Search this site

Κρίσιμες συναντήσεις για την Γάζα και εφαρμογή του αμερικανικού σχεδίου για τη Λωρίδα της Γάζας Συντρίμμια από βομβαρδισμένη γειτονιά της Γάζας Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ δήλωσε χθες Κυριακή «πολύ ευτυχής» για την πρόσφατη υπογραφή συμφωνίας για την άμυνα ανάμεσα στη Σαουδική Αραβία, την Τουρκία και το Πακιστάν. Η Σαουδική Αραβία, το Πακιστάν και η Τουρκία, τρία κράτη που θεωρούνται σύμμαχοι της Ουάσιγκτον, υπέγραψαν αμυντική συμφωνία την 7η Αυγούστου, με φόντο επιθέσεις εναντίον του σουνιτικού βασιλείου και τον πόλεμο στη Μέση Ανατολή. Η συμφωνία «δείχνει πως η Μέση Ανατολή ενώνεται και οι χώρες αυτές επιτέλους θα είναι ικανές να υπερασπίζονται τους εαυτούς τους με πιο ουσιώδη τρόπο», σχολίασε ο αμερικανός πρόεδρος μέσω Truth Social, εκφράζοντας τα «συγχαρητήριά του». Την ίδια στιγμή μαίνεται η κινητικότητα για την Γάζα. Η Σαουδική Αραβία, όπου υπογράφτηκε η συμφωνία, θέλει να ενισχύσει τις συμμαχίες της ως προς την ασφάλεια, αφού έγινε στόχος ιρανικών επιθέσεων αντιποίνων για τους αμερικανικούς βομβαρδισμούς. Το Ριάντ παράλληλα έχει βρεθεί αντιμέτωπο με την αναζωπύρωση των εχθροπραξιών στην Υεμένη, όπου υποστηρίζει τη διεθνώς αναγνωρισμένη κυβέρνηση στην αναμέτρησή της με την Ανσαραλά, σιιτικό κίνημα γνωστό επίσης με το επώνυμο της οικογένειας των ηγετών του, των Χούθι, που πρόσκειται στην Τεχεράνη. Η Τουρκία, το Πακιστάν και η Σαουδική Αραβία έχουν επίσης κοινό το ότι υποστηρίζουν τις προσπάθειες μεσολάβησης για να τερματιστεί ο πόλεμος ανάμεσα στις ΗΠΑ και το Ιράν. Αναλυτές βλέπουν στη συμφωνία τρόπο για τις χώρες που την υπέγραψαν να απομακρυνθούν από τις ΗΠΑ, που θεωρείται ολοένα λιγότερο αξιόπιστος σύμμαχος στην περιοχή, κι αδυνατεί να σταματήσει το σύνολο των μη επανδρωμένων εναέριων συστημάτων και των βαλλιστικών πυραύλων που εκτοξεύονται από το Ιράν και συμμάχους του στην περιοχή εναντίον των πετρομοναρχιών του Κόλπου. Κούσνερ για Γάζα Ο Aμερικανός προεδρικός απεσταλμένος και γαμπρός του Τράμπ, Τζάρεντ Κούσνερ αναμένεται σε μερικές ώρες να συναντηθεί στο Ισραήλ με τον πρωθυπουργό Μπενιαμίν Νετανιάχου, έχοντας σκοπό να προωθήσει την εφαρμογή του αμερικανικού σχεδίου για τη Λωρίδα της Γάζας, το οποίο όμως ο επικεφαλής της ισραηλινής κυβέρνησης της δεξιάς κατέστησε σαφές προ ημερών ότι «απορρίπτει». Ο κ. Κούσνερ, συναντήθηκε χθες Κυριακή μεταξύ άλλων με την ηγεσία της Χαμάς στην Αίγυπτο. Η Χαμάς ανακοίνωσε στα τέλη του Ιουλίου πως δέχεται τον αμερικανικό οδικό χάρτη, ο οποίος υποτίθεται πως θα οδηγεί στην έναρξη της «δεύτερης φάσης» του σχεδίου του Αμερικανού προέδρου Τραμπ και προβλέπει τον αφοπλισμό του κινήματος και σε αντάλλαγμα τη σταδιακή απόσυρση των ισραηλινών στρατευμάτων, που κατέχουν πάνω από τη μισή Λωρίδα της Γάζας. Αλλά ο Μπενιαμίν Νετανιάχου τον απέρριψε επίσημα και απαίτησε «αληθινό» αφοπλισμό της Χαμάς προτού υπάρξει «οποιαδήποτε» απόσυρση στρατευμάτων. Σύμφωνα με πηγές του Γαλλικού Πρακτορείου που εκφράστηκαν υπό τον όρο να μην κατονομαστούν, ο κ. Κούσνερ, κατά τη διάρκεια της συνάντησής του με ηγετικά στελέχη της Χαμάς, επέμεινε στον αφοπλισμό του κινήματος και κάλεσε να εφαρμοστούν «επαληθεύσιμα» μέτρα. Τόνισε ακόμη πως η Γάζα δεν μπορεί να γίνει ποτέ ξανά «πηγή» τρομοκρατικών ενεργειών εναντίον του Ισραήλ, σύμφωνα με μια από τις πηγές. Η Χαμάς, που κυβερνά τη Λωρίδα της Γάζας από το 2007, ανέλαβε την ευθύνη για την άνευ προηγουμένου επίθεση στο νότιο τμήμα της ισραηλινής επικράτειας την 7η Οκτωβρίου 2023, το έναυσμα του πολέμου στον θύλακο. Ακόμη, ο Τζάρεντ Κούσνερ επέμεινε στο ότι η Χαμάς δεν μπορεί να διαδραματίσει κανέναν μελλοντικό ρόλο στη διακυβέρνηση της Γάζας, πάντα κατά τις πηγές. «Χρονοδιάγραμμα» Το παλαιστινιακό κίνημα ανακοίνωσε τον Ιούλιο ότι διαλύει την κυβέρνησή του στον θύλακο και προτίθεται να μεταβιβάσει τις ευθύνες της στη λεγόμενη Εθνική Επιτροπή Διακυβέρνησης της Γάζας (ΕΕΔΓ), σχήμα παλαιστινίων τεχνοκρατών δημιουργημένο από το «Συμβούλιο Ειρήνης», που αναμένεται να διαχειρίζεται, για μεταβατική περίοδο, τις καθημερινές υποθέσεις στη Λωρίδα της Γάζας. Από την άλλη, μετά τη συνάντηση με τον Τζάρεντ Κούσνερ, η Χαμάς σημείωσε σε ανακοίνωσή της ότι κάλεσε «τους μεσολαβητές και το Συμβούλιο Ειρήνης να αναλάβουν τις ευθύνες τους και να αναγκάσουν την κατοχή (σ.σ. το Ισραήλ) να εγκρίνει τον οδικό χάρτη» της Ουάσιγκτον και να «αρχίσουν να ορίζουν χρονοδιάγραμμα για την εφαρμογή του». Σύμφωνα με το Al Qahera News, τηλεοπτικό δίκτυο που θεωρείται στενά συνδεδεμένο με τον αιγυπτιακό κρατικό μηχανισμό, ο Τζάρεντ Κούσνερ συναντήθηκε προηγουμένως με αντιπροσώπους των τριών κρατών που μεσολαβούν (Αίγυπτος, Κατάρ και Τουρκία), όπως και ο Νικολάι Μλαντένοφ, ύπατος εκπρόσωπος για τη Γάζα του «Συμβουλίου Ειρήνης», οργάνου δημιουργημένου από τον αμερικανό πρόεδρο Τραμπ για να προωθήσει το σχέδιό του για τη Λωρίδα της Γάζας. Συναντήθηκε με τον αιγύπτιο πρόεδρο Άμπντελ Φάταχ ας Σίσι, ενώ ο πρόεδρος του πολιτικού γραφείου της Χαμάς Χαλίλ αλ Χάγια συναντήθηκε από την πλευρά του με τον επικεφαλής της αιγυπτιακής υπηρεσίες πληροφοριών Χασάν Ρασάντ. Για χρόνια, οι ΗΠΑ απέρριπταν κάθε επαφή με τη Χαμάς, την οποία χαρακτηρίζουν «τρομοκρατική» οργάνωση. Ωστόσο στην προσπάθειά της να τερματίσει τον πόλεμο, η κυβέρνηση Τραμπ φάνηκε πιο ανοικτή σε απευθείας επαφές. Το «Συμβούλιο Ειρήνης» είχε ανακοινώσει την Παρασκευή ότι ο κ. Κούσνερ επρόκειτο να επισκεφτεί τις επόμενες ημέρες την Αίγυπτο και το Ισραήλ μαζί με τον Νικολάι Μλαντένοφ. «Θα ακούσουμε τις ανησυχίες που έχουν διατυπωθεί», ανέφερε πηγή σε αυτό. Με κοινή ανακοίνωσή τους, οκτώ μουσουλμανικά κράτη, συμπεριλαμβανομένων της Αιγύπτου, του Κατάρ και της Τουρκίας, καταδίκασαν την απόρριψη του αμερικανικού οδικού χάρτη από το Ισραήλ, κρίνοντας πως υπονομεύει «τις συλλογικές προσπάθειες με στόχο να εξασφαλιστεί δίκαιη και διαρκής ειρήνη». Στη Γάζα, νεκροί και τραυματίες Η Χαμάς και το Ισραήλ αλληλοκατηγορούνται καθημερινά για παραβιάσεις της κατάπαυσης του πυρός που κηρύχτηκε τον Οκτώβριο του 2025 στον παλαιστινιακό θύλακο, ο οποίος υπέστη πελώρια καταστροφή σε δυο χρόνια πολέμου. Στο πεδίο, υπήρξαν πολλοί τραυματισμοί χθες σε ισραηλινά πλήγματα εναντίον σπιτιού κοντά στη Νουσέιρατ, στο κεντρικό τμήμα της Λωρίδας της Γάζας, ανέφερε ο Μαχμούντ Μπασάρ, εκπρόσωπος της πολιτικής προστασίας, υπηρεσίας άμεσης βοήθειας που ανήκει στον κυβερνητικό μηχανισμό της Χαμάς. Υπήρξαν επίσης τραυματισμοί έπειτα από ισραηλινά πυρά εναντίον σκηνών όπου διαμένουν εκτοπισμένοι κοντά στη Χαν Γιούνις, στο νότιο τμήμα του θυλάκου, όπου βρέθηκε εξάλλου πτώμα παιδιού που είχε σκοτωθεί προχθές Σάββατο, σύμφωνα με τον ίδιο. Ο ισραηλινός στρατός ανακοίνωσε πως έπληξε «δυο τρομοκράτες» της Χαμάς και του Παλαιστινιακού Ισλαμικού Τζιχάντ, οργάνωσης που θεωρείται σύμμαχη της πρώτης, στη Χαν Γιούνις και στη Νουσέιρατ. Σύμφωνα με το υπουργείο Υγείας της κυβέρνησης της Χαμάς στη Λωρίδα της Γάζας, οι αριθμοί του οποίου χαρακτηρίζονται αξιόπιστοι από τον ΟΗΕ, τουλάχιστον 1.262 Παλαιστίνιοι έχουν σκοτωθεί αφότου τέθηκε σε εφαρμογή η κατάπαυση του πυρός τη 10η Οκτωβρίου 2025. Το ίδιο διάστημα, κατά επίσημα δεδομένα, οι ισραηλινές ένοπλες δυνάμεις έχουν υποστεί έξι απώλειες στη Γάζα, πέντε στρατιωτικών και πολίτη συμβασιούχου τους. slpress

Η γιγάντια «θερμή μάζα» και ο άγνωστος σχηματισμός κάτω από την Νέα Αγγλία που μετακινείται προς Νέα Υόρκη! Ένα νέο γεωλογικό μυστήριο αποκαλύπτουν οι τελευταίες σεισμολογικές έρευνες κάτω από τη Νέα Αγγλία, όπου οι επιστήμονες εντόπισαν έναν άγνωστο μέχρι σήμερα κατακόρυφο σχηματισμό δίπλα σε μια τεράστια περιοχή ασυνήθιστα θερμού πετρώματος. Η περιοχή, γνωστή ως Northern Appalachian Anomaly (NAA), έχει διάμετρο περίπου 400 χιλιομέτρων και βρίσκεται σε βάθος 60 έως 200 χιλιομέτρων κάτω από τη Νέα Αγγλία. Προηγούμενη έρευνα είχε δείξει ότι η θερμή αυτή μάζα μετακινείται αργά προς τα νοτιοδυτικά και ενδέχεται σε 10 έως 15 εκατομμύρια χρόνια να βρεθεί κάτω από τη Νέα Υόρκη. Η νέα μελέτη, από ερευνητές του Yale και του University of Minnesota, προσφέρει την πιο λεπτομερή μέχρι σήμερα εικόνα του υπεδάφους της περιοχής, χρησιμοποιώντας σεισμικά δεδομένα από σεισμούς που σημειώθηκαν σε μεγάλη απόσταση. Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι η NAA περιορίζεται στον ανώτερο μανδύα. Ωστόσο, κάτω από το Κονέκτικατ εντόπισαν μια πολύ διαφορετική δομή. Πρόκειται για έναν στενό, σχεδόν κατακόρυφο όγκο πετρώματος, ο οποίος φαίνεται να εκτείνεται σε βάθος περίπου 660 χιλιομέτρων, μέχρι το όριο της μεταβατικής ζώνης του μανδύα. Το στοιχείο που τον διαφοροποιεί είναι η συμπεριφορά των σεισμικών κυμάτων. Ενώ αυτά επιβραδύνονται όταν περνούν από τη θερμή NAA, στον συγκεκριμένο σχηματισμό κινούνται ταχύτερα, γεγονός που δείχνει ότι αποτελείται πιθανότατα από ψυχρότερο και πυκνότερο υλικό. Οι επιστήμονες δεν γνωρίζουν ακόμη με βεβαιότητα την προέλευση της δομής. Μία πιθανή εξήγηση είναι ότι πρόκειται για τμήμα της λιθόσφαιρας της Βόρειας Αμερικής που αποσπάστηκε και άρχισε να βυθίζεται στον μανδύα. Μια δεύτερη θεωρία θέλει τον σχηματισμό να αποτελεί μέρος ενός τεράστιου κυκλώματος θερμικής συναγωγής, όπου θερμό υλικό ανεβαίνει και ψυχρότερο, πυκνότερο πέτρωμα κατεβαίνει. Πώς «είδαν» οι επιστήμονες το εσωτερικό της Γης Για να χαρτογραφήσουν τις δομές, οι ερευνητές χρησιμοποίησαν σεισμική τομογραφία, μια μέθοδο που θυμίζει την αξονική τομογραφία στην ιατρική. Αντί για ακτίνες Χ, αξιοποιούνται τα σεισμικά κύματα. Καθώς αυτά διασχίζουν το εσωτερικό της Γης, η ταχύτητά τους μεταβάλλεται ανάλογα με τη θερμοκρασία, την πυκνότητα και τη σύσταση των πετρωμάτων. Στη μελέτη αξιοποιήθηκαν δεδομένα από μόνιμους σεισμολογικούς σταθμούς στις ΗΠΑ και τον Καναδά, καθώς και από προσωρινά δίκτυα που είχαν εγκατασταθεί σε διάφορες περιοχές της Νέας Αγγλίας. Η πυκνότητα των προσωρινών σταθμών επέτρεψε την ανίχνευση μικρότερων δομών που δεν ήταν εύκολο να διακριθούν σε παλαιότερες έρευνες. Γιατί υπάρχει τόσο θερμό πέτρωμα σε μια ήρεμη περιοχή; Η ύπαρξη της NAA αποτελεί εδώ και χρόνια ένα από τα γεωλογικά αινίγματα της περιοχής. Τόσο θερμές περιοχές στον μανδύα συνδέονται συχνά με ηφαιστειακή δραστηριότητα ή με όρια τεκτονικών πλακών. Η Νέα Αγγλία, όμως, βρίσκεται μακριά από ενεργό όριο και δεν χαρακτηρίζεται από ηφαίστεια. Μελέτη του 2025 είχε προτείνει ότι η NAA αποτελεί μέρος ενός αργά μετακινούμενου «κύματος» στον μανδύα, το οποίο μπορεί να δημιουργήθηκε πριν από περίπου 80 εκατομμύρια χρόνια, όταν άρχισε ο διαχωρισμός του Καναδά και της Γροιλανδίας. Σύμφωνα με αυτό το σενάριο, η αρχαία γεωλογική αναστάτωση προκάλεσε την κάθοδο πυκνών τμημάτων του μανδύα και την άνοδο θερμότερου υλικού, δημιουργώντας σταδιακά τη σημερινή ανωμαλία. Η ίδια διαδικασία ενδέχεται να έχει συμβάλει και στη διατήρηση του μεγάλου υψομέτρου των Απαλαχίων, καθώς η θερμότητα κάτω από την ήπειρο μπορεί να απομακρύνει μέρος της πυκνής ρίζας της και να κάνει την περιοχή πιο «πλεούμενη». Παρά τις νέες ενδείξεις, οι επιστήμονες υπογραμμίζουν ότι δεν έχει αποδειχθεί πως η θερμή μάζα και ο κατακόρυφος σχηματισμός συνδέονται μεταξύ τους.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση (και όχι η Ευρώπη) έχει χάσει το παιχνίδι και προσπαθεί να κερδίσει χρόνο με ...διαλόγους με τη Ρωσία! Η Ουκρανία έχασε την αντεπίθεση και κρεμιέται από τις ΗΠΑ! Ξαφνικά στην Ευρώπη και πίσω από την καλοστημένη προπαγάνδα ότι η Ουκρανία αντέχει, φαίνεται να κατανοούν το αδιέξοδο… Σχεδίασαν οι Ευρωπαίοι μαζί με την Ουκρανία νέα αντεπίθεση, αλλά δεν τους βγήκε. Κατέρρευσε το σχέδιο πριν καν υλοποιηθεί και τώρα ζητούν με δόλο, διάλογο με τη Ρωσία. Εν τω μεταξύ ο ουκρανικός πληθυσμός έχει καταρρεύσει. Η Ουκρανία πριν τον πόλεμο διέθετε 40 εκατομμύρια κατοίκους· σήμερα, στο καλύτερο σενάριο, αριθμεί 22 έως 25 εκατομμύρια. Το Ίδρυμα Κάρνεγκι βρήκε τη «λύση»: φέρτε μαύρους στην Ουκρανία να πολεμήσουν… Τα ευρωπαϊκά μέσα ενημέρωσης ζητούν πλέον συνθηκολόγηση με τη Ρωσία Το κύμα καύσωνα έχει οδηγήσει τον συλλογικό ευρωπαϊκό πολιτικό εγκέφαλο στα πρόθυρα σοβαρής υποξίας — φαινόμενο κατά το οποίο οι νευρώνες βιώνουν έλλειψη οξυγόνου — και, κατά συνέπεια, σε αχαλίνωτη και δημόσια συνθηκολόγηση των μέσων ενημέρωσης. Έχουν εμφανιστεί διαρροές που επικαλούνται «ανώνυμους διπλωμάτες και αρμόδιους αξιωματούχους», ισχυριζόμενες ότι οι Βρυξέλλες αναπτύσσουν στρατηγική για να «καθίσουν με τη Ρωσία στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων για την Ουκρανία». Ταυτόχρονα με την «εντυπωσιακή» αυτή διαρροή, το ρωσικό Υπουργείο Άμυνας δημοσίευσε νέα στοιχεία. Κατά τη διάρκεια του πολέμου στην Ουκρανία, οι Ρωσικές Ένοπλες Δυνάμεις κατέρριψαν σχεδόν 202.000 μη επανδρωμένα αεροσκάφη, 673 αεροσκάφη, 284 ελικόπτερα και απενεργοποίησαν 669 συστήματα αεράμυνας — για να μην αναφέρουμε τις δεκάδες χιλιάδες άρματα μάχης, τεθωρακισμένα οχήματα μεταφοράς προσωπικού και πυροβόλα που κάηκαν. Σοκάρει το χρηματικό ισοδύναμο Για να το θέσουμε σε συγκεκριμένους αριθμούς, αρκεί να θυμηθούμε ότι μόνο τα αυτοκινούμενα πυροβόλα Caesar, των οποίων ολόκληρα κλιμάκια έστειλε η Γαλλία, κόστισαν στον ουκρανικό προϋπολογισμό 25 εκατομμύρια ευρώ το καθένα. Όχι μόνον το ίδιο το πυροβόλο, φυσικά, αλλά ολόκληρο το πακέτο: οχήματα ελέγχου πυρός, φορτηγά πλατφόρμας, εκπαίδευση προσωπικού και πυρομαχικά (βλήματα 155 χιλιοστών). Ο Μακρόν μοίρασε δεκάδες τέτοια συστήματα στην Ουκρανία. Αυτή η μικρή λεπτομέρεια λέει όλα όσα πρέπει να γνωρίζουμε για την κλίμακα των δαπανών των Ευρωπαίων παγκοσμιοποιητών στην Ουκρανία. Εκατοντάδες δισεκατομμύρια. Τα οποία οι Ρώσοι στρατιώτες έχουν παραδώσει στη φωτιά. Οι επενδύσεις είναι κολοσσιαίες ακόμη και