υπογράψει αυτά που του ζητούν οι Ιρανοί. Δυσκολεύομαι να το πιστέψω και αυτό. Ήδη πάντως η αποδοχή τους ως βάση για διαπραγμάτευση συνιστά ιστορικό αμερικανικό εξευτελισμό, πολύ βαρύτερο από εκείνον του Βιετνάμ. Να θυμίσουμε ότι στο Βιετνάμ οι ΗΠΑ το 1973 αποχώρησαν ως δήθεν νικήτριες, αλλά όσοι έβλεπαν την κατάσταση γνώριζαν ότι το Βόρειο Βιετνάμ διατηρούσε στρατιωτικά το πάνω χέρι και τελικά το 1975 κατέλαβε το Νότιο Βιετνάμ και έληξε έτσι ο βιετναμικός εμφύλιος με πλήρη νίκη του Βορρά. Ο Τραμπ προσπάθησε να κάνει το ίδιο και τώρα, αλλά δεν του βγήκε και τελικά αποδέχθηκε τους όρους του εχθρού, έστω και ως βάση για διαπραγμάτευση. Η άποψή μου ότι θα έχουμε και άλλα επεισόδια σε αυτόν τον πόλεμο και ότι οι ΗΠΑ δεν θα φθάσουν στο σημείο ούτε να υπογράψουν, αλλά ούτε και να επικυρώσουν όσα τους ζητάει το Ιράν. Διότι οι δεσμευτικές νομικά συμφωνίες που ζητά το Ιράν πρέπει να περάσουν και από το Κογκρέσο. Και εκεί θα είναι δύσκολο να βρει ο Τραμπ πλειοψηφία, έστω και πριν τις αμερικανικές ενδιάμεσες εκλογές για Βουλή και Γερουσία. Ο Θεός βοηθός και πρώτα από όλους για εμάς στην Ελλάδα, που είναι φανερό πια ότι δεν μπορούμε να βασιζόμαστε στο παραμικρό στις ΗΠΑ για τίποτε . Το Ιράν αναδεικνύεται νικητής και έναντι της ανταγωνίστριάς του Τουρκίας. Αλλά η Τουρκία που ως τώρα είχε τις ΗΠΑ να κρατούν κάποιο αντίβαρο έναντι ημών, θα αποθρασυνθεί τώρα που είδε ότι η ιρανική τακτική πέτυχε.

Αυτή η εκπληκτική σατιρική ατάκα του Χάρρυ Κλύνν από το έργο του "Πατάτες", ταιριάζει απόλυτα σε αυτό το...αιματηρό "θέατρο" πολέμου που ταλαιπωρεί την ανθρωπότητα εδώ και ενάμισι μήνα... ΗΠΑ-Ιράν δηλώνουν ...νικητές(!) μετά την εκεχειρία – Ανοίγει το Στενό του Ορμούζ – Ισραήλ: "Συνεχίζουμε στον Λίβανο" Ο υπουργός Εξωτερικών του Ιράν Αμπάς Αραγτσί ανακοίνωσε ότι το Ιράν δέχεται να ανοίξει πλήρως το στενό του Ορμούζ στο πλαίσιο ανακωχής διάρκειας δύο εβδομάδων, υπό τον ότι θα σταματήσουν οι αεροπορικοί βομβαρδισμοί των ΗΠΑ και του Ισραήλ. « Αν οι επιθέσεις εναντίον του Ιράν σταματήσουν, οι ισχυρές ένοπλες δυνάμεις μας θα σταματήσουν τις αμυντικές επιχειρήσεις τους », ανέφερε ο κ. Αραγτσί μέσω X, εξ ονόματος του ιρανικού ανωτάτου συμβουλίου εθνικής ασφαλείας. « Για περίοδο δύο εβδομάδων, θα είναι εφικτή η ασφαλής διέλευση από το στενό του Ορμούζ σε συντονισμό με τις ιρανικές ένοπλες δυνάμεις και λαμβανομένων υπόψη των τεχνικών περιορισμών », πρόσθεσε, λίγη ώρα αφού ανακοινώθηκε από τις δυο πλευρές πως οι ΗΠΑ και το Ιράν συμφώνησαν να διαπραγματευτούν για δυο εβδομάδες τον τερματισμό του πολέμου. « Αποφασίστηκε στο ανώτατο επίπεδο ότι το Ιράν θα διεξαγάγει, για περίοδο δύο εβδομάδων » διαπραγματεύσεις « με την αμερικανική πλευρά στο Ισλαμαμπάντ », σύμφωνα με ανακοίνωση του ανωτάτου συμβουλίου εθνικής ασφαλείας. « Αυτό δεν σημαίνει το τέλος του πολέμου » και η Ισλαμική Δημοκρατία δεν πρόκειται να αποδεχτεί τον οριστικό τερματισμό των εχθροπραξιών παρά «αφού» ολοκληρωθούν οι διαπραγματεύσεις, τόνισε η ίδια πηγή, διευκρινίζοντας πως η διάρκεια της κατάπαυσης του πυρός θα μπορούσε να παραταθεί εάν υπάρξει « συμφωνία των δυο πλευρών » για αυτό. Ο  Τραμπ διαβεβαίωσε χθες Τρίτη το βράδυ (τοπική ώρα· σήμερα νωρίς το πρωί ώρα Ελλάδας) το Γαλλικό Πρακτορείο ότι οι ΗΠΑ κατήγαγαν «πλήρη και ολοκληρωτική νίκη» κλείνοντας συμφωνία κατάπαυσης του πυρός, καταρχήν για δύο εβδομάδες, με το Ιράν. Πρόκειται για « μια πλήρη και ολοκληρωτική νίκη. 100%. Δεν έχω καμιά αμφιβολία γι’ αυτό », είπε ο ρεπουμπλικάνος σε σύντομες δηλώσεις που έκανε τηλεφωνικά στο AFP. Διαβεβαίωσε επίσης ότι το ζήτημα του ουρανίου του Ιράν θα «επιλυθεί πλήρως». «Θα επιλυθεί πλήρως, αλλιώς δεν θα αποδεχθώ» τον τερματισμό του πολέμου, απάντησε ερωτηθείς πώς θα λυθεί το ζήτημα του ουρανίου που έχει εμπλουτιστεί σε υψηλό βαθμό από πυρηνικούς επιστήμονες της Ισλαμικής Δημοκρατίας. Για μια περίοδο δύο εβδομάδων, η ασφαλής διέλευση από τα Στενά του Ορμούζ θα είναι δυνατή μέσω συντονισμού με τις ένοπλες δυνάμεις του Ιράν και λαμβάνοντας δεόντως υπόψη τους τεχνικούς περιορισμούς», ανακοίνωσε ο Ιρανός ΥΠΕΞ. Το γραφείο του πρωθυπουργού του Ισραήλ Νετανιάχου ανακοινώνει ότι η κατάπαυση του πυρός με το Ιράν «δεν συμπεριλαμβάνει τον Λίβανο». Το Ιράν και το Ομάν σχεδιάζουν να χρεώνουν τέλη διέλευσης για τα πλοία που διέρχονται από το Στενό του Ορμούζ κατά τη διάρκεια της δύο εβδομάδων εκεχειρίας, σύμφωνα με το ημιεπίσημο πρακτορείο ειδήσεων Tasnim του Ιράν. Τα κεφάλαια θα διατεθούν για την ανοικοδόμηση, ανέφερε το Tasnim. Το Ιράν φέρεται να χρεώνει έως και 2 εκατομμύρια δολάρια ανά πλοίο για διέλευση από το Στενό του Ορμούζ. Δεν είναι σαφές εάν κάποιοι διαχειριστές πλοίων έχουν πληρώσει το τέλος. Από υποστηρικτές της κυβέρνησης του Ιράν γέμισαν οι δρόμοι της Τεχεράνης κατά τη διάρκεια της νύχτας, αφού ανακοινώθηκε η συμφωνία. Πολύς κόσμος γέμισε την πλατεία της Επανάστασης, στο κέντρο της πόλης, μέσα στη νύχτα, σύμφωνα με το τηλεοπτικό δίκτυο SNN, που θεωρείται ότι πρόσκειται στην παραστρατιωτική δύναμη των Μπασίτζ. Αντιδρά η ισραηλινή αντιπολίτευση Ο ηγέτης της αντιπολίτευσης στο Ισραήλ, Γιαίρ Λαπίντ, επιτέθηκε στον πρωθυπουργό Μπέντζαμιν Νετανιάχου για την εκεχειρία που συμφώνησαν ΗΠΑ-Ιράν . « Δεν έχει υπάρξει ποτέ τέτοια διπλωματική καταστροφή σε όλη μας την ιστορία » έγραψε στο X. « Το Ισραήλ δεν ήταν καν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων όταν ελήφθησαν αποφάσεις σχετικά με τον πυρήνα της εθνικής μας ασφάλειας ». Σύμφωνα με τον Λαπίντ ενώ «ο στρατός εκτέλεσε ό,τι του ζητήθηκε [και] το κοινό επέδειξε αξιοσημείωτη ανθεκτικότητα», ο πρωθυπουργός Νετανιάχου «απέτυχε διπλωματικά, απέτυχε στρατηγικά και δεν πέτυχε κανέναν από τους στόχους που ο ίδιος έθεσε». «Θα χρειαστούν χρόνια για να αποκαταστήσουμε τη διπλωματική και στρατηγική ζημιά που προκάλεσε ο Νετανιάχου λόγω αλαζονείας, αμέλειας και έλλειψης στρατηγικού σχεδιασμού» κατέληξε στην ανάρτησή του ο Γιαίρ Λαπίντ. Τέσσερις ώρες μετά την ανακοίνωση του προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ, για κατάπαυση του πυρός με το Ιράν, το γραφείο του Ισραηλινού πρωθυπουργού Μπενιαμίν Νετανιάχου εξέδωσε δήλωση με την οποία χαιρετίζει την εκεχειρία τονίζοντας παράλληλα ότι δεν καλύπτει τον Λίβανο, παρά τους ισχυρισμούς των Πακιστανών μεσολαβητών περί του αντιθέτου. « Το Ισραήλ υποστηρίζει την απόφαση του Προέδρου Τραμπ να αναστείλει τις επιθέσεις κατά του Ιράν για δύο εβδομάδες, υπό την προϋπόθεση ότι το Ιράν θα ανοίξει αμέσως τα στενά και θα σταματήσει όλες τις επιθέσεις κατά των ΗΠΑ, του Ισραήλ και των χωρών της περιοχής », αναφέρει το γραφείο του Πρωθυπουργού. Ρωσία Η Μαρία Ζαχάροβα, εκπρόσωπος του ρωσικού Υπουργείου Εξωτερικών, δήλωσε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ εξαπέλυσαν «μια μονοδιάστατη, επιθετική και αδικαιολόγητη επίθεση» εναντίον του Ιράν στις 28 Φεβρουαρίου, η οποία οδήγησε σε «συντριπτική ήττα». «Η χώρα μας, από την αρχή, στις πρώτες της δηλώσεις, είπε ότι ήταν απαραίτητο να σταματήσει αμέσως αυτή η επιθετικότητα, ότι δεν υπήρχε στρατιωτική λύση σε αυτή την κατάσταση ούτε οποιαδήποτε προσπάθεια να αποκατασταθεί η τάξη στην περιοχή», δήλωσε στο ραδιόφωνο Sputnik. Η Ζαχάροβα είπε επίσης ότι ήταν απαραίτητο να ξεκινήσει αμέσως «μια πραγματική πολιτική και διπλωματική διευθέτηση, η οποία, φυσικά, βασίζεται στη διαδικασία διαπραγμάτευσης με πραγματική συνεκτίμηση των θέσεων». Η κατάπαυση του πυρός ανάμεσα στις ΗΠΑ και το Ιράν δείχνει ότι επικράτησε η κοινή λογική, δήλωσε σήμερα ο αντιπρόεδρος του Συμβουλίου Ασφαλείας της Ρωσίας Ντμίτρι Μεντβέντεφ, προσθέτοντας ωστόσο ότι “δεν θα υπάρξει φθηνό πετρέλαιο”. Πετρέλαιο-Αέριο: Οι τιμές υποχωρούν   Η τιμή του βαρελιού του West Texas Intermediate (WTI), αμερικανικής ποικιλίας αναφοράς στις διεθνείς αγορές αργού, συνεχίζει τη θεαματική πτώση της τις πρώτες πρωινές ώρες, κατά σχεδόν 18%, μετά τις αναγγελίες του Τραμπ και της κυβέρνησης του Ιράν περί κατάπαυσης του πυρός για δύο εβδομάδες και έναρξης διαπραγματεύσεων ανάμεσά τους στο Πακιστάν προκειμένου να τερματιστεί ο πόλεμος. Λίγη ώρα πριν από το άνοιγμα των ασιατικών αγορών, περί τις 02:30 (σ.σ. ώρα Ελλάδας), η τιμή του WTI υποχωρούσε κατά 17,64%, στα 93,03 δολάρια. Πριν από τις ανακοινώσεις, η τιμή του WTI είχε αυξηθεί κατά περίπου 70% από το ξέσπασμα του πολέμου την 28η Φεβρουαρίου. Η τιμή του ευρωπαϊκού αερίου υποχώρησε κατά περίπου 20% στο άνοιγμα, μετά την υποχώρηση και της τιμής του πετρελαίου, αφού ο Ντόναλντ Τραμπ ήρε το τελεσίγραφό του εναντίον του Ιράν και η Τεχεράνη δήλωσε έτοιμη να διαπραγματευθεί. Η στάση φιλοϊρανικών πολιτοφυλακών Ένοπλες ιρακινές φιλοϊρανικές ομάδες της «Ισλαμικής Αντίστασης στο Ιράκ» ανακοίνωσαν σήμερα ότι αναστέλλουν για δύο εβδομάδες τις επιθέσεις τους εναντίον των «εχθρικών βάσεων» στη χώρα και την περιοχή, μετά την ανακοίνωση της κατάπαυσης του πυρός μεταξύ των ΗΠΑ και του Ιράν. «Η Ισλαμική Αντίσταση στο Ιράκ ανακοινώνει την αναστολή των επιχειρήσεών της στο Ιράκ και στην περιοχή για δύο εβδομάδες», ανέφερε η συμμαχία σε ανακοίνωσή της στο Telegram. Η Χεζμπολάχ του Λιβάνου σταμάτησε τα πυρά εναντίον του βόρειου Ισραήλ και εναντίον ισραηλινών στρατευμάτων στον Λίβανο τις πρώτες πρωινές ώρες της Τετάρτης, στο πλαίσιο της εκεχειρίας ΗΠΑ-Ιράν που ανακοινώθηκε νωρίτερα, αναφέρουν στο Reuters τρεις λιβανέζικες πηγές. Το Ισραήλ συνέχισε τις επιθέσεις του στον νότιο Λίβανο και εξέδωσε νέα εντολή εκκένωσης για μια νότια πόλη, υποδεικνύοντας ότι θα επιτεθεί σύντομα εκεί, αφού ο πρωθυπουργός Νετανιάχου δήλωσε ότι η δύο εβδομάδων εκεχειρία Ιράν-ΗΠΑ δεν θα περιλαμβάνει τον Λίβανο.

Πώς ο Σατανάς έδωσε την ύστατη μάχη με τον ίδιο τον Χριστό και...έχασε κατά κράτος. Ποιός ήταν στ' αλήθεια ο Άδης, γιατί ο Χριστός κατέβηκε εκεί και η σχέση του Άδη με τους Έλληνες. «Ὅτι καὶ Χριστός ἅπαξ περὶ ἁμαρτιῶν ἔπαθε, δίκαιος ὑπὲρ ἀδίκων, ἵνα ἡμᾶς προσαγάγῃ τῷ Θεῷ, θανατωθεὶς μὲν σαρκί, ζωοποιηθείς δὲ πνεύματι· ἐν ᾧ καὶ τοῖς ἐν φυλακῇ πνεύμασι πορευθεὶς ἐκήρυξεν» (Α´ Πέτρ. γ´ 18-19). Κατά τις τρεις ημέρες μετά τον θάνατό Του και μέχρι της αναστάσεώς Του, ο Κύριος κατήλθε στον Άδη, στον τόπο, όπου ευρίσκονταν φυλακισμένες οι ψυχές των ανθρώπων, κήρυξε και, στη συνέχεια, με θεϊκή εξουσία ανέστησε και ελευθέρωσε τις ψυχές και κυριολεκτικά «ἐκκένωσε» τα ταμεία του ζοφερού αυτού τόπου. Η προσδοκία του Σατανά ήταν, ότι τελικά θα μπορούσε να κρατήσει ένα μέρος της δημιουργίας του Θεού υπό την εξουσία του. Εκεί έχασε το παιχνίδι. Η Δημιουργία του Άδη μέσα από την Ελληνική φιλοσοφία και γιατί οι Ευαγγελιστές χρησιμοποίησαν αυτόν το όρο Ο τόπος αυτός, όπου κατοικούσε ο Πλούτωνας κατά τους Έλληνες, ονομάστηκε από αυτούς ως Άδης . Θα πούμε λίγα λόγια γι’ αυτόν. Εξ' αρχής ήταν γνωστό σε πολλούς μεσογειακούς και ασιατικούς λαούς η ύπαρξη ενός Κάτω Κόσμου, όπου συγκεντρώνονταν οι ψυχές των ανθρώπων που πέθαιναν . Παρ' όλο που σε πολλές παραδόσεις υπήρχε η ιδέα της μετενσάρκωσης –δηλαδή μιας διαδικασίας όπου οι νεκροί παρέμεναν σε πνευματική αδράνεια και, όταν ερχόταν η ώρα τους, επέστρεφαν στη ζωή σε άλλο σώμα ή οντότητα–, οι αρχαίοι Έλληνες έδωσαν πλήρη μορφή και «σχήμα» σε έναν τόπο που θεωρούσαν υπαρκτό και μέρος της Γης. Κατά τον Ησίοδο , εκεί βασίλευε ο Άδης ή Πλούτωνας, αδελφός του Δία και «μεγάλος ριγμένος» της μοιρασιάς μετά τη μεγάλη σύγκρουση μεταξύ Τιτάνων και Θεών. Ο Πλούτωνας είχε άσχημη μορφή, ήταν καμπούρης και τρομακτικός στην όψη – πόσο τέλεια είχε αποδώσει η ελληνική μυθολογία τη μορφή του Σατανά! Η γυναίκα του, η πανέμορφη Περσεφόνη , την οποία άρπαξε με το ζόρι από την αγκαλιά της μητέρας της, της Δήμητρας , τον απεχθανόταν. Στην ουσία, οι αρχαίοι πρόγονοί μας σκιαγράφησαν τον ίδιο τον Σατανά και το βασίλειό του κάτω από την επιφάνεια της Γης . Οι Έλληνες, έχοντας στο DNA τους μια βαθύτερη γνώση τόσο για τη Δημιουργία του Κόσμου όσο και για τη μεταφυσική ( όπου επικρατεί η άϋλη και πνευματική ζωή ), ήταν οι μόνοι που μπόρεσαν να πλησιάσουν τόσο πολύ την Αλήθεια. Φαντάζονταν την ύπαρξη ενός σκοτεινού και ιδιαίτερα τρομακτικού κόσμου, στον οποίο συγκεντρώνονταν όλες οι ψυχές των νεκρών, ανεξαρτήτως προέλευσης και πατρίδας. Αυτές οι ψυχές ήταν αιχμάλωτες και υποχείρια ενός ψυχολογικά ασταθούς θεού – λόγω της ρήξης του με τον αδελφό του, τον Δί α–, του Πλούτωνα ή Άδη. Για να νιώθει δυνατός και ισχυρός, ο Άδης βασάνιζε τις ψυχές. Κάθε φορά που έχανε τη σύζυγό του, την πανέμορφη κόρη της Δήμητρας, την Περσεφόνη ( η οποία κάθε μισό χρόνο ανέβαινε στην επιφάνεια της Γης λόγω της συμφωνίας που είχε γίνει με τον Δία και τη Δήμητρα, δημιουργώντας έτσι τις τέσσερις εποχές: Άνοιξη και Καλοκαίρι με την παρουσία της Περσεφόνης, Φθινόπωρο και Χειμώνα με την απουσία της, κατά τον Ησίοδο ), ξεσπούσε το θυμό του πάνω στις ψυχές και τις βασάνιζε με κάθε τρόπο. Οι Έλληνες λοιπόν, γνώριζαν την ύπαρξη μιας τρομακτικής τοποθεσίας . Ο Όμηρος  την σκιαγραφεί με τα πιο μελανά χρώματα στην « Οδύσσεια » ( στη Νέκυια ), όπου οι κραυγές των ψυχών ήταν σπαρακτικές και ο τόπος ήταν γεμάτος από φωτιές που όμως δεν είχαν τη δύναμη να φωτίσουν το σκοτάδι, το «έρεβος», όπως το ονομάζει. Εκεί η ψυχή του ανθρώπου – είτε αυτός ήταν καλός είτε κακούργος – ήταν καταδικασμένη να πάει και να ζήσει αιχμάλωτη . Οι άνθρωποι ζούσαν με την ελπίδα ότι κάποιος Σωτήρας  θα ερχόταν και θα απάλλασσε τις ψυχές από το μαρτύριο του Άδη. Όταν οι Έλληνες γνώρισαν τον Χριστιανισμό, κυρίως μέσω του Αποστόλου Παύλου , κατάλαβαν αμέσως ότι ο Σωτήρας που περίμεναν δεν ήταν αυτός που επικαλούνταν τα Ελευσίνια Μυστήρια  ( Ελευσίνια = οι μυστηριακές οδοί που οδηγούσαν στην Έλευση του Άρχοντα Σωτήρα ), αλλά ο ίδιος ο Κύριος Ιησούς Χριστός. Αυτός πέθανε μαρτυρικά πάνω στον Σταυρό και με τον θάνατο και την Ανάστασή Του νίκησε τον Άδη, δηλαδή τον Σατανά. Βλέπετε λοιπόν πόσο η ελληνική σκέψη πλησίαζε την Αλήθεια; Πράγματι, η κύρια αποστολή του Χριστού ήταν αυτή: η κατάργηση του αιώνιου θανάτου (που μεταφραζόταν σε αιώνια σκλαβιά της ψυχής) και η νίκη της Ζωής από τον ζωηφόρο Ιησού ! Ποιός ήταν ο υπαρξιακός φόβος του Σατανά Ο Χριστός, ως Αληθινός Θεός, είχε αυτή τη Δύναμη. Και αυτό ακριβώς φοβόταν ο Σατανάς . Διότι ήξερε πως ο Χριστός, είναι η δεύτερη όψη του Θεού και ως εκ τούτου, πολύ δύσκολα θα τον νικούσε . Ούτε φυσικά ξεχνούσε πως ο Θεός μετά το Προπατορικό Αμάρτημα, τον είχε ήδη προειδοποιήσει για το...μέλλον του, λέγοντας του " ...αυτός θα σου συντρίψει την κεφαλή κι εσύ θα του δαγκώσεις (απλά) τη φτέρνα ", δηλαδή μια πληγή που θα του προκαλέσει έναν δυνατό μεν, αλλά στιγμιαίο πόνο που θα περνούσε άμεσα . Και ο στόχος του Ακατανόμαστου, ήταν αυτός ο πόνος που θα Του προκαλούσε, να είναι πολύ πιο πέρα από κάθε ανθρώπινη αντοχή. Καθ' όλη την παρουσία του Κυρίου στον κόσμο, κι αφού πρώτα ο Σατανάς εισέπραξε την τριπλή και εντελώς περιφρονητική άρνηση στο να τον ακουλουθήσει ο Χριστός, το αντίθετο του Θεού, αφού τόλμησε να Τον πλησιάσει και να τον πειράξει ( οι πειρασμοί στην έρημο, πριν ο Χριστός ξεκινήσει το έργο Του ) κατέστρωνε παράλληλα το σχέδιο για την αποδόμηση του έργου του Κυρίου που θα είχε ως αποκορύφωμα την θανάτωση Του. Το απόλυτο σχέδιο ανατροπής του Σατανά Ο Σατανάς, παρά την πτώση του από τον Ουρανό, είχε ακόμη ως Αρχάγγελος, τη δύναμη που έχουν οι άλλοι Αρχάγγελοι, όπως ο Γαβριήλ και ο Μιχαήλ. Περιορισμένης υφής μέν, αλλά την είχε. Εξ' ού και η δύναμη της Μαγείας, την οποία χρησιμοποιούν πολλοί λαοί ασιατικής προέλευσης για να δείξουν πως αυτοί έχουν την ικανότητα να θεραπεύουν ή να παραπλανούν (Ινδουισμός, Βουδδισμός, Γιόγκα κλπ ) Μπορούσε να διαμορφώνει καταστάσεις, να παραπλανά ανθρώπους, να τους βάζει ζοφερές σκέψεις στο μυαλό και εφ' όσον οι άνθρωποι που δεν πίστευαν στον Θεό ουσιαστικά, ούτε καν οι Φαρισαίοι και οι Σαδδουκαίοι, πόσω δε μάλλον οι Ρωμαίοι , ήταν εκ των πραγμάτων υποχείρια του. Πού "πόνταρε" λοιπόν ο Σατανάς; Στην ανθρώπινη φύση του Κυρίου και όχι στην θεϊκή! Ήθελε ο Μισόκαλος το μαρτύριο του να ήταν όσο το δυνατό πιο τρομερό, πιο φρικιαστικό, πιο απάνθρωπο. Τέτοιο, που να μην μπορέσει ένας μέσος και εντελώς αγύμναστος άνθρωπος να αντέξει. Τη νύχτα όπου ο Χριστός προσευχόταν στον Πατέρα Του, με τρεμάμενη φωνή και λόγια, ήταν ηλίου φαεινότερο ότι ο Σατανάς του έβαζε άσχημους λογισμούς . « Και γενόμενος εν αγωνία, εκτενέστερον προσηύχετο », όπως μας λέει και η Γραφή. Και μάλιστα τόση ήταν η αγωνία Του, που άρχισε να ρέει από το πρόσωπό Του ιδρώτας, που έμοιαζε «ως οι θρόμβοι αίματος». Σταγόνες δηλαδή πυκτού αίματος. Μ' άλλα λόγια, ο Ακατανόμαστος είχε το απόλυτο θράσος να βάζει ποταπές σκέψεις στο ανθρώπινο μυαλό του Κυρίου, σαν να του έλεγε " Δεν θα αντέξεις! Το σαρκίο σου είναι πενιχρό, αδύναμο, ασυνήθιστο στον πόνο! Αυτά τα μαρτύρια που θα περάσεις θα είναι τόσο τρομακτικά, που ούτε στον σταυρό δεν θα μπορέσεις να φτάσεις " Για να ξεστομίσει ο Κύριος τη φράση " Πάτερ, ει δυνατόν παρελθέτο απ’ εμού το ποτήριον τούτο...", φανταστείτε τι ποταπούς και ελεεινούς τρόπους σκαρφιζόταν ο Μισόκαλος για να σπάσει το ηθικό του Χριστού και να τον κάνει να μην αντέξει όλα αυτά τα μαρτύρια ή - το πιο σημαντικό για τον Σατανά - να "σπάσει" κατά τη διάρκεια των μαρτυρίων Του και να παραιτηθεί της Αποστολής Του! Μ' άλλα λόγια, να Τον κάνει ...