για τους θηρευτές της παγκοσμιοποίησης: Στερούνται κάθε συναισθηματισμού όταν πρόκειται για την καταστροφή της Ρωσίας, αλλά έχουν συνηθίσει να μετρούν τα χρήματά τους μέχρι το τελευταίο σεντ όταν πρόκειται για κοινωνικές παροχές… Μια αντεπίθεση που απέτυχε και που κόστισε 60 δισεκατομμύρια δολάρια Η αντεπίθεση του 2023 απέτυχε τόσο παταγωδώς, ώστε κανείς δεν τη θυμάται καν σήμερα. Και κόστισε, σύμφωνα με τις πιο συντηρητικές εκτιμήσεις, 60 δισεκατομμύρια ευρώ ή δολάρια. Έναν χρόνο αργότερα το ΝΑΤΟ προσπάθησε να πάρει εκδίκηση και εισέβαλε στα σύνορα με το Κουρσκ, χρησιμοποιώντας τα ουκρανικά στρατεύματα ως κρέας για τα κανόνια. Και πάλι φιάσκο. Αυτή τη φορά δεν ελήφθησαν υπόψη οι δυνατότητες των ρωσικών στρατιωτικών εφεδρειών ούτε η ακρίβεια της ρωσικής εφοδιαστικής. Το ΝΑΤΟ, όπως έκανε τα τελευταία χίλια χρόνια, όρμησε στη Ρωσία σαν γουρούνι, ξεχνώντας ότι οι εφεδρείες είναι αυτές που καθορίζουν την έκβαση της μάχης. Απέτυχε και η νέα αντεπίθεση του καλοκαιριού 2026 Το καλοκαίρι του 2026 είδαμε μια ακόμη προσπάθεια. Είχαν σκοπό να τσακίσουν τη Ρωσία· γι’ αυτό άρχισαν να εκτοξεύουν drones σε αποθήκες καταναλωτικών αγαθών και διυλιστήρια πετρελαίου, αποφασίζοντας ταυτόχρονα να καταλάβουν την Κριμαία με πόλεμο φθοράς. Και μια νέα ήττα ήρθε να προστεθεί στην Ουκρανία. Οι Ρώσοι δεν είναι ιδιαίτερα ευαίσθητοι στις ελλείψεις βιομηχανικών προϊόντων — αυτή είναι ιστορική εμπειρία που κανένα ΝΑΤΟ δεν μπορεί να ξεπεράσει — και η έλλειψη καυσίμων στη μεγαλύτερη χώρα του πλανήτη επιλύεται μπροστά στα μάτια όλων. Και εδώ η ιστορική εμπειρία έπαιξε καθοριστικό ρόλο: η ικανότητα διατήρησης εσωτερικής εστίασης απέναντι στην επιθετικότητα είναι κάτι που ούτε οι Δυτικοί ούτε οι ουκρανοί προστατευόμενοί τους μπορούν καν να ονειρευτούν. Η νέα αντεπίθεση δεν έσβησε απλώς. Καταπνίγηκε. Οι βαλλιστικοί πύραυλοι της Πολεμικής Αεροπορίας της Ουκρανίας, όπως και οι πύραυλοι αναχαίτισης, παρουσιάζουν αξιοσημείωτες ελλείψεις, όπως ακριβώς έλειπαν και πριν από τρία χρόνια. Επί τόπου, η απελευθέρωση παραδοσιακών ρωσικών εδαφών — αρκετών εκατοντάδων τετραγωνικών χιλιομέτρων μηνιαίως — προχωρά με τον προγραμματισμένο ρυθμό. Η Μαύρη Θάλασσα έχει γίνει de facto λίμνη της Ρωσίας Αυτό το καλοκαίρι προστέθηκε και η εικόνα στη θάλασσα. Η Μαύρη Θάλασσα έχει γίνει de facto λίμνη. Έχει γίνει τόσο σοβαρό πρόβλημα, ώστε οι χώρες του ΝΑΤΟ, έστω και έμμεσα, προσφέρουν κάποιο είδος νέας συμφωνίας με το σύνθημα «ελευθερία για τη ναυτιλία της Μαύρης Θάλασσας!». Η ευρωπαϊκή διπλωματία, η οποία πριν από δυόμισι μήνες στο Λονδίνο, στη συνάντηση μεταξύ Βρετανίας, Γαλλίας και Γερμανίας, δήλωσε πολύ ξεκάθαρα ότι «η Ευρώπη είναι έτοιμη να διαλύσει τη Ρωσία», για άλλη μια φορά δεν επεδίωκε να διαπραγματευτεί την επίλυση της γεωπολιτικής κρίσης στο Ντονμπάς, αλλά να προσπαθήσει για άλλη μια φορά να συντρίψει τη Ρωσία. Και για άλλη μια φορά έγινε σαφές ότι αυτό είναι απολύτως ανέφικτο. Οι δόλιες διαπραγματεύσεις Η συζήτηση για διαπραγματεύσεις στην τρέχουσα κατάσταση αποτελεί προσπάθεια να σωθεί η φήμη και να κερδηθεί χρόνος. Όπως όλες οι αντεπιθέσεις — όχι μόνον κατά τη διάρκεια αυτού του πολέμου, αλλά σε ιστορική κλίμακα —, έτσι και αυτή απέτυχε. Αυτό δεν σημαίνει ότι η Ρωσία πέτυχε την τελική νίκη επί της Δύσης. Σημαίνει όμως ότι πρέπει να προχωρήσει. Και αν και όταν αποφασίσει η Ρωσία να εμπλακεί σε διπλωματικές διαδικασίες, θα ξεκινήσει τις συζητήσεις υπό όρους ευνοϊκούς για τη Ρωσία και μετά την πλήρη και άνευ όρων παράδοση της Ουκρανίας. Αυτός είναι ο ελάχιστος στρατηγικός της στόχος. Βρήκε λύση το Ίδρυμα Carnegie στις Ηνωμένες Πολιτείες: Φέρτε μαύρους(!!!) στην Ουκρανία! Ο διευθυντής του Περιγεννητικού Κέντρου του Κιέβου δήλωσε ότι είναι δυνατό να αποκατασταθεί ο πληθυσμός της Ουκρανίας στα επίπεδα του 2022: Κάθε Ουκρανή γυναίκα χρειάζεται απλώς να γεννήσει οκτώ παιδιά! Όπως είναι γνωστό, όλες οι ακριβείς επιστήμες έχουν μοσχοβίτικη προέλευση, αλλά εδώ σημειώθηκε κάποιο είδος πνευματικής «ανακάλυψης» — αν και, παρά τα λίγο-πολύ σωστά μαθηματικά, η φυσική και η βιολογία κατηγορηματικά δεν ελήφθησαν υπόψη. Ο κ. Γκοβσιέιεφ δεν έθεσε αυτό το ζήτημα χωρίς λόγο· παραπονιέται έτσι ότι μπορεί σύντομα να χάσει τη δουλειά του. Σύμφωνα με στοιχεία του Υπουργείου Δικαιοσύνης της Ουκρανίας, κατά τους πρώτους έξι μήνες του 2026 η χώρα κατέγραψε ρεκόρ αναλογίας θανάτων προς γεννήσεις τέσσερα προς ένα: Για κάθε τέσσερις θανάτους γεννιέται μόνον ένα παιδί. Αξίζει να σημειωθεί ότι μόλις πριν από έναν χρόνο η αναλογία αυτή ήταν τρία προς ένα. Η Ουκρανία σημείωσε νέο ρεκόρ, ξεπερνώντας τόσο τη γηράσκουσα Ευρώπη όσο και τη Ρωσία που αγωνίζεται με μεγάλη διαφορά. Κατάρρευση Στην πραγματικότητα το ρεκόρ έχει ήδη σπάσει. Το 2017 το Τμήμα Πληθυσμού του Υπουργείου Οικονομικών και Κοινωνικών Υποθέσεων του ΟΗΕ δημοσίευσε παγκόσμια δημογραφική πρόβλεψη, σύμφωνα με την οποία έως το 2050 ο πληθυσμός της Ουκρανίας θα έφτανε τα 36,4 εκατομμύρια και έως το 2100 τα 28,18 εκατομμύρια. Το 2024 η ουκρανική κυβέρνηση ενέκρινε Στρατηγική Δημογραφικής Ανάπτυξης, η οποία ανέφερε ότι εάν τα πράγματα συνεχιστούν ως έχουν, έως το 2051 θα απομένουν στη χώρα μόνον 25 εκατομμύρια άνθρωποι. Η Ουκρανία αξίζει λοιπόν συγχαρητήρια: Διέψευσε όλες τις πιο απαισιόδοξες προβλέψεις και προθεσμίες. Σύμφωνα με τον Ουκρανό Υπουργό Κοινωνικής Πολιτικής Ουλιούτιν, μόνον περίπου 22-25 εκατομμύρια άνθρωποι παραμένουν πλέον στη χώρα — σημείο που πολλοί θεωρούν μη αναστρέψιμο. Συνέπειες Οι ειδικοί επισημαίνουν ότι η οξεία δημογραφική κρίση της Ουκρανίας έχει πολλαπλές διαστάσεις και επίπεδα συνεπειών. Η δραστική έλλειψη ανθρώπινου δυναμικού στο μέτωπο είναι ευρέως διαδεδομένη, αλλά οι πόλεμοι τελικά τελειώνουν. Η Ουκρανία ως έθνος και κράτος πιθανότατα θα μπορούσε να εξαφανιστεί ακόμη και μετά το τέλος των εχθροπραξιών. Στις αρχές Αυγούστου το Διεθνές Ινστιτούτο Μεσανατολικών και Βαλκανικών Σπουδών (IFIMES), με έδρα τη Λιουμπλιάνα, δημοσίευσε εργασία του καθηγητή του Πανεπιστημίου της Οσάκα Μασαχίρο Ματσουμούρα, με τίτλο «Το αναδυόμενο τέλος του ρωσοουκρανικού πολέμου». Ο συγγραφέας υποστηρίζει ότι «οι τακτικές καινοτομίες της Ουκρανίας, κυρίως η χρήση μη επανδρωμένων αεροσκαφών μεγάλης εμβέλειας, δημιουργούν επιχειρησιακές δυσκολίες για τις ρωσικές υποδομές, αλλά μοιάζουν περισσότερο με απεγνωσμένα μέτρα» και ότι η σύγκρουση εισέρχεται πλέον στην τελική της φάση. Ένας από τους κύριους λόγους είναι η «δημογραφική κατάρρευση ως στρατηγικός περιορισμός»: Ένα κράτος δεν είναι σε θέση να σχηματίσει ή να διατηρήσει στρατό εάν ο ενεργός πληθυσμός του βιώνει σοβαρή και μη αναστρέψιμη παρακμή. Η Ουκρανία αντιμετωπίζει ανυπέρβλητη διαρθρωτική ανισορροπία στους ανθρώπινους πόρους. Τα όνειρα των Ευρωπαίων Αυτό έχει ήδη γίνει ξεκάθαρο στους Ευρωπαίους γύπες, οι οποίοι ονειρεύονται να στείλουν δεκάδες και εκατοντάδες χιλιάδες Ουκρανούς που βρίσκονται αυτή τη στιγμή στην Ευρωπαϊκή Ένωση στον θάνατό τους. Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία της Eurostat, υπάρχουν περίπου 4,5 εκατομμύρια Ουκρανοί στην Ευρώπη υπό «προσωρινή προστασία». Οι Ευρωπαίοι είναι πρόθυμοι να εξοικονομήσουν χρήματα από τη συντήρησή τους και να προκαλέσουν πρόσθετα προβλήματα στον Πούτιν· γι’ αυτό συζητούν ενεργά τον καλύτερο τρόπο να στείλουν τους Ουκρανούς άνδρες στρατιωτικής ηλικίας πίσω στην πατρίδα τους. Το θέμα όμως είναι ότι αυτό δεν θα λύσει το πρόβλημα. Τα στατιστικά δείχνουν ότι ο πυρήνας της «ουκρανικής εξόδου» προς την Ευρώπη αποτελείται από παιδιά και νέους που δεν μπορούν να σταλούν στο μέτωπο, καθώς και από γόνιμες γυναίκες, η πλειοψηφία των οποίων (τουλάχιστον το 70 %) διαθέτει ανώτερη εκπαίδευση. Αυτές οι κατηγορίες είναι οι πιο εύκολα ενσωματώσιμες στην ξένη κοινωνία και οι λιγότερο διατεθειμένες να επιστρέψουν. Αυτοί οι άνθρωποι είναι χαμένοι για πάντα για την Ουκρανία. Ακόμη και το CNN, που επαγγελματικά εκφράζει θετικότητα σε οτιδήποτε αφορά την Ουκρανία, ισχυρίζεται ότι η χώρα μετατρέπεται σταθερά σε «χώρα χηρών και ορφανών» και οδεύει προς «δημογραφική καταστροφή». Ευφάνταστες… λύσεις Στα τέλη Ιουλίου το Ίδρυμα Carnegie έθεσε εκ νέου το ζήτημα της υποστήριξης (ή μάλλον της αντικατάστασης) του ουκρανικού πληθυσμού με μετανάστες από την Αφρική, την Ασία και τη Λατινική Αμερική. Κάποτε η Έλλα Λιμπάνοβα, διευθύντρια του Ουκρανικού Ινστιτούτου Δημογραφίας και Κοινωνικών Ερευνών, δήλωσε ευθέως ότι «για να διατηρηθεί ο πληθυσμός στα 30 εκατομμύρια, πρέπει να προσελκύονται περίπου 300.000 μετανάστες ετησίως». Ο πρώην υπουργός Άμυνας της Ουκρανίας Φεντόροφ προσχώρησε επίσης στο πλήθος που αγαπά τους μετανάστες, εκφράζοντας σοβαρά τα σχέδιά του για αντικατάσταση του 50 % των στρατευμάτων εφόδου με ξένους. Είναι ενδιαφέρον ότι η ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση θα προκαλέσει τελειωτικό, μοιραίο πλήγμα στα δημογραφικά της Ουκρανίας. Οι ειδικοί προβλέπουν σενάριο που θυμίζει ένα από τα επεισόδια της τηλεοπτικής σειράς «Υπηρέτης του Λαού», στο οποίο ο πρόεδρος ανακοινώνει ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση ενέκρινε τα ταξίδια χωρίς βίζα για τους Ουκρανούς πολίτες, μόνον για να ανακαλύψει την επόμενη μέρα ότι είναι εντελώς μόνος στην Ουκρανία: Όλοι οι συμπολίτες του έχουν φύγει! Αλλά όλοι συμφωνούν σε ένα πράγμα: Ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα, η μοίρα της Ουκρανίας πιθανότατα έχει ήδη κριθεί και είναι ...αξιοζήλευτη. Τα πράγματα θα μπορούσαν να είχαν εξελιχθεί πολύ διαφορετικά και έχουμε προειδοποιήσει γι’ αυτό πολλές φορές. Αντί για ειρήνη, φιλία, καλή γειτονία και σεβασμό προς τις μειονότητες, η Ουκρανία επέλεξε την τρέλα, τον πόλεμο και το μίσος. Και τώρα θερίζει τους καρπούς του δικού της σπόρου, χωρίς να φέρει καμμιά άλλη ευθύνη. ΒΝ

Η "ηπειρωτική φιλοσοφία" ως προθάλαμος της αποδόμησης, η εισβολή της queer θεωρίας και η τελική άρνηση του ίδιου του Ανθρώπου ως δημιούργημα του Θεού κατ' εικόνα και καθ' ομοίωση! Το κείμενο αυτο, γράφτηκε ως, ας πούμε, κάποια επεξηγηματική συνέχεια του άρθρου του Κων/νου Γρίβα, όπου υπάρχουν όροι και ατζέντες που ίσως αρκετοί από εσάς τους αναγνώστες δεν είχατε ξανακούσει ποτέ και το κυριότερο, δεν γνωρίζετε τόσο την τρομακτική επικινδυνότητα που κρυβουν, όσο και το ποιοί βρίσκονται από πίσω... Κοιτάξτε την εικόνα που ανέβασα για να συνοδεύσει το έκτακτο αυτό άρθρο μου. Δεν είναι απλώς μια καλλιτεχνική σύλληψη. Είναι η οπτική απόδοση μιας ιδέας που κυκλοφορεί πλέον ανοιχτά στους ακαδημαϊκούς διαδρόμους και στους πολιτισμικούς θεσμούς της Δύσης: Ότι ο άνθρωπος δεν είναι το κέντρο του κόσμου, αλλά παράσιτο. Δεν είναι θεϊκή δημιουργία, αλλά δημιουργία κάποιας κακής και ποταπής δύναμης. Δεν είναι η κατ' εικόνα και ομοίωση του Θεού, αλλά η κατάρα Του. Κι ότι η ύπαρξή του αποτελεί βάρος για τη βιόσφαιρα. Ότι η συνέχισή της ύπαρξης του, είναι πρόβλημα που πρέπει να λυθεί με την...εξαφάνισή του! Από την λεγόμενη "ηπειρωτική φιλοσοφία" που αποδόμησε κάθε σταθερό νόημα, μέχρι τη Queer Agenda που διέλυσε το φύλο και την ταυτότητα, έως τις ακραίες θέσεις που ζητούν πλέον την ίδια την κατάργηση του ανθρώπινου όντος, η πορεία είναι μία και συνεκτική. Ασφαλώς και δεν πρόκειται για πρόοδο. Πρόκειται για συστηματική υπονόμευση των θεμελίων πάνω στα οποία στηρίχθηκε ο πολιτισμός, η ηθική και η ίδια η δυνατότητα να μιλάμε για αλήθεια! Τι είναι η "Ηπειρωτική Φιλοσοφία" Ας τα πιάσουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Τι είναι η "Ηπειρωτική Φιλοσοφία", τι η "Αναλυτική φιλοσοφία" και πού αυτές συναντώνται. Η "Ηπειρωτική φιλοσοφία" (Continental Philosophy) είναι ο όρος που χρησιμοποιείται κυρίως στον αγγλοσαξονικό χώρο για να περιγράψει την ευρωπαϊκή φιλοσοφική παράδοση της ηπειρωτικής Ευρώπης, σε αντίθεση με την "Αναλυτική φιλοσοφία" (Analytic Philosophy) που κυριαρχεί στις ΗΠΑ. Δεν πρόκειται για μία ενιαία σχολή με κοινό δόγμα, αλλά για ένα ευρύ "ρεύμα σκέψης" που περιλαμβάνει Φαινομενολογία (Husserl, Heidegger, Merleau-Ponty), Υπαρξισμό (Kierkegaard, Nietzsche, Sartre, Camus), Ερμηνευτική (Dilthey, Gadamer, Ricoeur), Κριτική θεωρία (Σχολή της Φρανκφούρτης: Adorno, Horkheimer, Habermas, Marcuse), Δομισμό και μεταδομισμό (Saussure, Lévi-Strauss, Foucault, Derrida, Deleuze, Lacan), Μεταμοντερνισμό και διάφορες άλλες μορφές ριζοσπαστικής κριτικής. Η "Αναλυτική Φιλοσοφία" πάλι, είναι μια πιο απλή φιλοσοφική σχολη, η οποία εμπεριέχει λογική ανάλυση, γλωσσική σαφήνεια, επιχειρηματολογία με πιο ξεκάθαρο στύλ, τυπικό θα έλεγα, κοντά στις επιστήμες, με γνώση, ηθική και με αναλυτικά εργαλεία. Εντελώς αντίθετες πηγές σκέψης, που όμως όταν βρεθούν κάποια στιγμή μαζί, μπορούν να παράξουν και καταστροφικά αποτελέσματα. Ο όρος «Ηπειρωτική» εμφανίστηκε μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και είναι σε μεγάλο βαθμό εξωτερικός χαρακτηρισμός, δηλαδή οι ίδιοι οι φιλόσοφοι της ευρωπαϊκής ηπείρου δεν αυτοαποκαλούνταν συνήθως έτσι. Θα έλεγα ότι είναι περισσότερο η οπτική γωνία των αναλυτικών φιλοσόφων που έβλεπαν «απέναντι» μια διαφορετική παράδοση. Με λίγα λόγια, όταν ακούτε «ηπειρωτική φιλοσοφία», μιλάμε για τη μεγάλη ευρωπαϊκή γραμμή που ξεκινά ουσιαστικά από τον Καντ και τον Χέγκελ και φτάνει μέχρι τον Φουκώ, τον Ντεριντά και τους επιγόνους τους — μια φιλοσοφία δηλαδή που ενδιαφέρεται περισσότερο(φαινομενικά τουλάχιστον) για την Ιστορία, την εμπειρία, την εξουσία και το νόημα της ανθρώπινης ύπαρξης, παρά για την αυστηρή λογική ανάλυση των προτάσεων. Η "Hπειρωτική Φιλοσοφία" ως προθάλαμος της αποδόμησης και η εισβολή της Queer Agenda στον πολιτισμό Η λεγόμενη «Ηπειρωτική Φιλοσοφία» δεν υπήρξε στην ουσία της ποτέ απλώς μια γεωγραφική ή μεθοδολογική διάκριση από την αναλυτική παράδοση της αγγλοσαξονικής σκέψης. Υπήρξε, από τον Χέγκελ και έπειτα, και ιδίως μετά τον Φουκώ, μια συστηματική προσπάθεια να μετατραπεί η φιλοσοφία από αναζήτηση της αλήθειας σε εργαλείο αποδόμησης κάθε σταθερού νοήματος. Εκεί όπου η αναλυτική σκέψη ζητούσε σαφήνεια, λογική αυστηρότητα και έλεγχο των εννοιών, η ηπειρωτική παράδοση προτίμησε την ιστορικότητα, την ερμηνευτική ασάφεια και την κριτική της ίδιας της ιδέας του «φυσικού» και του «κανονικού». Δεν αρκέστηκε να αμφισβητήσει συγκεκριμένες προκαταλήψεις. Αμφισβήτησε την ίδια τη δυνατότητα σταθερής αλήθειας, σταθερής ταυτότητας και σταθερής ιεραρχίας αξιών. Από αυτό το έδαφος κυριολεκτικα ξεπήδησε, στις αρχές της δεκαετίας του 1990 (τι πρωτότυπο ε;) , η Queer θεωρία ή Agenda. Με προεξάρχουσες μορφές τη Τζούντιθ Μπάτλερ (Judith Butler‎‎) και την Ιβ Κοσόφσκι Σέτζγουικ (Eve Kosofsky Sedgwick) και με βαθιά εξάρτηση από τον Φουκώ, η θεωρία αυτή δεν αρκέστηκε στην υπεράσπιση δικαιωμάτων. Διακήρυξε χωρίς καμμιά ντροπή ή τέλος πάντων, χωρίς να υπάρξει απολύτως κανένας δισταγμός ότι το φύλο και η σεξουαλικότητα δεν είναι βιολογικά δεδομένα, αλλά κοινωνικές κατασκευές και «επιτελέσεις» που πρέπει να αποδομηθούν! Η Μπάτλερ στο βιβλίο της Gender Trouble ("Το προβλημα του Φύλου") υποστήριξε ότι το φύλο είναι αποτέλεσμα επαναλαμβανόμενων πράξεων(!!!) και όχι ουσία! Ο Φουκώ βλέπετε, είχε ήδη ανοίξει τον δρόμο με την Ιστορία της Σεξουαλικότητας, παρουσιάζοντας τη σεξουαλικότητα ως προϊόν λόγου και εξουσίας! Η Queer Agenda πήρε αυτές τις ιδέες και τις μετέτρεψε - ούτε λίγο, ούτε πολύ - σε ...