όμοιο του, να τον παρασύρει σε ... αποστασία από τον Θεό, εργαλειοποιώντας τον - απολύτως φυσικό και ανθρώπινο - φόβο Του για το τι Τον περίμενε μέσα σε αυτή τη νύχτα, αλλά και την επόμενη μέρα που θα ξημέρωνε και που θα κορύφωνε το Πάθος Του. Αυτό ήταν το σχέδιο "αμύνης" του Σατανά-Άδη, για να προστατεύσει τα συμφέροντα του και την εξουσία του στον δικό του κόσμο, όπου είχε κλείσει το πνευματικό μέρος της ύπαρξης του Ανθρώπου. Και για να κερδίσει, κατέφυγε λοιπόν στο μεγάλο του όπλο, αυτό που κάθε μέρα χρησιμοποιεί για να παραπλανά τους ανθρώπους: Την τέχνη της Πλάνης. Εκείνη τη νύχτα, ο Σατανάς έπαιξε τα ρέστα του. Ήξερε πως ο αγώνας του αυτός, ήταν πραγματικά "υπαρξιακός" . Ή εκείνος θα κέρδιζε τα πάντα ή ο Θεός . Κι επειδή τίποτε ουσιαστικά δεν είχε κερδίσει κατά τη διάρκεια της τρίχρονης διεξαγωγής του αποστολικού αγώνα του Κυρίου ( οι απαντήσεις που έδινε κάθε φορά ο Κύριος προς τους Φαρισαίους όταν εκείνοι - ελέω Σατανά - του έκαναν τις πιο δύσκολες ερωτήσεις, καταγράφηκαν ως οι πλέον απόλυτες και αφοπλιστικές απαντήσεις που δεν αμφισβητήθηκαν ποτέ) , πλέον, λίγο πριν το Τέλος, ο Μισόκαλος έπαιζε την ίδια την ύπαρξη του. Από την άλλη μεριά, ο Χριστός έδινε τη δική του μάχη . Ουσιαστικά, σε εκείνη την υπέρτατη προσευχή - κραυγή ουσιαστικά απόγνωσης, φόβου αλλά και ελπίδας - παρακαλούσε τον Πατέρα να του δώσει όση ακριβώς δύναμη χρειαζόταν για να αντέξει το απίστευτο μαρτύριο το οποίο Τον περίμενε. Μπορεί κάποια στιγμή να λύγισε και να ξεστόμισε αυτή τη κουβέντα (" Πάτερ, ει δυνατόν παρελθέτο απ’ εμού το ποτήριον τούτο") αλλά ΑΜΕΣΩΣ το διόρθωσε και συμπλήρωσε " ...πλήν ουχ ως εγώ θέλω αλλ’ ως Συ", έχοντας πλέον τη διαβεβαίωση του Πατέρα, ο οποίος θα Του παρείχε όλη τη " Χάρη της Αυτοσυντήρησης** " που απαιτούνταν για να αντέξει το ανθρώπινο, αδύναμο και καχεκτικό από την ασκητική ζωή, σαρκίο Του. Ο Σατανάς το κατάλαβε. Και φρόντισε, ούτως ώστε το μαρτύριο αυτό να ήταν όσο το δυνατόν γινόταν ΠΙΟ ΑΠΑΝΘΡΩΠΟ. Αλλιώς, δεν μπορεί καν να εξηγηθεί αυτή η τρομακτική, απίστευτη αγριότητα που αντιμέτωπισε ο Κύριος από τους διώκτες Του. Το παράλογο και ανείπωτης αγριότητας Πάθος του Κυρίου Απ' ό,τι μπορούμε να ξέρουμε μέσα από τις ιστορικές πηγές εκτός των Ευαγγελίων, οι Φαρισαίοι όταν διεξήγαγαν τις έσχατες ποινές σε παραβάτες του μωσαϊκού νόμου, όπως ο λιθοβολισμός ας πούμε, δεν είχαν αυτή την τεραστίων διαστάσεων απάνθρωπη αγριότητα και βαρβαρισμό που χρησιμοποίησαν στη περίπτωση του Ιησού . Δεν δικαιολογούταν κάτι τέτοιο. Στα κάτω-κάτω, γι' αυτούς ήταν μόνο ένας...λαοπλάνος που προσπαθούσε να παραστήσει τον ...Μεσσία. Και ότι η διδασκαλία Του, έτσι όπως την έβλεπαν οι Φαρισαίοι και οι Αρχιερείς, μπορούσε να ανατραπεί μέσω της επίρειας που είχαν αυτοί στον αγράμματο λαό . Μπορούσαν δηλαδή να φέρουν τα πάνω-κάτω, χωρίς μεγάλη και επίπονη προσπάθεια. Μπορούσαν επίσης να τον δολοφονήσουν ανά πάσα ωρα και στιγμή. Ήξεραν τα πάντα γι' αυτόν. Πού πήγαινε, τι έκανε, τι δίδασκε... Τα πάντα. Κι αυτό διότι το "μπουλούκι" που ακολουθούσε τον Χριστό, είχε πάντα μέσα του διαφόρους "κατασκόπους" του Εβραϊκού Ιερατείου , ακόμη και Φαρισαίους, οι οποίοι πάντα έμπαιναν στον πειρασμό να...εναντιωθούν στον λόγο και τη διδασκαλία του Χριστού. Εισέπρατταν βέβαια την ανάλογη απάντηση, αλλά αυτό δεν έχει να κάνει σε καμμιά περίπτωση που να απαιτούσε άμεση εξόντωση του Κυρίου. Η διδασκαλία του άλλως τε, δεν απείχε πολύ από τον ήδη υφιστάμενο Μωσαϊκό Νόμο ή τις άλλες Γραφές . Εκεί που οι Φαρισαίοι διαφωνούσαν, ήταν όταν ο Χριστός "παραβίαζε" ορισμένες πρακτικές τους, όπως π.χ. η περίπτωση του Σαββάτου κι αν Εκείνος είχε το δικαίωμα(!) να κάνει...θαύματα και θεραπείες την ημέρα αυτή! Ηλιθιότητες δηλαδή. Η περίπτωση της σύλληψης του Ιησού, ήταν ακόμη πιο περίεργη. Πρώτον, ο Καϊάφας, ως Αρχιερέας του Ναού και επικεφαλής του Σανχεδρίν, υποτίθεται ότι ήξερε τα πάντα και ότι συντόνιζε το συνομωσιολογικό σχέδιο. Τότε, αφού ήξερε τα πάντα, ο Ιούδας και η προδοσία του τι δουλειά είχαν; Γιατί ο Καϊάφας να πέσει τόσο χαμηλά στα μάτια των υφισταμένων του; Η απάντηση ήταν "για να πληρωθούν οι Γραφές", αλλά και πάλι δε βγάζει νόημα αυτό. Δεύτερον, η σύλληψη του Ιησού, τις νυχτερινές ώρες . Μέχρι τότε, καμμιά σύλληψη δε γινόταν τέτοια ώρα από τη φρουρά του Ιερατείου, το απαγόρευε ο μωσαϊκός νόμος. Όπως απαγόρευε και κάθε είδους δίκη μετά την τρίτη απογευματινή ώρα. Όλες οι δίκες απαιτούσαν ηλιοφάνεια από τη μια μεριά και πληρότητα του Ιερατείου από την άλλη, συγκεκριμένους μάρτυρες και ετυμηγορία δια ψήφου με βάση την πλειοψηφία. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, δεν υπήρξε τίποτε απ΄όλα αυτά, γεγονός που προκάλεσε τη μήνιν όχι μόνο μερικών από το ιερατείο ( Νικόδημος, Ιωσήφ Αριμαθέας, Γαμαλιήλ κλπ ), αλλά και του ίδιου του Άννα , ο οποίος αργότερα επέπληξε έντονα τον γαμπρό του τον Καϊάφα για τον άκρως λανθασμένο χειρισμό του όλου σχεδίου και την παράξενη αμετροέπεια που επέδειξε. Ακόμη και ο Πιλάτος αιφνιδιάστηκε, όταν του έφεραν μαύρα μεσάνυχτα τον Ιησού για να τον δικάσει. Δεν είχαν να του προσάψουν λοιπόν τίποτε το σοβαρό που θα σήκωνε τόση αγριότητα. Τότε γιατί; Ποιός λοιπόν βρισκόταν πίσω από όλα αυτά; Ή μάλλον, για να το κάνουμε πιο λιανά, ποιός χειραγωγούσε με τόση μαεστρία τον ίδιο τον Καϊάφα και τις ενέργειες του, που τον έφτασαν στο σημείο να παραβεί ένα σκασμό από νόμους αν και πρώτος υπερασπιστής των νόμων; Και όχι μόνο τον Καϊάφα, αλλά και τους Ρωμαίους στρατιώτες, ακόμη κι αυτούς που είχαν ευεργετηθεί από τον Κύριο; (περίπτωση Κουϊντίλλιου). Από την άλλη μεριά, έκπληξη προκάλεσε η περιττή βία που χρησιμοποιήθηκε κατά τη σύλληψη του Χριστού . Οι πάντες ήξεραν ότι Εκείνος, ήταν άοπλος. Ο μόνος, ας πούμε, κάπως επικίνδυνος ήταν ο Πέτρος, άντε και ο Σίμων ο Ζηλωτής, ο οποίος όμως δεν ήταν στη παρέα της Γεσθημανή. Η φρουρά του Ναού που ανέλαβε τη σύλληψη του Χριστού, αποτελούνταν από 30 στρατιώτες, με επικεφαλής τον Μάλχο, υπασπιστή του Καϊάφα που ο Πέτρος του έκοψε το αυτί ως αποτέλεσμα της συμπλοκής που έλαβε χώρα . Και που μάλιστα αυτός δέχτηκε και σκληρή επίπληξη από τον Χριστό για την πράξη του. Και όχι μόνο αυτό. Ο ίδιος ο Ιησούς, θεράπευσε αμέσως το κομμένο αυτί, κάνοντας τον Μάλχο να αναρρωτηθεί στο αν έχει πράγματι να κάνει με έναν...εγκληματία ή με κάποιον παντελώς αθώο. Παρ' όλα αυτά, οι στρατιώτες του Μάλχου χρησιμοποιούσαν σκληρότατη βία εναντίον του Ιησού κατά την προσαγωγή Του, γεγονός που ...αποδέχτηκε περιέργως ο Μάλχος . Οι στρατιώτες, λες και τους...τσίμπησε δηλητηριασμένη μύγα, έκαναν σαν...υστερικοί, χτυπώντας ανελέητα τον Ιησού στο πρόσωπο και στη κοιλιά με γροθιές και χτυπήματα από ράβδους εντελώς αναίτια. Γιατί δε μίλησε ο Μάλχος, τη στιγμή μάλιστα που ο άνθρωπος αυτός τον οποίο προσήγαγε, του φέρθηκε με απόλυτη αγάπη και ανθρωπιά; Όταν έφτασε ο Ιησούς ενώπιον του Σανχεδρίν, ακόμη και τότε, μπροστά σε όλους και στον Καϊάφα, οι στρατιώτες τον χτυπούσαν αλύπητα και τον έφτυναν υπό την ανοχή του Αρχιερέα. Πάμε μετά στην περίπτωση του Πιλάτου. Να διευκρινίσω εδώ, ότι ο Πιλάτος, μισούσε σαν τα αμαρτήματα του τους Φαρισαίους, ειδικά τον Καϊάφα τον οποίο περιφρονούσε και μάλιστα επιδεικτικά. Τους θεωρούσε μιάσματα, υποκριτές, γλύφτες και πολλές φορές τους τα έλεγε και μπροστά τους, εν αντιθέσει με τον προηγούμενο διοικητή Πλούβιο Λέντουλο που ήταν πιο επιεικής. Απόδειξη, η επιγραφή που ζήτησε να αναρτηθεί πάνω στον Σταυρό του Ιησού, που έγραφε στα ελληνικά και στα λατινικά "Ιησούς Ναζωραίος, ο Βασιλεύς των Ιουδαίων" για τους εξευτελίσει για άλλη μια φορά και να τους εκδικηθεί για το έγκλημα που προσπάθησαν να του φορτώσουν. Ο Πιλάτος λοιπόν, με το που είδε τον Ιησού, σχεδόν αμέσως κατάλαβε πως πρόκειται απλά...για έναν πλήρως αθώο άνθρωπο και ότι όλη αυτή η ιστορία αποτελεί σκευωρία του ίδιου του Καϊάφα. Η αλήθεια είναι ότι είχε επιρεαστεί και από τη γυναίκα του, Κλαύδια Πρόκλα, η οποία είχε δεί στον ύπνο της την εκτέλεση του Ιησού με διάταγμα του ανδρός της. Η Κλαύδια ως γνωστόν, ασπάστηκε αργότερα τον Χριστιανισμό και το έργο της ήταν πολύ σημαντικό. Η Εκκλησία μας την αγιοκατάταξε και η μνήμη της γιορτάζεται την 27η Οκτωβρίου κάθε χρόνο. Μάλιστα, για να αποφύγει από τη μία να καταδικάσει τον Ιησού και από την άλλη, να κατευνάσει τους παρανοϊκούς Εβραίους, έδωσε εντολή να μαστιγωθεί ο Ιησούς με 40 βουρδουλιές "προς σωφρονισμόν" και μετά να αφεθεί ελεύθερος. Εδώ πάλι, συμβαίνει ξανά το παράδοξο της υπέρμετρης βίας. Ο Ιησούς παραδίδεται στους βασανιστές ( Tortores ), μια διμοιρία που αποτελείται από βετεράνους Ρωμαίους στρατιώτες ( στην ουσία, επρόκειτο για μια ομάδα από αυθεντικά παλιοτόμαρα, ειδικά για περιπτώσεις βασανισμού Ιουδαίων επαναστατών ) η οποία σε ειδικές περιπτώσεις, αναλαμβάνει τον βασανισμό καταδίκων ή κατασκόπων του όποιου εχθρού. Διοικητής της διμοιρίας αυτής ήταν ο Ρωμαίος Κουϊντίλλιος, ο οποίος παλαιότερα είχε ευεργεθεί από τον Ιησού. Οταν είδαν οι βασανιστές έναν ταλαιπωρημένο και βαριά χτυπημένο, άκακο άνθρωπο, αντί να τους πιάσει μια στοιχειώδη λύπηση, αντίθετα, τους κυρίευσε ένα...ανεξήγητο ΑΜΟΚ. Στην αρχή, χτυπούσαν τον Ιησού στη πλάτη με λεπτές ελαστικές βέργες και μετά, τον μαστίγωσαν με κνούτο, ένα είδος μαστίγιου που κάποιος θα το χαρακτήριζε και φονικό όπλο, το οποίο είχε στις άκρες του κομμάτια σουβλερά από οστά ζώων που ξέσκιζαν τη σάρκα πλήρως. Με αυτό το είδος μαστίγιου, οι βασανιστές του τον χτυπούσαν με τέτοια δύναμη και με μια ανεξήγητη μανία, που δεν δικαιολογούνταν σε καμμιά περίπτωση . Το σκηνικό αυτό έκανε τον Κουιντίλλιο να επέμβει δυναμικά για να σταματήσει την ανεξήγητη αυτή μανία λες και είχαν απέναντι τους τον χειρότερο κακούργο και όχι τον άκακο και αθώο Ιησού. Παρ' όλα αυτά, το κακό δεν σταμάτησε εκεί. Ο Ιησούς, με καταξεσκισμένες τις σάρκες του, σύρθηκε σχεδόν από τους βασανιστές του και πετάχτηκε σε μια γωνιά του τόπου του βασανιστηρίου, όπου τον έστησαν καθήμενο, του έριξαν πάνω του μια βρώμικη κόκκινη χλαμύδα και παράλληλα του τοποθέτησαν με δύναμη ένα ακάνθινο πλέγμα σαν στεφάνι, με τα αγκάθια να καρφώνονται στο κεφάλι του, διαπερνώντας ακόμη και μερικά οστά του κρανίου του. Την ίδια στιγμή, τον χτυπούσαν και πάλι, αυτή τη φορά με γροθιές παράλληλα με φτυσίματα, χλευάζοντας τον. Υπογραμμίζω εδώ ότι με το μαστίγωμα, ο Ιησούς είχε χάσει περίπου το μισό αίμα του. Ένας απλός άνθρωπος, θα είχε ήδη λιποθυμίσει και θα ήταν εντελώς αμφίβολο αν θα συνερχόταν ποτέ. Εκείνος όμως έστεκε ακόμη. Ο κύκλος της βίας, δεν σταμάτησε όμως. Όταν τελικά οι Αρχιερείς με επικεφαλής τον Καϊάφα, συνεπικουρούμενοι κι από πληρωμένο αδρά από τον Καϊάφα όχλο που φώναζε " Σταύρωσον αυτόν " , ο Πιλάτος δεν μπορούσε να κάνει τίποτε άλλο παρά να... επικυρώσει τη θανατική ποινή ΚΑΤ' ΕΠΙΤΑΓΗ των Ιουδαίων Φαρισαίων και Σαδδουκαίων . Μια θανατική ποινή της τάξεως της σταύρωσης, που ΔΕΝ θα έκαναν ποτέ οι Εβραίοι σε άλλον Εβραίο παρά μόνο οι Ρωμαίοι σε Εβραίους. Αυτό κι αν αποτελεί παραδοξότητα. Το τρίτο και τελευταίο μέρος του φοβερού αυτού Πάθους, δεν εμπεριείχε μόνο τη Σταύρωση. Από εκείνη τη στιγμή και μέχρι τη Σταύρωση, ξεκινούσε ένα άλλο, ακόμη πιο βαρύ μαρτύριο , που κανείς άνθρωπος δεν θα άντεχε. Ο Ιησούς όμως, παρά την απίστευτη εξάντληση, την αγρύπνια, το ξύλο μέχρι θανάτου σχεδόν και την απώλεια του μισού και πλέον αίματος Του, κλήθηκε να ...φορτωθεί έναν ξύλινο Σταυρό, που ορισμένοι ειδικοί ερευνητές καταθέτουν πως θα έπρεπε να είχε βάρος πάνω από 6ο, ίσως και λίγο παραπάνω κιλά. Απίστευτο βάρος, ακόμη και για έναν πλήρως υγιή και ρωμαλέο άνθρωπο. Την ίδια στιγμή που του φόρτωναν τον σταυρό, ταυτόχρονα οι Ρωμαίοι στρατιώτες...εξακολουθούσαν να Τον μαστιγώνουν!!! Όχι με κνούτο, αλλά με απλό κοντό μαστίγιο, που ήταν όμως αρκετό για να πληγώνουν ακόμη βαθύτερα τα αμέτρητα τραύματα του σώματος του Κυρίου. Γιατί; Φοβόταν μήπως...το σκάσει; Δεν υπήρχε κανένας απολύτως λόγος για να συνεχιστεί αυτός ο απάνθρωπος κύκλος βίας. Ηταν εντελώς και υπέρ πάντων μέτρων περιττή βία. Γιατί λοιπόν τόση βαρβαρότητα (για Ρωμαίους, όχι άλλης πάστας βαρβάρους) προς έναν άνθρωπο που σερνόταν κυριολεκτικά, σχεδόν ετοιμοθάνατο; Σε τί τους έφταιξε; Και όμως! αυτοί έκαναν σαν να είχαν μπροστά τους κάποιον τόσο τρομερό και επικίνδυνο άνθρωπο, που αν δεν χρησιμοποιούσαν κάθε είδους βίας, αυτός θα τους έλιωνε με τη δύναμη του. Ο Κύριος πάντως σε κάποιο σημείο του ανηφορικού δρόμου προς τον Γολγοθά κατέρρευσε εντελώς. Και με διαταγή του Ρωμαίου αξιωματικού που ήταν επικεφαλής της συνοδευτικής φρουράς, έδωσε εντολή σε κάποιον δυναμωμένο τύπο, σχεδόν γίγαντα, τον Σίμωνα τον Κυρηναίο, να σηκώσει αυτός τον σταυρό του Κυρίου, ενώ ο Κύριος βρισκόταν μισολιπόθυμος στο οδόστρωμα. Αλλά και πάλι, όταν σηκώθηκε με χίλια βάσανα για να περπατήσει, το μαστίγωμα δεν σταμάτησε. Σημείωση: ΔΕΝ μαστιγώθηκε κανείς άλλος από τους άλλους δύο κατάδικους που κουβαλούσαν κι αυτοί σταυρό στους ώμους τους. Μαστιγωνόταν ΜΟΝΟ ο Κύριος! Απίστευτο! Όταν έφτασε η στιγμή της Σταυρώσεως, ο Κύριος δεν είχε πλέον πολύ αίμα να τρέχει στις φλέβες του. Οι πόνοι που ένοιωθε ήταν τρομακτικοί και τα καρφιά των Ρωμαίων, ίσως και να μην τα ένοιωθε όταν μπήκαν στα χέρια του. Τα ένοιωσε όμως όταν σηκώθηκε ο Σταυρός και ο Κύριος κρεμόταν από αυτά. Αν δεν του είχαν δέσει τα χέρια από τους καρπούς, θα είχε πέσει από τον Σταυρό και πιθανότατα θα είχε πεθάνει τότε. Τα καρφιά τα πόδια του στήριζαν όλο το κορμί για να μπορούσε κάπως να αναπνέει. Ήταν η κορύφωση του Πάθους Του... Ο Κύριος, χωρίς πλέον ανεκτή ποσότητα αίματος να κυκλοφορεί στις φλέβες Του, μετά από σχεδόν μια ώρα ( αρκετοί ερευνητές λένε πως ήταν μεγαλύτερο το διάστημα, αλλά υπάρχουν αρκετές αμφιβολίες ως προς αυτό ) μετά τη Σταύρωση, είπε τη λέξη "Τετέλεσται" και παρέδωσε το πνεύμα, νικώντας τον Σατανά κατά κράτος. Σειρά είχε τώρα, ο ίδιος ο Άδης και οι ψυχές όπου είχαν εγκλωβιστεί από χιλιάδες χρόνια ως την ώρα του μαρτυρίου του Θεού και την νικηφόρα έκβαση Του. Ο Σατανάς ΝΙΚΗΘΗΚΕ και το σχέδιο του κατέρρευσε Όπως έχετε αντιληφθεί, αυτός που κινούσε τα νήματα σε αυτή την γεμάτη παράδοξα ιστορία, δεν ήταν άλλος από τον Σατανά. Ο Σατανάς κυρίευσε πλήρως τον Καϊάφα και τους υποτακτικούς του , ούτως ώστε να στηθεί όλη αυτή η...άκρως τραγική περίσταση όσο γινόταν πιο βάρβαρη για τον Ιησού. Απόδειξη ότι ο Καϊάφας είχε χάσει αρκετές φορές τη ψυχραιμία του(αναίτια θα έλεγα) μέχρι να δει τον Χριστό σταυρωμένο. Συμπεριφερόταν σαν να ...μην ήταν εκείνος, αλλά κάποιος ...άλλος μέσα στο σαρκίο του. Και αυτό τεκμηριώνεται και από την επίπληξη που δέχτηκε από τον πεθερό του τον Άννα και τον καυγά που ακολούθησε μετά. Ο Σατανάς ήταν αυτός που κατέλαβε και τους βασανιστές Ρωμαίους , όταν βασάνισαν τον Χριστό έιτε με τα μαστίγια, είτε χωρίς αυτά. Η υπέρμετρη βία που χρησιμοποίησαν, ήταν πρωτόγνωρη. Και δεν ήταν μόνο οι Ρωμαίοι. Ήταν και η φρουρά του Ιερατείου του Ναού, που ...υπερέβη τα εσκαμμένα. Ο Σατανάς, όσο έβλεπε πως το μαρτύριο δεν λύγιζε τον Ιησού, ...ανέβαζε τo επίπεδο της βίας ακόμη περισσότερο. Ιδίως στο τρίτο στάδιο, δηλαδή στην πορεία για τον Γολγοθά με τον σταυρό στις πλάτες. Έ να στάδιο, που ο ακατανόμαστος ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΕ ότι ο Ιησούς θα το "έβγαζε" . Και πράγματι, δεν ήταν λίγες οι φορές που λύγιζε, αλλά μετά σηκωνόταν. Κάθε άλλος άνθρωπος, δεν θα μπορούσε να το αντέξει. Ο Κύριος όμως, το άντεξε μέσω της υπερδύναμης που του πρόσφερε η Θεία Χάρη της Αυτοσυντήρησης . Να υπογραμμίσω εδώ και κάτι άλλο, μια σημαντική λεπτομέρεια. Τους κατάδικους με τη ποινή της Σταύρωσης, οι Ρωμαίοι ΔΕΝ τους βασάνιζαν. Δεν τους χτυπούσαν, ούτε τους κακοποιούσαν, παρά τους έριχναν σε ένα μπουντρούμι όπου αυτοί απλά ανέμεναν το ξημέρωμα της ημέρας όπου θα σταυρώνονταν. Και δεν τους πείραζαν, διότι τους...ήθελαν ακόμη δυναμωμένους για να τους φορτώσουν τον σταυρό του μαρτυρίου τους. Αλλιώς, θα έπρεπε να φορτωθούν οι ίδιοι οι στρατιώτες τους σταυρούς στους ώμους τους. Απόδειξη η περίπτωση του Βαραββά, που όταν αυτός βγήκε μπροστά στο πλήθος, για να μετρηθεί η αξία του αν θα πρέπει να απαλλαγεί αυτός ή ο Ιησούς, δεν είχε καμμία απολύτως πληγή στο κορμί του κι ας είχε καταδικαστεί σε σταύρωση. Κανένα σημάδι βασανισμού ή αγρύπνιας ή τελος πάντων κάποιας κακουχίας. Τον Κύριο όμως όχι απλά τον βασάνισαν μέχρι τέλους, αλλά και η ποιότητα του βασανιστηρίου ήταν τέτοια, που κανενα ανθρώπινο όν δεν θα άντεχε ΠΟΤΕ. Να λοιπόν γιατί όλη αυτή η παράνοια υπό κανονικές συνθήκες δεν θα υπήρχε. Υπήρξε όμως, γιατί τα νήματα τα κινούσε ο ίδιος ο Σατανάς. Η ήττα που υπέστη ο Σατανάς, ήταν και εξακολουθεί να είναι ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΗ. Έχασε ό,τι είχε κερδίσει μετά το Προπατορικό Αμάρτημα, δηλαδή την αιώνια καταδίκη του Ανθρώπου σε μια μεταθανάτια ζωή, που ήταν σύννομη με τον Θάνατο . Δεν ήταν η Κόλαση, όπως τη φανταζόμαστε σήμερα και που την αναλύουν με περισσή Χάρη οι Άγιοι Πατέρες, ήταν ο τόπος όπου οι ψυχές ήταν αιχμάλωτες στον Σατανά. Ο Χριστός λοιπόν, έχοντας μόνο την πνευματική Του υπόσταση και αφού νίκησε τον Σατανά με την όλη πληρότητα του μαρτυρίου Του και τον έριξε στα πιο βαθιά τάρταρα, κατέβηκε στον Άδη και έγινε δεκτός ως Σωτήρας από όλες τις φυλακισμένες ψυχές. Οι Πύλες του Άδη ουσιαστικά άνοιξαν, όταν ο Ιησούς ψυθίρισε τη λέξη "Τετέλεσται"! Εκεί, τελείωσαν όλα για τον Σατανά και έμεινε μόνο το πότε θα παρέδιδε το Πνεύμα Του στα χέρια του Θεού. Κατόπιν, οι Πύλες άνοιξαν για να υποδεχθούν τον Σωτήρα του Κόσμου. Ο Χριστός έμεινε εκεί για μία γήινη ημέρα, όπου δίδαξε και η διδασκαλία του έγινε αποδεκτή σχεδόν από όλους. Κι έτσι, μέσω των ανοικτών Πυλών, οι ψυχές πέταξαν ελεύθερες προς τον Ουρανό... Στην ουσία, ο Κύριος αποκαθιστούσε μια μεγάλη αδικία. Στον Άδη κατέρχονταν όλοι οι ζώντες, δίκαιοι και άδικοι. Οι δίκαιοι, δεν μπορούσαν να γνωρίσουν τον Θεό. Κι αν υπήρχαν δεν μπορούσαν να αινούν πια τον Θεό, να ελπίζουν στην δικαιοσύνη Του, στην πιστότητά Του. Είναι αυτό που υπογραμμίζει ο Απόστολος Παύλος « Αλλ᾿ ἐβασίλευσεν ὁ θάνατος ἀπὸ ᾿Αδὰμ μέχρι Μωσέως καὶ ἐπὶ τοὺς μὴ ἁμαρτήσαντας » στην επιστολή του "Προς Ρωμαίους". Ο σταυρικός Του θάνατος και όλο το ΑΠΑΝΘΡΩΠΟ και ΖΟΦΕΡΟ Του μαρτύριο που έζησε, δεν ήταν τίποτε άλλο παρά...η συντριβή της κεφαλής του Σατανά, ο οποίος είχε σκλαβώσει δίκαιους και άδικους μέσα σε μια απέραντη, σκοτεινή και αιώνια φυλακή. Αυτές τις ζοφερές μέρες που ζούμε, είναι στην ουσία η εκδίκηση του Σατανά, εναντίον του Χριστού που τον νίκησε. Ό,τι συνεβαινε εκείνη την εποχή, της επικράτησης δηλαδή του Άδη, ισχύει και τώρα. Πέστε μου, όλοι εσείς που διαβάζετε τα κείμενα μου εδώ και χρόνια, πώς θα χαρακτηρίζατε τη ζωή σας; Θα τη λέγατε ως "μια ζωή ονειρεμένη" ή μήπως "μια ζωή που μοιάζει με Κόλαση"; Αν συμβαίνει το δεύτερο, τότε αυτός είναι ο νέος Άδης στον οποίο ζούμε . Μια ζωή...χωρίς ζωή, χωρίς χαρά, χωρίς ανάπαυση. Μια ζωή μέσα στην αδικία, τη φτώχεια, το ψέμμα, τον ζόφο, προδομένοι από τους χυδαίους ηγέτες μας που είναι υποχείρια του Σατανά και εγκαταλελειμμένοι ουσιαστικά από τον Θεό, επειδή ΕΜΕΙΣ τον εγκαταλείψαμε κι όχι ΑΥΤΟΣ ΕΜΑΣ. Για να βγούμε λοιπόν από τον σημερινό Άδη, μία είναι η λύση: ΜΕΤΑΝΟΙΑ, προσευχή και επιστροφή στον Αναστημένο Θεό μας. Αυτός που με το Πάθος Του νίκησε τον Άρχοντα του Σκότους, αν εμείς Τον επικαλεστούμε, μόνο με μια μικρή Του κίνηση, θα διαλύσει τον νέο Άδη και θα μας λυτρώσει από το καθημερινό μας μαρτύριο. Για την ώρα, εύχομαι σε όλους ολόθερμα ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ και ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟ ΠΑΣΧΑ. Η ώρα της Λύτρωσης, είναι κοντά. Πολύ πιο κοντά απ' ότι φαντάζεστε. Πύρινος Λόγιος sergioschrys@outlook.com * Δαίμονες : Ονομασία όντων με διττή σήμασία. Άλλοτε με αυτήν εννούσαν οι αρχαίοι Έλληνες την θεϊκή ιδιότητα ενός ανθρώπου και άλλοτε την πονητή, την μοχθηρή, την κακία. Στις αρχαίες τραγωδίες, κυρίως του Αισχύλου, η λέξη "δαίμονες" εμφανιζόταν ως κακά και ρυπαρά πνεύματα, αλλά στον Σοφοκλή το αντίθετο. Μετά την έλευση του Χριστιανισμού, οι άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας παγίωσαν στη λέξη αυτή την δεύτερη εκδοχή για την οποία χρησιμοποιούνταν παλιότερα, δηλαδή τα ρυπαρά πνεύματα που ακολουθούν το Διάβολο. Ο Άδης επίσης, κατά τον Όμηρο, δεν είχε ακόλουθους ημίθεους,  όπως οι θεοί του Ολύμπου ,  αλλά...δαίμονες*(!) με τερατώδη μορφή , ακριβώς όπως τους περιγράφει και η Εκκλησία μας. ** Χάρη της Αυτοσυντήρησης: Τον όρο αυτόν τον ακούσαμε από τα χείλη του Σεβαστού Μητροπολίτη Λεμεσού Αθανάσιο, όταν μιλούσε σε μια εκπομπή του κυπριακού ΑΝΤ-1 για τον Άγιο Παΐσιο και το πώς εκείνος συντηρούνταν σχεδόν νηστικός και άγρυπνος για μέρες. Κατά τον Λεμεσού Αθανάσιο, επενέβαινε για την συντήρηση του η θεϊκή "Χάρη της Αυτοσυντήρησης", που δίδεται απλόχερα από τον Θεό, για να αντέχει το ανθρώπινο σώμα σε σκληρή άσκηση. Ο ίδιος όρος ισχύει και για τον ίδιο τον Κύριο και ιδίως για την αντοχή Του στην πιο σκληρή και απάνθρωπη πορεία μαρτυρίου που υπέστη ποτέ ανθρώπινο όν. ΠΗΓΕΣ " Καινή Διαθήκη " (Κατά Ματθαίον, Κατά Μάρκον, Κατά Λουκάν Ευαγγέλια, Πράξεις των Αποστόλων, Επιστολή Πέτρου ) " Ιατροδικαστική έκθεση για τον θάνατο του Ιησού ", Φίλιππος Κουτσάφτης, εκδ. "Ο Σωτήρ", Αθήνα 1999 " Η Σταύρωση και ο Θάνατος του Ιησού Χριστού μέσα από τα μάτια ενός Ιατροδικαστή", YouTube, https://www.youtube.com/watch?v=GI9E-gjC2WE "Μάχες των Εβραίων" , Βιβλίο ΙΙΙ , Φλάβιος Ιώσηππος, "Εσοπτρον", 1996 "Κατά Κέλσου" Βιβλίο ΙΙ , Ωριγένης, Early Christian Writings, Oxford, 1987 " Historical Jesus Theories ", Kirby Peter,   Early Christian Writings, Oxford, 1998 " Το απροσπέλαστο Μυστήριο τής προσευχής τού Ιησού Χριστού ", Πρωτοπρεσβυτέρος π. Στέφανος Αναγνωστοπούλος, απομαγνητοφωνημένη ομιλία, 2010

Ο Άγιος Παΐσιος μας προειδοποίησε γι' αυτό, πριν από 40 χρόνια! Και είναι το έσχατο σημάδι για την εκπλήρωση των ρήσεων του για χτύπημα των Τούρκων στην Ελλάδα! Ο πόλεμος που ...δεν "φαίνεται ακόμα" και η μαθηματική βεβαιότητα της κατάρρευσης! Ο Άγιος Παΐσιος ήταν σαφής! "...κι εμάς θα μας πιάσει πείνα, θα πούμε το ψωμί-ψωμάκι, αλλά δεν θα βαστάξει πολύ, μήνες θα είναι, τότε θα μας χτυπήσουν οι Τούρκοι!" Σήμερα, ζούμε καταφανέστατα τα άγια και θεϊκά λόγια του μεγάλου μας, εθνικού Αγίου , που από εκεί που βρίσκεται και είναι ΟΛΟΖΩΝΤΑΝΟΣ, φροντίζει τόσο για την Ελλάδα μαζί με την αγαπημένη του μάνα, την Παναγία μας , όσο και για εμάς τους ξενητεμένους Έλληνες. Μέγαλο το όνομα του Θεού! Πάμε όμως στο ζουμί. Πρίν από λίγο, έτυχε να πέσει στην αντίληψη μου ένα βίντεο podcast στο οποίο εμφανίζεται ένας μεγάλος "επαναστάτης" οικονομολόγος, ονόματι Steve Keen, ο οποίος προέβλεψε την παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση του 2008, δηλαδή πριν από 18 ολόκληρα χρόνια, χρησιμοποιώντας το τότε ιδιόκτητο λογισμικό του, το Ravel. Για την ακρίβεια, ο Keen μίλησε στο podcast κανάλι του YouTube "Diary of a CEO" με παρουσιαστήτον Steven Bartlett. Και αυτά που είπε, είναι λίαν τρομακτικα. Ο Steve Keen δεν είναι ένας ακόμη ένας οικονομολόγος, που περιγράφει ...εκ των υστέρων όσα συνέβησαν. Αντιθέτως. Είναι από εκείνους που προειδοποίησαν πριν συμβούν . Προέβλεψε την κρίση του 2008 όταν όλοι μιλούσαν για "ισχυρές οικονομίες" και "ασφαλή τραπεζικά συστήματα" και άλλα ωραία και ...καθησυχαστικά. Και το έκανε όχι με ένστικτο, αλλά με μαθηματικά. Με μοντέλα. Με αριθμούς που δεν υποτάσσονται σε πολιτικές σκοπιμότητες. Σήμερα, από το ίδιο σημείο ψυχρής ανάλυσης , κοιτά τον κόσμο και λέει κάτι που δεν χωράει εύκολα στη συνείδηση του σύγχρονου ανθρώπου. Ότι δηλαδή, αν ο πόλεμος στο Ιράν δεν τελειώσει γρήγορα, μέσα σε δύο με τρεις μήνες, ο πλανήτης μπαίνει σε φάση πείνας! Όχι φτώχειας, αλλά πείνας, δικαιώνοντας τον Άγιο Παΐσιο κατά γράμμα, χωρίς καν να τον έχει ακουστά! Ποιος είναι ο Steve Keen και γιατί πρέπει να τον ακούσουμε; Ο Steve Keen μεταξύ άλλων, είναι και ένας συχνός visiting scholar (επισκέπτης-ερευνητής)  στο Πανεπιστήμιο του Άμστερνταμ . Είναι ο πρώτος «επαναστάτης οικονομολόγος» που τόλμησε να πει πριν από το 2008 ότι το χρέος, τα παράγωγα και η φούσκα των ακινήτων θα γκρεμίσουν την παγκόσμια οικονομία . Και είχε δίκιο. Τώρα, με πάνω από 30 χρόνια ακαδημαϊκής εμπειρίας και δεδομένα από το λογισμικό του, κοιτάζει τον πόλεμο ΗΠΑ-Ισραήλ-Ιράν και λέει: « Αυτό δεν είναι απλώς γεωπολιτική. Είναι οικονομική και διατροφική βόμβα». Στην συνέντευξη που έδωσε ( διαρκείας 1 ώρα 31 λεπτά ) δεν μασάει τα λόγια του . Εξηγεί γιατί κανείς γύρω από τον Tράμπ δεν του λέει την αλήθεια ότι χάνει , γιατί το Ισραήλ βλέπει το Ιράν ως υπαρξιακή απειλή , και κυρίως, πώς ένα μικρό στενό 20 χλμ., αυτό του Ορμούζ, ελέγχει το φαγητό, το τηλέφωνό μας, τη θέρμανσή μας, το ψυγείο και τη κουζίνα μας. Το Στενό του Ορμούζ, αυτό το στενό πέρασμα που στον χάρτη μοιάζει σχεδόν ασήμαντο , δεν αποτελεί απλώς έναν ενεργειακό κόμβο, αλλά έναν ζωτικό αρτηριακό αγωγό της παγκόσμιας οικονομίας , από τον οποίο διέρχεται όχι μόνο ένα τεράστιο ποσοστό του πετρελαίου, αλλά και ένα κρίσιμο μερίδιο των συνθετικών λιπασμάτων , χωρίς τα οποία η γεωργία του πλανήτη καθίσταται δραματικά ανεπαρκής. Ο Keen λέει καθαρά πως «20-30% των λιπασμάτων μας περνάνε από αυτό το σημείο. Αν χαθούν, η Γη μπορεί να θρέψει μόνο 1-2 δισεκατομμύρια ανθρώπους – όχι τα 8+ δισεκατομμύρια που έχουμε σήμερα. Χωρίς συνθετικά λιπάσματα (διαδικασία Haber-Bosch που χρησιμοποιεί πετρέλαιο και άζωτο) δεν μεγαλώνουν πατάτες, ούτε το σιτάρι, ούτε το ρύζι… ούτε τίποτα!» Χωρίς τα λιπάσματα που παράγονται μέσω της διαδικασίας Haber–Bosch, η Γη δεν μπορεί να συντηρήσει τον σημερινό πληθυσμό της , αλλά έναν πολύ μικρότερο και αυτή η διαφορά δεν είναι θεωρητική ούτε ιδεολογική , αλλά αποτυπώνεται σε αριθμούς που δεν διαπραγματεύονται , σε ποσοστά παραγωγής που καταρρέουν, σε αλυσίδες εφοδιασμού που σπάνε, σε τιμές που εκτοξεύονται και τελικά σε τραπέζια που μένουν άδεια. Και αν όλα αυτά φαντάζουν μακρινά ή αφηρημένα, αρκεί να στραφούμε προς τη δική μας πραγματικότητα, προς την Ευρώπη και ακόμη περισσότερο, προς την Ελλάδα, για να αντιληφθούμε πόσο εύθραυστο είναι το οικοδόμημα πάνω στο οποίο στηρίξαμε την καθημερινότητά μας , χωρίς μέσα σε αυτήν να έχουμε αρωγό μας τον Θεό. Δείξαμε λοιπόν πόσο βαθιά εξαρτημένοι είμαστε από εξωτερικούς παράγοντες, από εισαγόμενες πρώτες ύλες, από ενεργειακές ροές που δεν ελέγχουμε , από μια παγκόσμια αλυσίδα που λειτουργεί όσο παραμένει άθικτη , αλλά καταρρέει ακαριαία όταν διαταραχθεί. Ξεχάσαμε ή αποκλείσαμε τον Θεό από την καθημερινότητα μας, γιατί πιστεύαμε πως όλα είναι...ρυθμισμένα και ο Θεός είναι...όχι μόνο περιττός, αλλά και...αναχρονιστικός! Και τότε, όλα όσα θεωρούσαμε δεδομένα — η επάρκεια, η σταθερότητα, η προβλεψιμότητα — αποκαλύπτονται ως αυτό που ήταν εξ' αρχής: Εύθραυστες ισορροπίες. Το φάσμα της πείνας σε...αριθμούς Ο Keen λοιπόν, σύμφωνα με τις μελέτες του, μας λέει ότι: Σε 2-3 μήνες η Ινδία μένει χωρίς λιπάσματα → πείνα σε 1+ δισεκατομμύριο ανθρώπους. Παγκόσμια μείωση παραγωγής τροφίμων 10-25% . Τιμές τροφίμων διπλασιασμός ( ή και παραπάνω ) σε πολλές χώρες! Επιπλέον: Προβλήματα σε ηλεκτρονικά, chips, ιατρικό εξοπλισμό! «Κανείς δεν μιλάει για αυτό το resource, δηλαδή τα λιπάσματα», τονίζει ο Keen. « Μιλάνε για πετρέλαιο, αλλά τα λιπάσματα είναι η πραγματική βόμβα.» Αν λοιπόν κατά τον Keen, ο πόλεμος κρατήσει μέχρι 3 μήνες χωρίς να ανοίξει το στενό , τότε μπαίνουμε σε παγκόσμια κρίση πείνας . Δεν είναι θεωρία δυστυχώς. Είναι μαθηματικά. Τα 5 σενάρια εξέλιξης του πολέμου – Ποιο είναι το πιο πιθανό; Το πιο κρίσιμο και πιο ανησυχητικό σημείο της συνέντευξης. Στο λεπτό περίπου 30:00 , ο Keen αφήνει κατά μέρος τις οικονομικές και ενεργειακές αναλύσεις και μπαίνει κατευθείαν στην καρδιά του γεωπολιτικού δράματος . Παρουσιάζει πέντε σενάρια  για το πώς μπορεί να τελειώσει αυτός ο πόλεμος μεταξύ ΗΠΑ-Ισραήλ και Ιράν. Δεν τα παρουσιάζει ως απλές «θεωρίες», αλλά ως ρεαλιστικές δυνατότητες που προκύπτουν από τα δεδομένα, τις στρατιωτικές πραγματικότητες και την ψυχολογία των ηγετών . Τα ταξινομεί από το πιο καταστροφικό προς το λιγότερο επικίνδυνο, δίνοντας μια ξεκάθαρη εκτίμηση για το ποιο θεωρεί πιο πιθανό . Ας τα δούμε ένα-ένα, με ηρεμία, αλλά και με την πλήρη επίγνωση ότι αυτά τα σενάρια δεν αφορούν μόνο τη Μέση Ανατολή αλλά είδικά εμάς, την Ελλάδα , που δεν θα στερηθούμε μόνο το φαγητό, αλλά και...