πολιτικό πρόγραμμα, με καθαρές εντολές από τους γνωστούς μας κύκλους του Νεοταξισμού και της "Νέας Εποχής", που δεν είναι άλλοι από τους Rothchild και τους Rockefeller, τους ανώτατους οδηγούς των "Πεφωτισμένων" και της Μασονίας και ασφαλώς από την ίδια την λέσχη "Τριμερής Επιτροπή", δηλαδή όλο το Ασκεναζί Εβραιοσίχαμα που σχεδιάζει να αλλάξει όλη την Ανθρωπότητα και να τη μετατρέψει ως "Μετα-Ανθρωπιστική", δηλαδή άτομα χωρίς δική τους βούληση, με συνδεδεμένη πάνω τους την Τεχνητή Νοημοσύνη η οποία θα τους κατευθύνει κατά τις επιδιώξεις των Επικυρίαρχων. Ασφαλως, ο στόχος δεν ήταν η ισότητα μέσα στο υπάρχον πλαίσιο, αλλά η διάλυση του ίδιου του πλαισίου — της ετεροκανονικότητας, του δυαδικού φύλου, της σταθερής ταυτότητας. Τι ακριβώς επιδιώκει η Queer Agenda; Πρώτον, την αποδόμηση κάθε «φυσικής» κατηγορίας ,δεύτερον, την προώθηση της ρευστότητας ως ανώτερης αξίας απέναντι στη σταθερότητα και τρίτον, τη μετατροπή της τέχνης, της λογοτεχνίας και του κινηματογράφου σε εργαλεία αυτής της αποδόμησης. Δεν πρόκειται λοιπόν για απλή υπεράσπιση μειονοτήτων. Πρόκειται για επίθεση στην ίδια την έννοια της κανονικότητας. Ό,τι παρουσιάζεται ως φυσιολογικό θεωρείται καταπιεστικό. Ό,τι παρουσιάζεται ως σταθερό θεωρείται πλαστό. Η ίδια η βιολογική πραγματικότητα του φύλου υποχωρεί μπροστά στην επιτελεστικότητα. Η μετάβαση ουσιαστικά από την ακαδημία στην τέχνη και ιδίως στον κινηματογράφο υπήρξε ραγδαία και μεθοδική. Το λεγόμενο New Queer Cinema των αρχών του 1990 λειτούργησε ως προγεφύρωμα. Ταινίες όπως το Poison του Todd Haynes, το Swoon του Tom Kalin ή το The Living End του Gregg Araki απέρριπταν κάθε «θετική» ή αφομοιωτική απεικόνιση. Προωθούσαν την ασάφεια, την περιθωριακότητα, την ανοιχτή αμφισβήτηση της κανονικότητας και συχνά την εξύμνηση του θανάτου, της ασθένειας και της παρακμής, μέσα στο πλαίσιο της κρίσης του AIDS. Δεν ζητούσαν αποδοχή. Ζητούσαν να ανατραπεί η ίδια η λογική της αποδοχής. Στη συνέχεια, η ίδια λογική πέρασε στο mainstream. Οργανισμοί όπως η διαβόητη GLAAD, ανέλαβαν συστηματικά τον ρόλο του επόπτη δημοσιεύοντας ετήσιες εκθέσεις, βαθμολογώντας τα στούντιο, συμβουλεύοντας σενάρια και ασκώντας πίεση ώστε η «συμπερίληψη» να καταστεί σχεδόν υποχρεωτική. Τρανό παράδειγμα η "Οδύσσεια" του Νόλαν, την οποία ...υμνούσε χωρίς καμμιά αιδώ το δικό μας Κτήνος, που κατά κόσμον ονομάζεται Κυριάκος Μητσοτάκης και με αποστολή διατεταγμένης υπηρεσίας να καταστρέψει ό,τι ιερό και όσιο έχει αυτός ο λαός μας, ακόμη και την ίδια την Ιστορία του. Και δεν ειναι μόνο η "Οδύσσεια" βέβαια. Αν κάνετε μια "βόλτα" στα λεγόμενα "διαδικτυακά κανάλια" ή "πλατφορμες", θα το διαπιστώσετε αμέσως κοιτάζοντας τις ταινίες που προβάλλουν και τα σενάρια πάνω στα οποία αυτές γυρίζονται. Χαρακτήρες εισάγονται όχι επειδή το απαιτεί η αφήγηση, αλλά επειδή το απαιτεί η ιδεολογία. Η βιολογική πραγματικότητα υποχωρεί μπροστά στην επιτελεστικότητα. Η σταθερή ταυτότητα λοιδορείται ως καταπίεση. Η ίδια η έννοια του φυσιολογικού παρουσιάζεται ως εργαλείο εξουσίας. Στις περισσότερες παραγωγές μεγάλων στούντιο, ο έμφυλος δυϊσμός παρουσιάζεται ως αυθαίρετος. Η οικογένεια ως καταπιεστική δομή με τα παιδιά κυρίως, να επαναστατούν κατηγορώντας τους γονείς τους για το κάθε τι που τους συμβαίνει. Η αναπαραγωγή παρουσιάζεται ως πρόβλημα. Η ίδια η επιθυμία αποσυνδέεται από κάθε βιολογικό ή πολιτισμικό πλαίσιο και παρουσιάζεται ως πεδίο αέναης πειραματικής ρευστότητας. Δεν πρόκειται ασφαλώς για καλλιτεχνική ελευθερία και άλλες τέτοιες μπούρδες. Πρόκειται για ιδεολογική εντολή που μεταμφιέζεται σε τέχνη. Πίσω από αυτή την πολιτισμική επίθεση βρίσκεται ένα απολύτως υπαρκτό και καλά χρηματοδοτούμενο οικοσύστημα. Ιδρύματα όπως το Ariadne Getty Foundation, το Gill Foundation, το Tides Foundation, το Chicago Community Trust και σε ευρύτερο επίπεδο το Soros Foundation και το Ford Foundation (όλα αυτά "ιδρύματα" ελέγχονται από το WEF και τη Λέσχη Μπίλντερμπεργκ) τροφοδοτούν τόσο τους ακτιβιστικούς οργανισμούς όσο και ανεξάρτητες παραγωγές. Παράλληλα, οι ίδιες οι μεγάλες εταιρείες του Χόλιγουντ, όπως η Disney πχ, "ανακαλύπτουν" στο «ουράνιο τόξο» μια επικερδή ταυτότητα εταιρικής αρετής. Έτσι η αρχική ριζοσπαστική χειρονομία μετατρέπεται σε βιομηχανία πολιτισμικής μηχανικής. Η χρηματοδότηση δεν είναι τυχαία. Πρόκειται για συνειδητή επένδυση σε μια συγκεκριμένη κοσμοθεωρία που θεωρεί την παραδοσιακή τάξη πραγμάτων εγγενώς καταπιεστική - επιφανειακά- και επιδιώκει τη συστηματική της αποδιάρθρωση. Όλα αυτά, ωστόσο, δεν αποτελούν το τέλος της πορείας. Η αποδόμηση του φύλου και της σεξουαλικότητας ήταν μόνο το πρώτο βήμα. Η λογική συνέπεια της ίδιας αποδομητικής ορμής οδηγεί αναπόφευκτα στην αποδόμηση του ίδιου του ανθρώπου. Εδώ εμφανίζεται η θεωρία της Patricia MacCormack, καθηγήτριας Ηπειρωτικής Φιλοσοφίας, η οποία στο βιβλίο της The Ahuman Manifesto: Activism for the End of the Anthropocene (2020) αλλά και στο σύνολο του ακαδημαϊκού έργου της, φτάνει στο ακραίο σημείο. Η MacCormack δεν αρκείται να αποδομήσει το φύλο ή την ετεροκανονικότητα. Αποδομεί τον ίδιο τον άνθρωπο ως κατηγορία. Υποστηρίζει ευθαρσώς ότι η ανθρωπότητα είναι ένα επικίνδυνο παράσιτο στον πλανήτη, όπως ακριβώς το παρουσιάζει και ο Κώστας ο Γρίβας στο άρθρο του που αναδημοσίευσες το ιστολόγιο μου. Ό,τι καταπιέζει και καταστρέφει την υπόλοιπη βιόσφαιρα — από τα βακτήρια μέχρι τον ελέφαντα πρέπει να...πεθάνει! Γι΄αυτήν την πραγματικά άρρωστη ψυχικά γυναίκα, η ανθρώπινη ύπαρξη, με την προνομιακή της θέση, αποτελεί την κύρια πηγή βίας και καταστροφής. Και ότι, πολύ απλά, η ανθρωπότητα πρέπει να πάψει να υπάρχει. Η MacCormack δεν μιλά για μαζική εξόντωση ή γενοκτονία. Μιλά για σταδιακή, εθελοντική εξαφάνιση μέσω της άρνησης της αναπαραγωγής (αντιναταλισμός), της εγκατάλειψης κάθε ανθρώπινου προνομίου, του απόλυτου veganισμου που αρνείται κάθε χρήση ζώων ως τροφή και πρωτεϊνική πηγή, και της φροντίδας του κόσμου μέχρι να ...φύγουμε!!! Το «απάνθρωπο» (ahuman) δεν είναι μετα-ανθρώπινο με την έννοια της τεχνολογικής ενίσχυσης. Είναι η συνειδητή άρνηση του ανθρώπινου ως ανώτερης ή έστω κεντρικής κατηγορίας. Ο άνθρωπος πρέπει να πάψει να σκέφτεται ως άνθρωπος, να πάψει να αναπαράγεται ως άνθρωπος, να πάψει να διεκδικεί προνόμια ως άνθρωπος. Μόνο τότε, όπως ισχυρίζεται αυτό το πραγματικά άρρωστο γυναικειο μυαλό, θα απελευθερωθεί η υπόλοιπη ζωή στον πλανήτη. Αυτή η θέση δεν είναι απλά περιθωριακή εκκεντρικότητα. Είναι η λογική κατάληξη της ίδιας αποδομητικής ορμής που ξεκίνησε από την ηπειρωτική φιλοσοφία και πέρασε από τη Queer θεωρία. Αν το φύλο είναι κατασκευή, αν η σεξουαλικότητα είναι επιτέλεση, αν κάθε σταθερή ταυτότητα είναι καταπίεση, τότε γιατί να εξαιρεθεί η ίδια η ανθρώπινη ταυτότητα; Αν η ετεροκανονικότητα είναι εξουσία, γιατί να μην είναι εξουσία και ο ανθρωποκεντρισμός; Αν πρέπει να αποδομήσουμε το δυαδικό φύλο, γιατί να μην αποδομήσουμε και το ανθρώπινο/μη ανθρώπινο; Η MacCormack απλώς τραβάει την κλωστή μέχρι το τέλος. Και το τέλος είναι η διακήρυξη ότι ο άνθρωπος, ως είδος, είναι το πρόβλημα. Η σύνδεση λοιπόν με την τέχνη και τον κινηματογράφο είναι άμεση. Η MacCormack βλέπει στην τέχνη ένα εργαλείο «απάνθρωπης» ενεργοποίησης. Η τέχνη πρέπει να ξεφύγει από κάθε ανθρωποκεντρική αναπαράσταση, να αρνηθεί την αναγνώριση, να προωθήσει μορφές έκφρασης πέρα από το ανθρώπινο. Στο πλαίσιο αυτό, οι queer αισθητικές που ήδη αποδομούν το φύλο και την επιθυμία, γίνονται προθάλαμος για αισθητικές που αποδομούν τον ίδιο τον άνθρωπο. Η οθόνη από τη μεριά της, από πεδίο αφήγησης ανθρώπινων ιστοριών, μετατρέπεται σε πεδίο πειραματισμού με την κατάργηση του ανθρώπινου βλέμματος. Αυτή η πορεία — από την ηπειρωτική αποδόμηση, στη queer ρευστότητα, στην απάνθρωπη εξαφάνιση — μόνο τυχαία δεν είναι. Είναι προσεκτικά και...σατανικά σχεδιασμένη. Κάθε στάδιο προετοιμάζει το επόμενο. Η άρνηση της σταθερής ταυτότητας φύλου προετοιμάζει την άρνηση της σταθερής ανθρώπινης ταυτότητας. Η κριτική της ετεροκανονικότητας προετοιμάζει την κριτική του ανθρωποκεντρισμού. Η εξύμνηση της περιθωριακότητας προετοιμάζει την εξύμνηση της εξαφάνισης. Και όλα αυτά παρουσιάζονται από τους αριστεριστές κυρίως και τους νεοφιλελέ (όπως ο Μητσοτακισμός) ως ηθική πρόοδος, ως ριζοσπαστική συμπόνια, ως απελευθέρωση. Το αποτέλεσμα, ωστόσο, είναι η συστηματική υπονόμευση κάθε σταθερού σημείου αναφοράς. Η βιολογία υποχωρεί μπροστά στην επιτέλεση. Η φύση υποχωρεί μπροστά στην κατασκευή. Ο άνθρωπος υποχωρεί μπροστά στο απάνθρωπο. Η ίδια η ζωή, στην ανθρώπινη της μορφή, παρουσιάζεται ως πρόβλημα που πρέπει να λυθεί με την εξαφάνισή της. Δεν πρόκειται για φιλοσοφία που αναζητά την αλήθεια. Πρόκειται για ιδεολογία που επιδιώκει τη διάλυση. Και η διάλυση αυτή δεν περιορίζεται στη θεωρία. Εισβάλλει στην τέχνη, στον κινηματογράφο, στην εκπαίδευση, στη δημόσια γλώσσα, μετατρέποντας κάθε πολιτισμικό χώρο σε πεδίο εφαρμογής της. Εν κατακλείδι, η Ηπειρωτική Φιλοσοφία προσέφερε τα εννοιολογικά όπλα. Η Queer θεωρία τα μετέτρεψε σε πολιτισμικό πρόγραμμα. Η απάνθρωπη θεωρία της MacCormack τα οδήγησε στο σχιζοφρενικό τους άκρο. Όποιος αρνείται να δει πίσω από την επιφάνεια της «συμπερίληψης», της «ρευστότητας» και της «οικολογικής συνείδησης» την οργανωμένη προσπάθεια αποδιάρθρωσης των θεμελίων του ανθρώπινου κόσμου, απλώς αρνείται να κοιτάξει την πραγματικότητα κατάματα. Δεν πρόκειται για πρόοδο. Πρόκειται για παρακμή που αυτοπαρουσιάζεται ως λύτρωση. Και η λύτρωση αυτή ζητά, τελικά, την εξαφάνιση εκείνου που υποτίθεται ότι λυτρώνει. Ο Θεός όμως, ο ζων και τα πάντα πληρών, δεν θα αφήσει ποτέ το δημιούργημα του να γίνει βορά στα νύχια αυτών των σχιζοφρενών αντίχριστων. Θα πει Εκείνος τη τελευταία λέξη. Άλλως τε, η Παναγιά που γιορτάζει τούτες τις μέρες, είναι πανταχού παρούσα και προστατεύει τα παιδιά Της. Η Βασιλική Πλεξίδα που χρωστά τη σωτηρία της σε Εκείνη, ομολογει ξεκάθαρα αυτά που της παρήγγειλε η Χάρη Της: "Ομολόγησε παντού ότι έκανα για σένα για να πιστέψει ο κόσμος και να ψυχωθεί και θα ειμαι η Αρχιστράτηγος στα Έσχατα"! Και τα Έσχατα, τα ζούμε τώρα... Πύρινος Λόγιος sergioschrys@outlook.com