τα νησιά που θα μας αρπάξει ο Τούρκος, βρίσκοντας μας σχεδόν ισοπεδωμένους. Σενάριο 1: Η πλήρης καταστροφή του Ιράν (~30:10) Το πρώτο και πιο σκοτεινό σενάριο είναι η ολοκληρωτική στρατιωτική καταστροφή  του Ιράν. Ο Keen δεν μασάει τα λόγια του: για να επιτευχθεί αυτό, πιθανότατα θα χρειαστούν πυρηνικά όπλα , γιατί με συμβατικά μέσα είναι σχεδόν αδύνατο να «ισοπεδωθεί» μια χώρα με το μέγεθος, το έδαφος και τις υπόγειες υποδομές του Ιράν. « Αν προσπαθήσουμε να καταστρέψουμε το Ιράν χωρίς πυρηνικά », λέει χαρακτηριστικά, « είναι σχεδόν αδύνατο ». Οι συνέπειες λοιπόν από αυτό το σενάριο, θα ήταν ανυπολόγιστες. Εκατομμύρια νεκροί, ανθρωπιστική καταστροφή πρωτοφανών διαστάσεων, περιφερειακή κατάρρευση κρατών, μαζική μεταναστευτική ροή προς την Ευρώπη και την Τουρκία, αλλά παράλληλα και μια γενικευμένη αποσταθεροποίηση που θα έκανε τον πόλεμο στο Ιράκ και τη Συρία να φαντάζει μικρό επεισόδιο . Ο Keen το βλέπει ως ένα από τα χειρότερα ενδεχόμενα, όχι μόνο ηθικά και ανθρωπιστικά, αλλά και πρακτικά – γιατί μια τέτοια καταστροφή θα άφηνε πίσω της ένα κενό ισχύος που κανείς δεν θα μπορούσε εύκολα να ελέγξει. Σενάριο 2: Η κατάρρευση των υποδομών στον Περσικό Κόλπο (~33:21) Στο δεύτερο σενάριο, το Ιράν δεν καταστρέφεται, αλλά αντεπιτίθεται με στόχο τις ζωτικές ενεργειακές υποδομές των γειτονικών χωρών του Κόλπου : Σαουδική Αραβία, Κατάρ, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Το Ιράν διαθέτει προηγμένους πυραύλους και drones ικανούς να πλήξουν διυλιστήρια, λιμάνια, αγωγούς πετρελαίου και εγκαταστάσεις LNG . Αν επιτύχει, οι χώρες του Κόλπου – που παράγουν το μεγαλύτερο μέρος του παγκόσμιου πετρελαίου και φυσικού αερίου – θα γίνουν σε μεγάλο βαθμό μη κατοικήσιμες . Φανταστείτε πόλεις όπως το Ριάντ, τ ο Ντουμπάι ή η Ντόχα χωρίς ηλεκτρικό, χωρίς νερό, χωρίς λειτουργικές υποδομές . Μαζική διακοπή εξαγωγών πετρελαίου και υγροποιημένου φυσικού αερίου σε παγκόσμια κλίμακα. Ο Keen το χαρακτηρίζει ως «πολύ πιθανό» , γιατί το Ιράν έχει προετοιμαστεί επί χρόνια ακριβώς για αυτό το ενδεχόμενο . Είναι μια ασύμμετρη απάντηση που δεν απαιτεί κατάκτηση εδάφους, αλλά μπορεί να προκαλέσει οικονομικό χάος παγκοσμίως. Σενάριο 3: Η «Samson Doctrine» – Η πολιτική του Σαμψών ή πώς θα αντιδράσει το Ισραήλ χτυπώντας με πυρηνικά το Ιράν (~37:51) Εδώ φτάνουμε σε ένα από τα πιο τρομακτικά σημεία της συνέντευξης . Ο Keen μιλάει για την «Samson Doctrine»  του Ισραήλ – μια πολιτική που θυμίζει τον βιβλικό Σαμψών , ο οποίος, όταν ένιωσε ότι όλα είχαν χαθεί, γκρέμισε τον ναό πάνω στο κεφάλι του και στους εχθρούς του. Αν το Ισραήλ νιώσει ότι ηττάται και η ύπαρξή του απειλείται υπαρξιακά, μπορεί να ενεργοποιήσει μαζική πυρηνική αντεπίθεση . Όχι περιορισμένη, αλλά τέτοια που θα «γκρεμίσει τα πάντα» γύρω του. Ο Keen δεν κρύβει τον τρόμο του : « Αυτό είναι αυτό που πραγματικά με τρομάζει », λέει. Είναι η στιγμή όπου η λογική υποχωρεί μπροστά στον πανικό της επιβίωσης . Και όταν μπαίνουν στο παιχνίδι τα πυρηνικά , τα σενάρια παύουν να είναι «περιφερειακά» και γίνονται παγκόσμια . Σενάριο 4: Το Ιράν εξουδετερώνει τα πυρηνικά του Ισραήλ (~44:53) Μετά από τόση σκοτεινιά, φτάνουμε στο σενάριο που ο Steve Keen θεωρεί το πιο πιθανό . Το Ιράν, χρησιμοποιώντας τον προηγμένο οπλισμό του ( πυραύλους ακριβείας και drones που έχει αναπτύξει επί χρόνια ), καταφέρνει να απενεργοποιήσει  – όχι απαραίτητα να καταστρέψει πλήρως – τις πυρηνικές δυνατότητες του Ισραήλ με συμβατικά μέσα . Δηλαδή, να κάνει τα πυρηνικά του Ισραήλ μη λειτουργικά χωρίς να φτάσει σε πυρηνική ανταλλαγή. Ο Keen είναι ξεκάθαρος: « Πιστεύω ότι η υψηλότερη πιθανότητα είναι το Ιράν να απενεργοποιήσει τα πυρηνικά του Ισραήλ. Ελπίζω να έχω δίκιο. Προτιμώ το 4 από το 1 ή το 5. » Γιατί το θεωρεί πιθανό; Γιατί το Ιράν έχει προετοιμαστεί επί δεκαετίες για αυτό ακριβώς το σενάριο, ενώ η Δύση και το Ισραήλ φαίνεται να υποτίμησαν αυτή την προετοιμασία . Είναι ένα σενάριο που αποτρέπει την πυρηνική κλιμάκωση, αλλά ταυτόχρονα αλλάζει ριζικά την ισορροπία δυνάμεων στην περιοχή. Σενάριο 5: Το Ιράν αποκτά ή χρησιμοποιεί πυρηνικά (~59:23) Το τελευταίο σενάριο είναι το πιο απευκταίο από πλευράς πυρηνικής απειλής. Το Ιράν, είτε καταφέρνει να αναπτύξει  πυρηνικά όπλα είτε τα χρησιμοποιεί σε περίπτωση απελπισίας . Ο Keen εδώ είναι απόλυτος: « Θα προτιμούσα το σενάριο 4 από το 5. » Δεν χρειάζεται και πολλή ανάλυση βέβαια για να καταλάβουμε το γιατί. Ένα πυρηνικό Ιράν θα άλλαζε για πάντα την αρχιτεκτονική ασφαλείας της Μέσης Ανατολής και θα άνοιγε τον δρόμο για μια νέα εποχή πυρηνικού ανταγωνισμού στην περιοχή. Το συμπέρασμα του Steve Keen για τα πέντε σενάρια Μετά την παρουσίαση των πέντε σεναρίων, ο Keen δίνει την τελική του εκτίμηση. Κατά τη γνώμη του, το πιο ρεαλιστικό είναι το σενάριο 4,  δηλαδή η απενεργοποίηση των ισραηλινών πυρηνικών από το Ιράν με συμβατικά μέσα . Τα σενάρια 1, 3 και 5 τα χαρακτηρίζει ως πυρηνικούς εφιάλτες  που πρέπει να αποφευχθούν με κάθε κόστος ενώ ταυτόχρονα, κάνει μια σκληρή παρατήρηση για την αμερικανική ηγεσία . Δηλώνει ευθαρσώς πως ο Tράμπ δεν ακούει ανθρώπους που του λένε την αλήθεια ότι η κατάσταση είναι δύσκολη ή ότι χάνει έδαφος . Αυτή η έλλειψη ρεαλισμού δυσκολεύει την αποκλιμάκωση και αυξάνει τον κίνδυνο να ολισθήσουμε σε χειρότερα σενάρια. Αυτά τα πέντε σενάρια πράγματι δεν είναι μακρινές υποθέσεις. Είναι η σκληρή πραγματικότητα που μπορεί να διαμορφώσει τον κόσμο μας μέσα στους επόμενους μήνες. Ο Keen, με την ψυχραιμία του μαθηματικού και την εμπειρία του οικονομολόγου που προέβλεψε την κρίση του 2008, μας προειδοποιεί με τη φράση " Λυπούμαι, αλλά ο χρόνος δεν είναι με το μέρος μας ". Και ο νοών νοήτω. Η Τουρκία...απειλεί δια των...γεωπολιτικών αναλυτών της! Οι προφητείες είναι πλέον...ειδήσεις και η Πόλη αχνοφαίνεται στον ορίζοντα! Πάμε τώρα στα...της Τουρκίας. Τούρκοι λοιπόν αναλυτές, φωνασκούν και απειλούν με ολοκληρωτικό πόλεμο και ασφαλώς...ο Μητσοτακισμός που μας έχει κατσικωθεί στο σβέρκο, αγρόν ηγόρασε. « Αν οι Έλληνες θέλουν πόλεμο, είμαστε έτοιμοι όπως στην Κύπρο και τα Ίμια » λένε χωρίς ντροπή, χωρίς αιδώ, χωρίς καν...τσίπα. Αλλά τους μάθαμε πια. Και ξέρουμε ότι θα μας επιτεθούν, εφαρμόζοντας κατά γράμμα τη ρητορική Μουσολίνι, όταν η φασιστική Ιταλία ετοίμαζε τις μεραρχίες της και κατηγορούσε...εμάς(!) για προκλήσεις! Συμπερασματικά, βλέπουμε ιδίοις όμμασι πως η ρητορική της έντασης από την Άγκυρα δεν είναι πλέον απλή διπλωματική φρασεολογία. Έχει γίνει καθημερινό τηλεοπτικό θέαμα, με Τούρκους αναλυτές να διαστρεβλώνουν την ιστορία και να εκτοξεύουν ευθείες απειλές εναντίον μας, χρησιμοποιώντας ως πρόσχημα τις ...γεωπολιτικές εξελίξεις στη Μέση Ανατολή! Σύμφωνα λοιπόν με το ρεπορτάζ του ΣΚΑΪ, το τουρκικό τηλεοπτικό δίκτυο CNN Turk φιλοξένησε μια συζήτηση όπου αναλυτές προχώρησαν σε πρωτοφανή προκλητικά σχόλια , συνδέοντας την ελληνική στάση με τις συγκρούσεις στην περιοχή και υπενθυμίζοντας, με τρόπο απειλητικό, τις τουρκικές ενέργειες στην Κύπρο το 1974 και την κρίση των Ιμίων το 1996. Κι όπως βλέπουμε, τα τουρκικά μέσα ενημέρωσης έχουν αρχίσει να εντάσσουν όλο και πιο συχνά τη φράση «ελληνοτουρκικός πόλεμος» στις καθημερινές τους αναλύσεις, προετοιμάζοντας ουσιαστικά - κατά τις υποδείξεις προφανώς του βαθέως ερντογανικού κράτους - το έδαφος για μια ολοκληρωτική σύγκρουση. Χαρακτηριστική ήταν η τοποθέτηση του δημοσιογράφου Γκιουνγκιόρ Γαβούζαρσλαν . Με μια προσέγγιση που συνδύαζε ιστορικές ανακρίβειες ασφαλώς, ειρωνεία - κλασσική τουρκική δημαγωγία - και ακραία προπαγανδιστικά στοιχεία , ο Τούρκος αναλυτής υποβάθμισε την κρίση των Ιμίων , ισχυριζόμενος ότι οι άνδρες των τουρκικών ειδικών δυνάμεων πήγαν στις ελληνικές βραχονησίδες ...«για πικνίκ»(χαχα) επειδή «δεν είχαν τι να κάνουν», απλώς για να υψώσουν την τουρκική σημαία . Η διαστρέβλωση είναι προφανής. Η κρίση των Ιμίων δεν ήταν ένα αθώο περιστατικό περιπάτου, αλλά μια σοβαρή ελληνοτουρκική σύγκρουση που έφερε τις δύο χώρες στο χείλος του πολέμου, με την Ελλάδα να προσπαθεί να υπερασπιστεί κυριαρχικά δικαιώματα σε βραχονησίδες που ανήκουν στο ελληνικό έδαφος, αλλά την...σταμάτησαν οι σημίτηδες και τα αμερικανάκια του Χόλμπρουκ από το να διαλύσουν μια και καλή τον τουρκικό στόλο. Στο ίδιο ύφος, ο Γαβούζαρσλαν αναφέρθηκε και στην τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974 , την οποία το διεθνές δίκαιο και η παγκόσμια κοινότητα έχουν καταδικάσει σταθερά ως παράνομη κατοχή εδάφους κυρίαρχου κράτους . Αντί όμως να αναγνωρίσει την πραγματικότητα της εισβολής και της συνεχιζόμενης κατοχής, ο αναλυτής παρουσίασε την ενέργεια αυτή ως απόδειξη της τουρκικής ετοιμότητας και αποφασιστικότητας . «Η Τουρκία γνωρίζει πότε θα πολεμήσει» , δήλωσε, προσθέτοντας την προειδοποίηση: «Αν επιθυμούν πόλεμο, τους υπενθυμίζουμε πως είμαστε εδώ. Ας θυμηθούν τον Κεμάλ Ατατούρκ» . Ε, αμήν και πότε, αυτό θέλουμε όλοι μας, να μας χτυπήσουν και τότε...θα ψάχνουν και τα κόλυβα τους. Εκεί όμως που ο ανιστόρητος και ανάγωγος αυτός τυπος έδωσε ρεσιτάλ, ήταν η προσπάθεια να συνδεθεί η Ελλάδα με τον πόλεμο στη Μέση Ανατολή ! Ο Γαβούζαρσλαν δεν δίστασε να χρησιμοποιήσει βαρύτατους και παντελώς ανυπόστατους χαρακτηρισμούς , κατηγορώντας την Αθήνα (δηλαδή τους σκυψογονατάκηδες Μητσοτακαίους) ότι δήθεν επιδιώκει να προκαλέσει ευρύτερη σύγκρουση μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας ! Φτάνοντας στο αποκορύφωμα της ακραίας ρητορικής του, αποκάλεσε τους Έλληνες «δολοφόνους μωρών» και τους χαρακτήρισε ως «μισθωτούς υπαλλήλους» και υποστηρικτές των ...Σιωνιστών! Θα τους περιμένουμε λοιπόν. Και να δούμε, ποιός θα γελάσει τελευταίος! Αμήν και πότε! Ζούμε τις προφητείες και η Πόλη ήδη μας χαμογελάει - Από την πείνα στην κρίση, και από την κρίση ...στην Πόλη! Και τότε, όταν η ανάλυση εξαντλείται και οι αριθμοί παύουν να αρκούν για να περιγράψουν αυτό που έρχεται , όταν οι αγορές σωπαίνουν μπροστά στην ωμή πραγματικότητα της ανάγκης και τα συστήματα που κάποτε φάνταζαν παντοδύναμα, αρχίζουν να τρίζουν από μέσα, εκεί ακριβώς ανοίγει η άλλη διάσταση της Ιστορίας, εκεί όπου δεν αρκεί πλέον η γεωπολιτική για να εξηγήσει τα γεγονότα , διότι αυτά ξεφεύγουν από τη λογική της διαχείρισης και εισέρχονται στη σφαίρα της Κρίσεως. Διότι η πείνα που περιγράφεται από τους Άγιους Πατέρες, αυτή η σιωπηλή αλλά αδυσώπητη δύναμη που δεν κάνει διακρίσεις και δεν υπακούει σε στρατηγικές, δεν είναι απλώς μια οικονομική συνέπεια, αλλά ένα στάδιο, μια δοκιμασία, ένα φίλτρο μέσα από το οποίο καλείται να περάσει όχι μόνο το Γένος μας, αλλά και ίσως όλη η Δύση, ώστε να απογυμνωθούν από τις ψευδαισθήσεις τους και να βρεθούν αντιμέτωποι με την αλήθεια τους. Και εκεί, μέσα σε αυτή τη γυμνότητα, αρχίζει να διαφαίνεται κάτι που για χρόνια θεωρήθηκε υπερβολή , κάτι που χλευάστηκε , κάτι που απορρίφθηκε ως “παρωχημένο” ή “γραφικό” , και όμως επιστρέφει, όχι ως αφήγηση, αλλά ως ενδεχόμενο που αρχίζει να παίρνει μορφή. Οι προφητείες. Όχι ως εύκολη παρηγοριά, ούτε ως εργαλείο εντυπωσιασμού , αλλά ως εκείνη η βαθιά υπενθύμιση ότι η Ιστορία δεν είναι ποτέ στα χέρια των ανθρώπων , ότι υπάρχει μια ροή γεγονότων που υπερβαίνει τους σχεδιασμούς και τις ισορροπίες και ότι μέσα σε αυτή τη ροή, τ α μεγάλα σημεία αναφοράς δεν χάνοντα ι, αλλά περιμένουν. Και ένα από αυτά τα σημεία… είναι η Πόλη. Η Κωνσταντινούπολη, όχι απλώς ως γεωγραφικός χώρος, αλλά ως σύμβολο, ως κέντρο, ως κόμβος όπου διασταυρώνονται δυνάμεις, συμφέροντα, πολιτισμοί και — όπως δείχνει η ίδια η εξέλιξη των πραγμάτων — ίσως και οι τελευταίες μεγάλες συγκρούσεις. Διότι αν πράγματι ο κόσμος οδεύει - που οδεύει ήδη - προς μια γενικευμένη αναμέτρηση , αν τα Στενά του Βοσπόρου καταστούν το σημείο όπου θα συγκλίνουν οι επιδιώξεις των ισχυρών, τότε δεν μιλάμε πλέον για έναν ακόμη πόλεμο, αλλά για μια σύγκρουση που θα αναδιατάξει τον ίδιο τον χάρτη της Ιστορίας. Και εκεί, μέσα στη δίνη αυτής της αναμέτρησης, μέσα στην κατάρρευση των ισορροπιών και στην εξάντληση των δυνάμεων, εκεί όπου οι "αυτοκρατορίες" θα έχουν φτάσει στα όριά τους, αναδύεται εκείνη η παράξενη, σχεδόν ανεξήγητη ελπίδα που διασώζεται μέσα στην παράδοση αυτού του Γένους. Ότι η Πόλη… θα ξαναγίνει ελληνική. Όχι ως αποτέλεσμα μιας απλής στρατιωτικής επικράτησης, αλλά ως κατάληξη μιας διαδικασίας που θα έχει προηγουμένως διαλύσει τα πάντα , που θα έχει οδηγήσει τα έθνη σε εξάντληση, που θα έχει περάσει μέσα από την πείνα, την κρίση, την απογύμνωση . Όπως ειπώθηκε από στόματα Αγίων. Όπως προειδοποιήθηκε από τον ίδιο τον Θεό και τη Μητέρα Του. Όπως χλευάστηκε, από αυθεντικούς ηλίθιους "ξερόλες" και άπιστους, επειδή δεν τους βόλευε μια τέτοια κατάσταση. Και όπως — ίσως — έρχεται τάχυστα, γιατι ο Θεός δεν παίρνει την υπογραφή του πίσω. Διότι εν τέλει, η ίδια η Ιστορία έχει έναν τρόπο να επιστρέφει εκεί όπου άφησε ανοιχτούς λογαριασμούς. Και η Ρωμιοσύνη, όσο κι αν πληγώθηκε, όσο κι αν ταπεινώθηκε, όσο κι αν διασκορπίστηκε μέσα στους αιώνες , δεν έπαψε ποτέ να κουβαλά μέσα της εκείνη τη μνήμη που δεν σβήνει. Και ίσως, τελικά, το ερώτημα δεν είναι αν θα έρθει αυτή η στιγμή. Το ερώτημα είναι ΠΟΤΕ θα έρθει κι όταν έρθει, αν θα υπάρξουμε για να τη ζήσουμε. Εγώ πιστεύω ακράδαντα πως ΝΑΙ, καί θα υπάρχουμε ΚΑΙ θα τη ζήσουμε. Και αν θα είμαστε έτοιμοι… όχι μόνο να τη δούμε, αλλά και να τη σηκώσουμε μαζί με το τιμημένο λάβαρο της Ρωμανίας και της Ορθοδοξίας... Πύρινος Λόγιος sergioschrys@outlook.com

"Ρουσφέτια" βάφτισε τα σκάνδαλα ο Κυριάκος μας... Όπως ο Παπανδρέου το σκάνδαλο των 500 εκατ. της ΔΕΗ λέγοντας πως είναι ...δωράκι στον τότε διοικητή της. Κλασσικοί Κεντρώοι που δεν έχουν ιερό, μήτε όσιο! Σε μία επίδειξη πολιτικού θράσους, ο Μητσοτάκης επιχείρησε να περάσει στην αντεπίθεση, διαστρεβλώνοντας τα γεγονότα και εμφανίζοντας το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ – που σύμφωνα με την ευρωπαϊκή εισαγγελία είναι αποτέλεσμα εγκληματικής οργάνωσης – ως αθώα ρουσφέτια των βουλευτών του... Ακολουθώντας την πάγια τακτική του, μετά τον ΟΠΕΚΕΠΕ 2, ο Μητσοτάκης πρώτα κρύφτηκε ( και τον εξαφάνισαν από το κάδρο των ευθυνών τα φιλικά ΜΜΕ ) και στην συνέχεια αυτοπροβάλλεται ως ο αφ’ υψηλού πρωθυπουργός που θα καθαρίσει την κατάσταση με τις εκσυγχρονιστικές του τομές! Ο Μητσοτάκης θέλησε να εμφανίσει τα ρουσφέτια και το πελατειακό κράτος που αναζωογονήθηκε και γνωρίζει μεγάλες δόξες επί των ημερών του (μετά την υποχώρηση, αναγκαστική, ή μη, της μνημονιακής περιόδου επί ΣΥΡΙΖΑ) ως διαχρονική παθογένεια της χώρας και αλλαγή σκυτάλης από το ένα κόμμα στο άλλο. Ωσάν να μην είναι προσωπικά υπεύθυνος για το σκάνδαλο των υποκλοπών , για την χειραγώγηση της δικαιοσύνης , για την συγκάλυψη των Τεμπών με σωρεία παρανομιών (για τις οποίες παραπέμφθηκαν δύο υπουργοί του) για την παραβίαση του Συντάγματος , ο  Μητσοτάκης επιχειρεί να εμφανιστεί σαν σταυροφόρος κατά του βαθέος κράτους και φορέας του εκσυγχρονισμού . Φυσικά όλοι οι πολιτικοί αρχηγοί από δεξιά και αριστερά του πολιτικού συστήματος του απάντησαν ότι “ εσύ κ. Μητσοτάκη είσαι το βαθύ κράτος ”. Μητσοτάκης κατά ευρωπαϊκής εισαγγελίας Κατ’ αρχήν δήλωσε πρόεδρος της “μεγάλης παράταξης” που στέκεται δίπλα στους βουλευτές , προφανώς απαντώντας στις αιτιάσεις του Αντώνη Σαμαρά την περασμένη Πέμπτη στην Βουλή, που μίλησε για « μεταλλαγμένο και ασπόνδυλο κόμμα επί προεδρίας Μητσοτάκη που έχει απωλέσει τις αρχές και τις αξίες της και που κινδυνεύει να γίνει αποσυνάγωγο ». Επιθετική ήταν η τοποθέτηση του Μητσοτάκη και προς την ευρωπαϊκή εισαγγελία: « Ζητώ μετά την άρση της ασυλίας των Βουλευτών μας, να προχωρήσει ταχύτατα σε όλες τις ανακριτικές ενέργειες και να αποφανθεί αν, σε πόσους και σε ποιους προτίθεται να ασκήσει διώξεις. Και όταν λέω ταχύτατα, το εννοώ. Γιατί μιλάμε για Βουλευτές μας οι οποίοι έχουν ήδη υποστεί προσωπικό αλλά και πολιτικό πλήγμα. Έχουν, συνεπώς, το ελάχιστο δικαίωμα να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους ». Δεν έφθασε στο σημείο του Άδωνι Γεωργιάδη , ωστόσο κινήθηκε στην γραμμή του επικοινωνιακού μηχανισμού που δημιουργεί εντυπώσεις ότι “ η ευρωπαϊκή εισαγγελία θέλει να ρίξει τον Μητσοτάκη ”. Συνολικότερα, εμφάνισε το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ και την παρέμβαση της ευρωπαϊκής εισαγγελίας ως διώξεις , γιατί οι βουλευτές κάνουν αθώα ρουσφέτια , δίχως οικονομικό αντικείμενο. Ωστόσο, όπως του επισήμαναν στις απαντήσεις τους τα κόμματα της αντιπολίτευσης, στην περίπτωση του ΟΠΕΚΕΠΕ η ευρωπαϊκή εισαγγελία δεν ασκεί διώξεις για το παραδοσιακό ελληνικό ρουσφέτι , αλλά κάνει λόγο στις δικογραφίες της « για Εγκληματική Οργάνωση, για συντονισμένη εγκληματική λειτουργία, με κομματική διακλάδωση και δικτύωση, με ρόλους, με ιεραρχία » και, βεβαίως (προσθέτουν), όλα αυτά συντελούνταν, διαπράττονταν υπό την καθοδήγηση, εποπτεία και σαφή έγκριση του ίδιου του Μητσοτάκη. Επικοινωνιακή πομφόλυγα Το ότι ο πρωθυπουργός προσπάθησε να εμφανιστεί ως σταυροφόρος κατά του βαθέος κράτους ξεπερνά κάθε κριτική. Όπως σχολιάζει ο πολιτικός και δημοσιογραφικός κόσμος “μόνο ο Μητσοτάκης θα μπορούσε να κάνει κάτι τέτοιο”. Εξήγγειλε ότι « θα εισηγηθώ προς συζήτηση στον δημόσιο διάλογο μια νέα δέσμη θεσμικών τομών, πέραν των προτάσεών μας για τη Συνταγματική Αναθεώρηση. Ανάμεσά τους, το ασυμβίβαστο υπουργού και βουλευτή, με αντικατάσταση του υπουργού στη βουλή από τον πρώτο επιλαχόντα για όσο συμμετέχει στο Υπουργικό Συμβούλιο, και με ταυτόχρονη αναβάθμιση του ρόλου του βουλευτή ». Πρόκειται για επικοινωνιακή πομφόλυγα, που φυσικά δεν απαντά στις πελατειακές σχέσεις. Αντίθετα, όπως επισήμανε η αντιπολίτευση ενδεχομένως και να τις ενισχύει μέσα από έναν ανταγωνισμό του υπουργοποιηθέντος βουλευτή με τον αντικαταστάτη του. Ο δε Αλέξης Τσίπρας του θύμισε παλαιότερη συνέντευξή του στον ΣΚΑΙ, όταν καθαρά διαφωνούσε με το ασυμβίβαστο υπουργού και βουλευτή . Στην εύστοχη παρέμβαση του Τσίπρα , το Μαξίμου απάντησε ότι τότε εννοούσε το πλήρες ασυμβίβαστο, ενώ αυτό που πρότεινε τώρα είναι άλλου τύπου ασυμβίβαστο. Προφανώς με το “διάγγελμα” απευθύνεται στους αδαείς και σε όσους θέλουν να τον πιστέψουν , γιατί έχουν λόγους προσωπικού συμφέροντος . Συμπερασματικά, αφού ο Μητσοτάκης έκανε την διαφθορά δομικό στοιχείο της διακυβέρνησής του , διαβρώνοντας τον πυρήνα του πολιτεύματος, τ ώρα κάνει το ψέμα και την διαστρέβλωση πυρήνα της πολιτικής του επικοινωνίας.

Ο Τράμπ, φανερά εκνευρισμένος από την εξέλιξη των πραγμάτων, προέβη σε σχόλια δύσκολα παρά το γεγονός της επιτυχούς διάσωσης του πιλοτου του F15 που έπεσε Ο Αμερικανός Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ παρέτεινε κατά μία ακόμη ημέρα το τελεσίγραφο προς το Ιράν σχετικά με το άνοιγμα του Στενού του Ορμούζ, μεταθέτοντας την προθεσμία από τις 7 Απριλίου στις 8 Απριλίου 2026. Το αρχικό χρονοδιάγραμμα προέβλεπε λήξη της προθεσμίας στις 7 Απριλίου. Σύμφωνα με αμερικανικές πηγές, ο Τραμπ έχει επανειλημμένα παρατείνει παρόμοιες προθεσμίες τις τελευταίες εβδομάδες , ενώ έχει απειλήσει με επιθέσεις σε ενεργειακές υποδομές και γέφυρες του Ιράν σε περίπτωση μη συμμόρφωσης. Σύμφωνα με ανάλυση της αμερικανικής τράπεζας JP Morgan , ο ρ υθμός των ιρανικών πυραυλικών επιθέσεων κατά του Ισραήλ έχει αυξηθεί σημαντικά, περίπου εννέα φορές σε σχέση με τις πρώτες ημέρες των εχθροπραξιών . Η ίδια ανάλυση εκτιμά ότι περίπου ένας στους τρεις ιρανούς πύραυλοι πλήττει τον στόχο του με ακρίβεια, ενώ η ισραηλινή πλευρά έχει επιβάλει αυστηρή λογοκρισία σχετικά με φωτογραφικό και οπτικό υλικό από τις επιθέσεις αυτές. Εξελίξεις στο πεδίο των συγκρούσεων Η κατάσταση παραμένει ιδιαίτερα τεταμένη . Το Ιράν έχει απορρίψει πρόταση για εκεχειρία 45 ημερών που κατέθεσαν οι Ηνωμένες Πολιτείες και συνεχίζει τις πυραυλικές και επιθέσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη (drones). Ιρανικές πηγές αναφέρουν ότι ο αριθμός των πυραύλων που εκτοξεύονται έχει πλησιάσει το κύμα των 100 ανά μεγάλη επιχείρηση , ενώ τα πακέτα κρούσης έχουν αυξηθεί αισθητά. Το Ιράν πραγματοποίησε επιθέσεις με πυραύλους και drones κατά αμερικανικών στρατιωτικών βάσεων στο Κουβέιτ , συγκεκριμένα στις βάσεις Αλ-Αντίρι  (Al-Adiri) και Άλι αλ-Σάλεμ  (Ali al-Salem). Σύμφωνα με ιρανικές ανακοινώσεις, προκλήθηκαν ζημιές σε υπόστεγα ελικοπτέρων, εγκαταστάσεις και αεροσκάφη. Παράλληλα, υπήρξαν αναφορές για πλήγματα σε στρατηγικές θέσεις στο Ισραήλ, όπως περιοχές βόρεια και νότια του Τελ Αβίβ , η Χαϊφά , η Μπίρ Σεβά  και η Πετάχ Τίκβα . Ιρανικές πηγές, όπως το Press TV  και ο Ταξίαρχος Σαγιέντ Ματζίντ Μουσαβί  (διοικητής της Αεροδιαστημικής Δύναμης του IRGC – Σώματος των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης), ανέφεραν ότι η ισραηλινή αεράμυνα υπέστη σημαντική πίεση , ιδίως στη Χαϊφά, με πλήγματα σε διυλιστήρια, σταθμούς παραγωγής ενέργειας , λιμάνια και σιδηροδρομικές γραμμές. Επι πλέον, το Ιράν εξαπέλυσε επίθεση κατά της βιομηχανικής ζώνης Τζουμπάιλ (Jubail) στη Σαουδική Αραβία. Η συγκεκριμένη ζώνη παράγει περίπου 60 εκατομμύρια τόνους πετροχημικών προϊόντων ετησίως, ποσοστό που αντιστοιχεί περίπου στο 6-8% της παγκόσμιας παραγωγής. Η Σαουδική Αραβία επιβεβαίωσε την πυραυλική επίθεση σε ενεργειακές εγκαταστάσεις και ανέφερε ότι αναχαίτισε επτά βαλλιστικούς πυραύλους , ενώ βρίσκεται σε εξέλιξη αξιολόγηση των ζημιών. Δηλώσεις του Τραμπ Σύμφωνα με δημοσιεύματα, μεταξύ άλλων της USA Today , ο Πρόεδρος Τραμπ χαρακτήρισε τους Ιρανούς «κτήνη» και δήλωσε ότι οι επιθέσεις σε πολιτικές υποδομές του Ιράν ( όπως γέφυρες και εργοστάσια παραγωγής ενέργειας ) δεν συνιστούν έγκλημα πολέμου . Ανέφερε επίσης ότι το Ιράν έχει προκαλέσει δεκάδες χιλιάδες θανάτους τον τελευταίο μήνα (περίπου 45.000 έως 60.000, συμπεριλαμβανομένων διαδηλωτών) και ότι δεν μπορεί να επιτραπεί στο Ιράν να αποκτήσει πυρηνικά όπλα. Σε ανάρτησή του στο Truth Social  στις 5 Απριλίου, ο Τραμπ κάλεσε το Ιράν να ανοίξει το Στενό του Ορμούζ, απειλώντας με σοβαρές συνέπειες. Η Μόνιμη Αντιπροσωπεία του Ιράν στον ΟΗΕ χαρακτήρισε τις δηλώσεις αυτές ως ένδειξη πρόθεσης διάπραξης εγκλήματος πολέμου. Ιρανικές θέσεις και ανακοινώσεις Το Ιράν, μέσω του IRGC και του κεντρικού αρχηγείου Khatam al-Anbiya , ανακοίνωσε ότι έχει πλήξει σειρά στόχων στο πλαίσιο του 98ου κύματος της «Επιχείρησης Υπόσχεση της Αλήθειας 4». Μεταξύ άλλων: Πλήγματα σε στρατηγικές εγκαταστάσεις βόρεια και νότια του Τελ Αβίβ, στη Χαϊφά, χημικές εταιρείες στη Μπίρ Σεβά και σημεία συγκέντρωσης ισραηλινού στρατού στην Πετάχ Τίκβα, με βαλλιστικούς πυραύλους ακριβείας. Επιθέσεις σε αμερικανικές βάσεις στο Κουβέιτ (Αλ-Αντίρι), όπου καταστράφηκαν χώροι αποθήκευσης ελικοπτέρων και εγκαταστάσεις. Πλήγματα σε κέντρα διοίκησης και ελέγχου της αμερικανικής βάσης Βικτόρια στη Βαγδάτη από την ιρακινή ισλαμική αντίσταση. Επίθεση σε ισραηλινό πλοίο μεταφοράς εμπορευματοκιβωτίων (SDN 7). Πλήγμα σε αμφίβιο ελικοπτεροφόρο του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ (LHA-7). Επιθέσεις σε κοινά κέντρα παραγωγής μη επανδρωμένων αεροσκαφών στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και σε αεροσκάφη στη βάση Άλι αλ-Σάλεμ. Πλήγματα σε κρησφύγετα τρομοκρατικών ομάδων στο βόρειο Ιράκ και στη βάση Αλ-Χαρτζ (Al-Kharj) με drones Arash-2. Ο Ταξίαρχος Σαγιέντ Ματζίντ Μουσαβί ανέφερε ότι το Ισραήλ εγκατέλειψε ουσιαστικά βόρειες πόλεις, αποδεχόμενο αλλαγή στην ισορροπία δυνάμεων, ενώ πύραυλοι έπληξαν χωρίς αναχαίτιση διυλιστήρια, σταθμούς ενέργειας, λιμάνια και σιδηροδρομικές γραμμές στον κόλπο της Χαϊφάς. Το κεντρικό αρχηγείο του Ιράν χαρακτήρισε τις δηλώσεις του Τραμπ ως αγενή ρητορική που δεν μπορεί να καλύψει την ταπείνωση των ΗΠΑ στην περιοχή. Περαιτέρω σχόλια και αναλύσεις Ο Ιρανός καθηγητής Μοχάμεντ Μαραντί  (Πανεπιστήμιο της Τεχεράνης) δήλωσε ότι οι ΗΠΑ δεν κατάφεραν να πλήξουν ουσιαστικά τις υπόγειες αμυντικές εγκαταστάσεις του Ιράν, γι’ αυτό και το Ιράν συνεχίζει να εκτοξεύει πυραύλους και drones σε καθημερινή βάση. Σύμφωνα με τον ίδιο, οι ΗΠΑ στρέφονται πλέον σε πολιτικούς στόχους, όπως πολυκατοικίες και νοσοκομεία. Ο Αμερικανός δημοσιογράφος Τάκερ Κάρλσον  προειδοποίησε ότι το ενδεχόμενο κλείσιμο του Στενού του Ορμούζ απειλεί τον κόσμο με μεγάλη οικονομική ύφεση και λιμό . Όπως ανέφερε, το 30% των παγκόσμιων λιπασμάτων και το 20% της ενέργειας προέρχονται από την περιοχή του Περσικού Κόλπου, ενώ τα προβλήματα στη διέλευση θα προκαλέσουν ελλείψεις ακόμα και στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ιστορικό πλαισίου Οι εχθροπραξίες ξεκίνησαν στις 28 Φεβρουαρίου 2026 με αμερικανο-ισραηλινή στρατιωτική επιχείρηση κατά του Ιράν , κατά την οποία επλήγησαν πολλές πόλεις, συμπεριλαμβανομένης της πρωτεύουσας, ενώ μία επίθεση έπληξε την κατοικία του Ανώτατου Ηγέτη Χαμενεΐ  ( ο οποίος δεν επέζησε, σύμφωνα με ορισμένες αναφορές ). Σε απάντηση, το Ιράν ξεκίνησε σειρά πυραυλικών και drone επιθέσεων κατά του Ισραήλ , αμερικανικών βάσεων και συμμάχων των ΗΠΑ στην περιοχή. Οι πληροφορίες προέρχονται από πολλαπλές πηγές ( αμερικανικές, ιρανικές, σαουδαραβικές και διεθνή μέσα ενημέρωσης ) και ενδέχεται να υπάρχουν σημαντικές διαφορές ως προς την έκταση των ζημιών και την αποτελεσματικότητα των επιθέσεων. Η κατάσταση είναι ρευστή και εξελίσσεται με ταχύ ρυθμό.

Δεν ζούμε απλά τις προφητείες... Τις εμπεδώνουμε με τον πιο δυνατό τρόπο που πονάει πολύ σε όσους τις χλεύασαν κάποτε! Όταν η Αυτοκρατορία αποσύρει την ομπρέλα! Το ΝΑΤΟ χωρίς τις ΗΠΑ και η Ιστορία που εκδικείται. Οι “σύμμαχοι” μένουν γυμνοί στη βροχή και τότε φαίνεται ποιοι ήταν κράτη και ποιοι απλώς… προστατευόμενα μέλη. Αλλά δεν είναι ουσιαστικά η Ιστορία που εκδικείται, αλλα ο ίδιος ο Θεός που βάζει τα πράγματα στη...θέση τους. Γιατί ο Θεός γράφει την Ιστορία κι όχι το κοπρόσκυλο του Νεοταξισμού που ακούει στο όνομα Γιουβάλ Νόα Χαράρι.. . Δεν είναι είδηση απλά. Είναι ρήξη. Δεν είναι πολιτική δήλωση, αλλά η στιγμή που ο κόσμος, όπως τον ξέραμε, αρχίζει να αποσυντίθεται μπροστά στα μάτια μας, σαν αρχαίο μωσαϊκό που ραγίζει από την πρώτη σταγόνα της αλήθειας . Την ώρα που οι περισσότεροι κοιτάζουν αποσπασματικά τις ειδήσεις, σαν να παρακολουθούν ένα ακόμη επεισόδιο σε κουρασμένο σίριαλ , κάτι πολύ μεγαλύτερο συντελείται. Η "Αυτοκρατορία", η ίδια που στήριξε επί δεκαετίες ολόκληρη την μεταπολεμική τάξη, μαζεύει την ομπρέλα της . Και η βροχή πέφτει πια αλύπητα . Όταν ο Ντόναλντ Τράμπ πετάει με περιφρόνηση το «bye bye» προς το ΝΑΤΟ, δεν μιλά απλώς ένας πρόεδρος που πιέζει για χρήματα ή για «δίκαιη κατανομή βαρών». Μιλά μια δύναμη που αμφισβητεί πλέον το ίδιο της το δημιούργημα . Μιλά το σύστημα που, κουρασμένο από την υπεραπασχόληση και επιτέλους συνειδητοποιημένο , στρέφεται εναντίον του εαυτού του . Και όταν συμβαίνει αυτό, δεν υπάρχει επιστροφή. Η Ιστορία δεν είναι ευγενής . Δεν δίνει δεύτερες ευκαιρίες σε όσους χάνουν την πίστη τους στον εαυτό τους . Δεν χαρίζει σε εκείνους που για χρόνια ζούσαν κάτω από ξένη σκιά, πιστεύοντας ότι η σκιά αυτή θα είναι αιώνια. Γιατί το ΝΑΤΟ δεν ήταν ποτέ ένας απλός στρατιωτικός συνασπισμός. Ήταν η αόρατη ραχοκοκαλιά της Δύσης μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο . Ήταν η υπόσχεση – σχεδόν θρησκευτική – ότι υπάρχει ένα κέντρο, μια δύναμη, που θα σταθεί ανάμεσα στο χάος και στην κατάρρευση . Ήταν το δόγμα του Μονρόε αναβαθμισμένο σε παγκόσμια κλίμακα. Η Αμερική ως ο τελικός εγγυητής της τάξης , η ομπρέλα που σκέπαζε από τον Βόρειο Ατλαντικό μέχρι τα σύνορα της Ανατολικής Ευρώπη ς. Κάτω από αυτή την ομπρέλα, η Ευρώπη ονειρεύτηκε ότι οι πόλεμοι τελείωσαν , ότι η Ιστορία μπήκε σε μουσείο, ότι η ειρήνη είναι δεδομένη σαν τον αέρα που αναπνέουμε . Και τώρα; Τώρα η ομπρέλα μαζεύεται. Και η βροχή δεν είναι απλώς νερό . Είναι η επιστροφή της ωμής γεωπολιτικής, της σκληρής πραγματικότητας που τόσο καιρό κρυβόταν πίσω από ευγενικές δηλώσεις και συνόδους κορυφής. Είναι η στιγμή που τα ψεύτικα οικοδομήματα αρχίζουν να τρίζουν, και η Ιστορία, αυτή η μεγάλη, αδυσώπητη διαιτητής, ζητά λογαριασμό. Από τη Γροιλανδία...στο Ιράν! Η Ιστορία είναι ιδιότροπη. Το ξέρουμε πολύ καλά αυτό, όσοι εξ ημών νταραβεριζόμαστε μ' αυτήν. Και μπορούμε μέσω αυτού του νταραβεριού να διακρίνουμε πως τα γεγονότα δεν ανακοινώνονται. Ξεγυμνώνονται. Δεν έρχονται με τύμπανα και σημαίες, ούτε ζητούν άδεια. Έρχονται σαν μια φράση, σχεδόν αθώα στην επιφάνεια, αλλά βαρύτατη στο βάθος της . «We want Greenland. They don’t want to give it to us. And I said, ‘bye bye’» (Θέλαμε τη Γροιλανδία, αλλά δε μας την έδωσαν. Κι εγώ τους λέω...γειά χαρά) . Μια φράση που δεν είναι απλώς διπλωματική. Είναι η επιστροφή της "Αυτοκρατορίας" στην πρωταρχική της μορφή. Ωμή, απαιτητική, χωρίς προσχήματα. Ο Τράμπ δεν έκανε κάτι ξαφνικό. Ξεστόμισε αυτό που για χρόνια ψιθυριζόταν στα παρασκήνια των διαδρόμων της εξουσίας . Ότι δηλαδή η Αμερική, δεν θέλει πια να σηκώνει μόνη της το βάρος μιας Ευρώπης που απολαμβάνει την ασφάλεια, αλλά αρνείται την ευθύνη. Ας αφήσουμε τις ευγένειες. Η αναφορά στη Γροιλανδία δεν είναι ιδιοτροπία ενός εκκεντρικού προέδρου. Είναι η γεωπολιτική που γυρίζει πίσω στις ρίζες της, σαν αρχαίος θεός που ξυπνά από λήθαργο . Μια υπερδύναμη ζητά έδαφος για εθνική ασφάλεια – όχι για αποικιοκρατία, αλλά για να μην το πάρουν άλλοι, Ρώσοι ή Κινέζοι, και οι «σύμμαχοι» αρνούνται . Τότε η «συμμαχία» αποκαλύπτεται για αυτό που είναι, δηλαδή μια ...απλή συναλλαγή . Η συνεργασία γίνεται παζάρι. Και όταν αυτό το παζάρι μεταφέρεται στο Ιράν, εκεί όπου η Δύση εμφανίζεται διχασμένη, αμήχανη, ανίκανη να σταθεί ενωμένη απέναντι σε μια απειλή που δεν είναι μόνο αμερικανική αλλά δυτική, τότε το ρήγμα βαθαίνει επικίνδυνα . Οι Ευρωπαίοι διστάζουν, ψάχνουν διπλωματικές διεξόδους, μιλούν για «αποκλιμάκωση». Οι Αμερικανοί απαιτούν δράση, βάσεις, αεροσκάφη, υποστήριξη στον Στενό του Ορμούζ. Και μέσα σε αυτή την απόσταση, το ΝΑΤΟ αποκαλύπτεται γυμνό, μια δομή χωρίς ενιαία βούληση, χωρίς κοινή ψυχή. Ο Τράμπ δεν ζήτησε κάτι παράλογο. Ζήτησε αυτό που κάθε αυτοκρατορία ζητά από τους υπηκόους της: αφοσίωση . Και η Ευρώπη, αντί να δώσει, έδειξε τα δόντια της. Όχι τα δόντια του λιονταριού, αλλά τα δόντια του σκύλου που γαβγίζει κάτω από την προστασία του κυρίου του. Και τώρα ο κύριος απλά λέει: «Δεν σας χρειαζόμαστε, go f*ck yourself» . Το είπε χωρίς περιστροφές. Χωρίς διπλωματικά φτιασίδια. Με την ωμότητα εκείνου που ξέρει ότι η εποχή της ψευδαίσθησης τελείωσε. Εδώ αρχίζει η πραγματική τραγωδία. Η Ευρώπη για δεκαετίες έζησε μέσα σε μια ιστορική νάρκη, σαν την Ωραία Κοιμωμένη που περίμενε τον πρίγκιπα. Πίστεψε ότι οι πόλεμοι ανήκουν στο παρελθόν , ότι η Ιστορία είναι γραμμική πρόοδος προς την αιώνια ειρήνη , ότι κάποιος άλλος – πάντα ο Αμερικανός – θα πληρώνει, θα προστατεύει, θα αποφασίζει. Έχτισε τα ανάκτορά της πάνω σε άμμο. Στην ευημερία χωρίς θυσία, στην ασφάλεια χωρίς στρατό, στην κυριαρχία χωρίς ευθύνη. Και τώρα ξυπνά. Ξυπνά απότομα, μες στη βροχή, γυμνή. Ξυπνά σε έναν κόσμο όπου το τηλέφωνο από την Ουάσινγκτον μπορεί να μη χτυπήσει ποτέ ξανά . Όπου οι βάσεις δεν είναι δεδομένες . Όπου η «ομπρέλα» κλείνει και αφήνει πίσω της έναν ουρανό γεμάτο καταιγίδες. Και τότε η Ευρώπη στέκεται μόνη της. Όχι απέναντι σε έναν εξωτερικό εχθρό – Ρώσο, Κινέζο, Ιρανό. Αλλά απέναντι στην ίδια της την ανεπάρκεια . Απέναντι στην ψευδαίσθηση που καλλιέργησε η νεοταξική ελίτ της, αυτή η κάστα των Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, Κιρ Στάρμερ, Εμανουέλ Μακρόν, Φρίντριχ Μερτς και των λοιπών «ηγετίσκων» που για χρόνια πουλούσαν το όνειρο της «παγκόσμιας διακυβέρνησης», της «πράσινης μετάβασης», της «πολυπολιτισμικής αρμονίας» , ενώ η Ρωσία ανασυγκροτούνταν και η Κίνα χτιζόταν σιωπηλά ως η νέα υπερδύναμη. Ο Τράμπ είναι το πρόβλημα για την Νεοταξική Δύση Και εδώ φτάνουμε στο σημείο ζέσης. Στο σημείο δηλαδή όπου η ανάλυση καίει και η καταγγελία γίνεται πυρ. Είναι καταφανές πως η νεοταξική Ευρώπη ήθελε και εξακολουθεί να θέλει διακαώς την πτώση του Τράμπ . Έκανε ό,τι μπορούσε για να τον ρίξει. Από οικονομικούς πολέμους μέχρι πολιτικές παρεμβάσεις. Γιατί ο Τράμπ τους χάλασε εντελώς τη σούπα των οραμάτων τους. Γιατί ο Τράμπ έβαλε ξανά την Αμερική στο επίκεντρο, ενώ το κνώδαλο που είχαν βάλει οι Νεοταξίτες στο θρόνο των ΗΠΑ, είχε κάνει την Αμερική να φαίνεται σαν ένα κακόγουστο αστείο που το περιφρονούσαν οι εχθροί της. Ο Τράμπ λοιπόν ήθελε να ξαναβάλει την Αμερική, όχι σαν παγκόσμιο αστυνόμο αλλά σαν εθνικό κράτος που υπηρετεί πρώτα τον εαυτό του . Οι νεοταξίτες από την άλλη, ήθελαν πάση θυσία νεκρή τη Ρωσία – για να μην αμφισβητεί την παγκόσμια τάξη – και την Κίνα ζωντανή, γιατί η Κίνα είναι το μοντέλο τους . Και το κινέζικο μοντέλο είναι κεντρικός έλεγχος πολιτών, τεχνολογική επιτήρηση, οικονομική κυριαρχία χωρίς δημοκρατία . Και συνέβη το αντίθετο. Η Ρωσία όχι μόνο δεν έπεσε μέσα από τον υβριδικό πόλεμο στην Ουκρανία, αλλά ...αναστήθηκε όχι μόνο επειδή ήταν προμαχώνας της Ορθοδοξίας, αλλά επειδή είχε ταυτόχρονα τα υλικά εχέγγυα για να αναστηθεί. Και τα εχέγγυα αυτά έχουν ένα όνομα βαρβάτο: Ενέργεια - πετρέλαιο και φυσικό αέριο . Η Κίνα μεγάλωσε όχι επειδή είχε τα προσόντα γι' αυτό, αλλά επειδή ο Νεοταξισμός της Παγκοσμιοποίησης της πρόσφερε στο πιάτο όλη την απαραίτητη τεχνολογία που είχε ανάγκη. Πώς; Μα από τις ίδιες τις μεγάλες εταιρίες που κατασκεύαζαν ό,τι είχε ανάγκη η Δύση , βγάζοντας πλέον από τα προϊόντα τους το Made in Germany ή το Made in USA , τα οποία ήταν και παράλληλα εγγύηση ποιότητας και τα αντικατέστησαν με το Made in China, που είναι το αντίθετο. Μ' άλλα λόγια, είναι σαν να της έλεγαν οι Νεοταξίτες ότι "Μην ανησυχείς λατρεμένη μου Κίνα, εσύ θα είσαι ο επόμενος κυρίαρχος" Τι, μπας και δε τα λέω καλά; Και από την άλλη, ο Τράμπ πλέον βρίσκεται στο ίδιο μήκος κύματος με τον Πούτιν . Διότι και οι δύο θέλουν να μικρύνουν την Κίνα , να την κρατήσουν σε ισορροπία. Θαρρείτε πως ο Πούτιν λατρεύει τους Κινέζους; Όχι βέβαια . Αλλά οι νεοταξίτες τη λατρεύουν, γιατί βλέπουν σε αυτήν το μέλλον που ονειρεύονται για όλο τον πλανήτη . Δηλαδή, έναν κόσμο χωρίς έθνη, χωρίς ιστορία, χωρίς ψυχή – μόνο αλγόριθμοι και ελίτ. Γι’ αυτό αντιτίθενται με μανία στα σχέδια της Αμερικής του Τράμπ . Γι’ αυτό τον πολεμούν σαν να είναι ο διάολος . Και ο Τράμπ το ξέρει. Γι’ αυτό και τους φέρεται σαν πολιτικά σκουπίδια . Και γι’ αυτό θέλει να διαλύσει και το ΝΑΤΟ! Όχι για να αφήσει την Ευρώπη στο έλεος του Πούτιν, αλλά για να τους φέρει σε απόγνωση, να τους αναγκάσει να κοιτάξουν τον εαυτό τους στα μάτια . Να δουν ότι χωρίς την Αμερική, την εύρωστη Αμερική κι όχι την Αμερική της ...