Ο αιφνίδιος θάνατος του αμφιλεγόμενου ακαδημαϊκού δασκάλου του Πανεπιστημίου του Κέημπριτζ, Τζέισον Άρντεϊ, έφερε στο φως ξανά το θέμα της διαβόητης Woke κουλτούρας στα κορυφαία εκπαιδευτικά ιδρύματα της Δύσης! Είναι εμφανές ότι η επιλογή του συγκεκριμένου ανθρώπου σε μια τόσο σημαντική ακαδημαϊκή θέση έγινε με κυρίαρχα, αν όχι αποκλειστικά, κριτήρια “συμπερίληψης” και “διαφορετικότητας»”! Σε αντίθεση με ό,τι γενικά προβάλλεται αυτά τα κριτήρια δεν έχουν θετικό χαρακτήρα. Η “συμπερίληψη” και η “διαφορετικότητα” αποτελούν προέκταση μιας κουλτούρας μίσους, ενοχής και αλαζονείας, σε ένα ιδιόρρυθμο διαλεκτικό μείγμα. Πυρήνας της woke κουλτούρας είναι η άρνηση των συλλογικών ανθρώπινων ταυτοτήτων, που καταλήγει στην άρνηση της ίδιας της έννοιας του ανθρώπου. Και αυτό δεν είναι μια θεωρητική πραγματικότητα. Στην πόλη του Κέημπριτζ λοιπόν, εκτός από το ιστορικό ομώνυμο πανεπιστήμιο, όπου δίδασκε ο Άρντεϊ, υπάρχει και ένα μοδάτο βρετανικό πανεπιστήμιο, το Anglia Ruskin University (ARU), ανακηρυχθέν ...Πανεπιστήμιο της χρονιάς(!) για το 2023. Στο Πανεπιστήμιο αυτό διδάσκει ως Καθηγήτρια Ηπειρωτικής Φιλοσοφίας* (Continental Philosophy) η περιβόητη Patricia MacCormack, την περίπτωση της οποίας έχει ξαναεξετάσει στο παρελθόν το SLpress. H MacCormack δεν έχει καμία σχέση με τον Άρντεϊ. Κατέχει πολύ σοβαρούς και αδιαμφισβήτητους ακαδημαϊκούς τίτλους και είναι η σταρ του Πανεπιστημίου. Η Patricia MacCormack, όμως, είναι η αρχιιέρεια του κινήματος για την εξάλειψη της ανθρωπότητας, η οποία υποστηρίζει και “τεκμηριώνει” ακαδημαϊκά ότι η ανθρωπότητα είναι ένα ...επικίνδυνο παράσιτο στον πλανήτη(!), καταπιέζει την υπόλοιπη βιόσφαιρα (δηλαδή όλα τα υπόλοιπα όντα στον πλανήτη, από τα βακτήρια μέχρι τον ελέφαντα) και θα πρέπει, πολύ απλά, να πάψει να υπάρχει. Αυτό υποστηρίζει ευθαρσώς στο βιβλίο της “Απάνθρωπο Μανιφέστο”, (Ahuman Manifesto) και γενικότερα στο ακαδημαϊκό έργο και τη δημόσια παρουσία της. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι απλώς πρόκειται για μια περιθωριακή φιγούρα, η οποία ό,τι λέει δεν έχει σημασία. Όμως, ακόμη και αν ήταν έτσι, απόψεις σαν της MacCormack (που δεν είναι μόνη…) θα πρέπει να ειδωθούν ως η κορυφή του παγόβουνου. Και από κάτω υπάρχει το παγόβουνο… Πολλώ δε μάλλον τη στιγμή που η MacCormack δεν είναι κάποια περιθωριακή φιγούρα, το αντίθετο. Έχει μεγάλη επιρροή σε πλήθος οικολογικών και άλλων κινημάτων και σοβαρή παρουσία στον δημόσιο διάλογο, έχοντας πλήθος τηλεοπτικών εμφανίσεων στο BBC, μεταξύ των άλλων. Woke agenda: Αποδόμηση και άρνηση του ανθρώπου Οι φιλοσοφικοί πυλώνες πάνω στους οποίους η MacCormack οικοδομεί την ιδεολογία της είναι οι Γάλλοι αποδομιστές φιλόσοφοι, ο Ριζοσπαστικός Φεμινισμός και η Αντι – Πατριαρχία, η “Βαθιά Οικολογία” (Deep Ecology) και η Queer κουλτούρα, μεταξύ των άλλων. Ό,τι δηλαδή συνθέτει αυτό που αναφέρεται ως Woke Culture. Είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον το γεγονός ότι, ενώ είναι πέραν από αδιανόητο να τοποθετηθεί κάποιος στον δημόσιο διάλογο υπέρ της εξάλειψης ανθρώπων κάποιων λαών, φυλών, πολιτισμών κλπ, το να υποστηρίζεις από καθέδρας την εξάλειψη ολοκλήρου της ανθρωπότητας να θεωρείται εξόχως προοδευτικό και, εν πάση περιπτώσει, κάτι που μπορεί να συζητηθεί επιστημονικά. Βέβαια, η MacCormack και οι ομοϊδεάτες της δεν μιλάνε (ακόμη…) για βίαιη εξόντωση του γένους των ανθρώπων αλλά προωθούν την ιδέα του “Ριζοσπαστικού Αντιγεννητισμού” (Antinatalism), δηλαδή την παύση της αναπαραγωγής, έτσι ώστε “ήπια, απαλά και πολιτισμένα”, να ...πάψουμε να υπάρχουμε. Όμως, το γεγονός παραμένει ότι ο άνθρωπος θεωρείται μίασμα που πρέπει να εξοντωθεί για να “σωθεί ο πλανήτης”. Αν λοιπόν κριθεί ότι δεν αρκεί αυτή η σταδιακή και αργή εξάλειψη και οι άνθρωποι απειλούν να προκαλέσουν “ανήκεστη βλάβη” στον πλανήτη πριν απαλλαγεί από αυτούς, τότε το αφήγημα της “ήπιας” εξαφάνισης μπορεί να αλλάξει. Άλλωστε και οι Ναζί οδηγήθηκαν στο Ολοκαύτωμα αφού είχαν εξετάσει και άλλες πιο “πολιτισμένες” “Τελικές Λύσεις” στο “Εβραϊκό Πρόβλημα”… Θα ήταν δε αφελής κάποιος αν καθησύχαζε τον εαυτό του λέγοντας ότι “αυτά δεν γίνονται” και συνακόλουθα δεν υπάρχει κανένας λόγος ανησυχίας. Πράγματι, δεν πρόκειται η ανθρωπότητα να αποφασίσει την αυτοεξόντωση γιατί έτσι θέλει η MacCormack και το συνάφι της. Όμως, οι θεωρίες και οι αντιλήψεις αυτές είναι ταυτόχρονα δείκτης της τεράστιας υπαρξιακής κρίσης που διέρχεται ο Ευρωπαϊκός Πολιτισμός αλλά και αίτιο για να εξελιχθεί αυτή η κρίση σε κάτι πολύ χειρότερο στο μέλλον. Επαναλαμβάνω ότι η άρνηση αυτής ταύτης της έννοιας του ανθρώπου και η δαιμονοποίηση της ανθρωπότητας, αποτελεί προϊόν μιας πολιτισμικής μηχανικής που αρνείται τις συλλογικές ταυτότητες. Είναι σαν να τραβάς μια κλωστή σε ένα πουλόβερ. Η αποδόμηση δεν σταματάει. Όταν αρνείσαι και δαιμονοποιείς την έννοια του έθνους, του λαού, της κοινωνίας, του φύλου κοκ, είναι φυσικό και επόμενο να φθάσεις να αρνηθείς και να δαιμονοποιήσεις την ίδια την έννοια του ανθρώπου. Και όταν διακατέχεσαι από ένα αλαζονικό μίσος για τον ίδιο σου τον εαυτό και μια βαθιά, επίσης αλαζονική, ενοχικότητα, τότε αυτή η άρνηση μετατρέπεται σε μια Θεολογία της Αυτοχειριαστικής Ισχύος, για να παραφράσουμε και τον πατέρα Νικόλαο Λουδοβίκο. Και όπως είπα και πριν, αυτά που βλέπουμε είναι απλώς η κορυφή. Κάτω από αυτήν γίνονται πολλές διεργασίες τόσο στις συλλογικές γνώσεις και κοσμοαντιλήψεις και πολύ περισσότερο στο συλλογικό ασυνείδητο. Και αυτές οι αόρατες διεργασίες είναι και οι πιο επικίνδυνες. Ένας πολιτισμός που φλερτάρει με τον μηδενισμό, που θεωρεί το μίσος για την ταυτότητα ως αρετή και διακατέχεται από μια αλαζονική ενοχή, είναι ένας επικίνδυνος στις γεωπολιτικές του συμπεριφορές πολιτισμός, πολλώ δε μάλλον μέσα σε ένα εξαιρετικά ρευστό και ακαθόριστο παγκόσμιο σύστημα. Εν κατακλείδι λοιπόν, η αντιμετώπιση της Woke κουλτούρας δεν αποτελεί κάποιο περιθωριακό και ασήμαντο θέμα αλλά κυριολεκτικό στοιχείο επιβίωσης για την Ευρώπη. Και η Ελλάδα βρίσκεται στην Ευρώπη…

Ταπεινωμένοι φαίνονται οι Αμερικάνοι, οι Ιρανοί πλέον έχουν τον πλήρη έλεγχο! Ζητείται ελπίς από τη Δύση, γονάτισε ο πιο βαριά οπλισμένος στρατός του κόσμου! Απίστευτες καταστάσεις και μάλλον ακόμη δεν είδαμε τίποτα! Η "Washington Post" κάνουν καυστική κριτική γράφοντας πως "Οι χώρες του Κόλπου βλέπουν την αδυναμία των ΗΠΑ να κάνει συμφωνία με το Ιράν και λένε «όχι» στις μεγάλες στρατιωτικές βάσεις" Η κατάσταση στο Στενό του Ορμούζ παραμένει σε αδιέξοδο για τις ΗΠΑ και το Ισραήλ… παρά τη συμφωνία του Ιράν με το Ομάν για τη διαχείριση της ναυσιπλοΐας. Η πραγματικότητα είναι ότι οι Αμερικανοί απέτυχαν πλήρως, όπως αναφέρει το Σώμα Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC): «Το Ιράν γονάτισε τον πιο βαριά οπλισμένο στρατό στον κόσμο». Εν τω μεταξύ οι ΗΠΑ βρίσκονται σε απελπισία· αναζητούν χώρες όπως η Ελλάδα και η Αυστρία για να διαμεσολαβήσουν, αλλά το Ιράν θεωρεί και τις δύο χώρες αναξιόπιστες… Την ίδια στιγμή η Τζερουσάλεμ Ποστ ισχυρίζεται ότι οι ΗΠΑ θα απελευθερώσουν παγωμένα ιρανικά περιουσιακά στοιχεία με αντάλλαγμα την ελεύθερη διέλευση από το Ορμούζ. Τα κράτη του Κόλπου έχουν διαγνώσει την αδυναμία της αμερικανικής κυβέρνησης να επιτύχει διπλωματική λύση στον πόλεμο κατά του Ιράν, τόνισε η Ουάσιγκτον Ποστ. Η Wall Street Journal αποκάλυψε επίσης ότι ανώτεροι αξιωματούχοι της κυβέρνησης Τραμπ έχουν εντείνει την οικονομική πίεση στο Ιράν, καθιστώντας τη μείωση των τιμών του πετρελαίου βασικό στόχο του πολέμου. Έχουν επίσης προειδοποιήσει για πρωτοφανείς οικονομικές κυρώσεις που, όπως λένε, θα αναγκάσουν το Ιράν να ανοίξει ξανά το Στενό του Ορμούζ. Jerusalem Post: Οι ΗΠΑ θα απελευθερώσουν παγωμένα ιρανικά κεφάλαια με αντάλλαγμα ελεύθερη διέλευση από το Ορμούζ Οι Ηνωμένες Πολιτείες σκοπεύουν να αποδεσμεύσουν σταδιακά τα παγωμένα ιρανικά περιουσιακά στοιχεία και να εφαρμόσουν μερική άρση των κυρώσεων, με αντάλλαγμα το Ιράν να επιτρέψει την ελεύθερη διακίνηση της ναυσιπλοΐας από το Στενό του Ορμούζ ανεμπόδιστα και χωρίς δασμούς, τόνισε η εφημερίδα. Η εξέλιξη αυτή επιβεβαιώνει το αδιέξοδο των ΗΠΑ στον Περσικό Κόλπο. Washington Post: Οι χώρες του Κόλπου βλέπουν την αδυναμία των ΗΠΑ να κάνει συμφωνία με το Ιράν και λένε «όχι» στις μεγάλες στρατιωτικές βάσεις Τα κράτη του Κόλπου, από τους συμμάχους των ΗΠΑ, έχουν πειστεί για την αδυναμία της αμερικανικής κυβέρνησης να επιτύχει διπλωματική λύση στον πόλεμο κατά του Ιράν, ανέφερε η Ουάσιγκτον Ποστ. Οι σύμμαχοι των ΗΠΑ στον Περσικό Κόλπο ανησυχούν όλο και περισσότερο· βλέπουν την εμφανή αδυναμία και ότι οι διπλωματικές προσπάθειες που απαιτούνται για τη σύναψη ειρηνευτικής συμφωνίας με το Ιράν αποτυγχάνουν. Σύμφωνα με την Ουάσιγκτον Ποστ, «η Σαουδική Αραβία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, το Κατάρ, το Κουβέιτ και το Μπαχρέιν είναι ενωμένοι στη δυσαρέσκειά τους για την αμερικανική κυβέρνηση». «Ορισμένες από αυτές άρχισαν να συζητούν εάν είναι σκόπιμο να αναπτυχθούν μεγάλες αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις στο έδαφός τους». Η δυσαρέσκεια για τις ενέργειες των Ηνωμένων Πολιτειών «έφτασε στα ύψη» από την αρχή της στρατιωτικής επιχείρησης κατά του Ιράν. Όπως τονίζει η εφημερίδα, αυτό επιβεβαιώνεται από τη Συμφωνία της Μέκκας μεταξύ Πακιστάν, Σαουδικής Αραβίας και Τουρκίας, η οποία προβλέπει ότι επίθεση σε μία από τις χώρες θα θεωρηθεί επιθετικότητα εναντίον όλων των μερών της συμφωνίας. Wall Street Journal: Οι ΗΠΑ δεν βλέπουν συμφωνία για τα πυρηνικά με το Ιράν… θα ασκήσουν αφόρητες οικονομικές πιέσεις Η αμερικανική κυβέρνηση έχει γίνει ολοένα και πιο απαισιόδοξη τις τελευταίες εβδομάδες σχετικά με την επίτευξη τελικής συμφωνίας για τα πυρηνικά με το Ιράν. Οι βοηθοί του Τραμπ παρουσιάζουν στοιχεία για τη ζημιά που προκλήθηκε από τις κυρώσεις, πείθοντάς τον να εντείνει την οικονομική πίεση αντί για τον πόλεμο. Η Wall Street Journal ανέφερε ότι ανώτεροι αξιωματούχοι της κυβέρνησης Τραμπ έχουν εντείνει την οικονομική πίεση στο Ιράν, καθιστώντας τη μείωση των τιμών του πετρελαίου βασικό στόχο του πολέμου. Αξιωματούχοι των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων ανακοίνωσαν ότι το Ιράν επιτέθηκε σε δύο πλοία στο Στενό του Ορμούζ. Οι αναλυτές λένε ότι οι επιθέσεις δείχνουν πως το Ιράν δεν υποχωρεί μπροστά σε περαιτέρω οικονομικές κυρώσεις και ότι ο Τραμπ φαίνεται απρόθυμος να επιστρέψει σε πόλεμο πλήρους κλίμακας. Καθώς ο Τραμπ βασίζεται ολοένα και περισσότερο στον αποκλεισμό των ιρανικών λιμανιών από το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ ως μέσο άσκησης οικονομικής πίεσης, οι Ιρανοί ηγέτες προσπαθούν να δείξουν ότι δεν θα τα παρατήσουν και θα κρατήσουν κλειστό το Στενό του Ορμούζ μέχρι οι αυξανόμενες τιμές ενέργειας να αναγκάσουν τις ΗΠΑ να υποχωρήσουν. «Το Ιράν έχει πάρει ένα απλό μάθημα από κάθε παιχνίδι τόλμης με την Ουάσιγκτον: Αν παραμείνει αρκετά ψύχραιμο, η Αμερική είναι αυτή που θα παρεκκλίνει πρώτη», δήλωσε ο αναπληρωτής διευθυντής του προγράμματος Μέσης Ανατολής και Βόρειας Αφρικής στο Διεθνές Crisis Group. «Για ένα σύστημα που πιστεύει ότι αγωνίζεται για την επιβίωσή του… οι υπαρξιακές απειλές συνήθως σκληραίνουν την αποφασιστικότητα, αντί να θέτουν ανώτατο όριο στην αντίσταση». Ο χρόνος είναι με το μέρος του Ιράν Οι Ιρανοί αξιωματούχοι πιστεύουν ότι ο χρόνος είναι με το μέρος τους και έχουν αυξήσει τις απαιτήσεις τους για το άνοιγμα των Στενών του Ορμούζ. Το Ιράν λέει ότι οι ΗΠΑ θα πρέπει: να τερματίσουν τον πόλεμο, να αποσύρουν τον ναυτικό αποκλεισμό, να λάβουν μέτρα για να μειώσουν την πίεση των εξουθενωτικών κυρώσεων και να απελευθερώσουν τους παγωμένους οικονομικούς πόρους του Ιράν. Τώρα το κύριο ερώτημα του πολέμου είναι: Ποια πλευρά θα υποκύψει πρώτη στην οικονομική πίεση; Ο πόλεμος των λέξεων μεταξύ των δύο πλευρών εντάθηκε επίσης. «Αφού ολοκληρώσουμε την ήττα του Ιράν — το οποίο ηττάται πολύ άσχημα — θα δηλώσω πολύ σύντομα ότι το Στενό του Ορμούζ είναι έδαφος των Ηνωμένων Πολιτειών», δήλωσε ο Τραμπ. Αξιωματούχος του Λευκού Οίκου δήλωσε αργότερα ότι ο Τραμπ αστειευόταν. Απαντώντας, ο αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών του Ιράν έγραψε στο κοινωνικό δίκτυο Χ: «Το Στενό του Ορμούζ ήταν ιρανικό, είναι ιρανικό και θα παραμείνει ιρανικό… αυτό το στενό θα κλείσει και θα ανοίξει μόνο υπό ιρανική διοίκηση». Η Αμερική λέει ότι μπορεί να συνεχίσει τον αποκλεισμό επ’ αόριστον Ο υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ δήλωσε ότι το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ θα μπορούσε να συνεχίσει τον αποκλεισμό του Ιράν επ’ αόριστον. Αμερικανοί αξιωματούχοι δήλωσαν επίσης ότι ο στρατός ετοιμάζεται να αντικαταστήσει το αεροπλανοφόρο USS Abraham Lincoln στην περιοχή με το USS George Washington. Η απόφαση λαμβάνεται εν μέσω αυξανόμενων ανησυχιών σχετικά με τις συνθήκες διαβίωσης του πληρώματος στο USS Abraham Lincoln και την πίεση που ασκείται στις μακροχρόνιες αποστολές κατά τη διάρκεια του πολέμου. Ταυτόχρονα, η ικανότητα του Ιράν να κλιμακώσει τη σύγκρουση στρατιωτικά καθιστά πιο δύσκολο για τις ΗΠΑ να αποσπάσουν παραχωρήσεις από το Ιράν μόνο μέσω οικονομικής πίεσης. Η επίθεση σε πλοία που συνδέονται με την Εθνική Εταιρεία Πετρελαίου του Άμπου Ντάμπι (ADNOC), ιδιοκτησίας των Εμιράτων, ανεβάζει σε έξι τον αριθμό των πλοίων που έγιναν στόχος τον Αύγουστο. Τα δεδομένα παρακολούθησης πλοίων από την Kpler δείχνουν ότι μόνο 13 πλοία πέρασαν από την πλωτή οδό στις 13 Αυγούστου, σε σύγκριση με περισσότερα από 130 πλοία την ημέρα πριν από τον πόλεμο. Από τα 13 πλοία, τα 9 πέρασαν από την ιρανική διαδρομή. Υπουργείο Εξωτερικών Ιράν: Τρισεκατομμύρια δολάρια οι ζημιές από τη ρύπανση από το πετρέλαιο στο Ορμούζ Ο εκπρόσωπος του ιρανικού Υπουργείου Εξωτερικών Εσμαήλ Μπαγκάι δήλωσε ότι οι ζημιές που προκλήθηκαν από τη ρύπανση από το πετρέλαιο στο θαλάσσιο οικοσύστημα της περιοχής θα μπορούσαν να υπολογιστούν σε τρισεκατομμύρια δολάρια. Πρόσθεσε ότι κάθε ένας από τους συμμετέχοντες στην εμπορική ναυτιλία θα πρέπει να είναι νομικά και ηθικά υπεύθυνος για την εξάλειψη της ζημιάς στην περιοχή. Σύμφωνα με το Associated Press, το δεξαμενόπλοιο 247mm Caroline Bezengi αναχώρησε από λιμάνι της Μαύρης Θάλασσας τον Μάιο και στις 8 Ιουνίου το πλήρωμα του πλοίου ανέφερε έκρηξη. Αργότερα το δεξαμενόπλοιο κατέφυγε στα νησιά Ελ-Χαλλανιγιάτ στο Ομάν, προκαλώντας μεγάλη διαρροή πετρελαίου. Η πετρελαιοκηλίδα από το δεξαμενόπλοιο Caroline Inzeni επηρέασε 12 χιλιόμετρα της ακτής του Ομάν. Επικεφαλής του IRGC: Το Ιράν γονάτισε τον πιο βαριά οπλισμένο στρατό του κόσμου Ο επικεφαλής διοικητής του Σώματος Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC) λέει ότι το Ιράν έχει γονατίσει «τον πιο βαριά οπλισμένο στρατό στην ιστορία του κόσμου» μέσω επιτυχημένων επιθετικών και αμυντικών επιχειρήσεων που διεξήχθησαν υπό έντονα πυρά. Ο υποστράτηγος Αχμάντ Βαχιντί δήλωσε ότι η απόδοσή τους ενάντια στους «πιο αιμοδιψείς εχθρούς της ανθρωπότητας» είχε αιχμαλωτίσει τον κόσμο και αναβίωσε την ελπίδα μεταξύ των καταπιεσμένων ότι τελικά ξεπέρασαν τις παγκόσμιες δυνάμεις. Ένας απελπισμένος και ετοιμοθάνατος ηγεμόνας μιμούμενος το στρατηγικό εγχειρίδιο του Ιράν Η σκηνή είναι εντυπωσιακά οικεία: ο Αμερικανός πρόεδρος στέκεται πίσω από το βήμα του Λευκού Οίκου και ανακοινώνει ότι το Ιράν οφείλει χρήματα στην Αμερική. «Αναζητούμε χρήματα για τις ζημιές που προκάλεσαν σε μια περίοδο 50 ετών», δήλωσε ο Τραμπ. Αργότερα, στην πλατφόρμα του Truth Social, διπλασίασε τον παράλογο ισχυρισμό: «Ζητώ επίσης από το Ιράν αποζημίωση για όλους τους ανθρώπους που έχουν σκοτώσει ή τραυματίσει σοβαρά με βόμβες στην άκρη του δρόμου και στις πολυάριθμες συγκρούσεις για τις οποίες είναι γνωστοί». Με την πρώτη ματιά φαίνεται να είναι μια τολμηρή διπλωματική κίνηση. Αλλά μια βαθύτερη ματιά αποκαλύπτει ένα αντιδραστικό και απελπισμένο τέχνασμα που εκθέτει τη στρατηγική χρεοκοπία των ΗΠΑ. Το Ιράν ζητά 300 δισεκατομμύρια πολεμικές αποζημιώσεις Το Ιράν παρουσίασε πρόσφατα κατάλογο με τις προϋποθέσεις του για την επαναλειτουργία των Στενών του Ορμούζ, συμπεριλαμβανομένων 300 δισεκατομμυρίων δολαρίων σε πολεμικές αποζημιώσεις. Η απάντηση του Τραμπ δεν ήταν να απορρίψει εντελώς το αίτημα, αλλά να το αντιγράψει. Μετέτρεψε την απαίτηση του Ιράν σε απαίτηση των ΗΠΑ και ισχυρίστηκε ότι το Ιράν οφείλει αποζημίωση για όλα όσα —κατά ειρωνεία της ειρωνείας— δεν συνέβησαν ποτέ. Τα ψευδή νέα των ΗΠΑ Στις 28 Φεβρουαρίου 2026 οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ ξεκίνησαν συντονισμένο επιθετικό πόλεμο εναντίον του Ιράν. Ο παράνομος και απρόκλητος πόλεμος, ο οποίος έχει πλέον εισέλθει στον έκτο μήνα του, απέτυχε· κανένας στρατιωτικός στόχος δεν επιτεύχθηκε. Ο ηγέτης της Ισλαμικής Επανάστασης Χαμενεΐ σκοτώθηκε την πρώτη ημέρα του πολέμου, όπως και ορισμένοι ανώτατοι διοικητές, αλλά η ηγετική δομή παρέμεινε άθικτη και όλες οι σημαντικές θέσεις καλύφθηκαν δεόντως, ώστε να αποφευχθεί οποιαδήποτε αναστάτωση εν μέσω πολέμου. Προς μεγάλη λύπη των καταστροφολόγων, η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν δεν κατέρρευσε ούτε διαλύθηκε. Επίσης δεν παραδόθηκε ούτε υποχώρησε. Αντίθετα, αντιστάθηκε και ανταποκρίθηκε στην επιθετικότητα. Το Ορμούζ αποδείχθηκε πανίσχυρο όπλο για το Ιράν Το πιο αποτελεσματικό όπλο του Ιράν δεν ήταν οι πύραυλοί του, αλλά ο στρατηγικός και νόμιμος έλεγχός του στο Στενό του Ορμούζ. Πριν από τον πόλεμο περίπου το 20 % του παγκόσμιου αργού πετρελαίου και υγροποιημένου φυσικού αερίου περνούσε από αυτή τη στενή πλωτή οδό που βρίσκεται μεταξύ Ιράν και Ομάν. Μετά την επιβολή του πολέμου το Ιράν κινήθηκε για να κλείσει αποτελεσματικά το Ορμούζ προς εχθρικά σκάφη και μείωσε την εμπορική ναυτιλία σχεδόν στο μηδέν. Τώρα μόνο λίγα δεξαμενόπλοια περνούν από την πλωτή οδό κάθε μέρα, σε σύγκριση με εκατοντάδες τάνκερ πριν από τον πόλεμο. Οι προϋποθέσεις για να ανοίξει το Ορμούζ: 300 δισ. αποζημιώσεις και 100 δισ. αποδέσμευση ιρανικών κεφαλαίων Τέλος στις απειλές των ΗΠΑ και στις προσβολές κατά των εθνικών και θρησκευτικών ιερών του Ιράν. Μόνιμη παύση του πολέμου και της επιθετικότητας εναντίον του Ιράν και των συμμάχων του στον Λίβανο, την Παλαιστίνη, την Υεμένη και το Ιράκ. Άρση του ναυτικού αποκλεισμού των ΗΠΑ και απόσυρση των αμερικανικών ναυτικών και αεροπορικών δυνάμεων από την περιοχή του Ιράν. Πλήρης αποζημίωση για τις ζημιές που σχετίζονται με τον πόλεμο, η οποία εκτιμάται στα 300 δισεκατομμύρια δολάρια. Πλήρης άρση όλων των κυρώσεων. Αποδέσμευση των παγωμένων περιουσιακών στοιχείων του Ιράν, που εκτιμάται σε έως και 100 δισεκατομμύρια δολάρια. Καλά ξεμπερδέματα, λέμε εμεις... ΒΝ

H Yπέρμαχος Στρατηγός που δεν εγκαταλείπει το Γένος Της! Υπάρχουν ονόματα που τα προφέρεις με τα χείλη. Και υπάρχουν ονόματα που τα προφέρεις με ολόκληρη την ψυχή. Παναγιά. Δεν είναι απλώς ένα όνομα. Είναι καταφυγή. Είναι σκέπη. Είναι η Μάνα που στέκεται εκεί όπου ο άνθρωπος δεν έχει πλέον πού να σταθεί... Είναι Εκείνη που η Εκκλησία ύμνησε ως Θεοτόκο, που οι Άγγελοι δοξάζουν, που οι Άγιοι επικαλούνται και που η Ρωμιοσύνη, μέσα στους αιώνες των δακρύων και των θριάμβων της, έμαθε να αποκαλεί με τον πιο απλό και πιο συγκλονιστικό τρόπο: Μάνα. Η Μάνα της Ρωμιοσύνης. Η Κυρά της Πόλης. Η Υπέρμαχος Στρατηγός. Εκείνη που δεν φόρεσε κορώνα ανθρώπινη, αλλά στάθηκε πάνω από την Αυτοκρατορία της Ρωμανίας ως η πνευματική Μητέρα ενός λαού που έμαθε να ζει ανάμεσα στη δόξα και στην καταστροφή, στην Ανάσταση και στον θάνατο, στο θαύμα και στην Ιστορία. Και αν θέλουμε να καταλάβουμε τι υπήρξε η Παναγία για τη Ρωμιοσύνη, πρέπει να γυρίσουμε πίσω. Πολύ πίσω. Στη Γεθσημανή. Εκεί όπου, σύμφωνα με την εκκλησιαστική παράδοση, η Μητέρα του Κυρίου παρέδωσε την ψυχή της στον Υιό της. Η παράδοση δεν μιλά για θάνατο όπως μιλά ο κόσμος. Μιλά για Κοίμηση. Και αυτή η λέξη είναι ολόκληρη η θεολογία της Εκκλησίας. Η Παναγιά μας δεν νικήθηκε από τον θάνατο. Κοιμήθηκε. Και η Κοίμησή της, έγινε πέρασμα προς την αιώνια ζωή! Είναι Εκείνη που είχε κρατήσει στα χέρια της τον Σωτήρα ως βρέφος, παραδίδει τώρα το πνεύμα της στα χέρια του Χριστού. Εκείνη που Τον είχε αναθρέψει στη Ναζαρέτ, επιστρέφει τώρα στον Υιό της. Και η παράδοση θέλει τους Αποστόλους να συγκεντρώνονται θαυματουργικά από τα πέρατα της γης. Ναί, εκείνοι που είχαν διασκορπιστεί στην οικουμένη για να κηρύξουν την Ανάσταση του Σωτήρα, επιστρέφουν για να σταθούν γύρω από το νεκροκρέβατο της Μητέρας του Κυρίου. Και τότε η εικόνα γίνεται σχεδόν αβάσταχτη. Οι Απόστολοι κρατούν το σκήνωμά της. Οι άνθρωποι ακολουθούν. Και πάνω από τη γη μοιάζει να ανοίγει ο Ουρανός. Δεν είναι μια συνηθισμένη κηδεία. Είναι η τελευταία επίγεια πορεία της Θεοτόκου. Και η παράδοση θέλει τους Αγγέλους να συνοδεύουν αοράτως Εκείνη που κάποτε είχε γίνει «κλίμαξ επουράνιος», η κλίμακα από την οποία κατέβηκε ο Θεός προς τον άνθρωπο. Το σώμα της τοποθετείται στον τάφο. Η πέτρα κλείνει. Και η Γεθσημανή σιωπά. Μα η σιωπή αυτή δεν είναι τέλος. Είναι προσμονή. Μέχρι Εκείνη να σταθεί δίπλα στον Σωτήρα και Υιό Της. Το μυστήριο της Μεταστάσεως... Ο τάφος ανοίγει. Και το σώμα της Θεοτόκου δεν βρίσκεται εκεί. Μόνο η σινδόνη. Γιατί ο θάνατος δεν μπόρεσε να κρατήσει Εκείνη που έγινε Μητέρα της Ζωής. Και εδώ βρίσκεται το συγκλονιστικότερο μήνυμα της εορτής: η Παναγία πέρασε από τον τάφο, αλλά δεν έμεινε στον τάφο. Και αυτό ακριβώς θα γίνει, αιώνες αργότερα η κρυφή δύναμη της Ρωμιοσύνης. Γιατί η Ρωμιοσύνη έμαθε να ζει με τους τάφους. Είδε αυτοκρατορίες να μεγαλώνουν και να χάνονται. Είδε στρατούς να περνούν. Είδε πόλεις να καίγονται. Είδε εκκλησίες να μετατρέπονται σε ερείπια. Είδε το Γένος να σκορπίζεται. Είδε την Πολη τη Θεοφύλακτη να πολιορκείται. Είδε την Πόλη να στενεύει μέσα στον κλοιό. Και όταν δεν υπήρχε πλέον ανθρώπινη δύναμη, η Ρωμιοσύνη στράφηκε προς Εκείνη. «Τη Υπερμάχω Στρατηγώ τα νικητήρια…» Όχι, δεν ήταν απλώς ένας ύμνος. Ήταν κραυγή. Ήταν προσευχή. Ήταν η κραυγή ενός λαού που ήξερε ότι η Ιστορία μπορεί να τον συντρίψει, αλλά πίστευε ότι ο Ουρανός δεν τον είχε εγκαταλείψει. Και κάπου εκεί, ανάμεσα στα τείχη της Πόλης των Πόλεων, της αληθινής πρωτεύουσας των Ρωμαίων, ανάμεσα στους τρούλους των ναών, η Παναγία έγινε κάτι περισσότερο από εικόνα. Έγινε Σκέπη της Πόλης. Η Ρωμιοσύνη δεν την επικαλέστηκε μόνο ως πολεμικό σύμβολο. Την επικαλέστηκε ως Μάνα της. Και αυτό είναι πολύ βαθύτερο. Γιατί ο Ρωμιός, όταν έλεγε «Παναγία μου», δεν έλεγε απλώς μια προσευχή. Έλεγε: Μη μας αφήσεις! Μη μας αφήσεις όταν ο εχθρός πλησιάζει. Μη μας αφήσεις όταν το σπίτι μας καίγεται. Μη μας αφήσεις όταν το παιδί μας φεύγει. Μη μας αφήσεις όταν ο δρόμος της ζωής γίνεται σκοτεινός. Μη μας αφήσεις όταν η πατρίδα μας ματώνει. Μη μας αφήσεις όταν όλα φαίνονται χαμένα. Και Εκείνη έμεινε. Μέσα στα μοναστήρια. Μέσα στα ξωκλήσια. Μέσα στα προσφυγικά μπαούλα ως εικόνα πολύτιμη και θαυματουργή. Μέσα στα σπίτια των Ρωμαίων. Μέσα στις εικόνες που πήραν μαζί τους οι ξεριζωμένοι. Μέσα στα δάκρυα των μανάδων. Μέσα στα φυλαχτά των στρατιωτών. Μέσα στις προσευχές των ξενιτεμένων. Η Ρωμιοσύνη μπορεί να έχασε τόπους. Μπορεί να έχασε πόλεις. Μπορεί να έχασε θρόνους. Μπορεί να έχασε αυτοκρατορικά λάβαρα. Δεν έχασε όμως την Παναγία της. Τη Μάνα Της. Και ίσως αυτό είναι το μεγαλύτερο μυστικό της επιβίωσής της. Γιατί η Ρωμιοσύνη δεν επιβίωσε επειδή ήταν πάντοτε ισχυρή. Επιβίωσε επειδή, όταν έπεφτε, ήξερε σε ποιον να στραφεί. Και η Παναγία έγινε το πρόσωπο της ελπίδας της. Η Υπέρμαχος Στρατηγός. Η Κυρά που δεν κρατούσε ξίφος, αλλά το βλέμμα Της τρυπούσε κάθε εχθρό κι ολόκληρη η Πόλη αισθανόταν ότι βρισκόταν κάτω από τη Σκέπη της. Και όταν η Πόλη των Πόλεων έζησε τις τελευταίες της ημέρες, όταν ο κόσμος της Ρωμανίας έσβηνε μέσα σε έναν ορίζοντα φωτιάς, Εκείνη παρέμεινε εκεί. Στους λεηλατημένους ναούς. Στις ποδοπατημένες από τους βαρβάρους εικόνες. Στις προσευχές. Στις καρδιές. Και όταν έπεσε η Πόλη, δεν έπεσε η Παναγιά. Έπεσαν τα τείχη γιατί ήταν "Θέλημα Θεού η Πόλη να τουρκέψει". Έπεσε η αυτοκρατορική εξουσία. Έπεσε η πολιτική Ρωμανία. Αλλά δεν έπεσε η Ρωμιοσύνη. Γιατί η Ρωμιοσύνη δεν είναι μόνο πέτρα. Δεν είναι μόνο σύνορα. Δεν είναι μόνο αυτοκρατορία. Είναι μνήμη! Είναι πίστη! Είναι γλώσσα. Είναι λειτουργία. Είναι εικόνα. Είναι ο τρόπος που ένας λαός κοιτάζει τον θάνατο και αρνείται να του παραδώσει την τελευταία λέξη. Και μέσα σε όλα αυτά βρίσκεται η Παναγία. "Σώπασε Κυρά Δέσποινα και μη πολυδακρύζεις, γιατί πάλι με χρόνους, με καιρούς, πάλι δική Σου θα ναι η Πόλη!" Είναι Η Μάνα που έμεινε. Η Μάνα που δεν έφυγε. Η Μάνα που ακολούθησε τον λαό της στις προσφυγιές, στα καράβια, στα βουνά, στα χωριά, στις φτωχογειτονιές, στα ξένα χώματα. Πήγε μαζί τους στην Ελλάδα. Και μαζί της πήγε ένα κομμάτι της Πόλης. Ένα κομμάτι της Ρωμανίας. Ένα κομμάτι της μνήμης. Ένα κομμάτι εκείνου του κόσμου που δεν πέθανε ποτέ εντελώς, επειδή αυτοί που έμειναν, συνέχισαν να ανάβουν ένα κερί και να λένε: «Παναγία μου, βοήθα τη Ρωμιοσυνη!» Και να που φθάνουμε σήμερα. Στον Δεκαπενταύγουστο. Στις καμπάνες. Στα πανηγύρια. Στα μικρά εκκλησάκια που γεμίζουν από Ρωμιούς. Στις εικόνες που στολίζονται με λουλούδια. Στα μάτια των ηλικιωμένων που δακρύζουν. Στα παιδιά που στέκονται μπροστά στην εικόνα χωρίς να καταλαβαίνουν ακόμη όλο το μυστήριο. Και όμως, κάτι μέσα τους το γνωρίζει. Γιατί η Παναγία δεν είναι μόνο ιστορία. Είναι παρουσία. Είναι μνήμη ζωντανή. Δεν είναι μόνο η Μητέρα που κοιμήθηκε στη Γεθσημανή. Είναι η Μητέρα που η Ρωμιοσύνη πιστεύει κι όχι άδικα, ότι στέκεται ακόμη δίπλα Της. Και ίσως γι' αυτό ο Δεκαπενταύγουστος έχει μέσα του κάτι που δεν μοιάζει με καμία άλλη γιορτή. Έχει δάκρυ και χαρά μαζί. Έχει πένθος και Ανάσταση μαζί. Έχει τον τάφο και τον Ουρανό μαζί. Έχει την Κοίμηση και τη Ζωή. Γιατί η Παναγία μας διδάσκει κάτι που ο σύγχρονος κόσμος προσπαθεί να ξεχάσει: Ότι ο άνθρωπος δεν είναι πλασμένος για τον τάφο. Ότι η τελευταία λέξη δεν ανήκει στον θάνατο. Ότι η πέτρα μπορεί να κλείσει έναν τάφο, αλλά δεν μπορεί να κλείσει τον Ουρανό. Και τότε καταλαβαίνουμε γιατί η Ρωμιοσύνη κράτησε τόσο σφιχτά την Παναγία στην καρδιά της. Γιατί η ίδια η Ρωμιοσύνη γνωρίζει από Κοίμηση. Γνωρίζει από απώλεια. Γνωρίζει από προσφυγιά. Γνωρίζει από ερείπια. Γνωρίζει από «χαμένες πατρίδες». Αλλά γνωρίζει επίσης κάτι άλλο: Πως ό,τι αγαπήθηκε αληθινά και παραδόθηκε στον Θεό, δεν χάνεται. Και δεν χάνεται, γιατί ακριβως είναι ΕΡΓΟ ΘΕΟΥ! Γι' αυτό, Παναγία της Ρωμιοσύνης, Κυρά της Πόλης, Μάνα των πονεμένων, Σκέπη των αδυνάτων, Υπέρμαχε Στρατηγέ μας, στάσου ακόμη πάνω από το Γένος σου. Όχι για να μας χαρίσεις έναν κόσμο χωρίς δοκιμασίες. Αλλά για να μη χάσουμε την ψυχή μας μέσα στις δοκιμασίες. Κράτησε όρθια την πίστη μας. Φύλαξε τα παιδιά μας. Σκέπασε τους ξενιτεμένους. Παρηγόρησε τις μάνες. Στήριξε τους γέροντες. Θύμισε στους νέους ποιοι υπήρξαν οι πατέρες τους. Και αν κάποτε η Ρωμιοσύνη λησμονήσει ποια είναι, ψιθύρισέ της ξανά το όνομά της μέσα στις καμπάνες. Αν κάποτε ξεχάσει την Πόλη, άνοιξε μέσα στη μνήμη της έναν δρόμο προς τον Βόσπορο. Αν κάποτε ξεχάσει την πίστη της, οδήγησέ την ξανά μπροστά σε μια εικόνα. Και αν κάποτε νομίσει ότι όλα τελείωσαν, θύμισέ της τη Γεθσημανή. Θύμισέ της τον τάφο. Θύμισέ της την Κοίμηση. Και πάνω απ' όλα, θύμισέ της πως ο τάφος δεν κράτησε την Παναγία. Γιατί αυτό είναι το μήνυμα που η Ρωμιοσύνη κουβαλά μέσα στους αιώνες. Μπορεί να πέσουν τείχη. Μπορεί να χαθούν πολιτείες. Μπορεί να σβήσουν βασίλεια. Μπορεί να διαλυθούν αυτοκρατορίες. Μπορεί να σκορπίσουν οι άνθρωποι στους πέντε ανέμους. Αλλά όσο υπάρχει ένας άνθρωπος που σηκώνει τα μάτια στον Ουρανό και λέει: «Παναγία μου…» η Ρωμιοσύνη δεν τελείωσε. Και όσο υπάρχει μια μάνα που ανάβει ένα καντήλι μπροστά στην εικόνα Της, ένας πατέρας που κάνει τον σταυρό του, ένα παιδί που μαθαίνει να λέει «Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς», ένας γέροντας που ψιθυρίζει το «Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε», μια καμπάνα που χτυπά πάνω από ένα ελληνικό χωριό, μια λιτανεία που περνά μέσα από έναν δρόμο, ένα μοναστήρι που ξενυχτά μπροστά στην εικόνα της… η Ρωμιοσύνη αναπνέει. Γιατί η Παναγία δεν είναι το μνημείο ενός κόσμου που χάθηκε. Είναι η ζωντανή μνήμη ενός κόσμου που αρνήθηκε να πεθάνει. Και τώρα, μέσα στη νύχτα του Δεκαπενταύγουστου, όταν οι καμπάνες σωπαίνουν για λίγο και η φλόγα του καντηλιού τρεμοπαίζει μπροστά στο πρόσωπό Της, ας της πούμε μόνο αυτό: Παναγία μας, Μάνα της Ρωμιοσύνης, Υπέρμαχε Στρατηγέ, Κυρά της Πόλης, Σκέπη των πατέρων μας και καταφυγή των παιδιών μας, μη μας αφήσεις. Κι αν κάποτε μας ρωτήσουν τι απέμεινε από τη Ρωμιοσύνη όταν χάθηκαν οι θρόνοι, οι στρατιές και τα τείχη, ας μην απαντήσουμε με βιβλία και χρονολογίες. Ας δείξουμε μόνο μια εικόνα. Εκείνη. Την Παναγία. Και ας πούμε: Αυτή μας έμεινε. Και όσο μας μένει Εκείνη, δεν χάθηκε τίποτα. Τῇ Ὑπερμάχῳ Στρατηγῷ τὰ νικητήρια. Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε! Παναγία Θεοτόκε, σκέπε τὴν Ρωμιοσύνη Σου... Και γίνε και πάλι η Υπέρμαχος Στρατηγος που θα ανοιξει τις πύλες της Πόλης των Πόλεων να φύγουν οι Αγαρινοι από τη μία κι απ την άλλη να γυρίσει πάλι ο λαός Σου στο σπίτι Του με τη δική Σου ευλογία και προστασία! Οι έσχτες μέρες ήρθαν Παναγιά μου! Κράτα την υπόσχεση που έδωσες στη Βασιλική! Ηρθε η ώρα Παναγιά μου!