κλανιάς δεν είναι τίποτα απολύτως. Η ίδια η Βρετανία, αυτή η Βρετανία όπου η αυτοκρατορία που είχε στήσει από τον 16ο αιώνα ως τις αρχές του 20ού – ακούγεται σαν μαύρο ανέκδοτο ή σενάριο επιστημονικής φαντασίας – δεν έχει στόλο! Τα μισά της πλοία σαπίζουν στους ναύσταθμους και τα άλλα μισά είναι μισοσυντηρημένα κι έτοιμα να βυθιστούν στην πρώτη πραγματική δοκιμασία . Χώρια που τώρα στις μέρες αυτές δεν είναι μόνο διχασμένη, αλλά και στα πρόθυρα εμφυλίου πολέμου μεταξύ πατριωτών και νεοταξιτών . Από την άλλη, η Γερμανία. Η πάλαι ποτέ δυνατή και εύρωστη οικονομικά Γερμανία ψάχνεται, ψάχνει ακόμη τον εαυτό της μετά από δεκαετίες ενοχών και «πράσινων» ονείρων . Όσο δε για τη Γαλλία, τα πράγματα είναι ακόμη πιο χειρότερα. Δείχνει διχασμένη, με τον Μακρόν να παριστάνει τον Ναπολέοντα ενώ η χώρα του βυθίζεται σε εσωτερικές κρίσεις. Για ποιο ΝΑΤΟ λοιπόν να μιλάμε; Φεύγοντας ο Τράμπ από το απόλυτο δημιούργημα αυτής της πάλαι ποτέ αυτοκρατορίας , είναι σαν να τους δίνει όλους μαζί μέσα στα σαγόνια της Ιστορίας . Διότι το πρόβλημα δεν είναι η Αμερική. Το πρόβλημα είναι ο ίδιος ο Τράμπ για εκείνους – γιατί είναι ο άνθρωπος που τόλμησε να πει την αλήθεια . Ποιά αλήθεια; Ότι το παιχνίδι τελείωσε . Αν ο πόλεμος στο Ιράν συνέφερε το νεοταξικό λεφούσι, όχι μόνο θα είχαν συνδράμει με ό,τι είχαν, αλλά και η Γροιλανδία θα ήταν ήδη η 51η πολιτεία . Αντίθετα, προτίμησαν την αποχή, την κριτική, την «ηθική ανωτερότητα». Και τώρα πληρώνουν. Εν κατακλείδι Θα το πούμε χωρίς φόβο και χωρίς περιστροφές, με την ίδια ευθύτητα που αρμόζει σε εποχές ρήξης. Ακόμη κι αν το ΝΑΤΟ δεν διαλυθεί αύριο το πρωί , έχει ήδη αλλάξει για πάντα ο πλανήτης . Η εμπιστοσύνη έχει ραγίσει . Και όταν ραγίσει η εμπιστοσύνη σε μια συμμαχία, η κατάρρευση δεν είναι θέμα «αν», αλλά «πότε» . Οι αυτοκρατορίες δεν πέφτουν μόνο από εξωτερικούς εχθρούς. Πέφτουν όταν χάνουν την πίστη στον εαυτό τους . Όταν οι πολίτες τους αρχίζουν να βλέπουν την ηγεσία τους σαν ξένη, σαν προδοτική . Όταν η ελίτ ζει σε έναν κόσμο παράλληλο, ενώ ο λαός νιώθει γυμνός. Και αυτό που βλέπουμε σήμερα δεν είναι απλώς πολιτική κρίση. Είναι κάτι βαθύτερο, σχεδόν μεταφυσικό. Είναι η Ιστορία που επιστρέφει για να ζητήσει λογαριασμό, σαν την Ερινύα των αρχαίων Ελλήνων, αδυσώπητη και δίκαιη. Είναι οι προφητείες των μεγάλων Αγίων Γερόντων που έλεγαν ότι το ΝΑΤΟ θα διαλυθεί μαζί με την ΕΟΚ ( τότε ήταν ΕΟΚ και μιλάμε για δεκαετία '80 και '90 ) αλλά και των μεγάλων στοχαστών – από τον Θουκυδίδη που μας δίδαξε ότι η ισχύς δημιουργεί δίκαιο, μέχρι τον Σπένγκλερ που προέβλεψε κι αυτός την παρακμή της Δύσης – που παύουν να είναι λόγια και γίνονται εμπειρία σάρκας και αίματος . Είναι η στιγμή όπου τα ψεύτικα οικοδομήματα της «παγκοσμιοποίησης» αρχίζουν να καταρρέουν , αποκαλύπτοντας τι πραγματικά στέκεται όρθιο. Κι αυτό είναι τα έθνη, καθώς και οι ρίζες και η θέληση για επιβίωση. Η Ευρώπη, γυμνή πια, έχει δύο δρόμους μπροστά της. Ή θα ξυπνήσει και θα οικοδομήσει τη δική της άμυνα, τη δική της κυριαρχία, με αίμα και ιδρώτα, αποτινάζοντας από πάνω της τη λέρα και τη δυσωδία του Νεοταξισμού ή θα συνεχίσει να κλαίει και να κατηγορεί τον Τράμπ , ενώ η Ιστορία θα την προσπεράσει . Δεν υπάρχει τρίτος δρόμος. Η ομπρέλα έκλεισε. Η βροχή πέφτει. Και μόνο όσοι έχουν ραχοκοκαλιά θα σταθούν όρθιοι. Γιατί πίσω από αυτή την κρίση δεν μιλούν οι αναλυτές, δεν μιλούν οι πολιτικοί με τα κοστούμια και τα μικρόφωνα. Μιλά η Ιστορία. Και πίσω από αυτήν υπάρχει κάτι που δεν ελέγχεται από καμία νεοταξική ελίτ, από κανένα think tank, από κανένα σόσιαλ μίντια . Κάτι αρχέγονο. Κάτι αιώνιο. Κάτι που απλώς… έρχεται . Και όταν έρθει, δεν θα ρωτήσει για άδεια. Θα ζητήσει μόνο ένα πράγμα: Αλήθεια! Πύρινος Λόγιος sergioschrys@outlook.com

O Συν/χης ΜακΓκρέγκορ θεωρεί ως είναι Στρατηγική αυτοκτονία η επίθεση στο Ιράν! Η προειδοποίηση του Συνταγματάρχη δεν είναι απλή ανάλυση, είναι ένα πένθιμο εμβατήριο για την ανθρωπότητα που βαδίζει τυφλά προς την άβυσσο. Σε μια συνέντευξη που έδωσε στο στο κανάλι «Judging Freedom» προκαλεί ρίγη και παγκόσμιο δέος, ο θρυλικός Συνταγματάρχης Ντάγκλας ΜακΓκρέγκορ, μιλώντας στον δικαστή Άντριου Ναπολιτάνο, ξεγύμνωσε την απόλυτη παραφροσύνη που επικρατεί στα κέντρα αποφάσεων της Ουάσινγκτον. Ο έμπειρος στρατιωτικός εμπειρογνώμονας χαρακτήρισε τη σχεδιαζόμενη χερσαία επέμβαση των ΗΠΑ στο Ιράν ως μια στρατηγική αυτοκτονία, μια καταστροφή που θα σημάνει το τέλος του κόσμου όπως τον γνωρίζαμε μέχρι σήμερα. Η ηθική κατάρρευση της Αμερικανικής ισχύος Ο ΜακΓκρέγκορ ξεκίνησε την παρέμβασή του με μια ανατριχιαστική επίθεση στην εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ. Κατήγγειλε πως οι «ακήρυχτοι πόλεμοι» έχουν γίνει πλέον η αιματηρή ρουτίνα μιας κυβέρνησης που δρα ως επιτιθέμενος, αγνοώντας προκλητικά τη θέληση του αμερικανικού λαού. Επικαλούμενος τα ιδανικά των Ιδρυτών Πατέρων, έθεσε το εφιαλτικό ερώτημα: «Τι θα γινόταν αν ο Τόμας Τζέφερσον είχε δίκιο; Τι θα γινόταν αν η ελευθερία μας κινδυνεύει πλέον από την ίδια μας την κυβέρνηση;». Η διαπίστωσή του ήταν αμείλικτη γιατί οι Αμερικανοί έχουν συνηθίσει την παράνομη βία, αλλά αυτή η απάθεια θα πληρωθεί με ποτάμια αίματος. Το μακελειό στις βάσεις του Κόλπου: Η αλήθεια που κρύβουν Ο Συνταγματάρχης αποκάλυψε πως ο αριθμός των νεκρών και τραυματιών Αμερικανών στρατιωτών στις βάσεις του Περσικού Κόλπου είναι τρομακτικά μεγαλύτερος από αυτόν που παραδέχεται ο Λευκός Οίκος. Οι βάσεις αυτές, που κάποτε θεωρούνταν απόρθητα κάστρα, έχουν μετατραπεί σε παγίδες θανάτου. «Είναι σοκαριστικό που υπάρχει ακόμα προσωπικό εκεί», δήλωσε, αποκαλύπτοντας πως οι στρατιώτες αναγκάζονται να κρύβονται σε υπόγεια πολιτικών κτιρίων για να γλιτώσουν από τις ιρανικές επιθέσεις. Η προστασία που κάποτε υποσχέθηκαν οι ΗΠΑ στους συμμάχους τους στον Κόλπο αποδείχθηκε μια οδυνηρή αυταπάτη. Η υποτίμηση ενός γίγαντα: Το Ιράν που "βλέπει" τα πάντα Η αλαζονεία της Ουάσινγκτον την οδήγησε στο να υποτιμήσει ολέθρια τις στρατιωτικές δυνατότητες της Τεχεράνης. Ο ΜακΓκρέγκορ εξήγησε πως το Ιράν, εξοπλισμένο με τη δορυφορική τεχνολογία της Ρωσίας και της Κίνας, διαθέτει πλέον «μάτια» σε ακτίνα 1.000 χιλιομέτρων από τα σύνορά του. Κάθε κίνηση των Αμερικανών, κάθε συνομιλία επί του εδάφους, υποκλέπτεται και παρακολουθείται σε πραγματικό χρόνο. Σε αυτό το περιβάλλον, οι «αιφνιδιαστικές επιθέσεις» των ειδικών δυνάμεων είναι απλώς όνειρα θερινής νυκτός. Ο αμερικανικός στόλος παραμένει εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά, τρέμοντας τους ιρανικούς πυραύλους, την ώρα που το Πεντάγωνο ονειρεύεται χερσαίες επιχειρήσεις σε ένα περιβάλλον απόλυτης επιτήρησης. Η σκληρή κριτική στον Τραμπ: Η Ισραηλινή οπτική Ο ΜακΓκρέγκορ δεν χαρίστηκε ούτε στον Πρόεδρο Τραμπ. Χαρακτήρισε την ομιλία του ως μια απλή αναπαραγωγή της ρητορικής του Νετανιάχου, που παρουσιάζει το Ιράν ως «τρομοκρατικό κράτος» για να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα του Ισραήλ. Υπενθύμισε με νόημα πως ο δολοφονημένος στρατηγός Σουλεϊμανί είχε βοηθήσει τις ΗΠΑ κατά του ISIS, σώζοντας χιλιάδες χριστιανούς, και κατέρριψε το μύθο πως το Ιράν επιδιώκει τον πυρηνικό όλεθρο. Αντίθετα, υποστήριξε πως η πολιτική του Τραμπ είναι αυτή που οδηγεί το Ιράν στην κατασκευή πυρηνικής βόμβας, αίροντας όλες τις προηγούμενες απαγορεύσεις. Η αποτυχία των αεροπορικών επιδρομών και το φάντασμα της χερσαίας εισβολής Μετά από τρεις εβδομάδες καταιγιστικών βομβαρδισμών και τη χρήση 11.000 «έξυπνων βομβών» αξίας δισεκατομμυρίων, το αποτέλεσμα είναι μηδενικό. Το Ιράν συνεχίζει να εκτοξεύει υπερ-υπερηχητικούς πυραύλους, ενώ ο Iron Dome του Ισραήλ έχει λυγίσει. Η αποτυχία της αεροπορικής ισχύος γεννά τώρα την «αγωνιώδη κραυγή» για χερσαία επέμβαση – μια κίνηση που ο ΜακΓκρέγκορ χαρακτηρίζει ως «λογικά ασυνάρτητη και παρανοϊκή». Η ιδέα πως οι ειδικές δυνάμεις θα κατασχέσουν το εμπλουτισμένο ουράνιο μέσα σε μια χώρα με ένα εκατομμύριο ένοπλους άνδρες είναι, κατά τον ίδιο, μια επικίνδυνη ψευδαίσθηση. Εγκλήματα πολέμου και παγκόσμιος λιμός Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε ο Συνταγματάρχης στην απειλή του Τραμπ να βομβαρδίσει πολιτικές υποδομές και σταθμούς ενέργειας. «Αυτό αποτελεί έγκλημα πολέμου», τόνισε, αποκαλώντας τους υπεύθυνους «παράνομους καουμπόηδες». Οι συνέπειες αυτής της μανίας είναι ήδη ορατές: η παγκόσμια οικονομία αιμορραγεί, οι βιομηχανίες στην Ασία καταρρέουν και ένας παγκόσμιος λιμός απειλεί να αφανίσει εκατομμύρια ανθρώπους λόγω της έλλειψης καυσίμων και λιπασμάτων. Ο Τραμπ, ωστόσο, δεν έδειξε καμία ευαισθησία γι' αυτά τα ανθρωπιστικά δράματα, παραμένοντας προσηλωμένος αποκλειστικά στην ισραηλινή κυριαρχία. Συμπέρασμα: Η ώρα της τελικής κρίσης Συνοψίζοντας, ο ΜακΓκρέγκορ προειδοποίησε πως η ανάπτυξη χερσαίων δυνάμεων στο Ιράν δεν θα φέρει καμία νίκη. Θα φέρει μόνο την καταστροφή. Ο ανεφοδιασμός είναι αδύνατος, τα αεροπλανοφόρα είναι ευάλωτα και οι πεζοναύτες θα βρεθούν εγκλωβισμένοι σε μικρά νησάκια, αποτελώντας εύκολους στόχους για τους ιρανικούς πυραύλους. Η έκκλησή του για λογική αντηχεί σαν τελευταία προειδοποίηση πριν την έκρηξη. Οι ΗΠΑ, αντί να επιδείξουν δύναμη, έδειξαν μια θανάσιμη αδυναμία που πυροδότησε μια παγκόσμια ανθρωπιστική καταστροφή. Ο Συνταγματάρχης Ντάγκλας ΜακΓκρέγκορ το ξεκαθάρισε: Η εισβολή στο Ιράν θα είναι ο τάφος της αμερικανικής ισχύος και η αρχή ενός εφιάλτη που κανείς δεν θα μπορέσει να σταματήσει.

Το καθεστώς του Κτήνους στο εδώλιο της Δικαιοσύνης αλλά και της Ιστορίας! To τέλος του Ψευτορωμαίϊκου βρίσκεται μόνο λίγα βήματα απόσταση! Η ανάσταση του Γένους, πλησιάζει... Κάποιες φορές η εξουσία δεν επιβάλλεται με τη βία, αλλά με την εξαπάτηση. Δεν φοράει στολή ούτε κρατάει όπλο. Δεν φωνάζει, αλλά χαμογελά. Μιλάει ήρεμα. Σου εξηγεί «για το καλό σου». Σε καθησυχάζει την ώρα που σε δένει. Σε αποκοιμίζει την ώρα που σε ξεπουλά! Αυτό που βιώνουμε σήμερα στην Ελλάδα δεν είναι απλώς μια πτώση ενός ακόμη κυβερνητικού σχήματος. Δεν είναι καν μια ακόμη πολιτική περίοδος που θα περάσει και θα ξεχαστεί. Είναι ένα σύστημα. Είναι ένα καθεστώς. Ένας μηχανισμός βαθιάς διαχείρισης της κοινωνίας που λειτουργεί με όρους επιβολής, αλλά εμφανίζεται ως εκσυγχρονισμός. Αυτό το σύστημα, είναι ο Μητσοτακισμός. Και ο Μητσοτακισμός δεν είναι πρόσωπο, είναι μέθοδος. Μέθοδος διαφθοράς, εξαπάτησης, εξαγοράς συνειδήσεων και ξεπούλημα της πατρίδας. Δεν τον φέραμε εμείς. Μας τον έφεραν. Και μας τον επέβαλαν αυτά τα ελεεινά μιάσματα της συμμορίας του Νταβός για να διαλύσουν ό,τι είχε απομείνει από την ρημαγμένη Ρωμιοσύνη, μετά τον σταδιακά αποδομημένο και πλήρως ανιστόρητο νεοέλληνα. Ο Μητσοτακισμός είναι η τέχνη του να παρουσιάζει κάποιος την υποταγή ως πρόοδο. Είναι η ικανότητα να βαφτίζει την εκχώρηση κυριαρχίας ως «επιτυχία». Είναι η μετατροπή της ενημέρωσης σε εργαλείο υπνωτισμού. Σε αυτό το καθεστώς, η διαφθορά δεν είναι παρέκκλιση. Είναι κανονικότητα. Ένα ολοκληρωμένο σύστημα εξουσίας που οικοδομήθηκε πάνω στην επικοινωνιακή εξαπάτηση, στη θεσμική παραμόρφωση και στην ανοιχτή διαπλοκή με οικονομικά και μιντιακά συμφέροντα, και το οποίο τώρα, μετά από χρόνια αλαζονικής κυριαρχίας, εμφανίζεται γυμνό, απογυμνωμένο από κάθε αφήγημα , εκτεθειμένο μπροστά σε έναν λαό που αρχίζει να συνειδητοποιεί το μέγεθος της εξαπάτησης. Είναι η μετατροπή της δημοκρατίας σε διαχειριζόμενο θέαμα, όπου οι θεσμοί λειτουργούν όχι ως εγγυήσεις ελευθερίας, αλλά ως εργαλεία νομιμοποίησης μιας ήδη ειλημμένης απόφασης . Είναι η τέχνη του να βαφτίζεις την υποχώρηση ως «στρατηγική ψυχραιμία» στα ελληνοτουρκικά, ενώ στην πραγματικότητα μετατρέπεις την εθνική κυριαρχία σε αντικείμενο διαπραγμάτευσης, χωρίς σχέδιο, χωρίς κόκκινες γραμμές, χωρίς εκείνη τη στοιχειώδη αίσθηση ιστορικής ευθύνης που χαρακτήριζε άλλοτε την ελληνική πολιτική σκέψη. Και τώρα… η μάσκα έπεσε. Η κατάρα του Θεού Ο Μητσοτακισμός, δεν ήταν άλλη μια ακόμα περίοδος που πέρασε από τα πολιτικά πράγματα της Ελλάδας, όπως ο Παπανδρεϊσμός για παράδειγμα, όπου την εποχή εκείνη η Ελλάδα προσπαθούσε να προσαρμοστεί, με τον πιο ανάγωγο τρόπο, σε μια χώρα...ευρωπαϊκή, πετώντας από πάνω της τη κάπα του Ρωμαίου Γρεκού της Ανατολικής Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και χάνοντας εντελώς την αληθινή της ταυτότητα. Είναι μια κανονικότατη Κατάρα Θεού. Αν το Ψευτορωμαίϊκο ήταν μια καλοσχεδιασμένη απάτη των επικυρίαρχων δυνάμεων της Δυτικής Ευρώπης, το παρακλάδι του, ο Μητσοτακισμός ήταν το σχέδιο για την οριστική απονέκρωση των βαθύτατων αισθημάτων του Ρωμιού. Ο Μητσοτακισμός δεν έχει κανένα όριο. Δεν νοιάζεται ούτε για το καλό του έθνους, ούτε για την πρόοδο του. Νοιάζεται μόνο αν θα είναι αρεστός στα πιόνια του Νεοταξισμού . Το είδαμε και το βιώσαμε μέσα στη περίοδο της ψευτο-πανδημίας του Κορονοϊού και αργότερα στις θεομηνίες των ισοπεδωτικών πυρκαγιών και κυρίως, στο έγκλημα των Τεμπών. Στη περίοδο της "πανδημίας", οι μάσκες έπεσαν με πάταγο. Διότι η πλήρως στημένη "διαχείρηση" της από τους Ψευτορωμιούς, αποκάλυψε κάτι πολύ βαθύτερο: Την πλήρη εργαλειοποίηση του φόβου ως μηχανισμού κοινωνικού ελέγχου. Ήταν μια περίοδος όπου η μητσοτακική εξουσία, εμπνεόμενη από τις νεοταξικές πομφόλυγες των τσιρακιών των Πεφωτισμένων της Δυτικής Ευρώπης, δοκίμασε τα όριά της , επέβαλε περιορισμούς άνευ προηγουμένου, διέλυσε κοινωνικές και οικονομικές δομές, τιμώρησε επαγγελματικές ομάδες, και ταυτόχρονα μοίρασε αφειδώς δημόσιο χρήμα με όρους επιλεκτικής εύνοιας, δημιουργώντας ένα νέο πλέγμα εξάρτησης μεταξύ κράτους και πολιτών. Και όμως, τίποτε από όλα αυτά δεν συγκρίνεται με το σημείο καμπής που ονομάζεται Τέμπη. Ήταν πράγματι εκεί όπου ο Μητσοτακισμός έδειξε φόρα παρτίδα το πραγματικό του απάνθωπο πρόσωπο. Αποκαλύφθηκε μ' άλλα λόγια. Διότι το έγκλημα των Τεμπών δεν ήταν ένα «δυστύχημα». Ήταν η κορύφωση μιας διαχρονικής εγκατάλειψης, ενός συστήματος που προτιμά να μπαζώνει ευθύνες αντί να τις αναλαμβάνει, που σπεύδει να εξαφανίσει στοιχεία αντί να αποδώσει δικαιοσύνη, που θεωρεί ότι η διαχείριση της εικόνας είναι σημαντικότερη από τη μνήμη των νεκρών. Τα μπαζώματα δεν ήταν απλώς μια φυσική πράξη. Ήταν μια καραμπινάτη πολιτική "δήλωση" Ήταν το μήνυμα ενός καθεστώτος που πίστεψε ότι μπορεί να θάψει την αλήθεια κάτω από τόνους χώματος, αγνοώντας ότι η Ιστορία έχει τον δικό της τρόπο να φέρνει τα πάντα στην επιφάνεια. Και ενώ η κοινωνία θρηνούσε τους νεκρούς μιας νέας γενιάς Ελλήνων, το σύστημα του Μητσοτακισμού λειτουργούσε όπως πάντα. Συγκάλυψη, μετακύλιση ευθυνών, προστασία προσώπων και μια διαρκής προσπάθεια να διατηρηθεί η κοινοβουλευτική πλειοψηφία πάση θυσία , ακόμη και αν αυτό σήμαινε ότι βουλευτές που θα έπρεπε να λογοδοτήσουν για κακουργηματικές πράξεις, «ξεπλένονται» μέσα από διαδικασίες που θυμίζουν περισσότερο μηχανισμό αυτοπροστασίας παρά λειτουργία δημοκρατίας. Και μέσα σε αυτό το περιβάλλον, έρχεται να προστεθεί το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, ίσως η πιο καθαρή απόδειξη του τρόπου με τον οποίο λειτουργεί το σύστημα. Εκατομμύρια ευρωπαϊκών κονδυλίων, που προορίζονταν για τον πρωτογενή τομέα, διοχετεύονται μέσα από δίκτυα εξυπηρέτησης , αφήνοντας τους πραγματικούς παραγωγούς στο περιθώριο, ενώ η αποκάλυψη δεν προέρχεται από εσωτερικούς ελεγκτικούς μηχανισμούς, αλλά από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία και την ίδια τη Λάουρα Κοβέσι, χωρίς την οποία – ας το πούμε καθαρά – το σύστημα θα είχε ήδη βρει τον τρόπο να φορτώσει τις ευθύνες σε κάποιους ασήμαντους «υπαλληλίσκους», διασώζοντας για άλλη μια φορά τους πραγματικούς υπεύθυνους. Και όταν μια εξουσία λειτουργεί ως δίκτυο προστασίας των ενόχων, τότε παύει να είναι κυβέρνηση και μετατρέπεται σε καθεστώς. Το Ψευτορωμαίικο και η Ώρα της Κρίσης Υπάρχουν στιγμές στην πορεία ενός έθνους όπου η Ιστορία παύει να είναι αφήγηση και γίνεται κρίση . Όχι κρίση οικονομική, ούτε πολιτική με τη στενή έννοια, αλλά κρίση υπαρξιακή, εκείνη η στιγμή όπου ένας λαός καλείται να απαντήσει στο πιο σκληρό ερώτημα. Ποιος είναι και τι θέλει να γίνει. Σε μια τέτοια στιγμή βρίσκεται σήμερα η Ρωμιοσύνη. Όχι για πρώτη φορά. Αλλά ίσως για πρώτη φορά μετά από δύο αιώνες, με τέτοια καθαρότητα . Διότι αυτό που καταρρέει μπροστά στα μάτια μας δεν είναι απλώς μια κυβέρνηση. Είναι το ίδιο το Ψευτορωμαίικο. Κι επειδή ουδέν κακόν αμιγές καλού , ο ίδιος ο Μητσοτακισμός μέσα από τις ραδιουργίες του, μας αποκάλυψε - ρίχντας πλέον το παραπέτασμα - το αληθινό πρόσωπο του Ψευτωρωμαίικου. Μας έδειξε φανερά και ξάστερα την ολική γύμνια ενός καθεστώτος που είχε επιβληθεί από τις "προστάτιδες δυνάμεις", επειδή μας...έκαναν τη χάρη να συμβάλλουν στην εκδίωξη των Αγαρηνών από ένα μέρος της μεγάλης Ρωμανίας και από την άλλη, μας έχτιζαν τα τείχη μέσα στα οποία θα μας έκλειναν μέσω ενός πολιτικού συστήματος που ιδρύθηκε υπό την απόλυτη επιτήρηση τους. Δεν μας κυβερνούσαν Έλληνες. Μας κυβερνούσαν οι επικυριάρχοι μέσω των εν Ελλάδι τσιρακιών τους και πάντα μέσα σε έναν κλειστό κύκλο μιας επίπλαστης "δημοκρατίας" των...εκλεγμένων πρσκυνημένων . Και τι μας έδειξε μ' άλλα λόγια; Μα φυσικά την δομή του Ψευτορωμαίικου . Μια κυβερνητική ομάδα αχρήστων ανθρώπων και μια...αντιπολίτευση που πάντα - φανερά ή κρυφά - ήταν το άλλο πρόσωπο του ιδίου νομίσματος. " Θα 'ρθει μια μέρα που θα πάρετε τους πολιτικούς με τις πέτρες ", είχε πει ο Άγιος Παΐσιος. Και δικαιώθηκε. Και η μέρα αυτή, ήρθε επιτέλους . Το Ψευτορωμαίϊκο πνέει τα λοίσθια μέσω του καταρρέοντος Μητσοτακισμού διότι - εν τέλει - ήρθε η ώρα της πληρωμής. Κι επειδή ο Θεός πάντα κρατάει τις υποσχέσεις Του, ζούμε τώρα το " ...να μην το πιστέψετε, θα φύγει πίσω" του Αγίου Κοσμά! Η Ρωμιοσύνη και το Ψευτορωμαίικο – Δύο κόσμοι σε έναν λαό Από το 1821 μέχρι σήμερα, η Ρωμιοσύνη δεν έπαψε ποτέ να αγωνίζεται.