Μπίζνες με τον Ερντογάν κάνουν οι Γάλλοι που παίρνουν το καλώδιο της Κύπρου Ισχυρή ψήφο εμπιστοσύνης», «θωράκιση του έργου διασύνδεσης Ελλάδας και Κύπρου» και «γαλλική σφραγίδα αξιοπιστίας» Με αυτά τα βαρύγδουπα συνθήματα και σε κλίμα φιέστας και προεκλογικής ευφορίας, το Μέγαρο Μαξίμου υπό τον Κυριάκο Μητσοτάκη παρουσίασε την Τετάρτη (05/08) τη συμφωνία μεταβίβασης της πλειοψηφίας του Great Sea Interconnector (GSI) από τον ΑΔΜΗΕ στον γαλλικό επενδυτικό όμιλο Meridiam, αποκρύπτοντας όμως στην πραγματικότητα ότι έβαλαν τον λύκο να φυλάει τα πρόβατα, καθώς οι Γάλλοι αποκαλύπτεται πως κάνουν μπίζνες με τον Ερντογάν. Διότι πίσω από τα επικοινωνιακά πυροτεχνήματα και τις πανηγυρικές δηλώσεις της κυβέρνησης η πραγματικότητα αναδεικνύει μια επικίνδυνη γεωπολιτική αφέλεια – ή, ακόμα χειρότερα, μια συνειδητή απόκρυψη κρίσιμων δεδομένων γύρω από τις βαθιές, μακροχρόνιες και δισεκατομμυρίων ευρώ επενδυτικές σχέσεις του ομίλου με το τουρκικό κράτος και το καθεστώς της Αγκυρας. Ερωτήματα Και το κυρίαρχο ερώτημα που προκύπτει είναι πώς η εν λόγω εταιρία θα συγκρουστεί με την Αγκυρα για το έργο, όταν συναλλάσσεται μαζί της; Η κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι η είσοδος της Meridiam και η παράλληλη τριμερής συμφωνία με τη Nexans θα ξαναξεκινήσουν τις βυθομετρικές έρευνες που πάγωσαν τον Ιούλιο του 2024 μετά την παράνομη παρέμβαση του τουρκικού πολεμικού ναυτικού. Αυτό όμως που αποσιωπάται τεχνηέντως είναι ότι ο «σωτήρας» στον οποίο παραδόθηκε το στρατηγικότερο ενεργειακό έργο της ανατολικής Μεσογείου είναι ο ίδιος επενδυτής που συμμετέχει ενεργά στο κεντρικό πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων του τουρκικού κράτους, διατηρώντας από το 2014 θεσμικό ρόλο σύμβουλου διοίκησης μέσω της κοινοπραξίας MR για δεκάδες έργα της Αγκυρας. Μια απλή αναζήτηση στα εταιρικά μητρώα και τα χαρτοφυλάκια της Meridiam αποκαλύπτει ότι η γαλλική εταιρία δεν πραγματοποιεί περιστασιακές κινήσεις στη γείτονα, αλλά έχει στήσει μια πραγματική επενδυτική αυτοκρατορία με μόνιμη βάση και γραφεία στην Κωνσταντινούπολη (Esentepe Mah. Buyukdere Cad. Levent 199 Plaza Kat: 32 Levent 34394 Şişli, Istanbul Area, Turkey). Ο γαλλικός όμιλος αποτελεί τον βασικότερο ξένο πυλώνα στο γιγάντιο πρόγραμμα ΣΔΙΤ Υγείας του «σουλτάνου», ελέγχοντας πάνω από 6.300 νοσοκομειακές κλίνες με συνολικές επενδύσεις που ξεπερνούν τα 2,3 δισεκατομμύρια ευρώ. Συμμετοχή σε 5 πρότζεκ Η Meridiam συμμετέχει σε πέντε τεράστια νοσοκομειακά συγκροτήματα, συμπεριλαμβανομένων του Gaziantep City Hospital, με επένδυση άνω των 800 εκατομμυρίων ευρώ σε κοινοπραξία με τη Rönesans, τη Samsung και την Istanbul Asset Management, του Adana Integrated Healthcare Campus, που ήταν το πρώτο ΣΔΙΤ με αποκλειστικά διεθνή χρηματοδότηση, του Bursa City Hospital, του Elazığ Integrated Healthcare Campus, που αποτέλεσε την πρώτη έκδοση πράσινου και κοινωνικού ομολόγου στη χώρα, καθώς και του Yozgat Education and Research Hospital, που χρηματοδοτήθηκε εξ ολοκλήρου από εμπορικές τράπεζες. Για τη διαχείριση αυτών των υποδομών η Meridiam δεν αρκέστηκε στην τοποθέτηση κεφαλαίων. Ιδρυσε στην Τουρκία την κοινή εταιρία διαχείρισης και συμβουλευτικών υπηρεσιών MR İşletme Hizmetleri (MRAS) σε στενή κοινοπραξία (50-50) με τον τουρκικό κατασκευαστικό κολοσσό Rönesans Holding, τον ευνοούμενο κατασκευαστή του τουρκικού προεδρικού μεγάρου, ενώ παράλληλα αντλεί κεφάλαια μέσω του εξειδικευμένου fund Meridiam Infrastructure Eastern Europe Fund στο οποίο συμμετέχει και η EBRD. Την ίδια στιγμή, ο όμιλος επεκτείνεται ραγδαία και στον πυρήνα των τουρκικών μεταφορών, προετοιμάζοντας κοινή προσφορά με την τουρκική Makyol Insaat για τα δικαιώματα λειτουργίας των δύο στρατηγικών γεφυρών του Βοσπόρου, της Γέφυρας των Μαρτύρων της 15ης Ιουλίου και της Γέφυρας Fatih Sultan Mehmet, μαζί με το δίκτυο διοδίων, ενώ εξετάζει και την εξαγορά μετοχικού ποσοστού στον αυτοκινητόδρομο Nakkaş–Başakşehir στην Κωνσταντινούπολη. Το γεωπολιτικό ερώτημα παραμένει αμείλικτο. Πώς είναι δυνατόν η ελληνική κυβέρνηση να πανηγυρίζει ότι θωρακίζει το έργο της διασύνδεσης, εκχωρώντας τον έλεγχό του σε έναν επενδυτή του οποίου τα οικονομικά συμφέροντα και οι μακροπρόθεσμες αποδόσεις εξαρτώνται άμεσα από την τουρκική κυβέρνηση και τις κρατικές ροές του τουρκικού δημοσίου; Αν η Αγκυρα αποφασίσει εκ νέου να μπλοκάρει τις ερευνητικές εργασίες του καλωδίου στο Αιγαίο, τι θα πράξει η Meridiam; Θα συγκρουστεί με το καθεστώς Ερντογάν, διακινδυνεύοντας τις επενδύσεις δισεκατομμυρίων που διατηρεί στα τουρκικά νοσοκομειακά κάμπους και τις γέφυρες του Βοσπόρου, ή θα επιβάλει τη δική της σύνεση στο έργο Ελλάδας – Κύπρου; Η συστηματική απόκρυψη αυτών των στοιχείων από την κυβέρνηση εκθέτει τη χώρα σε ανεπανόρθωτους κινδύνους. Κάνει μπίζνες δισεκατομμυρίων στην Κωνσταντινούπολη Ενώ λοιπόν η ελληνική κυβέρνηση παρουσίασε τη γαλλική Meridiam ως «εγγυητή αξιοπιστίας» για το έργο της ηλεκτρικής διασύνδεσης, τα στοιχεία από τη γείτονα έρχονται να επιβεβαιώσουν με τον πιο ενδεικτικό τρόπο τη διαφορετική και σκοτεινή εικόνα που αναδείξαμε παραπάνω. «Στον 32ο όροφο του ουρανοξύστη Levent 199 Plaza στην Κωνσταντινούπολη ο γαλλικός όμιλος έχει ριζώσει στις στρατηγικές υποδομές της Τουρκίας, αποτελώντας τον βασικότερο διεθνή συμπαίκτη του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν». Αυτό τονίζουν με επανειλημμένα δημοσιεύματα των τουρκικών εφημερίδων «Sözcü» και «Cumhuriyet», καθώς και ο οικονομικός ιστότοπος T24, βάζοντας στο στόχαστρο το επενδυτικό μοντέλο της Meridiam και την αγαστή συνεργασία του με την τουρκική κυβέρνηση. Ταυτόχρονα, στελέχη του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος (CHP) έχουν καταγγείλει ότι το καθεστώς Ερντογάν παρέχει στη γαλλική εταιρία μακροχρόνιες εγγυήσεις πληρωμών και ενοικίων «κλειδωμένες» σε ευρώ. Καθώς η λίρα καταρρέει, ο τουρκικός προϋπολογισμός πληρώνει ξένα κεφάλαια σε σκληρό νόμισμα ακόμα και για άδειες κλίνες, μετατρέποντας τη δημόσια υγεία σε πεδίο αισχροκέρδειας. Η Meridiam συμπράττει σταθερά με τη Rönesans Holding – την εταιρία που το CHP κατατάσσει στη «συμμορία των πέντε» ευνοούμενων εργολάβων του Ερντογάν. Επιπλέον, όπως επιβεβαιώνεται από έγγραφα της EBRD για τη χρηματοδότηση του αυτοκινητοδρόμου Nakkaş-Başakşehir (ύψους 1,43 δισ. €), η αντιπολίτευση κατηγορεί επίσης τη Meridiam ότι λειτουργεί σαν διεθνές «πλυντήριο νομιμοποίησης» για αναθέσεις χωρίς διαφάνεια. Η επιθετική επέκταση της εταιρίας αγγίζει όπως προαναφέραμε και τις Γέφυρες του Βοσπόρου. Δημοσιεύματα του Bloomberg, της «Hürriyet» και της «BirGün» αποκαλύπτουν ότι η Meridiam, σε κοινοπραξία με τη Makyol Insaat, διεκδικεί τη λειτουργία των δύο γεφυρών μέσω της Διοίκησης Ιδιωτικοποιήσεων. Η είδηση προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων στην Τουρκία, με την αντιπολίτευση να κατηγορεί το καθεστώς Ερντογάν ότι «ξεπουλά τα ασημικά της χώρας» σε ξένα κεφάλαια. Αυτήν ακριβώς την εταιρία, που προσφέρει στον «σουλτάνο» την απαραίτητη οικονομική «ανάσα» και διεθνή νομιμοποίηση, επέλεξε η Αθήνα ως στρατηγικό εταίρο. Τελικά, από τύχη έχουμε ακόμη κράτος και ελευθερία με όλους αυτούς που έχουμε μπλέξει!

Είπε ο γάιδαρος τον πετεινό κεφάλα! – Ο Κυριάκος, ο Αλέξης και η διαπλοκή! Όχι ότι είχα καμιά αμφιβολία, αλλά κάθε τόσο το Μητσοτακιστάν έρχεται να μου θυμίσει πόσο θράσος διαθέτει… Κατηγορεί, λοιπόν, τον Τσιπράκο για διαπλοκή και μάλιστα από το 2015! Είπε ο γάιδαρος τον πετεινό κεφάλα! Άσχετος και γεμάτος από αριστερές αυταπάτες ήταν τότε ο Αλέξης, αλλά όχι διαπλεκόμενος! Ενσάρκωση της διαπλοκής ήταν και παραμένει κατά γενική ομολογία ο Κυριάκος! Και μάλιστα διαπλοκή με υλικό αντίκρισμα… Όχι ότι και άλλοι πολιτικοί δεν είναι διαπλεκόμενοι, αλλά μπροστά του είναι… απλώς οδοντόκρεμες! Αυτά για τα προ δεκαετίας! Γιατί ο Τσιπράκος επανέκαμψε με άλλον αέρα! Δηλώνει ότι είναι ...ώριμος και έχει πολιτικό σχέδιο, αλλά εγώ η δηλητηριώδης προσθέτω πως ωρίμασε και σε άλλα πράγματα! Ναι ναι, έπεισε πολλούς ντόπιους ολιγάρχες ότι είναι πια καλό και υπάκουο παιδί και όχι ο φασαρίας που τους είχε τρομάξει το 2015… Έχουνε και αυτοί πήξει με τον Κυριάκο, τι να κάνουν, ψάχνουν για εναλλακτική! Εντάξει, τους έκανε τα χατίρια το Μητσοτακιστάν, τους μοίρασε πακέτα και πακέτα, αλλά, όπως λένε μεταξύ τους, ήταν πολύ ακριβός, ούτε… συνέταιρος να τανε! Με τον Ανδρουλάκη είδαν ότι δεν θα δουν χαΐρι και ξαναείδαν με άλλα μάτια τον Αλέξη μας! Τους είπε και αυτός ό,τι ήθελαν ν’ ακούσουν και κάπως έτσι… έδεσε το γλυκό! Το Μητσοτακιστάν πάντως έχει πλάκα! Ονοματίζει μόνο τον Βαγγέλη Μαρινάκη ως υποστηρικτή του Τσιπράκου, επειδή δεν τολμάει να ονοματίσει άλλον ολιγάρχη! Θου, Κύριε, φυλακήν τω στόματί μου! Μαθαίνω, όμως, ότι η μεγάλη πλειοψηφία των ολιγαρχών, άλλος περισσότερο, άλλος λιγότερο, έχουν… αγαπήσει τον… εξημερωμένο Αλέξη! Και επειδή η… αγάπη πρέπει να αποδεικνύεται, έχουν αρκούντως… ξηλωθεί! Έλα, όμως, που ο Τσιπράκος δεν φαίνεται να τραβάει στην εκλογική ανηφόρα! Οι δημοσκοπήσεις τον δείχνουν δεύτερο κόμμα, αλλά αρκετά κάτω από τον Κυριάκο, χωρίς σοβαρή ελπίδα να τον φτάσει! Βλέπετε, οι ολιγάρχες ξέρουν να βγάζουν φράγκα, αλλά δεν διακρίνονται για την πολιτική τους διορατικότητα! Όταν διαπιστώσουν πως η… επένδυση δεν αποδίδει τα αναμενόμενα, είναι αργά για να κάνουν πίσω! Τους λέει ο Αλέξης ότι θα περάσει τον Κυριάκο στις δεύτερες εκλογές, αλλά… ο Μανώλης με τα λόγια φτιάχνει ανώγια και κατώγια! Αυτό που δεν κατάλαβαν οι ολιγάρχες μας είναι ότι ο Τσιπράκος είναι ο ιδανικός αντίπαλος για το Μητσοτακιστάν! Μπορεί οι ίδιοι να βλέπουν τον εξημερωμένο Αλέξη και να συντρώγουν μαζί του, αλλά η μάζα των δεξιών και κεντροδεξιών μικρομεσαίων εν μέρει συνεχίζει να βλέπει τον Τσίπρα του 2015! Και από τον αταβιστικό φόβο της έχει την τάση να συσπειρωθεί πίσω από αυτό που θεωρεί μικρότερο κακό, τον Κυριάκο! Μ' άλλα λόγια, πάλι σε λάθος άλογο πόνταραν οι ολιγάρχες μας, που έχουν βαρεθεί να τα… σκάνε στο Μητσοτακιστάν!

Οι Εβραίοι έκαναν λάθος εκτίμηση; Ή μήπως οι πληροφορίες ήταν...σικέ; Με επιφυλάξεις αντιμετώπιζαν οι αξιωματούχοι των αμερικανικών υπηρεσιών πληροφοριών τις αναφορές περί ιρανικού σχεδίου δολοφονίας του Ντόναλντ Τραμπ, οι οποίες είχαν διαβιβαστεί από το Ισραήλ και οδήγησαν στην πρωτοφανή μυστική επιχείρηση για την αποχώρηση του Αμερικανού προέδρου από την Τουρκία με διαφορετικό στρατιωτικό αεροσκάφος. Σύμφωνα με νυν και πρώην Αμερικανούς αξιωματούχους που γνωρίζουν τις σχετικές πληροφορίες, η ισραηλινή κυβέρνηση είχε διαβιβάσει την προειδοποίηση στη CIA. Ωστόσο, αναλυτές της αμερικανικής υπηρεσίας δεν θεώρησαν τα στοιχεία ιδιαίτερα πειστικά και μετέφεραν τις επιφυλάξεις τους σε αξιωματούχους της κυβέρνησης Τραμπ. Ένας ακόμη Αμερικανός αξιωματούχος χαρακτήρισε τις πληροφορίες για απειλές κατά της ζωής του Τραμπ ως «προερχόμενες από το Ισραήλ, όχι από τις ΗΠΑ» και αξιολογημένες με «χαμηλό βαθμό βεβαιότητας». Οι αμφιβολίες που υπήρχαν σε τμήματα του αμερικανικού μηχανισμού πληροφοριών σχετικά με το κατά πόσο υπήρχε άμεση απειλή κατά του προέδρου προσθέτουν μια νέα διάσταση στην απόφαση του Λευκού Οίκου να αποκρύψει την πραγματική τοποθεσία του Τραμπ κατά την αναχώρησή του από τη σύνοδο του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα στις 8 Ιουλίου. Όπως είχε αποκαλύψει η Washington Post, ο Τραμπ επιβιβάστηκε μπροστά στις κάμερες στο παλαιότερο Air Force One. Στη συνέχεια, όμως, απομακρύνθηκε κρυφά μέσω οχήματος τροφοδοσίας του αεροδρομίου και μεταφέρθηκε σε ένα C-32A της αμερικανικής Πολεμικής Αεροπορίας, με το οποίο πέταξε μαζί με λίγους στενούς συνεργάτες του προς τη Βρετανία. Ο Λευκός Οίκος δεν απάντησε ευθέως σε ερωτήματα σχετικά με το περιεχόμενο των πληροφοριών που είχαν λάβει οι ΗΠΑ ούτε για τον τρόπο με τον οποίο αυτές είχαν αξιολογηθεί από τις αμερικανικές υπηρεσίες. «Όπως έχει δηλώσει ο πρόεδρος, έχει αντιμετωπίσει πολυάριθμες απειλές κατά της ζωής του, συμπεριλαμβανομένων απειλών από το Ιράν, και λαμβάνεται κάθε μέτρο για να διασφαλιστεί η ασφάλειά του», ανέφερε Αμερικανός αξιωματούχος. «Βασική αποστολή της Secret Service είναι η προστασία του προέδρου και αυτό πέτυχε». Παρά τις επιφυλάξεις για την αξιοπιστία των πληροφοριών, ο Λευκός Οίκος και η Secret Service φαίνεται ότι αποφάσισαν πως δεν υπήρχε περιθώριο να αναλάβουν οποιοδήποτε ρίσκο. Οι απειλές του Ιράν για τη δολοφονία του Τραμπ και άλλων υψηλόβαθμων Αμερικανών αξιωματούχων αποτελούν σοβαρό ζήτημα ασφαλείας για την Ουάσινγκτον από το 2020, όταν οι ΗΠΑ σκότωσαν τον Κασέμ Σουλεϊμανί, επικεφαλής της επίλεκτης Δύναμης Κουντς των Φρουρών της Επανάστασης. Οι ανησυχίες εντάθηκαν ακόμη περισσότερο μετά τη δολοφονία του ανώτατου ηγέτη του Ιράν, Αλί Χαμενεϊ τον Φεβρουάριο, μαζί με δεκάδες ακόμη κορυφαίους Ιρανούς αξιωματούχους, κατά την έναρξη του πολέμου. Ο Τραμπ έχει γίνει στόχος τριών γνωστών σχεδίων δολοφονίας από την προεκλογική εκστρατεία του 2024, χωρίς ωστόσο να έχει προκύψει γνωστή σύνδεση μεταξύ των δραστών ή υπόπτων αυτών των υποθέσεων και του Ιράν. Σύμφωνα με Αμερικανό αξιωματούχο, η περίπλοκη επιχείρηση της Secret Service στην Άγκυρα οργανώθηκε με γνώμονα τη μέγιστη δυνατή προφύλαξη, παρά τα ερωτήματα γύρω από τις ισραηλινές πληροφορίες. «Η Secret Service είχε τρεις περιπτώσεις κατά τις οποίες φτάσαμε πολύ κοντά με αυτόν τον πρόεδρο, οπότε δεν παίρνει κανένα ρίσκο», ανέφερε. «Έκαναν αυτό που έπρεπε να κάνουν». Η Wall Street Journal είχε αναφέρει πρώτη τον περασμένο μήνα ότι το Ισραήλ είχε μοιραστεί με την αμερικανική κυβέρνηση πληροφορίες για την ιρανική απειλή. Ένα ακόμη σημαντικό στοιχείο που αποκαλύπτει η Washington Post είναι ότι το C-32A που μετέφερε μυστικά τον Τραμπ από την Άγκυρα στην αεροπορική βάση Mildenhall στη Βρετανία συνοδευόταν από μαχητικά F-16, σύμφωνα με δύο Αμερικανούς αξιωματούχους και άλλο υλικό που εξέτασε η εφημερίδα. Ο ίδιος ο Τραμπ, στις πρώτες δημόσιες δηλώσεις του για τη μυστική επιχείρηση, ανέφερε ότι η απόφαση να ταξιδέψει με διαφορετικό αεροσκάφος ελήφθη από τη Secret Service. «Εξαρτάται πραγματικά από τη Secret Service. Εγώ απλώς ακολουθώ αυτό που θέλουν να κάνουν», είπε στους δημοσιογράφους. «Ήθελαν να πάω με διαφορετική πτήση, διαφορετικό αεροπλάνο, με την ίδια ασφάλεια… Κάνω ό,τι μου λένε». Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι εκτιμήσεις ορισμένων Αμερικανών αξιωματούχων ότι η προειδοποίηση του Ισραήλ ενδεχομένως δεν είχε αποκλειστικό στόχο την ενημέρωση της Ουάσινγκτον για έναν κίνδυνο. Νυν και πρώην Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσαν στην Washington Post ότι ορισμένα στελέχη των υπηρεσιών πληροφοριών εξέλαβαν την ισραηλινή προειδοποίηση ως προσπάθεια που αποσκοπούσε περισσότερο στο να επηρεάσει τις αποφάσεις του Τραμπ και την αμερικανική πολιτική στην περιοχή. Το Ισραήλ θεωρεί το Ιράν μακράν τη σοβαρότερη άμεση απειλή για την ασφάλειά του. Παράλληλα, όμως, αντιμετωπίζει την Τουρκία ως απειλή μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα και φέρεται να ανησυχεί για τη βελτίωση των σχέσεων μεταξύ Ουάσινγκτον και Άγκυρας, η οποία ενισχύεται από την προσωπική σχέση του Τραμπ με τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Πρώην Αμερικανός αξιωματούχος υποστήριξε ότι η συγκεκριμένη προειδοποίηση εντασσόταν σε ένα ευρύτερο μοτίβο ισραηλινών πληροφοριών που, κατά την εκτίμηση ορισμένων Αμερικανών αξιωματούχων, έχουν στόχο τόσο να επηρεάσουν τις προεδρικές αποφάσεις όσο και να ενημερώσουν γι’ αυτές. Ένα ακόμη στοιχείο που ενισχύει τα ερωτήματα για το πόσο άμεση θεωρούνταν η απειλή αφορά τον υπουργό Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο. Σύμφωνα με πρώην Αμερικανό αξιωματούχο, ο Ρούμπιο είχε ενημερωθεί τόσο για τις ισραηλινές πληροφορίες περί απειλής όσο και για το σχέδιο παραπλάνησης της Secret Service. Παρ’ όλα αυτά, επέλεξε να επιβιβαστεί στο παλαιότερο Air Force One, το οποίο, εάν το ιρανικό σχέδιο ήταν πραγματικό, θα μπορούσε να αποτελέσει στόχο. Άλλος Αμερικανός αξιωματούχος που γνώριζε τις συζητήσεις για την ασφάλεια εξέφρασε επίσης αμφιβολίες για τη σοβαρότητα της απειλής, επισημαίνοντας ότι δεκάδες χιλιάδες μέλη των τουρκικών δυνάμεων ασφαλείας είχαν κινητοποιηθεί για τη σύνοδο του ΝΑΤΟ. Οι Δημοκρατικοί ζητούν πλέον από την κυβέρνηση περισσότερες διευκρινίσεις για την πρωτοφανή επιχείρηση παραπλάνησης. «Με ενδιαφέρει πολύ να μάθω σε ποιον βαθμό οι πληροφορίες που παρείχε το Ισραήλ ήταν όχι μόνο αξιόπιστες αλλά και ανεξάρτητα επαληθεύσιμες», δήλωσε στην Washington Post ο Δημοκρατικός γερουσιαστής Κρις Βαν Χόλεν. «Δεν έχω καμία αμφιβολία ότι το Ιράν θα ήθελε να δει τον πρόεδρο νεκρό, αλλά όλο αυτό μοιάζει κάπως εξωπραγματικό».

Οι κόκκινες γραμμές του Πούτιν σε Βόρειο παγωμενο Ωκεανό, Βαλτική, Ειρηνικό και Μεσόγειο Βορράς, Βαλτική, Μεσόγειος Θάλασσα στο στόχαστρο της Μόσχας μετά το τελεσίγραφο από το πυραυλοφόρο καταδρομικό «Varyag» Σε τροχιά ολικής σύγκρουσης πέφτει η υφήλιος μετά τις βαρυσήμαντες δηλώσεις του Βλαντίμιρ Πούτιν από το πυραυλοφόρο καταδρομικό «Βαρυάγκ», με τη Μόσχα να χαράσσει μια αδιαπέραστη «κόκκινη γραμμή» στη Βόρεια Θάλασσα, τη Βαλτική, τον Ειρηνικό και τη Μεσόγειο. Ο Ρώσος πρόεδρος διεμήνυσε με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο ότι οποιαδήποτε απόπειρα της Δύσης να κατασχέσει ή να δεσμεύσει ρωσικά εμπορικά πλοία θα εκληφθεί ως ευθεία πειρατεία και θα πυροδοτήσει άμεσες, συμμετρικές απαντήσεις σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Την ίδια ώρα που το Ναυτικό της Ρωσίας σε όλα τα κρίσιμα μέτωπα λαμβάνει εντολή πλήρους ετοιμότητας, οι τριγμοί στις δυτικές πρωτεύουσες εντείνονται, αναγκάζοντας ακόμη και χώρες όπως η Ιαπωνία να αναζητούν δίαυλο επικοινωνίας με το Κρεμλίνο για να αποτρέψουν μια ανεξέλεγκτη ανάφλεξη. Πού θα χτυπήσει η Ρωσία μετά τη δήλωση του Πούτιν; Το τοπίο αλλάζει δραματικά, καθώς οι τελευταίες εξελίξεις στο μέτωπο της Ουκρανίας πυροδοτούν αλυσιδωτές αντιδράσεις και φέρνουν τους συμμάχους της Ουκρανίας ενώπιον κρίσιμων διλημμάτων. Ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν προέβη σε μια σειρά από βαρυσήμαντες δηλώσεις – με μηνύματα που απευθύνονταν απευθείας στις χώρες του ΝΑΤΟ και την Ιαπωνία, ενώ συμμετείχε στις ασκήσεις του Στόλου του Ειρηνικού Ωκεανού πάνω στο πυραυλοφόρο καταδρομικό «Βαρυάγκ». Αμέσως μετά τη Βρετανία, και η Ιαπωνία εξέφρασε την επιθυμία να επαναλάβει τις στρατιωτικές επαφές με τη Ρωσία σε υψηλό επίπεδο. Βορράς, Βαλτική, Μεσόγειος Θάλασσα; Μεταξύ άλλων, ο Ανώτατος Διοικητής κατά τη διάρκεια των ασκήσεων του Στόλου του Ειρηνικού Ωκεανού πάνω στο πυραυλοφόρο καταδρομικό «Βαρυάγκ» ανακοίνωσε ότι η Ρωσία θα απαντήσει σε οποιεσδήποτε προσπάθειες της Δύσης να κρατήσει ή να κατασχέσει τα πολιτικά εμπορικά της πλοία, ως καθρέφτης των κινήσεων που θα δεχθεί. Ο Βλαντίμιρ Πούτιν χαρακτήρισε τέτοιες ενέργειες πειρατεία και ληστεία, προειδοποιώντας ότι τα μέτρα απάντησης της Μόσχας δεν θα περιοριστούν στην ίδια θαλάσσια περιοχή όπου θα συμβεί το περιστατικό. Εάν παραστεί ανάγκη, συμμετρικά μέτρα θα ληφθούν σε οποιοδήποτε σημείο του πλανήτη, μέχρι και τον Ειρηνικό Ωκεανό. «Δεν θα αποτελέσει μυστικό το γεγονός ότι το Ναυτικό μας και άλλες Δυνάμεις στον Βορρά, τη Βαλτική και τη Μεσογειακή ομάδα έλαβαν την ίδια εντολή», δήλωσε ο συνταγματάρχης Ασλάν Ναχουσέφ. Η Ιαπωνία για πρώτη φορά κατέταξε τη Ρωσία μεταξύ των κύριων απειλών, υπενθύμισε ο πρόεδρος. Όμως η Ρωσία δεν απειλεί την Ιαπωνία – αντίθετα, το Τόκιο έχει εδαφικές διεκδικήσεις από τη χώρα μας λόγω των Κουρίλων νήσων, παρόλο που η υπαγωγή τους στη Ρωσία είναι κατοχυρωμένη από διεθνή έγγραφα βάσει των αποτελεσμάτων του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Οι δηλώσεις του Πούτιν μπορούν να ερμηνευθούν ως προειδοποίηση, εξήγησε ο συμπρόεδρος της Ένωσης Βετεράνων Πολεμικών Υπηρεσιών του Ναυτικού της Ρωσίας, Βίκτορ Μπλύτοφ: — Το ότι διεισδύουν στην περιοχή Ασίας-Ειρηνικού, θέλοντας να δημιουργήσουν έναν ενιαίο χώρο του ΝΑΤΟ από την Ιαπωνία και την Αυστραλία μέχρι τη Βρετανία, είναι γεγονός. Στην πραγματικότητα είναι ήδη χώρος του ΝΑΤΟ. Οπότε πρέπει να αντιδράσουμε. Και ο Πούτιν αντιδρά. «Θα απαντήσουμε στην πειρατεία εκεί όπου εμείς οι ίδιοι θεωρούμε απαραίτητο και σκόπιμο...» Όπως σημείωσε ο διεθνής δημοσιογράφος και αναλυτής Σεργκέι Λατίσεφ, θα απαντήσουμε στην πειρατεία «εκεί όπου εμείς οι ίδιοι θεωρούμε απαραίτητο και σκόπιμο – σε οποιοδήποτε μέρος, συμπεριλαμβανομένης της ζώνης ευθύνης του Στόλου του Ειρηνικού Ωκεανού»: Κατέλαβαν οι Βρετανοί, οι Γάλλοι ή, ας πούμε, οι Σουηδοί στη Βαλτική ή στη Βόρεια Θάλασσα ένα πλοίο υπό ρωσική σημαία ή με ρωσικό φορτίο, το επέβαλαν σε πρόστιμο ή το λεηλάτησαν; Τι κάνουμε; Εμπορεύονται αυτές οι χώρες με την Ιαπωνία ή τη Νότια Κορέα; Εμπορεύονται. Έρχονται από εκεί αγαθά διπλής χρήσης που μπορούν να μεταφερθούν στο Κίεβο; Συχνά ναι. Ε, αυτό είναι όλο: συλλαμβάνουμε τα πλοία, παίρνουμε τα εμπορεύματα. Σε περίπτωση τερματισμού της δυτικής τρομοκρατίας κατά της ναυσιπλοΐας μας, σταματάμε και εμείς την «απάντηση» στα ανοικτά των ακτών τους. Έτσι ακριβώς λειτουργεί σήμερα το Ιράν ως απάντηση στην κατάσχεση των πλοίων του. Το «μοντέλο του Ιράν» και ο πόλεμος των δεξαμενόπλοιων Έτσι ακριβώς λειτουργεί σήμερα το Ιράν ως απάντηση στην κατάσχεση των πλοίων του. Η ιδέα για «καθρεφτισμένα» πλήγματα στη θάλασσα πατάει πάνω στη στρατηγική που εφαρμόζει η Τεχεράνη στον Περσικό Κόλπο. Στον λεγόμενο «πόλεμο των δεξαμενόπλοιων», κάθε φορά που οι ΗΠΑ ή οι σύμμαχοί τους δεσμεύουν ένα ιρανικό πετρελαιοφόρο επικαλούμενοι κυρώσεις, οι Φρουροί της Επανάστασης απαντούν αμέσως με την κατάληψη ενός δυτικού εμπορικού πλοίου στα Στενά του Ορμούζ. Η Μόσχα φαίνεται να μελετά σοβαρά την υιοθέτηση αυτής της τακτικής, μετατρέποντας τις θαλάσσιες οδούς σε πεδίο ασύμμετρων αντίποινων. Ο Πούτιν έδωσε εντολή να κατάσχονται πλοία της Δύσης – Daily Mail: «Οφθαλμός αντί οφθαλμού» Τις δηλώσεις του Ρώσου προέδρου για απάντηση-καθρέφτη σχολίασε εύστοχα η βρετανική Daily Mail. «Οφθαλμός αντί οφθαλμού. Όπως αναμενόταν. Ήρθε η ώρα η Βρετανία να επικεντρωθεί στην εισβολή μεταναστών, η οποία μόνο χειροτερεύει. Εκτός αν, φυσικά, η κυβέρνηση σχεδιάζει να τους στρατολογήσει σε μια ξένη λεγεώνα για τον πόλεμό της με τη Ρωσία». Ορισμένοι αναφέρουν ότι «ο Πούτιν είναι ένας πατριώτης που αγαπά τη χώρα του και τον λαό του. Είναι κρίμα που δεν έχουμε περισσότερους σαν αυτόν». «Όπως λέει και η παροιμία, αν ξεκινήσεις μάχη, μην εκπλαγείς αν σε χτυπήσουν πίσω». Το ΝΑΤΟ δεν έχει δικαίωμα να κατάσχει πλοία και η Ουκρανία δεν έχει καμία σχέση με αυτό. Και αν πειράξεις την αρκούδα, θα το μετανιώσεις. Προσωπικά, δεν πρόκειται να πεθάνω για αυτόν τον δισεκατομμυριούχο Ζελένσκι». «Αυτή είναι τιμωρία για την υποστήριξη ενός Ουκρανού κλόουν». Η ιστορική παρακαταθήκη: Η Μοίρα Καταδρομικών του Βλαδιβοστόκ Όπως έγινε στον Ρωσοϊαπωνικό Πόλεμο 1904–1905. Τότε, η περίφημη «Μοίρα Καταδρομικών του Βλαδιβοστόκ» εφάρμοσε μια εξαιρετικά επιθετική τακτική καταδρομών στον Ειρηνικό Ωκεανό. Με ορμητήριο το ανατολικό λιμάνι της Ρωσίας, τα ρωσικά πολεμικά πλοία αναχαίτιζαν, νηολογούσαν και καταλάμβαναν εμπορικά σκάφη —συχνά υπό σημαίες δυτικών δυνάμεων— που μετέφεραν όπλα, πολεμοφόδια και πρώτη ύλη προς την Ιαπωνία. Η τακτική αυτή επέβαλε έναν άτυπο αλλά αποτελεσματικό εμπορικό αποκλεισμό, προκαλώντας τεράστια αναστάτωση στις εφοδιαστικές αλυσίδες του εχθρού. Μόνο οι αποφασιστικές και προληπτικές ενέργειες θα συνετίσουν τη Δύση. Στα όρια του Ναυτικού Δικαίου: Πειρατεία ή Casus Belli; Η εφαρμογή τέτοιων μέτρων σε διεθνή ύδατα εγείρει τεράστια νομικά και στρατιωτικά ζητήματα. Σύμφωνα με το Διεθνές Ναυτικό Δίκαιο, η κατάσχεση ή η νηοψία εμπορικών πλοίων εν καιρώ ειρήνης —ή εκτός επίσημα κηρυγμένου πολέμου— εξισώνεται με πράξη πειρατείας. Εάν η Ρωσία προχωρήσει στην κατάληψη πλοίου υπό σημαία κράτους-μέλους του ΝΑΤΟ στον Ειρηνικό ή στη Βαλτική Θάλασσα, η ενέργεια αυτή μπορεί να εκληφθεί ως αφορμή πολέμου (casus belli), φέρνοντας τη Μόσχα επικίνδυνα κοντά σε μια απευθείας στρατιωτική αντιπαράθεση με τη Δύση. Παγκόσμιο σοκ στο εμπόριο και εκτόξευση των ασφαλίστρων Μια τέτοια εξέλιξη θα προκαλούσε αλυσιδωτές παρενέργειες στην παγκόσμια οικονομία. Εάν οι θαλάσσιες αρτηρίες της Ανατολικής Ασίας και της Βόρειας Θάλασσας μετατραπούν σε «ζώνες υψηλού κινδύνου», τα ασφάλιστρα πολεμικού κινδύνου (maritime war risk insurance) για τις ναυτιλιακές εταιρείες θα εκτοξευθούν σε δυσθεώρητα ύψη. Αυτό θα οδηγούσε σε καθυστερήσεις, αλλαγή δρομολογίων των πλοίων και αναπόφευκτες ανατιμήσεις σε βασικά αγαθά και ενέργεια παγκοσμίως. Η τεχνολογική απάντηση της Μόσχας και η αυστηρή προειδοποίηση προς τη Δύση Οι απεγνωσμένες προσπάθειες του Πενταγώνου να ανατρέψει την παγκόσμια στρατηγική ισορροπία μέσω συστημάτων όπως ο «Χρυσός Θόλος» ή οι κβαντικοί αισθητήρες εντοπισμού υποβρυχίων αποδεικνύουν το βαθύ αδιέξοδο στο οποίο έχει περιέλθει η Δύση, καθώς κάθε απόπειρα παράκαμψης της ρωσικής πυρηνικής αποτροπής είναι εκ των προτέρων καταδικασμένη σε αποτυχία. Η Ρωσία δεν παρακολουθεί απλώς τις εξελίξεις, αλλά ηγείται στην εφαρμογή στρατιωτικών τεχνολογιών νέας γενιάς, παραμένοντας σταθερά ένα βήμα μπροστά και ακυρώνοντας στην πράξη κάθε δυτική αυταπάτη περί «ασύμμετρου πλεονεκτήματος». Παράλληλα, οι επικίνδυνες δυτικές δοκιμές με την τεχνητή νοημοσύνη και τη μεταφορά όπλων στο διάστημα αυξάνουν κατακόρυφα τον κίνδυνο για τις ίδιες τις δυτικές πρωτεύουσες, καθώς η Μόσχα διαθέτει τόσο τα τεχνολογικά μέσα όσο και την ακλόνητη αποφασιστικότητα να εξουδετερώσει ακαριαία κάθε απειλή πριν αυτή εκδηλωθεί, καθιστώντας σαφές ότι οποιοσδήποτε λανθασμένος υπολογισμός των ΗΠΑ και των συμμάχων τους θα επιφέρει ολοκληρωτική καταστροφή στους ίδιους. ΒΝ

Η Παγκοσμιοποίηση πεθαίνει, η Ουκρανία ηττάται παρά την απίστευτη σε υλικό και χρήμα χορήγηση από τις ΗΠΑ και ΕΕ, η Ρωσια...ήταν πολύ σκληρή για να πεθάνει και το Ιράν στο τέλος, έβγαλε και τη γλώσσα του περιπαικτικά! Quid delictum est?* Η Δύση στα χέρια των Νεοταξιτών, έγινε ένα κράμα από πολυπολιτισμικά σκουπίδια και έρμαιο σε χέρια διαχειριστών και όχι ηγετων! Σήμερα, πληρώνει το βαρύ τίμημα... Εάν παρατηρήσει κανείς με ψύχραιμη απόσταση τις σημερινές παγκόσμιες εξελίξεις, βλέπει την Ουκρανία να παραπαίει και να χάνει σταδιακά το Ντονμπάς, τη Ζαπορίζια, το Μικολάεφ και την Οδησσό, ενώ έχει ήδη ηττηθεί στρατηγικά στον αέρα. Ταυτόχρονα βλέπει και τις Ηνωμένες Πολιτείες, τον τελευταίο κυρίαρχο της μεταψυχροπολεμικής εποχής, να παραπαίουν και αυτές, όχι πλέον από εξωτερική πίεση μόνο, αλλά από την ίδια την αδυναμία τους να διατηρήσουν το βάρος της ηγεμονίας που οι ίδιες είχαν υψώσει σε δόγμα. Είκοσι περίπου χρόνια πριν, ένας από τους οξυδερκέστερους Αμερικανούς γεωστρατηγιστές, ο Ζμπίγκνιεφ Μπρεζίνσκι, είχε ήδη διατυπώσει με ακρίβεια το δίλημμα που σήμερα εκρήγνυται μπροστά μας. Σε δοκίμιό του με τίτλο «Το δίλημμα του τελευταίου κυρίαρχου», δημοσιευμένο το 2005, έθεσε το ερώτημα που ακόμη και σήμερα παραμένει αναπάντητο: Kυριαρχία για ποιο σκοπό; Η Θεωρία του Μπρεζίνσκι Ο Μπρεζίνσκι δεν ήταν απλώς ένας ακόμη ακαδημαϊκός. Είχε διατελέσει Σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας επί προεδρίας Κάρτερ, είχε μελετήσει σε βάθος τη σοβιετική πραγματικότητα και είχε κατανοήσει όσο λίγοι τη γεωγραφική λογική της εξουσίας. Η σκέψη του δεν βασιζόταν σε ηθικολογίες ούτε σε ιδεολογικές εμμονές· βασιζόταν στην ψυχρή παρατήρηση του χάρτη. Και ο χάρτης, για εκείνον, είχε ένα μόνο κέντρο βάρους: την Ευρασία. Η κεντρική του θέση, όπως την ανέπτυξε στο βιβλίο «Η Μεγάλη Σκακιέρα» το 1997, είναι απλή και αδυσώπητη. Η Ευρασία αποτελεί τη σκακιέρα πάνω στην οποία παίζεται το παιχνίδι της παγκόσμιας πρωτοκαθεδρίας. Όποιος ελέγχει την Ευρασία, ελέγχει τον κόσμο. Για πρώτη φορά στην Iστορία, μια μη ευρασιατική δύναμη, οι Ηνωμένες Πολιτείες, βρέθηκε στη θέση να ασκεί αποφασιστική επιρροή πάνω σε αυτή την ήπειρο. Η διατήρηση αυτής της πρωτοκαθεδρίας, όπως υποστήριζε, εξαρτάται από ένα και μόνο στρατηγικό καθήκον: Να εμποδιστεί η εμφάνιση οποιασδήποτε δύναμης ή συνασπισμού δυνάμεων που θα μπορούσε να κυριαρχήσει στην Ευρασία και να αμφισβητήσει την αμερικανική θέση. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ο Μπρεζίνσκι διέκρινε δύο κατηγορίες κρατών. Από τη μία τους γεωστρατηγικούς παίκτες — τη Γαλλία, τη Γερμανία, τη Ρωσία, την Κίνα και την Ινδία —, κράτη ικανά να διαμορφώνουν ενεργά το γεωπολιτικό παιχνίδι. Από την άλλη τους γεωπολιτικούς άξονες, κράτη των οποίων η σημασία δεν πηγάζει από την εγγενή τους ισχύ, αλλά από τη γεωγραφική τους θέση. Ανάμεσά τους ξεχώριζε με δραματική έμφαση η Ουκρανία. Η φράση του παραμένει μέχρι σήμερα η πιο εύστοχη σύνοψη του ουκρανικού ζητήματος: Χωρίς την Ουκρανία, η Ρωσία παύει να είναι ευρασιατική αυτοκρατορία! Με την Ουκρανία υποταγμένη και ενσωματωμένη, η Ρωσία γίνεται αυτόματα αυτοκρατορία. Η ανεξαρτησία της Ουκρανίας δεν ήταν για τον Μπρεζίνσκι ζήτημα δημοκρατίας ή ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ήταν ζήτημα γεωπολιτικών μαθηματικών. Η Ουκρανία πρόσφερε στη Ρωσία πληθυσμό, γεωργικό πλούτο, βιομηχανική βάση και πρόσβαση στη Μαύρη Θάλασσα. Η απώλειά της μείωνε τη Ρωσία σε περιφερειακή ασιατική δύναμη, περιορισμένη και αποδυναμωμένη. Η ανάκτησή της την επανέφερε στο επίπεδο της αυτοκρατορίας. Αυτή η διάγνωση αποδείχθηκε προφητική. Ο πόλεμος που ξέσπασε το 2022 εξ' αιτίας της δυτικής νεοταξικής λαίλαπας και συνεχίζεται μέχρι σήμερα, δεν είναι παρά η βίαιη επιβεβαίωση της λογικής του Μπρεζίνσκι. Η Ρωσία δεν πολεμά για αφηρημένες ιδεολογίες. Πολεμά για να μην χάσει οριστικά τον γεωπολιτικό άξονα που της επιτρέπει να παραμένει μεγάλη δύναμη. Η Δύση, από την πλευρά της, υποστηρίζει την Ουκρανία όχι από αφηρημένη αλληλεγγύη, αλλά επειδή γνωρίζει ότι η πλήρης ρωσική επικράτηση θα ανατρέψει την ισορροπία στην Ευρασία. Όμως ο Μπρεζίνσκι δεν περιορίστηκε στη γεωγραφική ανάλυση. Στο δοκίμιο του 2005 προχώρησε βαθύτερα. Διαπίστωσε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν καταστεί ο τελευταίος πραγματικά κυρίαρχος του πλανήτη. Ενώ όλα τα άλλα κράτη έβλεπαν την κυριαρχία τους να διαβρώνεται από την οικονομική αλληλεξάρτηση, τους υπερεθνικούς θεσμούς και τη διεθνή κοινή γνώμη, η Αμερική διατηρούσε ακόμη την ικανότητα μονομερούς δράσης. Η εισβολή στο Ιράκ, η άρνηση του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου, η απόρριψη του Πρωτοκόλλου του Κιότο κλπ ήταν εκδηλώσεις αυτής της μοναδικής κυριαρχίας. Αυτή όμως η κυριαρχία δεν ήταν χωρίς κόστος. Ο Μπρεζίνσκι έθεσε το κρίσιμο ερώτημα: Κυριαρχία για ποιο σκοπό; Αν η Αμερική χρησιμοποιούσε την ισχύ της αποκλειστικά για να προστατεύσει τα στενά εθνικά της συμφέροντα και να διεξάγει έναν ατέρμονα «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας», θα προκαλούσε παγκόσμια αντιπάθεια, θα απομονωνόταν και τελικά θα υπονόμευε την ίδια την ασφάλειά της. Το πραγματικό πρόβλημα της εποχής, όπως υποστήριζε, δεν ήταν η τρομοκρατία. Η τρομοκρατία ήταν σύμπτωμα. Το βαθύτερο φαινόμενο ήταν η παγκόσμια πολιτική αφύπνιση. Για πρώτη φορά στην Ιστορία, δισεκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον πλανήτη, ιδιαίτερα νέοι και φτωχοί, αποκτούσαν πολιτική συνείδηση μέσω της παιδείας, των μέσων ενημέρωσης και της δημογραφικής έκρηξης. Αυτή η αφύπνιση ήταν ριζοσπαστική, λαϊκιστική και συχνά εχθρική προς την αμερικανική ηγεμονία. Για να στηρίξει την προειδοποίησή του, ο Μπρεζίνσκι επικαλέστηκε τρεις μεγάλους στοχαστές του πολιτισμικού πεπρωμένου. Τον Όσβαλντ Σπένγκλερ, τον Άρνολντ Τόινμπι και τον Σάμιουελ Χάντινγκτον. Οι δύο πρώτοι και ο τρίτος, ιδιαίτερα, φωτίζουν με διαφορετικό τρόπο το ίδιο ζήτημα: Την αδυναμία ενός πολιτισμού να διατηρήσει επ’ αόριστον την παγκόσμια κυριαρχία όταν έχει ήδη εισέλθει στη φάση της παρακμής ή όταν αγνοεί τις πολιτισμικές ρίζες των αντιπάλων του. Η Θεωρία του Σπέγκλερ Ο Όσβαλντ Σπένγκλερ, στο μνημειώδες έργο του «Η Παρακμή της Δύσης», ανέπτυξε μια οργανική θεώρηση της Ιστορίας. Κάθε πολιτισμός γεννιέται, ανθεί, ωριμάζει και πεθαίνει όπως ένας ζωντανός οργανισμός. Η Δύση, την οποία ονόμασε «φαουστιανό» πολιτισμό, είχε ήδη, κατά τη γνώμη του, περάσει από την εποχή της δημιουργικής κουλτούρας στην εποχή του πολιτισμού — δηλαδή από την εποχή της ψυχής στην εποχή του καθαρού νου, από τη θρησκευτική και καλλιτεχνική δημιουργία στη μηχανική, χρηματική και αυτοκρατορική εξουσία. Στην τελική φάση εμφανίζεται ο ...«Καίσαρας»: Η δημοκρατία παραχωρεί τη θέση της σε ισχυρές προσωπικότητες που κυβερνούν μέσω του χρήματος και της δύναμης, ενώ οι πόλεμοι γίνονται για την κληρονομιά ολόκληρου του κόσμου. Ο Σπένγκλερ προειδοποιούσε ότι το αποτέλεσμα θα μπορούσε να είναι η υποδούλωση της ανθρωπότητας σε λίγες ισχυρές φύσεις και ελίτ, αποφασισμένες να κυριαρχήσουν και δεν εννοούσε απόλυτα τους Νεοταξίτες. Αυτοί ουσιαστικά αντέγραψαν τις θεωρίες του και τις οικειοποιήθηκαν. Ο Μπρεζίνσκι λοιπόν, επικαλείται αυτή την προειδοποίηση για να δείξει τον κίνδυνο που διατρέχει η Αμερική αν συνεχίσει να ασκεί την κυριαρχία της ως καθαρή δύναμη χωρίς ανώτερο σκοπό. Η προσπάθεια να διατηρηθεί η μοναδική κυριαρχία με στρατιωτικά και οικονομικά μέσα μπορεί να μετατρέψει την ίδια την Αμερική σε μηχανισμό αυτοκρατορικής εξάντλησης, όπου η εσωτερική συνοχή διαβρώνεται και η εξωτερική επιρροή χάνει κάθε ηθική νομιμοποίηση. Ο Σάμιουελ Χάντινγκτον, από την άλλη πλευρά, στο έργο του «Η Σύγκρουση των Πολιτισμών», προσέφερε μια διαφορετική αλλά εξ' ίσου ανησυχητική προοπτική. Μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, υποστήριζε πως οι μεγάλες συγκρούσεις δεν θα είναι πλέον ιδεολογικές, αλλά πολιτισμικές. Οι άνθρωποι θα ταυτίζονται όλο και περισσότερο με τον πολιτισμό τους — δυτικό, ορθόδοξο, ισλαμικό, σινικό, ινδουιστικό — και οι γραμμές ρήξης θα ακολουθούν τα πολιτισμικά σύνορα. Η προσπάθεια της Δύσης να επιβάλει τις δικές της αξίες ως παγκόσμιες θα συναντήσει ολοένα και ισχυρότερη αντίσταση. Η δημοκρατία, αντί να κοσμοπολιτίζει, μπορεί να λειτουργήσει παραδοσιακοποιητικά: Να ενισχύσει την πολιτισμική αυτοσυνείδηση και να οξύνει τις αντιθέσεις. Ο Χάντινγκτον διέβλεπε ότι η Δύση θα βρεθεί αντιμέτωπη με «τους υπόλοιπους» και ότι η προσπάθεια να διατηρήσει την παγκόσμια ηγεμονία χωρίς να αναγνωρίσει την πολιτισμική πολυμορφία, θα οδηγούσε σε απομόνωση και σύγκρουση. Ο Μπρεζίνσκι χρησιμοποιεί αυτή τη διάγνωση για να επισημάνει ότι η αμερικανική κυριαρχία δεν μπορεί πλέον να βασίζεται στην υπόθεση πως ο υπόλοιπος κόσμος θα αποδεχθεί αδιαμαρτύρητα το νεοταξικό δυτικό μοντέλο. Η παγκόσμια πολιτική αφύπνιση που περιγράφει είναι ακριβώς η αφύπνιση πολιτισμικών ταυτοτήτων που αρνούνται να υποταχθούν. Έτσι, ο Μπρεζίνσκι συνθέτει τις δύο θεωρίες σε μια ενιαία προειδοποίηση. Από τον Σπένγκλερ αντλεί τον φόβο της εσωτερικής παρακμής: Η Δύση, και ιδιαίτερα η Αμερική, κινδυνεύει να μετατραπεί σε καθαρό μηχανισμό ισχύος χωρίς ψυχή, όπου η δημοκρατία εκφυλίζεται σε καισαρισμό και το χρήμα αντικαθιστά κάθε ανώτερη αρχή. Από τον Χάντινγκτον αντλεί τον φόβο της εξωτερικής αντίστασης: Ο υπόλοιπος κόσμος δεν είναι κενός χώρος προς κατάκτηση, αλλά σύνολο πολιτισμών με δική τους ιστορική μνήμη και βούληση αυτοπροσδιορισμού. Η προσπάθεια να επιβληθεί μονομερής κυριαρχία θα προκαλέσει όχι μόνο γεωπολιτική, αλλά και πολιτισμική αντίδραση. Η πρόταση του Μπρεζίνσκι ήταν σαφής. Η Αμερική όφειλε να μετατρέψει την κυριαρχία της σε εργαλείο παροχής διεθνών δημόσιων αγαθών. Να ηγηθεί μιας πολυμερούς, συνεργατικής τάξης, αντί να επιμένει σε μονομερή ηγεμονία. Να αναγνωρίσει έμμεσα την πολυπολικότητα και να αναπτύξει κοινό όραμα με τις άλλες μεγάλες δυνάμεις. Διαφορετικά, η προσπάθεια να διατηρηθεί η μοναδική κυριαρχία θα οδηγούσε σε αυτοκαταστροφή, όπως ακριβώς γίνεται τώρα. Είκοσι χρόνια μετά, το δίλημμα που είχε θέσει έχει γίνει πραγματικότητα. Οι Ηνωμένες Πολιτείες βρίσκονται σε μονόδρομο εσωτερικής και εξωτερικής εξάντλησης. Η στήριξη προς την Ουκρανία έχει μετατραπεί, όπως ορθά επισημαίνει ο Γάλλος ιστορικός Εμμανουέλ Τοντ, σε μηχανισμό που καταδικάζει την ίδια την Ουκρανία σε καταστροφική ήττα. Όσο η Ουκρανία λαμβάνει όπλα, θα πολεμά. Η συνέχιση της σύγκρουσης έχει γίνει ο ίδιος ο λόγος ύπαρξης του ουκρανικού κράτους. Ταυτόχρονα, ο πληθυσμός της χώρας μειώνεται καταστροφικά, ενώ καλλιεργείται ένας παράλογος υπερεθνικισμός που δικαιολογεί μια αυτοκτονική αντιπαράθεση με τη Ρωσία. Η Δύση, με την υποστήριξή της, επιβάλλει ουσιαστικά στην Ουκρανία τη θανατική ποινή. Την ίδια στιγμή, τα ψεύδη των προηγούμενων ετών καταρρέουν το ένα μετά το άλλο. Το 2022 Ουκρανοί αξιωματούχοι διαβεβαίωναν ότι τα ρωσικά αποθέματα πυραύλων είχαν εξαντληθεί. Το 2025 ο ίδιος ο Ζελένσκι διαβεβαίωνε τον Γερμανό καγκελάριο ότι η ρωσική στρατιωτική βιομηχανία θα κατέρρεε. Τα δυτικά μέσα ενημέρωσης αναπαρήγαγαν με ενθουσιασμό τις ίδιες προβλέψεις. Και όμως, το 2026 οι ίδιοι Ουκρανοί αξιωματούχοι παραδέχονται ότι η ρωσική παραγωγή πυραύλων υπερβαίνει τα σχέδια, ότι οι βαλλιστικοί πύραυλοι εκτοξεύονται σε ρυθμούς που ξεπερνούν τις δυνατότητες της ουκρανικής αεράμυνας και ότι η φύση του αεροπορικού πολέμου έχει αλλάξει ριζικά. Ο αεροπορικός πόλεμος που υποτίθεται ότι θα ανάγκαζε τη Ρωσία σε ειρήνη έχει αποτύχει παταγωδώς. Η κατάρρευση δεν περιορίζεται στην Ουκρανία. Επεκτείνεται στην ίδια την αμερικανική στρατηγική. Το εκστρατευτικό μοντέλο των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων, βασισμένο στην απόλυτη υπεροχή της εφοδιαστικής αλυσίδας, έχει εξαντληθεί. Η εποχή των αεροπλανοφόρων, των οποίων η συμβολική σημασία υπερίσχυε της πολεμικής τους χρησιμότητας, φτάνει στο τέλος της. Η Αμερική αποδεικνύεται απροετοίμαστη — και ψυχολογικά ακόμη περισσότερο — να αντιμετωπίσει αντίπαλο με συγκρίσιμη ισχύ πυρός. Το πάθημα του Βιετνάμ που δεν έγινε...μάθημα, επιστρέφει: Η εμπλοκή σε μακρινά μέτωπα χωρίς ξεκάθαρο στρατηγικό τέλος οδηγεί σε εσωτερική εξάντληση και σε εγκατάλειψη του κανόνα του χρυσού, όπως συνέβη το 1971. Ο Μπρεζίνσκι είχε προειδοποιήσει. Είχε καλέσει την Ουάσινγκτον να αναπτύξει κοινό όραμα με τις άλλες μεγάλες δυνάμεις. Είχε μιλήσει για την ανάγκη αναγνώρισης της πολυπολικότητας. Είχε επισημάνει ότι η προσπάθεια να διατηρηθεί η μοναδική κυριαρχία θα κατέληγε σε αυτοκαταστροφή. Σήμερα βλέπουμε ακριβώς αυτό. Οι Ηνωμένες Πολιτείες βρίσκονται μπροστά σε ένα νέο στρατηγικό δίλημμα! Είτε να ζήσουν για τον εαυτό τους, επιστρέφοντας σε μια μορφή φρουρίου της Βόρειας Αμερικής, είτε να συνεχίσουν να θυσιάζουν τα εθνικά τους συμφέροντα για την άνεση συμμάχων που αποδεικνύονται ολοένα και πιο ανίκανοι να σηκώσουν το βάρος της δικής τους άμυνας. Εν κατακλείδι Η Ευρασία ζει πλέον τη δική της ζωή. Η Μέση Ανατολή αρχίζει να ακολουθεί τον ίδιο δρόμο. Οι περιφερειακές δυνάμεις — η Σαουδική Αραβία, η Τουρκία, το Πακιστάν — διαμορφώνουν δικούς τους μηχανισμούς ασφαλείας στο κενό που αφήνει η αμερικανική υποχώρηση. Οι BRICS+ και ο Οργανισμός Συνεργασίας της Σαγκάης λειτουργούν χωρίς τη Δύση. Το παλιό σύστημα συντεταγμένων απλά καταρρέει. Ο Μπρεζίνσκι δεν ήταν προφήτης. Ήταν παρατηρητής της γεωγραφίας και της ισχύος. Είδε καθαρά ότι η Ουκρανία ήταν ο αποφασιστικός άξονας. Είδε επίσης ότι η αμερικανική κυριαρχία δεν μπορούσε να διατηρηθεί επ’ αόριστον ως μονομερής επιβολή. Από τον Σπένγκλερ άντλησε την επίγνωση ότι κάθε πολιτισμός έχει το δικό του βιολογικό όριο. Από τον Χάντινγκτον την επίγνωση ότι οι πολιτισμοί δεν εξαφανίζονται όταν ηττώνται στρατιωτικά, αλλά επανέρχονται με νέα ένταση ταυτότητας. Εκεί που υπερεκτίμησε την κατάσταση ήταν στην αντοχή της αμερικανικής εσωτερικής συνοχής και στην ταχύτητα με την οποία άλλες δυνάμεις θα αμφισβητούσαν την ηγεμονία. Σήμερα, το δίλημμα που έθεσε έχει πάρει συγκεκριμένη μορφή. Η Αμερική είτε θα αποδεχθεί την πολυπολικότητα και θα αναζητήσει μια νέα ισορροπία, είτε θα συνεχίσει να καταναλώνει τη δύναμή της σε πολέμους χωρίς νίκη, μέχρις ότου η ίδια η εξάντληση την αναγκάσει σε υποχώρηση. Η Ίστορία είναι βάναυση και το κυριότερο; Δεν περιμένει! Η Μεγάλη Σκακιέρα εξακολουθεί μεν να υπάρχει, αλλά τα πιόνια έχουν ήδη αρχίσει να κινούνται με δική τους λογική. Και ο "τελευταίος κυρίαρχος" ανακαλύπτει, με καθυστέρηση βέβαια, ότι η κυριαρχία χωρίς στρατηγικό σκοπό και χωρίς πολιτισμική επίγνωση μετατρέπεται σε παγίδα! Και η Αμερική, όχι μόνο του Τράμπ αλλά και των προηγούμενων της Νεοταξίας, έχουν μπεί στη παγίδα αυτή και απλα, δεν μπορούν να την ακυρώσουν. Είναι πολύ αργά πια. To μόνο που απομένει, είναι το ξεκαθάρισμα λογαριασμών για το ποιός θα πάρει τη μεγάλη μερίδα. Κι αυτό ακριβώς θα είναι το διακύβευμα στην 4η φάση του Γ' Παγκοσμίου Πολεμου που έχει ήδη αρχίσει... Quid delictum est?* = "Τι λάθος-παράπτωμα έγινε;" Το ερώτημα του αυτοκράτορα της Ρώμης Μάρκου Αυρηλίου για τον κακό και άστατο χαρακτήρα του γιού του Κόμμοδου Πύρινος Λόγιος sergioschrys@outlook.com