Αγωνίστηκε να πετάξει από πάνω της το τουρκικό φέσι , να αποτινάξει τον ζυγό, να σταθεί όρθια, να γίνει κράτος . Αλλά την ίδια στιγμή, χωρίς να το καταλάβει, φόρεσε ένα άλλο, πιο ύπουλο κάλυμμα. Το Ψευτορωμαίικο. Ένα κράτος που μιμήθηκε μορφές, αλλά έχασε την ουσία. Ένα κράτος που έμαθε να δανείζεται, να υποτάσσεται, να εξαρτάται. Ένα κράτος που αντί να εκφράσει τη Ρωμιοσύνη, την περιόρισε, την αλλοίωσε, την εγκλώβισε μέσα σε θεσμούς που λειτουργούν όχι για το έθνος, αλλά για την αναπαραγωγή μιας ελίτ. Και έτσι, εδώ και διακόσια χρόνια, η ίδια μάχη συνεχίζεται. Από τη μία, η Ρωμιοσύνη που θέλει να αναστηθεί. Από την άλλη, το Ψευτορωμαίικο που επιμένει να την κρατά σκλαβωμένη. Και στο κέντρο αυτής της σύγκρουσης, στέκεται σήμερα ο Μητσοτακισμός. Ως η πιο καθαρή έκφραση αυτού του φαινομένου. Ο Μητσοτακισμός ασφαλώς και δεν γεννήθηκε το 2019. Είναι το απόσταγμα δεκαετιών. Είναι η στιγμή που το Ψευτορωμαίικο έφτασε στην πιο ολοκληρωμένη του μορφή : Ένα κράτος όπου η εξουσία συγκεντρώνεται σε μια κλειστή ομάδα, όπου οι θεσμοί λειτουργούν ως προεκτάσεις της εκτελεστικής εξουσίας και όπου η πολιτική μετατρέπεται σε διαχείριση εντυπώσεων. Στα ελληνοτουρκικά, αυτή η λογική εκφράστηκε ως διαρκής παλινωδία, ως μια πολιτική που oscillates ανάμεσα σε ρητορικές «αποτροπής» και πρακτικές υποχωρήσεων, χωρίς στρατηγικό βάθος, χωρίς εθνική αυτοπεποίθηση , χωρίς εκείνη τη συνείδηση ότι η Ιστορία αυτού του τόπου δεν γράφτηκε με «ήρεμα νερά», αλλά με θυσίες. Στην "πανδημία", η ίδια λογική πήρε άλλη μορφή : μια εξουσία που επέβαλε περιορισμούς χωρίς μέτρο, που χρησιμοποίησε τον φόβο ως εργαλείο, που διέλυσε την οικονομία μικρών και μεσαίων στρωμάτων, και ταυτόχρονα δημιούργησε ένα νέο σύστημα εξάρτησης μέσω επιδοτήσεων και ελέγχου. Και όταν ήρθε η ώρα της τραγωδίας, στα Τέμπη, αποκαλύφθηκε η αλήθεια με τον πιο σκληρό τρόπο. Το κράτος δεν ήταν απλώς ανεπαρκές.Ήταν δομημένο έτσι, ώστε να αποφεύγει την ευθύνη. Τα μπαζώματα δεν ήταν λάθος. Ήταν η φυσική συνέχεια μιας νοοτροπίας που θεωρεί ότι η εικόνα είναι σημαντικότερη από την αλήθεια. Ότι η συγκάλυψη είναι προτιμότερη από τη δικαιοσύνη. Ότι η εξουσία πρέπει να προστατευθεί, ακόμη και αν αυτό σημαίνει ότι οι νεκροί μένουν χωρίς δικαίωση. Και τώρα, με το απίστευτο σε μέγεθος σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, φτάνει στο σημείο που δεν μπορεί πλέον να κρυφτεί. Δικογραφίες, Υποθέσεις, Ονόματα, Ένοχοι. Και μια Βουλή που καλείται να αποφασίσει όχι για το μέλλον της χώρας, αλλά για το αν και ποιοι από τους ίδιους τους εκπροσώπους της θα λογοδοτήσουν. Η αγωνία τους δεν είναι η αποκάλυψη της αλήθειας. Είναι το να μείνει στη θέση του το «151». Η διατήρηση της πλειοψηφίας. Η επιβίωση του καθεστώτος. Και έτσι γεννιέται αυτό που μέχρι χθες φαινόταν υπερβολικό, αλλά σήμερα περιγράφει την πραγματικότητα: Κυβέρνηση υποδίκων. Και μαζί με αυτήν, η πλήρης απονομιμοποίηση. Διότι όταν η εξουσία μετατρέπεται σε μηχανισμό αυτοπροστασίας, π αύει να είναι εξουσία. Τ ο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, ήρθε για να δείξει με ωμή καθαρότητα τον τρόπο λειτουργίας του Μητσοτακικού συστήματος. Χρήματα που προορίζονταν για την ελληνική γη, για τους ανθρώπους που κρατούν ακόμη ζωντανό τον πρωτογενή τομέα, κατέληξαν σε δίκτυα εξυπηρέτησης, σε μηχανισμούς που λειτουργούν υπέρ των λίγων. Και αν δεν υπήρχε η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία και η Λάουρα Κοβέσι , το σύστημα θα είχε ήδη κάνει αυτό που κάνει πάντα: θα είχε θυσιάσει τους μικρούς για να σώσει τους μεγάλους. Αυτό είναι το Ψευτορωμαίικο. Ένα κράτος που προστατεύει μόνο τους ισχυρούς "σπόνσορες" του και εγκαταλείπει τους αδύναμους, τα τσιράκια. Όσο για τον λαό...όπως έστρωσε ψηφίζοντας τους, ας κοιμηθεί. Η Εμφάνιση της Ελπίδας – Η Μαρία Καρυστιανού Και όμως, μέσα στην πιο βαθιά σκοτεινιά που έχει πέσει ποτέ πάνω από την πατρίδα μας, μέσα στη σαπίλα που έχει φτάσει μέχρι το μυελό των οστών του Ψευτορωμαίικου, εμφανίζεται κάτι που δεν μπορεί να ελεγχθεί, δεν μπορεί να αγοραστεί, δεν μπορεί να λυγίσει. Εμφανίζεται η Μαρία Καρυστιανού. Δεν είναι προϊόν μηχανισμών. Δεν βγήκε από τα γραφεία των κομμάτων, ούτε από τα σαλόνια των ολιγαρχών, ούτε από τα στούντιο των τηλεοπτικών μαϊντανών . Είναι η ίδια η κοινωνία που ξεσπάει. Είναι η μάνα που έχασε το παιδί της στα Τέμπη και αντί να σωπάσει, αντί να λυγίσει, αντί να συμβιβαστεί με το ψέμα, σήκωσε το κεφάλι και έγινε φωνή. Μια φωνή καθαρή, αδάμαστη, βαθιά ελληνική . Μια φωνή που δεν ζητάει απλώς δικαιοσύνη για το δικό της παιδί – ζητάει δικαιοσύνη για ολόκληρο τον λαό που σαπίζει μαζί της. Η παρουσία της στις επερχόμενες εκλογές δεν είναι μια ακόμα «πολιτική εξέλιξη» . Είναι το ρήγμα. Το μεγάλο, ανεπανόρθωτο ρήγμα στο τείχος του Ψευτορωμαίϊκου . Είναι το σημείο όπου η κοινωνία αρχίζει επιτέλους να ανακτά τη φωνή της, να ξαναβρίσκει τον εαυτό της, να διεκδικεί ξανά την ψυχή της . Το « Ξεκινάμε για την Ελπίδα » δεν είναι εκ των πραγμάτων, απλώς ένα νέο κίνημα πολιτών. Είναι το πρώτο βήμα μιας μεγάλης, ιστορικής διαδικασίας κάθαρσης. Και η κάθαρση, όταν ξεκινήσει από την καρδιά ενός λαού που πόνεσε, δεν σταματάει εύκολα . Δεν μπορεί να σταματήσει. Γιατί η αλήθεια, όταν βγει στην επιφάνεια, καίει τα πάντα στο πέρασμά της. Γιατί η Μαρία η Καρυστιανού, η "Μαρία της Ελλάδας", δεν μιλάει με πολιτικά τσιτάτα. Δεν υπόσχεται θέσεις, δεν μοιράζει λεφτά, δεν παζαρεύει με την εξουσία. Μιλάει με το αίμα της. Με τον πόνο της μάνας που έχασε το παιδί της και είδε το κράτος να προσπαθεί να κρύψει την αλήθεια πίσω από μπάζα, ψέματα και ασυλίες. Και ακριβώς γι’ αυτό το Ψευτορωμαίικο την πολεμάει λυσσαλέα. Την χτυπάει πριν καν προλάβει να οργανωθεί πλήρως. Την συκοφαντεί, την αποπροσανατολίζει, την παρουσιάζει σαν «απειλή». Γιατί ξέρει. Ξέρει ότι αν ο λαός δει μπροστά του μια τέτοια αυθεντική φωνή, μια φωνή που δεν έχει συμβιβαστεί, που δεν έχει πάρει ούτε ένα ευρώ από τα σκοτεινά ταμεία, που δεν χρωστάει σε κανέναν ολιγάρχη, τότε το παιχνίδι τελείωσε. Εν κατακλείδι Δύο αιώνες χρειάστηκαν, για να ξεριζωθεί το τεράστιο αυτό καρκίνωμα του Ψευτορωμαίϊκου. Βλέπουμε ήδη την προφητεία να παίρνει σάρκα και οστά μπροστά στα μάτια μας. Το Ψευτορωμαίικο επί της ουσίας, δεν είναι απλώς ένα πολιτικό μόρφωμα. Δεν είναι απλώς μια κυβέρνηση που κλέβει, που παρακολουθεί, που καλύπτει σκάνδαλα. Είναι μια ολοκάθαρη πνευματική κατάσταση . Είναι η αποστασία από την αλήθεια . Είναι το κράτος που προσποιείται ότι είναι ελληνικό, ενώ πουλάει την ψυχή του σε ξένους δανειστές και ντόπιους υπηρέτες . Είναι το κράτος που μιλάει για «ευρωπαϊκή πορεία» ενώ μέσα του σαπίζει η διαφθορά, η υποκρισία, η αδικία . Είναι το κράτος που θυσιάζει τα παιδιά μας στα Τέμπη , που λεηλατεί τις επιδοτήσεις τ ων αγροτών στον ΟΠΕΚΕΠΕ , που παρακολουθεί ακόμα και τους υπουργούς του για να κρατάει την εξουσία. Και ο Άγιος Κοσμάς το είχε προβλέψει ελέω Θεού. Είπε ότι θα έρθει αυτό το ψεύτικο, το πλαστό, το πλαστικό Ρωμαίικο – και ότι δεν πρέπει να το πιστέψουμε . Γιατί θα φύγει πίσω. Θα καταρρεύσει. Γιατί κάθε πνευματική κατάσταση, όταν φτάσει στο απόλυτο όριό της , όταν η σαπίλα γίνει τόσο μεγάλη που δεν μπορεί πια να κρυφτεί , τότε έρχεται η κατάρρευση. Και η κατάρρευση αυτή δεν είναι απλώς πολιτική. Είναι πνευματική ανάσταση. Είναι η στιγμή που ο λαός ξυπνάει και λέει «ως εδώ». Σήμερα, το 2026, βλέπουμε ακριβώς αυτό. Ο Μητσοτακισμός τελειώνει . Όχι επειδή το θέλουμε εμείς. Αλλά επειδή δεν μπορεί να υπάρξει άλλο . Τα σκάνδαλα έχουν γίνει τόσο χοντρά, τόσο προκλητικά, τόσο ανυπόφορα , που ακόμα και οι πιο πιστοί οπαδοί του συστήματος ψιθυρίζουν μεταξύ τους. Οι βουλευτές είναι στα κάγκελα . Οι πολίτες που δεν πήγαν στις κάλπες τις προηγούμενες φορές ετοιμάζονται να έρθουν μαζικά. Τα νέα κινήματα γεννιούνται. Και ο λαός αρχίζει να ξυπνά. Και τώρα… Τώρα που όλα έχουν ειπωθεί. Τώρα που η αλήθεια δεν μπορεί πια να κρυφτεί πίσω από τηλεοπτικά σόου και ψεύτικα ανακοινωθέντα , η Ρωμιοσύνη βρίσκεται μπροστά στην πιο μεγάλη της δοκιμασία. Θα συνεχίσει να ζει μέσα στο Ψευτορωμαίικο, σαν σκλάβος που προσποιείται ότι είναι ελεύθερος; Ή θα σηκωθεί επιτέλους; Θα πει «ως εδώ» με τη φωνή τη στεντόρεια που πάντοτε λύγιζε ακόμη και βράχους; Με τη φωνή χιλιάδων μαζεμένων ψυχών που δεν αντέχουν άλλο; Διότι η Ιστορία δεν γράφεται από εκείνους που συμβιβάζονται. Γράφεται από εκείνους που λένε «ως εδώ» και το εννοούν. Και όταν ένας ολόκληρος λαός το πει αυτό, όταν η φλόγα της Ρωμιοσύνης ανάψει ξανά στις καρδιές, δεν υπάρχει δύναμη – ούτε εσωτερική, ούτε εξωτερική – που να μπορεί να τον σταματήσει. Ο Μητσοτακισμός τελειώνει. Το Ψευτορωμαίικο σαπίζει από την κορυφή μέχρι τα νύχια. Και μέσα από τα ερείπια του, αρχίζει να αχνοφαίνεται κάτι που είχε ξεχαστεί για χρόνια . Όχι ένα νέο «σύστημα». Ούτε ένα ακόμα ψεύτικο κόμμα. Αλλά η ίδια η Ρωμιοσύνη . Ζωντανή. Πληγωμένη. Ματωμένη. Αλλά ακατανίκητη. Και έτοιμη να αναστηθεί. Πύρινος Λόγιος sergioschrys@outlook.com

Η άλλη όψη της προπαγάνδας! Όταν το ψέμα ντύνεται ...αντισυστημικό και πουλιέται ως αλήθεια! Γιατί η αλήθεια δεν φωνάζει, δεν ουρλιάζει, δεν πανηγυρίζει. Η προπαγάνδα όμως το κάνει! Το μεγάλο λάθος που κάνουν πολλοί σήμερα είναι ότι πιστεύουν πως η προπαγάνδα έχει μόνο μία κατεύθυνση. Ότι έρχεται μόνο “από πάνω”. Από τα μεγάλα μέσα, από τα κέντρα εξουσίας, από τη γνωστή – και πολλές φορές υπαρκτή – νεοταξική μηχανή. Αυτό είναι η μισή αλήθεια. Και η μισή αλήθεια, όπως ξέρουμε, είναι το πιο επικίνδυνο ψέμα! Γιατί σε κάθε πόλεμο, η πρώτη που πεθαίνει είναι η αλήθεια... Εδώ και 40 και πλέον χρόνια, ζoύμε σε μια εποχή όπου η αλήθεια δεν απλώς κρύβεται. Δεν φιμώνεται, δεν εξαφανίζεται με ένα νεύμα της εξουσίας. Αντίθετα, την πιάνουν, την στρίβουν σαν ζυμάρι, την φουσκώνουν μέχρι να σπάσει τα όριά της και στο τέλος την παρουσιάζουν ως κάτι ανώτερο, πιο “καθαρό”, πιο “αυθεντικό” από την ίδια την πραγματικότητα . Μια αλήθεια που δεν χρειάζεται αποδείξεις, γιατί “νιώθεις” ότι είναι αλήθεια. Αυτό ακριβώς ζούμε σήμερα, σε αυτή την ψηφιακή εποχή όπου η πληροφορία ρέει σαν χείμαρρος και ο καθένας μας νομίζει ότι είναι ο δικός του μικρός προφήτης. Σε μια εποχή που η λέξη «προπαγάνδα» έχει γίνει σχεδόν συνώνυμο της «δυτικής εξουσίας», των μεγάλων ΜΜΕ, των ελίτ και της λεγόμενης «Νέας Τάξης Πραγμάτων» που ελέγχεται από τις Λέσχες, το ιερατείο του Νταβός και των Ασκεναζί Εβραίων που θέλουν με πείσμα να εγκαθιδρύσουν μια παγκόσμια κυβέρνηση για να φέρουν τον "Μεσσία" τους , ένα τεράστιο κομμάτι της κοινωνίας έχει πέσει σε μια παγίδα πολύ πιο ύπουλη και επικίνδυνη από την παλιά, κρατική προπαγάνδα. Πιστεύει ότι ό,τι είναι «αντί», είναι αυτομάτως και αληθινό. Ό,τι πολεμάει το «σύστημα» είναι εξ ορισμού καθαρό . Και εκεί ακριβώς αρχίζει το πραγματικό πρόβλημα . Η αλήθεια χάνεται όχι επειδή την καταπνίγουν, αλλά επειδή την μεταμφιέζουν σε κάτι που μας χαϊδεύει τον θυμό, μας επιβεβαιώνει τις προκαταλήψεις και μας κάνει να νιώθουμε ότι επιτέλους «ξυπνήσαμε». Θα το πούμε καθαρά και χωρίς περιστροφές. Τα κείμενα που δημοσιεύονται από ιστοσελίδες που - και καλά - είναι αντισυστημικές, δεν είναι απλώς «ειδήσεις από το μέτωπο». Είναι κλασικά δείγματα αυτής της νέας προπαγάνδας – μιας προπαγάνδας που δεν έρχεται από τα πάνω, από τα επίσημα δελτία Τύπου του Πενταγώνου ή του Λευκού Οίκου, αλλά από τα «κάτω», από τους «αποκαλύπτες», τους «ανεξάρτητους», τους «αντισυστημικούς» . Κείμενα γεμάτα κεφαλαία, θαυμαστικά, «επικές συντριβές», «ισοπεδώσεις» και «ταπεινωτικούς όρους». Κείμενα που παίρνουν ένα πραγματικό περιστατικό – την κατάρριψη ενός F-15E Strike Eagle, την αναζήτηση ενός πιλότου, τις επιθέσεις στο Ισραήλ – και το μετατρέπουν σε αφήγημα ολικής κατάρρευσης της Αμερικής, σε «ιστορική ήττα» της υπερδύναμης, σε «επική νίκη» του Ιράν . Και το κάνουν με τέτοια σιγουριά, με τόσο πάθος, που ο αναγνώστης νιώθει ότι διαβάζει όχι απλώς νέα, αλλά αποκάλυψη. Αυτή η προπαγάνδα δεν είναι λιγότερο επικίνδυνη επειδή φοράει το μανδύα του «αντισυστημικού». Είναι πιο επικίνδυνη ακριβώς γι’ αυτό . Γιατί δεν την αντιλαμβανόμαστε ως προπαγάνδα. Την νιώθουμε ως λύτρωση. Το νέο είδος προπαγάνδας – Όχι από πάνω, αλλά από απέναντι Η παλιά προπαγάνδα ήταν εύκολη να την εντοπίσεις. Ερχόταν ντυμένη με γραβάτα και στολή, με κυβερνητικές δηλώσεις, με τηλεοπτικά πάνελ όπου όλοι συμφωνούσαν, με «ειδικούς» που μιλούσαν την ίδια γλώσσα εξουσίας. Σου έλεγε: «Πίστεψέ με γιατί είμαι η εξουσία» . Και εσύ, ως πολίτης, είχες μάθει να την υποψιάζεσαι. Η σύγχρονη προπαγάνδα και κυρίως αυτή του πολέμου, είναι πιο εξελιγμένη, πιο ύπουλη, πιο… προσωπική. Δεν σου λέει «πίστεψέ με γιατί είμαι εξουσία» . Σου λέει: «Πίστεψέ με γιατί είμαι απέναντι στην εξουσία. Γιατί σου λέω αυτά που τα μεγάλα ΜΜΕ κρύβουν. Γιατί είμαι ο “αποκαλύπτης” που ξεσκεπάζει το ψέμα τους» . Και εκεί πέφτουμε σαν μύγες μεσ' το μέλι . Γιατί ο σύγχρονος άνθρωπος, κουρασμένος από δεκαετίες επίσημων ψεμάτων – από τα όπλα μαζικής καταστροφής στο Ιράκ μέχρι τις «κόκκινες γραμμές» που ποτέ δεν τηρήθηκαν – δεν ψάχνει πια την αλήθεια. Ψάχνει τον αντίπαλο του ψέματος . Και όποιος του συστηθεί ως τέτοιος, κερδίζει αυτόματα εμπιστοσύνη. Ρίξτε μια ματιά στα κείμενα γνωστών ιστοσελίδων της λεγόμενης... "από δω πλευράς". Δεν υπάρχει ουδέτερη φωνή. Υπάρχει μόνο το «εμείς» ( το Ιράν, το IRGC, οι «διπλωματικές πηγές» από την Τεχεράνη ) εναντίον του «αυτοί» ( οι ΗΠΑ, το Ισραήλ, ο Tράμπ ). Κάθε πρόταση είναι φορτισμένη: «Επική συντριβή!», «Οι IRGC διέλυσαν στρατιωτική βιομηχανία», «Οι ΗΠΑ ζητούν επίσημα διάλογο επειδή είναι σε πλήρες στρατηγικό αδιέξοδο», «Το Ιράν χλευάζει τις ΗΠΑ: από την αλλαγή καθεστώτος στο… μήπως είδατε τους πιλότους μας;» και άλλα τέτοια τρομακτικά και ...γκροτέτσκ παράλληλα . Το ύφος είναι θεατρικό, σχεδόν επικό. Σαν να διαβάζεις όχι ρεπορτάζ, αλλά αρχαίο έπος όπου οι ήρωες του Ιράν συντρίβουν τους γίγαντες του σιωνισμού. Και εδώ είναι το κόλπο.Παίρνουν πραγματικά γεγονότα – πχ την κατάρριψη αεροσκαφών, την επιχείρηση διάσωσης πιλότου, τις επιθέσεις σε Μπεερσεβά και Τελ Αβίβ – και τα υπερτονίζουν μέχρι να γίνουν «ισοπέδωση», «μαύρη μέρα για την Πολεμική Αεροπορία ΗΠΑ», «πανηγυρική κατάρρευση του αφηγήματος Tράμπ» . Δεν λένε ψέματα κατά γράμμα. Απλώς τα φουσκώνουν. Δύο αεροσκάφη γίνονται ...έξι σε 24 ώρες!!! Μια επιχείρηση έρευνας γίνεται «επιχείρηση αυτοκτονίας» . Ένας πιλότος που αναζητείται γίνεται «ταπεινωτικό φιάσκο» που αναγκάζει την Αμερική να...«εκλιπαρεί» για διάλογο! Και όλα αυτά πλαισιώνονται με «πηγές» όπως ο IRGC, ο Guardian, η Telegraph, ο Λαβρόφ, ο Πόστολ, ο Χάντσον – ένα μίγμα δηλαδή πραγματικών αναλυτών και ιρανικών δηλώσεων που παρουσιάζονται σαν να έχουν το ίδιο βάρος. Αυτός είναι ο νέος μηχανισμός. Δεν χρειάζεται να ψεύδεσαι. Αρκεί να επιλέγεις, να υπερβάλλεις, να συνδέεις με προκαθορισμένο συμπέρασμα : οι "Σιωνιστές" καταρρέουν, το Ιράν θριαμβεύει, η ιστορία γράφεται από τους «αδύναμους» και πάει λέγοντας. Από το γεγονός… στο αφήγημα – Πώς γεννιέται η «μεγάλη νίκη» Κι ας πάμε στην καρδιά του ζητήματος, χωρίς ωραιοποιήσεις. Υπήρξαν πραγματικά περιστατικά. Κανείς δεν τα αρνείται. Αμερικανικά αεροσκάφη επλήγησαν . Ένα F-15E Strike Eagle καταρρίφθηκε χτές στις 3 Απριλίου 2026 , ένας πιλότος αναζητείται, ειδικές δυνάμεις κινητοποιήθηκαν , υπήρξε αμηχανία στο Λευκό Οίκο . Υπήρξαν ιρανικές επιθέσεις στο Ισραήλ , εκρήξεις, διακοπές ρεύματος. Υπήρξε διπλωματικό παιχνίδι γύρω από τα Στενά του Ορμούζ, με Ρωσία, Κίνα και Γαλλία να μπλοκάρουν ψήφισμα. Αυτά είναι γεγονότα. Αλλά από εκεί μέχρι το « οι ΗΠΑ ηττήθηκαν πανηγυρικά, ζητούν διάλογο ταπεινωτικά, το Ιράν ισοπεδώνει τα πάντα και η υπερδύναμη είναι πληγωμένο θηρίο που εκλιπαρεί» υπάρχει μια τεράστια, αβυσσαλέα απόσταση . Αυτή η απόσταση καλύπτεται με τρία κλασικά βήματα της προπαγάνδας: Πρώτον, η υπερβολή. Ένα περιστατικό γίνεται ...τηλεοπτική «σειρά». Δύο καταρρίψεις γίνονται «έξι αεροπλάνα σε 24 ώρες» . Ένας πιλότος που αναζητείται γίνεται «ανθρωποκυνηγητό με αμοιβή 60.000 δολαρίων» και «ενέδρες σε Αμερικανούς κομάντος» . Μια επιχείρηση διάσωσης γίνεται «επιχείρηση αυτοκτονίας» (The Telegraph). Το IRGC «ιδιοποιείται» κάθε πλήγμα και το παρουσιάζει ως «μαύρη μέρα» για την Πολεμική Αεροπορία ΗΠΑ και Ισραήλ. Δεύτερον , η επιλεκτική επιλογή πηγών. Δηλώσεις του IRGC, ανώνυμων «ιρανικών διπλωματικών πηγών», του Mohammed Bagher Qalibaf ή του Alireza Elhami μπαίνουν δίπλα σε αποσπάσματα από Wall Street Journal, CNN, Telegraph, σαν να είναι ισοδύναμα . Το αποτέλεσμα; Ο αναγνώστης νομίζει ότι ακόμα και τα δυτικά ΜΜΕ «παραδέχονται» την ήττα. Στην πραγματικότητα, τα δυτικά μέσα μιλούν για «ρωγμές», για «ερωτήματα», για «πλήγματα στο γόητρο». Όχι για «ιστορική ήττα». Τρίτον, το προκαθορισμένο συμπέρασμα. Όλα οδηγούν εκεί: «Οι ΗΠΑ είναι σε πλήρες στρατηγικό αδιέξοδο», «ζητούν διάλογο», «το Ιράν έχει την πρωτοβουλία», «η Αμερική είναι πληγωμένο θηρίο» . Το αφήγημα είναι έτοιμο από πριν. Τα γεγονότα απλώς το «επιβεβαιώνουν». Και εδώ έρχεται η ψυχολογία. Ο αναγνώστης που είναι ήδη κουρασμένος από την αμερικανική επέμβαση στο Ιράκ, από τις αποτυχίες στο Αφγανιστάν, από την υποστήριξη στο Ισραήλ, βρίσκει σε αυτά τα κείμενα όχι πληροφορία, αλλά επιβεβαίωση. «Επιτέλους! Η υπερδύναμη πληρώνει» . Το συναίσθημα προηγείται της λογικής. Και η προπαγάνδα το ξέρει αυτό καλύτερα από τον καθένα. Το αντιμετωπίσαμε αυτό στην προπαγάνδα που ακολούθησε την - δίκαια πέρα για πέρα - εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία . Όταν δηλαδή ξέσπασε ο ρωσο-ουκρανικός πόλεμος, που στην ουσία του ήταν μια καθαρή επιχείρηση της Νεοταξικής Δύσης εναντίον της Ρωσίας, ούτως ώστε ο ρωσικός γίγαντας να λυγίσει σε έναν πόλεμο φθοράς και να συνθηκολογήσει, επικροτώντας το νεοταξικό αφήγημα. Και τι δεν ακούγαμε τότε. Ότι η Ρωσία καταρρέει, ότι οι Ρώσοι κομμάντος σφάσουν ανηλεώς άοπλους Ουκρανούς πολίτες, ότι επιτίθενται σε νοσοκομεία... Μέχρι και στήσιμο εικόνων καταστροφής σχεδίαζαν με τον Ζελένσκι ενορχηστρωτή, ακόμη και με τη χρήση κομπάρσων που παρίσταναν τα...πτώματα που οι "άτιμοι Ρώσοι" είχαν δολοφονήσει. Το τι συνέβαινε ασφαλώς, ήταν το εντελώς αντίθετο . Οι Ρώσοι ΔΕΝ δολοφονούσαν. Διέσωζαν κόσμο. Δεν κατέρρεαν. Πολεμούσαν με πάθος και χωρίς αύριο, μια ενορχηστρωμένη ΝΑΤΟϊκή επίθεση με τη μορφή υβριδικού πολέμου όπου η νεοταξική Δύση εξόπλιζε το ουκρανικό πιόνι της, τον Ζελένσκι (επίσης Ασκεναζί Εβραίο) για να δολοφονεί ακόμη και ουκρανούς αμάχους προκειμένου να ...αποδείξει τη ρωσική απάνθρωπη και βδελυρή(!) επίθεση. Το αποτέλεσμα το είδαμε...δύο χρόνια αργότερα. Η Ρωσία στεκόταν ακλόνητη, ο Πούτιν "ζωγράφιζε" σε στρατηγική επί χάρτου, η Δυτική νεοταξική Ευρώπη αιμορραγούσε από την έλλειψη των φυσικών πόρων, ώσπου στο τέλος κατάντησε στο χάλι που ήδη ξέρουμε. Τότε βεβαίως, είχαμε να αντιμετωπίσουμε την ανηλεή νεοταξική προπαγάνδα που βάφτιζε το μαύρο-άσπρο. Σήμερα, έχουμε να αντιμετωπίσουμε την...προπαγάνδα των "από δώ μεριάς" τύπων που βαφτίζουν το άσπρο σε...μαύρο. Η ψευδαίσθηση της «μεγάλης κατάρρευσης» Ο μέσος αναγνώστης αυτών των κειμένων αρχίζει να βλέπει έναν κόσμο που καταρρέει . Η Αμερική ηττάται, το Ισραήλ ισοπεδώνεται, το Ιράν θριαμβεύει, ο Τράμπ τρέμει, τα Στενά του Ορμούζ γίνονται πεδίο νίκης και τέτοια θριαμβευτικά. Μόνο που αυτή η εικόνα δεν αντέχει σε σοβαρή εξέταση. Η πραγματικότητα είναι πολύ πιο σύνθετη, πολύ πιο «άβολη» για όσους θέλουν απλές ηρωικές αφηγήσεις. Οι ΗΠΑ εξακολουθούν να έχουν τεράστια στρατιωτική ισχύ, τεχνολογική υπεροχή και το κυριότερο, παγκόσμιο δίκτυο βάσεων . Από την άλλη, το Ισραήλ διαθέτει ένα από τα πιο εξελιγμένα αμυντικά συστήματα στον κόσμο . Το Ιράν... ναι, αντέχει. Ναι, απαντά με πυραύλους και drones. Ναι, έχει υπόγεια οχυρά και εφευρετικότητα. Αλλά δεν «ισοπεδώνει» κανέναν . Δεν έχει «νικήσει» την υπερδύναμη. Απλά, έχουμε μια σύγκρουση φθοράς, όχι μια μονομερή επικράτηση. Μια σύγκρουση όπου και οι δύο πλευρές πληρώνουν τίμημα – στρατιωτικό, οικονομικό, και ασφαλώς πολιτικό. Ωστόσο, η αφήγηση της «μεγάλης κατάρρευσης» είναι πιο ελκυστική . Είναι πιο θεαματική. Πουλάει κλικ, likes, shares και άλλα τέτοια κόλπα . Αλλά κυρίως, ικανοποιεί την ανάγκη μας για δικαιοσύνη. «Επιτέλους, οι ισχυροί πληρώνουν» . Και έτσι, αντί να αναλύουμε τα γεγονότα με ψυχραιμία – να δούμε τι πραγματικά σημαίνει η κατάρριψη ενός F-15E σε σχέση με τις χιλιάδες αεροπορικές επιδρομές, να εξετάσουμε τις διπλωματικές κινήσεις γύρω από το Hormuz ως μέρος ευρύτερου γεωπολιτικού παιχνιδιού – προτιμάμε το έπος. Το έπος του «νικητή Ιράν». Το πιο σκοτεινό κομμάτι – Όταν εξωραΐζεται το Ιράν Και εδώ φτάνουμε στο πιο επικίνδυνο σημείο αυτής της προπαγάνδας .'Οχι μόνο η υπερβολή των γεγονότων, αλλά η ηθική αντιστροφή . Το Ιράν παρουσιάζεται σχεδόν ως «δικαιωμένος παίκτης» , ως ... αντίβαρο στη Δύση , ως δύναμη που «βάζει στη θέση της» την αυτοκρατορία . Ξεχνιούνται – ή μάλλον, σκόπιμα αποσιωπούνται – τα βασικά. Διότι ξεχνάμε πάνω στην επιτυχή ομολογουμένως αντοχή των Ιρανών, την πραγματική εικόνα ενός άθλιου και φασιστικού θεοκρατικού καθεστώτος, που μπροστά του ο Οργουελ μοιάζει σαν παιδάκι που παίζει με τους κύβους του. Για την ακρίβεια, πρόκειται για ένα καθεστώς όπου η ζωή των υπηκόων του είναι όχι απλώς άκρως ελεγχόμενη, αλλά και εντελώς βουτηγμένη στην απανθρωπιά. Και οι μάρτυρες αυτής της καθεστωτικής μωρίας, είναι η θέση της γυναίκας, της οποίας η ζωή δεν έχει παραδείσους και απολαύσεις. Μια ζωή που μπορεί να συνθλιβεί ακόμη και για ένα κομμάτι ύφασμα που δεν φόρεσε ή για ένα ακόμη φιλί που θα έδινε δημοσίως στον άντρα της ή στον εραστή της. Όπου η «Αστυνομία Ηθών» δεν είναι θεσμός προστασίας αλλά μηχανισμός καταστολής. Όπου η ελευθερία λόγου, η ελευθερία συνάθροισης, ακόμα και η ελευθερία να αγαπάς είναι παραχώρηση , όχι δικαίωμα. Οργανισμοί όπως η Amnesty International και η Human Rights Watch έχουν καταγράψει επανειλημμένα τις παραβιάσεις . Εκτελέσεις, βασανιστήρια, καταστολή διαδηλώσεων, καταπίεση μειονοτήτων και ειδικά για τις γυναίκες που ...υποκύπτουν σε "ηθικό" παράπτωμα, οι τιμωρίες που ακολουθούν ξεπερνούν τη φαντασία ακόμη και του πλέον ακραίου σαδιστή. Μέσα λοιπόν στο αντιδυτικό πάθος, αυτή η πραγματικότητα εξαφανίζεται . Και γεννιέται η ιδέα ότι «ο εχθρός του εχθρού μου είναι όχι απλά καλός, αλλά στήριγμα». Εμ έλα ντε που δεν είναι! Το Ιράν δεν είναι «αντισυστημικό» σε ηθικό επίπεδο. Είναι ένα αυταρχικό καθεστώς που χρησιμοποιεί την αντίστασή του στη Δύση για να δικαιολογήσει την εσωτερική του καταπίεση . Και η προπαγάνδα που το εξωραΐζει δεν είναι «αριστερή» ή «αντιιμπεριαλιστική». Είναι απλώς τυφλή. Ρωσία, Κίνα και το παιχνίδι της ισχύος Γιατί Ρωσία και Κίνα «στηρίζουν» το Ιράν; Η απάντηση είναι ψυχρή, γεωπολιτική, καθόλου ρομαντική . Δεν το κάνουν επειδή είναι «δίκαιο». Δεν το κάνουν επειδή αγαπούν την «αντίσταση». Το κάνουν επειδή εξυπηρετεί τα συμφέροντά τους . Η φθορά των ΗΠΑ είναι γι’ αυτές στρατηγικό κέρδος. Κάθε μέτωπο που ανοίγει, κάθε πόρος που δεσμεύεται στη Μέση Ανατολή, κάθε αμφισβήτηση της αμερικανικής ηγεμονίας είναι ευκαιρία για Μόσχα και Πεκίνο. Αυτό δεν είναι ιδεολογία. Είναι απλά ρεάλ πολιτίκ. Και όποιος το ερμηνεύει ως « συμμαχία ενάντια στη Νέα Τάξη των Ασκεναζί » πέφτει σε μια άλλη, εξ ίσου επικίνδυνη αφήγηση. Την αφήγηση πως ό,τι πολεμάει τη Δύση είναι αυτόματα και «αντιστασιακό στην ατιμία». Η μεγάλη απάτη της εποχής – Να διαλέγεις προπαγάνδα Και φτάνουμε στο πιο κρίσιμο. Ο σύγχρονος άνθρωπος δεν είναι πια παθητικός δέκτης πληροφορίας. Είναι επιλεκτικός δέκτης . Διαλέγει ποιά προπαγάνδα θα πιστέψει. Άλλοι τα μεγάλα δυτικά ΜΜΕ. Άλλοι τα «αντισυστημικά» κανάλια. Άλλοι κάτι ενδιάμεσο. Αλλά λίγοι κάνουν το πιο δύσκολο, στο να σταθούν δηλαδή απέναντι σε όλα. Να δουν ότι η αλήθεια δεν βρίσκεται αυτούσια πουθενά. Πρέπει να την εξορύξεις, να την φιλτράρεις, να την υποψιαστείς συνεχώς. Γιατί αλλιώς δεν ελευθερώνεσαι. Απλώς αλλάζεις στρατόπεδο. Η εποχή μας δεν στερείται πληροφορίας. Αντιθέτως, πνίγεται σε αυτήν. Και μέσα σε αυτόν τον ωκεανό, η μεγαλύτερη απειλή δεν είναι το ψέμα. Είναι το ψέμα που μοιάζει με αλήθεια. Το ψέμα που συμφωνεί μαζί σου. Το ψέμα που σου χαϊδεύει τον θυμό και σου λέει: «Έχεις δίκιο» . Εκεί χάνεται το παιχνίδι. Γιατί ο άνθρωπος που πιστεύει ότι «βρήκε την αλήθεια» σταματά να την ψάχνει. Και τότε γίνεται το πιο εύκολο θύμα – όχι της εξουσίας, αλλά της ίδιας του της βεβαιότητας. Η προπαγάνδα των «αποκαλυπτών» δεν είναι λιγότερο ψέμα επειδή φωνάζει πιο δυνατά ότι είναι αλήθεια . Είναι πιο επικίνδυνη ακριβώς επειδή μας κάνει να πιστέψουμε ότι εμείς είμαστε οι ξύπνιοι . Και όσο συνεχίζουμε να πέφτουμε στην παγίδα, τόσο πιο εύκολα χειραγωγούμαστε – όχι από την «εξουσία», αλλά από την ίδια μας την ανάγκη να νιώθουμε ότι «ξέρουμε». Η αλήθεια δεν είναι ούτε «δυτική» ούτε «αντισυστημική». Είναι δύσκολη. Είναι άβολη. Και απαιτεί δουλειά. Κι επειδή ακριβώς ζούμε τις προφητείες, ζούμε δηλαδή τις εσχατες μέρες μας, ας αρχίσουμε να την κάνουμε . Πρέπει, είναι επιτακτική ανάγκη, να ξέρουμε την αλήθεια. Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να προφυλαχθούμε σωστά. Να καλύψουμε τις απαραίτητες ανάγκες μας, να πληροφορηθούμε το τι ακριβώς παίζεται σε αυτόν τουλάχιστον τον πόλεμο. Γιατί αυτός ο πόλεμος, να το ξέρετε αυτό, είναι η λύτρωση μας. Και επειδή είναι ακριβώς αυτό, ας αφήσουμε στην άκρη τις όποιες θριαμβολογίες σε αυτούς που τις γράφουν και τις σκορπούν εδώ κι εκεί και να δούμε τα πράγματα με την αληθινή τους πλευρά. Ζούμε το τέλος μιας εποχής που κρατάει εδώ και 200 χρόνια. Κι αν το καταλάβουμε αυτό, έχουμε ήδη νικήσει πριν καν σηκώσουμε τα χέρια για να πάρουμε τα όπλα μας... ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ Η Αρχιτεκτονική της Προπαγάνδας – Από το «καλό» στο... «για το καλό μας»! Υπάρχει μια επικίνδυνη αυταπάτη που διαπερνά τη σύγχρονη κοινωνία σαν αόρατο, δηλητηριώδες ρεύμα: η πεποίθηση ότι η προπαγάνδα είναι πάντα κάτι που κάνουν οι άλλοι. Οι ισχυροί. Οι ελίτ. Τα «μεγάλα κανάλια». Οι κυβερνήσεις. Οι πολυεθνικές. Οι «Νέα Τάξη Πραγμάτων». Είναι σαν να πιστεύουμε ότι το ψέμα φοράει πάντα γραβάτα και στολή, ότι μιλάει με τη φωνή της εξουσίας και ότι εμείς, οι «απλοί πολίτες», οι «αφυπνισμένοι», οι «αντισυστημικοί», είμαστε απρόσβλητοι από αυτό. Η αλήθεια, όμως, είναι πολύ πιο άβολη, πολύ πιο σκοτεινή και πολύ πιο οικεία. Η προπαγάνδα δεν είναι πια μονοπώλιο κανενός. Έχει μετατραπεί σε οικοσύστημα. Ένα ζωντανό, αυτοτροφοδοτούμενο δίκτυο που λειτουργεί μέσα από εμάς τους ίδιους – μέσα από τα likes μας, τα shares μας, τις οργισμένες κοινοποιήσεις μας, τα «επιτέλους!» που γράφουμε κάτω από κάθε «αποκαλυπτικό» ποστ. Το ψέμα δεν εμφανίζεται πλέον ως ψέμα. Εμφανίζεται ως κάτι «καλό». Ή, ακόμη χειρότερα, ως κάτι «για το καλό μας». Για την αντίσταση. Για την αλήθεια. Για τον λαό. Για την «αφύπνιση». Εδώ ακριβώς κρύβεται η ουσία της νέας αρχιτεκτονικής της προπαγάνδας. Δεν είναι πια η ωμή επιβολή της επίσημης αλήθειας, όπως στα χρόνια του Γκέμπελς ή της Σοβιετικής Γκλασνόστ. Είναι μια πιο ύπουλη, πιο ερωτική, πιο προσωπική διαδικασία. Η μεταμόρφωση του ψέματος σε ηθικό καθήκον . Η πρώτη μετάλλαξη: Από το ωμό ψέμα στο «χρήσιμο ψέμα» Κάποτε η προπαγάνδα ήταν χοντροκομμένη, σαν πολεμικό τύμπανο . Έπρεπε να επιβληθεί με βία, να αντικαταστήσει την πραγματικότητα ολοκληρωτικά, να πείσει ακόμα και αυτούς που δεν ήθελαν να πειστούν. Σήμερα δεν χρειάζεται τίποτα από αυτά. Αρκεί να παραμορφώσει ελαφρώς. Να πάρει ένα γεγονός – μια πραγματική είδηση, ένα περιστατικό που όντως συνέβη – και αντί να το ανατρέψει εντελώς, να το μετακινήσει λίγο πιο πέρα. Να το τονίσει. Να το φουσκώσει. Να το εντάξει σε ένα μεγαλύτερο, προκαθορισμένο αφήγημα. Έτσι γεννιέται το «χρήσιμο ψέμα». Δεν είναι εύκολο να το απορρίψεις, γιατί μέσα του υπάρχει κόκκος αλήθειας. Υπήρξαν πλήγματα, υπήρξαν απώλειες αμερικανικών αεροσκαφών, όπως υπήρξαν και ρωγμές στο αφήγημα του Λευκού Οίκου. Αλλά από εκεί μέχρι την «επική συντριβή», την «ιστορική ήττα», το «οι ΗΠΑ εκλιπαρούν για διάλογο» και το «Ιράν ισοπεδώνει το Ισραήλ» υπάρχει ένα τεράστιο, αβυσσαλέο άλμα. Αυτό το άλμα είναι η προπαγάνδα. Στα κείμενα δημοσιεύονται, η κατάρριψη ενός F-15E Strike Eagle γίνεται « μαύρη μέρα για την Πολεμική Αεροπορία ΗΠΑ », ενώ δύο ελικόπτερα που δέχθηκαν πυρά μετατρέπονται σε «επιχείρηση αυτοκτονίας» Αμερικανών κομάντο ς. Ένας πιλότος που αναζητείται γίνεται «ανθρωποκυνηγητό με αμοιβή 60.000 δολαρίων» και «ενέδρες της Τεχεράνης». Οι ιρανικές επιθέσεις παρουσιάζονται ως «ισοπέδωση» του Ισραήλ, με «απανωτές διακοπές ρεύματος» και «εκτεταμένες ζημιές», ενώ η πραγματικότητα είναι μια σύγκρουση φθοράς, όχι μονομερής θρίαμβος. Το «χρήσιμο ψέμα» λειτουργεί ακριβώς επειδή δεν είναι καθαρό ψέμα . Είναι η αλήθεια, λίγο πιο δραματική, λίγο πιο επική, λίγο πιο… βολική για το αφήγημα. Η δεύτερη μετάλλαξη: Η ηθική νομιμοποίηση – «Το κάνουμε για το καλό» Αν η πρώτη μετάλλαξη είναι τεχνική – η παραμόρφωση των γεγονότων –, η δεύτερη είναι ηθική. Εδώ η προπαγάνδα δεν λέει απλώς «έτσι έγιναν τα πράγματα». Λέει: «Ακόμα κι αν δεν έγιναν ακριβώς έτσι… πρέπει να το πούμε έτσι» . Γιατί; Για να «αφυπνιστεί ο κόσμος» . Για να «αντισταθεί στο σύστημα». Για να «σπάσει η μονοκρατορία της πληροφορίας». Το ψέμα μ' άλλα λόγια, αποκτά ηθικό μανδύα . Γίνεται «χρήσιμο». Γίνεται «αναγκαίο». Γίνεται «πατριωτικό», «αντισυστημικό», «αποκαλυπτικό». Στα κείμενα Ιράν-ΗΠΑ βλέπουμε αυτή τη μετάλλαξη σε όλο της το μεγαλείο. Το IRGC παρουσιάζεται όχι ως όργανο ενός αυταρχικού καθεστώτος με ιστορικό καταστολής, αλλά ως «ηρωική αντίσταση» που «ισοπεδώνει» την αυτοκρατορία. Οι δηλώσεις του Mohammed Bagher Qalibaf ( «Αφού νίκησαν το Ιράν 37 φορές… μήπως είδατε τους πιλότους μας;» ) μετατρέπονται σε χλευαστικό θρίαμβο , ενώ η αμοιβή για τον πιλότο γίνεται «γενναία αμοιβή» από «αξιότιμους πολίτες» . Το ψέμα εδώ δεν είναι απλώς διαστροφή γεγονότων. Είναι ηθική πράξη . «Πρέπει να το πούμε έτσι για να δείξουμε ότι η Δύση καταρρέει». Και έτσι, ο αναγνώστης δεν πείθεται απλώς. Υπερασπίζεται το ψέμα σαν να ήταν η ίδια του η ταυτότητα. Η τρίτη μετάλλαξη: Η επιλογή της αλήθειας – Η αγορά των αφηγημάτων Ζούμε στην πρώτη εποχή της Ιστορίας όπου ο άνθρωπος δεν λαμβάνει απλώς πληροφορία. Την επιλέγει. Και αυτή η επιλογή δεν γίνεται με βάση την ακρίβεια, αλλά με βάση την ψυχολογία. Ο καθένας διαλέγει την αφήγηση που του ταιριάζει, που επιβεβαιώνει τις προκαταλήψεις του, που χαϊδεύει τον θυμό του . Άλλος εμπιστεύεται τα μεγάλα δυτικά μέσα. Άλλος τα «εναλλακτικά». Άλλος τα «αντισυστημικά» . Και μέσα σε αυτή την αγορά αφηγημάτων, η αλήθεια δεν κυκλοφορεί ως ενιαίο προϊόν. Κυκλοφορεί σε κομμάτια. Ο καθένας αγοράζει αυτό που τον δικαιώνει. Οι αλγόριθμοι του Facebook, του X και του TikTok ενισχύουν αυτή την επιλογή . Το confirmation bias – η τάση να πιστεύουμε ό,τι συμφωνεί με τις απόψεις μας – γίνεται ο νέος θεός. Στα κείμενα της από δω πλευράς, ο αναγνώστης που είναι ήδη εχθρικός προς την αμερικανική εξωτερική πολιτική βρίσκει επιβεβαίωση: «Επιτέλους, η υπερδύναμη πληρώνει». Δεν χρειάζεται να ελέγξει πηγές. Αρκεί να νιώσει ότι «ξύπνησε». Η τέταρτη μετάλλαξη: Η γεωπολιτική εκμετάλλευση της σύγχυσης Σε αυτό το περιβάλλον, τα κράτη δεν χρειάζεται να ελέγχουν πλήρως την πληροφορία. Αρκεί να την επηρεάζουν. Η Ρωσία, η Κίνα, οι ΗΠΑ, η Ευρώπη, το Ισραήλ, όλοι παίζουν πλέον στο πεδίο της αντίληψης . Δεν χρειάζεται να πείσουν όλο τον κόσμο. Αρκεί να δημιουργήσουν ρήγματα. Να κάνουν ένα μέρος της κοινωνίας να αμφισβητεί το ένα αφήγημα και ένα άλλο να πιστεύει φανατικά το αντίθετο. Και έτσι η κοινωνία διασπάται . Δεν χρειάζεται να κερδίσουν τον πόλεμο. Αρκεί να μην υπάρχει κοινή πραγματικότητα. Στα Στενά του Ορμούζ, βλέπουμε ακριβώς αυτό. Ρωσία, Κίνα και Γαλλία μπλοκάρουν ψήφισμα, το οποίο παρουσιάζεται ως «νίκη» του Ιράν, ενώ είναι κλασική γεωπολιτική ρεάλπολιτίκ. Η πέμπτη μετάλλαξη: Η ηθική κατάρρευση – Όταν το μέσο γίνεται σκοπός Και εδώ φτάνουμε στο πιο σκοτεινό σημείο. Όταν ο άνθρωπος αποδέχεται το ψέμα όχι επειδή εξαπατήθηκε, αλλά επειδή τον εξυπηρετεί . Επειδή τον βολεύει . Επειδή τον δικαιώνει. Εκεί η προπαγάνδα έχει ήδη νικήσει. Δεν επέβαλε απλώς μια αφήγηση. Κατέστρεψε την ίδια την ανάγκη για αλήθεια. Αυτό το βλέπουμε ακόμη και σε ζητήματα που αφορούν και την ίδια την Ιστορία. Πάρτε παράδειγμα τον Χριστιανισμό, που έχει κατασυκοφαντηθεί όχι απλώς ως θρησκεία, αλλά κυρίως ως αληθινή πίστη. Και συκοφαντήθηκε βάσει σχεδίου, όχι απλά ως μια ιδεολογία που καταλήγει σε πίστη, αλλά ως απολύτως ψευδή αυταπάτη και ψεύδος που έχει να κάνει με τον έλεγχο των πιστών. Κι αυτό το αφήγημα το προωθούν οι αθεϊστές, η κομμουνιστική ή η νεοταξική νομενκλατούρα και ασφαλώς οι παγανιστές που ακόμη πιστεύουν στη χίμαιρρα του Δωδεκαθεϊσμού. Αλλά ούτε η πολύπαθη Ρωμανία, που εκφράζει την απόλυτη νίκη του ελληνικού πνεύματος που μετουσιώθηκε σε θείο λόγο και τρόπο ζωής, γλύτωσε απο αυτή τη προπαγάνδα, με αποτέλεσμα σήμερα να αμφισβητείται με τον χειρότερο τρόπο ακόμη και η ίδια η ταυτότητα του Γένους μας. Αυτό κι αν είναι αληθινά τραγικό. Εν κατακλείδι: Η πιο δύσκολη αντίσταση Στην εποχή μας, η αντίσταση δεν είναι να απορρίπτεις τη μία πλευρά και να αγκαλιάζεις την άλλη. Είναι να αμφισβητείς και τις δύο . Δεν είναι να διαλέγεις ποια προπαγάνδα είναι «σωστή» . Είναι το να αρνείσαι να γίνεις φορέας οποιασδήποτε . Γιατί η μεγαλύτερη νίκη της προπαγάνδας δεν είναι να σε πείσει. Είναι να σε κάνει να πιστεύεις ότι εσύ δεν επηρεάζεσαι. Η αλήθεια δεν είναι ούτε «δυτική» ούτε «αντισυστημική». Είναι δύσκολη και άβολη. Και απαιτεί ασταμάτητη εγρήγορση. Ας μην την προδώσουμε για χάρη ενός «καλού» ψέματος. Πύρινος Λόγιος sergioschrys@outlook.com